Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags '1977'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 9 results

  1. Τίτλος Πρωτότυπου: Les armées du Conquérant (Les Humanoïdes Associés, 1977), Arn: 1. La vengeance d'Arn (Les Humanoïdes Associés, 1981), Arn: 2. Le triomphe d'Arn (Les Humanoïdes Associés, 1987) Ένα οπτικά εντυπωσιακό κόμικ, το οποίο συγκεντρώνει τρεις συνεργασίες του σεναριογράφου Ζαν-Πιέρ Ντιονέ, συνιδρυτή του ιστορικού περιοδικού Métal hurlant) και του σχεδιαστή Ζαν-Κλοντ Γκαλ με συμβολή στο σενάριο ορισμένων από αυτών του Φιλίπ Πικαρέ. Οι τρεις αυτές συνεργασίες κυκλοφόρησαν αυτόνομα στη Γαλλία τα έτη 1977, 1981 και 1987 αντίστοιχα και μάλιστα ασπρόμαυρες. Στη συνέχεια, και μετά τον πρόωρο θάνατο του Γκαλ το 1994 σε ηλικία μόλις 52 ετών, οι ιστορίες επιχρωματίστηκαν και κυκλοφόρησαν σε ενιαίο άλμπουμ στα αγγλικά το 2017 από τη Humanoids. Αυτή είναι και η έκδοση, που διάβασα και πάνω στην οποία γίνεται η παρουσίαση. Το πρώτο μέρος ("Les armées du Conquérant", στα αγγλικά "Conquering Armies" ή σκέτο "Armies"), αποτελείται από διάφορες μικρές ιστορίες, που όλες έχουν ένα κοινό στοιχείο: ένας κατακτητικός στρατός φτάνει σε μια άγνωστη χώρα και εξαιτίας ενός υπερφυσικού ή δυσεξήγητου γεγονότος, ο στρατός ή ένα τμήμα του καταρρέει και οι στρατιώτες πεθαίνουν ή τρελαίνονται, κατακτημένοι και οι ίδιοι από μια πανάρχαιη δύναμη, στην οποία δεν μπορούν να αντισταθούν. Η γλώσσα είναι αφαιρετική, σχεδόν ποιητική κάποιες φορές και όλες οι ιστορίες αφήνουν μια αίσθηση ματαιότητας, ενώ είναι χαρακτηριστικό, ότι ξεκινάνε σχεδόν όλες με μια παρόμοια πρόταση. Το δεύτερο και το τρίτο μέρος ("La vengeance d'Arn" και "Le triomphe d'Arn" στα γαλλικά, "Arn's Revenge" και τα δύο μέρη στα αγγλικά) αφηγούνται την ιστορία του (σωστά μαντέψατε! ) Αρν, ο οποίος ήταν γιος ενός πολέμαρχου, απήχθη και φυλακίστηκε από τους εχθρούς, δραπέτευσε, εκδικήθηκε τους βασανιστές του και τελικά γνώρισε κ εκείνος την αναπόφευκτη μοίρα όλων των ανθρώπων... ή μήπως όχι;;; Το πρώτο μέρος του κόμικ είναι γοητευτικό, οι ολιγοσέλιδες και αυτοτελείς ιστορίες έχουν μια περίεργη σαγήνη και το γεγονός, ότι η αφήγηση είναι ιδιόρρυθμη τις βοηθά να αποκτήσουν μια σχεδόν μεταφυσική, αλληγορική διάσταση. Η ιστορία του Αρν, από την άλλη, χωρίς να είναι κακή, είναι σαφώς πιο κλισαρισμένη και ως ένα βαθμό προβλέψιμη. Το σχέδιο του Γκαλ, όμως, είναι απίστευτο! Απίστευτο! Ρεαλιστικό, με αδιανόητη προσοχή στη λεπτομέρεια, ειδικά στις σκηνές πλήθους, όπου φαίνεται πώς έχει σχεδιάσει εκατοντάδες φιγούρες, τρομερά κτήρια και τοπία με ασύλληπτες συνθέσεις, είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά σχέδια, που έχω δει ποτέ στη ζωή μου, πραγματικό οφθαλμόλουτρο. Η σκηνοθεσία του είναι πολύ επιτυχημένη και δείχνει του ανθρώπους μικρούς και ασήμαντους μπροστά στα κτήρια και στα τοπία, συμβάλλοντας αποφασιστικά στη γενικότερη ιδέα του κόμικ. Ίσως το σενάριο να μη σας πει πολλά, αλλά το σχέδιο φαντάζομαι, ότι θα σας κάνει να χαζέψετε για ώρα. Τα χρώματα του κόμικ είναι εντυπωσιακά και αναδεικνύουν το σχέδιο του Γκαλ. Αναρωτιέμαι, πώς θα το χρωμάτιζε ο ίδιος... Παραθέτω και ασπρόμαυρες σελίδες, για να δούμε το σχέδιό του χωρίς χρώμα. Για την έκδοση, τα έγραψα στην αρχή, προσθέτω απλά, ότι η αγγλική έκδοση είναι με μαλακό εξώφυλλο και περιέχει πρόλογο του Ντιονέ και επίλογο από τον Πατ Μιλς. Δεν γνωρίζω, εάν υπάρχει κι άλλη έκδοση στα αγγλικά ή στα γαλλικά. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Συνέντευξη του Ντιονέ στο The Comics Journal
  2. ΠΡΟΛΟΓΟΣ Ήθελα να κάνω μια λίστα, που να δείχνει σε ποια κόμικς εργάστηκε ο Rene Goscinny, πέρα από τα γνωστά, εμπνευσμένος από την τεράααααστια δουλειά του @Spyros Andrianos εδώ ,εδώ κι εδώ. Τελικά, κατέληξα να κάνω αφιέρωμα στον δημιουργό, το οποίο περιέχει μεταξύ άλλων μια εργογραφία( η οποία, συνειδητοποίσα ότι υπάρχει σε πάααρα πολλά άλλα sites). Απολαύστε! Όπως αρκετοί από εδώ θα έχετε καταλάβει, υπάρχει ένα κόμικ, Αστερίξ ονομάζεται και κάνει ικανοποιητικές πωλήσεις. Έχει βγάλει και μερικές ταινιούλες, τίποτα το ιδιαίτερο μωρέ. Ο δημιουργός, ονομάζεται Rene Goscinny. Εκτός από αυτό, έχει κάνει και κάτι άλλα κομικσάκια. Ένα με ένα κακο Βεζίρη κι ένα με ένα καουμπόη. Όχι τίποτα ιδιαίτερο μωρέ, έτσι, για να υπάρχουν κάπου στην κοινότητα ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ: 1926- 1959 Ήταν Πωλονοουκρανικοεβραϊκής καταγωγής. Η μητέρα του Ουκρανή κι ο πατέρας του, μετανάστης Εβραϊος της Πωλονίας, γνωρίστηκαν και παντρεύτηκαν το 1919 στο Παρίσι. Γεννημένος στη Γαλλία, το 1926, μοναχοπαίδι, μοναχογιός. Το 1928, μετοικούν οικογενειακώς στο Μπουένος Αϊρες της Αργεντινής. Εκεί θα λάβει γαλλική παιδεία, καθώς ο πατέρας του θα φροντίσει να φοιτήσει στο γαλλικό σχολείο της πόλης, όπου ο ίδιος δίδασκε( ήταν χημικός μηχανικός). Το 1942, θα αποφοιτήσει από το λύκειο και μόλις μερικούς μήνες αργότερα, ο πατέρας του θα πεθάνει . Είναι λοιπόν, επιτακτική ανάγκη, να βρει μια δουλειά. Την ίδια περίοδο, μαίνεται ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, κατά τη διάρκεια του οποίου, ο νεαρός Rene, θα χάσει πολλούς από τους συγγενείς του στην Ευρώπη εξ΄αιτίας των Ναζί. Αυτή, είναι ίσως η πιο επίπονη περίοδος στη ζωή του. Τέλος πάντων, ο μεγάλος δημιουργός θα βρει μια δουλειά, ως σκιτσογράφος σε διαφημιστικό πρακτορείο. Για καλή τύχη αυτού και της μητέρας του( αλλά και όλων εμάς που απολαμβάνουμε σήμερα τα έργα