Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags '1978'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 14 results

  1. Αγαπημένε μου, Μπεν Λήπερ, ανήκω κι εγώ στους πολλούς θαυμαστές σου, αυτούς που μεγάλωσαν διαβάζοντας τις περιπέτειές σου κάθε εβδομάδα στο "Μπλεκ" της δεκαετίας του '80, σε εκείνους, για τους οποίους η φράση "Τερματοφύλακας Γιατρός" σήμαινε τη σύζευξη δύο αντίθετων πραγμάτων, τον υπερβολικά πολυτεχνίτη και φυσικά σε εκείνους, που χάρηκαν πάρα πολύ, όταν έμαθαν, ότι θα κυκλοφορήσει ολόκληρη η σειρά σε τεύχη, αρχικά με μια εφημερίδα ("Τα Νέα") και στη συνέχεια αυτόνομα. Και φυσικά, Μπεν, έσπευσα να αγοράσω τα τεύχη με τις περιπέτειές του, για να τα διαβάσω όλα από την αρχή. Και όντως, όχι μόνο τα αγόρασα, αλλά τα διάβασα κιόλας και πίστεψέ με, αυτό είναι κάτι, που δεν συνηθίζω καθόλου, αφού τις περισσότερες φορές, τα έντυπα που αγοράζω τρώνε την προβλεπόμενη ποσότητα σκόνης στη στοίβα με τα αδιάβαστα, αλλά για εσένα έκανα μια εξαίρεση, ίσως γιατί ήθελα να δω αν ήσουν, όπως σε θυμόμουν ή αν μπορούσα να σκεφτώ "κοίτα, αυτό το είχα διαβάσει τότε"! Και όντως, γύρισα στην παιδική μου ηλικία και όντως, θυμήθηκα αρκετά πράγματα, από όσα είχα διαβάσει και τότε - όχι όμως όλα, επειδή δεν είχα παρακολουθήσει τη σειρά από την αρχή, αλλά κυρίως, επειδή η μνήμη εξασθενεί μετά από τόσες δεκαετίες. Γύρισα και σε μια άλλη εποχή, πιο ηρωική, πιο αγνή, αν θέλεις, όταν οι ποδοσφαιριστές έπαιρναν ψίχουλα κι έπαιζαν πρωτίστως για το κέφι τους, αλλά και για την αγάπη για το ποδόσφαιρο, όταν το άθλημα ήταν λαϊκό προσκύνημα στη Βρετανία, ο κύριος τρόπος ψυχαγωγίας των λαϊκών τάξεων, τότε που το ποδόσφαιρο ήταν πιο βρόμικο (κυριολεκτικά, όχι μεταφορικά) και οι αθλητές λέρωναν τη φανέλα, προτού η τηλεόραση το βάλει σε κάθε σπίτι και προτού συρρεύσουν τα εκατομμύρια της Premier League (ας μη μιλήσουμε καλύτερα για τα νοτιοβαλκανικά κακέκτυπά της, γιατί θα με πιάσει θλίψη). Τότε που οι ποδοσφαιριστές δεν ήταν ινδάλματα του life style, αλλά σήμαιναν κάτι για τον κόσμο, τότε που η δέσμευση σε μια ομάδα γινόταν εφ΄όρου καριέρας, αφού οι μεταγραφές ήταν πολύ λιγότερες και τα λεφτά ελάχιστα. Και μέσα σε όλα αυτά, βλέπω ξανά εσένα, Μπεν. Να είσαι άψογος, αψεγάδιαστος, πρότυπο ηθικής, ένας σχεδόν άγιος, να σπουδάζεις στο πανεπιστήμιο και παράλληλα να πιάνεις τα άπιαστα στη Μάνκαστορ Σίτι, που ξεκίνησε από τη Δ' κατηγορία και χάρη σε εσένα ανέβηκε πολλές κατηγορίες και έγινε γνωστή, ενώ παράλληλα εσύ αρνήθηκες την πλουσιοπάροχη προσφορά της αντιπάλου Μάνκαστορ Γιουνάιτεντ και παρέμεινες στη μικρή σου ομάδα. Αλήθεια, Μπεν, πώς κατάφερες να αψηφήσεις κάθε έννοια ρεαλισμού και να είσαι τερματοφύλακας, αλλά αν χρειαστεί να σκοράρεις κιόλας, να διώχνεις με το κεφάλι, να κάνεις ντρίμπλες, να κάνεις τα πάντα; Να συνδυάζεις τις σπουδές με το ποδόσφαιρο, τη στιγμή, που οι καθηγητές σου σου βάζουν του κόσμου τα εμπόδια; Πώς γίνεται όλη η ομάδα να στηρίζεται επάνω σου (άντε, και στον γκολτζή Τζίμι Γουέρθ, που περιέργως φαίνεται να βάζει το 90% των γκολ της ομάδας, πολλά από δικές σου πάσες); Πώς γίνεται όλα να σου πηγαίνουν στραβά και πάντα, μα πάντα να εμφανίζεται ένας από μηχανής θεός, για να σώζει την κατάσταση; Πώς γίνεται να είσαι τόσο τέλειος και να στέλνεις και λεφτά στη μητέρα σου, να νοιάζεσαι τόσο πολύ για τους ασθενείς σου, να προσπαθείς να φέρεις στο σωστό δρόμο κάποια αλητάκια; Πότε προλαβαίνεις να κοιμάσαι, να προπονείσαι και να διαβάζεις; Μάλλον για αυτό δεν έχεις και προσωπική ζωή, Μπεν. Δεν βλέπουμε καμιά γυναίκα να σου αποσπά το ενδιαφέρον (αν και, αν θυμάμαι καλά, κάτι έπαιξε με μια στη συνέχεια της σειράς - θα δούμε, αν με απατά η μνήμη μου). Για αυτό δεν σε βλέπουμε να πίνεις, να καπνίζεις και να ξενυχτάς. Είπαμε, είσαι σχεδόν άγιος και οι άγιοι τοποθετούνται στο βάθρο. Θα γίνουν πολλά ακόμη στη συνέχεια της σειράς. Δεν θυμάμαι τις λεπτομέρειες, αλλά θυμάμαι τη γενική ιστορία, πράγματα, που θα εδραιώσουν το μύθο σου και θα κάνουν θρύλο. Και φυσικά, θα εξαντλήσουν όλες, μα όλες τις πιθανότητες των κακοτυχιών, που θα πρέπει να αντιμετωπίσεις, αλλά ας μην κάνω σπόιλερ, για όσους/ες δεν σε έχουν διαβάσει ακόμη. Και κάπου εδώ, Μπεν, φτάνουμε στο δια ταύτα, γιατί παρά την αγάπη μου για εσένα, το ερώτημα είναι, αν μπορεί κάποιος/α, που δεν μεγάλωσε μαζί σου, να σε διαβάσει σήμερα; Πολύ φοβάμαι, πώς όχι, εκτός εάν έχει υπερβολικά καλή διάθεση. Γιατί το κόμικ σου, Μπεν μου, είναι εντελώς ξεπερασμένο, για τα σημερινά δεδομένα. Μάλλον ήταν ήδη ξεπερασμένο, όταν το διαβάζαμε εμείς, αλλά τότε δεν μας πείραζε γιατί ήμασταν πόσο, 10, 12, 15 ετών; Και ήταν κι άλλες οι εποχές, ήμασταν κι εμείς πιο αθώοι, πιο απονήρευτοι, λιγότερο ξεπεταγμένοι από τα σημερινά παιδιά. Πολύ φοβάμαι, Μπεν, ότι οι περιπέτειές σου διαβάζονται μόνο από νοσταλγούς πλέον και δεν έχουν τίποτα να πουν στα σημερινά παιδιά. Δεν φταις εσύ, αυτοί που έγραφαν και σε σχεδίαζαν φταίνε, γιατί δεν κατάλαβαν, δεν μπορούσαν να γνωρίζουν, ότι εσύ θα τους ξεπερνούσες κάποια μέρα. Αλήθεια, αναρωτιέμαι, αν οι δημιουργοί σου γνωρίζουν, ότι στην άλλη πλευρά της Ευρώπης, σε ένα κράτος με εντελώς διαφορετική νοοτροπία και ψυχοσύνθεση και τελείως διαφορετική σχέση με το ποδόσφαιρο και τα κόμικς, υπάρχει ακόμη κόσμος, που ορκίζεται στο όνομά σου; Ζούνε, άραγε ακόμη; Αν ναι, μήπως θα έπρεπε με κάποιο τρόπο να μάθουν, πόσες χιλιάδες ψυχές άγγιξαν στην Ελλάδα; Μπεν, έχεις λήμμα στην ελληνική wikipedia, αλλά στα αγγλικά δεν βρήκα κάτι. Και η αναζήτηση στο Google επιστρέφει πολλά περισσότερα αποτελέσματα στο "Τερματοφύλακας Γιατρός", παρά στον πρωτότυπο τίτλο ("This Goalie' s Got Guts") - αλήθεια, πόσο πιο πετυχημένος είναι ο ελληνικός τίτλος από τον πρωτότυπο, ακόμη κι εδώ ευτύχησες στη χώρα μας, Μπεν. Πόσο θα ήθελα κάποιος/α να έρθει σε επαφή με τους δημιουργούς σου, για να τους ενημερώσει, αν δεν το ξέρουν ήδη, πόσο διάσημο έγινε το πνευματικό τους παιδί στη χώρα μας, πιστεύω, ότι θα τους χαροποιούσε πάρα, μα πάρα πολύ! Μπεν, πρέπει επίσης να σου πω, ότι ευτύχησες πάρα πολύ στην τελευταία σου ελληνική έκδοση, που αποτελείται μέχρι στιγμής από πέντε τεύχη με προγραμματισμένα