Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Σταύρος Κιουτσιούκης'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 16 results

  1. Ο Σταύρος Κιουτσιούκης μάς εισάγει στο «εργαστήριό» του – Έκθεση πρωτότυπων ερωτικών σχεδίων στη Θεσσαλονίκη Στο «εργαστήριό» του εισάγει με την έκθεση «Χμ… πολύ πρωτότυπο» το κοινό του ο δημοφιλής σκιτσογράφος και δημιουργός κόμικς Σταύρος Κιουτσιούκης, καθώς από χθες το βράδυ και για ένα μήνα θα εκτίθενται στη Θεσσαλονίκη πρωτότυπα έργα του που φτιάχτηκαν στο χαρτί πριν βρεθούν στην τελική τους μορφή σε κάποιο βιβλίο. ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΕΛΙΝΑ ΤΟΥΚΟΥΣΜΠΑΛΙΔΟΥ Τα εγκαίνια της έκθεσης πραγματοποιήθηκαν το βράδυ της Παρασκευής στο καφέ Λουξ με φίλους και λάτρεις των κόμικς του Σταύρου Κιουτσιούκη να δίνουν το παρών βλέποντας σκίτσα αθέατα μέχρι στιγμής για τον μέσο αναγνώστη σε αντιπαραβολή με τις τελικές σελίδες των βιβλίων. «Ο επισκέπτης που θα έρθει θα δει πρωτότυπες σελίδες όπως σχεδιάζω στο χαρτί με πινέλο προτού τις χρωματίσω. Θα δει έτσι ότι το σχέδιο δεν είναι ψηφιακό αλλά αναλογικό», αναφέρει ο κ. Κιουτσιούκης στο ThessToday.gr. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η εντυπωσιακή λεπτομέρεια στα πρωτότυπα έργα, με τον σκιτσογράφο να επισημαίνει ότι ο παραδοσιακός τρόπος είναι δυσκολότερος καθώς δεν επιτρέπει τη διόρθωση των λαθών, όπως συμβαίνει με τα ψηφιακά μέσα, ωστόσο είναι αυτός που προτιμάει για τη δική του δημιουργία. «Είναι ο δικός μου κόσμος που περιέχει την υφή του χαρτιού και πιο παραδοσιακές μεθόδους. Δε μπορώ να αρνηθώ το σήμερα. Απλά εγώ επέλεξα έναν τρόπο να κρατιέμαι στο παρελθόν. Είναι βέβαια πιο χρονοβόρα διαδικασία. Επιτρέπει λιγότερα λάθη, αλλά είναι ο τρόπος που έμαθα και αγαπώ. Ακόμη και κάτι που μοιάζει να είναι αναχρονιστικό έχει δυνατότητες εξέλιξης. Δηλαδή στις μέρες μας υπάρχουν πολύ καλύτερα χαρτιά και πινέλα απ’ ό,τι 30 χρόνια πριν». Τα πρωτότυπα έργα που περιλαμβάνονται στην έκθεση είναι από τα βιβλία «Τρόμος», που έχει εξαντληθεί και «Χυλόπιτα» που είναι το τελευταίο του βιβλίο και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ένατη Διάσταση. Πρόκειται για ένα κόμικ ερωτικού περιεχομένου, ακατάλληλο για ανηλίκους, που αφορά μια ερωτική απογοήτευση. Μιλώντας για τον συνδυασμό του χιούμορ και του έρωτα στα έργα του, στοιχεία που τον έχουν καταστήσει έναν από τους πιο αγαπητούς δημιουργούς κόμικ στην Ελλάδα, ο Σταύρος Κιουτσιούκης αναφέρει: «Είναι η δική μου ματιά για τον έρωτα. Πιστεύω ότι πρέπει να τον