Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags '1979'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 8 results

  1. Περιέχει τα τεύχη: Fantastic Four (1961) 204 – 214 Το In Search of Galactus είναι μία από τις πιο σημαντικές και κλασσικές ιστορίες των FF. O Marv Wolfman (Crisis on Infinite Earths) κλήθηκε να γράψει μία διαστημική όπερα 11 τευχών, η οποία εκ του αποτελέσματος εμπεριέχει πολλά highlights. Φυσικά, το σπουδαιότερο highlight δε θα μπορούσε να είναι άλλο από το ντεμπούτο του John Byrne στο τίτλο, στο τεύχος 209, περίπου στη μέση δηλαδή της εν λόγω ιστορίας. Η ιστορία χωρίζεται σε δύο «μισά». Το πρώτο μισό αρχίζει με τη ξαφνική άφιξη της πριγκίπισσας Adora από το Xandar στο κτίριο Baxter. Η Αdora ζητάει βοήθεια από τους 4 Φανταστικούς για την αντιμετώπιση των Skrulls, οι οποίοι έχουν κάνει έφοδο στο πλανήτη της. Οι FF αποφασίζουν να βοηθήσουν και έτσι ταξιδεύουν μαζί της στον γαλαξία της Ανδρομέδας. Αρχικά, ο Johnny Storm ή αλλιώς Human Torch μένει πίσω στη Γη, αλλά τελικά αργότερα φτάνει και αυτός στο Xandar για να βοηθήσει την υπόλοιπη ομάδα, η οποία συνεργάζεται με τους κοσμικούς ήρωες «Champions» και τον Nova. Η ομάδα εν τέλει συνέβαλε στην εξουδετέρωση των Skrulls, όμως οι τελευταίοι πρόλαβαν να χτυπήσουν τους Mister Fantastic, Invisible Girl & Thing με μία ακτίνα ταχείας «γήρανσης», όπερ και σημαίνει ότι οι τρεις τους έχουν 3 μέρες για να βρουν ένα αντίδοτο πριν πεθάνουν. Αυτό είναι σε πολύ γενικές γραμμές το πρώτο μισό της ιστορίας, το οποίο απλώνεται από το τεύχος 204 μέχρι το 208. Θα έλεγα πως είναι περισσότερο ένα «εισαγωγικό σημείωμα» για τη σαφώς καλύτερη και ανώτερη συνέχεια. Ο Wolfman τοποθετεί σιγά-σιγά τα θεμέλια της ιστορίας χωρίς να βιάζεται προκειμένου να την οδηγήσει εκεί ακριβώς που θέλει. Η εμφάνιση της κοσμικής οντότητας Sphinx (ελληνιστί «Σφίγγα») είναι αυτή που έρχεται να ταράξει τα νερά. Η οντότητα αυτή έχει βάλει στο μάτι –ποιον άλλον;- τον πλανήτη Γη και οι 4 Φανταστικοί αναγνωρίζουν ότι δε μπορούν να τα βάλουν μαζί της. Οπότε… Ποια άλλη κοσμική οντότητα είναι εξίσου δυνατή και θα μπορούσε να αντιμετωπίσει την Sphinx, σώζοντας έτσι τη Γη; Θα μπορέσουν οι FF να έρθουν σε κάποιου είδους συμφωνία μαζί της προκειμένου να αντιμετωπίσει τη Σφίγγα; Θα γίνει αποδεχτή η πρόταση; Αν ναι, ποίες είναι άραγε οι πιθανές συνέπειες μίας τέτοιας συμφωνίας; Και όταν όλα τελειώσουν, θα προλάβει ο Mister Fantastic να βρει κάποιο αντίδοτο για τη ταχεία γήρανση της ομάδας του; Αυτή η κοσμική περιπέτεια προσφέρει συνολικά πολλές αξέχαστες στιγμές. Ο Wolfman γράφει την ιστορία με ένα πολύ φιλόδοξο τρόπο και, τουλάχιστον εμένα, με κράτησε στην άκρη της καρέκλας μου ως το τέλος. Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί πως το κόμικ είναι κάπως άνισο, αφού το πρώτο μισό είναι σαφώς υποδεέστερο από το δεύτερο (και καλύτερο) μισό (209-214). Δε θα διαφωνήσω. Η πλοκή θέλει λίγο χρόνο μέχρι να μπει στο «ωραίο κομμάτι», όμως αυτό δε σημαίνει ότι ο συγγραφέας δε κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Επίσης, όταν αρχίζει το καλό, το κόμικ απλά γίνεται το απόλυτο page turner. Το σχέδιο κινείται σε πολύ, πολύ ικανοποιητικά επίπεδα. Οι Keith Pollard και Sal Buscema κάνουν άρτια δουλεία στον εικαστικό τομέα. Όμως είναι μία μεγάλη αλήθεια πως η άφιξη του Byrne στο 209 τους επισκιάζει και τους δύο. Ίσως μάλιστα και για αυτό από εκείνο το σημείο μέχρι το τέλος, η ιστορία όλο και ανεβαίνει. Ο Byrne έρχεται φουριόζος, με σπασμένα τα φρένα κυριολεκτικά, από το πολύ επιτυχημένο run στους Uncanny X-Men, και συνεχίζει και κάνει τα μαγικά του με τους Fantastic Four. Λεπτομερή δουλειά σε κάθε panel, εντυπωσιακά splash