Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'κόρτο μαλτέζε'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 5 results

  1. Έχει τρία χρόνια τώρα που τα καλοκαίρια μου είναι συνυφασμένα με τον τα Κόρτο. Αυτή η περιπέτεια του Κόρτο Μαλτέζε μας μεταφέρει στην Αργεντινή, και πιο συγκεκριμένα στο Σαν Ισίντρο, όπου ο ναυτικός επιστρέφει μετά από 15 χρόνια. Αναζητά τα ίχνη της Πολωνής φίλης του, Λούιζ Μπρούκσοβιτς, που γνωρίσαμε στο Βενετσιάνικο Παραμύθι (για το οποίο ακόμα χρωστάω παρουσίαση), όταν τον φρόντισε μετά την πτώση του από την οροφή ενός σπιτιού. Η Λούιζ είχε αναφέρει πως δουλεύει για την εταιρία "Βαρσοβία", και με αυτό σαν αφετηρία ο Κόρτο πυροδοτεί μια σειρά από αντιδράσεις οι οποίες, σε συνδυασμό τη χαρακτηριστική του τύχη, θα τον βοηθήσουν να ξετυλίξει ένα κουβάρι από συγκρουόμενα συμφέροντα, ιεραρχίες και φυσικά διεφθαρμένες εξουσίες. Σύντομα μαθαίνουμε ότι η εταιρία "Βαρσοβία" είναι ένας συνασπισμός από προαγωγούς και διευθύνει πάνω από 2000 οίκους ανοχής στην Αργεντινή, και ότι παρά τη νομική της υπόσταση, αποτελεί βιτρίνα για χειρότερα εγκλήματα. Εδώ έχουμε κάποιες αλλαγές από τη συνηθισμένη συνταγή των ιστοριών. Επιστρατεύοντας τους παλιούς του γνωστούς και τις διασυνδέσεις τους, εδώ ο Κόρτο είναι πολύ πιο έντονα στο "τιμόνι" της περιπέτειας, αφήνει για λίγο την απάθειά του στην άκρη και κινείται σε πιο νουάρ μονοπάτια. Στο φόντο δεν υπάρχει κάποιο μεγάλο ιστορικό γεγονός ή σημαντικά ιστορικά πρόσωπα, και η προσοχή εστιάζεται στους συμμετέχοντες της πλοκής και τους πρωταγωνιστές. Μετά από αρκετές εκτελέσεις, ένα τηλέφωνο που χτυπάει ασταμάτητα, βόλτες στη νυχτερινή πόλη με τα δύο φεγγάρια και συναντήσεις με γνωστούς και γνωστούς γνωστών, ο Κόρτο καταφέρνει να μάθει την αλήθεια για τη Λούιζ, αλλά μένοντας πιστός στο νουάρ ύφος μέχρι το τέλος, δεν διορθώνει ούτε εκδικείται για καμία από τις αδικίες τις οποίες ανακαλύπτει, αφήνοντάς μας σχεδόν να ελπίζουμε ότι θα επιστρέψει στο μέλλον. Είναι ίσως από τις ελάχιστες φορές από τότε που ξεκίνησα να διαβάζω Κόρτο στις έγχρωμες εκδόσεις του Μικρού Ήρωα που έπιασα τον εαυτό μου επανειλημμένα να σκέφτεται πως θα έμοιαζαν τα πάνελ στο αρχικό ασπρόμαυρο. Νομίζω ότι ο συνδυασμός του ύφους στη γραφή και τη σκηνοθεσία δεν ευνοεί καθόλου την προσπάθεια της Zanotti να τα χρωματίσει. Μιας και ξέρουμε ότι ο Pratt παίζει έτσι και αλλιώς με τις σκιές και το ολόμαυρο, ουσιαστικά εδώ η χρήση των άλλων χρωμάτων (ακόμα και όταν δεν είναι πολύ έντονα) αφαιρούν αρκετά από την ατμόσφαιρα. Κάτι που μου έκανε μάλιστα αρκετά αρνητική εντύπωση είναι πως για τα εξωτερικά νυχτερινά πάνελ έχουν επιλεγεί τόσο καθαρά χρώματα για τον ουρανό και το περιβάλλον που τα κάνουν να μοιάζουν