αντιμετωπίζουμε χαλαρά, με διασκέδαση. Μόνο με θετικά πρόσημα ως συνεπακόλουθα της αγάπης. Όταν κάνουμε έρωτα στην πραγματική ζωή πάντα εμπεριέχει αγάπη. Ακόμα και το περιστασιακό σεξ εμπεριέχει κάτι θετικό». Ο ίδιος έχοντας ξεκινήσει την ενασχόλησή του με την ένατη τέχνη πριν από 24 χρόνια, δηλώνει «παλιά καραβάνα με καλή διάθεση για εξέλιξη». Αναφορικά με το πώς έχει αλλάξει η αντιμετώπιση του κοινού μέσα στην πάροδο του χρόνου σημειώνει περιεκτικά στο ThessToday.gr πως «αν έκανα αυτή την έκθεση πριν 20 χρόνια θα συγκέντρωνε τρία ξαδέλφια μου και θα καταλήγαμε να πίνουμε μπύρες». Προσθέτοντας δε πως «ο κόσμος πλέον αγαπάει τα κόμικς και θέλει να τα δει. Η χώρα μας δεν έχει παιδεία στα κόμικς. Μέχρι πρότινος οι περισσότεροι τα θεωρούσαν κάτι αμιγώς παιδικό και δεν ήταν ανάγνωσμα που αφορούσε πολλούς ενήλικες». Η έκθεση των πρωτοτύπων πέρα από μία «κλεφτή» ματιά στον κόσμο του σκιτσογράφου, είναι μια ευκαιρία σύμφωνα με τον ίδιο για τους νέους δημιουργούς να έρθουν σε επαφή με τον «αναλογικό» τρόπο δημιουργίας κόμικς. «Ένας δημιουργός και επίδοξος δημιουργός μπορεί να δει μια εναλλακτική στον τρόπο που σχεδιάζει. Η γενιά μου έχει καταβολές αναλογικού σχεδίου αλλά ταυτόχρονα έχουμε εισαχθεί και στο ψηφιακό κομμάτι. Άρα μπορούμε να υπηρετούμε και τα δύο. Οι νεότεροι που ξέρουν μόνο την ψηφιακή εκδοχή μπορούν να δουν κάτι διαφορετικό και να ωφεληθούν. Όσον αφορά τους αναγνώστες μπορούν να ανακαλύψουν τι είναι αυτό που πολλές φορές τους εντυπωσιάζει στην εικόνα. Είναι σαν τη διαφορά μεταξύ βινυλίου και ψηφιακού ήχου. Εγώ είμαι το βινύλιο, έχω τη “φασαρία” γιατί μεταφέρω την υφή του χαρτιού, ακόμα και με τις ατέλειές του». Περισσότερες πληροφορίες για την έκθεση «Χμ… πολύ πρωτότυπο» μπορείτε να βρείτε εδώ Πηγή
  2. until
    Μια πολύ πρωτότυπη έκθεση του @kioutsioukis ξεκινάει σήμερα και σας περιμένει! Πρωτότυπες σελίδες όπως δεν φτάνουν συνήθως στα μάτια των αναγνωστών, σε αντιπαραβολή με το τελικό έγχρωμο αποτέλεσμα. Ο δημιουργός μάς ανοίγει μια χαραμάδα, επιτρέποντάς μας κλεφτές ματιές στο μυστικό του εργαστήρι! Το χαρτί, το μολύβι και το πενάκι συναντούν τον ψηφιακό χρωματισμό και τα πάντα μεταμορφώνονται. Για έναν ολόκληρο μήνα στο φιλόξενο πατάρι του καινούργιου ΛΟΥΞ στο Μπεζεστένι. Μιλτιάδη Κουντουρά 5. Τα εγκαίνια θα γίνουν σήμερα στις 19:30 Πηγή