pages, όμορφο στήσιμο της κάθε σελίδας. Πολύ απλά, ο Byrne γεννήθηκε για να σχεδιάζει υπέρ ηρωικά κόμικς. Δεν είναι τυχαίο που το δικό του run στους FF είναι το δεύτερο, πιο διαδεδομένο κλασσικό run της πρώτης οικογένειας της Marvel. (εννοείται ότι το πρώτο και θρυλικό είναι εκείνο των Lee – Kirby.) Άλλες σπουδαίες και χαρακτηριστικές στιγμές είναι η πρώτη εμφάνιση του Terrax, ο οποίος αργότερα έγινε κήρυκας… ενός πολύ γνωστού καταβροχθιστή κόσμων, και φυσικά η πρώτη εμφάνιση του Herbie, το ρομπότ, το οποίο συνοδεύει συχνά πυκνά την οικογένεια στις περιπέτειες της μέχρι και σήμερα. Επιπλέον, θα αρκεστώ να αναφέρω ότι στο τελευταίο τεύχος υπάρχει μια στιγμή που εγώ θεωρώ ότι είναι εφάμιλλη μίας αντίστοιχης από τη ταινία Avengers: Endgame. Ή τουλάχιστον σε μένα δημιουργήθηκε ένας τέτοιος παραλληλισμός, γεγονός που με βοήθησε να εκτιμήσω και να απολαύσω το κόμικ ακόμα περισσότερο. Αν μη τι άλλο, το In Search of Galactus ενίσχυσε την αγάπη που τρέφω για τις κλασσικές ιστορίες της Marvel. Για να παραφράσω μία όμορφη ατάκα του Thing (κατά κόσμον Ben Grimm): «That’s how it is with the classics! You can’t put them down!» Η παρουσίαση δημιουργήθηκε αποκλειστικά για το comicstreet.gr.
  2. Πρωτότυπος τίτλος: Les Phalanges de l'Ordre noir (Dargaud, 1979) Αυτό είναι το κόμικ που έκανε τα ονόματα των δημιουργών του, και κυρίως του Μπιλάλ, διάσημα στη χώρα μας. Ήταν η τέταρτη συνεργασία τους, αλλά η πρώτη τους, που δημοσιεύτηκε στη χώρα μας και η πρώτη που βγήκε σε αυτόνομο άλμπουμ. Ο ελληνικός τίτλος είναι παραπλανητικός, γιατί σωστή μετάφραση θα ήταν "Οι Φάλαγγες τους Μαύρου Τάγματος" (τόσο στα γαλλικά, όσο και στα αγγλικά οι δύο λέξεις ταυτίζονται) Η ιστορία εκτυλίσσεται προς τα τέλη της δεκαετίας του 1970, αφού είχε αποκατασταθεί η δημοκρατία στην Ισπανία μετά το θάνατο του φασίστα στρατηγού Φράνκο. Μια ομάδα ηλικιωμένων φασιστών, που αυτοαποκαλούνται "Φάλαγγες της Μαύρης Τάξης" και υποστηρίζουν ότι υπερασπίζονται τις αξίες της Ευρώπης, δολοφονούν όλους τους κατοίκους ενός πολύ μικρού ισπανικού χωριού. Όταν μαθευτεί η είδηση, ένας ηλικιωμένος δημοσιογράφος, παλαίμαχος του Ισπανικού Εμφυλίου, αλλά από την πλευρά των Δημοκρατικών, επικοινωνεί με τους παλιούς συμπολεμιστές του, οι οποίοι ήταν όλοι εθελοντές από διάφορες χώρες, να μαζευτούν, για να αποτρέψουν τη δράση των φασιστών. Παρόλο που σχεδόν όλοι τους είναι ενσωματωμένοι μέσα στις κοινωνίες των χωρών, όπου ζουν, δέχονται σχεδόν όλοι και χωρίς να διστάσουν την πρόσκληση, για μια τελευταία αναμέτρηση με τους παλιούς εχθρούς τους. Και έτσι ξεκινάει ένα κυνηγητό μέσα στην Ευρώπη, για να καταλήξουμε ξανά στην Ισπανία, όπου θα δοθεί η τελική αναμέτρηση. Έχει όμως αξία αυτή η πράξη, η οποία θα καταλήξει σε ένα λουτρό αίματος, που θα συμπεριλάβει και αθώους ανθρώπους; Έχει αξία η υπεράσπιση των αξιών σε έναν κόσμο, που ξεχνάει και δεν ενδιαφέρεται πλέον; Βρισκόμαστε σε μια εποχή, όπου η τρομοκρατία ταλανίζει την Ευρώπη, αλλά μια διαφορετική τρομοκρατία από τη σημερινή των Ισλαμιστών. Έχει νόημα να απαντάς με βία στη βία; Αν και το κόμικ είναι βαθύτατα απαισιόδοξο, η απάντηση του Κριστέν και του Μπιλάλ, είναι, νομίζω, "ναι, αξίζει". Ο πόλεμος ενάντια στη λήθη, που είναι χειρότερος εχθρός από το φασισμό, είναι απαραίτητος, για να υπερασπιστούμε τις αξίες μας. Παρόλο που οι παλαιοί αγωνιστές πρέπει να βουτήξουν και αυτοί στο βούρκο και να λερώσουν τα χέρια τους κάνοντας πράγματα, που και οι ίδιοι δεν εγκρίνουν, προκειμένου να αποσπάσουν πληροφορίες για τις κινήσεις των φασιστών. Οι ήρωές μας αμφιβάλλουν για τις πράξεις τους, αναρωτιούνται αν πράττουν το σωστό, δεν ξέρουν πλέον σε ποιον κόσμο ανήκουν, αν είναι τμήματα της