Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags '1981'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 8 results

  1. Τίτλος Πρωτότυπου: Les armées du Conquérant (Les Humanoïdes Associés, 1977), Arn: 1. La vengeance d'Arn (Les Humanoïdes Associés, 1981), Arn: 2. Le triomphe d'Arn (Les Humanoïdes Associés, 1987) Ένα οπτικά εντυπωσιακό κόμικ, το οποίο συγκεντρώνει τρεις συνεργασίες του σεναριογράφου Ζαν-Πιέρ Ντιονέ, συνιδρυτή του ιστορικού περιοδικού Métal hurlant) και του σχεδιαστή Ζαν-Κλοντ Γκαλ με συμβολή στο σενάριο ορισμένων από αυτών του Φιλίπ Πικαρέ. Οι τρεις αυτές συνεργασίες κυκλοφόρησαν αυτόνομα στη Γαλλία τα έτη 1977, 1981 και 1987 αντίστοιχα και μάλιστα ασπρόμαυρες. Στη συνέχεια, και μετά τον πρόωρο θάνατο του Γκαλ το 1994 σε ηλικία μόλις 52 ετών, οι ιστορίες επιχρωματίστηκαν και κυκλοφόρησαν σε ενιαίο άλμπουμ στα αγγλικά το 2017 από τη Humanoids. Αυτή είναι και η έκδοση, που διάβασα και πάνω στην οποία γίνεται η παρουσίαση. Το πρώτο μέρος ("Les armées du Conquérant", στα αγγλικά "Conquering Armies" ή σκέτο "Armies"), αποτελείται από διάφορες μικρές ιστορίες, που όλες έχουν ένα κοινό στοιχείο: ένας κατακτητικός στρατός φτάνει σε μια άγνωστη χώρα και εξαιτίας ενός υπερφυσικού ή δυσεξήγητου γεγονότος, ο στρατός ή ένα τμήμα του καταρρέει και οι στρατιώτες πεθαίνουν ή τρελαίνονται, κατακτημένοι και οι ίδιοι από μια πανάρχαιη δύναμη, στην οποία δεν μπορούν να αντισταθούν. Η γλώσσα είναι αφαιρετική, σχεδόν ποιητική κάποιες φορές και όλες οι ιστορίες αφήνουν μια αίσθηση ματαιότητας, ενώ είναι χαρακτηριστικό, ότι ξεκινάνε σχεδόν όλες με μια παρόμοια πρόταση. Το δεύτερο και το τρίτο μέρος ("La vengeance d'Arn" και "Le triomphe d'Arn" στα γαλλικά, "Arn's Revenge" και τα δύο μέρη στα αγγλικά) αφηγούνται την ιστορία του (σωστά μαντέψατε! ) Αρν, ο οποίος ήταν γιος ενός πολέμαρχου, απήχθη και φυλακίστηκε από τους εχθρούς, δραπέτευσε, εκδικήθηκε τους βασανιστές του και τελικά γνώρισε κ εκείνος την αναπόφευκτη μοίρα όλων των ανθρώπων... ή μήπως όχι;;; Το πρώτο μέρος του κόμικ είναι γοητευτικό, οι ολιγοσέλιδες και αυτοτελείς ιστορίες έχουν μια περίεργη σαγήνη και το γεγονός, ότι η αφήγηση είναι ιδιόρρυθμη τις βοηθά να αποκτήσουν μια σχεδόν μεταφυσική, αλληγορική διάσταση. Η ιστορία του Αρν, από την άλλη, χωρίς να είναι κακή, είναι σαφώς πιο κλισαρισμένη και ως ένα βαθμό προβλέψιμη. Το σχέδιο του Γκαλ, όμως, είναι απίστευτο! Απίστευτο! Ρεαλιστικό, με αδιανόητη προσοχή στη λεπτομέρεια, ειδικά στις σκηνές πλήθους, όπου φαίνεται πώς έχει σχεδιάσει εκατοντάδες φιγούρες, τρομερά κτήρια και τοπία με ασύλληπτες συνθέσεις, είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά σχέδια, που έχω δει ποτέ στη ζωή μου, πραγματικό οφθαλμόλουτρο. Η σκηνοθεσία του είναι πολύ επιτυχημένη και δείχνει του ανθρώπους μικρούς και ασήμαντους μπροστά στα κτήρια και στα τοπία, συμβάλλοντας αποφασιστικά στη γενικότερη ιδέα του κόμικ. Ίσως το σενάριο να μη σας πει πολλά, αλλά το σχέδιο φαντάζομαι, ότι θα σας κάνει να χαζέψετε για ώρα. Τα χρώματα του κόμικ είναι εντυπωσιακά και αναδεικνύουν το σχέδιο του Γκαλ. Αναρωτιέμαι, πώς θα το χρωμάτιζε ο ίδιος... Παραθέτω και ασπρόμαυρες σελίδες, για να δούμε το σχέδιό του χωρίς χρώμα. Για την έκδοση, τα έγραψα στην αρχή, προσθέτω απλά, ότι η αγγλική έκδοση είναι με μαλακό εξώφυλλο και περιέχει πρόλογο του Ντιονέ και επίλογο από τον Πατ Μιλς. Δεν γνωρίζω, εάν υπάρχει κι άλλη έκδοση στα αγγλικά ή στα γαλλικά. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Συνέντευξη του Ντιονέ στο The Comics Journal
  2. Η «Τσιγγάνικη Ορχήστρα» 40 χρόνια μετά Γιάννης Κουκουλάς Αν ένα ελληνικό βιβλίο κόμικς έχει γίνει θρύλος στο πέρασμα των περίπου 40 ετών από τότε που ξεκίνησε να δημιουργείται, αυτό είναι η «Τσιγγάνικη Ορχήστρα» του Γιάννη Καλαϊτζή. Το πρώτο μέρος της δημοσιεύτηκε τον Σεπτέμβριο του 1981 στο έβδομο τεύχος ενός επίσης θρυλικού περιοδικού, της «Βαβέλ», που τότε έκανε τα πρώτα της βήματα, αναζητώντας το στυλ της και παρέχοντας τον χώρο της σε Ελληνες καλλιτέχνες που πειραματίζονταν πάνω στη γλώσσα των κόμικς έχοντας κυρίως επιρροές από Ευρωπαίους συναδέλφους τους. Μπορεί η «Τσιγγάνικη Ορχήστρα» να μην ολοκληρώθηκε στη «Βαβέλ», κυκλοφόρησε όμως ολόκληρη από τις εκδόσεις Πολύτυπο το 1984 με την ένδειξη «Εικονογράφημα»! Ολόκληρη; Αυτό δεν θα το μάθουμε ποτέ, καθώς ο Καλαϊτζής στην τελευταία σελίδα άφηνε να εννοηθεί ότι η αστική περιπέτεια του παράξενου ζεύγους των πρωταγωνιστών θα