Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Τάσος Θεοφίλου'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 4 results

  1. Η τέχνη του δικαστικού σκιτσορεπορτάζ John Antono Γιάννης Αντωνόπουλος (John Antono) Δύο παράλληλες νέες κυκλοφορίες από τις εκδόσεις Red n’ Noir αναδεικνύουν την τέχνη της καλλιτεχνικής απεικόνισης των δικαστικών διαδικασιών. Το δικαστικό σκιτσορεπορτάζ είναι η καλλιτεχνική απεικόνιση μιας δίκης με σκίτσα. Πρόκειται για ένα είδος δημοσιογραφικής καταγραφής των διαδικασιών εντός μιας δικαστικής αίθουσας που διατηρεί μια ιδιαίτερη αισθητική αξία, καθώς είναι διαμεσολαβημένη από την καλλιτεχνική οπτική του/της δημιουργού. Η καταγραφή μέσω σκίτσων των προσώπων, των στιγμιότυπων και της εν γένει ατμόσφαιρας στη διάρκεια δικών έχει τη δική της ιστορία. Ειδικά στα αμερικανικά δικαστήρια η παράδοση του λεγόμενου courtroom sketch διατρέχει ολόκληρο τον 20ό αιώνα. Χιλιάδες δίκες με δημόσιο ποινικό, κοινωνικό και πολιτικό ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων του Τσαρλς Μάνσον, των εμπλεκόμενων στο σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ, των βετεράνων του Βιετνάμ που αντιτίθεντο στον πόλεμο, των αστυνομικών του Λος Αντζελες, του πρώην ζεύγους Γούντι Αλεν και Μία Φάροου, του Μάικλ Τζάκσον, του διαβόητου Επσταϊν κ.ά., έχουν καλυφθεί και συνεχίζουν να καλύπτονται από επαγγελματίες σκιτσογράφους. Στην Ελλάδα, μεγάλες δίκες με πολιτική και κοινωνική σημασία, που απασχόλησαν την εγχώρια και τη διεθνή κοινή γνώμη, διαθέτουν το δικό τους οπτικό υλικό από το πενάκι επαγγελματιών σκιτσογράφων που προσήλθαν στις αίθουσες των δικαστηρίων και τις κατέγραψαν από κοντά. Τέτοιες είναι η περίφημη Δίκη των Εξ, των πρωταιτίων της χούντας τού 1967, του σκανδάλου Κοσκωτά, της 17N και της Χρυσής Αυγής (για την τελευταία, σκίτσα περιλαμβάνονται στο παράρτημα του τόμου «Βάλ’ τους Χ» των εκδόσεων Τόπος). Αφορμή για την ενασχόληση στο παρόν άρθρο με το συγκεκριμένο είδος δημοσιογραφικής τέχνης ή καλλιτεχνικής δημοσιογραφίας αποτελεί η σχεδόν ταυτόχρονη έκδοση, από το Red n’ Noir, δύο λευκωμάτων με σκίτσα από τις δίκες για δύο εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους υποθέσεις: η πρώτη για τη δολοφονία του εργολάβου Μίμη Αθανασόπουλου στην Καλλιθέα τον Ιανουάριο του 1931 και η δεύτερη για τον φονικό ξυλοδαρμό του ακτιβιστή Ζακ Κωστόπουλου στη Γλάδστωνος τον Σεπτέμβριο του 2018. Η φονική τριάς Το δικαστικό σκιτσορεπορτάζ της δίκης του εγκλήματος στου Χαροκόπου Στις 18 