σύγχρονης κοινωνίας ή απολιθώματα. Οι σκέψεις όμως δεν είναι οι μόνες που μας ωθούν, κυρίως μας ωθούν οι πράξεις μας και οι πράξεις τους τελικά επικαλύπτουν τις σκέψεις και τις αμφιβολίες τους. Η σκέψη είναι πάντα σημαντική, η πράξη όμως είναι σημαντικότερη. Η αντίσταση είναι βαθιά ριζωμένη στο πετσί τους και δεν μπορούν να κάνουν πίσω. Εξάλλου - και εδώ, κατά τη γνώμη μου, βρίσκεται και το κλειδί για την κατανόηση του έργου - όλοι οι υπόλοιποι αδιαφορούν, τα πάντα είναι μπίζνες και χρήματα, οι αξίες για τις οποίες κάποιοι πολέμησαν κάποτε έχουν εκπέσει. Ο κόσμος γύρω μας φαίνεται να είναι γερασμένος, μοιυντός, επειδή τα πάντα έχουν θαφτεί μέσα στο σύστημα, τόσο στις καπιταλιστικές, όσο και στις σοσιαλιστικές χώρες. Στο τέλος της ιστορίας μας, ούτε ο αφηγητής δεν θυμάται γιατί έγιναν όλα αυτά και αναρωτιέται μήπως είναι και ο ίδιος νεκρός. Εμείς όμως ξέρουμε την απάντηση, γιατί έχουμε γίνει μάρτυρες και κοινωνοί της ιστορίας του: οι πράξεις διατηρούν την αξία τους, ακόμη κι όταν οι πρωταγωνιστές έχουν εγκαταλείψει το μάταιο αυτό κόσμο, ακόμη κι όταν οι ίδιοι αμφιβάλλουν για τις πράξεις τους. Η μνήμη είναι σημαντική και η διατήρησή της διαιωνίζει την ιστορία, γιατί η τελευταία είναι και πράξη και αφήγηση, δημιουργία των ανθρώπων και δημιούργημά τους. Ή μήπως είναι όλα μάταια και οδηγούν σε αδιέξοδο;;;; Μέσα σε όλα αυτά, κάνει και μια σύντομη εμφάνιση ένας ανώνυμος νεαρός, που πρέπει να είναι ο ίδιος, που φρόντιζε την πλούσια κληρονόμο στην "Πόλη που δεν Υπήρξε". Εμφανίζεται στην αρχή και στο τέλος της ιστορίας, οδηγώντας τους ήρωες στα μέρη, όπου θέλουν να πάνε και στο τέλος παίρνοντας το μόνο επιζώντα. Πιθανόν να λειτουργεί ως ψυχοπομπός, που φέρνει τους στρατιώτες στην κόλαση και στο τέλος τους παίρνει από εκεί. Μπορεί να είναι και ένας σύνδεσμος για τον πραγματικό κόσμο, που οδηγεί τους πρωταγωνιστές σε έναν παράλληλο κόσμο, εκεί όπου αυτοί μπορούν να τελειώσουν τη δουλειά, που οι φασίστες δεν τους επέτρεψαν 40 χρόνια πριν την ιστορία, που αφηγείται το κόμικ. Για το σχέδιο του Μπιλάλ, τι να πω; Τι νόημα έχει να σχολιάσω αυτό το υπέροχο σχέδιο και το πόσο ταιριαστό είναι με το σενάριο; Τα πάντα φαίνονται να έχουν μελετηθεί με μεγάλη επιμέλεια: το αρχικό πλάνο με τα αυτοκίνητα να έρχονται προς το μέρος μας, το τελευταίο σχέδιο με τις αντίθετες γωνίες λήψης, που ίσως και να συμβολίζει τις πλευρές της ιστορίας, όπου βρισκόμαστε, την απεικόνιση της Βαρκελώνης του Γκαουντί ή εκείνη της Ρώμης με τις αρχαιότητες να κυριαρχούν παντού (σίγουρα, όχι τυχαία), τα πλάνα των νεκρών και το αίμα, που κυλάει; Πραγματικά, κάθε καρέ συμβάλλει με κάποιον τρόπο στη δημιουργία της ατμόσφαιρας και υποστηρίζει το σενάριο, λέγοντας πράγματα, που ο Κριστέν δεν χρειάζεται να πει. Δεν επιθυμώ να γράψω και άλλες μπούρδες, θα ήθελα να γράψουν και άλλοι τις απόψεις τους. Μια τελευταία παρατήρηση: δεν ξέρω τι εντύπωση θα κάνει το κόμικ σήμερα, μετά από τόσα χρόνια και αν θα μπορέσει μια νέα γενιά αναγνωστών να ταυτιστεί με αυτό. Στα ελληνικά το κόμικ δημοσιεύτηκε στα τεύχη 29-36 της Βαβέλ και το 1985, μετά τη διάσπαση της εκδοτικής ομάδας του περιοδικού, εκδόθηκε σε άλμπουμ από την Ars Longa με κάποια προβληματάκια στη μετάφραση και στην επιμέλεια. Η έκδοση είναι προ πολλού εξαντλημένη και το πιο δύσκολο να βρεθεί άλμπουμ του Μπιλάλ και μάλιστα ακόμη πιο δύσκολο να βρεθεί σε πραγματικά καλή κατάσταση, λόγω της μέτριας βιβλιοδεσίας του. Στα γαλλικά έχει κυκλοφορήσει σε διάφορες εκδοχές, αρχικά από την Dargaud, στη συνέχεια από την Les Humanoïdes Associés και μετά από την Casterman. Στα αγγλικά κυκλοφόρησε πρώτη φορά - νομίζω - από την Catalan Communications το 1989 χαρτόδετο με τίτλο "The Ranks of the Black Order" και στη συνέχεια το 2000 σε σκληρόδετη έκδοση από την Humanoids με τίτλο "The Black Order Brigade". Το σκανάρισμα του εξωφύλλου έγινε από εμένα, οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ Πηγές για περαιτέρω μελέτη: wikipedia (αλλά στα Γαλλικά)