του), ένας θείος του, θα τους προσκαλέσει, το 1945 στην Νέα Υόρκη, όπου διέμενε. Εκεί, περνάει μια πολύ δύσκολη περίοδο. Άνεργος, με ελάχιστα χρήματα, αποφασίζει να γυρίσει το 1949 στη Γαλλία και να εκτίσει, τη στρατιωτική του θητεία( παρά τις αντιρρήσεις της μητέρας του). Γυρνώντας, θα συναντήσει τους ιδρυτές του MAD(Will Elder, Harvey Kurtzman ), που θα τον βοηθήσουν. Θα γνωριστεί επίσης με τους Jjie και Morris. Γνωρίζεται και με τον ιδρυτή του πρακτορείου Τύπου(World Press), Georges Troisfontaines , ο οποίος του εξασφαλίζει δουλειά κι έτσι, ο πολυταξιδεμένος- πλέον- Rene, ετοιμάζει βαλίτσες ακόμη μια φορά, για το Παρίσι. Στη δουλειά του, θα γνωριστεί με τον Albert Uderzo, οι οποίοι, γίνονται αμέσως φίλοι . Αυτοί οι δύο λοιπόν, μαζί με τους Jean Charlier(δημιουργός του Bluberry) και Jean Hebrand, θα δημιουργήσουν ένα ειδησεογραφικό κι ένα διαφημιστικό πρακτορείο(Edipresse και Edifrance αντίσοιχα). Περνούν πολλά χρόνια, εφτά συγκεκριμένα, σκληρής δουλειάς, σε πάμπολλα περιοδικά. Από ένα βραχύβιο αμερικάνικο περιοδικό τηλεόρασης( που εκεί δούλεψαν χάρη στις γνωριμίες του Rene), μέχρι στήλη σαβουάρ βίβρ σε γαλλικό γυναικείο περιοδικό. Περνούν επίσης εφτά χρόνια συνεχών απορρίψεων. Λόγου χάρη, όταν ο εκδότης του τεράστιου περιοδικού Spirou, ψάχνει νέους δημιουργούς, βλέπει τη δουλεία τους( συγκεκριμένα το κόμικ Ούμπα Πα) και τους λέει,:"Συνεχίστε την καλή δουλειά". Βέβαια, ο Goscinny, είχε κάνει ορισμένα σενάρια που δημοσιεύθηκαν μέσα στις σελίδες του περιοδικού. Αυτές όμως, είναι μικρές δουλειές για, βιοπορισμό και μόνο. Έτσι, βλέπουμε λόγου χάρη, ότι στο #6 του Jerry Spring, είναι ένα πολύ μέτριο τεύχος και σε τίποτα δε θυμίζει Gosciny. Επιτέλους, οι δύο δημιουργοί δικαιώνονται, όταν το 1958 η πρώτη τους δουλειά, ο Ούμπα Πα, δημοσιεύεται στο περιοδικό Tintin . Είναι όμως αργά, καθώς το 1959, ξεκινούν την έκδοση του Pilote, μίας εβδομαδιαίας έκδοσης, που φιλοξενεί διάφορα κόμικς, ένα από αυτά ο Asterix. Όταν λοιπόν, το 1962 σε μια δημοσκόπηση του περιοδικού Tin- tin, ο Ούμπα Πα, βρίσκεται στη δέκατη όγδοη θέση, οι δύο δημιουργοί, αδράχνουν την ευκαιρία και κάτι από χτύπημα στην περηφάνια τους, κάτι από έλλειψη χρόνου, κάτι από εύρεση εισοδήματος μέσω του δικού τους περιοδικού, φεύγουν κι επικεντρώνονται αποκλειστικά στον Asterix και στο Pilote. ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ: 1959- 1977 Το Pilote, θα υπάρξει, τεράστιος σταθμός στη ζωή του Goscinny. Αυτός, μαζί με τον Underzo, τον Charlier και τον Hebrand, έχουν ιδρύσει όπως είπαμε παραπάνω αυτά τα δύο πρακτορεία. Τα πρώτα χρόνια, εκδίδουν το Le Supplément Illustré, ένα ένθετο, στη Radio-Télé, ένα περιοδικού του εκδοτικού Radio-Luxembourg. Αργότερα, αυτοί οι τέσσερις, αποφασίζουν να φτιάξουν ένα ολόδικό τους περιοδικό, κι έτσι γεννιέται σιγά- σιγά το Pilote. Το 1959 λοιπόν, αυτό το όνειρο, παίρνει υλική υπόσταση, παίρνει σάρκα και οστά, ζωντανεύει, πείτε το όπως θέλετε, το σημαντικό είναι ότι αυτοί οι τέσσερις, μαζί με τον François Clauteaux ως αρχισυντάκτη, το περιοδικό κυκλοφορεί το τεύχος 0. Μέσα,βλέπουμε πολλά πολλά κόμικς. Δυστυχώς όμως, το 1960, το περιοδικό θα αντιμετωπίσει οικονομικά προβλήματα, που θα ωθήσει τους ιδρυτές του, να το πουλήσουν στον Dargaud(δε θυμάμαι πού, πάντως σίγουρα είχα διαβάσει ότι σ' ένα χιουμοριστικό σκίτσο ο Goscinny και ο Underzo, απεικόνιζαν τον Dargaud, ως έναν βρικόλακα- καταλαβαίνετε λοιπόν, για τι εργοδότη μιλάμε...) . Τη δεκαετία του '60 το περιοδικό μεσουρανεί. Στις σελίδες του, παρελαύνουν, κορυφαίοι δημιουργοί, όπως ο προαναφερθείς Charlier, με τις σειρές Tanguy et Laverdure( μαζί με τον Underzo), Barbe Rouge( μαζί με τον Victor Hubinon) κι αργότερα το Bluberry, μαζί με τον Jean Giraud( a.k.a. Moebius). Επίσης, βλέπουμε τον Μικρό Νικόλα, έναν ήρωα του Goscinny και Sempe, τον Achille Talon του Greg, το Mark Trent του Poivet raymond, το πασίγνωστο sci- fi Valerian, του Jean Claude Mézières, και μια ακόμη σειρά του Goscinny είναι το Jacquot le mousse. Αργότερα, στο παιχνίδι μπαίνει και ο σχετικά άγνωστος στη χώρα μας, Jijé, ο οποίος αναλαμβάνει τις σειρές του Charlier, εκτός του Bluberry. Είναι δημιουργός, με πλούσια εργογραφία, αλλά δεν μας ενδιαφέρει, καθώς σχεδόν όλα του τα κόμικς δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό Spirou(με εξαίρεση βέβαια τις προαναφερθείσες σειρές). Επίσης, από το 1968, ο Morris, ξεκινά να δημοσιεύει τις περιπέτειες του Lucky Luke. Από τις αρχές του ' 70, αρκετοί δημιουργοί αποχωρούν όπως ο Druillet, ο Jean Giraud(είπαμε Moebius),ο Gotlib ο Tardi κι πολλοί ακόμα οι οποίοι δεν θεωρούν ότι το περιοδικό, τους αντιπροσωπεύει καλλιτεχνικά πλέον. Πολλοί από αυτούς, θα ιδρύσουν αργότερα, την Humanoids.Έτσι, ο Dargaud, κάνει ριζικές αλλαγές. Το 1974, το περιοδικό γίνεται μηνιαίο και στη θέση του αρχισυντάκτη, επαναφέρει πάλι τον Goscinny( είχε χάσει τη θέση μετά την πώληση του περιοδικού). Αυτός, φέρνει νέους καλλιτέχνες στο περιοδικό, όπως ο Bilal, ο Caza και ο F'Murr, δηλαδή, προσπαθεί να "ενηλικιώσει" το Pilote. Ο αγαπημένος Goscinny, θα αποβιώσει τρία χρόνια αργότερα, το 1977, κατά τη διάρκεια ενός τεστ κοπώσεως. Αφήνει ορφανή, την εννιάχρονη- τότε- Anne και χήρα την Gilberte Pollaro-Millo, την οποία είχε παντρευτεί, δέκα χρόνια πριν, το 1967. Ο θάνατός του, θα έχει ως αποτέλεσμα, της απόσχιση του Λούκυ Λουκ, του Αστερίξ και του Ιζνογκούντ από τον εκδοτικό Dargaud και τη δημιουργία εκδόσεων όπως Albert- Ren, Tabary Editions, κτλ, καθώς και την σταδιακή παρακμή του Pilote, το οποίο εν τέλει θα σταματήσει την εκδοτική του πορεία, τον Οκτώβριο του 1989, δώδεκα χρόνια αργότερα. ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ Ούμπα Πα 1-3 Ιωάννης Πιστολέ 1-4 Αστερίξ 1- 24 Λούκυ Λουκ 9, 11- 46 Ιζνογκούντ1- 14(πολλές μικρές ιστορίες εδώ μια λίστα με όλες), 22- 24( οι εφιάλτες του Ιζνογκούντ- έχει κάνει ορισμένα στριπ) Jerry Spring #7 ΕΠΙΛΟΓΟΣ Ο Rene Goscinny, άφησε πίσω του πλούσιο έργο, πάρα πολλά κόμικς και προσέφερε στην παγκόσμια σκηνή πάρα πολλά τα Αστερίξ, Ιζνογκούντ και Μικρός Νικόλας, είναι από τα πιο αναγνωρίσιμα κόμικς- βιβλία στον κόσμο, με εκατομμύρια πωλήσεις ετησίως. Ήταν κρίμα λοιπό, να μην έχουμε παρουσίαση στο φόρουμ για τον κορυφαίο δημιουργό κόμικς, που η πένα του και το χιούμορ του, άφησαν Εποχή! ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ- ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ https://www.asterix.com/en/the-creators/rene-goscinny/ https://www.lambiek.net/artists/g/goscinny.htm https://www.britannica.com/topic/Asterix-cartoon-character https://en.wikipedia.org/wiki/René_Goscinny https://www.bedetheque.com/auteur-2220-BD-Goscinny-Rene.html Όλοι οι σύνδεσμοι που υπάρχουν στην παρουσίαση Ούμπα Πα #1, ΜΑΜΟΥΘΚΟΜΙΞ, 09/ 1997
  3. Το Νοέμβριο του 1977 οι εκδόσεις Καμπανά ρίχνουν στην αγορά τους Εκδικητές, τη διασημότερη ομάδα υπερηρώων σήμερα, αλλά τότε σχεδόν άγνωστη στο ελληνικό κοινό. Οι Εκδικητές είχαν ξεκινήσει να δημοσιεύονται στην Ελλάδα από το πρώτο έως το ενδέκατο τεύχος του περιοδικού "Κάπταιν Αμέρικα", συνεπώς, ξεκίνησαν στο δικό τους περιοδικό από το #12 της αμερικανικής έκδοσης, φτάνοντας έως και το #26. Πρόκειται για μια από τις πλέον προβληματικές σειρές του Καμπανά, επειδή οι αναγνώστες δεν είχαν να αντιμετωπίσουν μόνο τη συνηθισμένη κακή εκτύπωση, αλλά και μια αλλοπρόσαλλη αρίθμηση, αφού το τεύχος 10 της ελληνικής έκδοσης κυκλοφόρησε με τον αριθμό 29 (!), ενώ υπήρξαν και δύο τεύχη με τον αριθμό 11 (στη μέση βλέπετε το κανονικό 11 και στα δεξιά αυτό, που θα έπρεπε να είχε αριθμηθεί ως 12). Τελικά, η σειρά ολοκληρώθηκε με το τεύχος 15 το Φεβρουάριο του 1980, οι Εκδικητές συνέχισαν όμως και στο εβδομαδιαίο περιοδικό "Σπάιντερ-Μαν", συνεχίζοντας από το σημείο, που σταμάτησαν στο δικό τους περιοδικό. Δεύτερη ιστορία του περιοδικού ήταν ο Captain Marvel, που μετακόμισε στους "Εκδικητές" από το τότε μηναίο Σπάιντερ-Μανμ συνεχίζοντας και αυτός από εκεί που είχε σταματήσει στο προηγούμενο περιοδικό, καλύπτοντας τα αμερικανικά τεύχη 28-40, εκτός του #36. Είναι ενδιαφέρον, ότι ο Captain Marvel εμφανίζεται στα εξώφυλλα όλων των τευών της σειράς, εκτός του πρώτου, του τελευταίου και του 10 / 29. Μετά το κλείσιμο του περιοδικού, ο Captain Marvel μετακόμισε στο "Άιρον Μαν", όπου δημοσιεύτηκαν δύο ακόμη ιστορίες. Στα τεύχη 8, 13 και 14 δεν δημοσιεύτηκε Captain Marvel, στα τεύχη 8 και 9 είχαμε ιστορίες από το "The Rampaging Hulk" και στα 13 και 14 είχαμε τις ιστορίες του "Thor" από τα αμερικανικά #133 και #134 (υπενθυμίζω, ότι ο Θωρ είχε ξεκινήσει στο δικό του περιοδικό, μετά δημοσιεύτηκαν δύο ιστορίες στο "Οδύσσεια 2001" μια ιστορία στο "Λυκάνθρωπο", άρα μαζί με τις δύο αυτές στους "Εκδικητές" δημοσιεύτηκαν τελικά 11 ιστορίες, παρμένες από τα αμερικανικά #125-134). Σε όλα τα τεύχη υπήρχε και μια ιστορία γουέστερν. Από πλευράς ύλης, τώρα, οι ιστορίες στο περιοδικό καλύπτουν την πρώτη περίοδο με την αρχική σύνθεση και προχωρούν στην, ας πούμε έτσι, δεύτερη περίοδο, όπου από τα αρχικά μέλη έχει μείνει μόνο ο Κάπταιν Αμέρικα, πλαισιωμένος πλέον από τους Hawkeye, Scarlet Witch και Quicksilver, δηλαδή τρεις υπερήρωες, που είχαν ξεκινήσει ως εγκληματίες. Αυτές οι προσθήκες έδωσαν μια νέα δυναμική στη σειρά και απεδείχθησαν ιδιαίτερα δημοφιλής, ενώ και οι ίδιοι οι χαρακτήρες είχαν περισσότερες αδυναμίες από τους συνηθισμένους υπερήρωες και παράλληλα οι ιδιόρρυθμες προσωπικότητές τους είχαν ως αποτέλεσμα αρκετές συγκρούσεις μεταξύ τους, κάτι που έδινε ενδιαφέρον στο κόμικ, αλλά από ό,τι φάνηκε άρεσε και στους αναγνώστες. Όλα τα σενάρια σε αυτήν την περίοδο τα έγραψε ο Stan Lee και σχεδόν όλα τα σχέδια ανήκαν στον Don Heck. Φυσικά, τα τεύχη είναι πλέον δυσεύρετα. Από την άλλη, όμως, όλες οι ιστορίες των Εκδικητών αυτής της περιόδου έχουν κυκλοφορήσει στη σειρά της Radnet και σε πολύ καλύτερη ποιότητα συγκριτικά με την έκδοση του Καμπανά. Τα σκαναρίσματα από το #1 είναι από τον @mycomics.gr, τα υπόλοιπα από εμένα. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: wikipedia
  4. Πρωτότυπος τίτλος: La ville qui n'existait pas (Dargaud, 1977) Αυτό το σπουδαίο κόμικ ήταν η πρώτη από τις συνεργασίες των Pierre Christin και Enki Bilal. από τις τρεις που κυκλοφόρησαν αυτόνομα στα ελληνικά, αλλά η τελευταία που εκδόθηκε στη γλώσσα μας. Ο πρωτότυπος τίτλος είναι: "Η Πόλη που δεν Υπήρχε" (παρατατικός και όχι Αόριστος) Σε έναν απροσδιόριστο χρόνο. που λογικά πρέπει να ταυτίζεται με το χρόνο συγγραφής του έργου (1977) και κάπου στη Γαλλία, πιθανόν στον μουντό και βιομηχανοποιημένο Βορρά, στην πόλη του Ζαντανκούρ, οι εργάτες στα χυτήρια απεργούν εδώ και 27 μέρες. Το εργοστάσιο αυτό, όπως και το άλλο εργοστάσιο της πόλης, το οποίο κατασκευάζει ενδύματα, ανήκουν στον ίδιο άνθρωπο, τον Hannard (Ανάρ), ο οποίος πρακτικά αντιμετωπίζει την πόλη σαν φέουδό του, αφού ακόμη και το σχολείο φέρει το όνομά του. Ο Ανάρ πεθαίνει, εξαιτίας της