με μέρα, ενώ οι σκιές του Pratt στα πρόσωπα υποδηλώνουν τελείως διαφορετικό φωτισμό. Καταλαβαίνω βέβαια ότι το σχέδιο είναι τέτοιο που δε θα μπορούσε να προσθέσει από μόνη της σκιές η colorist γιατί θα αλλοίωνε το σχέδιο. Τα εξωτερικά πάνελ της πόλης που δείχνουν κτίσματα και οχήματα, όπως και το χαρακτηριστικό πάνελ του σταθμού Μπόρχες είναι πανέμορφα, με απίστευτη λεπτομέρεια και μακριά από το τι συνηθίζει να σχεδιάζει ο Pratt. Είναι τα πάνελ τα οποία ευνοούνται ίσως περισσότερο από τον χρωματισμό. Η έκδοση ωστόσο περιέχει δύο πάρα πολύ κατατοπιστικές εισαγωγές, μάλλον τις καλύτερες από τα μέχρι στιγμής άλμπουμ. Η μια είναι γραμμένη από τον Pratt και αφορά την ιστορία των γιάνκηδων ληστών και της συμμορίας του Μπουτς Κάσιντι, που κάνει την εμφανισή του στην ιστορία. Η δεύτερη είναι του Juan Antonio De Blas, ο οποίος εξηγεί τι οδήγησε στη δημιουργία, την επιτυχία, και τελικά τη διάλυση της "Βαρσοβίας", και ποιος ήταν ο ιδρυτής της, Noe Trauman. Αν τυχόν κάποιος έχει διαβάσει την ιστορία, αλλά όχι κάποια από αυτές τις δύο εισαγωγές, πρέπει να επανορθώσει άμεσα.
  2. (Μαμούθ Comix) (Μικρός Ήρως) Εντάξει. Θα μπορούσε να λέγεται "Τα νεανικά χρόνια του Ρασπούτιν" ή "Ένα επεισόδιο από τον βίο του Τζακ Λόντον". Είναι ολοφάνερο ότι η ιστορία αυτή είναι ελλιπής. Είναι επίσης ολοφάνερο ότι είναι αναπόσπαστο μέρος μιάς μεγαλύτερης ιστορίας που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, είτε γιατί ο θάνατος του Pratt την πρόλαβε, είτε γιατί όπως διάβασα στα πληροφοριακά στοιχεία, ο Pratt ήρθε σε διαφωνία με τον εκδότη του. Έχω την εντύπωση ότι ο Pratt ήθελε μάλλον να σκιαγραφίσει την προσωπικότητα του Ρασπούτιν ή να αποτίσει ένα φόρο τιμής στον Τζακ Λόντον. Ο Κόρτο εμφανίζεται ελάχιστα και μόνο στο τέλος του τόμου, όχι της ιστορίας. Η ίδια η ιστορία έχει πολλά κενά. Δεν μαθαίνουμε το γιατί βρέθηκε ό Κόρτο στο επίκεντρο του Ρωσοϊαπωνικού πολέμου, ενώ από τα πληροφοριακά στοιχεία διαβάζουμε ότι με το ξέσπασμά του, πήγε εκεί κατευθείαν. Δεν μαθαίνουμε γιατί ένας ναυτικός όπως ο Κόρτο βρέθηκε βαθιά, μέσα σε μιά ηπειρωτική πόλη, από την οποία όπως ο ίδιος λέει "θα προσπαθήσει" να φύγει για το λιμάνι. Και πολλά άλλα ακόμα. Κρίμα πάντως που δεν ολοκληρώθηκε, θα είχε ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Διαισθάνομαι επίσης ότι μέσω του Κόρτο, ο Pratt θα καταπιανόταν με το κλασικό θέμα των ορυχείων του Σολομώντα και του χαμένου βασιλείου του Σαββά. Η ιστορία κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην Ελλάδα το 2012 από την Μαμούθ και επανακυκλοφόρησε πρόφατα από τις εκδόσεις Μικρός Ήρως. Έτσι έρχεται και η αναπόφευκτη σύγκριση των δύο εκδόσεων. Καλύτερης ποιότητας σε χαρτί της Μαμούθ έχει και ένα