  3. Τον Οκτώβριο του 1979, ταυτόχρονα με την κυκλοφορία του "Ντάνιελ", οι ίδιες εκδόσεις βγάζουν στην ελληνική αγορά ένα ακόμη φουμέτι, το οποίο γνώριζε τεράστια επιτυχία στην Ιταλία, το "Alan Ford", το οποίο μάλιστα είχε και τον ίδιο σεναριογράφο με τον "Ντάνιελ", τον Max Bunker. Το κόμικ αφηγείται τις περιπέτειες μιας ομάδας πρακτόρων με την επωνυμία Τ.Ν.Τ, οι οποίοι αναλαμβάνουν διάφορες αποστολές, που δεν είναι μόνο επικίνδυνες, αλλά πολλές είναι και υπερφυσικού χαρακτήρα, πάντα όμως με μια γερή δόση παράλογου χιούμορ. Κάθε ιστορία είναι αυτοτελής, με πολλές από αυτές να έχουν έμμεσες ή άμεσες αναφορές σε διάφορα πρόσωπα και καταστάσεις της εποχής ή να αποτελούν κάποιου είδους παρωδία άλλων κόμικ ή ταινιών. Παρατηρούμε ίσως μια ομοιότητα στη γενική σύλληψη του κόμικ με το "Τζόννυ Λόγκαν", το οποίο έφτασε στη χώρα μας 4 χρόνια νωρίτερα: και τα δύο κόμικ ασχολούνται με μια ομάδα γκαφατζήδων πρακτόρων με πολλές αναφορές σε πρόσωπα και καταστάσεις, κυρίως της γειτονικής μας χώρας. Συνδημιουργός του κόμικ ήταν ο θρυλικός Ιταλός σχεδιαστής Magnus, δουλειές του οποίου έχουμε διαβάσει και στα ελληνικά με πιο πρόσφατη την κυκλοφορία του κόμικ "Ο Άγνωστος" από την Jemma Press. Το κόμικ κυκλοφορούσε αρχικά το 1969 από τις εκδόσεις Corno (έως το #162) και μετά κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Max Bunker Press, από τις οποίες κυκλοφορεί ακόμη και σήμερα, έχοντας φτάσει έως τον Οκτώβριο του 2020 το τεύχος 617! Στη χώρα μας, πάντως το κόμικ δεν είχε την ίδια τύχη με την Ιταλία και η προσπάθεια έληξε μετά από 5 τεύχη. Διαφημίζεται και 6ο, αλλά μάλλον δεν κυκλοφόρησε ποτέ. Αξίζει να σημειωθεί πάντως, ότι το κόμικ γνώρισε πολύ μεγάλη επιτυχία στη γειτονική μας τέως Γιουγκοσλαβία. Για την ελληνική έκδοση, ισχύουν όσα ίσχυαν και για το "Ντάνιελ", δηλαδή ασπρόμαυρο, σε μικρό σχήμα με δύο καρέ ανά σελίδα. Από εκεί και μετά, με βάση τα εξώφυλλα και μόνο, το ελληνικό #1 πρέπει να αντιστοιχεί με το ιταλικό #73, το #2 με το #71, το #3 με το #75 (όλα αυτά σε σχέδιο Magnus). Δεν ξέρω πώς θα φανεί το χιούμορ του κόμικ σήμερα, ίσως κάπως χοντροκομμένο, λίγο υπερβολικό, σίγουρα ανήκει σε μια άλλη εποχή. Θεωρώ, πάντως, ότι το κόμικ παρουσιάζει ενδιαφέρον και αξίζει να του ρίξετε μια ματιά, εάν φυσικά το βρείτε, κάτι που ανέκαθεν ήταν δύσκολο, αλλά έχει γίνει πλέον σχεδόν αδύνατο, αφού η σειρά είναι από τις πολύ δύσκολες. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: wikipedia (στα αγγλικά με εξαιρετικά εκτεταμένο άρθρο) collezionismofumetti.com (στα ιταλικά με τα εξώφυλλα πολλών τευχών)
  4. Το περιοδικό αυτό εμφανίστηκε στα περίπτερα της Ελλάδας τον Οκτώβριο του 1979 από την εταιρεία Πολυεκδοτική ΕΠΕ, που εξέδιδε διάφορα κόμικς ιταλικής προέλευσης με σεξουαλικό περιεχόμενο και συγκεκριμένα τα θρυλικά ή διαβόητα, αν προτιμάτε, και σε κάθε περίπτωση μακρόβια Terroe, Orribile και Ζάκουλα. Σε αντίθεση με αυτά, το "Ντάνιελ" ούτε σεξουαλικού περιεχομένου ήταν, ούτε έβγαλε πολλά τεύχη, για την ακρίβεια, μόνο 5 διαπιστωμένα. Το περιοδικό αφηγείτο τις περιπέτειες του William Hicok, ενός αθώου, που οδηγείται στην ηλεκτρική καρέκλα, αλλά μέσω μιας σειράς αδιανόητων (και αναληθοφανών) συμπτώσεων, αναλαμβάνει την ταυτότητα του αστυνομικού Daniel Kendrew, του ανθρώπου, που σκοτώθηκε αφού είχε προλάβει να τον σώσει αποκαλύπτοντας τον πραγματικό δολοφόνο. Ο Γουίλιαμ θα ταχθεί στο πλευρό του