συνολικά επτά. Πολύ ωραίο χαρτί, μεγάλο σχήμα, άψογη μετάφραση, εξαιρετικά συνοδευτικά κείμενα, όλα αναδεικνύουν τις ιστορίες σου στο μέγιστο βαθμό. Εξαιρετική έκδοση, πάρα πολύ προσεγμένη, που βάζει κάτω, όχι μόνο τις προηγούμενες ελληνικές, αλλά και τις πρωτότυπες του περιοδικού Scoop, όπου είχαν δημοσιευτεί οι ιστορίες σου. Θα ήταν πολύ ωραίο, να τα βλέπαμε όλα μαζί σε τόμο, όταν με το καλό ολοκληρωθεί η σειρά, θα ήταν υπέροχη προσθήκη στις βιβλιοθήκες μας. Και κάτι τελευταίο: το ήξερες ότι υπάρχει και μια μπάντα στη Νορβηγία με το όνομά σου; Υπήρξες άραγε και εκεί εξίσου δημοφιλής; (Και κάπως έτσι, συνειδητοποίησα, ότι ο επώνυμό σου γράφεται "Leiper" και όχι "Leaper", όπως νόμιζα τόσα χρόνια. Μα τότε, πώς κάνει ρίμα με το "keeper"; Δεν θα καταλάβω, ποτέ πώς προφέρονται οι λέξεις στη γλώσσα σου, αν και τη διδάσκω εδώ και 25 και βάλε χρόνια) Λοιπόν, Μπεν, νόμιζα, ότι δεν είμαι νοσταλγός, ούτε ρετρολάγνος, αλλά να που έπιασα τον εαυτό μου να ρουφάει τις ιστορίες, παρόλο που καταλάβαινα, ότι αυτό, που διάβαζα, δεν μπορούσε να σταθεί τη σήμερον ημέρα. Ίσως να το βλέπω ως ένα ταξίδι, που θέλω να το απολαύσω και να δω ξανά τον τελικό προορισμό. Και για αυτό το ταξίδι, σε ευχαριστώ! Με πολύ αγάπη, Γιώργος Υ.Γ. 1 Κάποιες εικόνες σου τις σκανάρισα εγώ, κάποιες είναι από το Ίντερνετ. Ελπίζω να μη σε πειράζει. Υ.Γ. 2 Ας γράψω εδώ, ότι ο πρωτότυπος τίτλος της σειράς ήταν "This Goalie' s Got Guts" και δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό Scoop, από το τεύχος 1 (21/01/1978) έως το τεύχος 194 (03/10/1981) και ότι περισσότερες πληροφορίες και για το αρχικό κόμικ και για την παρούσα ελληνική έκδοση, μπορούν να βρεθούν εδώ.
  2. Ήταν Ιανουάριος του 1978 ή κάπου εκεί, όταν ο Καμπανάς έριξε ένα ακόμη περιοδικό στην αγορά με τον τίτλο "Χουλκ" (sic) και όπως σωστά μαντεύετε, κεντρικό πρωταγωνιστή τον πράσινο ογκόλιθο Το περιοδικό αντλούσε τις ιστορίες του από το αμερικανικό "The Incredible Hulk" ξεκινώντας από το #102, που στην πραγματικότητα, ήταν το πρώτο μετά την μετονομασία του περιοδικού, που ήταν το παλιό "Tales to Astonish". Βεβαίως, επειδή και το "Tales to Astonish" φιλοξενούσε ιστορίες του Χουλκ, η ιστορία του πρώτου τεύχους είναι συνέχεια μιας προηγούμενης, αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες. Τον Χουλκ τον ξέρουμε όλοι/ες από τις ταινίες και η αλήθεια είναι, ότι ο ήρωας δεν προσφέρεται για πολλές αναλύσεις, τουλάχιστον όχι στα συγκεκριμένα τεύχη, κατά τη γνώμη μου, πάντα. Πολύ ξύλο, λίγο μονότονοι διάλογοι και μονόλογοι, ο Χουλκ διαρκώς να κυνηγιέται, λίγες ιστορίες ξέφυγαν από τον κανόνα και μάλλον όχι αυτές, που δημοσίευσε ο Καμπανάς. Όλα αυτά, βέβαια, προτού έρθει ο Peter David και τον κάνει αγνώριστο, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.... Το περιοδικό έκλεισε τον κύκλο του με το τεύχος 18 το Νοέμβριο του 1980, αλλά ο Χουλκ ήταν μια από τις λίγες σειρές, που μεταφέρθηκαν και στο εβδομαδιαίο "Σπάιντερ-Μαν", όπου για πολύ καιρό διαβάζαμε τις αρχικές του ιστορίες, αυτές, που βλέπουμε τώρα από τη Radnet. Ο Καμπανάς δημοσίευσε στο "Χουλκ" τα τεύχη 102-119 της αμερικανικής έκδοσης, ενώ στο τεύχος 7 δημοσίευσε και το πρώτο μέρος μιας ιστορίας από το #8 του περιοδικού "The Rampaging Hulk", που ήταν μεταγενέστερο και ασπρόμαυρο. Αυτή η ιστορία συνεχίστηκε στο περιοδικό "Λυκάνθρωπος". Παρτενέρ του Χουλκ επιλέχθηκε να είναι ο υπερήρωας Nova (το αμερικανικό περιοδικό είχε ως πληρη τίτλο το "The Man Called Nova"), μια ενδιαφέρουσα σειρά, που ξεκίνησε το 1976 στις ΗΠΑ, δημιουργία των Marv Wolfman και John Buscema, τον οποίον ο Wolfman είχε δημιουργήσει σχεδόν μια δεκαετία πριν για ένα φανζίν. Ο έφηβος Ρίτσαρντ Ράιντερ αποκτά μια στολή του διαγαλαξιακού σώματος ασφαλείας Nova Corps, που του δίνει υπερδυνάμεις, τις οποίες ο ίδιος πρέπει να μάθει να χειρίζεται πολεμώντας διάφορους εχθρούς. Η σειρά δεν μακροημέρευσε στις ΗΠΑ, όπου σταμάτησε με το #25. Από αυτά τα τεύχη, ο Καμπανάς δημοσίευσε τα 1-19, παρακάμπτοντας τα #8 και #9. Δεν ξαναείδαμε Νόβα στα ελληνικά σε δικό του τίτλο, αν και ο ήρωας έκανε κάποιες σποραδικές εμφανίσεις σε άλλους τίτλους, που δημοσίευσε ο Καμπανάς στο εβδομαδιαίο "Σπάιντερ-Μαν". Ούτε στις ΗΠΑ υπήρξε ιδιαίτερα δημοφιλής, αν και τα τελευταία χρόνια μετά τη σειρά "Annihilation" και τα διάφορα spin-off της, όπου είχε πρωταγωνιστικό ρόλο, μάλλον διανύει την πιο αναγνωρίσιμη φάση της εκδοτικής του καριέρας. Ο Νόβα ήταν παρών σε όλα τα τεύχη του "Χουλκ" εκτός από το τελευταίο, όπου βλέπουμε την πρώτη εμφάνιση των διάσημων πλέον Guardians of the Galaxy από το περιοδικό "Astonishing Tales" #29. Η ιστορία αυτή είναι μια λίγο διαφοροποιημένη εκδοχή της πρωτότυπης, που είχε δημοσιυετεί στο "Marvel Super-Heroes" #18. Το περιοδικό "Χουλκ" συμπληρωνόταν από τα αναπόφευκτα γουέστερν, πολεμικά κόμικς ή ιστορίες τρόμου. Η έκδοση του Καμπανά είναι φυσικά τραγική, όπως όλες. Το #17 έχει ως τίτλο "Χόλυκ" (!!!). Επίσης, τα εξώφυλλα δεν αντιστοιχούν στις ιστορίες των τευχών, η δε "μετάφραση" του εξωφύλλου του #7 είναι μάλλον ιστορική. Παραθέτω και το αντίστοιχο αμερικανικό τεύχος (165). Φυσικά, και αυτά τα τεύχη είναι πάρα πολύ δύσκολο να βρεθούν πλέον. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Δεν σας φτάνουν τόσα λινκ στην παρουσίαση;;