ακόμα πλεονέκτημα. Λίγο μεγαλύτερη σε μέγεθος, επιτρέπει στα καρέ να απλώνονται ανετότερα. Το μέγεθος της γραμματοσειράς που χρησιμοποιεί η Μαμούθ είναι μεγαλύτερο από αυτό της Μικρός Ήρως. Έτσι καλύπτεται μεγαλύτερη επιφάνεια στα μπαλονάκια, ενώ στα αντίστοιχα της Μικρός Ήρως μένουν μεγάλα και αδικαιολόγητα άσπρα κενά. Δεν μπορώ να κρίνω εύκολα αν μου άρεσε καλύτερα η Α/Μ έκδοση της Μαμούθ από έγχρωμη της Μικρός Ήρως. Γενικά τον Pratt τον προτιμώ σε Α/Μ απόδοση, όμως κάποια έγχρωμα καρέ ήταν πιό όμορφα. Η Α/Μ απόδοση βοηθά το αφαιρετικό σχέδιο του Pratt να αναδειχθεί καλύτερα. Η έγχρωμη θα έλεγα ότι ταιριάζει καλύτερα σε πιό λεπτομερές σχέδιο. Η μετάφραση του Τομπαλίδη της Μικρός Ήρως ήταν πολύ πιό στρωτή και κατανοητή από την αντίστοιχη του Τσιόφφι της Μαμούθ που ήταν περισσότερο ξύλινη. Και τέλος τα πληροφοριακά στοιχεία. Διαφορετικά στις δύο εκδόσεις, θα έπρεπε να συμπεριλαμβάνονται όλα και ακόμα πολλά άλλα που είχαν οι ξένες εκδόσεις και παραλήφθηκαν, τόσο από την Μαμούθ όσο και από την Μικρός Ήρως. Βοηθάνε πολύ στην καλύτερη κατανόση της ιστορίας, αλλά και του περιβάλλοντος στην οποία διαδραματίζεται. Φυσικά όσα πιό πολλά διαβάζεις από την άλλη, τόσα πιό πολλά κενά στην ιστορία εντοπίζεις. Ακόμα δεν μου άρεσε που στην έκδοση της Μαμούθ έμειναν αμετάφραστα τα κείμενα από τα στριπς που ανακαλύφθηκαν μετά τον θάνατο του Pratt της συνέχειας της ιστορίας. Η μετάφραση παρατίθεται σε ξεχωριστή σελίδα, ενώ στην έκδοση της Μικρός Ήρως μεταφράζονται κατευθείαν τα μπαλονάκια. Γενικά μάλλον η ιστορία αφορά τους φανς του Pratt και διαβάζεται καθαρά για ιστορικούς λόγους.
  3. 21 και 28 Δεκεμβρίου του 2019 κυκλοφόρησε σε δύο μέρη η Κρυφή Αυλή του Μυστηρίου από τις εκδόσεις Μικρός Ήρως. Η έκδοση είναι με χρώμα της Patrizia Zanotti. Σε αυτή την ιστορία ο Pratt τοποθετεί τον Κόρτο Μαλτέζε στη Βορειοανατολική Ασία, όπου με την "παρέα" του Ρασπούτιν έχει προσληφθεί από τα "Κόκκινα Φανάρια", μια κινέζικη μυστική οργάνωση αποτελούμενη αποκλειστικά από γυναίκες, για να κλέψει τον Τσαρικό χρυσό που βρίσκεται πάνω στο θωρακισμένο τρένο του ναυάρχου Κολτσάκ. Προφανώς ο Κόρτο Μαλτέζε δεν είναι ο μόνος που θέλει να αποκτήσει τον θησαυρό, και αυτό μας δίνει την ευκαιρία να συναντήσουμε ένα σωρό χαρακτήρες και πρόσωπα. Ξεκινώντας Νότια, από το Χονγκ Κονγκ θα ανέβουμε μέχρι τη Μαντζουρία και στην πορεία θα συναντήσουμε στρατιώτες του Λευκού κινήματος, Μογγόλους εθνικιστές, αδίστακτους Αταμανούς, πολεμοχαρείς βαρόνους και φυσικά κατασκόπους. Δεν νομίζω να χωρά αμφιβολία ότι πρόκειται για μια κλασική περιπέτεια στο γνωστό στυλ Pratt. Μέσα στο πραγματικό ιστορικό πλαίσιο και σε 100 σελίδες, καταφέρνει να εισάγει πάρα πολλούς χαρακτήρες - οι περισσότεροι