  3. Το κόμικ πρέπει να το παίρνεις σπίτι σου, δεν είναι για τον τοίχο Τέσσερις δημιουργοί συζητούν για το αντικείμενο τους, τα φεστιβάλ και την ανταπόκριση του κόσμου. Τελικά, το ελληνικό κοινό έχει «κομιξοπαιδεία»; Λέξεις: Χρυσούλα Κονταράκη Η ένατη τέχνη, ή αλλιώς κόμικ, είναι από πολλούς παρεξηγημένη. Κυρίως, γιατί θεωρείται παιδική. Για κάποιους όλα είναι «μικυμάου». Κι όμως η αντίληψη αυτή φαίνεται ν’ ανατρέπεται. Φεστιβάλ, εκθέσεις, περιοδικά, μουσεία, βιβλιοπωλεία, όλα ειδικά αφιερωμένα στον κόσμο των κόμικ, δείχνουν πως η δημοφιλία τους όλο και αυξάνεται. Ποιος καταλληλότερος, όμως, να μιλήσει γι’ αυτά, από τους ίδιους τους καλλιτέχνες; Tέσσερις Έλληνες δημιουργοί, που θα βρίσκονται στο Artists’ Alley του φετινού φεστιβάλ, κάποιοι με παρουσία στον χώρο τόσο ως καλλιτέχνες, όσο και ως διοργανωτές και όλοι με τον ίδιο ενθουσιασμό και αγάπη για την τέχνη τους, συζητούν μέσα από σε τέσσερις διαφορετικές συνεντεύξεις τα κόμικ τους και την αγαπημένη τους θεματολογία, τα φεστιβάλ, που κάποιοι θα έλεγαν πως έχουν κάνει «μπαμ» τα τελευταία πέντε χρόνια, το φαινόμενο που λέγεται «λογοκρισία των social», τα δυνατά και τα αδύνατα σημεία της ελληνικής σκηνής (και όχι μόνο). Νίκος Καμπασελέ Το πρώτο μεγάλο κόμικ του Νίκου Καμπασελέ κυκλοφόρησε στο Comic n’Play του 2019 από τις εκδόσεις της Ένατης Διάστασης. Στην ερώτηση αν θα ακολουθήσει κι άλλο τεύχος της «Θύελλας» η απάντηση ήταν θετική. Ο Αλεξανδρουπολίτης δημιουργός δεν φοβάται να αντλήσει από το βυζαντινό παρελθόν στοιχεία που θα αναμίξει με βαμπίρ και επιστημονική φαντασία, για να εξερευνήσει το πόσο η θρησκεία μας επηρεάζει, συνειδητά ή ασυνείδητα, στις επιλογές που κάνουμε ή στον τρόπο που επιδρά γενικά ή στην ίδια μας την ταυτότητα. Η πρώτη μου απορία ήταν αν φοβήθηκε, μήπως λογοκριθεί. «Γι’ αυτό δεν βάλαμε τον σταυρό στο εξώφυλλο. Το original εξώφυλλο ήταν με έναν σταυρό μπροστά, κανονικά. Αυτή ήταν η μόνη παρέμβαση. Το είχα σκεφτεί και μόνος, αλλά ήθελα λίγο να δοκιμάσω τα νερά». Είναι η πλευρά που λέει ότι δεν υπάρχει η θρησκεία, είναι απλά ένα όργανο ελέγχου και επιβολής εξουσίας και είναι και η πλευρά που λέει ότι η θρησκεία είναι κάτι βαθύτερο και μυστικιστικό και σου δίνει μία ενέργεια για να αντέχεις τις δυσκολίες της ζωής. Η Θύελλα σαν ηρωίδα βρίσκεται στην μέση αυτών των δύο και είναι σαν να τα παρατηρεί εξίσου, χωρίς, όμως, να παίρνει ανοιχτά το μέρος είτε της μίας πλευράς είτε της άλλης, γιατί έχει τον δικό της σκοπό και πορεύεται με βάση αυτό. Αυτοπροσωπογραφία του Νίκου Καμπασελέ Moebius και Miyazaki ήταν οι δύο επιρροές του Νίκου στο σχέδιο. Ο Moebius πρώτη φορά ήρθε στην Ελλάδα μέσω της Βαβέλ. Στην ερώτηση, αν διάβαζε Βαβέλ, μου απάντησε: «Μα, φυσικά!». Η δημιουργική