Φεβρουαρίου 1932 ξεκίνησε στην αίθουσα του Πλημμελειοδικείου Αθηνών η πρώτη συνεδρίαση της δίκης για μία από τις πιο πολύκροτες υποθέσεις στα εγκληματολογικά χρονικά του ελληνικού κράτους. Πρόκειται για την υπόθεση της δολοφονίας και του τεμαχισμού του Μίμη Αθανασόπουλου, που έμεινε μέχρι σήμερα γνωστή και ως η υπόθεση του «εγκλήματος στου Χαροκόπου» ή της «κακούργας πεθεράς» ή του «καημένου Αθανασόπουλου». Στο εδώλιο του κατηγορουμένου κάθισαν ως ηθικές αυτουργοί η εν διαστάσει σύζυγος του θύματος Φούλα Αθανασοπούλου, η μητέρα της, Άρτεμις Κάστρου, η υπηρέτρια Γιαννούλα Μπέλλου και ως φυσικός αυτουργός ο 19χρονος εξάδελφος της Κάστρου, Δημήτρης Μοσκιός. Η φονική τριάς, «Ελεύθερος Ανθρωπος», 18.2.1932. Σκίτσο του Μάριου Αγγελόπουλου Ελλείψει, ακόμη, οπτικοακουστικών μέσων καταγραφής, αναλυτικές πληροφορίες για τις 30 μέρες διάρκειας της δίκης αντλούμε αποκλειστικά από τις δημοσιεύσεις των εφημερίδων. Το κομμάτι του δικαστικού ρεπορτάζ, που αφορούσε την αρθρογραφία, αποδελτίωσε, προσάρμοσε και συνέθεσε ο Τάσος Θεοφίλου, προσφέροντάς μας μια συναρπαστική και ευανάγνωστη crime non fiction νουβέλα με το βιβλίο του «Καημένε Αθανασόπουλε;» (εκδ. Red n’ Noir, Μάρτιος 2022). Συλλέγοντας το υλικό του παραπάνω βιβλίου, ο Θεοφίλου συγκέντρωνε παράλληλα τις φωτογραφίες και τα σκίτσα από εφημερίδες όπως η «Ακρόπολις», η «Βραδυνή», ο «Ελεύθερος Ανθρωπος», η «Ελληνική», η «Εσπερινή» και η «Πατρίς». Συνολικά συγκέντρωσε 129 σκίτσα, τα οποία δημοσιεύονται για πρώτη φορά μετά από 90 χρόνια στον τόμο «Η φονική τριάς». Πρόκειται για την καλλιτεχνική αποτύπωση της διαδικασίας που έφεραν σε πέρας τα πενάκια σκιτσογράφων της εποχής – ανώνυμων επί το πλείστον, αλλά και με τις υπογραφές ονομάτων όπως του Αγγελόπουλου, της Γεωργιάδου και του Καστανάκη. Τα σκίτσα του τόμου είναι αντιπροσωπευτικά της ηθογραφικής διάστασης που επικρατούσε στη γελοιογραφία του Μεσοπολέμου. Σε αυτά παρατηρούμε, με εξπρεσιονιστική σκιαγράφηση, τα πρόσωπα των βασικών κατηγορουμένων, αλλά και των λοιπών παραγόντων της δίκης: προέδρου, εισαγγελέα, συνηγόρων, μαρτύρων, ενόρκων, αστυφυλάκων κ.ά. Βλέπουμε με τα χέρια τους Το δικαστικό σκιτσορεπορτάζ από τη δίκη για τον φονικό ξυλοδαρμό της Zackie Oh / του Ζακ Κωστόπουλου Η υπόθεση του φονικού ξυλοδαρμού του 33χρονου Ζακ Κωστόπουλου με κατηγορούμενους έναν ιδιοκτήτη κοσμηματοπωλείου, έναν μεσίτη και τέσσερις αστυνομικούς ξεκίνησε να εκδικάζεται στις 20 Οκτωβρίου 2021. Η διαδικασία ολοκληρώθηκε στις 3 Μαΐου 2022 με την αθώωση των