απεργίας, όπως διατείνονται ορισμένοι και οι συνεργάτες (= υποτακτικοί) του αναρωτιούνται για το μέλλον της επιχείρησης, όπως φυσικά και οι εργάτες, που αγωνιούν για τις δουλειές τους. Κληρονόμος του Ανάρ είναι η καθηλωμένη σε αναπηρικό αμαξίδιο εγγονή του, η οποία - προς έκπληξη όλων και οργή ορισμένων - αποδεικνύεται ιδιαιτέρως ικανή στη χειραγώγηση των συνεργατών του παππού της με σκοπό να πραγματοποιήσει ένα τρελό σχέδιο: να κατασκευαστεί μια αυτάρκης πόλη, απομονωμένη με θόλο από τον υπόλοιπο κόσμο, ο οποίος θα περιβάλλει το Ζαντανκούρ και θα επιτρέψει στους κατοίκους της πόλης να ζουν ανέμελοι και ευτυχισμένοι, έχοντας στη διάθεσή τους ό,τι χρειαστούν. Μετά την κατασκευή της πόλης όμως, κάποιοι δεν αισθανθούν ικανοποιημένοι και θα αποχωρήσουν. Αν και η παραπάνω σύνοψη αποκαλύπτει σχεδόν ολόκληρη την πλοκή, δεν αρκεί για να αποδώσει το ζοφερό κλίμα, που κυριαρχεί στο κόμικ, το οποίο κινείται με μεγάλη επιτυχία μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας. Ενδεικτικά, η ιστορία ξεκινά με μια ονειρική σκηνή, η οποία στη συνέχεια του βιβλίου γίνεται σχεδόν πραγματικότητα. Αντιθέτως, η ζοφερή πραγματικότητα της αρχής, επαναλαμβάνεται ως όνειρο ακριβώς στο ίδιο σημείο. Αυτή η σεναριακή επιλογή μας οδηγεί στην πιθανή ερμηνεία του έργου, που είναι η αναζήτηση της ουτοπίας και το τίμημα της άνετης ζωής. Όλοι οι πρωταγωνιστές του βιβλίου ψάχνουν κάτι άλλο: οι εργάτες μια καλύτερη ζωή η κληρονόμος την εποχή που μπορούσε να περπατά, οι συνεργάτες του βιομηχάνου περισσότερα χρήματα, τα παιδιά μια ανέμελη ζωή. Οι ερμηνείες μπορεί να είναι ψυχαναλυτικές ή πολιτικές ή και τα δύο: οι ταξικές διαφορές είναι αμείλικτες και εμφανίζονται διαρκώς στο κόμικ. Το Ζαντανκούρ βυθισμένο στην ομίχλη, τη βρόμα και την υγρασία, μοιάζει με μια πόλη, η οποία σιγά σιγά εξαφανίζεται, αλλά παρόλα αυτά, υφίσταται ακόμη μέσα στον κόσμο. Αντιθέτως, η νέα, προστατευμένη πόλη, γεωμετρικά κατασκευασμένη, μοιάζει εξωπραγματική, αφιλόξενη. Οι εργάτες έχουν ανταλλάξει μια επισφαλή, αλλά δραστήρια ζωή με μια άνετη, αλλά κενή ύπαρξη, την γεμάτη αγωνία ελευθερία με μια ανέμελη φυλακή. Η ανησυχία έχει αντικατασταθεί από την αδράνεια και όσοι διαφωνούν, θέλουν να ξαναρχίσουν από την αρχή, να αναλάβουν δράση, για να αισθανθούν ξανά ζωντανοί., αλλά και να βοηθήσουν και άλλους εργάτες αλλού, επειδή ο αγώνας συνεχίζεται. Αυτοί είναι οι δύο εργάτες, που έχουμε γνωρίσει στην αρχή της ιστορίας και ο περίεργος, ανώνυμος τύπος, που συνοδεύει και βοηθά την κληρονόμο από την αρχή της ιστορίας, αλλά αποφασίζει να φύγει, δηλαδή να αποδράσει από την πόλη, όταν αυτή κατασκευαστεί. Θα μπορούσε ίσως κάποιος να ισχυριστεί, ότι αυτός συμβολίζει κατά κάποιο τρόπο τη συνείδηση της κληρονόμου, η οποία, αφού κατασκεύασε, πιθανότατα πλήρης καλών προθέσεων, ένα τεράστιο παιχνίδι, εν μέρει για να θυμηθεί την παιδική της ηλικία, εν μέρει για να εξιλεώσει τα ταξικά αμαρτήματα της οικογένειάς της ("Αντίο, δεν με χρειάζεσαι πια, τώρα έχεις την πόλη", της λέει λίγο πριν αναχωρήσει, σελ. 58) Παράλληλα, όλοι οι μηχανισμοί της εξουσίας έχουν συνωμοτήσει για να κατασκευαστεί η πόλη: βλέπουμε αρχιτέκτονες, δικηγόρους, ιερείς να συμμετέχουν στη φιέστα, που σκοπό έχει να διαβρώσει, να εξαγοράσει τις συνειδήσεις. Δείγματα αυτής της διαβρωμένης συνείδησης, ο γλοιώδης υπηρέτης, που απεχθάνεται τους εργάτες, και η επιστάτρια στο εργοστάσιο υφαντουργίας, που απειλεί τις εργάτριες, αν και ταξικά ανήκουν στην ίδια κατηγορία με αυτούς και αυτές. Οι συνεργάτες του βιομηχάνου αποδεικνύονται ανθρωπάκια, γλοιώδη υποκείμενα, υποκινούμενα από προσωπικές φιλοδοξίες και αδυναμίες, έτοιμοι να υποκύψουν σε κάποια σαρκική επιθυμία. Όσο για τον κεντρικό χαρακτήρα του κόμικ, τη Δεσποινίδα Αννάρ, αυτή εμφανίζεται καλοπροαίρετη μεν, αλλά αποδεικνύεται αδίστακτη στις διαπραγματεύσεις. Επιλέγει να χτιστεί η νέα πόλη στο βαλτότοπο, όπου ήταν το πρώτο εργοστάσιο της οικογένειάς της, ίσως σαν φόρο τιμής στον παππού της, που σημαίνει, ότι επιχειρεί κατά κάποιον τρόπο να ταριχεύσει τους εργάτες, στο μέρος, όπου ξεκίνησε η εργασία, να δημιουργήσει μια αταξική πόλη καταργώντας την εργασία, Αυτό όμως μπορεί να γίνει μόνο μέσω του εγκλεισμού και της απομόνωσης, γιατί έξω, στον κόσμο, οι άνθρωποι εξακολουθούν να εργάζονται και αυτό εξ ορισμού σημαίνει τη διαιώνιση της ταξικής πάλης. Δεν έχει νόημα να απεραντολογήσω κι άλλο, ούτε φυσικά να σχολιάσω το σχέδιο του Μπιλάλ, το οποίο βρίσκεται σε πλήρη αρμονία με το σενάριο. Το καδράρισμά του, οι σκιάσεις του, όλα αναδεικνύουν τις πτυχές του σεναρίου, που δεν λέγονται με τα λόγια. Η συνεργασία μεταξύ των δύο υπήρξε υποδειγματική, σε σημείο, που δεν μπορεί κάποιος να ξεχωρίσει αν είναι ιδέα του Κριστέν ή του Μπιλάλ (ενδεικτικά αναφέρω την αντανάκλαση στον καθρέφτη στη σελίδα 17 και την πολύχρωμη ομπρέλα στην κηδεία στις σελίδες 35-36). Όλα αυτά και πολλά άλλα, που ελπίζω ότι θα αναφερθούν από άλλους σε σχόλια, έχουν καταστήσει το κόμικ αυτό κλασικό και απαραίτητο. Το κόμικ κυκλοφόρησε πρώτη φορά στα Γαλλικά από την Dargaud το 1977. Στα ελληνικά ξεκίνησε να δημοσιεύεται στο περιοδικό "Η Επόμενη Μέρα" στα τεύχη 8 και 9 το 1986 και μετά κυκλοφόρησε σε αυτόνομο άλμπουμ από την Ars Longa το 1988 σε μετάφραση Λίλης Ιωαννίδου με μια σύντομη εισαγωγή και μια εκτενή συνέντευξη του Μπιλάλ. Η έκδοση είναι πολύ ωραία, με dust cover, αλλά δυστυχώς εξαντλημένη εδώ και πολλά χρόνια και δύσκολο να βρεθεί πλέον. Κυκλοφόρησε στα αγγλικά το 1989 από την Titan σε έκδοση με μαλακό εξώφυλλο και από την Humanoids το 2003 σε μεγάλου μεγέθους έκδοση με σκληρό εξώφυλλο και με τίτλο και των δύο εκδόσεων "The Town that didn't exist". Δεν γνωρίζω εάν υπάρχουν κι άλλες εκδόσεις στα αγγλικά. Οι σελίδες, όπου κάνω παραπομπή ανήκουν φυσικά στην ελληνική έκδοση. Τα σκανρίσματα της ελληνικής έκδοσης έγιναν από εμένα, οι υπόλοιπες εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Κριτική του κόμικ στο comicsreview.co.uk (στα αγγλικά)