διαδικασία ενός κόμικ για τον Νίκο έχει «αυστηρά ωράρια, μεγάλα τραπέζια με πολλά μηχανήματα, πολλές αφίσες στους τοίχους και τέχνη, βασικά, για να έχεις έμπνευση και πολλή πολλή μουσική.» Η Θύελλα συγκεκριμένα σχεδιάστηκε υπό τον ήχο της death metal και ειδικά των Bolt Thrower. Για τις σχεδιαστικές του επιρροές ο Νίκος συμπληρώνει: «Ο ρεαλισμός μ’ ενδιαφέρει μέχρι εκεί που εξυπηρετεί την ιστορία. Δηλαδή δεν καίγομαι να κάνω κάτι που μοιάζει απόλυτα ρεαλιστικό, γιατί βρίσκω ότι χάνει και την γοητεία του έτσι. Μ’ αρέσει κυρίως να φαίνεται ελκυστικό και να σου προκαλεί κάτι στο μάτι, να θέλεις να εξερευνήσεις παρακάτω». Η αλήθεια είναι πως το οπτικό ερέθισμα ήταν κάτι που μου ανέφεραν και οι τέσσερις καλλιτέχνες. Η εικόνα. Παρατηρείς και οικειοποιείσαι στοιχεία που σου αρέσουν, μέχρι να φτάσεις συνθέσεις το δικό σου προσωπικό στυλ. Τα κόμικ δεν είναι αμιγώς παιδικά. Πριν ολοκληρώσω την ερώτηση μου, ο Νίκος βιάστηκε να συναινέσει. Μάλιστα, συμπλήρωσε πως τα κόμικς δεν ήταν καν παιδικά στην αρχή και έγινε ένα ολόκληρο κίνημα για να μην φτιάχνονται παιδικά κόμικς, γιατί θεωρούνταν ότι η παιδική ψυχή ήταν πολύ ευαίσθητη γι’ αυτά. Γι’ αυτό και έγινε το Comics Code Authority, για να λογοκρίνει τα κόμικς που έβγαιναν για παιδιά και να τα κάνει να είναι εντελώς αδιάφορα, στην ουσία: «οπότε το ότι τα κόμικς είναι παιδικά είναι σχεδόν πρόσφατη ιστορία, σχετικά πρόσφατη λογική». Στην Ελλάδα, τα πρώτα τεύχη από τα κλασικά εικονογραφημένα είχαν και οδηγίες που σου εξηγούσαν τι είναι το κόμικ και πώς να το διαβάζεις. Αριστερά το πρώτο μεταφρασμένο τεύχος των «Κλασικών Εικονογραφημένων». Δεξιά το πρώτο τεύχος των «Κλασικών Εικονογραφημένων» με θέμα από την ελληνική μυθολογία. Το εξώφυλλο της «Θύελλας», το δεύτερο τεύχος της οποίας θα κυκλοφορήσει στο 20ο Comic N’ Play. Ανέστης Μαυρομμάτης- Παρασίδης Ο Ανέστης Μαυρομμάτης Παρασίδης θεωρεί ότι ήταν όλα «μπαμ» για τα φεστιβάλ των κόμικ από το ’16. Η σχέση του ίδιου με τα κόμικ έχει βαθιές ρίζες. Έχοντας μία αγάπη από πολύ μικρή ηλικία για ό,τι έχει να κάνει με την εικόνα και «τα εικαστικά και οπτικά ερεθίσματα. Θυμάμαι ότι ο πατέρας μου, συλλέκτης και ο ίδιος, μού πήρε ένα «Μίκυ Μάους» σε κάτι διακοπές και είπα ότι εγώ θα κάνω συλλογή κόμικ και κάπως έτσι χτίστηκε αυτό». To 2020 ξαναέγινε το Comic dom στην Αθήνα, μετά από έναν χρόνο απουσίας, εξαιτίας της πανδημίας. «Λόγω και της απουσίας των υπόλοιπων φεστιβάλ, ήταν απίθανα πάρα πολύς ο κόσμος. Δεν μπορώ να το υπολογίσω αριθμητικά πώς ήταν, αλλά έβλεπα ότι