έχει και συνέχεια. «Τέλος στο πρώτο βιβλίο» είναι τα λόγια με τα οποία κλείνει η «Τσιγγάνικη Ορχήστρα». Δεν υπήρξε ποτέ δεύτερο. Απόσπασμα από την «Τσιγγάνικη ορχήστρα» Ο Καλαϊτζής συνέχισε να δημιουργεί μοναδικά κόμικς όπως «Το μαύρο είδωλο της Αφροδίτης» και το «Ο Τυφών», να γελοιογραφεί, να σκιτσάρει αλλά στην «Τσιγγάνικη Ορχήστρα» δεν επέστρεψε ποτέ. Ισως και να μη χρειαζόταν κάτι τέτοιο καθώς η ιστορία είναι τόσο επιτηδευμένα ανολοκλήρωτη που οποιαδήποτε παρέμβαση θα αλλοίωνε το αρχικό της περιεχόμενο: την απόπειρα καταγραφής ενός 24ώρου του τρόμου για ένα ζευγάρι στα όρθια ερείπια μιας εφιαλτικής και γκροτέσκο Αθήνας που καταρρέει ακροβατώντας ανάμεσα στον υπερφίαλο και κατευθυνόμενο δυτικό της προσανατολισμό και το ανατολικό της παρελθόν. Απόσπασμα από την «Τσιγγάνικη ορχήστρα» Η «Τσιγγάνικη Ορχήστρα» θα μπορούσε να είναι ένα ιστορικό ντοκουμέντο για την Αθήνα του ’80. Ή ένα ρεπορτάζ με θέμα τη ζωή ενός εργαζόμενου στην πόλη. Ή μια ηθογραφία της εποχής. Μια ερωτική ιστορία ίσως. Ενα πολιτικό σχόλιο για τις αντιφάσεις της Αριστεράς και την αδυναμία συνεννόησης των δυνάμεών της. Μια καταγγελία του κράτους του χωροφύλακα που συντηρούσε η Δεξιά. Μια πινακοθήκη χαρακτηριστικών μορφών και φυσιογνωμιών της πόλης. Μια συλλογή από γκράφιτι, συνθήματα, τίτλους εφημερίδων και επιγραφές. Ένα road κόμικς στους μποτιλιαρισμένους δρόμους ανάμεσα σε τρόλεϊ, αδέσποτα σκυλιά, τσοντάδικα, ματατζήδες, διαδηλωτές, ταξιτζήδες, κλειδαράδες, γαλατάδες, μπανιστιρτζήδες, παλαιοπώλες, καφετζήδες, ψαροπώλες, θυρωρούς, σουβλατζήδες, πλανόδιους μουσικούς και χορευτές, ξενοδόχους, επαίτες και ρεμπέτες. Ένα μητροπολιτικό σάουντρακ με κλαρίνα, κιθάρες, ροκ, ποδοσφαιρικές μεταδόσεις, μεγάφωνα από Ντάτσουν με καρπούζια και τον Σαββόπουλο να υπενθυμίζει «Τώρα με χειρουργεί μια αλλήθωρη νεολαία, μια τσογλανοπαρέα που κάνει κριτική» δίπλα στον Βελουχιώτη. Απόσπασμα από την «Τσιγγάνικη ορχήστρα» Η «Τσιγγάνικη Ορχήστρα» δεν είναι κάτι απ’ όλα αυτά. Είναι όλα αυτά μαζί. Μα πάνω απ’ όλα είναι η απελπισμένη απόπειρα απόδρασης ακριβώς από όλα αυτά. Είναι η αγωνία του σκιτσογράφου Κώστα Φαναρτζή, εργαζόμενου στην εφημερίδα «Η Σημαία», και της Έφης που μόλις γνωριστήκανε και για τους οποίους ο αναγνώστης δεν μαθαίνει τίποτα ως προς τον πρότερο βίο τους και φυσικά απολύτως τίποτα για τον μεταγενέστερο (εκτός από το ότι είχαν κανονίσει το επόμενο πρωί να πάνε στο «Πολύτοπο» του Ξενάκη στις Μυκήνες), να βρεθούν λίγο μόνοι. Να κάνουν σεξ. Οπουδήποτε. Με κάθε αντίτιμο και τίμημα. Και να επιστρέψουν σώοι στα σπίτια τους περνώντας από τις συμπληγάδες της απειλητικής Αθήνας. Στον δρόμο της επιστροφής θα συναντήσουν μια, κατά την Έφη, «Κατίνα» που δεν είναι άλλη από τη μητέρα του Κώστα και πραγματική κυρα-Κατίνα που πηγαίνει στη νυχτερινή δουλειά της στον Άγιο Σώστη. Και η διαδρομή θα ολοκληρωθεί με ραδιοφωνικές ειδήσεις («Ο πρωθυπουργός κύριος Κωνσταντίνος Καραμανλής αναχωρεί αύριον διά Δυτικήν Γερμανίαν κατόπιν προσκλήσεως του καγκελαρίου κυρίου…»), τραγούδια («Λεε – καλέ – λεεεμοοονάκι μυρωδάτοοο…»), βουκολικό γλέντι («Λέιντις εντ τζέντλεμεν, δε γκρικ φολκ ντάνσες γκρουπ, ριπριζέντ τουνάιτ ντάνσες εντ σονκς οφ Μακεντόνια εντ Θρας, ντάνσες οφ Κρετ…»), λίγα μαχαιρώματα και μια απρόσμενη συνάντηση με τον σουρωμένο Νίκο που φιλοσοφεί λίγο πριν το χάραμα. Το εξώφυλλο της «Τσιγγάνικης ορχήστρας», (εκδ. Πολύτυπο, 1984) Η ημερήσια «εκδρομή» του Κώστα και της Έφης στην εξπρεσιονιστική και κλειστοφοβική Αθήνα που φιλοτεχνεί ο Καλαϊτζής με αποστροφή για την Αθήνα αλλά και συμπάθεια για τους γραφικούς Αθηναίους (δεν ξέρω αν είναι καλό αυτό για τους Αθηναίους) μπορεί να ιδωθεί και ως μια νουάρ κατάδυση στην Καρδιά του Σκότους. Μια χιουμοριστική «Αποκάλυψη Τώρα» που κάθε βήμα σε στέλνει όλο και πιο βαθιά στην Κόλαση χωρίς καμία διαφυγή. Η Αθήνα αυτή που υπακούει στον Τρόμο του Κενού καθώς ο Καλαϊτζής δεν αφήνει ούτε σπιθαμή χώρου ανεκμετάλλευτη, γεμίζοντας κάθε σημείο της ζωγραφικής του επιφάνειας με πρόσωπα, λόγια, φωνές, κτίρια, οχήματα και αντικείμενα που αποδίδουν πιστά το χάος της πρωτεύουσας στις αρχές του ’80 (με μικρές διαφορές από το σύγχρονο χάος). Ασπρόμαυρη στο κλίμα των κόμικς των Munoz και Sampayo, φλεγματική όπως οι περιπέτειες της «Ada» και του «Colombo» του Altan, σκοτεινή όπως οι αφηγήσεις του Alberto Breccia, η «Τσιγγάνικη Ορχήστρα» αποτελεί την πρώτη μεγάλης έκτασης ιστορία των ελληνικών κόμικς και για όσους τη διάβασαν (διαβάσαμε) τότε, μία από τις καλύτερες γνωριμίες με το είδος. Το διονυσιακό πνεύμα της σε ένα κλίμα ασχημάτιστου και οργιώδους πανηγυριού διατηρήθηκε και στα κόμικς του Καλαϊτζή των επόμενων δεκαετιών ενώ οι επιδράσεις της στους Ελληνες δημιουργούς κόμικς είναι ακόμα ορατές. Η «Τσιγγάνικη Ορχήστρα» θα αποτελεί πάντα μια όχι-και-τόσο παραμορφωμένη αντανάκλαση της Αθήνας και ταυτόχρονα ένα αριστουργηματικό έργο από έναν κορυφαίο δημιουργό. Καρέ από την «Τσιγγάνικη ορχήστρα» Πηγή