πραγματικοί - και να αναπτύξει ανάλογα με το πως και πόσο θα εξυπηρετήσουν την πλοκή. Και όλα αυτά όσο ο Κόρτο στωικά ξεφεύγει από τις πιο περίπλοκες καταστάσεις. Έχει πολύ καλές σκηνές δράσεις και κάποια από τα ομορφότερα πάνελ που έχω δει από τον Pratt. Σχεδιαστικά δίνει ρέστα. Πέρα από αυτό, προσωπικά με προβλημάτισε αρκετά η αδυναμία μου να καταλάβω με ακρίβεια τα "στρατόπεδα" που ειδικά στο πρώτο μέρος εισάγονται πολύ γρήγορα. Συνήθως - και επειδή είμαι επιεικώς κακός με τις ιστορικές μου γνώσεις - λίγο googlάρισμα βοηθάει αρκετά, αλλά σε αντίθεση π.χ. με την Μπαλάντα, εδώ ήταν πιο δύσκολο να βρω τυποποιημένα πράγματα. Κατά τη γνώμη μου η έκδοση θα χρειαζόταν μια περιποιημένη εισαγωγή που να δίνει σύντομα το ιστορικό πλαίσιο της περιοχής. Δεν μπορώ ούτε να φανταστώ την έρευνα που έπεσε για να βγει έστω και σχεδιαστικά ακριβές αυτό το κόμικ. Για τα χρώματα δεν μπορώ να μιλήσω συγκριτικά, αφού δεν έχω διαβάσει την ασπρόμαυρη έκδοση. Μπορώ όμως να πω ότι μου άρεσαν και δεν βρήκα πουθενά κάτι που να μου μοιάζει "εκτός". Βέβαια για τους περισσότερους είναι περισσότερο θέμα αισθητικής παρά ακρίβειας. Για να μη μακρηγορώ, πιστεύω πως δεν μπόρεσα να την εκτιμήσω πλήρως ως προς το πλαίσιο που λαμβάνει χώρα. Ίσως στην προσπάθεια μου να καταλάβω τα πάντα από άποψη ιστορικών γεγονότων να "ξέχασα" να το διαβάσω σαν μια "απλή" περιπέτεια. Σίγουρα θα ήθελα να το ξαναδιαβάσω σε κάποια φάση έτσι ώστε να κάνω δώσω βάση σε διαφορετικά πράγματα. Όλα αυτά για να καταλήξω ότι τελικά δεν το θεωρώ καλύτερο από τη Μπαλάντα . Πάντως είτε παλιοί είτε καινούριοι αναγνώστες σας παροτρύνω να γράψετε μια άποψη από κάτω, γιατί πραγματικά με ενδιαφέρει για την συγκεκριμένη ιστορία. Και αν υπάρχει κανένας θαρραλέος "history buff" (όπως τους λέμε στα ιντερνετικά) ας γράψει την περιποιημένη εισαγωγή που λείπει από την έκδοση.
  4. Ταξίδι στον ωκεανό της περιπέτειας Γιάννης Κουκουλάς Με την κυκλοφορία του τέταρτου μέρους της ολοκληρώνεται σήμερα στην «Εφ.Συν.» η «Μπαλάντα της Αλμυρής Θάλασσας» του Ούγκο Πρατ (1927 – 1995). Με αυτή την αφορμή το Καρέ Καρέ ξαναθυμάται τη ζωή και το έργο του μεγάλου Ιταλού δημιουργού και τις περιπέτειες του πιο δημοφιλούς χαρακτήρα του. Η πρώτη του εμφάνιση στα κόμικς, το 1967, δεν προμήνυε τη συνέχεια. Ήταν σφιχτά δεμένος, σταυρωμένος σε μια σχεδία, κάτω από τον καυτό ήλιο, στη μέση του ωκεανού. Ο θάνατός του ήταν βέβαιος. Και θα ήταν αργός και βασανιστικός. Είχε πέσει θύμα της ανταρσίας των ναυτών του για να του αρπάξουν τα όπλα που έκρυβε στο αμπάρι. Επιπλέον, είχε τάξει γάμο στην αδερφή του λοστρόμου και δεν τήρησε την υπόσχεσή του. Τον πέταξαν στη θάλασσα. Ο Κόρτο Μαλτέζε, όμως, κατάφερνε να επιβιώνει ακόμα και