Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Τόπος'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 3 results

  1. To The Working Dead είναι ενα Web-comic από τον Πάνο Ζάχαρη το οποίο δημοσιεύεται εβδομαδιαίως από το socomic.gr και το οποίο έχει κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής σε δύο τόμους από τις εκδόσεις Τόπος. Ποιοί είναι όμως οι πρωταγωνιστές στο Working Dead; Οι working dead είναι συνήθως απλοί άνθρωποι, εργάτες, δούλοι, με μια λέξη οι καταπιεζόμενοι από όλα τα μέρη της Γης και σε όλες τις ιστορικές περιόδους, ενώ από τις σελίδες του δεν λείπουν και οι εκμεταλευτές τους, αφεντικά εργοστασίων, τσιφλικάδες, δουλοκτήτες. Πολλές φορές πρωταγωνιστούν και πιο αναγνωρίσιμες ιστορικές μορφές όπως η μαύρη Αμερικανίδα Ρόζα Παρκς που αρνήθηκε να παραχωρήσει σε λευκό την θέση της στο λεωφορείο, οι 200 εκτελεσμένοι κομμουνιστές της Καισαριανής, ο κληρικός Τόμας Μίντσερ που πήρε το μέρος των χωρικών ενάντια στην δουλοπαροικία. Μέσα από τα στριπάκια επιδιώκεται άλλοτε με χιουμοριστικό και σατιρικό ύφος να φωτιστεί η αντίθεση ανάμεσα σε εκμεταλευτές και εκμεταλευόμενους που διατρέχει την Ιστορία. Η θεματολογία των στριπ εμπεριέχει σχεδόν πάντα στοιχεία της πολιτικής επικαιρότητας, τον πόλεμο, την μετανάστευση και την προσφυγιά ενώ δεν λείπουν και τα πιο επετειακά στριπ (π.χ., επέτειος Κουβανικής Επανάστασης, 17 Νοέμβρη, κλπ) που όμως και αυτά διανθίζονται με σύγχρονα στοιχεία προκειμένου να λειτουργήσει η αλληγορία. Σχεδόν κανένα από τα σύγχρονα αστικά ιδεολογήματα δεν μένει στο απυρόβλητο, μόνο που μεταφέρονται στο παρελθόν με τρόπο που από την μια βγάζει γέλιο, ενώ από την άλλη ακριβώς αυτό το στοιχείο φανερώνει και την ίδια την γύμνια τους παρόλη την πιο συγκαλυμμένη ύπαρξη και διάδοσή τους στο σήμερα. Για μένα αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα που κερδίζει η συγκεκριμένη δουλειά. Καταφέρνει να σατιρίσει όλα τα κακώς κείμενα χωρίς να κάνει κήρυγμα αλλά μέσα από τις πολύ πετυχημένες αλληγορίες του βάζει τον αναγνώστη στην διαδικασία να προβληματιστεί λίγο παραπάνω για το τι συμβαίνει στον κόσμο σήμερα και πως μπορεί να αλλάξει. Η ποιότητα της έκδοσης είναι πολύ ικανοποιητική και σε μέγεθος BD ενώ στο τέλος και των δυο τόμων ο παρατίθενται αναλυτικότερες πληροφορίες για ορισμένα από τα στριπάκια. Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι η σειρά βραβεύτηκε σαν το καλύτερο διαδικτυακό κόμικ στα Ελληνικά Βραβεία Κόμικς 2017.