  3. Πρωτότυπος τίτλος: Il était une fois... l'homme Αν θέλουμε να είμαστε τυπικοί, αυτό το κόμικ δεν είναι ακριβώς κόμικ, αλλά μεταφορά σε κόμικ της ομότιτλης ιστορικής και υπέροχης σειράς κινουμένων σχεδίων, που προβλήθηκε πρώτη φορά σε ένα από τα δύο κρατικά κανάλια στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Η σειρά ήταν παραγωγής 1978 και δημιουργία του Albert Barillé, που ήταν υπεύθυνος για το σενάριο και την ιστορική έρευνα και του Jean Barbaud, που ήταν ο υπεύθυνος για το σχέδιο. Αν και γαλλόφωνη και γυρισμένη κυρίως με γαλλικά κεφάλαια, η σειρά ήταν συμπαραγωγή αρκετών χωρών (Γαλλίας, Ιταλίας, Καναδά, Βελγίου, Ολλανδίας, Νορβηγίας, Σουηδίας, Ιαπωνίας, Ισπανίας) και αποτελούταν από 26 επεισόδια, κάθε ένα από τα οποία κάλυπτε μια χρονική περίοδο από τη δημιουργία της Γης έως το μέλλον. Όλα τα επεισόδια παρακολουθούσαν τους ίδιους πρωταγωνιστές, την οικογένεια του Πιερ (Πέτρος στο ελληνικό κόμικ) και του Χοντρού (Gros στα γαλλικά), που εμφανιζόντουσαν σε κάθε εποχή με σχεδόν τα ίδια χαρακτηριστικά. Αντίπαλοί τους ήταν ο Teigneux (Στριμμένος στα ελληνικά) με το συνεργάτη του, το Nabot (Νάνο), οι οποίοι είχαν πάρει εργολαβία τους ρόλους των ανά αιώνων κακών. Αναμφισβήτητος όμως πρωταγωνιστής του έργου ήταν ο Μαέστρο (Δάσκαλος), ένας άνθρωπος με μια γενειάδα, που κάλυπτε όλο του το σώμα και ουσιαστικά είχε το ρόλο του σοφού ή του εφευρέτη και γενικά του ηγέτη. Μαζί με αυτούς, υπήρχε και ένα χρονόμετρο με ανθρώπινα χαρακτηριστικά, που μετρούσε τη χρονολογία. Φυσικά, μέσα στα επεισόδια παρήλασαν πάρα πάρα πολλές ιστορικές προσωπικότητες, κάποιες μάλιστα με τη μορφή των ηρώων της σειράς (π.χ. ο Φειδίας και ο Ντα Βίντσι μεταξύ άλλων, είχαν τη μορφή του Μαέστρο). Οι δημιουργοί της σειράς είχαν δώσει μεγάλη προσοχή στις ιστορικές λεπτομέρειες και αυτός είναι και ο λόγος, που η σειρά προβάλλεται ακόμη και σήμερα σε πολλές χώρες του κόσμου. Επίσης, πρόσεξαν να κρατήσουν αποστάσεις από κάθε ρατσιστική ή αποικιοκρατική άποψη και αντιμετώπισαν άλλους πολιτισμούς με σεβασμό (ενδεικτικά, στο 8ο επεισόδιο με τίτλο "Οι κατακτήσεις του Ισλάμ", δεν βλέπουμε ποτέ το πρόσωπο του Μωάμεθ, επειδή αυτό δεν επιτρέπεται στη μουσουλμανική θρησκεία). Σίγουρα δεν αποφεύχθηκε ο ευρωπαιοκεντρισμός (η ιστορία της Ινδίας είναι ανύπαρκτη, ενώ άλλοι πολιτισμοί εκτός Ευρώπης, όπως η Κίνα και οι Αζτέκοι, αναφέρονται μόνο σε συνάρτηση με την ευρωπαϊκή ιστορία), αλλά, εντάξει, δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα τέλεια ). Φαντάζομαι ότι το σχέδιο δεν θα κάνει εντύπωση στη σημερινή εποχή και φαντάζει κάπως άτεχνο, αλλά για τα δεδομένα εκείνης της εποχής, ήταν πραγματική υπερπαραγωγή. Η σειρά γνώρισε τεράστια επιτυχία σε πολλές χώρες, και στην Ελλάδα (όπου αρχικά προβλήθηκε με υπότιτλους), και είμαι σίγουρος ότι όσοι την έχουν δει, τη θυμούνται ακόμη με κάτι παραπάνω από απλή νοσταλγία, αφού ήταν σίγουρα και μορφωτική. Πιστεύω δε, ότι οι επαναλήψεις στην τηλεόραση βοήθησαν να γνωρίσει τη σειρά και ένα νεότερο κοινό. Προσωπικά, υπάρχουν πολλές σκηνές, που θυμάμαι ακόμη και φυσικά, δεν έχει ξεχάσει κανένας μας, το μουσικό θέμα των τίτλων της σειράς, μια πολύ συντομευμένη εκδοχή της "Τοκάτα και Φούγκα σε Ρε Ελάσσονα" του Γιόχαν Ζεμπάστιαν Μπαχ. Και φυσικά ήρθε και η σειρά του κόμικ, το οποίο εκδόθηκε από τη Harmi-Press το 1981. Στην πραγματικότητα, δεν ήταν πρωτότυπο κόμικ, αλλά σκηνές από τη σειρά με επεξηγηματικά κείμενα, που προσέφεραν σαφώς περισσότερες πληροφορίες από ό,τι η σειρά. Στο τέλος κάθε τεύχους, υπήρχαν κάποιες σελίδες, συνήθως 4, με επιπλέον εγκυκλοπαιδικά στοιχεία. Το κόμικ ήταν πολύ ωραίο, με 40 εξ ολοκλήρου έγχρωμες σελίδες, με ιλουστρασιόν χαρτί και πολύ καλή μετάφραση, κυκλοφορούσε κάθε 15 ημέρες και είχε τιμή 50 δραχμές, η οποία παρέμεινε σταθερή και στα 26 τεύχη. Όταν τελικά κυκλοφόρησαν και τα 26 τεύχη και ολοκληρώθηκε η σειρά (κάτι καθόλου αυτονόητο εκείνη την εποχή, πιστέψτε με ), οι αναγνώστες μπορούσαν να ανταλλάξουν τα τεύχη