  5. Ορίστε και ένα περιοδικό κόμικς, που δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Κυκλοφόρησε το Δεκέμβριο του 1977, για να εκμεταλλευθεί την προβολή της θρυλικής ταινίας στην Ελλάδα και φυσικά δημοσίευε τις αντίστοιχες ιστορίες που είχε αρχίσει να δημοσιεύει η Marvel από τον Απρίλιο της ίδιας χρονιάς. Τα κόμικς υπογραφόντουσαν από σημαντικά ονόματα του χώρου (Roy Thomas, Howard Chaykin κυρίως, τουλάχιστον στα πρώτα τεύχη, από το #11 ανέλαβαν οι Archie Goodwin και Carmine Infantino). Τα πρώτα 6 τεύχη ήταν η μεταφορά σε κόμικς της ταινίας και στη συνέχεια συνέχισαν με πρωτότυπες ιστορίες. Η πρώτη σειρά έφτασε τα 107 τεύχη και φυσικά δημοσίευσε και τις μεταφορές των δύο επόμενων ταινιών, "Η Αυτοκρατορία Αντεπιτίθεται" και "Η Επιστροφή των Τζεντάι". Από όσα τεύχη έχω διαβάσει (δηλαδή, όσα περιέχονται σε αυτή τη σειρά του Καμπανά, επομένως κρίνω από μικρό δείγμα) πιστεύω ότι οι πρωτότυπες ιστορίες ήταν αρκετά ενδιαφέρουσες και με πολλή φαντασία. Ο Καμπανάς πήρε τη σειρά και τη μετάφρασε στα ελληνικά σε κακή εκτύπωση και άθλια χρώματα, όπως πάντα κυκλοφορώντας τελικά 9 τεύχη με το τελευταίο να κυκλοφορεί τον Μάιο του 1979. Τα δύο πρώτα τεύχη είχαν από 2 iιστορίες Star Wars και τα υπόλοιπα από μία. Από το τρίτο τεύχος ξεκινά ως δεύτερη ιστορία το "2001¨Η Οδύσσεια του Διαστήματος" και φτάνει έως και το πέμπτο, αφού μετά μετακόμισε στο δικό της περιοδικό. Στα τεύχη 6-9 η δεύτερη ιστορία ήταν οι Eternals, οι οποίοι μετακόμισαν εκεί από το περιοδικό "Κόναν". Στον "Πόλεμο των Άστρων" δημοσιεύτηκαν τα τεύχη 4-7. Τουλάχιστον, οφείλουμε να ομολογήσουμε, ότι οι δεύτερες ιστορίες ήταν απολύτως ταιριαστές με την κύρια. Σε κάθε τεύχος, υπήρχε και είτε μια σύντομη ιστορία γουέστερν, είτε μια πολεμική ιστορία. Το τεύχος 12 της αμερικανικής σειράς δημοσιεύτηκε στο #17 του "Άιρον Μαν" και νομίζω, ότι αυτή ήταν η τελευταία εμφάνιση του κόμικ από τον Καμπανά. Σίγουρα τουλάχιστον μια από τις διασκευές των δύο επόμενων ταινιών δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Σούπερ-Μπόϋ", αλλά δεν θυμάμαι ποια, νομίζω ήταν "Η επιστροφή των Τζεντάι". Επίσης, δεν θυμάμαι πλέον, που είχε δημοσιευτεί η δεύτερη, αν είχε δημοσιευτεί. Πολλά χρόνια μετά, η Καθημερινή κυκλοφόρησε ξανά τις διασκευές των τριών αρχικών ταινιών, αλλά και των τριών επόμενων σε πολύ ωραίους, σκληρόδετους τόμους. Δύσκολη σειρά κι αυτή να βρεθεί, πλέον. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα. Πηγές για περαιτέρω μελέτη Wikipedia
  6. Πρωτότυπος τίτλος: Mathai-Dor 1: La nuit des temps (Hachette, 1974) Το δεύτερο και τελευταίο γαλλικό κόμικ, που κυκλοφόρησαν οι εκδόσεις Χρυσή Πέννα μετά τον "Κατακτητή του Διαστήματος", ήταν το Ματάι-Ντορ: Η Νύχτα των Καιρών, που κυκλοφόρησε το 1977. Το κόμικ ήταν δημιουργία του Ισπανού σχεδιαστή Víctor de la Fuente, ο οποίος συγκαταλέγεται ανάμεσα στους κορυφαίους σχεδιαστές της χώρας του και ειδικεύτηκε κυρίως στα γουέστερν και σε ιστορικά κόμικς, ενώ συνεργάστηκε και με αμερικανικούς εκδοτικούς οίκους, αλλά και με τον Bonelli στην Ιταλία. Αυτό το κόμικ είναι φαντασίας και διαδραματίζεται σε έναν μετα-αποκαλυπτικό κόσμο, όπου μετά από μια πυρηνική καταστροφή, οι άνθρωποι έχουν επιστρέψει σε παλιότερες μορφές κοινωνικής οργάνωσης, χωρίς τεχνολογία. Ο ήρωας της ιστορίας, που δανείζει το όνομά του στον τίτλο της σειράς, είναι ένας νεαρός πολεμιστής, που αναλαμβάνει να φέρει πίσω τη φωτιά, η οποία έσβησε, για τη φυλή του. Θα ξεκινήσει, λοιπόν, ένα μεγάλο και επικίνδυνο ταξίδι παρέα με τον Ντάγκο, έναν άνθρωπο που συνάντησε στην πορεία του και ένα μαύρο αιλουροειδές, ονόματι Βέγκα. Εάν η υπόθεση σας θύμισε το κλασικό μυθιστόρημα "Ο Πόλεμος της Φωτιάς" , το οποίο έχουμε δει και σε κόμικ στην Ελλάδα μέσα από το περιοδικό "Η μάχη των Πλανητών" και το οποίο έγινε μια εντυπωσιακή ταινία το 1981, καλώς σας το θύμισε, αφού ο σεναριακός καμβάς είναι πολύ παρόμοιος με την ουσιαστική βέβαια διαφορά, ότι εκείνο διαδραματιζόταν στο παρελθόν, ενώ το "Ματάι-Ντορ" στο μέλλον. Σεναριακά το κόμικ δεν λέει πολλά, η υπόθεση είναι μάλλον προβλέψιμη, αφού οι ήρωες αντιμετωπίζουν πρωτόγονους ανθρώπους (μεταλλαγμένους ίσως; ) και σαρκοβόρα ζώα, συναντούν μια αβοήθητη γυναίκα, ανακαλύπτουν ορισμένα από τα μνημεία του παρελθόντος και ο πρώτος τόμος τελειώνει με τους ήρωες να συνεχίζουν το ταξίδι τους. Σχεδιαστικά, είναι σαφώς πιο ενδιαφέρον με ένα ωραίο, ρεαλιστικό σχέδιο, καλοστημένα καρέ και όμορφα χρώματα. Ακόμη κι έτσι, βέβαια, δείχνει τα χρόνια του και σίγουρα θα φανεί ξεπερασμένο σε αρκετούς. Πάντως, σίγουρα κάνει εντύπωση, το γεγονός ότι ο Ντε Λα Φουέντε, σχεδίασε τους επιζήσαντες του μέλλοντος ως ερυθρόδερμους της Βόρειας Αμερικής, ίσως επειδή λόγω των γουέστερν που είχε σχεδιάσει αισθανόταν πιο οικεία με αυτές τις εικόνες. Το έργο ολοκληρώθηκε σε δύο τόμους στη Γαλλία, όπου και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά, με το δεύτερο τόμο να τιτλοφορείται "La Capture du feu", ο οποίος μάλλον ολοκληρώνει το έργο, αλλά δεν κυκλοφόρησε ποτέ στα ελληνικά, από όσο γνωρίζω. Γράφω "μάλλον", επειδή η σειρά σταμάτησε λόγω κάποιων θεμάτων με τα δικαιώματα και ενώ ο Ντε Λα Φουέντε ήθελε να το ξαναπιάσει, κάτι τέτοιο δεν έγινε ποτέ. Από όσο γνωρίζω, το κόμικ δεν έχει μεταφραστεί στα αγγλικά,μ τουλάχιστον επισήμως. Η έκδοση της Χρυσής Πέννας είναι ωραία, με μαλακό εξώφυλλο, γερό δέσιμο και καλή αναπαραγωγή χρωμάτων. Δυστυχώς, είναι πολύ δύσκολο να βρεθεί σήμερα. Εάν κάποιος ξέρει κάτι παραπάνω για το κόμικ ή για το δημιουργό, όπως για παράδειγμα, εάν έχουν δημοσιευτεί και άλλα δικά του έργα στα ελληνικά, ας το γράψει. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: bedetheque wikipedia (στα αγγλικά) lambiek (στα αγγλικά) Μια σελίδα αφιερωμένη στον καλλιτέχνη (στα ισπανικά)
  7. Στην αρχή, υπήρχε το βιβλίο του Άρθουρ Κλαρκ. Μετά (ή πιο σωστά, σχεδόν ταυτόχρονα, αφού το βιβλίο γραφόταν παράλληλα με τα γυρίσματα) υπήρξε η εμβληματική ταινία του Στάνλεϋ Κιούμπρικ, που έθεσε ένα σχεδόν ανυπέρβλητο μέτρο σύγκρισης για κάθε ταινία ΕΦ, τόσο πριν, όσο και μετά από αυτήν. Ίσως θα έπρεπε να μην το περιορίσω σε ταινίες ΕΦ, αφού η συγκεκριμένη ταινία, θεωρείται από τις καλύτερες ταινίες, όλων των εποχών (προσωπικά είναι μια από τις αγαπημένες μου ταινίες). Και μετά ήρθε το κόμικ. Το 1976, η Marvel Comics αποφάσισε να δημοσιεύσει μια μεταφορά της ταινίας σε μορφή κόμικ. Το έργο ανατέθηκε στον Τζακ Κέρμπι, δεδηλωμένο οπαδό της ταινίας και το κόμικ κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά σε μορφή Treasury Edition, έχοντας λίγες αποκλίσεις από την ταινία του Κιούμπρικ. Ο Κέρμπι και η Marvel Comics αποφάσισαν να συνεχίσουν την ιστορία, ανεξάρτητα από την ταινία με μια μηναία σειρά, η οποία θα εξερευνούσε περαιτέρω ορισμένες πτυχές της ιστορίας. Τελικά, η σειρά έβγαλε 10 τεύχη και λίγο μετά την ολοκλήρωσή της, ο Καμπανάς αποφάσισε να τη φέρει στη χώρα μας, καταρχάς μέσα στο περιοδικό "Ο Πόλεμος των Άστρων", όπου στα τεύχη 3-5 δημοσιεύτηκαν τα αμερικάνικα τεύχη 1-3 και μετα στο δικό της περιοδικό, το οποίο κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1978 και τελικά έβγαλε μόνο 4 τεύχη, με το τελευταίο να κυκλοφορεί τον Απρίλιο του 1979. Το περιοδικό ξεκίνησε να δημοσιεύει τις ιστορίες από εκεί που είχαν σταματήσει στον "Πόλεμο των Άστρων", δηλαδή από το #4 και έφτασε έως και το #7 της αμερικανικής σειράς. Μετά τη διακοπή της έκδοσης, τα τεύχη #8 και #9 δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό "Άιρον Μαν" στα τεύχη #11 και #12 αντίστοιχα. Το 10ο και τελευταίο τεύχος δεν δημοσιεύτηκε ποτέ στα ελληνικά. Αξίζει να σημειωθεί, ότι, από όσο γνωρίζω η αμερικανική σειρά δεν έχει βγει σε αυτόνομη έκδοση, ίσως λόγω δικαιωμάτων. Ως δεύτερη ιστορία επελέγη ο Θωρ, το περιοδικό του οποίου είχε ήδη σταματήσει. Στα 4 τεύχη της σειράς δημοσιεύτηκαν τα τεύχη 128-131 της αμερικανικής σειράς (από το #129 δημοσιεύτηκε μόνο η ιστορία του Θωρ και όχι εκείνη του Tales from Asgard, σε αντίθεση με τα υπόλοιπα τεύχη). Συνεπώς, στο "Οδύσσεια 2001" συνεχίστηκε ο Θωρ, από το σημείο που είχε σταματήσει στο δικό του περιοδικό. Ως τρίτη ιστορία υπήρχε ένα γουέστερν, εκτός από το #2, όπου υπήρχε το πρώτο μισό μια ιστορίας του Λοχία Φιούρυ (από το #101). Είναι δύσκολο να αξιολογηθεί το κόμικ σήμερα. Σίγουρα πρόκειται, ίσως, για την πιο προσωπική δουλειά του Κέρμπι στη Marvel Comics. Από την άλλη, το πρόβλημα είναι, ότι σίγουρα βασίζεται σε ένα κορυφαίο έργο, που είναι πολύ να γραφτεί κάτι αντάξιό του. Η αλήθεια είναι, ότι η προσπάθεια να δοθούν κάποιες εξηγήσεις σε κάποια πράγματα ή να γίνει μια εμβάθυνση ή επέκταση σε ορισμένα άλλα σίγουρα ξενίζει τους φανατικούς της ταινίας. Το κόμικ είναι σίγουρα ενδιαφέρον, δείχνει σε πολλά σημεία το ενδιαφέρον του Κέρμπι για την έννοια της κοσμογονίας, αλλά - κακά τα ψέμματα - ο πήχης ήταν πάρα, πάρα πολύ ψηλά. Αυτό δεν σημαίνει ότι το κόμικ είναι αδιάφορο, κάθε άλλο, εξάλλου έχει εμπνεύσει και ένα ολόκληρο βιβλίο που το αναλύει (το οποίο δεν έχω διαβάσει). Θα ήθελα να διαβάσω, πάντως, και τις γνώμες, όσων έχουν διαβάσει το κόμικ. Το κόμικ είναι πλέον δυσεύρετο, όπως όλα του Καμπανά, ίσως λίγο λιγότερο δυσεύρετο από άλλα. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα. Η εικόνα από Treasury Edition είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη (όλες στα αγγλικά)! wikipedia openculture.com Άρθρο για το κόμικ από το συγγραφέα του προαναφερθέντος βιβλίου
  8. Τον Ιούνιο του 1977 ο Καμπανάς αποφασίζει να εκδώσει έναν από τους πιο αντισυμβατικούς χαρακτήρες της Marvel, τον Χάοαρντ Ντακ (Howard the Duck) και μάλιστα με πολύ μικρή διαφορά από τις ΗΠΑ, όπου ο χαρακτήρας είχε αποκτήσει δικό του περιοδικό μόλις ενάμιση χρόνο πρι, τον Ιανουάριο του 1976. Περίεργη επιλογή οπωσδήποτε: ο ήρωας παραήταν περίεργος για το ελληνικό κοινό, ήταν υπερβολικά "ενήλικος" για τα δεδομένα των υπόλοιπων χαρακτήρων της Marvel, το χιούμορ ήταν εξαιρετικά ιδιόρρυθμο και οι περιπέτειες αλλόκοτες. Λογικό, αφού σύμφωνα με το δημιουργό του, Steve Gerber, ο σκοπός του κόμικ ήταν να σατιρίσει και να παρωδήσει πολλά πράγματα, τόσο από το χώρο των κόμικς, όσο και από το χώρο της πολιτικής των ΗΠΑ (ίσως αυτός να ήταν ένας άλλο λόγος που ήταν δύσβατο το κόμικ για την ελληνική αγορά). Ήταν ένα πικρό και σκοτεινό κόμικ, που απευθυνόταν περισσότερο σε ενήλικες, παρά σε εφήβους. Η σειρά ολοκληρώθηκε σε 8 τεύχη