Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags '1968'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 3 results

  1. Οι ιστορίες του «φτωχού και μόνου καουμπόυ» που «πυροβολεί πιο γρήγορα από τον ίσκιο του», ξεκίνησαν από ένα άτομο, τον Μορίς, ο οποίος τον Οκτώβρη του 1946 παρουσίασε τον χαρακτήρα του στο γαλλόφωνο κοινό, μέσα από τις σελίδες του Le Journal de Spirou της Dupuis, με την πρώτη περιπέτεια να είναι το Αριζόνα 1880. Δημιουργημένος ως παρωδία της άγριας δύσης, ο Λούκυ Λουκ αποτελεί ουσιαστικά ένα έξυπνο φόρο τιμής και σήμερα είναι ανάμεσα στα τρία πιο γνωστά κόμικς της γαλλοβελγικής σκηνής παγκοσμίως, παρέα με τον ΤενΤεν και τον Αστερίξ. Στην αρχή τις ιστορίες τις έγραφε και τις σχεδίαζε αποκλειστικά ο Μορίς. Σε αυτή την περίοδο του τίτλου, το σχέδιο ήταν πιο καρτουνίστικο, η γραμμή του Μορίς στρογγυλευμένη και το χιούμορ βασιζόταν κυρίως στα οπτικά γκαγκς, με την ίδια την ιστορία να είναι καθαρή περιπέτεια γουέστερν. Οι ιστορίες ήταν επίσης μικρότερες σε αριθμό σελίδων μιας και δημοσιεύονταν βάσει των αναγκών ενός εβδομαδιαίου περιοδικού, με την κυκλοφορία του σε μορφή άλμπουμ και τις προοπτικές που επέφερε, να ξεκινάει 3 χρόνια αργότερα, το 1949. Ο Μορίς αυτή την περίοδο θα κάνει και ένα ταξίδι/περιοδεία στις ΗΠΑ, παρέα με τους Φρανκέν και Ζιζέ (και οι δύο γνωστοί για το Σπιρού και Φαντάζιο), στο οποίο θα γνωρίσει καλλιτέχνες του περιοδικού Mad και θα επηρεαστεί από του χιούμορ της Αμερικάνικης σκηνής, αποκτώντας σταδιακά και το σχεδιαστικό ύφος με το οποίο είναι αναγνωρίσιμος σήμερα. Η πιο καθοριστική στιγμή για την επιτυχία του κόμικ ήρθε το 1956, όταν ο Μορίς συνεργάστηκε με τον Ρενέ Γκοσινί (δημιουργό του Μικρού Νικόλα και φυσικά του Αστερίξ), ο οποίος ανέλαβε το σενάριο, απογειώνοντας τον τίτλο. Εδώ είναι που εδραιώθηκαν πολλά από τα γνωρίσματα που αποδίδουμε στην σειρά. Ο Μορίς είχε εμφανίσει ιστορικές προσωπικότητες πριν, βάζοντας ως πρωταγωνιστές τους Ντάλτον (στην ιστορία “Οι Παράνομοι”, αλλά τους είχε σκοτώσει, μιας και αυτή ήταν και η μοίρα τους στην πραγματικότητα (αν και με άλλο τρόπο από αυτόν που δείχνει το κόμικ). Ο Γκοσινί απλά το παρέκαμψε αυτό, παρουσιάζοντας τα ηλίθια ξαδέρφια τους, που είναι οι Ντάλτον που ξέρουμε σήμερα. Σειρά είχαν προσωπικότητες σαν τον Ρόυ Μπιν τον Δικαστή, τον Μπίλι τον Τρομερό κ.ο.