με 6 ωραίους, καλαίσθητους τόμους καταβάλλοντας το ποσό των 150 δραχμών για κάθε τόμο. Αυτό έκανα κι εγώ και φαντάζομαι, ότι αυτό έκαναν και τα περισσότερα παιδιά τότε. Τέτοια ήταν η επιτυχία της σειράς, ώστε δημιουργήθηκε και ένα ολόκληρο franchise, με άλλες σειρές, πρώτη χρονολογικά εκ των οποίων ήταν το "Μια φορά κι έναν καιρό... Ήταν το Διάστημα", μια ιστορία ΕΦ, που επίσης γνώρισε μεγάλη επιτυχία, αλλά δεν νομίζω ότι μνημονεύεται εξίσου συχνά. Δεν έχω να γράψω κάτι άλλο, όποιος θέλει μπορεί να παρακολουθήσει ολόκληρη τη σειρά μεταγλωττισμένη στα ελληνικά στο youtube. Επειδή φαντάζομαι, ότι τα περισσότερα παιδάκια αντάλλαξαν τα τεύχη τους με τόμους, ήταν αρκετά πιο εύκολο έως πρότινος να βρεθούν οι τόμοι, παρά τα τεύχη. Σε κάποια στιγμή οι τόμοι επανεκδόθηκαν και μπορούσαν να βρεθούν στα βιβλιοπωλεία, αλλά είναι πλέον εξαντλημένοι. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα, η εικόνα του Μαέστρο είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: wikipedia (στα αγγλικά) Άρθρο από τη Μηχανή του Χρόνου
  4. Αμέσως μετά τη διακοπή κυκλοφορίας του "Κρόνου", τον Φεβρουάριο του 1981, ο Ανεμοδουράς έριξε στην κυκλοφορία, όπως είχε προαναγγείλει, το διάδοχο περιοδικό, που ονομάστηκε "Πλανήτης". Οι διαφορές με τον "Κρόνο" ήταν βασικά δύο: πρώτον, το νέο περιοδικό ήταν μηνιαίο και δεύτερον, είχε πολύ περισσότερες σελίδες, 164 για την ακρίβεια και αυτό, επειδή φιλοξενούσε δύο ιστορίες και όχι μία. Η δεύτερη ιστορία κάθε τεύχους, ήταν αυτοτελής, από το Starblazer - Space Fiction Adventure in Pictures, όπως και στον "Κρόνο", η πρώτη όμως, που ήταν και σαφώς μεγαλύτερη, σχεδόν 100 σελίδες, και σε συνέχειες, ήταν ιταλικής προέλευσης και συγκεκριμένα, από το περιοδικό "Fan", δημιουργία των Giuseppe Pederiali (ψευδώνυμο του Rubino Ventura - σενάριο) και Leone Frollo (σχέδιο). Ο σχεδιαστής Leone Frollo (1931-2018) ήταν σχετικά γνωστός στην Ιταλία και είχε σχεδιάσει διάφορα κόμικς, κυρίως ερωτικού περιεχομένου με γνωστότερο ίσως το Biancaneve (Χιονάτη). Αλλά και ο σεναριογράφος, είχε γράψει σενάρια για ερωτικά κόμικς. Εξάλλου, και ο εκδοτικός οίκος, Edifumetto, ήταν μάλλον εξειδικευμένος σε τέτοιου είδους κόμικς όπως μπορείτε να δείτε και στο λινκ, όπου θα αναγνωρίσετε κάποιους τίτλους, που έχουν κυκλοφορήσει και στα ελληνικά. Ο "Φαν" όμως, ήταν κόμικ ΕΦ, σαφώς απλοϊκό και ξεπερασμένο σήμερα, αλλά με κάποιες, λίγες σχετικά καλές ιδέες. Πιστεύω, όμως, ότι οι δεύτερες ιστορίες από το Starblazer είναι σαφώς καλύτερες. Τα πρωτότυπα ιταλικά τεύχη είχαν και ως παράρτημα το κόμικ I Briganti του πολύ σημαντικού Magnus. Είναι πάντως, αξιοσημείωτο, ότι τελικά δημοσιεύθηκαν όλα τα τεύχη της ιταλικής σειράς στον "Πλανήτη" και στο τελευταίο τεύχος η σειρά ολοκληρώθηκε - κάτι σπάνιο για τα τότε ελληνικά δεδομένα. Τουλάχιστον δύο από τα εξώφυλλα της πρωτότυπης ιταλικής σειράς έγιναν εξώφυλλα και στο "Μπλεκ" (οι εικόνες από το facebook του περιοδικού) Σύμφωνα με τις ιταλικές πηγές, το "Fan" κυκλοφόρησε 6 τεύχη, που μάλλον δεν συνάδει με τις 8 ιστορίες που δημοσιεύθηκαν στον "Πλανήτη". Υπάρχει, βέβαια, πάντα η πιθανότητα, να μην έχουν καταχωρηθεί στις ιταλικές βάσεις δεδομένων. Αν μπορεί κάποιος να λύσει το μυστήριο, ας γράψει. Ο "Πλανήτης" έβγαλε τελικά 8 τεύχη με το τελευταίο να κυκλοφορεί τον Σεπτέμβριο του 1981. Στη συνέχεια, ο Ανεμοδουράς επανακυκλοφόρησε ολόκληρη τη σειρά με διαφορετικά εξώφυλλα και με τον εντελώς παραπλανητικό τίτλο "Γκαλάκτικα", προκειμένου να εκμεταλλευθεί την επιτυχία της σειράς, που τότε είχε προβληθεί στην ελληνική τηλεόραση. Για μια ακόμη φορά, εντυπωσίαζαν τα εξώφυλλα, που είχαν επιλεγεί για τα τεύχη της σειράς. Δεν είναι δύσκολο να βρεθούν τα τεύχη και σε λογικές τιμές, είναι όμως δύσκολο να βρεθούν σε καλή κατάσταση, γιατί το δέσιμο των τόμων είναι χάλια. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα, οι εικόνες από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Greek SciFi Wiki (νομίζω ότι οι πληροφορίες για την ταυτοποίηση των ιστοριών προέρχονται από τον @ramirez) wikipedia για τον Leone Frollo Σελίδα για τα τεύχη της ιταλικής σειράς