  3. Η πρώτη φορά που ο ΣΟΥΠΕΡΜΑΝ παρουσιάστηκε σε δικό του περιοδικό στα Ελληνικά, ήταν από τις εκδόσεις Anglo Hellenic Agency του Τάσου Ψαρόπουλου. Είχε προηγηθεί η πρώτη του εμφάνιση στα Τα Καλύτερα Κόμικς των εκδόσεων Ατλαντίς των αδελφών Πεχλιβανίδη, μια έκδοση που δημοσιεύονταν διάφοροι τίτλοι από το DCU με έμφαση όμως την επιστημονική φαντασία και όχι τα υπερηρωικά. Η σειρά ξεκίνησε τον Δεκέμβριο του 1978 και η αφορμή φυσικά ήταν η ταινία του Ρίτσαρντ Ντόνερ, όπως μας ενημερώνουν στην εισαγωγή της έκδοσης. Τώρα που τα βρήκαν τα 120 εκατομμύρια αντίτυπα για κάθε τεύχος, ένας θεός ξέρει... Το περιοδικό κυκλοφορούσε κάθε δεκαπενθήμερο, στοίχιζε αρχικά 15 δραχμές, η φυλλομέτρηση σταμάταγε στις 32 σελίδες - τις οποίες αρκετές φορές χρησιμοποιούσαν όλες για τις ιστορίες - και είχε σχεδόν πάντα μια δισέλιδη αφισέτα στο κέντρο του τεύχους. Στην αρχή ο τίτλος αποδόθηκε με Ελληνικούς χαρακτήρες, αλλά αρκετά σύντομα κατέφυγαν στην Αγγλική εκδοχή. Η ποιότητα της έκδοσης ήταν άριστη, πλήρης έγχρωμη έκδοση με κανονικούς χρωματισμούς (και όχι ότι να' ναι όπως π.χ έκανε ο Καμπανάς αν και μάλλον ο Ψαρόπουλος δεν χρησιμοποιούσε τα πρωτότυπα - και υποδεέστερα - φιλμ απ' όσο ξέρω), χοντρό ιλουστρασιόν χαρτί με «ζωντανή» εκτύπωση που δεν κιτρινίζει ή γκριζάρει ακόμα και μετά από 40 χρόνια ταλαιπωρίας. Γενικά ήταν μια έκδοση που ήταν υπόδειγμα ακόμα και σε αντιπαραβολή με τις πρωτότυπες Αμερικάνικες της εποχής. Και καλή μετάφραση, μακριά από κομμάτια κέικ. Κάθε τεύχος είχε μια πλήρη ιστορία του Σούπερμαν (από τους Αμερικάνικους τίτλους Superman και Action Comics) και μια που «έσπαγε» σε δυο τεύχη - λόγω έλλειψη σελίδων - από διάφορους τίτλους της DC. Κατά κύριο λόγο όμως, δημοσιεύονταν ιστορίες με την Γυναίκα Θαύμα, την γνωστή μας Wonder Woman. Άλλοι τίτλοι που πέρασαν από τις σελίδες της έκδοσης ήταν αυτές του Batman, Supergirl, The New Adventures of Superboy, Aquaman (Υδατάνθρωπος), Green Arrow (Πράσινο Βέλος), Justice Leauge of America (Αμερικάνικη Λεγεώνα της Δικαιοσύνης), Hawkman, Green Lantern (Πράσινος Φανός), Adam Strange (Παράξενος Αδάμ), DC Universe Presents & Super Friends. Ειδικά τα 2 τελευταία για ένα διάστημα έπαιζαν ως πρώτη ιστορία στην θέση του κανονικού Σούπερμαν τίτλου. Επίσης, πολλές ιστορίες που δημοσιεύτηκαν πάρθηκαν από τους τίτλους World Finest & Brave and the Bold. Το τελευταίο τεύχος ήταν το 104, με ημερομηνία έκδοσης την 18-02-1983 (μιας και υπήρχε ένα ένα αφύσικο κενό 2,5 μηνών μεταξύ των τευχών 103 και 104) και τιμή 30 δραχμές. Δεν ήταν όμως το τελευταίο αριθμητικά, καθώς ο εκδότης αποφάσισε να βγάλει και 2 τόμους της σειράς με διάφορα τεύχη που του είχαν μείνει σε στοκ, τόμοι οι οποίοι έφεραν την κανονική την αρίθμηση της σειράς αντί να έχουν δικιά τους. Μάλιστα ο ένας από αυτούς φέρει το νούμερο 104, το ίδιο με το τελευταίο τεύχος της σειράς, προφανώς από λάθος. Αλλά και το κανονικό τεύχος 104 είναι επανέκδοση του περιεχόμενου του τεύχους 08, αν και η ιστορία της Wonder Woman έχει 4 σελίδες παραπάνω, πριν κοπεί η ιστορία από την ένδειξη "Η συνέχεια στο επόμενο" ). Οπότε, το νέο περιεχόμενο και ενδιαφέρον για πολλούς, σταμάτησε με το τεύχος 103. Ίσως ο εκδότης, στα πρότυπα άλλων εκδόσεων του ίδιου αλλά και των ανταγωνιστών του, σκόπευε να ξεκινήσει την ανατύπωση του υλικού που είχε βγάλει ήδη, απευθυνόμενος σε νέο κοινό, αλλά δεν του βγήκε. Εξάλλου, πιστευόταν παλιότερα και εν πολλοίς δεν είχαν άδικο, πως το αναγνωστικό κοινό των κόμικς, κατά βάση παιδιά, τότε ανανεωνόταν κάθε 7-8 χρόνια, με το παλιό να σταματάει να ασχολείται, άρα δεν θα πρόσεχαν πως βγάζουν τα ίδια πράγματα. Αξίζει να αναφερθεί πως ο Ψαρόπουλος δημοσίευσε και μια ιστορία του Παράξενου Αδάμ η οποία είχε δημοσιευτεί για πρώτη φορά από την Ατλαντίς στο τεύχος 81 της σειράς Τα Καλύτερα Κόμικς. Πρόκειται για την ιστορία Οι θανάσιμες σκιές του Παράξενου Αδάμ και η δημοσίευση έγινε στα τεύχη 67-68 (ευχαριστίες στο @Dr Paingiver για την πληροφορία). Οι εικόνες προέρχονται από σκανς του leonidio και της GST.
  4. Το Μάιο του 1978 δεν είχα κλείσει ακόμη τα 6 μου χρόνια. Από κόμικς διάβαζα βασικά Μίκυ Μάους, ίσως και Μπαγκς Μπάνι ή Ποπάυ, ειλικρινά δεν θυμάμαι. Και μάλλον, αυτά τα κόμικς ήταν και τα βασικά αναγνώσματά μου γενικότερα, τώρα που το σκέφτομαι. Προσπαθώ, λοιπόν, να έρθω στη θέση ενός έφηβου εκείνη την εποχή. Κυκλοφορούσαν πολλά κόμικς, τα περισσότερα όμως ήταν για παιδιά. Είχε βέβαια αρχίσει τις εκδόσεις ο Καμπανάς και ίσως και ο Ψαρόπουλος (αν και νομίζω ότι το Σούπερμαν κυκλοφόρησε στα τέλη εκείνου του έτους), αλλά κι αυτά τα κόμικς ήταν για νεαρούς εφήβους (οι έφηβοι, στις πόλεις τουλάχιστον, ήταν σαφώς πιο αδαείς ή αθώοι τότε και μεγάλωναν σαφώς πιο αργά, αφού δεν είχαν τις παραστάσεις που υπάρχουν σήμερα) και επιπλέον, ήταν και στιγματισμένα από μεγάλο μέρος του τύπου εκείνη την εποχή. Πέρα όμως από αυτά, υπήρχε ένας άλλος κόσμος κόμικς, που απευθυνόταν σε μεγαλύτερες ηλικίες, αλλά στην Ελλάδα δεν είχαμε ιδέα από αυτά. Εξάλλου, τότε στη Ελλάδα, η ανάγνωση κόμικς θεωρείτο σαφώς σημάδι ανωριμότητας. Όλα αυτά άλλαξαν το Μάιο του 1978, όταν κυκλοφόρησε στα περίπτερα η Κολούμπρα, με τον χαρακτηριστικό υπότιτλο "Φαντασμαγορικά Κόμικς", το πρώτο περιοδικό με κόμικς, που απευθυνόταν σε ενήλικους ή σε εφήβους μεγαλύτερης ηλικίας και προκάλεσε κυριολεκτικά κολούμπρα σε ένα μέρος του πληθυσμού. Με ένα λιτό, προλογικό σημείωμα, η ολιγομελής σύνταξη ανακοίνωσε την έκδοση του περιοδικού και ζητούσε συνεργάτες. Αναρωτιέμαι ποιοι να ήταν εκείνοι οι άνθρωποι, που έλαβαν τη ριψοκίνδυνη απόφαση για την έκδοση αυτού του περιοδικού., Στο μυαλό μου τους φαντάζομαι γαλλοθρεμένους ή ιταλοθρεμμένους ή και τα δύο (ή μήπως ισπανοθρεμμένους;;;) , γαλουχημένους δηλαδή σε μια κουλτούρα, όπου τα κόμικς ήταν πλέον αναγνώσματα και των ενηλίκων. Ίσως να είχαν πάει για σπουδές σε μια από τις δύο αυτές χώρες, όπως πολλοί Έλληνες νεολαίοι τότε, ίσως όχι. Ίσως να είχαν απλά το μικρόβιο των κόμικς, ίσως ήθελαν να ψαχτούν και οι ίδιοι. Όπως και να έχει, ξέρανε σε ποιους απευθύνονταν: στα πρώτα τεύχη, υπήρχαν εισαγωγικά σημειώματα σε κάποια κόμικς, ώστε το απαίδευτο κοινό να μπορέσει να προσανατολισθεί. Ποιοι να ήταν άραγε αυτοί οι τύποι με τα περίεργα ονόματα; Μουνιόζ (άκου Μουνιόζ!) ; Σαμπάγιο; Ενρίκ Μπρέτσια; Αλμπέρτο Μπρέτσια; (μα πόσοι υπάρχουν πια με αυτό το επώνυμο;) Κουίνο; Γκουίντο Κρέπαξ; [διατηρώ την ορθογραφία, που βλέπετε στο editorial του πρώτου τεύχους] Από πού ήταν; Τους ήξερε άραγε η μάνα τους;;;; Και το σχέδια ήταν αυτά; Κάποια ήταν μουντά, βρόμικα, δεν ξέρουν να τραβήξουν μια γραμμή αυτοί οι άνθρωποι; Και γιατί τα καρέ δεν είναι κανονικά και πάνε να ξεφύγουν από τα όρια; Αν και η αλήθεια είναι, ότι αυτή η Βαλεντίνα είναι πανέμορφη (άλλη λέξη, φαντάζομαι ότι χρησιμοποιήθηκε, αλλά τέλος πάντων ) Και τι περίεργα αναρχίζοντα σχόλια είναι διάσπαρτα στο περιοδικό; Ακόμη και κάποια εξώφυλλα είναι προκλητικά. Κάτι μόλις χάλασε στην πιάτσα των κόμικς. Κάπως έτσι, η "ενήλικη" σκηνή των διεθνών κόμικς μπήκε στη ζωή των Ελλήνων. Στο δεύτερο τεύχος, εμφανίστηκε και κάποια Μαφάλντα...