κ. Έμφαση δόθηκε επίσης στην κάλυψη ιστορικών στιγμών της άγριας δύσης, ενώ το χιούμορ της ατάκας, η κωμωδία καταστάσεων και η σάτιρα της τρέχουσας πραγματικότητας με την μορφή αναχρονισμών και την παρουσίαση χαρακτήρων που φέρουν την μορφή σύγχρονων διασημοτήτων, ήρθαν στο προσκήνιο, αποτελώντας παράλληλα και μια μορφή κοινωνικής κριτικής. Η σειρά έκανε την μετάβαση από την Dupuis στην Dargaud το 1968, και από το περιοδικό Spirou στο Pilote, το δικό της βραχύβιο ομότιτλο ανθολογικό περιοδικό μεταξύ 1974-1975, στο TinTin την επόμενη χρονιά και διάφορα άλλα περιοδικά στην συνέχεια. Με το δίδυμο να βγάζει δύο και τρία άλμπουμ το χρόνο όλο αυτό το διάστημα, η συνεργασία διακόπηκε λόγω του πρόωρου θανάτου του Γκοσινί το 1977. Ο Μορίς συνέχισε από το 1980 την σειρά σε συνεργασία με άλλους σεναριογράφους με ποικίλα αποτελέσματα μέχρι και τον δικό του θάνατο το 2001. Είχε προλάβει να δημιουργήσει την δικιά του εταιρία (Lucky Productions) το 1991, η οποία είχε αναλάβει την έκδοση του κόμικ. Έκτοτε, η σειρά συνεχίζεται με τον σχεδιαστή Ασντέ, με διάφορους σεναριογράφους, με τον ίδιο να αναλαμβάνει το σενάριο στα άλμπουμ με τον Λούκυ Κιντ, την σειρά που εξιστορεί τις περιπέτειες του Λούκυ Λουκ όταν ήταν παιδί. Η σειρά έχει ένα μακρύ ιστορικό και στην χώρα μας, με το πρώτο τεύχος να κυκλοφορεί τον Απρίλιο του 1968, από τις εκδόσεις Αιγόκερω, μια συνεργασία του Ανδρεόπουλου και του Στρατίκη, γνωστοί από την κυκλοφορία του περιοδικού Μικρός Σερίφης. Η σειρά είχε μεγάλη επιτυχία από την αρχή, παρά την τσιμπημένη τιμή για τα δεδομένα της εποχής. Χαρακτηριστικό αυτής της έκδοσης είναι πως οι εκδότες πρόσθεταν διηγήματα στην αρχή και στο τέλος του εντύπου. Άλλο χαρακτηριστικό είναι… ο εφιάλτης της αρίθμησης, μιας και οι εκδότες κατέφυγαν σε τουλάχιστον 5 επανεκκινήσεις της σειράς με διαφορετική αρίθμηση των τευχών και με κάποιες περιπτώσεις δύο διαφορετικές αριθμήσεις να τρέχουν παράλληλα, με τον μέσο αναγνώστη να μην ξέρει τι έχει στα χέρια του και με τι σειρά να τα βάλει στην συλλογή του. Υπάρχει πλέον χαρτογράφηση του τι έχει κυκλοφορήσει και με τι αρίθμηση, αλλά θα ασχοληθούμε σε άλλο θέμα με αυτό κάποια στιγμή. Από το 1974 ο Στρατίκης ανέλαβε μόνος του την έκδοση της σειράς, αλλά ξεκίνησε να συνεργάζεται από το 1977 με τον Ψαρόπουλο, ο οποίος ανέλαβε τελικά την σειρά εξ’ ολοκλήρου. Όλα αυτά μέχρι και τον Δεκέμβριο του 1984, όπου ανέλαβε την σειρά η Μαμούθ Κόμιξ, που κατέχει τα δικαιώματα μέχρι και τις μέρες μας, μια εταιρία που είχε ήδη 4 χρόνια πορείας μέχρι τότε, με μερικές καλές κυκλοφορίες αλλά χωρίς κάποια μεγάλη επιτυχία. Η Μαμούθ εξαρχής ανέβασε την ποιότητα έκδοσης καταργώντας τον πολτό που χρησιμοποιούσαν πριν, μείωσε την τιμή και καθόρισε μια φιξαρισμένη αρίθμηση για όλα τα άλμπουμ σε όλες τις επανεκδόσεις, όλα συστατικά που εκτίναξαν την επιτυχία της σε άλλα επίπεδα. Κράτησε επίσης τις ονομασίες που είχε θεσπίσει ο Στρατίκης, για να μην ξενίσει