δεν μπορούσαμε να πάρουμε ανάσα. Φεύγαμε το βράδυ και ήμασταν με κομμένα τα πόδια από την κούραση. Το πόσο είχαμε μιλήσει! Είχαμε όλοι κάτι σέξι φωνούλες μετά, βραχνιάζαμε, κάναμε, ράναμε… Υπάρχει μία τάση στήριξης. Είναι λίγο σαν το ετήσιο προσκύνημα μας. Ήταν, ας πούμε, μία τριήμερη γιορτή, γι’ αυτό και μετά είχαμε μία μίνι καταθλιψούλα τις επόμενες μέρες κι όχι μόνο για τους άλλους δημιουργούς, αλλά για τον κόσμο που σε ακολουθεί, γιατί μοιράζεσαι το ό,τι έχεις παράξει μέσα σ’ αυτό το διάστημα. Δηλαδή έχει πάντα όμορφα συναισθήματα». Φωτογραφία του Ανέστη Μαυρομμάτη- Παρασίδη από το Comic dom 2021, τραβηγμένη από τον φακό του Ορέστη Βλάχου. Πράγματι, πέρασε πολύς κόσμος τυχαία από την συγκεκριμένη πλατεία και το φεστιβάλ. Είχε πολλούς επισκέπτες και περαστικούς από το κέντρο της Αθήνας. Το «Inner Forest» του Ανέστη το πήραν και πολλοί τουρίστες, γιατί είναι χωρίς λόγια. Το έπαιρνε και κόσμος που «απλά περνούσε από εκεί. Δεν πιστεύω ότι ο κόσμος έρχεται σ’ αυτά τα φεστιβάλ, επειδή είναι αναγνώστης κόμικς. Νομίζω ότι απλά υπηρετεί μία τάση κι αυτή έχει να κάνει με την στήριξη αυτών των event και με την στήριξη των καλλιτεχνών. Μπορεί ακόμα και με το ότι είναι κουλ να πηγαίνεις σε τέτοια φεστιβάλ». Ο Ανέστης έχει συμμετάσχει και σε φεστιβάλ του εξωτερικού. Δεν πρόλαβε να πάει σε πολλά, βέβαια, λόγω κορωνοϊού, αλλά έχει πλέον και μία εικόνα της κατάστασης και εκτός Ελλάδος. Υπάρχει, απ’ ότι μου είπε, μία ιδιαιτερότητα στην Ελλάδα, που δεν υπάρχει αλλού: «ο κόσμος μάς στηρίζει και είναι πολύ όμορφο αυτό. Είναι λίγο αμφίδρομο, δηλαδή από τη μία είσαι στην Ελλάδα που δεν την παλεύεις, έτσι κι αλλιώς, αλλά από την άλλη, όλος ο κόσμος δεν την παλεύει, οπότε έρχεται και τα στηρίζει αυτά». Αντίστοιχο φεστιβάλ στο Βερολίνο δεν έχει καν κόσμο ή ακόμη και της Ανγκουλέμ, που είναι τεράστιο, «γιατί εκεί δεν έχεις αυτό με τον καλλιτέχνη, που θα πας να τον συναντήσεις στο τραπεζάκι του και να του πεις «Δεν μου αρέσει αυτό! Τι υλικά χρησιμοποιείς; Τρέχουνε οι μύξες σου πάνω στα prints σου». Είναι πιο απρόσωπα. Είναι λίγο για stars, κάπως έτσι». Και πάλι το οπτικό κομμάτι φαίνεται να παίζει ρόλο την απόφαση του Ανέστη να ασχοληθεί με τα κόμικ. Στην αρχή, διάβαζε Αστερίξ και δεν μπορούσε να ξεκολλήσει από τα δέντρα. Όταν πλέον ανακάλυψε και τους ευρωπαϊκούς καλλιτέχνες, όπως τον Moebius, τον Manara κ.