τεσσάρων αστυνομικών και την καταδίκη του κοσμηματοπώλη Δημόπουλου και του μεσίτη Χορταριά. Η έδρα του δικαστηρίου, της Αλέξιας Οθωναίου, 15.3.2022 Παρά το έντονο κοινωνικό ενδιαφέρον για τη δημοσιότητα της δίκης, η παρουσία φωτορεπόρτερ στην αίθουσα απαγορεύτηκε λόγω των αντιρρήσεων της υπεράσπισης. Αυτή η απαγόρευση οδήγησε το Παρατηρητήριο της δίκης στη λύση της απεικόνισης της διαδικασίας μέσω του δικαστικού σκιτσορεπορτάζ. Έτσι γεννήθηκε η πρωτοβουλία «Βλέπουμε με τα Χέρια τους», η οποία κάλυψε οκτώ από τις συνολικά δεκαεφτά δικασίμους. Οι τέσσερις κατηγορούμενοι αστυνομικοί, του Παναγιώτη Μητσομπόνου, 15.2.2022 Στις συνεδριάσεις παρευρέθηκαν οι σκιτσογράφοι Αλέξια Οθωναίου, Παναγιώτης Μητσομπόνος, Crispy Shift, Kanellos Cob και John Antono, καταγράφοντας ο καθένας/η καθεμιά τη διαδικασία με το δικό του/της καλλιτεχνικό ύφος. Το «Βλέπουμε με τα Χέρια τους» τυπώθηκε με την υποστήριξη του Ιδρύματος Ρόζα Λούξεμπουργκ και όλα τα έσοδα έκδοσης θα διατεθούν στα δικαστικά έξοδα του εφετείου. 📌 Παρακολουθήστε πλούσιο υλικό δικαστικού σκιτσορεπορτάζ στο #courtroomsketch και τον λογαριασμό courtroom_art στο instagram Πηγή
  2. Ζυλ Μυγέ, Επιθεωρητής Μυγοκτονιών Πρόκειται για ένα 16ασέλιδο μυγο-νουάρ κόμικ, με πρωταγωνιστή τον επιθεωρητή μυγοκτονιών Ζυλ Μυγέ. Η πρώτη εμφάνιση του Επιθεωρητή Ζυλ Μυγέ ήταν στο κόμικ "Bad Choices", αλλά απ' ότι φαίνεται αποκτάει τον δικό του τίτλο Το τεύχος αυτό έχει υπότιτλο "Σαν τον Ρωμαίο και την Ιουλιέτα". Η υπόθεση που καλείται να εξιχνιάσει ο Ζυλ Μυγέ, έχει να κάνει με τα πτώματα από ένα ζευγάρι μυγών που βρέθηκαν στο κρεβάτι ενός διαμερίσματος. Πρόκειται για μια πετυχημένη νουάρ-παρωδία, που εκμεταλλεύεται σωστά τα εντομολογικά χαρακτηριστικά των πρωταγωνιστών της. Η υπόθεση δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο στη λύση της, αλλά δεν είναι κι αυτός ο σκοπός. Το κόμικ παίζει με τα κλισέ του είδους και βγάζει ένα πολύ ενδιαφέρον αποτέλεσμα, με σωστή ατμόσφαιρα, ρυθμό και χιούμορ. Το σχέδιο της Chrispy Shift λειτουργεί πολύ καλά και ο χρωματισμός είναι τόσο σκοτεινός όσο πρέπει, με παλέτα θερμών χρωμάτων. Μια προσεγμένη έκδοση - σφηνάκι, στα 4 ευρώ αν θυμάμαι καλά. (οι συγκεκριμένες φώτος είναι προωθητικές κι όχι από το κόμικ) Απ΄ότι είδα στο εσώφυλλο, οι περιπέτειες του Επιθεωρητή Ζυλ Μυγέ θα έχουν και συνέχεια, το επόμενο τεύχος θα είναι Η Μυστηριώδης εξαφάνιση της Lady Dragonfly (οι περισσότερες φώτος είναι από το φβ του red'n'noir)
  3. Το διήγημα που έμελλε να μετατρέψει τον θρύλο του Μπάτμαν σε μια καπιταλιστική φιγούρα, δεν είναι άλλο από το "ΑΝΤΙΟ ΜΠΑΤΜΑΝ" του Τάσου Θεοφίλου. Ένα διήγημα που επιλέγει να μιλήσει με ειλικρίνεια, και να αποδώσει ένα πολιτικό νόημα στον κόσμο της Γκόθαμ Σίτι... Το ολιγοσέλιδο διήγημα, γραμμένο το 2011 στη Λαμία, αποτέλεσε και ένα από τα τελευταία του Θεοφίλου πριν την προφυλάκισή του. Ο Τάσος Θεοφίλου βρέθηκε στη δίνη μιας από τις πιο πολύκροτες δικαστικές πλάνες των τελευταίων ετών. Κατηγορήθηκε για ανθρωποκτονία και συμμετοχή στην οργάνωση «Πυρήνες της Φωτιάς», στο Εφετείο –κι ενώ η υπόθεση του πήρε δημοσιότητα από αλληλέγγυους και Μέσα που διαπίστωσαν ότι το κατηγορητήριο έβριθε από κενά- αθωώθηκε. Έζησε πέντε χρόνια μέσα στη φυλακή, Δομοκό και Κορυδαλλό, όπου συνέχισε να γράφει καθημερινά. Ήδη ήταν γνωστός blogger ως Τάσσιος Θήτα το 2012. Ενώ ο Θεοφίλου ήταν ακόμα εντός των τεσσάρων τοιχών μιας φυλακής, ο Kanellos Kob παίρνει στα χέρια του αυτό το διήγημα, και με δική του πρωτοβουλία το μετατρέπει σε ένα 16-σελιδο κόμικ. Το έστειλε στον Θεοφίλου, έγιναν μερικές διορθώσεις στο κείμενο και ακολούθησε η έκδοση του άλμπουμ –λίγο καιρό μετά την αποφυλάκιση και αθώωση του Θεοφίλου- το 2018, από την εκδοτική Red n’ Noir. Το κόμικ έγινε τόσο ανάρπαστο, ώστε κέρδισε το βραβείο Κοινού στα ΕΒΚ το 2019. Να σημειωθεί πως όλη η παραγωγή του έγινε όσο ο Θεοφίλου ακόμα πάλευται για τη δικαίωσή του... Γιατί όμως τέτοια επιτυχία; Το «Αντίο, Μπάτμαν» μιλάει για τον Τζο Τσιλ, έναν φτωχό προλετάριο που κατάφερε να τρυπώσει στην έπαυλη του κυρίου Γουέην -εν μέσω μια δεξίωσης- ως σερβιτόρος. Να σημειωθεί πως ο Τζο Τσιλ όμως έχει καταλάβει πως ο Μπρους Γουέην και ο Μπάτμαν είναι το ίδιο άτομο. Απώτερος σκοπός; Να αποδομήσει αυτόν τον θρύλο. Καθώς προχωράει το κόμικ παρακολουθούμε τον μπάτμαν να τον απαγάγει ο τζο, και εκεί έχοντάς τον δεμένο, μετά από έναν διάλογο γεμάτο πόνο από τον τζο ως προς τον ήρωα που τον κατέστρεψε, τελειώνοντας (spoilers) στην δολοφονία του μπάτμαν, από όπλο. Ο Μπάτμαν στο συγκεκριμένο κόμικ αντιμετωπίζεται ως ένα κακομαθημένο κωλόπαιδο που έχει πάρει τον νόμο στα χέρια του. Μια φιγούρα που εκπροσωπεί την παντοδυναμία της αστικής τάξης. Κάποιος που ασκεί μια ακροδεξιάς υφής αντεγκληματική πολιτική. Που επιχειρεί να πάει το δόγμα Νόμος και Τάξη ένα βήμα παραπέρα. Ενσαρκώνει έναν ολόκληρο παρακρατικό μηχανισμό και εκφράζει το προνόμιο της αστικής τάξης στην αυτοδικία. Το κομικ αποτελεί έναν πολιτικό προβληματισμό του συγγραφέα, εξηγώντας ουσιαστικά τον