  5. Κολούμπρα, Σκαθάρι, Μαμούθ, Πράσινη Γάτα, ιστορικές εκδόσεις, οι οποίες όμως δεν κατάφεραν να κυκλοφορήσουν πολλά τεύχη, ΄έδειξαν όμως, ότι υπήρχε ένα κοινό, που ενδιαφερόταν για ενήλικα (σε αυτά τα συμφραζόμενα, ο όρος σημαίνει "όχι παιδικά, ούτε υπερηρωικά") κόμικς, αλλά δεν είχε βρεθεί ακόμη η κατάλληλη συνταγή, για να μπορέσει ο τίτλος να μακροημερεύσει. Όλα αυτά άλλαξαν το Φεβρουάριο του 1981, όταν κυκλοφόρησε το πρώτο τεύχος ενός καινούριου περιοδικού, της "Βαβέλ". Αρκετές σελίδες (78), κάπως τσουχτερή τιμή (60 δραχμές), υπέροχο εξώφυλλο (Caza) και ένα μότο, που θα έμενε στη συνέχεια κλασικό [Περιοδικό Κόμικς (Και όχι μόνο)]. Το περιοδικό εξέδιδε η εταιρεία Ars Longa (Vita Brevis) (= Ὁ βίος βραχὺς, ἡ δὲ τέχνη μακρὴ), διευθυνόταν από μια επιτροπή και υπεύθυνη κατά το νόμο ήταν η Νίκη Τζούδα, Όπως μάθαμε στη συνέχεια (εντάξει, εγώ τα έμαθα πολύ μετά, λόγω του νεαρότατου της ηλικίας μου τότε ), τα άλλα δύο μέλη της επιτροπής, ήταν ο Γιώργος Μπαζίνας, ο οποίος ήταν και ο εκδότης, και ο Σταύρος Τσελεμέγκος, ο οποίος αποχώρησε αρκετά νωρίς από το περιοδικό. Η Βαβέλ ήταν δομημένη πάνω στο παράδειγμα του ιταλικού περιοδικού linus (με μικρό το πρώτο γράμμα), που ήταν το πρώτο περιοδικό με ενήλικα κόμικς που πρωτοκυκλοφόρησε στην Ιταλία το 1965 και εξακολουθεί να κυκλοφορεί ακόμη με εξαίρεση ένα μικρό διάλειμμα. Το linus ήταν περιοδικό με σαφείς αριστερούς προσανατολισμούς και μάλιστα υποστήριζε το, ισχυρότατο τότε, ΚΚ Ιταλίας (το οποίο - έχει σημασία αυτό - μικρή σχέση είχε με το καθ'ημάς ΚΚ). Ομοίως και η Βαβέλ, ήταν σαφώς αριστερόστροφη, χωρίς όμως να έχει σχέση με το ΚΚΕ και πήρε ξεκάθαρη πολιτική θέση σε διάφορα ζητήματα, όπως τα ναρκωτικά, ο σωφρονισμός, η ομοφυλοφιλία, ο φεμινισμός, ο καπιταλισμός και πολλά άλλα. Το πρώτο τεύχος ξεκίνησε πατώντας εν μέρει πάνω σε κόμικς που είχαν δημοσιεύσει τα προαναφερθέντα περιοδικά και πολύ γρήγορα εισήγαγε νέους καλλιτέχνες, που πρώτη φορά μάθαμε στη χώρα μας μέσω αυτού του περιοδικού. Θα μπορούσα να παραθέσω μια ολόκληρη λίστα με τους καλλιτέχνες που γνωρίσαμε μέσα από τη Βαβέλ, αλλά θεωρώ ότι δεν έχει νόημα, είναι τόση πολλοί.... Άλλαξα γνώμη . Να ορισμένοι με τυχαία σειρά και ενδεικτικά: Altan, Reiser, Bilal, Caza, Edika, Copi, Vullemin, MAnara, Burns, Moebius, Giardino, Loustal, Feiffer, Battaglia Quino, Crepax, Wolinski, Munoz, Sampayo, Margerine, Druillet, Clowes, Tardi, Segrelles, Varenne, Bernet, Abuli, Trillo, Pazienza, König, Tomine, Gottlieb και οι Έλληνες Καλαΐτζής, Αρκάς, Λέανδρος, Παπαΐωάννου (που έφτασε να σκηνοθετήσει και τις τελετές έναρξης και λήξης των Ολυμπαικών του 2004) και πολλοί, πολλοί, πάρα πολλοί άλλοι (φυσικά, ορισμένοι από όλους αυτούς, είχαν δημοσιευτεί και παλιότερα στη Κολούμπρα ή στο Μαμούθ). Πολλά από αυτά τα έργα κυκλοφόρησαν αργότερα και σε μορφή άλμπουμ. Φυσικά, σε κάθε τεύχος του περιοδικού υπήρχαν διάφορα αφιερώματα γύρω από τα κόμικς, αλλά και όχι μόνο, αφού η Βαβέλ ασχολούνταν και με βιβλία και με κινηματογράφο. Στο τεύχος 43 υπήρξε μια τρόπον τινά διάσπαση και οι εναπομείναντες εκδότες χώρισαν τους δρόμους τους. Η Νίκη Τζούδα κράτησε τον τίτλο του περιοδικού και ο Μπαζίνας την επωνυμία της εκδοτικής και προχώρησε στην έκδοση του "Παρά Πέντε". Υποθέτω, ότι με βάση μα συνεννόηση μεταξύ τους μοιράστηκαν και κάποια κόμικς, τα οποία δημοσιευόντουσαν είτε στο ένα περιοδικό, είτε στο άλλο. Συνεργάτης της Νίκης Τζιούδα έγινε από ένα σημείο και μετά ο Γιώργος Σιούνας. Μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια, η Βαβέλ άλλαξε αριθμό σελίδων και σχήμα (έγινε σαφώς μεγαλύτερη και μετά ξανά μικρότερη), οι ασπρόμαυρες σελίδες εμπλουτίστηκαν με ορισμένες έγχρωμες και τελικά όλες έγιναν έγχρωμες, το απλό χαρτί έγινε ιλουστρασιόν, αλλά η βασική θεματική του περιοδικού δεν άλλαξε, αν και η αλήθεια είναι, ότι από κάποια σημείο και μετά δόθηκε έμφαση στα ερωτικά και στα χιουμοριστικά κόμικς, τα οποία μάλλον πουλούσαν περισσότερο. Δυστυχώς και παρά την παρουσία (και) τέτοιων κόμικς, αυτό που έμεινε σταθερό όλα αυτά τα χρόνια, ήταν το διαρκές οικονομικό πρόβλημα του περιοδικού, που φαινόταν και στην κατά καιρούς μη τακτική κυκλοφορία του. Αξίζει να σημειωθεί, πάντως, ότι ούτε το λογότυπο άλλαξε, ούτε το μότο. Η Βαβέλ κυκλοφορούσε κάθε μήνα, αν και έχασε πολλούς μήνες κατά τη διάρκεια όλων των ετών κυκλοφορίας της και έφτασε στο σημείο να αναστείλει σχεδόν την έκδοσή της, έως ότου τελικά σταμάτησε οριστικά στο τεύχος 246, τον Ιούνιο του 2008, ενώ υπάρχει και ένα Σπέσιαλ Σατιρικό Τεύχος, που κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 1982. Στο διάστημα της κυκλοφορίας της, το μόνο "διπλό" τεύχος ήταν το 40/41, πράγμα που σημαίνει, ότι τελικά τα τεύχη ήταν όντως 246 μαζί με το Σπέσιαλ. Εξίσου σημαντική παρακαταθήκη, ήταν και το θρυλικό Φεστιβάλ Κόμικς της Βαβέλ, που ξεκίνησε το 1996 και σταμάτησε το 2012 και αποτέλεσε την πρώτη οργανωμένη γιορτή των κόμικς στη χώρα μας. Δεν χρειάζεται να προσθέσω κάτι άλλο, νομίζω. Η κληρονομιά της Βαβέλ είναι τεράστια και η συμβολή της πολύ αδύνατο να εκτιμηθεί. Γαλούχησε τουλάχιστον μια γενιά Ελλήνων αναγνωστών στα κόμικς και στην εναλλακτική κουλτούρα σε εποχές πάρα πολύ δύσκολες για τα κόμικς. Η μακροβιότητα του περιοδικού κάτω από αυτές τις πολύ δύσκολες συνθήκες είναι απόδειξη του πόσο σημαντικό και πόσο επιδραστικό ήταν. Δυστυχώς, ακόμη δεν έχουμε κάποια διάδοχη κατάσταση, κάτι που αποδεικνύει, πόσο διαφορετικοί είναι και οι δικοί μας καιροί. Μπορείτε να βρείτε με αρκετή υπομονή όλα τα τεύχη του περιοδικού σε χαμηλή τιμή, δεν είναι ούτε δύσκολα, ούτε ακριβά και αρκετά κυκλοφορούσαν έως πρόσφατα σε εκποιήσεις βιβλίων. Μην ξεχνάτε, ότι αυτή είναι η πινακοθήκη των ευρωπαϊκών κυρίως κόμικς στη χώρα μας. Ο Γιώργος Μπαζίνας πέθανε στις 14/04/2019, μόλις στα 57 του Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Ένα ντοκιμαντέρ για τη Βαβέλ με τίτλο: Βαβέλ - Από τη Σιωπή στην Έκρηξη Ένα συναισθηματικά φορτισμένο κείμενο του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου σχετικά με τη Βαβέλ Ένα εκτενές άρθρο του Γιώργου Τσαγκόζη Η Νίκη Τζούδα μιλάει για την ίδια και για το περιοδικό Ο Γιώργος Μπαζίνας μιλάει στον Ηλία Κατιρτζιγιανόγλου για την αρχή του περιοδικού Ο Γιάννης Κουκουλάς γράφει για το Φεστιβάλ της Βαβέλ Κάποια τεύχη Βαβέλ (και Παρά Πέντε) για κατέβασμα
  6. Ένα πραγματικά σπάνιο κόμικ και ίσως, ίσως, το πρώτο δείγμα underground κόμικ εντύπου στην Ελλάδα. Η Πράσινη Γάτα ήταν έκδοση του Νίκου Δ. Πλατή, ο οποίος είχε μαζέψει μια ομάδα ανθρώπων γύρω του και τον Σεπτέμβριο του 1981 έβγαλε το εν λόγω περιοδικό, το οποίο ήταν σε σχήμα εφημερίδας και φιλοξενούσε κόμικ ελλήνων δημιουργών (ανάμεσά τους και ο ίδιος ο Πλατής), αλλά και ξένων με προεξάρχοντες ίσως τους Crumb και Reiser (ο οποίος είχε λανθασμένα αποδοθεί ως Ράζερ) αντί του ορθού Ρεϊζέ, αλλά και διηγήματα του Μπουκόφσκι με εικονογράφηση Crumb, καθώς και αφιερώματα σε κλασικούς δημιουργούς (στα 2 πρώτα τεύχη ήταν ο Ματ Γκρος και ο Γουίντσορ ΜακΚαίη) και διάφορες στήλες σχετικά με κόμικς και άλλα. Φυσικά δεν ήταν η πρώτη ασχολία του Νίκου Πλατή με τα κόμικς, ούτε υπήρξε και η τελευταία και θα τον δούμε και σε άλλες ελληνικές εκδόσεις, αφού είναι άνθρωπος που ασχολείται με τα κόμικς και τη λαϊκή λογοτεχνία. Στους συντελεστές του περιοδικού, βλέπουμε και το όνομα του Νίκου Νικολαΐδη (ήταν άραγε ο γωνστός μελετητής των κόμικς ή ο γνωστός σκηνοθέτης;) και του Θανάση Σκρουμπέλου, ο οποίος είναι σίγουρα κι σκηνοθέτης, αλλά και άλλων. Κατά τα άλλα, ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα προσπάθεια, η οποία δυστυχώς δεν μακροημέρευσε, αφού κυκλοφόρησαν 5 τεύχη, με το 3/4 να είναι διπλό και την αρίθμηση να φτάνει έως το 6. Μιλάμε για πάρα πολύ σπάνιο κόμικ, και όσο ανεβαίνουν τα νούμερα, τόσο πιο δύσκολη γίνεται η εύρεση. Νομίζω ότι το πιο σπάνιο τεύχος πρέπει να είναι το διπλό 3/4 Έχω μόνο τα δύο πρώτα τεύχη, αν κάποιος έχει ή βρει κάποιο από τα υπόλοιπα, ας μας γράψει τι περιέχουν. Ορίστε και μια φωτογραφία των δύο πρώτων τευχών σε πλήρη ανάπτυξη
  7. Η Τσιγγάνικη Ορχήστρα δανείστηκε τον τίτλο της από μια σκηνή της ταινίας Άνθρωπος από Μάρμαρο (1977) του Πολωνού Andrzej Wajda και έκανε την εμφάνισή της στο τεύχος 7 της Βαβέλ, τον Σεπτέμβριο του 1981. Ήταν το πρώτο κόμικ του Γιάννη Καλαϊτζή κι ας γυρνοβολούσε στα λημέρια της γελοιογραφίας από την δεκαετία του 1960. Δεν ολοκληρώθηκε ποτέ στις σελίδες του θρυλικού περιοδικού, αλλά εκδόθηκε το 1984 ως αυτόνομο άλμπουμ, από τις εκδόσεις Πολύτυπο. Ίσως δεν ολοκληρώθηκε ποτέ και σαν ιστορία, καθότι στην τελευταία σελίδα αναγράφεται (με την χαρακτηριστική γραφή του Καλαϊτζή) «Τέλος στο πρώτο βιβλίο». Αν είχε υπήρχε στο μυαλό του δημιουργού κάποια συνέχεια, έστω και ασχημάτιστη, μάλλον δεν θα το μάθουμε ποτέ. Το στόρι είναι απλό. Ο Κώστας είναι σκιτσογράφος σε μια εφημερίδα. Κι εκεί που ξεφυλλίζει το αρχείο αναζητώντας έμπνευση (ή ίσως και να λουφάρει), μπαίνει η Έφη που ψάχνει τον αρχισυντάκτη. Μέσα σε λίγα καρέ, κανονίζεται το πρώτο ραντεβού. Έτσι, το ζευγαράκι μας «ξεναγεί» στην Αθήνα της Μεταπολίτευσης, μια πολύβουη τσιμεντούπολη γεμάτη σιωπηλούς τουρίστες, αφηνιασμένους ταξιτζήδες, πανταχού παρούσες διμοιρίες των ΜΑΤ και ιπτάμενους μπουζουξήδες. Η Τσιγγάνικη Ορχήστρα θεωρείται ένα