και από όσο θυμάμαι, δεν ξαναείδαμε τον Χάουαρντ σε ελληνική έκδοση. Δε γνωρίζω εάν ο λόγος της διακοπής της έκδοσης ήταν χαμηλές πωλήσεις ή η γενικότερη αλλοπρόσαλη εκδοτική πορεία του Καμπανά, αλλά αυτό ελάχιστη σημασία έχει. Για όσους δεν γνωρίζουν, ο Χάουαρντ ήταν μια πάπια από άλλο πλανήτη, που έφτασε στη Γη, Είναι εριστικός, αγενής και είρωνας, μονίμως με ένα πούρο στο στόμα και με συντροφιά τη φίλη του τη Μπέβερλυ αντιμετωπίζει διάφορες περιπέτειες στον πλανήτη μας, κάποιες από τις οποίες θυμίζουν έντονα περιπέτειες άλλων ηρώων της Marvel. Είναι δημιούργημα μιας εποχής, όπου η Marvel πειραματιζόταν και έψαχνε νέους ήρωες και καταστάσεις. Υπήρχαν σχόλια σχετικά με τα κόμικς και ευθεία σχόλια για την πολιτική (ο Χάουαρντ κατεβαίνει για υποψήφιος πρόεδρος των ΗΠΑ), πράγματα δύσκολο να βρεθούν εκείνη την εποχή σε mainstream κόμικς. Το σχέδιο στα 2 πρώτα τεύχη ήταν του Frank Brunner, στο #3 του John Buscema και από το #4 και μετά και έως το τέλος της σειράς αναλαμβάνει ο Gene Colan. Ο Χάουαρντ του Καμπανά άντεξε 8 τεύχη, εκείνος της Marvel, νομίζω 27. Μετά ακολούθησαν δικαστικές περιπέτειες μεταξύ Gerber και Marvel σχετικά με τα δικαιώματα του χαρακτήρα σε μια δίκη που τράβηξε τα φώτα της δημοσιότητας, ενώ είχε προηγηθεί και η διένεξη Disney και Marvel, αφού η πρώτη θεώρησε (σωστά), ότι ο Χάουαρντ ήταν μια παρωδία του Ντόναλντ, μια διένεξη, που νομίζω λύθηκε σχετικά ανώδυνα. Ο Καμπανάς δημοσίευσε τα 8 πρώτα τεύχη της αμερικανικής σειράς σε πραγματικά άθλια ποιότητα χρωμάτων. Παρτενέρ του Χάουαρντ στο περιοδικό ήταν η Red Sonja με συνσεναριογράφο τον Roy Thomas, από την οποία δημοσιεύτηκαν επίσης τα τεύχη 1-8. Τα πρώτα 5 τεύχη είχαν 68 σελίδες και είχαν επίσης πολεμικές ιστορίες και γουέστερν, τα τρία τελευταία 52 σελίδες, λίγο μεγαλύτερο σχήμα και επίσης πολεμικά και γουέστερν, για να συμπληρωθεί η ύλη. Ο Χάουαρντ απέκτησε ξανά δικό του περιοδικό στις ΗΠΑ το 2014, το οποίο δεν έχω διαβάσει, και έχει κάνει πολύ σύντομες εμφανίσεις στο MCU. Το 1986 μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο σε μια ταινία, που κανείς δεν θέλει να θυμάται (εγώ και να θέλω, δεν μπορώ, έχει διαγραφεί από τη μνήμη μου ). Στις ΗΠΑ οι περιπέτειες του Χάουαρντ κυκλοφόρησαν και σε ασπρόμαυρο Essential και σε έγχρωμο Omnibus. Σε οποιαδήποτε μορφή, είναι ένα κόμικ, το οποίο πραγματικά αξίζει να το ανακαλύψετε, εάν δεν το έχετε υπόψη σας. Τα ελληνικά τεύχη, όπως και όλα αυτής της περιόδου του Καμπανά, γίνονται ολοένα και σπανιότερα πλέον. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα. Η σημερινή παρουσίαση είναι αποτέλεσμα αυτής της συζήτησης με την ευχή να δούμε το Χάουαρντ ξανά στην Ελλάδα σε μια ωραία έκδοση. Λινκ για το άρθρο της wikipedia με αναλυτική παρουσίαση του κόμικ (στα αγγλικά)
  9. Η πρώτη αμιγώς υπερηρωική σειρά κόμικς που δημοσιεύθηκε ποτέ στην Ελλάδα (τα Διαπλανητικά δεν ήταν αμιγώς υπερηρωικά), η πρώτη εμφάνιση της Marvel Comics στην Ελλάδα, η μακροβιότερη (κράτησε 15 χρόνια) και αυτή που έφτασε στο μεγαλύτερο αριθμό τευχών (589), και σίγουρα αυτή που έβαλε τα υπερηρωικά κόμικς μέσα σε πολλά ελληνικά σπίτια. Πάρα πολλές πρωτιές για μια σειρά, η οποία ήταν πολύ μέτρια από εκδοτικής άποψης, παρά το γεγονός ότι δημοσίευσε πολλές έξοχες ιστορίες. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η σειρά κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τον Απρίλιο του 1977 και δεν ήταν η πρώτη σειρά της Marvel που εξέδιδε ο Καμπανάς, αφού είχε προηγηθεί ο θρυλικός Μάστερ Κουνγκ-Φου. Στη συνέχεια ο Καμπανάς εξέδωσε πολλά περιοδικά της Marvel στα ελληνικά, στα πλαίσια αυτού που ο ίδιος ονόμασε "Περιοδικά της Σκληρής Γενιάς". Το πρώτο τεύχος ήταν εντυπωσιακό, αφού περιείχε τα τεύχη #1 του Amazing Spider-Man (θα επανεκδοθεί και σε άλλο τεύχος του Καμπανά), #1 των Fantastic Four (θα επανεκδοθεί σχεδόν 10 χρόνια αργότερα από τη Μαμούθ Κόμικς) και Captain Marvel #1 με εντελώς λάθος χρώματα (που θα επανεκδοθεί σε κάποιο Μπλεκ Νέας Περιόδου κοντά στο #100, αλλά δεν θυμάμαι πλέον το ακριβές τεύχος). Το εξώφυλλο είναι άσχετο (μην κακομαθαίνουμε κιόλας ?), από το Amazing Spider-Man Annual #10, η ιστορία του οποίου δημοσιεύθηκε πάνω από 10 χρόνια αργότερα (κάλλιο αργά παρά ποτέ) στο Σούπερ Σπάιντερ Μαν #15, αν δεν κάνω λάθος, που έχει και το ίδιο εξώφυλλο. Δεν νομίζω ότι υπήρξε άλλο παράδειγμα στην ιστορία των ελληνικών κόμικς, όπου σε ένα τεύχος δημοσιεύθηκαν τρία τόσο ιστορικά τεύχη Το περιοδικό είχε 68 σελίδες ύλη εναλλάξ έγχρωμες με πολύ μέτρια ανατύπωση χρωμάτων και ασπρόμαυρες, έως το τεύχος 7, Από το επόμενο τεύχος, ο Captain Marvel μετακόμισε σε άλλο περιοδικό και έμειναν ο Σπάιντερ-Μαν με τους Τέσσειρς Φανταστικούς και διάφορες ολιγοσέλιδες ιστορίες, κυρίως γουέστερν και πολεμικές. Από το δεύτερο τεύχος και μετά άνουμε ένα μικρό άλμα και βρισκόμαστε στο τεύχος .... 