νόμου και θα προσπαθήσει να πολεμήσει το έγκλημα. Οι χαρακτήρες όμως των δύο ανθρώπων και οι μέθοδοι που χρησιμοποιούν είναι εντελώς διαφορετικοί και αυτό δεν θα περάσει απαρατήρητο από κανέναν. Το κόμικ βγήκε στην Ιταλία το Μάιο του 1975 και ολοκλήρωσε την εκδοτική του πορεία τον Ιούλιο του 1978 μετά από 30 τεύχη. Δημιουργοί του "Ντάνιελ" ήταν ο διάσημος στην Ιταλία Max Bunker (κατά κόσμον Luciano Secchi) και ο Frank Verola. Η ελληνική έκδοση είναι σε σχήμα των ιταλικών fumetti με δύο καρέ ανά σελίδα και φυσικά ασπρόμαυρη. Τα πράγματα έγιναν ολίγον μαντάρα στη σειρά κυκλοφορίας. Το 4ο ελληνικό τεύχος είναι σίγουρα το ιταλικό #1 και από εκεί και μετά τα υπόλοιπα 4 έχουν τα εξώφυλλα και πιθανόν και το περιεχόμενο των αντίστοιχων ιταλικών #2, #7, #8 και #3. Στο 5ο τεύχος διαφημίζεται και το επόμενο με το εξώφυλλο και τον τίτλο του ιταλικού #4, αλλά μέχρι στιγμής δεν το έχει δει κανείς, άρα μπορούμε να υποθέσουμε ότι δεν κυκλοφόρησε ποτέ. Δεν πρόκειται για τίποτα σπουδαίο, αλλά δεν είναι και εντελώς αδιάφορο. Πρόκειται για αστυνομικές ιστορίες με μπόλικη καταγγελία για την άρχουσα τάξη και είναι δείγματα της οπτικής γωνίας και των αφηγηματικών τεχνικών της εποχής που γράφτηκαν. Τα τεύχη είναι πάρα πολύ δύσκολο να βρεθούν και οι τιμές έχουν πάρει την ανιούσα. Γενικά, η σειρά απευθύνεται σε σκληροπυρηνικούς συλλέκτες. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα. Πηγές για περαιτέρω μελέτη wikipedia (στα ιταλικά) collezionismofumetti.com (στα ιταλικά με τα εξώφυλλα όλων των τευχών)
  5. Το δεύτερο (και τελευταίο) αλμπουμάκι της σειράς "Γνήσια Ελληνικά Κόμικς 1947-1952, που κυκλοφόρησαν οι εκδόσεις Κολούμπρα μετά τον "Πίπη Πάπια", ήταν ο "Τάκης ο Κουκουές", που δημοσιευόταν στην εφημερίδα Ριζοσπάστης από το 1946 έως το 1947, όταν με διαταγή των αρχών η εφημερίδα έκλεισε. Το κόμικ αποτελούταν από ολοσέλιδες εικόνες, όπου υπήρχαν πολλά πρόσωπα και καταστάσεις, που σατίριζαν εκείνη την εποχή και υποτίθεται ότι ήταν σχεδιασμένο από τον Τάκη, αναγνώστη της εφημερίδας, ηλικίας μόλις 10 ετών. Στην πραγματικότητα και σύμφωνα με διάφορες πηγές, ο δημιουργός του κόμικ ήταν ο Ευάγγελος Τερζόπουλος (1902-1990), μετέπειτα εκδότης του περιοδικού "Γυναίκα", το οποίο κυκλοφορούσε από το 1950 έως το 2007, αλλά και μετέπειτα εκδότης του "Μίκυ Μάους" (!!!). Πρέπει να σημειωθεί πάντως σε αυτό το σημείο, ότι, από όσο γνωρίζω, ο Τερζόπουλος ουδέποτε παραδέχτηκε ότι εκείνος ήταν ο δημιουργός του κόμικ. Πρόκειται, φυσικά, για ένα κόμικ απολύτως στρατευμένο με πολύ καυστικά σχόλια για την πολιτική και κοινωνική κατάσταση εκείνης της εποχής και με, ηθελημένα ίσως, άτεχνο σχέδιο και σίγουρα ηθελημένα ορθογραφικά λάθη, που ανακλούν την υποτιθέμενη ηλικία του συγγραφέα / σχεδιαστή. Προφανώς, το κόμικ έχει πλέον κυρίως ή σχεδόν αποκλειστικά ιστορικό περιεχόμενο, αλλά ως τέτοιο είναι μια πολύτιμη μαρτυρία για την εποχή εκείνη. Η έκδοση είναι ακριβώς στα ίδια πρότυπα με τον "Πίπη Πάπια" σε μικρό, μακρόστενο σχήμα και με έναν πρόλογο του Νίκου Δ. Πλατή, ο οποίος αυτή τη φορά ήταν ιδιαιτέρως καυστικός, έως και δηλητηριώδης και τον οποίον αξίζει να παραθέσω. Μέχρι πριν από κάποια χρόνια εμφανιζόταν σε εκποιήσεις βιβλίων, τώρα φαίνεται παντού εξαντλημένο, Αδυνατώ να το αξιολογήσω, αφού είναι σαφώς παιδί μιας άλλης, πολύ ταραγμένης εποχής και δεν μπορώ να κρίνω τι εντύπωση κάνει σήμερα. Εξώφυλλο, οπισθόφυλλο και πρόλογος του Πλατή σκαναρισμένα από εμένα. Τα "στριπάκια" βρέθηκαν στο ίντερνετ, στην ιστοσελίδα του Νίκου Σαραντάκου (δείτε τις πηγές) και στο athens.indymedia.org Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, από το οποίο μάλλον όλοι μας έχουμε αναπαραγάγει τις πληροφορίες.
