Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags '1962'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 1 result

  1. Ένα από τα θεωρούμενα ως κορυφαία κόμικς όλων των εποχών στην Αργεντινή, κυκλοφόρησε και στα αγγλικά το 2019 και επιτέλους, όσοι δεν ξέρουμε ισπανικά, είχαμε την ευκαιρία να το διαβάσουμε. Το κόμικ αφηγείται την ιστορία του Mort Cinder (θάνατος, στάχτες), ο οποίος είναι αθάνατος και αφηγείται διάφορα επεισόδια της ζωής του στον παλαιοπώλη Ezra Winston. Η δομή των περισσότερων ιστοριών (είναι 9 συνολικά συν ένας πρόλογος) είναι παρόμοια: με αφορμή ένα αντικείμενο του παλαιοπώλη ή μια είδηση, ο Mort Cinder αφηγείται μια ιστορία από το παρελθόν του. Κάποιες από τις ιστορίες έχουν έντονα σημεία ΕΦ, άλλες τρόμου, αλλά σε κάποιες απουσιάζει τελείως το οποιοδήποτε υπερφυσικό στοιχείο, εξαιρουμένης φυσικά της παρουσίας του Mort Cinder. Με εξαίρεση την πρώτη ιστορία (Lead Eyes) που αφηγείται τη γνωριμία των δύο πρωταγωνιστών, όλες οι υπόλοιπες είναι σχετικά σύντομες και δομημένες σε συνέχειες, όπως δημοσιεύονταν στο περιοδικό Misterix. Σεναριογράφος της σειράς είναι ο θρυλικός Héctor Germán Oesterheld (νομίζω ότι προφέρεται "Οέστερελντ" στα ισπανικά), δημιουργός του εξίσου θρυλικού El Eternauta και σχεδιαστής ο ακόμη περισσότερο θρυλικός Alberto Breccia. Δεν ήταν η πρώτη του συνεργασία, ούτε και η τελευταία: συνεργάστηκαν σε μια νέα εκδοχή του El Eternauta και ίσως συνεργαζόντουσαν ξανά, εάν ο Oesterheld δεν "εξαφανιζόταν" μαζί με τις 4 κόρες του κατά τη διάρκεια της χούντας τους Βιδέλα (1976-1983), όπως και χιλιάδες άλλοι συμπατριώτες του, οι οποίοι αγνοούνται ακόμη και σήμερα. Η αλήθεια είναι ότι, εδώ ο Oesterheld ξεκινάει μάλλον μέτρια: η πρώτη ιστορία τραβάει πάρα πολύ σε μάκρος και είναι εξαιρετικά φλύαρη και ίσως και άσκοπη. Καθώς, όμως, το κόμικ προχωράει, οι ιστορίες γίνονται ολοένα και καλύτερες και δυστυχώς σταματούν, όταν ο Oesterheld παραδίδει μια από τις καλύτερες ιστορίες του τόμου, εκείνη που έχει σχέση με τη μάχη των Θερμοπυλών. Οι πολλές επεξηγήσεις είναι μάλλον κουραστικές, αλλά το κόμικ έχει ηλικία σχεδόν 60 ετών και ακολουθεί τις αφηγηματικές συμβάσεις των περισσότερων κόμκ εκείνης της εποχής. Φυσικά, σε διάφορες ιστορίες θίγονται αρκετά θέματα και τελικά καμία ιστορία δεν έχει αίσιο τέλος: παρά την αθανασία του Mort Cinder, η ιστορία φαίνεται να κάνει κύκλους γύρω από τα ίδια μοτίβα της εκμετάλλευσης και της βίας, αλλά και της αναπόδραστης ανθρώπινης κατάστασης. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, θεωρώ ότι ο Oesterheld έχει προσφέρει καλύτερα και πιο ολοκληρωμένα σενάρια. Ο Breccia όμως, απογειώνει το σενάριο. Το σχέδιο του είναι εκπληκτικό: ασπρόμαυρο, με πολύ έντονη παρουσία σκούρου σε κάποια καρέ (σύμφωνα με το σημείωμα στο τέλος του κόμικ, ο Breccia χρησιμοποίησε διάφορες τεχνικές για να σχεδιάσει, όπως οδοντόβουρτσες ή μίξη με διαλυτικά, έτσι ώστε να πετύχει ένα απόλυτα απόκοσμο αποτέλεσμα. Μελανώνει τα σχέδια και χρησιμοποιεί τις σκιές με διαφορετικό τρόπο κάθε φορά, με αποτέλεσμα κάθε καρέ να είναι από μόνο του ένα σχόλιο πάνω στην ιστορία. Κάποια σχέδια είναι λεπτομερή, άλλα αφαιρετικά, επειδή ο Breccia θέλει να δώσει έμφαση σε συγκεκριμένα πράγματα. Τα πρόσωπα, που είναι όλα σημαδεμένα και γεμάτα ρυτίδες και ειδικά τα μάτια, που είναι όλα κενά, δείχνουν ίσως τη ματαιότητα των πράξεων και κάνουν τους πρωταγωνιστές να φαίνονται σαν ζόμπι. Όλα αυτά δημιουργούν μια ονειρική ατμόσφαιρα, η οποία υπερβαίνει το χώρο και το χρόνο, αλλά και μια βαθιά απελπισία, που αναδεικνύει μια ατμόσφαιρα ματαιότητας και βαθιάς θλίψης, αλλά και μια οξύτατη αντίστιξη μεταξύ φωτός και σκότους. Χωρίς καμία υπερβολή, θεωρώ, ότι σχεδόν κάθε καρέ είναι εν δυνάμει αντικείμενο σεμιναριακής μελέτης. Αξίζει ίσως να σημειωθεί, ότι ο Breccia βάσισε τον Mort Cinder πάνω σε ένα φίλο του, επίσης κομίστα, ενώ εκείνον του Ezra Winston πάνω σε μια υποθετική, γερασμένη εικόνα του ίδιου του του εαυτού. Δυστυχώς, η επιτυχία του κόμικ δεν ήταν αρκετή για να θρέψει ο Breccia την οικογένειά του και άρχισε να διδάσκει σε μια σχολή καλών τεχνών, μέχρι που ανακαλύφτηκε ξανά, 4 χρόνια μετά. Η έκδοση της Fantagraphics είναι υποδειγματική. Περιέχει όλο το κόμικ και μάλιστα στο φορμάτ, στο οποίο είχε πρωτοδημοσιευτεί και περιλαμβάνει δύο επιλόγους, βιογραφικά των καλλιτεχνών και αποσπάσματα από ένα άλλο σενάριο, που δεν σχεδιάστηκε ποτέ. Δεν αρκεί όμως να σας την περιγράψω και ούτε καν να τη δείτε: πρέπει να την πιάσετε στα χέρια σας και να αισθανθείτε την υφή του εξωφύλλου και των σελίδων, για να καταλάβετε, για το τι είδος κοσμήματος μιλάμε. Η Fantagraphics έχει προγραμματίσει κι άλλες εκδόσεις έργων του Breccia, μεταξύ των οποίων και τον δικό του El Eternauta. Ενδεικτική περαιτέρω βιβλιογραφία (όλη στα αγγλικά): Wikipedia The Comics Journal Comicsbeat Mercurialblonde
×
×
  • Create New...