Στην πορεία προστέθηκαν κάποια άλλα περίεργα ονόματα: Γκοτλίμπ, Αλτάν, κάποιος R. Crumb,κάτι B.C και Crock και μαζί τους αρκετοί Έλληνες δημιουργοί, ενώ εμφανίστηκαν και άρθρα από το Νίκο Πλατή. Με αυτά και με εκείνα, οι Έλληνες διάβασαν ιστορίες, που δεν θα μπορούσαν να βρουν πουθενά αλλού τότε και ορισμένες, που ουδέποτε κυκλοφόρησαν ξανά στα ελληνικά και τα φαντασμαγορικά κόμικς της Κολούμπρας προκάλεσαν μια κοσμογονία. Και εκεί που φαινόταν, ότι η παρέα θα μεγάλωνε, το τεύχος 16 ήταν το τελευταίο. Με ένα πολύ ταιριαστό εξώφυλλο και ένα εξίσου λιτό editorial με εκείνο του πρώτου τεύχους, το περιοδικό ανακοίνωσε τη διακοπή της έκδοσής του. Παρόλα αυτά, οι εκδόσεις παρέμεναν για κάποιο διάστημα ενεργές και κυκλοφόρησαν τρία άλμπουμ, δύο Ελλήνων δημιουργών από την εποχή 1947-1952 ("Πίπης ο Πάπιας" και "Τάκης ο Κουκουές" ) καθώς και το "Κομμουνιστικό Μανιφέστο Εικογραφημένο" του Ρο Μαρτσενάρο - αλλά αυτά είναι μια άλλη ιστορία και άλλες παρουσιάσεις ) , αλλά και δύο μικρά αλμπουμάκια της Μαφάλντας. Σε κάποια στιγμή, κυκλοφόρησε και όλη η σειρά σε τρεις τόμους. Αυτές ήταν και οι τελευταίες εκδόσεις της Κολούμπρας. Το περιοδικό έκλεισε, αλλά η αρχή είχε γίνει, η πρώτη παρακαταθήκη υπήρχε πλέον, ο σπόρος είχε σπαρθεί, απλά δεν είχε έρθει ακόμη ο καιρός να βλαστήσει. Θα γινόταν κι αυτό σε λίγα χρόνια, όταν το μικρόβιο που είχε μπει για τα καλά στις ψυχές κάποιων θα έψαχνε τρόπο να βγει έξω. Το ταξίδι των φαντασμαγορικών κόμικς μόλις είχε ξεκινήσει. Τεύχη εμφανίζονται διάσπαρτα σε λογικές, συνήθως, τιμές (φυσικά, υπάρχουν και οι εξαιρέσεις, που ζητάνε εξωπραγματικές τιμές). Δεν είναι δύσκολο να τα βρείτε όλα, απλά λίγη υπομονή θέλει. Δεν υπάρχει κάποιο δύσκολο τεύχος, όλα μπορούν να βρεθούν, έστω και απόδετα, εάν δεν σας ενοχλεί αυτό. Μπορείτε να διαβάσετε ένα ιδιαίτερα κατατοπιστικό άρθρο γραμμένο από τον @Melandros εδώ. Όλα τα σκαναρίσματα της παρουσίασης έγιναν από εμένα.
  5. Αυτοί είναι τίτλοι! Έτσι, "Βάρβαροι", χωρίς καν άρθρο Το περιοδικό αυτό, που ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 1978, ήταν η διάδοχη κατάσταση του περιοδικού "Κόναν" και φιλοξενούσε τις ιστορίες του γνωστού μας βάρβαρου μαζί με εκείνες του έτερου βάρβαρου, Κουλ, τον οποίον είχε γνωρίσει το ελληνικό κοινό από το περιοδικό "Θωρ". Και οι δύο τίτλοι συνέχισαν σχεδόν από το σημείο, όπου είχαν σταματήσει στα προηγούμενα περιοδικά. Ο μεν Κόναν από το τεύχος 5 (το #4 παραλήφθηκε) του αμερικανικού Conan the Barbarian και συνέχισε έως το τεύχος 11. Μόνη εξαίρεση, ήταν το ελληνικό τεύχος 4, όπου δεν δημοσιεύτηκε ιστορία, αλλά ένα άρθρο για τη χώρα της Στυγίας, παρμένο από το περιοδικό "The Savage Sword of Conan" #23. Ο δε Κουλ συνεχίστηκε από το αμερικανικό τεύχος #4, ακριβώς εκεί που σταμάτησε στο "Θωρ" και έφτασε και αυτός έως το #10 με μία ιστορία σε κάθε τεύχος με εξαίρεση το τελευταίο. Δίπλα σε αυτούς τους δύο ήρωες, δημοσιεύτηκαν οι πανταχού παρούσες ιστορίες γουέστερν και κάποιες πολεμικές, ενώ κάποια τεύχη είχαν και τις δευτερεύουσες ιστορίες των αμερικανικών τευχών (για παράδειγμα το #8 είχε ιστορία της Red Sonja). Τελικά, το περιοδικό κυκλοφόρησε 8 τεύχη με το τελευταίο να βγαίνει το Δεκέμβριο του 1980. Τον Κόναν θα τον ξαναβλέπαμε σε κάποια χρόνια από την Κόμπρα Πρες, τον Κουλ δεν νομίζω, ότι τον ξαναείδαμε στη γλώσσα μας. Δεν έχω κάτι να προσθέσω, που δεν υπάρχει στις παρουσιάσεις, στις οποίες παραπέμπω. Εννοείται, ότι και αυτή η σειρά είναι πάρα πολύ δύσκολο να βρεθεί πλέον, για να μην πω, ότι ήταν πιο δύσκολη από τις υπόλοιπες, ακόμη και τις παλαιότερες, καλύτερες εποχές. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα. Πηγές για περαιτέρω μελέτη (για τον Κόναν στο θέμα του περιοδικού) Kull the Conqueror
  6. Νομίζω, ότι ο πλέον διάσημος βάρβαρος της λογοτεχνίας και των κόμικ δεν χρειάζεται συστάσεις από εμένα, άρα προχωρώ κατευθείαν στο ψητό, δηλαδή στα της ελληνικής έκδοσης. Ο Καμπανάς έβγαλε το περιοδικό το Φεβρουάριο του 1978 και εξέδωσε 4 τεύχη με το τελευταίο να κυκλοφορεί τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς. Αυτό δεν ήταν το τέλος των περιπετειών του Κόναν από τις συγκεκριμένες εκδόσεις, επειδή ο βάρβαρος συνέχισε σε άλλο περιοδικό, που σοφά ονομάστηκε "Οι Βάρβαροι". Αυτή ήταν νομίζω η πρώτη εμφάνιση του Κόναν στα ελληνικά, αφού ο ήρωας εκδόθηκε και από άλλες εταιρείες στη συνέχεια. Ο Καμπανάς ξεκίνησε τις περιπέτειες του Κόναν από την αρχή, από το #1 του αμερικανικού Conan the Barbarian, όπου καθήκοντα σεναριογράφου είχε ο Roy Thomas, η ιστορία του οποίου στο συγκεκριμένο τίτλο θα ήταν μακρά και ένδοξη και καθήκοντα σχεδιαστή ο επίσης θρυλικός Barry Windsor-Smith, ο οποίος εγκατέλειψε τον τίτλο μετά το #24. Στο περιοδικό δημοσιεύτηκαν τα τεύχη #1-#3 της αμερικανικής σειράς, ενώ το τεύχος 4 είχε τη διάσημη ιστορία "Ο Πύργος του Ελέφαντα" από το περιοδικό "The Savage Sword of Conan" #24, πάλι σε σενάριο του Τόμας, αλλά σε σχέδιο του John Buscema. Δεύτερη ιστορία του τεύχους ήταν, παραδόξως, το "Eternals" του Jack Kirby, το οποίο θεματολογικά και αισθητικά δεν είχε καμία σχέση με τον Κόναν. Δημοσιεύτηκαν τα πρώτα 3 τεύχη και στη συνέχεια τα 4-7 τα είδαμε στον "Πόλεμο των Άστρων". Η ύλη του περιοδικού συμπληρωνόταν στα τρία πρώτα τεύχη ή από γουέστερν ή από τον πανταχού παρόντα Λοχία Φιούρυ. Η έκδοση ήταν πολύ μέτρια από πλευράς ποιότητας, κάτι που φαινόταν έντονα στις έγχρωμες σελίδες των πρώτων 3 τευχών. Επιπλέον, τα 4 εξώφυλλα δεν είχαν καμία σχέση με τα εξώφυλλα των αυθεντικών τευχών. Στο τεύχος 4 του Καμπανά, είδαμε και για πρώτη φορά το διάσημο χάρτη της εποχής του Κόναν. Πολλά χρόνια μετά διαβάσαμε ξανά τεύχη από αυτή τη σειρά στο περιοδικό Conan ο Εξολοθρευτής Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Κόναν (ο λογοτεχνικός ήρωας) Conan the Barbarian (το περιοδικό) Eternals