  6. Το 1979 ο Καμπανάς αποφασίζει να κυκλοφορήσει ένα περιοδικό αφιερωμένο αποκλειστικά στις περιπέτειες του Λοχία Φιούρυ (Sgt. Fury) στο Β' ΠΠ με τίτλο απλά το όνομα του ήρωα, ο οποίος ήταν ήδη γνωστός στο αναγνωστικό κοινό του Καμπανά, αφού διάφορες περιπέτειές του είχαν δημοσιευτεί και σε αρκετούς άλλους τίτλους της εκδοτικής, συνήθως σπασμένες σε δύο μέρη. Το περιοδικό του Καμπανά αντλούσε φυσικά την πρώτη ύλη από το Sgt Fury and his Howling Commandos (1963) με αμιγώς πολεμικές ιστορίες, χωρίς το υπερηρωικό στοιχείο, ήταν δε ίσως το μοναδικό από τα περιοδικά που εξέδωσε ο Καμπανάς, που σε κανένα τεύχος του δεν φιλοξένησε ως δεύτερη ιστορία κάποιον άλλον τίτλο, παρά μόνο κάποιες σύντομες ιστορίες γουέστερν, απλά για να συμπληρωθεί ο αριθμός των σελίδων. Τελικά έβγαλε μόνο 4 τεύχη με το τελευταίο να κυκλοφορεί στις αρχές του 1980. Στις ΗΠΑ πάντως, το περιοδικό απεδείχθη αρκετά δημοφιλές και ολοκλήρωσε την εκδοτική του πορεία το 1981 φτάνοντας τα 167 τεύχη. Κλασικές πολεμικές ιστορίες γεμάτες δράση και ηρωισμό στα πλαίσια της εποχής εκείνης, χωρίς κατά τη γνώμη μου κάτι ρηξικέλευθο ή ανατρεπτικό, ούτε σε σεναριακό, ούτε σε σχεδιαστικό επίπεδο, κρίνοντας τουλάχιστον από τα πολύ λίγα τεύχη, που έχω διαβάσει, αλλά δεν είμαι και αρμόδιος για να τις κρίνω, αφού δεν είμαι ιδιαίτερα λάτρης των πολεμικών κόμικς. Στα 4 τεύχη του περιοδικού κυκλοφόρησαν τα αμερικανικά τεύχη 39 και 112 (#1), 40 και 114 (#2), 115 και 116 (#3), 117 και 118 (#4). Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα Πηγές για περαιτέρω μελέτη Wikipedia (στα αγγλικά)
  7. Υπάρχουν πολλά περιοδικά κόμικς: περιοδικά για παιδιά, περιοδικά για εφήβους, περιοδικά για ενήλικες, περιοδικά για κορίτσια 'η αγόρια, για όσους θέλουν δράση, για όσους θέλουν να γελάσουν, για όσους θέλουν να ταξιδέψουν ή να ονειρευτούν ή να τρομάξουν, να προβλημαστούν, να μάθουν κάτι νέο. Και υπάρχει και το MAD Που φυσικά είναι ένα περιοδικό για όλους τους παραπάνω και πολλούς άλλους. Το περιοδικό κόμικς που απευθύνεται και σε εκείνους, που ίσως δεν τους πολυαρέσουν τα κόμικς. Το περιοδικό για όλα τα κακά και βέβηλα παιδιά, που τα ισοπεδώνει όλα. Και πώς να ήταν αλλιώς, τη στιγμή που μασκότ του περιοδικού είναι ο εξαίρετος κύριος που βλέπετε, ο γλυκύτατος Alfred E. Newman; Με απλά λόγια, ίσως το πιο διάσημο σατιρικό περιοδικό του κόσμου, που ισοπέδωσε με το χιούμορ του πολιτικούς, κινηματογραφικούς αστέρες, τραγουδιστές και πολλούς άλλους διάσημους, αλλά και απολύτως άσημους ανθρώπους της διπλανής πόρτας, αλλά ορισμένες φορές και κόμικς των μεγάλων εταιρειών. Τον Ιούλιο του 1979, το ήδη ιστορικό περιοδικό έκανε την εμφάνισή του στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Α. Σαμούχου σε μια έκδοση αρκετά παρόμοια με την πρωτότυπη αμερικανική (μεγάλο σχήμα και ασπρόμαυρο) και ήρθε να ταράξει τα νερά της ελληνικής κοινωνίας (λέμε τώρα ). Χωρίς να ξέρω εάν κάθε τεύχος του περιοδικού ακολουθούσε πιστά ή σχεδόν πιστά το αντίστοιχο αμερικάνικο ή αν γινόταν κάποια επιλογή ή συρραφή ιστοριών, σίγουρα όμως η δομή ήταν παρόμοια: υπήρχαν μια ή δύο σάτιρες πρόσφατων και γνωστών ταινιών ή τηλεοπτικών σειρών, οι οποίες σατιρίζονταν ανηλεώς, κάποιες φορές σε σημείο εξευτελισμού και κάποια άλλες σατιρικές σελίδες των τότε μόνιμων συνεργατών του περιοδικού, ενώ στα πρώτα τεύχη υπήρχαν και κάποιες συνεργασίες Ελλήνων σχεδιαστών, κάτι που συνεχίστηκε