α. (και πάλι μέσω της Βαβέλ), άρχισε να αντλεί στοιχεία που άμεσα ή έμμεσα τον βοήθησαν να δημιουργήσει το δικό του στυλ. «Δηλαδή μπορεί να έβρισκα κάτι που με έλκυε για κάποιο λόγο και το παρατήρησα τόσο πολύ, ώστε μετά, επίσης με κάποιο τρόπο, με διάφορες διαδικασίες, να μπήκε και στην δουλειά μου» και, κάπως έτσι, έφτασε να δημιουργήσει το «Inner Forrest», κάτι πολύ διαφορετικό σχεδιαστικά από τα «Μίκυ Μάους» που αποτέλεσαν την πρώτη του επαφή με το κόμικ. Ο Ανέστης ξεκίνησε να βλέπει πιο επαγγελματικά τα κόμικς, όταν εντάχθηκε στην ανεξάρτητη ομάδα δημιουργών κόμικ «Inkkorekt»(inkorrekt: 2006 (inkorrekt-comics.blogspot.com) στα δεκαεφτά του. Σήμερα «Inkorrekt» δεν υπάρχει. Στην θέση της δημιουργήθηκε, όμως, το Comic N’ Play από άτομα που συμμετείχαν πριν στην ομάδα αυτή των φίλων των κόμικς, από κοινού με τον σύλλογο «Ελληνικού Συλλόγου Φίλων Ιστορίας και Παιχνιδιών Στρατηγικής» και την εκδοτική Ένατη Διάσταση. Το κόμικ του Ανέστη «Inner Forest» Η γελοιογραφία δεν είναι κόμικ. Είναι συχνή παρανόηση. Ούτε τα κόμικς είναι απαραίτητα κωμικά. Εκείνο που διακρίνει τα κόμικς είναι η χρονικότητα τους, η δράση, δηλαδή κάτι γίνεται, «από εδώ- εδώ κάτι έχει συμβεί». Το κόμικ προϋποθέτει σκηνοθεσία, πλοκή, ουσιαστικά μία διαδοχή καρέ, μία αφήγηση μέσα από εικόνες. «Μια σελίδα μόνη, ακόμη κι αν έχει κείμενο και λέει: «Γεια σου Γκάρφιλντ!», δεν είναι κόμικ!» Έφη Θεοδωροπούλου Η Έφη Θεοδωροπούλου πιστεύει ότι πάντα θα υπάρχει κόσμος στα φεστιβάλ, δημιουργοί και επισκέπτες, οι οποίοι θα επιλέγουνε τα πιο mainstream. Αυτό δεν σημαίνει ότι τα κόμικ μαζοποιούνται. «Υπάρχει το αντίστοιχο κοινό και είναι αρκετά μεγάλο, αλλά παρόλα αυτά υπάρχει και το άλλο κοινό που δεν θέλει το mainstream, θέλει το πιο εναλλακτικό, το πιο εικαστικό και θα ταυτιστεί μ’ αυτό. Οπότε νομίζω ότι πάντα θα υπάρχει κοινό που θα στηρίζει την οποιαδήποτε πλευρά». Πριν αγοράσω ένα κόμικ, μ’ αρέσει να διαβάζω τις πρώτες σελίδες. Η προσέγγιση της Έφης είναι κάπως διαφορετική: «στην αρχή, θα επιλέξω κάτι, γιατί θα μου κεντρίσει το ενδιαφέρον καλλιτεχνικά. Ή ακόμη και για να μάθω κι εγώ κάποια πράγματα παραπάνω που θα μπορέσω να τα βάλω και στα δικά μου σχέδια. Προσωπικά πιστεύω πιο πολύ μου κεντρίζει το ενδιαφέρον το σχέδιο και μετά το concept του βιβλίου. Παρόλ’ αυτά, την έχω πατήσει πολλές φορές, γιατί έχω δει κάποιες δουλειές οι οποίες δεν με είχανε κερδίσει εξ αρχής σχεδιαστικά, αλλά όταν τις διάβασα, ενθουσιάστηκα, όπως επίσης έχω δει πολλές δουλειές που σχεδιαστικά ήταν πολύ όμορφες, πολύ καλοδουλεμένες, αλλά σεναριακά, δεν είχανε κάτι σπουδαίο να δώσουνε». Σκίτσο της Έφης Θεοδωροπούλου που απεικονίζεται η ίδια κατά την καλύτερη μέρα της