στις πιο δύσκολες συνθήκες. Κάτι απροσδόκητο θα συνέβαινε πάντα για να σωθεί. Στη «Μπαλάντα της Αλμυρής Θάλασσας», η έκπληξη εμφανίζεται με το πρόσωπο ενός τυχοδιώκτη, πρώην καλόγερου και άσπονδου φίλου του Κόρτο. Ο καπετάν Ρασπούτιν σώζει τον Κόρτο από τους καρχαρίες, τη δίψα και την αλμύρα και οι περιπέτειες του σκουλαρικοφόρου ναυτικού στον κόσμο των κόμικς ξεκινούν. «Μπράβο Ρασπούτιν, μια μέρα θα το θυμηθώ αυτό...», λέει ο ψύχραιμος και λακωνικός ναύτης που ήξερε πάντα να αναγνωρίζει το δίκαιο, να βοηθά τους φίλους του αλλά και τους αδύναμους αυτού του κόσμου όπου γης. Ήταν γεννημένος στη Μάλτα, γιος ενός Άγγλου αξιωματικού του πολεμικού ναυτικού και μιας Ανδαλουσιανής Τσιγγάνας, και έγινε κοσμοπολίτης εκ των πραγμάτων, ωθημένος πάντα από ένα κίνητρο αναζήτησης της περιπέτειας. Ταξίδεψε σε κάθε γωνιά της Γης, σε τόπους φορτισμένους με μνήμες, σε περιπέτειες που λάμβαναν χώρα κατά το πρώτο μισό του προηγούμενου αιώνα, σε όλα τα μέρη που γράφτηκε η Ιστορία και συνάντησε «πραγματικά» πρόσωπα από τον χώρο της λογοτεχνίας και της πολιτικής που συμμετείχαν ως ισότιμοι με αυτόν σε φανταστικές αφηγήσεις, με φόντο πραγματικά γεγονότα. Η εμμονή του Κόρτο στα ταξίδια οφειλόταν στη ζωή του δημιουργού του που ήταν κι αυτή γεμάτη ταξίδια. Αν και είχε γεννηθεί στο Ρίμινι της Ιταλίας με ρίζες βενετσιάνικες αγγλονορμανδικές, τουρκικές και σεφαραδίτικες, μεγάλωσε στην αποικιοκρατούμενη Αβησσυνία (σημερινή Αιθιοπία) κατά τα χρόνια της ιταλικής κατοχής. Στη συνέχεια ταξίδεψε, έζησε και δούλεψε επί σειρά ετών σε χώρες της Λατινικής Αμερικής, κυρίως στην Αργεντινή και τη Βραζιλία, ενώ μετά την επιστροφή του στην Ιταλία συνέχισε να ταξιδεύει σε ολόκληρο τον κόσμο και ιδιαίτερα σε μέρη μακρινά και «εξωτικά» που γίνονταν στη συνέχεια τα σκηνικά των ιστοριών του. Από το 1967 που ξεκίνησε τις περιπέτειες με πρωταγωνιστή τον Κόρτο Μαλτέζε, τον τοποθέτησε σε κάθε πιθανό μέρος του πλανήτη αλλά πάντα με τα ίδια βασικά συστατικά του χαρακτήρα του: γενναίο αλλά και ικανό να ξεγλιστρά από τον κίνδυνο, δίκαιο και αποφασιστικό, αντιρατσιστή και βαθιά καλλιεργημένο, μοναχικό και λιγομίλητο, αυτάρκη και χωρίς καμιά περιουσία, φίλο με τους φίλους και εχθρό με τους εχθρούς. «Ο Κόρτο είναι ένας αντιαποικιοκράτης, ένας άνθρωπος που δεν έχει γεωγραφικούς δεσμούς και δεν γνωρίζει ρατσιστικές προκαταλήψεις. Εχει μαύρες αδελφές, ξαδέλφια Ινδιάνους. Η οικογένειά του Κόρτο δεν γνωρίζει προβλήματα. Εχει σχέσεις με όλες τις άλλες φυλές. Ο Κόρτο βρίσκει συγγενείς παντού όπου πηγαίνει» είχε πει ο Πρατ σε συνέντευξή του στον Κλοντ Μολιτερνί. Και επιπλέον ότι «... είναι ένας μοναχικός άνθρωπος. Ο Οκτάβιο Παζ, ένας Μεξικανός ποιητής, είχε πει ότι το να έχουμε κάποια πράγματα