από τα σπουδαιότερα ελληνικά κόμικς. Αν το πάρει κανείς από ιστορικής άποψης, ξεκίνησε στο σημαντικότερο ελληνικό έντυπο του χώρου, την περίοδο που η εγχώρια σκηνή έπαιρνε την πρώιμη μορφή της (παρότι κόμικς υπήρχαν από τον Μεσοπόλεμο) και μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι ήταν το πιο άρτια σχεδιασμένο ελληνικό κόμικ που είχε κυκλοφορήσει έως τότε. Όμως η σπουδαιότητά του δεν έγκειται μόνο στην χρονική συγκυρία, ούτε «ήταν καλό για την εποχή του». Η κινηματογραφική αφήγηση ήταν και παραμένει απαιτητική. Τα καρέ είναι πολυπρόσωπα, σφύζουν από ζωή και βρίθουν λεπτομερειών, από μισοκρυμμένα πολιτικά συνθήματα σε πανό μέχρι ευθείες αναφορές στις επιρροές του Καλαϊτζή. Οι οποίες επιρροές αντανακλώνται άμεσα στο σχέδιο με τις κοφτές γραμμές και τις γλυκές καμπύλες, αλλά και στην υποδειγματική χρήση της αντίθεσης του άσπρου και του μαύρου. Σίγουρα, η πλοκή δεν είναι πρωτότυπη. Όμως το διάχυτο χιούμορ, τόσο λεκτικό όσο και οπτικό (παροπλισμένο σε μεγάλο βαθμό από τους σύγχρονους Έλληνες δημιουργούς), συμπληρώνει τα «κενά». Και βέβαια, ο Καλαϊτζής μας αφήνει ένα ντοκουμέντο, μια πολυεπίπεδη ματιά στα μικρά και μεγάλα γεγονότα της εποχής. Ωστόσο, ο σχολιασμός της τότε κοινωνίας, που πιθανολογώ ότι ήταν και ο βασικός σκοπός του, γίνεται με τρόπο διακριτικό, χωρίς κούνημα του δαχτύλου. Και μπορεί όλα όσα δείχνει ή υπονοεί ο Καλαϊτζής, να μην είναι εύκολα αντιληπτά από έναν αναγνώστη του σήμερα, αποτελεί όμως κι αυτό ένα μέρος της γοητείας της Τσιγγάνικης Ορχήστρας.
  8. 'Terminate one Sentinel -- terminate one thousand -- it makes no difference. Our numbers are too great. Eventually mutants, we will overwhelm you...'' - Sentinel Alpha Class Βρισκόμαστε στις αρχές του 1981.Ο Chris Claremont γράφει ήδη τον τίτλο Uncanny X-MEN εδώ και 5 περίπου χρόνια,από τότε που εμφανίστηκε η καινούργια ομάδα.Έχει ήδη δώσει στους αναγνώστες του φοβερές ιστορίες γεμάτες περιπέτεια και δυνατές συγκινήσεις,που έχουν κορυφωθεί μέχρι εκείνη τη στιγμή με το επικό "Dark Phoenix Saga" και το θάνατο της Jean Gray στα τεύχη #129-138(Γενάρης-Οκτώβρης 1980)της σειράς...Και εκεί που λες ότι θα αρχίσει η καμπή,η πτώση του τίτλου,η σεναριακή στεγνότητα και επανάληψη,ο Claremont έρχεται και σε διαψεύδει πανηγυρικά παρουσιάζοντας ένα ακόμα διαμάντι μέσα στο σπουδαίο run του στον τίτλο... Φυσικά το σενάριο τότε συν-έγραφε μαζί του και ο σχεδιαστής John Byrne.Ένα ακόμα story arc που θα μείνει κλασικό,αξεπέραστο και θα ανοίξει και νέους δρόμους για μελλοντικά story arcs...Άλλωστε και το ίδιο στο μέλλον αναφέρεται.Σε ένα μέλλον όμως δυστοπικό,σκοτεινό,γεμάτο φόβο και καταπίεση,με τη μυρωδιά του θανάτου να είναι διάχυτη παντού...Και αυτό το έκανε σε μόλις δύο τεύχη στα #141 και #142 (Ιανουάριος-Φεβρουάριος 1981)όταν σήμερα θα χρειαζόμασταν κανένα maxi series 12 τευχών για να ειπωθεί μία τέτοια ιστορία και πάλι δεν θα ήταν αρκετό... Toν 21ο αιώνα,και συγκεκριμένα το 2013(σήμερα για εμάς παρελθών,τότε μακρινό μέλλον μην ξεχνάτε)υπάρχουν 3 κατηγορίες πολιτών..."Η" για τους ανθρώπους(humans)"Α" για τους ανθρώπους που ίσως εκδηλώσουν κάποια γενετική ανωμαλία στο μέλλον(και δεν επιτρέπεται να αναπαραχθούν)και ''Μ'' για τους μεταλλαγμένους...Οι οποίοι ζούνε μέσα σε στρατόπεδα συγκεντρώσεων που φυλάσσονται από γιγαντόσωμα Sentinels,φοράνε κολάρα που εξαφανίζουν τις δυνάμεις τους,ενώ οι περισσότεροι έχουν αφανιστεί και βρίσκονται σε έναν από τους απέραντους τάφους που βρίσκονται στο στρατόπεδο.. Μονάχα τέσσερις είναι ζωντανοί(Kitty Pryde,Wolverine,Colossus,Storm)μαζί με τον Fraklin Richards,τη τηλεπαθητική Rachel,και ένας πλέων παραπληγικός Magneto και αποτελούν το κίνημα αντίστασης στους Sentinels...Kαι πρέπει να βάλουν σε εφαρμογή το σχέδιο τους,επιστροφής στο παρελθόν,για να αλλάξουν τη τροπή των γεγονότων.Να μη συμβεί τίποτα από όσα συμβαίνουν εκείνη την εποχή... Με τη βοήθεια της Rachel,η Kitty(Κate στο μέλλον)ξαναγυρνά τηλεπαθητικά στο παρελθόν τον Οκτώβριο του 1980.Για να ειδοποιήσει τους τότε συντρόφους της για τα γεγονότα που θα συμβούν εκείνη την ημέρα και που θα οδηγήσουν στις κατακλυσμικές εξελίξεις που με τη σειρά τους θα δημιουργήσουν αυτό το δυστοπικό μέλλον. Η Βrotherhood of Evil Mutans εκείνη την ημέρα θα σκοτώσει τον υποψήφιο πρόεδρο Robert Kelly,τον Xavier και τη Moira McTaggert και όλο αυτό θα οδηγήσει σε 30 χρόνια μετά στη καταστροφή του κόσμου που θα προκληθεί από έναν πυρηνικό πόλεμο...