  7. Ακόμη ένα περιοδικό, που εξέδωσαν οι εκδόσεις Καμπανά και το οποίο ξεκίνησε τον Ιούνιο του 1978. Σε αντίθεση με άλλα περιοδικά του Καμπανά, δεν υπήρξε μεγάλο μπέρδεμα με τις σειρές, που φιλοξένησε, αφού βασικά μόνο δύο σειρές δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό: το Inhumans (1975) και το Hero for Hire (1972). Φυσικά, σε σχεδόν κάθε τεύχος υπήρχαν οι αναπόφευκτες προσθήκες με μικρές ιστορίες γουέστερν, πολεμικές ή τρόμου. Οι Inhumans, που έδωσαν το όνομά τους στο περιοδικό, ήταν μια ομάδα υπερηρώων, που αν και γήινοι, έχουν αποκτήσει τις υπερφυσικές τους ικανότητες μέσω πειραμάτων από την εξωγήινη φυλή των Kree. Ζουν απομονωμένοι από την υπόλοιπη ανθρωπότητα στην πόλη Attilan, που είναι κρυμμένη κάπου στα Ιμαλάια. Οι Απάνθρωποι προσπαθούν να κρύψουν την ύπαρξή τους από την υπόλοιπη ανθρωπότητα, επειδή φοβούνται, ότι μπορεί να τους εκμεταλλευθούν οι άνθρωποι. Η κοινωνία τους είναι αυστηρά δομημένη, ταξική και οργανωμένη σε κάστες, από τις οποίες κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει, ανεξάρτητα από τη θέση του. Αρχηγός τους είναι ο Μαύρος Κεραυνός (Black Bolt), καταδικασμένος σε αιώνια σιωπή, επειδή η φωνή του, ακόμη κι ένας ψίθυρος μπορεί να προκαλέσει όλεθρο στον κόσμο. Άλλα μέλη της βασιλικής οικογένειας είναι η Κρύσταλ, η Μέδουσα, ο Τρίτων, ο Κάρνακ και ο Γκόργκον, όλοι τους προικισμένοι με υπερφυσικές δυνάμεις (να μην ξεχνάμε και το "σκύλο" Lockjaw, που έχει την ικανότητα της τηλεμεταφοράς ). Η συγκεκριμένη σειρά έβγαλε μόνο 12 τεύχη στις ΗΠΑ, από τα οποία ο Καμπανάς δημοσίευσε τα 10 σε αυτό το περιοδικό. Σε γενικές γραμμές, αυτή η ομάδα δεν έχει γνωρίσει μεγάλη επιτυχία στις ΗΠΑ. Υπήρξε ένα graphic novel κάπου στη δεκαετία του 1980, αλλά θα χρειαζόταν να φτάσει το 1998 για να δούμε το θρυλικό run ;των 12 τευχών των Paul Jenkins και Jae Lee, ένα από τα καλύτερα υπερηρωικά κόμικς των τελευταίων δύο δεκαετιών (και κάτι) και το οποίο πρέπει να διαβάσετε ο-π-ω-σ-δ-ή-π-ο-τ-ε! Από τότε κύλησε νερό στο αυλάκι, υπήρξαν πολλές εξελίξεις, άλλες δύο σειρές κόμικς, μια σεζόν τηλεοπτικής σειράς, αλλά οι Απάνθρωποι δεν κατάφεραν να στεριώσουν εκδοτικά στο σύμπαν της Marvel. To Hero for Hire από την άλλη, αφηγείται την ιστορία του Luke Cage, γνωστού και ως Power Man (στα ελληνικά: "Δυνατός"), που μετά από ένα πείραμα αποκτά υπερφυσικές δυνάμεις, τις οποίες προσφέρει προς ενοικίαση. Η έκδοση του περιοδικού ήταν ιστορικό γεγονός, αφού ο Λιουκ Κέιτζ (κατά Καμπανά: "Λουκ Καίητζ") ήταν ο πρώτος μαύρος υπερήρωας σε δικό του περιοδικό της Marvel. Γνήσιο τέκνο της δεκαετίας του 1970 και του Blaxploitation, κινείτο σε μια Νέα Υόρκη σαφώς πιο ρεαλιστική σε σχέση με άλλα κόμικς της εταιρείας, αν και θέματα, όπως ο ρατσισμός, αν και παρόντα, δεν θιγόντουσαν σε βάθος . Από το τεύχος 50 και μετά, ο Power Man έγινε ντουέτο με τον άρχοντα των πολεμικών τεχνών Iron Fist (ελληνική μετάφραση: Σιδηρογροθιάς), τον οποίον το ελληνικό κοινό είχε γνωρίσει στο περιοδικό "Μάστερ Κουνγκ-Φου". Οι περιπέτειές τους συνεχίστηκαν έως το 1986, όταν το περιοδικό σταμάτησε. Από τότε, ο Λιουκ Κέιτζ έγινε μέλος των Defenders, συνδέθηκε με την Τζέσικα Τζόουνς, απέκτησε κι αυτός άλλους τίτλους, έγινε τηλεοπτική σειρά και η αλήθεια είναι, ότι είναι σαφώς πιο αναγνωρίσιμος από τους Απάνθρωπους σήμερα. Στα ελληνικά είδαμ ετα 10 πρώτα τεύχη των περιπετειών του, αλλά μόνο τις ιστορίες, που είχαν εκείνο ως πρωταγωνιστή και όχι τις δευτερεύουσες. Η έκδοση του Καμπανά κινείτο στα γνωστά χαμηλά στάνταρ. Έβγαλε 10 τεύχη με το τελευταίο να κυκλοφορεί το Δεκέμβριο του 1980. Προκαλεί εντύπωση, το γεγονός, ότι παρά τον τίτλο του περιοδικού, οι Απάνθρωποι δεν εμφανίστηκαν ούτε σε ένα εξώφυλλο, αφού σε όλα κυριαρχούσε ο Λιουκ Κέιτζ. Είναι μάλλον περιττό να προσθέσω, ότι και αυτά τα τεύχη είναι πλέον πολύ δυσεύρετα. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα. Πηγές για περαιτέρω μελέτη (στα αγγλικά) Inhumans (wikipedia) Luke Cage (wikipedia)
  8. Πρωτότυπος τίτλος: Die Götter aus dem All (Bastei-Verlag, 1978-1983) Κάποτε, τη δεκαετία του 1970, ο Ελβετός Έριχ Φον Ντένικεν και οι απόψεις του, σύμφωνα με τις οποίες ένας προηγμένος εξωγήινος πολιτισμός είχε επισκεφτεί τη Γη, όταν η ανθρωπότητα ήταν ακόμη σε πρώιμο στάδιο, ήταν ιδιαίτερα δημοφιλείς σε όλον σχεδόν τον κόσμο. Παρόλο που οι απόψεις του υπήρξαν και ακόμη είναι τουλάχιστον αμφιλεγόμενες υπήρξε μια περίοδος, που τα βιβλία του ήταν μπεστ σέλερ και πολλά από αυτά είχαν κυκλοφορήσει και στα ελληνικά. Από όσο γνωρίζω, πολλά ή τα περισσότερα βιβλία του κυκλοφόρησαν στα ελληνικά από τις εκδόσεις Νότος, που ειδικεύονται σε εκδόσεις γερμανόφωνων συγγραφέων, ενώ διατηρούν και ένα βιβλιοπωλείο με γερμανικές εκδόσεις στο κέντρο της Αθήνας. Συνεπώς, δεν είναι έκπληξη, ότι κάποια στιγμή προς το τέλος της δεκαετίας του 1970 εξέδωσαν και τη μεταφορά των βιβλίων του Ντένικεν σε κόμικς, με δεδομένο, ότι το κόμικ ήταν γερμανικής προέλευσης. Αυτό που είναι σίγουρα έκπληξη, είναι ότι οι δημιουργοί του κόμικ ήταν Πολωνοί και αυτό επειδή τα βιβλία του φον Ντένικεν, ή έστω κάποια από αυτά, είχαν κυκλοφορήσει και στην Πολωνία, κάτι μάλλον ανεξήγητο για εμένα, τη στιγμή που η χώρα ήταν μέλος του ανατολικού μπλοκ εκείνη την εποχή. Το πώς φτάσαμε και η έκδοση ξεκίνησε από την Πολωνία, είναι κάτι που θα διαβάσετε στις πηγές πιο κάτω. Στα της ελληνικής έκδοσης: κυκλοφόρησαν μόνο 3 τεύχη, από τα συνολικά 8 σε ωραίες χαρτόδετες εκδόσεις, ενώ τουλάχιστον ένα από αυτά κυκλοφόρησε και σκληρόδετο. Γενικά είναι καλή έκδοση με ωραία μετάφραση και ζωντανά χρώματα, αλλά προβληματική βιβλιοδεσία. Το σενάριο υποθέτω ότι δραματοποιεί κάποια από τα βιβλία του φον Ντένικεν, τώρα το πόσο πιστά δεν ξέρω. Αν εξαιρέσουμε αυτό, είναι ένα τυπικό ΕΦ κόμικ, παλαιομοδίτικο ήδη για την εποχή του, αλλά τουλάχιστον με λιγότερη αφήγηση από όσο ίσως θα περίμενε κανείς και με μια στοιχειωδώς έστω ενδιαφέρουσα υπόθεση. Υποθέτω, ότι αν κάποιος ενστερνίζεται τις συγκεκριμένες θεωρίες, θα περάσει πολύ καλά. Το σχέδιο είναι επίσης παλαιομοδίτικο, θυμίζει κάτι σε Κλασικά Εικονογραφημένα της δεκαετίας του 1950 και BD της δεκαετίας του 1970. Δεν είναι κάτι αξιοσημείωτο, αλλά είναι σχετικά λειτουργικό. Δεν είναι ιδιαίτερα σπάνιο ή ακριβό κόμικ και μάλιστα εάν ισχύουν αυτά που είδα στο σάιτ της εκδοτικής, υπάρχει ακόμη και σε πάρα πολύ χαμηλή τιμή. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Greek SciFi Wiki wikipedia (για τους γερμανομαθείς)