σποραδικά και σε επόμενα τεύχη. Ενδεικτικά, το εξώφυλλο του πρώτου τεύχους είχε σχεδιαστεί από τον πολύ σημαντικό δημιουργό Διογένη Καμένο, ο οποίος είχε συμβάλει και με ένα κόμικ μέσα στο περιοδικό. Κάπως έτσι, το ελληνικό κοινό γνώρισε τους Al Jaffee, Don Martin, Dave Berg, Sergio Aragones, Jack Davis, Antonio Prohias, Angelo Torres (ο οποίος αναλάμβανε κυρίως τηλεοπτικές σάτιρες), Mort Drucker (ο οποίος αναλάμβανε κυρίως κινηματογραφικές σάτιρες και ήταν ίσως το πιο βαρύ πυροβολικό του περιοδικού) και γενικά "όλη τη συνηθισμένη ομάδα ηλιθίων", όπως με περισσή αυτογνωσία διακήρυσσε το ίδιο το περιοδικό. (Η αλήθεια, βέβαια, είναι, ότι δεν ξέρω άλλη περίπτωση, όπου τόσα πολλά και τόσο μεγάλα ταλέντα να εργάζονταν ταυτόχρονα στο ίδιο περιοδικό κόμικς) Ιδιαίτερη μνεία θα πρέπει να γίνει στην ευρηματική ορισμένες φορές ελληνική μετάφραση (βλέπε και τη σελίδα με την παρωδία του "Γκαλάκτικα"), η οποία άφηνε αμετάφραστα κάποια από τα σλόγκαν, που υπήρχαν σε κάποιες εικόνες και ή δεν μεταφραζόντουσαν στα ελληνικά ή δεν σήμαιναν κάτι για τον Έλληνα αναγνώστη της εποχής εκείνης, μια πρακτική που πιστεύω ότι ήταν εσκεμμένη. Τελικά το περιοδικό κυκλοφόρησε το 56ο και τελευταίο τεύχος του τον Αύγουστο του 1984. Κυκλοφόρησαν και αρκετοί τόμοι των τριών τευχών, κάποιοι με τα εξώφυλλά τους, άλλοι όχι. Χωρίς να είμαι σίγουρος, νομίζω ότι και τα 56 τεύχη κυκλοφόρησαν σε τόμο είτε με είτε χωρίς τα εξώφυλλα. Επίσης, το περιοδικό εξέδωσε και τρία αυτοτελή τομάκια με θεματική ενότητα (Ντέιβ Μπεργκ, Ντον Μάρτιν, Κατάσκοπος Εναντίον Κατασκόπου), στο πρότυπο των αντίστοιχων, πολυάριθμων μικρών τόμων που έχει κυκλοφορήσει η αμερικανική έκδοση, αλλά αυτή είναι μια άλλη παρουσίαση. Το 1997 επανακυκλοφόρησε στα ελληνικά από τη Delta Graph, αλλά κι αυτή είναι μια άλλη παρουσίαση. Όταν το είχα ανακαλύψει, είχα ενθουσιαστεί: ήταν για εμένα ένα εντελώς καινούριο, φρέσκο, πολύ ειρωνικό και τρελό χιούμορ, το οποίο εκτίμησα πάρα πολύ και ακόμη και σήμερα θυμάμαι πολλά από τα αστεία και τις ατάκες στο περιοδικό. Για μένα, είναι ένα από τα περιοδικά με τα οποία ξεκαρδιζόμουν και επηρέασε πολύ την αίσθηση του χιούμορ μου (στο σημείο αυτό κάποιοι θα αναφωνήσουν: "τώρα εξηγούνται όλα" ). Δεν γνωρίζω πώς θα φανεί το περιοδικό σήμερα και τι εντύπωση θα κάνει, ούτε το αν οι σάτιρες των ταινιών και των σειρών θα πούνε κάτι σε ανθρώπους που δεν τις έχουν δει. Ίσως κάποιοι να το βρουν ξεπερασμένο, δεν ξέρω, το χιούμορ είναι πολύ προσωπική υπόθεση . Αν όμως φαίνεται τετριμμένο χιούμορ σήμερα, είναι επειδή υπήρξε πολύ επιδραστικό και το αντέγραψαν πάρα πολλοί έκτοτε. Πλέον, το αμερικανικό περιοδικό έχει αναστείλει την έκδοσή του και κυκλοφορεί με παλιότερο υλικό. Η είδηση της αναστολής έκανε μεγάλη αίσθηση στις ΗΠΑ, όπου το MAD ήταν θεσμός. Περισσότερα για την αμερικανική έκδοση μπορείτε να διαβάσετε εδώ, στα αγγλικά. Ελπίζω να μπορέσει κάποιος να κάνει και ένα αφιέρωμα στο φόρουμ μας. Δεν είναι δύσκολο να βρεθούν τα τεύχη του περιοδικού και σε καλή τιμή. Κάπως δυσκολότερο είναι να βρεθούν σε καλή κατάσταση, επειδή το χαρτί των εξωφύλλων ήταν πολύ λεπτό και πολλές φορές υπήρχε φθορά στη ράχη ή αποκολλείτο το εξώφυλλο μερικώς. Όποιοι το ψάχνετε, να ξέρετε, ότι το τεύχος 17 δεν είναι κανονικό τεύχος, αλλά το ημερολόγιο του 1981. Όλα τα σκαανρίσματα έγιναν από εμένα. Την εικόνα του Alfred E. Newman τη βρήκα στο Διαδίκτυο.