τους υπάρχοντες αναγνώστες, κάτι που χρειάστηκε να αντιμετωπίσει στην πορεία, όταν το άλογο του Λούκυ Λουκ, ο Τζόλυ Τζάμπερ, αρσενικού γένους, που είχε βαφτιστεί ως Ντόλυ (γένους θηλυκού), χρειάστηκε να… επανέλθει στο αρχικό του φύλο, όταν μια ιστορία επικεντρώθηκε συγκεκριμένα στο φύλο του και στις ερωτικές περιπέτειες του. Η Μαμούθ έβγαζε σε σταθερή μηνιαία κυκλοφορία την σειρά για δεκαετίες, με την πρώτη έκδοση να τελειώνει στο τεύχος 55 (Επικίνδυνο Πέρασμα) και να ξεκινάει το ακριβώς επόμενο μήνα την επανέκδοση της, προσθέτοντας εμβόλιμα τα νέα άλμπουμ και όσα άλμπουμ δεν είχε δημοσιεύσει την πρώτη φορά. Έκανε 4 επανεκδόσεις της σειράς πριν διακόψει την μηνιαία κυκλοφορία, με τις επόμενες επανεκδόσεις πλέον να γίνονται σποραδικά και όταν εξαντληθεί κάποιο συγκεκριμένο νούμερο. Από το 2010 συνεργάζεται και με διάφορες εφημερίδες για την διάθεση τους ως προσφορά στα Σαββατιάτικα και Κυριακάτικα φύλλα τους. Η αρχή έγινε με την Καθημερινή τον Οκτώβριο του 2010, όπου έβγαλε 16 άλμπουμ της σειρά σε σκληρόδετες εκδόσεις, συνέχισε το 2013 με την έκδοση του Έθνους της Κυριακής, η οποία με διάφορα διαλείμματα έδωσε 44 άλμπουμ μέχρι και το καλοκαίρι του 2015 και κατέληξε με την έκδοση 6 τόμων από το Βήμα της Κυριακής το Καλοκαίρι του 2018, οι οποίοι ήταν λίγο μικρότερου σχήματος και περιλάμβαναν 3 άλμπουμ ο καθένας, αποτελώντας ουσιαστικά τις πρώτες Integrale/omnibus εκδόσεις με τις περιπέτειες του χαρακτήρα στην χώρα μας, αντιγράφοντας αντίστοιχες Γαλλικές εκδόσεις. Η σειρά έχει φτάσει αισίως τα 85 άλμπουμ στην χώρα μας, χωρίς να λάβουμε υπόψη τα διάφορα εκτός σειράς τεύχη. Παραθέτω το οπισθόφυλλο με το κατάλογο της σειράς. Είναι δύσκολο για εμένα να αξιολογήσω την σημασία της σειράς στην χώρα μας αντικειμενικά, μιας και μαζί με το Αστερίξ, είναι τα πρώτα κόμικς που έπιασα στα χέρια μου, πριν μάθω να διαβάζω. Είναι οι σταθεροί συνοδοιπόροι μου όλα αυτά τα χρόνια. Το χιούμορ αυτών των δύο, επηρέασε και το δικό μου σίγουρα. Οπότε πρέπει να κοιτάξω προς τα έξω για να δω πως το αντιλαμβάνεται ο μέσος Έλληνας. Και αυτό που βλέπω είναι πως ο Λούκυ Λουκ, είναι ένα από τα κόμικς (που δεν ξεπερνούν τα δάχτυλα ενός χεριού) όπου γνωρίζει και ενδιαφέρει να διαβάσει ο οποιοσδήποτε, άσχετα αν δεν ασχολείται με κόμικς, αυτό που συνεχίζει να κάνει τόσες επανεκδόσεις (παρέα πάλι με το Αστερίξ), που ξεπερνάει όλα τα εγχώρια ρεκόρ, το οποίο εν τέλει, επιτρέπει στην εταιρία που το εκδίδει να διατηρείται στην ζωή (ξανά, παρέα με το Αστερίξ). Και αυτά δεν είναι μικρά επιτεύγματα. Προτείνεται ανεπιφύλακτα λοιπόν. Ακόμα και στα υποδεέστερα άλμπουμ, μια άλφα διασκέδαση την παρέχει.