  2. Στην Ελλάδα έχουν κυκλοφορήσει αρκετά βιβλία για κόμικς. Πολλά αποτελούν ελεύθερα δοκίμια ή συρραφές κειμένων (Τσακ!!! Πατ!!! Μπουμ!!!, Τα Κόμικς, Ένατη Τέχνη), κάποια ρίχνουν μια πανοραμική ματιά στα κόμικς (Ιστορία των Κόμικς, "Κόμικς" - Τέχνη και Τεχνικές της Εικονογράφησης), ενώ αρκετά διερευνούν πιο εξειδικευμένα θέματα (Παιδιά του Σούπερμαν, Η Αμφισβήτηση στα Κόμικ, Ιχνηλατώντας το Φανταστικό). Με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι μελέτες αυτές ασχολούνται σχεδόν εξολοκλήρου με ξένα κόμικς. Τα Ελληνικά Comics του Soloup (κατά κόσμο Αντώνης Νικολόπουλος) αναπληρώνουν αυτό το κενό. Όπως φανερώνει ο τίτλος, το εν λόγω βιβλίο καταπιάνεται αποκλειστικά με τα ελληνικής παραγωγής κόμικς. Το θεωρώ μια πραγματική Βίβλο της ιστορίας των ελληνικών κόμικς. Τους λόγους, θα τους αναφέρω παρακάτω. Αλλά πρώτα, μερικά «διαδικαστικά». Το εγχείρημα αυτό ξεκίνησε έμμεσα, γύρω στο 2003, όταν ο Soloup ξεκινούσε την διδακτορική του διατριβή στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, την οποία κατέθεσε το 2011. Τελικά, μεγάλο μέρος της εργασίας του μεταπήδησε στο παρόν βιβλίο, που κυκλοφόρησε το 2012 από τις εκδόσεις Τόπος. Όπως γράφει στα προλογικά η Εύη Σαμπανίκου, καθηγήτρια στο ίδιο πανεπιστήμιο, «πρόκειται για μια δουλειά που συνδυάζει την ερευνητική προσέγγιση των Κοινωνικών Επιστημών με την ιδία, εμπειρική, γνώση του αντικειμένου και την ακαδημαϊκή με την καλλιτεχνική εμπειρία». ΜΕΡΟΣ I Το πρώτο μέρος του βιβλίου χωρίζεται σε δύο τμήματα. Στο πρώτο, ο Soloup καταπιάνεται με την σημειολογία και την ιδεολογία των κόμικς εν γένει. Ξεκινάει, μάλιστα, με μια πολύ ενδιαφέρουσα φράση, βασιζόμενος σε κείμενα του Kandisky: «Τα κόμικς αφηγούνται τις ιστορίες της εποχής τους, ανεξάρτητα από τον υποθετικό αφηγηματικό χρόνο στον οποίο αναφέρονται». Στο δεύτερο τμήμα, γίνεται μια ταχεία (και αχρωμάτιστη) αναδρομή της ελληνικής ιστορίας από την πτώση της Χούντας μέχρι και το τότε «σήμερα». Μια κίνηση που κατά τη γνώμη μου δίνει πολλούς πόντους στο εγχείρημα, διότι τα κόμικς, όπως και κάθε άλλη μορφή τέχνης, εντάσσονται σε ένα συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο, επηρεάζονται (και ίσως επηρεάζουν) το κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι. Επιπλέον, ο Soloup αναφέρεται σε διάφορα στοιχεία της ελληνικής κουλτούρας (αλυτρωτισμός, σύγκρουση Δύσης-Ανατολής κ.ά.), τα οποία έχουν αποτυπωθεί ποικιλοτρόπως στα ελληνικά κόμικς. ΜΕΡΟΣ II Και ερχόμαστε στο πιο ζουμερό μέρος, όπου ο Soloup καταγράφει την διαδρομή των ελληνικών κόμικς διαμέσου των δεκαετιών. Αναζητά τις απαρχές τους στα τέλη του 19ου αιώνα, στα σκίτσα και τα πρώιμα «στριπ» των γελοιογράφων της εποχής. Αργότερα, αναφέρεται στα έντυπα-σταθμούς Ταμ-Ταμ και Κλασικά Εικονογραφημένα. Η εξέλιξις του λαχάνου του Θέμου Άννινου, που απεικονίζει τον τότε πρωθυπουργό Θ. Δηλιγιάννη, αποτελεί ένα από τα ελληνικά «πρωτοκόμικς» Χαρακτηρίζει την Μεταπολίτευση «τομή στην παρουσία των ελληνικών κόμικς», καθώς την περίοδο αυτή αρχίζουν να δραστηριοποιούνται δημιουργοί «αυτοδίδακτοι στο σκίτσο, οι περισσότεροι σχετικά πολιτικοποιημένοι […] που προσπαθούν να σκαρώσουν “κόμικς” χωρίς τις προκαταλήψεις του παρελθόντος». Στη συνέχεια, εξετάζει τα διάφορα ελληνικά περιοδικά κόμικς και το ιστορικό τους πλαίσιο. Δίνει πληροφορίες για όλα όσα είχαν κυκλοφορήσει ως τότε (και περιείχαν Έλληνες