  9. Αν και είναι και οι δύο λυκάνθρωποι, ο ήρωας αυτού του περιοδικού δεν έχει απολύτως καμία σχέση με τον ήρωα του περιοδικού "Μαν-Γουλφ". Το κεντρικό κόμικ αυτού του περιοδικού ήταν το "Werewolf by night" και τραγικός ήρωας ο Τζακ Ράσελ, που λόγω μιας αρχαίας οικογενειακής κατάρας είναι καταραμένος να μεταμορφώνεται σε λυκάνθρωπο και να σκορπίζει το χάος γύρω του. Ο (αντι)ήρωας έκανε την εμφάνισή του το Φεβρουάριο του 1972 στο περιοδικό "Marvel Spotlight" και πολύ σύντομα, το Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς, αποκτά το δικό του τίτλο, ο οποίος ξεκινά ακριβώς από το σημείο, που είχε σταματήσει η προηγούμενη ιστορία του, στο Marvel Spotlight #4. Ο Καμπανάς έφερε ακριβώς αυτόν τον τίτλο στην Ελλάδα, ξεκινώντας από το #1 και αυτός είναι και ο λόγος, που η ιστορία φαίνεται να μην ξεκινά από την αρχή. Το πρώτο ελληνικό τεύχος κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 1978 και το 8ο και τελευταίο το Σεπτέμβριο του 1979. Ο αμερικανικός τίτλος έφτασε, νομίζω, έως το τεύχος 43 (Μάρτιος του 1977) και στη συνέχεια ο χαρακτήρας έκανε σποραδικές εμφανίσεις σε άλλα περιοδικά. Ο Καμπανάς δημοσίευσε τα 8 πρώτα τεύχη της αμερικανικής έκδοσης με τη σωστή σειρά. Ως δεύτερη ιστορία επιλέχθηκε ο Skull the Slayer, άλλος αντιήρωας, που περιφερόταν σε μια εναλλακτική Γη, όπου άνθρωποι, εξωγήινοι και δεινόσαυροι ζούσαν μαζί (θα μου πείτε τώρα, ότι παρόμοια σκηνικά έχουμε και στην "κανονική" Γη της Marvel ). Ο Skull, που φυσικά ο Καμπανάς τον μετέφρασε ως "Σκουλ", εμφανίστηκε στο δικό του περιοδικό το 1975, το οποίο όμως έβγαλε μόνο 8 τεύχη. Ο Καμπανάς δημοσίευσε τα 7 από αυτά, στα ισάριθμα πρώτα τεύχη του περιοδικού, ενώ αξίζει να σημειωθεί, ότι ο Σκαλ (ή Σκουλ, τέλος πάντων) εμφανίστηκε στα μισά εξώφυλλα της σειράς, και συγκεκριμένα στα τεύχη 1-3 και 8. Και οι δύο σειρές, και κυρίως ο Λυκάνθρωπος, ήταν ενδεικτικές των πειραματισμών της Marvel στη δεκαετία του 1970, όταν προσπαθούσε να διευρύνει τη θεματολογία της και να προσεγγίσει ένα κάπως διαφορετικό κοινό, που δεν περιοριζόταν μόνο στα υπερηρωικά κόμικς. Δεν είναι σε καμία περίπτωση τα καλύτερα δείγματα του είδους, αλλά παρουσιάζουν ενδιαφέρον, ειδικά ο Λυκάνθρωπος, κατά τη γνώμη μου πάντα. Τα τεύχη συμπληρωνόντουσαν κλασικά με ιστορίες γουέστερν ή τρόμου, ενώ έκανε και μια εμφάνιση ο πανταχού παρών Λοχίας Φιούρυ. Στο τεύχος 5 υπάρχει η συνέχεια μιας ιστορίας του Χουλκ από το #7 του δικού του τίτλου, ενώ στα τεύχη 7 και 8 υπάρχουν οι ιστορίες από το "The Mighty Thor" 132 και 133 (συνεχίζοντας από το "Οδύσσεια 2001"). Περιττό μάλλον να προσθέσω, ότι τα ελληνικά τεύχη είναι πλέον πολύ δύσκολο να βρεθούν. Όσοι τα ψάχνετε, να έχετε υπόψη, ότι από λάθος αρίθμηση, υπάρχουν 2 τεύχη με τον αριθμό 7 (γεγονός όχι πρωτάκουστο για Καμπανά). Το ένα από αυτά (το αριστερό) είναι στην πραγματικότητα το #4. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα. Πηγές για περαιτέρω μελέτη (όλες στα αγγλικά) wikipedia για το Werewolf by Night wikipedia για το Skyll the Slayer Όλες οι εμφανίσεις του Λυκανθρώπου κατά χρονολογική σειρά
  10. Ακόμη μια έκδοση του Καμπανά, η οποία ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 1978. Εδώ έχουμε ένα συνδυασμό υπερηρωικού κόμικ και κόμικ τρόμου, αφού η κεντρική ιστορία αφηγείται τις περιπέτειες του Τζον Τζέημσον, γιου του εκδότη και ορκισμένου εχθρού του Σπάιντερ-Μαν, Τζέι Τζόνα Τζέιμσον. Ο Τζον ήταν αστροναύτης, αλλά σε μια αποστολή βρήκε μια πέτρα στη Σελήνη, η οποία τον μετέτρεπε σε λυκάνθρωπο, κάθε φορά που είχε πανσέληνο. Κατά τη διάρκεια της μεταμόρφωσής του, ο Τζον / Λυκάνθρωπος ερχόταν αντιμέτωπος με πολλούς ήρωες και εγκληματίες τους σύμπαντος της Marvel. Το περιοδικό ήταν μεταφορά του τίτλου "Creatures on the Loose", ο οποίος είχε ξεκινήσει με άλλη ονομασία (Tower of Shadows) και άλλαξε μετά το τεύχος 10. Ο Καμπανάς ξεκίνησε να δημοσιεύει ιστορίες από το τεύχος 30 του αμερικανικού περιοδικού, που νομίζω, ότι ήταν το πρώτο με ήρωα τον Μαν-Γουλφ και τις έφτασε έως το αμερικάνικο #37, εκεί που σταμάτησε και η αμερικανική σειρά, στην οποία συνείσφεραν σημαντικά ονόματα, όπως ο Doug Moench και George Perez. Στα τέσσερα πρώτα τεύχη, η δεύτερη ιστορία είναι η Ms. Marvel του volume 1 #1 - #4 (όχι η τρέχουσα, η Kamala Khan, αλλά η αυθεντική, η Κάρολ Ντάνβερς, προτού γίνει Captain Marvel) όπου έγραφαν σενάρια οι Gerry Conway και Chris Claremont και έκανε σχέδιο ο John Buscema, τουλάχιστον στα τεύχη, που είδαμε από τον Καμπανά. Στο τεύχος 4 δημοσιεύτηκε μια σύντομη ιστορία του Σόλομον Κέιν από το περιοδικό Kull and the Barbarians #3, στο τεύχος 5 μια ιστορία του Blade από το Marvel Preview #3, ενώ στα τεύχη 5 και 6 δημοσιεύτηκαν ιστορίες από το Monster Of Frankenstein #17 και #18 αντίστοιχα, συνεχίζοντας το συγκεκριμένο τίτλο από το σημείο, που σταμάτησε όταν ανεστάλη η έκδοση του περιοδικού "Γκραν Γκινιόλ". Σε κάποια τεύχη είχαν δημοσιευτεί σύντομες ιστορίες γουέστερν και ο αναπόφευκτος Λοχίας Φιούρυ. Τελικά, το περιοδικό σταμάτησε στο τεύχος 7, που κυκλοφόρησε το Μάρτιο του 1979, αφού είχε σταματήσει και η αμερικανική σειρά. Το τέλος του συγκεκριμένου story arc δημοσιεύτηκε σε άλλο αμερικανικό περιοδικό, αλλά όχι από τον Καμπανά. Ως σειρά είναι καλή, κάτι ελαφρώς διαφορετικό από τα συνηθισμένα υπερηρωικά, αλλά δεν είναι κάτι σπουδαίο. Κατά τη γνώμη ου, οι ιστορίες καθαρού τρόμου, που πλαισιώνουν την κεντρική, είναι σίγουρα καλύτερες. Τον Man-Wolf δεν θυμάμαι να τον ξαναείδαμε σε περιοδικό του Καμπανά, παρά μόνο ως γκεστ σταρ σε διάφορες ιστορίες του Σπάιντερ-Μαν. Τη Ms, Marvel την ξαναείδαμε στη δεκαετία του 1980 από τη Μαμούθ, αρχικά στη Σπάιντερ-Γούμαν, μετά στους 4 Φανταστικούς και τέλος σε δικό της τόμο. Μάλλον είναι περιττό να προσθέσω, ότι και αυτή η σειρά είναι πλέον πάρα, πάρα πολύ δύσκολο να βρεθεί. Να σημειώσω επιπλέον, ότι υπάρχει και μια άλλη σειρά του Καμπανά με τίτλο "Λυκάνθρωπος", αλλά το συγκεκριμένο κόμικ, όπως και ο κεντρικός ήρωας, δεν έχει καμία σχέση με αυτό εδώ το κόμικ (περισσότερα, όταν γίνει η αντίστοιχη παρουσίαση). Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα. Πηγές για περαιτέρω μελέτη (στα αγγλικά και οι δύο): Για την αμερικάνικη σειρά Tower of Shadows / Creatures on the Loose Για το χαρακτήρα του Μαν-Γουλφ