  2. Τον Απρίλιο του 1968 οι εκδόσεις "Αιγόκερως", που ήδη είχαν θέσει σε κυκλοφορία το Λούκυ Λουκ και τα περιοδικά "Μικρός Σερίφης" και "Μικρός Καουμπόϋ", κυκλοφορούν ένα ακόμη περιοδικό με γουέστερν θεματολογία, που ήταν εξαιρετικά δημοφιλής στην Ελλάδα τότε. Το περιοδικό ονομαζόταν ¨Κένταλ, Χρυσός Αετός", αλλά ο ήρωας δεν λεγόταν κανονικά Κένταλ, ούτε είχε σχέση με χρυσούς αετούς. Το κόμικ ήταν το πολύ γνωστό στην Αργεντινή "Randal The Killer" σε σενάριο του Héctor Germán Oesterheld και σχέδιο του πολύ γνωστού στη Νότια Αμερική Arturo Pérez del Castillo, ο οποίος, αν και Χιλιανός, έκανε μεγάλη καριέρα στη γειτονική Αργεντινή. Το κόμικ είχε αρχίσει να δημοσιεύεται στο περιοδικό Hora Cero το 1957. Ο λόγος για τον οποίον ο Ράνταλ βαφτίστηκε "Κένταλ" στα καθ'ημάς δεν μου είναι γνωστός. Ένα κλασικό σε αφήγηση γουέστερν, το οποίο αφηγείτο τις περιπέτειες του Κένταλ, που προσπαθούσε να βοηθήσει τους υπερασπιστές του νόμου στην άγρια Δύση, έχοντας και αυτός έναν προσωπικό, αλλά άτεγκτο κώδικα ηθικής. Η αφήγηση ήταν στρωτή, κάπως πιο φλύαρη από όσο έχουμε συνηθίσει σήμερα, και με κάποιες επεξηγηματικές λεζάντες, οι οποίες ορισμένες φορές δεν έμπαιναν μέσα σε τετράγωνο, κάτι που για εμένα είναι το κύριο χαρακτηριστικό του κόμικ. Οι ιστορίες ήταν λιγότερο παιδικές, από όσο ίσως θα περίμενε κανείς και κάπως πιο βίαιες από το συνηθισμένο. Το σχέδιο του del Castillo ήταν εντυπωσιακό για την εποχή εκείνη (συγκρινόμενο με κόμικς που είχαν δημοσιευτεί στη χώρα μας) : ασπρόμαυρο, λιτό έως και αφαιρετικό σε κάποια σημεία, αλλά τραχύ με ιδιαίτερη έμφαση στις σκιές και με πρόσωπα σκληρά, σχεδόν αγέλαστα. Το περιοδικό είχε 40 σελίδες, ασπρόμαυρες φυσικά και η ύλη συμπληρωνόταν από πορτρέτα διάσημων ηθοποιών, που είχαν πρωταγωνιστήσει σε γουέστερν, διηγήματα (όχι μόνο γουέστερν), αλλά και κριτικές ταινιών γουέστερν (φυσικά!), στις οποίες συνήθως τα επίθετα του στιλ "αμίμητος", "ανεπανάληπτος" συνήθως περίσσευαν. Ήταν μηναίο και τελικά έβγαλε μόνο 12 τεύχη. Δεν έχω όλα τα τεύχη και δεν ξέρω με σιγουριά πότε κυκλοφόρησε το τελευταίο, στο τεύχος 11 πάντως, η ιστορία του Κένταλ περιορίζεται μόνο σε τρεις σελίδες και η υπόλοιπη ύλη είναι είναι διηγήματα, ανάμεσα στα οποία και ένα ΕΦ με τίτλο "Χρυσός Αεττός" και ένα κόμικ, το "Χαγιαγουάθα", για το οποίο δεν μπόρεσα να βρω κάποιο επιπλέον στοιχείο, οπότε κάθε βοήθεια καλοδεχούμενη. Παρά τη μεγάλη χρονική απόσταση που μας χωρίζει από τη δημοσίευσή του, πιστεύω ότι το κόμικ αυτό διαβάζεται άνετα ακόμη και σήμερα. Το αν θα τα βρείτε και σε λογική τιμή, είναι δυστυχώς, εντελώς διαφορετικό θέμα, αφού τα περιοδικά είναι από τα σπανιότερα που έχουν κυκλοφορήσει στη χώρα μας. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα Πηγές γα περαιτέρω μελέτη Αφιέρωμα στο περιοδικό στο comicstrades Βιογραφία του Arturo Pérez Del Castillo στο lambiek.net (στα αγγλικά)