δημιουργούς), από την Κολούμπρα και το Σκαθάρι ως το 9 και το Γκραν Γκινιόλ, αλλά και για εκείνα που απλώς «συγγένευαν», όπως τα Αντί και Γαλέρα. Ακολούθως, ασχολείται με τα άλμπουμ, δηλαδή τις αυτόνομες εκδόσεις κόμικς, προσφέροντας πολλά (τεχνικού κυρίως ενδιαφέροντος) στατιστικά, ενώ κάνει και μια σύντομη αναφορά στο ερώτημα «τι είναι αυτοέκδοση;». Στο κεφάλαιο 6, ο Soloup κάνει το εξής πολύ ενδιαφέρον: επιλέγει ορισμένα κόμικς (ξεκαθαρίζοντας ότι δεν τα θεωρεί απαραίτητα κορυφαία) και τα συνδέει με τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες της εποχής που κυκλοφόρησαν. Γράφει π.χ. για τις νύξεις στην επικαιρότητα των 80’s στις Κωμωδίες του Αριστοφάνη των Γιώργου Ακοκαλίδη και Τάσου Αποστολίδη και τους προβληματισμούς των νέων του 21ου αιώνα στο Manifesto του Ηλία Κυριαζή. ΜΕΡΟΣ IIΙ Στο τρίτο μέρος, όπως γίνεται σε κάθε μελέτη, ο Soloup καταγράφει τις παρατηρήσεις και τα συμπεράσματα για τα «μέλη» της ελληνικής σκηνή των κόμικς, από τον δημιουργό ως τον αναγνώστη. Κλείνει με τα ερωτήματα «Ποια θα είναι τα αυριανά κόμικς; Η απάντηση βρίσκεται πια στα χέρια όλων των συμπρωταγωνιστών. Ανυπομονούμε να τα διαβάσουμε. Ανυπομονούμε να τα φτιάξουμε». Ίσως η πραγματικότητα και η άνθιση της σκηνής που βιώνουμε, να είναι κάτι που ακόμη και ο συγκρατημένα αισιόδοξος Soloup να μην περίμενε. Παρόλα αυτά, κάποιες παρατηρήσεις του αναφορικά με το μέλλον, που πλέον αποτελεί παρόν (όπως η διευρυμένη χρήση του διαδικτύου από δημιουργούς και αναγνώστες), έχουν επαληθευτεί. Για το 9, ο Soloup γράφει: «Ο ερχομός του ήταν ανάσταση για το Μέσο» ΜΕΡΟΣ IV Το τελευταίο μέρος αποτελείται από μια σειρά παραρτημάτων, συμπεριλαμβανομένου ενός καταλόγου με όλα τα κόμικς Ελλήνων δημιουργών από το 1974 έως το 2009. ~|*|~ Όπως καταλαβαίνετε, μιλάμε για έναν τεράστιο όγκο πληροφοριών, η συγκέντρωση των οποίων απαιτεί μια ιδιαίτερα κοπιαστική έρευνα. Ο Soloup αντλεί από τον Scott McCloud, τον Umberto Eco, τον Πέτρο Μαρτινίδη και πολλούς άλλους ερευνητές των κόμικς, χωρίς να φοβάται να τους αντικρούσει με επιχειρήματα, και ψάχνει μέσα σε αμέτρητες σελίδες με καρέ και μπαλονάκια, για να μας προσφέρει μία εξαιρετικά ευρεία και ενδελεχή μελέτη των ελληνικών κόμικς. Δίνει την δυνατότητα στον αναγνώστη να συστηματικοποιήσει και οργανώσει τις γνώσεις του, αλλά και να ανακαλύψει νέα ενδιαφέροντα στοιχεία που αγνοούσε (π.χ. Ποιο ήταν το πρώτο ελληνικό sci-fi κόμικ; Ποιο έντυπο δίδαξε στους Έλληνες τους κώδικες ανάγνωσης των κόμικς;). Σίγουρα πρόκειται για ένα πολύ δύσκολο ανάγνωσμα. Όχι, όμως, λόγω της γλώσσας, αλλά καθαρά εξαιτίας του τεράστιο όγκου του: περίπου 300 σελίδες (εκτός των εισαγωγικών κειμένων και της εκτεταμένης βιβλιογραφίας) σε μεγάλο μέγεθος. Πραγματικό τούβλο γνώσης. Η γραφή είναι άμεση και ευχάριστη. Ακόμη και στα δυσνόητα κεφάλαια, ο Soloup έχει λειάνει την ακαδημαϊκή γραφή του πρωτότυπου ακαδημαϊκού κειμένου, μεταδίδοντας έτσι με σαφήνεια τα πιο δυσνόητα μηνύματα. Σε τελική ανάλυση, το βασικό προτέρημα του βιβλίου είναι ότι ο Soloup αντιμετωπίζει τα κόμικς ως μελετητής, χωρίς όμως να ξεχνάει ότι είναι αναγνώστης και δημιουργός. Γι’ αυτό και τα Ελληνικά Comics είναι ένας θησαυρός, που θεωρώ πολύ δύσκολα θα ξεπεραστεί από οποιοδήποτε παρόμοιο μελλοντικό εγχείρημα. Όποιος αισθάνεται αρκετά τολμηρός, μπορεί να μου ζητήσει την διατριβή του Soloup, η οποία ξεπερνάει τις 900 σελίδες!