πόνο που οφείλεται στις ταξικές αιτίες. Αιτίες που προκαλούνται από τον ίδιο τον Μπάτμαν. Γιατί εμείς ως αναγνώστες, ως θαυμαστές, τον κοιτάμε σαν θεό, αλλά παραβλέπουμε πολλές φορές την αλήθεια. Μια αλήθεια που η παιδική μας αφέλεια μας αποτρέπει από το να την αναγνωρίσουμε. Γιατί όπως πολύ σωστά αναφέρει και ο Τάσος Θεοφίλου, «Η Γκόθαμ Σίτι είναι μια δυστοπία». Η αποκατάσταση της αλήθειας είναι το «Αντίο, Μπάτμαν». Και πραγματικά δείχνει πως το καλλιτεχνικό πνεύμα μπορεί να εκφραστεί τόσο ψυχρά μέσα από μόνο 16 σελίδες. Προσωπικά, είναι το πιο explicit πολιτικό κόμικ των τελευταίων ετών, και σας το προτείνω ανεπιφύλακτα... Κείμενα & συνεντεύξεις γύρω από τον κόμικ: Διαβάζοντας την ποπ κουλτούρα με ταξικά γυαλιά - Smassing Culture Ο Σκοτεινός Ιππότης Κλείνει Τα 80 - Smassing Culture Ο Τάσος Θεοφίλου Λέει Αντίο Στον Μπάτμαν - Vice Συνέντευξη Τάσος Θεοφίλου - Comicdom Το site αφιερωμένο στον αγώνα ελευθέρωσης Θεοφίλου, με τον τίτλο Αντίο Μπάτμαν...
  4. Το "Οθέλος - Μια pulp τραγωδία" είναι ένα Ελληνικό νουάρ κόμικ από τα πενάκια του Τάσου Θεοφίλου (σενάριο) και Χριστίνας Σ. (σχέδιο). Έχει πάρει το μοτίβο του απαγορευμένου ζευγαρίου από την γνωστή σαιξπηριανή τραγωδία του 1603 όπου ο Οθέλος είναι ένας αλλοδαπός ληστής τραπεζών και η Δυσδαιμόνα κόρη εισαγγελέα. Με μοτίβο μια σύγχρονη Ελληνική μεγαλούπολη εμπνευσμένη από την Αθήνα/Θεσσαλονίκη που δεν ονοματίζεται, παρακολουθούμε μια τυπική νουάρ υπόθεση που εμπλέκει νονούς της νύχτας, ανταλλαγές πυρών μεταξύ εγκληματιών και αστυνομικών, ληστείες τραπεζών, κλεμμένα αυτοκίνητα, δολοφονίες, πάθος και απαγορευμένο έρωτα. Στο κέντρο όλων βρίσκονται τρεις κύριοι χαρακτήρες: Ο Οθέλος που με τον συνεργό του διαπράττει ληστείες χωρίς να γνωρίζει ότι η κλεμμένη Πόρσε που χρησιμοποιούν άνηκε σε έναν εισαγγελέα που ταυτόχρονα είναι ο πατέρας της αγαπημένης του Δυσδαιμόνας και ένας δημοσιογράφος ο οποίος αποτελεί πρακτικά την προσωποποίηση του Θεοφίλου μέσα στην πλοκή και αφηγείται την ιστορία εκεί που χρειάζεται exposition. Το σχέδιο της Χριστίνας έχει μεγάλα περιθώρια βελτίωσης τεχνικά αλλά έχει αυτό το κάτι που χρειάζονται οι νουάρ υποθέσεις, είναι ατμοσφαιρικό αλλά ταυτόχρονα διακριτικό χωρίς να κλέβει την λάμψη του σεναρίου και το αφήνει να απλωθεί. Το ασπρόμαυρο είναι μονόδρομος πλέον αν θέλεις σωστές βάσεις για ένα τουλάχιστον συμπαθητικό αστυνομικό κόμικ και έχει προσέξει πολύ τις σκιές και τα περιβάλλοντα που πλαισιώνουν τις σκηνές. Το σενάριο από την άλλη δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο ούτε πρωτοτυπεί - έχει ίντριγκα, είναι σκληρό και ανελέητο προς τους πρωταγωνιστές του, έχει και μια γενναία δόση αστικής φιλοσοφίας με πολιτική χροιά που με κούρασε γιατί αισθάνθηκα ότι κάπου έχασε τον στόχο του γιατί προσπάθησε να θίξει ταυτόχρονα παραπάνω ζητήματα απ'όσα μπορούσε και ισορροπούσε άτσαλα μεταξύ "κατηγορώ" και μυστηρίου. Το μεγάλο μειονέκτημα όμως είναι στα ασφυκτικά μεγάλα κείμενα. Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι χειρότερο σε κόμικ από το να το ανοίγεις και να ξεκινάς με 3 σελίδες κειμένου που σε εισάγει στην ιστορία και καθ'όλη την διάρκεια η αφήγηση και οι εσωτερικοί μονόλογοι του δημοσιογράφου να είναι τεράστιοι και να διαβάζεις, να διαβάζεις, να διαβάζεις..από ένα σημείο και μετά απλά πέρναγα μπαλονάκια με τοποθετήσεις του συγγραφέα που υπάρχουν απλά γιατί ήθελε να πει κάποια πράγματα, ανεξάρτητα αν κολλούσαν στις συγκεκριμένες φάσεις ή γενικότερα στην ιστορία (που δεν κολλούσαν στο συντριπτικό ποσοστό). Αυτό δυστυχώς ήταν dealbreaker για μένα, την σκιτσογράφο θέλω να την ξαναδώ γιατί πιστεύω ότι έχει πολλές προοπτικές, ο σεναριογράφος όμως πρέπει να κάνει στροφή 180 μοίρες αν θέλει να συνεχίσει στην 9η τέχνη. Φαίνεται ότι δεν έχει πιάσει τον παλμό του μέσου και αρνείται πεισματικά τις τρομερά σημαντικές ευκολίες της οπτικοποίησης κειμένων. Αλλιώς ας το έγραφε σε βιβλίο. Πάντως, αυτό που όντως είναι πολύ ενδιαφέρον στο συγκεκριμένο κόμικ είναι η ιστορία πίσω από την έκδοση του. Στον επίλογο έχει μια μικρή παράγραφο που μας ενημερώνει ότι η ιστορία γράφτηκε στο διάστημα 2010-2014 και αποσπάσματα των κειμένων αποτελούν και κατασχεμένο υλικό της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας. Ο Τάσος Θεοφίλου διατηρεί ένα blog ονόματι "Παρανουαρικό" με περιεχόμενο που εστιάζει στον αντιεξουσιαστικό χώρο πέρα από την νουάρ θεματολογία και κάποτε είχε και ο ίδιος συλληφθεί ως μέλος της οργάνωσης "Συνωμοσία των πυρήνων της φωτιάς" και κατηγορούμενος για ληστεία και ανθρωποκτονία (κρίθηκε εν τέλει αθώος μετά από 5 χρόνια). Ο "Οθέλος" αποτελεί συρραφή διαφόρων πραγματικών αστυνομικών ρεπορτάζ που κέντρισαν το ενδιαφέρον του κατά καιρούς και σε μεγάλο μέρος του γράφτηκε πίσω από τα κάγκελα με αρκετούς χαρακτήρες βασισμένους σε πραγματικούς συγκρατούμενους του. Είναι μια τίμια προσπάθεια και αρκετά διαφορετική από την χιουμορ-ο-κρατούμενη ελληνική σκηνή. Αλλά θα μπορούσε να είναι πολύ πολύ καλύτερη με σχετικά λίγες μόντες. ?
×
×
  • Create New...