  3. Στις 02/07/1968, ο εκδότης Ε.Χ. Τερζόπουλος, ο οποίος είχε ήδη κυκλοφορήσει το Μίκυ Μάους δύο χρόνια πριν, αποφασίζει να ρίξει στην αγορά ένα νέο περιοδικό σε εντελώς διαφορετικό ύφος αυτή τη φορά. Και κάπως έτσι, εγένετο "Βέλος", ένα από τα πιο θρυλικά περιοδικά στην Ελλάδα, αλλά και ένα από τα πιο πρωτοποριακά, όπως εξελίχθηκε, για λόγους, που θα εξηγήσουμε πιο κάτω. Καταρχάς, να αποσαφηνιστεί, ότι ο τίτλος του περιοδικού δεν αντιστοιχεί σε κανένα από τα κόμικς, που δημοσιεύτηκαν σε αυτό και δεν γνωρίζουμε, γιατί επελέγη, ίσως ως ενδεικτικό των γουέστερν ιστοριών, που δημοσιευόντουσαν αρκετά, ίσως επειδή ήταν σύντομος και εύληπτος. Σε κάθε περίπτωση, το περιοδικό ξεκίνησε σε μεγάλο σχήμα, εβδομαδιαίο, με 36 σελίδες, μισές έγχρωμες, μισές ασπρόμαυρες και ως μοναδική ιστορία είχε ένα ιταλικό γουέστερν, το Oklahoma, ένα μάλλον μέτριο κόμικ σε σενάριο του διάσημου Guido Martina και σχέδιο του Raffaele Paparella που είχε πρωτοδημοσιευτεί το 1952 και είχε ολοκληρώσει τον κύκλο του σε 31 τεύχη. Πολύ σύντομα οι σελίδες αυξήθηκαν σε 44 και περιελάμβαναν παιχνίδια και διηγήματα και στο τεύχος 9 έκανε την πρώτη εμφάνισή του στην Ελλάδα, ο θρυλικός "Φλας Γκόρντον" του Dan Barry σε 4 ασπρόμαυρες σελίδες, στο τεύχος 12 ο Τεν Τεν με την περιπέτεια Μυστική Αποστολή: "Σελήνη" σε 3 μόνο ασπρόμαυρες σελίδες, ενώ στο τεύχος 17 προστέθηκε ο "Τσίσκο (sic!) Κιντ" του Jose Luis Salinas και στο επόμενο ο "Μάντρεικ¨του Lee Falk και ο "Λων (sic!) Ρέιντζερ" του Chaples (sic!! - Charles είναι φυσικά το σωστό) Flandres. Στο τεύχος 22, αλλάζει το εξώφυλλο του περιοδικού αυξάνονται οι σελίδες σε 52 και προστίθεται σε κάθε τεύχος μια αυτοτελής ιστορία και όλα τα κόμικς αποκτούν και έγχρωμες σελίδες. Στο τεύχος 28 αρχίζει το χιουμοριστικό κόμικ "Μπι και Μπιπ εναντίον Γιε Γιε" του Jean Poe, για το οποίο δεν βρήκα κάποιο στοιχείο, οπότε πάσα προσφορά δεκτή, και στο τεύχος 30 ξεικινά (επιτέλους!) η δεύτερη περιπέτεια του Τεν Τεν με τίτλο "Ο Τεν Τεν στη Σελήνη" Στο τεύχος 38 προστίθεται ο "Τιμ Τάυλερ¨του Lyman Young και στο 40 ο "Μπρικ Μπράντφορντ" του Paul Norris. Φυσικά, όλες αυτές