  3. «Πεθαίνοντας» στη δουλειά Γιάννης Κουκουλάς Από τότε που υπήρξε καταμερισμός της εργασίας και ταξική διάρθρωση της κοινωνίας, «της Γης οι κολασμένοι» έγιναν η κινητήρια δύναμη της Ιστορίας. Σ’ αυτούς (ξανα)στρέφει το βλέμμα του ο Πάνος Ζάχαρης στον δεύτερο τόμο της βραβευμένης και ιδιαίτερα δημοφιλούς σειράς «The Working Dead» Σε μια εποχή που το «απολιτίκ» έφτασε να θεωρείται lifestyle και οποιαδήποτε ερμηνεία της Ιστορίας και των κοινωνικών διεργασιών με ταξικά κριτήρια κατηγορείται ως παρωχημένη, κάποιοι επιμένουν να εξακολουθούν να χαλάνε τη σούπα της υποτιθέμενης ταξικής συμφιλίωσης και να επιστρέφουν σε όρους και περιστατικά που μπορεί να λησμόνησε η γραμμένη από τους νικητές Ιστορία αλλά δεν κατόρθωσε ακόμη να σβήσει από τον ιστορικό χάρτη. Ενας από αυτούς είναι ο γελοιογράφος και δημιουργός κόμικς Πάνος Ζάχαρης που σε πείσμα των καιρών της αφασίας και της απάθειας επιλέγει σταθερά εδώ και χρόνια να φιλοτεχνεί έργα βαθύτατα πολιτικά. Και να τα δημοσιεύει σε διάφορα ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα, να βραβεύεται γι' αυτά, να έχει χιλιάδες αναγνώστες και followers κόντρα στις Σειρήνες της στρογγύλευσης και της λείανσης των αιχμών, που θεωρούνται πολιτικά ορθές πρακτικές από όσους προωθούν την ταξική ειρήνη για να εκμηδενίσουν τις αντιδράσεις απέναντι στη γυαλιστερή νεοφιλελεύθερη βιτρίνα. Ο Ζάχαρης με τις γελοιογραφίες του στην εφημερίδα «Ποντίκι», με τις πολιτικές παρωδίες κλασικών παραμυθιών της σειράς «Scary Tales» στην πρώτη σελίδα του «Καρέ Καρέ» και με τη σειρά «The Working Dead» στην ηλεκτρονική πλατφόρμα socomic.gr εκτοξεύει ασταμάτητα μικρά και μεγάλα πετραδάκια στη βιτρίνα, επιλέγοντας να το κάνει με χιούμορ, χωρίς να χαρίζεται ούτε στους «νικητές» ούτε και στους «ηττημένους». Η επιλογή του να το πράττει χρησιμοποιώντας παραδείγματα και συγκεκριμένα περιστατικά της Ιστορίας δεν είναι τυχαία καθώς ο ίδιος αφενός έχει σπουδάσει στο Ιστορικό Αρχαιολογικό Τμήμα και αφετέρου δεν αρνείται ποτέ την πολιτική του ένταξη στην κομμουνιστική Αριστερά. Το «The Working Dead…and» κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Τόπος και είναι αφιερωμένο στη μνήμη του Γιάννη Ιωάννου που πέθανε τον Μάη του 2019. Συνοδεύεται από ένα εξαιρετικό πολυσέλιδο παράρτημα επιλογικών σημειώσεων και διευκρινίσεων των ιστοριών, που υπογράφει η Στέλλα Μπράτιμου. Πηγή
×
×
  • Create New...