που μας ανήκουν είναι τελικά κάτι το αρνητικό που μας στερεί τη δυνατότητα της ελευθερίας. Αν ο Κόρτο είχε ένα πλοίο, θα βρισκόταν με πολύ ενοχλητικές γι’ αυτόν υποχρεώσεις, θα έπρεπε να βρίσκεται πάνω σ’ αυτό το πλοίο. Έτσι όπως είναι όμως χαίρεται μια ελευθερία κινήσεων που του επιτρέπει να βρίσκεται άλλοτε στο γιοτ ενός εκατομμυριούχου, άλλοτε σ’ ένα ιστιοφόρο και άλλοτε σ’ ένα εμπορικό πλοίο...». Τα βιβλία με τον Κόρτο Μαλτέζε κυκλοφορούν από τις εκδόσεις «Μαμούθ Κόμιξ», εκτός από την «Μπαλάντα» που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Ars Longa» και στη συνέχεια από τις εκδόσεις «Μικρός Ηρως», που εκδίδουν και τις νέες περιπέτειές του. Ο Κόρτο δεν έχει ούτε πατρίδα ούτε θρησκεία αλλά σέβεται κάθε θρησκεία και κάθε πολιτισμό. Είναι ένας ασταμάτητος ταξιδευτής χωρίς κάποιο σκοπό των ταξιδιών του, λειτουργεί ενστικτωδώς, η αδιάκοπη κίνηση είναι ο μόνος τρόπος του να επιβιώνει. Και ακόμα και όταν δεν κυνηγά την περιπέτεια αλλά επιδιώκει να ξαπλώσει στην παραλία το ηλιοβασίλεμα, να πιει το ποτό του σε ένα ήσυχο καφέ ή να απολαύσει το πούρο του διαβάζοντας το αγαπημένο του βιβλίο, την «Ουτοπία» του Τόμας Μορ, θα βρεθεί μια αφορμή για να τον κινητοποιήσει: μια άδικη συμπεριφορά με θύμα κάποιον ανήμπορο, μια ληστεία, ένας χαμένος θησαυρός, μια πολιτική αναταραχή, ένα έγκλημα πάθους ή, απλά, μια όμορφη γυναίκα που τον γλυκοκοιτά. Είναι σαρκαστικός προς τους ιμπεριαλιστές και τους πλούσιους και προστατευτικός προς τους καταπιεσμένους και τους αδύναμους. Στον κώδικα τιμής του η ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια βρίσκονται στην πρώτη θέση και γι’ αυτό τις διαφυλάσσει με κάθε τρόπο. Αν, όμως, χρειαστεί να σκοτώσει θα το κάνει. Χωρίς να χαίρεται γι’ αυτό. Ο Ούγκο Πρατ συμπορεύτηκε με τον Κόρτο (το alter ego του;) σχεδόν είκοσι χρόνια. Ο Κόρτο «ταξίδεψε» μπρος και πίσω στον χρόνο από το 1900 μέχρι τον Ισπανικό Εμφύλιο, σε ζούγκλες, ερήμους και φουρτουνιασμένα πελάγη, σε παγωμένα βουνά και καυτά πολεμικά μέτωπα, σε εξεγέρσεις και επαναστάσεις, σε μέρη ποτισμένα με θρύλους, αίμα και Ιστορία. Με τέτοιες προσωπικές διαδρομές, οι Ούγκο Πρατ και Κόρτο Μαλτέζε, σχεδόν σαν ένα πρόσωπο, έχουν καταγραφεί στην ιστορία των φανταστικών αφηγήσεων ως άξιοι εκπρόσωποι της Περιπέτειας. Που καταφέρνει να μη γίνεται αυτοσκοπός και να μην είναι ανιαρά διδακτική όταν υμνεί τη διαφορετικότητα, την αλληλεγγύη και την ισότητα των ανθρώπων πέρα από χρώματα, φυλές και εθνικές προελεύσεις. Εκτός από τις ιστορίες που δημιουργούσε μόνος του, ο Ούγκο Πρατ συνεργάστηκε και με άλλους καλλιτέχνες είτε ως σεναριογράφος είτε ως σχεδιαστής. Η πιο γνωστή του συνεργασία ήταν, ίσως, αυτή με τον συμπατριώτη και φίλο του, Μίλο Μανάρα, στο «Ινδιάνικο Καλοκαίρι» (1983, στα ελληνικά από τις εκδόσεις Βαβέλ το 1990). Ο Πρατ υπέγραψε το σενάριο μιας σκληρής ιστορίας και ο Μανάρα φιλοτέχνησε τα σχέδια της περιπέτειας στην Άγρια Δύση πριν οι λευκοί επικρατήσουν ολοκληρωτικά και αφανίσουν τον πολιτισμό των γηγενών. Εμπνευσμένο από το «Άλικο Γράμμα» του Ναθάνιελ Χόθορν αλλά και από τον «Τελευταίο των Μοϊκανών» του Τζέιμς Φένιμορ Κούπερ, το «Ινδιάνικο Καλοκαίρι» αποτελεί ένα παραμύθι ενάντια στη βία που προκαλεί η σύγκρουση των πολιτισμών, καθώς και ο θρησκευτικός φανατισμός και πουριτανισμός των εισβολέων αποικιοκρατών Χριστιανών. Η συνεργασία των δύο φίλων συνεχίστηκε το 1991 με το «El Gaucho», μια ακόμη ιστορική περιπέτεια, τοποθετημένη στα ανοικτά του Μπουένος Άιρες κατά τις αρχές του δέκατου ένατου αιώνα, όταν ένα πλωτό μπορντέλο με γυναίκες ετοιμάζεται να υποδεχτεί Άγγλους ναυτικούς. Η αγάπη και ο σεβασμός του Μανάρα προς τον Πρατ εκφράστηκε έντονα και στο βιβλίο του «H.P. και Τζιουζέπε Μπέργκμαν» (άρχισε να δημοσιεύεται το 1978, στα ελληνικά κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βαβέλ το 1986). Σ’ αυτό δεν υπήρξε κάποια καλλιτεχνική συμβολή του Πρατ, αλλά ο ίδιος έγινε από τον Μανάρα, χαρακτήρας της υπόθεσης (τα αρχικά H.P. αναφέρονται στο όνομά του, Hugo Pratt) και μάλιστα αυτός που φαίνεται να κινεί υπογείως τα νήματα μιας παραληρηματικής περιπέτειας εντός της οποίας βυθίζεται ο κεντρικός πρωταγωνιστής. Αρκετά νωρίτερα, στα τέλη της δεκαετίας του 1950, ο Ούγκο Πρατ είχε συνεργαστεί με έναν ακόμα σπουδαίο δημιουργό, τον Αργεντινό Εκτορ Εστερχελντ που μετέπειτα, το 1977, δολοφονήθηκε («εξαφανίστηκε» ήταν η κρατική εκδοχή) από τη χούντα της Αργεντινής ως κομμουνιστής. Σ’ αυτή τη συνεργασία όμως, ο Πρατ υπέγραψε τα σχέδια ενώ τα σενάρια ανήκαν στον Αργεντινό συγγραφέα που σχεδόν παράλληλα είχε ξεκινήσει να συγγράφει το εμβληματικό «Eternauta». Το αποτέλεσμα ήταν μια σειρά συγκλονιστικών αντιπολεμικών ιστοριών υπό τον γενικό τίτλο «Ερνι Πάικ» (στα ελληνικά από τις εκδόσεις Ars Longa/Παρά Πέντε, 1995) και κεντρικό χαρακτήρα έναν πολεμικό ανταποκριτή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου που ήταν βασισμένος στον πραγματικό Αμερικανό πολεμικό ανταποκριτή Ερνι Πάιλ, βραβευμένο με Πούλιτζερ το 1944. Στα ελληνικά, οι ιστορίες του Κόρτο Μαλτέζε έχουν κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Μαμούθ Κόμιξ εκτός από τη «Μπαλάντα της Αλμυρής Θάλασσας» που κυκλοφόρησε πρώτα από τις εκδόσεις Ars Longa και πρόσφατα επανακυκλοφόρησε επιχρωματισμένη από τις εκδόσεις Μικρός Ηρως. Οι νέες περιπέτειες που δημιουργούν οι Juan Díaz Canales και Rubén Pellejero κυκλοφορούν επίσης από τις εκδόσεις Μικρός Ηρως. Πηγή
×
×
  • Create New...