οι περιπέτειες, όπως και οι πολλές αυτοτελείς, δημοσιευόντουσαν εναλλάξ, εκτός από το Οκλαχόμα, που παρέμεινε σταθερό, έστω και με λίγες σελίδες σε όλα τα τεύχη. Όλα αυτά κράτησαν έως το τεύχος 57, αφού από το επόμενο το περιοδικό άλλαξε εντελώς εμφάνιση: μίκρυνε σε σχήμα και σε τιμή (3 δραχμές από 4), έγινε όλο ασπρόμαυρο, αλλά με 100 σελίδες και δεκαπενθήμερο πλέον. Το κυριότερο όμως ήταν ότι έγινε και ανανέωση της ύλης, αφού κάποιες σειρές δεν ξαναδημοσιεύτηκαν και αντικαταστάθηκαν από άλλες σειρές, όπως ο Ποπάυ (ο αυθεντικός, του Bud Sagendorf και μάλιστα με μια ενδιαφέρουσα μετάφραση), ο "Τζώνυ (ή Τζώνη - sic!!) Χάτζαρντ" (sic!!) του Frank Robbins, το "Φάντασμα" (ο Φάντομ, φυσικά). Τελικά, το περιοδικό δεν άντεξε και το τελευταίο τεύχος ήταν το #90, που κυκλοφόρησε στις 14/04/1970. Όπως είναι σαφές, σχεδόν όλα τα κόμικς, εκτός από το "Οκλαχόμα" και το "Τεν Τεν" προερχόντουσαν από τις ΗΠΑ και συγκεκριμένα από την King Features Syndicate και τα περισσότερα δημοσιεύτηκαν για πρώτη φορά στην Ελλάδα στις σελίδες του "Βέλους" (νομίζω, ότι και για τον Τεν Τεν ισχύει αυτό, αφού ξεκίνησε να δημοσιεύεται στο Βέλος στις 17/09/1968, ενώ το ομότιτλο περιοδικό κυκλοφόρησε το Νοέμβριος της ίδιας χρονιάς). Κάποια από αυτά τα κόμικς, όπως τα Φάντομ, Μάντρεϊκ, Τιμ Τάιλερ, τα είδαμε σε άλλα περιοδικά. Από Ποπάυ του Σέιτζεντορφ δεν είδαμε πάρα πολλά στην Ελλάδα (οι περισσότερες ιστορίες, που δημοσίευσε ο Δραγούνης στο περιοδικό του ήταν ιταλικής προέλευσης), αλλά και τα περισσότερα από αυτά τα κόμικς δεν δημοσιεύτηκαν ξανά στην Ελλάδα, κάτι που ήταν μάλλον ατυχές, αφού κάποια από αυτά ανήκαν στην αφρόκρεμα των αμερικανικών κόμικς εκείνης της περιόδου. Αυτό είναι που καθιστά το περιοδικό πρωτοποριακό, αφού υπήρξε το πρώτο πραγματικά πολυθεματικό περιοδικό στην Ελλάδα, φιλοξενώντας κόμικς διαφορετικών ειδών και διαφορετικής προέλευσης. Αξίζει να σημειωθεί, ότι, αν δεν κάνω λάθος, έως το 2005, όταν κυκλοφόρησε ο Γκρου, το "Βέλος" ήταν η μοναδική μη Ντίσνεϋ έκδοση του Τερζόπουλου. Εννοείται ότι είναι άκρως συλλεκτικό, δυσεύρετο και αρκετά ακριβό, ιδίως τα τεύχη του μικρού σχήματος. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα Πηγές για περαιτέρω μελέτη τι να τις κάνετε; Ακολουθήστε τους συνδέσμους στην παρουσίαση. Ορίστε, πάντως, ένα αφιέρωμα στο περιοδικό. Υπάρχει και σελίδα στο phantomwiki και στο mandrakewiki, που αναφέρει τις ιστορίες του ήρωα στο περιοδικό Και στο inducks Και βίντεο από το mycomics.gr
×
×
  • Create New...