  11. Επειδή το υποσχέθηκα στον @geo_trou Yusuke Murata. Δημιουργός μάνγκα, πολύ γνωστός κυρίως για το σχεδιαστικό έργο του στα Eyeshield 21 και One Punch Man. Έχει ένα πολύ πλούσιο ρεπερτόριο και έχει αφήσει ένα ανεξίτηλο σημάδι στην ιαπωνική βιομηχανία μάνγκα. Είναι αναμφίβολα ένας από τους καλύτερους ζωντανούς σχεδιαστές που έχει βγάλει η Ιαπωνία και το στυλ του, ενώ είναι ιδιαίτερα αναγνωρίσιμο και έντονο, έχει την ελευθερία να αλλάζει κατά βούληση, μπορώντας να μιμηθεί άλλους γνωστούς σχεδιαστές αβίαστα. Γεννήθηκε στο Miyagi της Ιαπωνίας τον Ιούλιο του 1978 και το ταλέντο του φάνηκε από νεαρή ηλικία. Στην ηλικία των 12 ετών, συμμετείχε σε διαγωνισμούς σχεδίου για fan-made villains του Mega Man και κέρδισε δύο φορές. Οι Dust Man και Crystal Man είναι, πράγματι δικές του δημιουργίες και το όνομα του Murata βρίσκεται στα credits των αντίστοιχων παιχνιδιών. Παρολαυτά, το επίσημο ντεμπούτο ως επαγγελματίας σχεδιαστής του δεν συνέβη έως το 1995, που δημοσιεύτηκε ένα one-shot του, το Partner, το οποίο βραβεύτηκε. Ύστερα, δημοσίευσε άλλους δύο μικρούς τίτλους, συγκεκριμένα τους Samui Hanashi και Kaitou Colt. Από το 2002 μέχρι το 2009, συνεργάστηκε με τον σεναριογράφο Riichiro Inagaki και μαζί δημιούργησαν το Eyeshield 21, το οποίο δημοσιευόταν εβδομαδιαίως στο Weekly Shonen Jump, τελειώνοντας στα 333 κεφάλαια. Τότε, άρχισε να λαμβάνει αναγνώριση ως ικανός σχεδιαστής/δημιουργός μάνγκα. Από το 2008 μέχρι και το 2010, ο Murata ανέλαβε να κάνει remake ενός μάνγκα του Akira Toriyama, το Hetappi Manga Kenkyujo, με μηνιαία κυκλοφορία. Ουσιαστικά, ο Yusuke εξηγούσε πώς δημιουργεί μάνγκα, με βάση την εμπειρία του, σε μορφή μάνγκα. Παράλληλα, το 2012, ανέβασε ένα πολύ ενδιαφέρον ποστ στο twitter, το οποίο λάμβανε χώρα στο ίδιο σύμπαν με το Hetappi Manga Kenjyujo. Το εν λόγω ποστ είχε πολύ καλή ανταπόκριση, λόγω της έξυπνης χρήσης του περιβάλλοντος και τεχνικών για να δώσει μια διαφορετική αίσθηση στον αναγνώστη. Την ίδια χρονιά, ξεκίνησε τη συνεργασία του με τον ONE για τη δημοσίευση δύο one-shot και, ύστερα, για την μεταφορά του webcomic του One Punch Man σε κανονική μάνγκα μορφή, η οποία συνεχίζεται μέχρι και σήμερα (και μάλιστα φτάνει σε επικότατα arcs). Ταυτόχρονα, το 2014, του ανατέθηκε ο σχεδιασμός χαρακτήρων για το anime adaptation του παιχνιδιού με κάρτες Majin Bone. Στα επόμενα δύο χρόνια, κατάφερε να δημοσιεύσει άλλο ένα one-shot και μια μίνι-σειρά γκαγκ με πρωταγωνιστή τον εαυτό του. Μέχρι και σήμερα, εργάζεται στο One Punch Man, ενώ άλλα πιθανά πρότζεκτ δεν είναι γνωστά. Επιπλέον, αξίζει να αναφερθεί πως για αρκετό καιρό ξανασχεδίαζε κεφάλαια που δεν του άρεσαν προτού συνεχίσει προσφάτως να σχεδιάζει νέα κεφάλαια! Εδώ είναι η λίστα (κλεμμένη από τη wikipedia ) με όλες τις δουλειές του: Partner (1995) Samui Hanashi (1998) Kaitō Colt (2002) Eyeshield 21 (one-shot με τον Riichiro Inagaki: 2002) Eyeshield 21 (σειρά με τον Riichiro Inagaki: 2002–2009) Madofuki Park (2008) Hetappi Manga Kenkyūjo R (2008–2010) Blust! (2009) Minds (2010) Donten Prism Solar Car (Με τον Yasuo Otagaki: 2010–2011) Dotō no Yūshatachi (με τον ΟΝΕ: 2012) Dangan Tenshi Fan Club (με τον ΟΝΕ: 2012) One-Punch Man (με τον ΟΝΕ: 2012–σήμερα) Gokiburi Buster (2015) Amazing Spider-Man: Renew Your Vows #4 (manga variant cover: 2015) Spider-Island #3 (manga variant cover: 2015) Spider-Verse (Japanese Edition cover: 2016) Προσωπικά, τον λατρεύω για το εξαιρετικό σχέδιό του, τις γνώσεις του περί στησίματος μιας σελίδας και την ικανότητά του να παρουσιάζει την ένταση μέσα από τα έργα του. Θεωρώ ότι είναι σίγουρα ένας φανταστικός και σημαντικότατος καλλιτέχνης από τον οποίο μπορούμε να αναμένουμε φοβερές δουλειές (και κοπέλες) στο μέλλον. Shower him in love and appreciation!
  12. Το Φεβρουάριο του 1978, ο Καμπανάς εκδίδει ακόμη ένα περιοδικό, που απεδείχθη εξαιρετικά βραχύβιο, τον "Θωρ", που φυσικά επικεντρωνόταν στις περιπέτειες του πανίσχυρου Θεού της Νορβηγικής Μυθολογίας και μέλους των Εκδικητών. Το περιοδικό κράτησε μόλις 4 τεύχη, με το τελευταίο να κυκλοφορεί τον Αύγουστο τις ίδιας χρονιάς και τις περιπέτειες του Θωρ να μεταφέρονται σε άλλο περιοδικό (και μετά σε άλλο, και μετά σε άλλο ). Περιέργως, ως δεύτερη ιστορία επελέγη ο Kull και όχι κάποιο πιο συναφές υπερηρωικό. Γενικά, στα 4 τεύχη, το περιοδικό έδειξε μεγάλη ποικιλία επιλογών, αφού οι ιστορίες που δημοσιεύθηκαν, ήταν οι εξής: 1ο τεύχος: Journey into Mystery (1962) # 125, Kull the Conqueror (1971) # 1 και μια ιστορία γουέστερν 2ο τεύχος: The Mighty Thor (1966) #126, Kull the Conqueror (1971) #2 3ο τεύχος: The Mighty Thor (1966) #127, Kull the Conqueror (1971) #3 και μια πολεμική ιστορία 4ο τεύχος: The Rampaging Hulk (1977) #9, Kull and the Barbarians (1975) #3 (ως "Κουλ ο Καταστροφέας", με την ιστορία να ολοκληρώνεται σε άλλο περιοδικό της εκδοτικής) Εντύπωση προκαλεί η επιλογή του τέταρτου τεύχους, όπου φυσικά ο πρωταγωνιστής της ιστορίας είναι ο Hulk και όχι ο Θωρ, αν και ο τελευταίος εμφανίζεται αρκετά στην ιστορία, όπως και οι υπόλοιποι Εκδικητές Επισημαίνεται, ότι το The Mighty Thor #127, είναι φυσικά, το αμέσως επόμενο τεύχος από το Journey Into Mystery 126, αφού το περιοδικό άλλαξε ονομασία σε εκείνο το σημείο. Τον Θωρ τον είδαμε στη συνέχεια σε αρκετές άλλες εκδόσεις στην Ελλάδα, καμία από τις οποίες δεν κράτησε πολλά τεύχη.. Οι συγκεκριμένες ιστορίες σε αυτό το περιοδικό είναι αρκετά παλιές, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, και δημιουργημένες από το δίδυμο Stan Lee και Jack Kirby. Και αυτή η σειρά, όπως όλες του Καμπανά, έχουν γίνει πλέον πολύ δυσεύρετες. Τα σκαναρίσματα είναι από τον @GreekComicFan και Pantheon Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Wikipedia (στα αγγλικά)