112 του αμερικανικού Amazing Spider-Man ενώ ο Κάπταιν Μάρβελ πηγαίνει κι αυτός από το #1 στο #22. Κατά σύμπτωση, συγγραφέας και της ιστορίας του Σπάιντερ Μαν και εκείνης του Κάπταιν Μάρβελ είναι ο Gerry Conway. Οι δε 4 Φανταστικοί, κάνουν ακόμα μεγαλύτερο άλμα: δημοσιεύεται το τέλος του τεύχους 1 και μετά πηγαίνουμε μάλλον στο #127 με το θρυλικό δίδυμο Roy Thomas - John Buscema. Προφανώς στο τεύχος 1 βάλανε τα πρώτα τεύχη ως εισαγωγή και μετά προχώρησαν παρακάτω, αδιαφορώντας φυσικά για την όποια συνέχεια, πχ πώς άλλαξε στολή ο Κάπταιν Μάρβελ. Το πρώτο εσώφυλλο και το οπισθόφυλλο χρησιμοποιούνται για τις ιστορίες, οι χρωματισμοί είναι και πάλι τραγικοί (ειδικά του Κάπταιν του έχουν αλλάξει τα φώτα χρώματα) κτλ κτλ. Το τεύχος 43 ήταν το πρώτο που δεν είχε ιστορία του Σπάιντερ-Μαν (στη θέση του, οι Απάνθρωποι), ενώ από το επόμενο, οι σελίδες αυξάνονται ξανά στις 68, αλλά αρχίζει η ανατύπωση των ιστοριών. Αυτή η κατάσταση θα συνεχιστεί έως και το τεύχος 64, όταν το περιοδικό αποφασίζει να προβεί σε ριζική ανακαίνιση. Για αυτό το λόγο, το τεύχος 65, που εκδόθηκε στις 17/8/1982 το περιοδικό γίνεται μεν εβδομαδιαίο (κάθε Τρίτη), οι σελίδες παραμένουν 68, αλλά είναι τυπωμένες όλες εναλλάξ ασπρόμαυρες και σε τετραχρωμία. Στο περιοδικό δημοσιευόντουσαν πλέον οι 6 τίτλοι, που επέλεξε να συνεχίσει ο Καμπανάς, αφού όλα τα υπόλοιπα περιοδικά που εξέδιδε, είχαν αναστείλει την έκδοσή τους προ πολλού, και οι οποίοι ήταν οι εξής: Amazing Spider-Man, Iron Man, Captain America, Hulk, Avengers, Master of Kung-Fu. Κάπου στο τεύχος 200 προστέθηκε και ο Rom, ιστορίες από τα Tales to Astonish, Tales of Suspense και Marvel Team-Up, καθώς και ιστορίες από τις δύο άλλες σειρές του Σπάιντερ-Μαν (Spectacular Spider-Man, Web of Spider-Man). Στο τεύχος 254 προστέθηκε ο Daredevil (Ατρόμητος), στο 285 η μίνι σειρά Secret Wars, στο 330 το Secret Wars II, στο 345 οι Micronauts (Μικροναύτες). Αν και δεν είναι καθόλου αυτονόητο για το σημερινό αναγνώστη (ευτυχώς!), οι ιστορίες δεν δημοσιευόντουσαν απαραίτητα με τη σωστή σειρά, ενώ πράγματα που συνέβαιναν σε κάποιες σειρές, δεν συμβάδιζαν χρονικά με γεγονότα που συνέβαιναν σε άλλες σειρές: για παράδειγμα, το μαύρο κοστούμι του Σπάιντερ-Μαν εμφανίστηκε στο ελληνικό τεύχος 164 περίπου, ενώ η σειρά στην οποία πρωτοεμφανίσθηκε (το Secret Wars) δημοσιεύθηκε στα ελληνικά πάνω από 100 τεύχη και δύο χρόνια αργότερα. Με αυτά και με εκείνα, δυστυχώς το περιοδικό απέκτησε διαβόητη φήμη ανάμεσα στους αναγνώστες, αλλά από την άλλη ήταν και η μοναδική μας επαφή με τα υπερηρωικά κόμικς εκείνες τις δύσκολες εποχές. Από την άλλη, μας αποζημίωνε, προσφέροντάς μας κάποιες εξαιρετικές ιστορίες από το σύμπαν της Marvel, πολλές από τις οποίες έχουν μείνει πλέον κλασικές. Αυτό σε συνδυασμό με την ανάμνηση της προσμονής για το καινούριο τεύχος κάθε Τρίτη, κάνει εμάς που το διαβάζαμε τότε, να το θυμόμαστε με κάποια νοσταλγία. Ένα άλλο αρνητικό του περιοδικού, είναι ότι δεν υπήρξε ποτέ η ανάγκη εκ μέρους των εκδοτών να επικοινωνήσουν με τους αναγνώστες του, αφού ουδέποτε υπήρξε στήλη αλληλογραφίας. Ξαφνικά, στο τεύχος 263 υπήρξε η ανακοίνωση όχι μόνο για στήλη αλληλογραφίας από το επόμενο τεύχος, αλλά και αφίσες με ποδοσφαιρικές ομάδες, που αμφότερα πραγματοποιήθηκαν. Τη στήλη αλληλογραφίας υπέγραφε και διαχειριζόταν ο @Πανος Παχνελης, ο οποίος, ήταν ο συνδημιουργός ενός ελληνικού γουέστερν κόμικ της δεκαετίας του 1970, το Ελ Τζο, κάτι που φυσικά οι περισσότεροι αναγνώστες αγνοούσαμε τότε, αν και τελικά επισημάνθηκε από έναν αναγνώστη σε κάποιο τεύχος. Κάπως έτσι κύλησε η πορεία του περιοδικού έως και το τεύχος 493, το οποίο ήταν το τελευταίο ασπρόμαυρο ή σε τετραχρωμία, αφού προαναγγέλθηκε ότι από το επόμενο τεύχος, το περιοδικό θα γινόταν ξανά έγχρωμο, κάτι που όντως έγινε. Από το τεύχος 494, που κυκλοφόρησε στις 6/11/1990, λοιπόν, το περιοδικό θα έχει 52 σελίδες, όλες έγχρωμες και θα έχει μεγαλύτερο σχήμα, περιέχοντας δύο ιστορίες, μια μορφή, η οποία θα διατηρηθεί έως το τελευταίο τεύχος του περιοδικού. Αν και έγχρωμο, η εκτύπωση ήταν χαμηλής ποιότητας, κάτι που γινόταν πολύ αισθητό σε σχέση με τις εκδόσεις της Μαμούθ, οι οποίες κυκλοφορούσαν εκείνη την εποχή. Δυστυχώς, σιγά σιγά η ποιότητα των μεταφράσεων έπεσε αισθητά, "χαρίζοντάς" μας διάφορα μαργαριτάρια, όπως το αλήστου μνήμης "κομματάκι κέικ" (το οποίο ΔΕΝ είναι αστικός μύθος ), τουλάχιστον όμως, οι ιστορίες δημοσιευόντουσαν εδώ και αρκετό καιρό στη σωστή τους σειρά. Κάπως έτσι κύλησαν τα πράγματα για σχεδόν δύο χρόνια και φαινόταν ότι θα συνεχιστούν για αρκετό καιρό ακόμη, αλλά η μοίρα είχε άλλα σχέδια: ο εκδότης Ηλίας Καμπανάς απεβίωσε και τα παιδιά του αποφάσισαν να μη συνεχίσουν την έκδοση του περιοδικού. Σύμφωνα με την προσωπική μαρτυρία του Πάνου Παχνέλη, οι συντελεστές ζήτησαν να κυκλοφορήσει ένα ακόμη τεύχος, για να αποχαιρετίσουν τους αναγνώστες, αλλά η κόρη του Καμπανά, Σοφία, δεν δέχτηκε. Έτσι, το τεύχος 589, της 1/9/1992 ήταν το τελευταίο της σειράς, η οποία έκλεισε με το stroy arc The Child Within από το Spectacular Spider-Man 183 και το Iron Man 239, κλείνοντας ταυτόχρονα και ένα τεράστιο κεφάλαιο στην ιστορία των κόμικς στην Ελλάδα. Στη συνέχεια, οι ιστορίες του Σπάιντερ Μαν περάσανε για λίγο στη Μαμούθ, μετά ήρθε η Modern Times, στη συνέχεια η Anubis, αλλά αυτές είναι άλλες ιστορίες για μια άλλη φορά .Όλες αυτές οι εκδόσεις ήταν πολύ ποιοτικότερες από εκείνη του Καμπανά, αλλά για όλους εμάς, που είμαστε μεταξύ 40 και 50 ή και μεγαλύτεροι, Σπάιντερ-Μαν σημαίνει Καμπανάς Από το 2015 έχει ξεκινήσει ένα μεγάλο project με σκοπό το σκανάρισμα όλων των τευχών του Σπάιντερ-Μαν, το οποίο βαίνει προς την ολοκλήρωσή του. Όλα τα μέχρι στιγμής σκαναρισμένα τεύχη μπορείτε να τα βρείτε στην Αρχειοθήκη Κόμικς. Τα σκαναρίσματα των εξωφύλλων, που παραθέτω είναι από τους Pantheon (τεύχος 494) και eponymous (τεύχος 589 ). Τα άλλα δύο εξώφυλλα σκαναρίστηκαν από την αφεντιά μου Ορισμένα στοιχεία για τα περιεχόμενα των τευχών αντλήθηκαν από έρευνα του @constantinople.
×
×
  • Create New...