Μετά τα γεγονότα εκείνης της ημέρας,θα ακολουθήσει ένας αντι-μεταλλαγμένος υποψήφιος πρόεδρος που θα διαδώσει το μίσος,και θα ενεργοποιηθούν οι Sentinels με εντολή να εξουδετερώνουν οποιοδήποτε έχει ειδικές δυνάμεις(ακόμα και μη μεταλλαγμένους super heroes &villains)..Oι Sentinels θα αρχίσουν να επεκτείνουν τη κυριαρχία τους και έξω από τις Η.Π.Α. και στον υπόλοιπο κόσμο...Η Κitty θα γυρίσει πίσω στο σώμα του 13χρονου εαυτού της με σκοπό να αλλάξει τα γεγονότα,εμποδίζοντας την αναγέννηση των Sentinels,σβήνοντας ολοκληρωτικά το μέλλον από το οποίο προέρχεται η ίδια,μονάχα που το να αλλάξεις την ιστορία είναι δυσκολότερο από όσο φαντάζονταν και ο χρόνος δεν είναι με το μέρος της..... Μαθήματα σεναρίου από τον Chris Claremont που εδώ όπως ανέφερα,έχει βοήθεια στην "πλοκή" από τον τότε σχεδιαστή της σειράς τον John Byrne(που για εμένα προσωπικά στους Uncanny X-MEN κάνει τη καλύτερη δουλειά του)ο οποίος ήθελε να χρησιμοποιήσει τους Sentinels σε μία ακόμα ιστορία των Χ-ΜΕΝ,έχοντας δει τα επεισόδια του Doctor Who που προβλήθηκαν το 1972 τα ''Day of the Daleks".Τότε ήταν που μπήκε ο σπόρος που φύτρωσε και μετατράπηκε λίγο αργότερα στο Days of Future Past. O Claremont σε συνεργασία με τον Bynre ουσιαστικά αποτελούσαν ένα ακόμα καινούργιο δίδυμο στο στυλ των Lee-Kirby ή Lee-Ditko στον Spidey και συνεργάζονταν με τον ίδιο σχεδόν τρόπο.Για πρώτη φορά ίσως οι αναγνώστες ενδιαφέρονταν τόσο πολύ για τα μέλη μιας ομάδας(ίσως το ίδιο να συνέβαινε στα 60's με τους Fantastic Four αλλά αυτοί δεν παύει να είναι οικογένεια και όχι ομάδα με διαφορετικά μέλη)την πορεία τους,τη θέση τους μέσα στην ομάδα και στην κοινωνία,την εξέλιξη τους ως χαρακτήρες και ήρωες...Γιατί οι Χ-ΜΕΝ του Claremont είναι ζωντανοί χαρακτήρες,που παρά τις δυνάμεις τους που τους καθιστούν ξεχωριστούς,μπορούν να συμπάσχει μαζί τους ο αναγνώστης..Και χαρακτήρες που από τεύχος σε τεύχος,εξελίσσονταν σαν προσωπικότητες,σαν ήρωες,σαν άνθρωποι,καθένας ατομικά αλλά και όλοι μαζί στις μεταξύ τους σχέσεις. Στο σχέδιο ο Byrne μαζί με τα εκπληκτικά μελάνια του Terry Austin(αγαπημένος μου inker μαζί με Sinnott)πιστεύω ότι αποτελούν μία δυνατή και ταλαντούχα σχεδιαστική ομάδα που άφησε ανεξίτηλη την παρουσία της στον τίτλο και άφησε κυριολεκτικά εποχή στους αγαπημένους μας μεταλλαγμένους.Χωρίς φυσικά να θέλω να αδικήσω την πολύ καλή δουλειά του Cockrum(ειδικά στο δεύτερο πέρασμα του από τον τίτλο στα τεύχη #146 - #164)ή του Paul Smith και John Romita jr. ή τους επόμενους μετά το #200 που ακολούθησαν. Το συγκεκριμένο story arc σηματοδοτεί και την παρθενική εμφάνιση της Storm ως αρχηγού της ομάδος(μετά την αποχώρηση του Scott Summers/Cyclops συγκλονισμένου από το θάνατο της Jean Grey)την οποία βέβαια θα κερδίσει με το σπαθί της στο τεύχος 201 του τίτλου και την επική μάχη της με τον Cyclops.Ο Μagneto παρουσιάζεται για πρώτη φορά σαν σύμμαχος(μετά το χαμό του Xavier)κάτι που θα γίνει πολλά τεύχη αργότερα όταν θα αναλάβει την καθοδήγηση(ως διευθυντής της σχολής) των X-MEN!! Στη συγκεκριμένη ιστορία υπάρχει μία πρώτη αναφορά στο ότι η Mystique(που ηγείται των Brotherhood of evil mutans)ίσως να έχει κάποια συγγένεια με τον Nightcrawler ή ακόμα και να είναι η μητέρα του(κάτι που θα αποκαλυφθεί χρόνια αργότερα στον τίτλο). Επίσης το γεγονός ότι οι μελλοντικοί Χ-ΜΕΝ πεθαίνουν στα μάτια του αναγνώστη ήταν κάτι που ποτέ κανείς δεν είχε δει(μεμονωμένα ίσως με τη Jean Greay ή τον Thunderbird,ή αργότερα με το Τhe Mutant Massacre)ολόκληρη την ομάδα να αποδεκατίζεται.Σήμερα ίσως με τους θανάτους και τις αναστάσεις κάθε σχεδόν χαρακτήρα στην ομάδα ή γενικά στα υπερηρωικά κόμικ είναι κάτι το συνηθισμένο,τότε όμως δεν ήταν(ούτε το θάνατο του Captain Marvel δεν είχαν διαβάσει οι αναγνώστες ακόμα)οπότε η ιστορία ξεχωρίζει και για αυτόν επίσης τον λόγο... Το συγκεκριμένο επίσης story arc αποτέλεσε ουσιαστικά την έμπνευση για την 4η ταινία των X-MEN:Days of Future Past,που πραγματεύεται σχεδόν το ίδιο story με τη διαφορά ότι στο παρελθόν ταξιδεύει ο Logan με τη βοήθεια της Kitty,και όχι η Kitty(με τη βοήθεια της Rachel Summers) όπως γίνεται στο κόμικ.Eπίσης και animated σειρές των X-MEN έχουν πραγματευτεί το ίδιο θέμα. Έχει κυκλοφορήσει πολλές φορές σαν trade,ενώ στη χώρα μας το αναγνωστικό κοινό είχε τη τύχη να διαβάσει τη (χρυσή) περίοδο του Claremont μέσα από τις εκδόσεις της Μαμούθ,σαν μηνιαίο περιοδικό.Κλασικό,αξέχαστο και αθάνατο!!To κείμενο αυτό το βρίσκετε και στο προσωπικό μου blog ΕΔΩ
×
×
  • Create New...