  8. Γαλλία, αρχές 20ου αιώνα. Ο Arthur Même, ή όπως είναι στην αγγλική έκδοση Arthur There, είναι ο τελευταίος απόγονος μιας ξεπεσμένης αριστοκρατικής γαλλικής οικογένειας. Πλέον μισότρελος, είναι υπεύθυνος των τειχών και των πυλών ενός τεράστιου κτήματος που ανήκει σε 5-6 οικογένειες. Η τραγική ειρωνεία; Η τεράστια αυτή έκταση με ότι υποστατικά περιέχει άνηκε μέχρι πρότινος στον πατέρα του αλλά με δόλια μέσα, λιγδερούς δικηγόρους και πουλημένη δικαιοσύνη πέρασε στα χέρια των τωρινών του αφεντικών. Παρόλα αυτά προσπαθεί μέσω των δικών του ανίκανων δικηγόρων να πάρει την περιουσία του πίσω και να σταματήσει να ζει στην φτώχεια ανοίγοντας και κλείνοντας τις πόρτες παίρνοντας φραγκοδίφραγκα ως διόδια. Όλα θα αλλάξουν όταν ο πρωθυπουργός της Γαλλίας, βλέποντας την επικείμενη πτώση στις εκλογές, ξαφνικά αποκτά έντονο ενδιαφέρον για το κτήμα του Mornemont όπου δουλεύει ο Arthur, έχοντας ανακαλύψει ένα χαρτί του 1784 που φέρει την βασιλική σφραγίδα και το κηρύσσει ως ανεξάρτητο κράτος μέσα στην καρδιά της γαλλικής επαρχίας. Στο επίκεντρο όλων, η νεαρή Julie, κόρη του αρχηγού της μίας από τις 5 οικογένειες και κρυφός πόθος του Arthur. Το 1979 ο Forest με τον Tardi "σοκάρουν" την γαλλική σκηνή με αυτό το υπερσουρεαλιστικό σατιρικό κόμικ που ήταν από τα πρώτα που έφεραν τον τίτλο graphic novel και άτυπα θεωρείται ότι εισήγαγε το ευρωπαϊκό κόμικ στην Graphic Novel Era. Υπό την έκδοση της casterman, το ασπρόμαυρο άλμπουμ των 170 σελίδων αποτελεί από τις χαρακτηριστικότερες προσαρμογές του Tardi και το σκίτσαρε την ίδια περίοδο που έκανε το Griffu με τον Manchette και το 4ο τεύχος της Adele Blanc-Sec. Σχεδιαστικά ήταν σε πολύ καλό επίπεδο σε εκείνη τη φάση, αν και το όλο περιβάλλον του You are There δεν είχε απαιτήσεις σε τοπία και με μόνο 4 κύριους χαρακτήρες δεν θύμισε έντονα το υπαρκτό πρόβλημα του Ταρντί σε διακριτά πρόσωπα. Μην περιμένετε βέβαια το σχεδιαστικό έπος του Le démon des glaces, αλλά κάτι ικανοποιητικά ατμοσφαιρικό και ζοφερό. Αν με ρωτήσει κανείς τι διαπραγματευόταν το σενάριο δεν έχω συγκεκριμένη απάντηση να δώσω. Η ιστορία από τις πρώτες δέκα σελίδες σου κάνει ξεκάθαρο ότι είναι υπερβολικά περίεργη και αλλοπρόσαλλη, χωρίς να φέρνει σε οτιδήποτε άλλο έχεις διαβάσει. Κάποιος θα έλεγε ότι αποτελεί κριτική του Forest στην πολιτική σκηνή των late '70s και την διαφθορά της που οδηγούσε σε σπασμωδικές κινήσεις, άλλος ότι κριτικάρει τον υλισμό του σύγχρονου ανθρώπου και το παθητικό του δέσιμο με την περιουσία του. Παρόλα αυτά στον επίλογο ο ίδιος γράφει πως ο πολιτικός σχολιασμός, η σχέση ανθρώπου και υλικών αγαθών, το σεξ, η ανηθικότητα που έχει στο κόμικ αποτελούν όργανα της πλοκής και όχι ο τελικός προορισμός της υπόθεσης, παραλείποντας το να μας πει ποιος ήταν αυτός. Ίσως το άφησε να αιωρείται εσκεμμένα, ίσως τον κυρίευσε η συγγραφική δειλία και το δέλεαρ του πάντα εύκολου και εύπεπτου ανοιχτού φινάλε. Σε κάθε περίπτωση, αξίζει 1+ αναγνώσεις. Η σκληρόδετη έκδοση της Fanta, ή μάλλον η επανέκδοση με το νέο εξώφυλλο που έχω παραπάνω, δεν χρειάζεται κανένα παίνεμα. Είναι άψογη όπως πάντα παρόλο τα 1-2 ορθογραφικά και με εθιστική μυρωδιά. ?
×
×
  • Create New...