  13. Το Μάιο του 1978, ο Καμπανάς κυκλοφορεί ένα ακόμη περιοδικό, το "Μαύρο Πάνθηρα", που είχε κάνει αίσθηση ως κόμικ στις ΗΠΑ λίγο καιρό πιο πριν (το περιοδικό κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ το Γενάρη του 1977). Ως πρώτη ύλη, επελέγη φυσικά η σειρά που είχε ξεκινήσει ο Jack KIrby, η οποία χαρακτηριζόταν από φουτουριστικές περιπέτειες, ένα κράμα ΕΦ και υπερφυσικών στοιχείων, χωρίς καθόλου αναφορές σε κοινωνικοπολιτικές καταστάσεις, σε αντίθεση με προηγούμενες ιστορίες του ήρωα, γραμμένες από τον Don McGregor, που είχαν δημοσιευτεί στο περιοδικό Action in the Jungle, με αποκορύφωμα τη σύγκρουση του Μαύρου Πάνθηρα με την Κου-Κουξ-Κλαν. Η προσέγγιση του McGregor ήταν ίσως υπερβολικά πολιτική για τη Marvel εκείνη την εποχή, σύμφωνα με τον ίδιο το συγγραφέα και σε συνδυασμό με τις χαμηλές πωλήσεις, οδήγησαν στην ακύρωση της σειράς και την αντικατάστασή της από μια καινούρια με τελείως διαφορετικό προσανατολισμό. Από την άλλη, θα μπορούσε κάποιος να αντιτάξει, ότι ο Κέρμπι ήταν ο συν-δημιουργός του ήρωα και σίγουρα ήταν κατάλληλος να δώσει μια άλλη προσέγγιση στον ήρωα - το αν ήταν καλύτερη ή όχι, αυτό είναι ένα θέμα, που σηκώνει πολλή συζήτηση κατά τη γνώμη μου Για την αμερικανική σειρά του Κέρμπι και κατ'επέκταση των ιστοριών της ελληνικής σειράς μπορείτε να διαβάσετε εδώ, στο εξαιρετικό άρθρο του @Spyros Andrianos, οπότε δεν υπάρχει κάτι παραπάνω να πω εγώ.παρά μόνο να προσθέσω τις ιστορίες που δημοσιεύτηκαν στα 8 τεύχη του περιοδικού, το οποίο σταμάτησε με το τεύχος Αυγούστου 1978. Ούτε όμως η αμερικανική σειρά μακροημέρευσε, αφού έφτασε τα 15 τεύχη. Δημοσιεύτηκαν τα τεύχη 1-8 του Black Panther vol 1, από ένα σε κάθε τεύχος, Στα δύο πρώτα τεύχη, υπήρχαν τα τεύχη 9 και 10 αντίστοιχα του Χάουαρντ Ντακ, αφού το δικό του περιοδικό είχε σταματήσει. Στα τρία πρώτα τεύχη υπήρχε Red Sonja και συγκεκριμένα τα τεύχη 8-11 του Vol. 1 Στο τεύχος 4 υπήρχε η πολυσέλιδη ιστορία του Punisher Death Sentence από το περιοδικό Marvel Preview No 2 (1975) Στα τεύχη 5-8 υπήρχε Ghost Rider από το Vol.1 και συγκεκριμένα τα τεύχη 1-3 και το 35 Η ύλη συμπληρωνόταν από γουέστερν, Λοχία Φιούρυ ή ιστορίες τρόμου ανάλογα με το τεύχος. Από Μαύρο Πάνθηρα είδαμε στα ελληνικά την ιστορία "Panthers Prey" στο Αγόρι, αλλά δεν θυμάμαι σε ποια τεύχη και μετά την έκδοση από το Οξύ το 2018, για την οποία μπορείτε να διαβάσετε στην έξοχη παρουσίαση του @GreekComicFan Θα δούμε άραγε τίποτα άλλο από το Μαύρο Πάνθηρα στα ελληνικά; Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Wikipedia για τον ήρωα και τις διάφορες εκδόσεις του (στα αγγλικά) Wikipedia για το Jungle Action (στα αγγλικά)
  14. Ο Σταμάτης Πολενάκης (1908-1997) υπήρξε ένας από τους πιο διάσημους Έλληνες γελοιογράφους, Ίσως σήμερα το όνομά του να μη λέει τίποτα στους περισσότερους, κάποτε όμως οι γελοιογραφίες του, οι οποίες δημοσιευόντουσαν στο περιοδικό "Ρομάντσο" και στην εφημερίδα "Βραδυνή" έκαναν πολλούς Έλληνες να γελάνε, Ίσως το πιο γνωστό δημιούργημά του να υπήρξε ο"Σπαγγοραμμένος", που έγινε και τηλεοπτική σειρά, πολλά χρόνια μετά την πρώτη του εμφάνιση. Φυσικά και είχα διαβάσει πολλά τεύχη του "Ρομάντσου" 'όταν ήμουν μικρός και θυμάμαι το "Σπαγγοραμμένο", αν και φυσικά, τότε αγνοούσα το όνομα του δημιουργού του. Εδώ όμως, μας απασχολεί το δεύτερο πιο γνωστό δημιούργημά του, ο "Πίπης Πάπιας", τον οποίο ανακάλυψα σχετικά πρόσφατα. Ο Πίπης δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο ¨Ρομάντσο" το 1947 και κράτησε έξι ολόκληρα χρόνια. Ήταν ένας φουκαράς με περίεργη κόμμωση, που δεν τα πήγαινε καλά με το αφεντικό του και έτρωγε άγριο ξύλο από τη γυναίκα του και από άλλους. Οι πολύ σύντομες ιστορίες του σε μορφή στριπ απλωνόντουσαν σε τρία συνήθως καρέ, τα οποία ήταν αρκετά για να εκτυλιχθεί το οπτικό ή λεκτικό αστείο. Κάποια από αυτά τα στριπάκια συγκεντρώθηκαν σε ένα μικρό άλμπουμ,που κυκλοφόρησε σε μάλλον άγνωστη χρονολογία (πιθανόν το 1978 ή 1979) από τις εκδόσεις "Κολούμπρα", που φυσικά έβγαζαν και το ομότιτλο περιοδικό. Η έκδοση ήταν σε επιμέλεια του Νίκου Πλατή, του εκδότη της "Πράσινης Γάτας", ο οποίος είχε κάνει την επιλογή και είχε γράψει και μια σύντομη εισαγωγή. Το άλμπουμ ήταν το πρώτο στη σειρά "Γνήσια Ελληνικά Κόμικς (1947-1952)" με δεύτερο τον "Τάκη τον Κουκουέ", για τον οποίον θα γίνει παρουσίαση κάποια άλλη στιγμή Ίσως αυτή να ήταν η πρώτη φορά, που έστω ένα μέρος του έργου ενός Έλληνα δημιουργού συγκεντρωνόταν σε μια έκδοση, και αν είναι όντως έτσι, αρκεί για να υπογραμμίσει τη σπουδαιότητα της έκδοσης. Και τώρα ξέρω τι σκέφτεστε: "μα πόσο ξεπερασμένο μπορεί να είναι ένα τέτοιο κόμικ;" Σχεδιαστικά ίσως να είναι πάρα πολύ απλό, ίσως και αφαιρετικό (όχι με την καλή έννοια), πολλά από τα αστεία όμως είναι πραγματικά μια έκπληξη, αφού ο Πολενάκης χρησιμοποιεί κάθε είδους λογοπαίγνιο ή φάρσα, για να προκαλέσει το γέλιο. Δεν τα καταφέρνει πάντα καλά, και ίσως κάποιες φορές καθόλου, αλλά ορισμένα στριπάκια είναι σχεδόν αριστουργήματα σουρεαλισμού και δείχνουν, ότι ο Πολενάκης ήταν πολύ μπροστά από την εποχή του. Για εμένα, ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη, αφού πραγματικά δεν περίμενα, ότι θα μου άρεσε τόσο. Μέχρι πριν από λίγα χρόνια, κυκλοφορούσε σε εκποιήσεις βιβλίου στην τιμή του 1 ευρώ (από εκεί το πήρα και εγώ, όπως φαίνεται και στο οπισθόφυλλο, που ανεβάζω ) . Εάν ισχύει κάτι που είδα στην ιστοσελίδα γνωστού βιβλιοπωλείου κυκλοφορεί ακόμη σε τιμή λίγο παραπάνω του 1 ευρώ. Αν όμως δεν ισχύει, υπήρχε στην ιστοσελίδα εντός παλαιοβιβλιοπωλείου σε μάλλον εξωφρενική τιμή. Εάν το βρείτε μπροστά σας, κατά τη γνώμη μου, μην το προσπεράσετε Τα σκαναρίσματα του εξωφύλλου και του οπισθοφύλλου έγιναν από εμένα. Τα στριπάκια τα βρήκα εδώ και εδώ Και στις δύο σελίδες, μπορείτε να δείτε και άλλες γελοιογραφίες του Πίπη και γενικότερα του Πολενάκη, Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για τη ζωή και το έργο του Σταμάτη Πολενάκη Έχει κυκλοφορήσει και ένα βιβλίο σχετικά μα τον Πολενάκη, από το γιο του, Λέανδρο, που είναι ένας από τους πιο γνωστούς κριτικούς θεάτρου στην χώρα μας αλλά είναι εξαντλημένο και δεν το έχω. Αν το έχει κάποιος, θα είχε ενδιαφέρον να κάνει μια παρουσίαση,
×
×
  • Create New...