ζωής της. Αναρωτιέμαι πως είναι να ξεκινάει κανείς στον χώρο το κόμικ, ποια είναι τα πρώτα του βήματα. Άραγε, φαντάστηκες ποτέ ότι θα μπορέσεις ν’ ασχοληθείς επαγγελματικά; Είναι και μία χώρα η Ελλάδα, που δεν εύκολο να επιλέξει κανείς να γίνει καλλιτέχνης, ούτε βιοποριστικά, ούτε κοινωνικά. Η Έφη απαντάει πως πάντα ήθελε ν’ ασχοληθεί μ’ αυτό, όμως την πήγαινε λίγο πίσω αυτός ο φόβος ότι είναι δύσκολο και ότι ίσως να μην υπάρχει η εκτίμηση που θα ‘πρεπε να υπάρχει για την τέχνη, ειδικά αυτή των κόμικ: «Για πολλούς είναι αυτό το «Έλα μωρέ τι κάνεις; Ζωγραφίζεις. Σιγά!». Οπότε όταν υπάρχει αυτή η αντιμετώπιση, κομπλάρεις και λες: «τώρα που πάω εγώ;». Σιγά- σιγά, όμως, όταν άρχισε να βλέπει την πρόοδο και την ανταπόκριση του κόσμου, αποφάσισε ότι θέλει να συνεχίσει να το κάνει όλο αυτό. Η δημιουργία κόμικ είναι μία εργασία που απαιτεί κλείσιμο στο σπίτι, αρκετές ώρες στο γραφείο σου, απομόνωση. Ωστόσο, «το να δουλεύεις από το σπίτι είναι μία άνεση, αλλά είναι και μεγάλη παγίδα, γιατί, εάν δεν είσαι πολύ πειθαρχημένος, μπορεί να ξεφύγεις πολύ από τους χρόνους». Το 2020 έγιναν προσπάθειες να μην ακυρωθούν τα φεστιβάλ, αλλά να πραγματοποιηθούν online. Δεν είναι, ωστόσο, τα ίδιο. «Για την ακρίβεια, δεν έχει καμία σχέση». Είναι ένα παυσίπονο, σύμφωνα με την Έφη, αλλά δεν έχει καμία σχέση με το να παίρνεις μέρος σε φεστιβάλ. «Είναι πολύ σημαντικό να έρχεσαι σ’ επαφή με τον κόσμο που εκτιμάει την δουλειά σου, να γνωρίζεις και να σε γνωρίζει νέος κόσμος. Νομίζω τα online δίνουν μια δυνατότητα στον κόσμο να δει κάποια πράγματα, αλλά δεν είναι το ίδιο πράγμα». Τα πρώτα επεισόδια του «3isters» κυκλοφόρησαν αρχικά μέσω της πλατφόρμας socomic.gr, πριν προστεθούν κι άλλα και γίνει βιβλίο. Ήταν και υποψήφιο για τα βραβεία της κατηγορίας «Καλύτερα Ελληνικά Κόμικς του 2019» από την Ακαδημία Βραβείων των Ελληνικών Κόμικ. Στην εικόνα, το εξώφυλλο του κόμικ και μία από τις σελίδες του που δημοσιεύτηκε στο socomic.gr Σταύρος Κιουτσιούκης «Στην πορεία, γενικά, ό, τι συναντούσα από κόμικ μού τραβούσε την προσοχή και αυτό που κατανοώ τώρα, όντας, ας πούμε, μεγάλος, είναι ότι μου έπαιρνε περισσότερο χρόνο απ’ ότι στους φίλους μου να διαβάσω ένα κόμικ. Δηλαδή στεκόμουν πάρα πολύ στην εικόνα, την μελετούσα». Ο Σταύρος Κιουτσιούκης τύπωνε μέχρι και πρόπερσι περίπου τουλάχιστον μία αυτοέκδοση τον χρόνο, μέσω της imprint εκδοτικής zart_corps –ναι! zart, όπως «ο ήχος της πορδούλας». Το πήρε πιο ζεστά, όμως, όταν γνώρισε σαν φοιτητής μία παρέα που δημιουργήθηκε με πρόθεση να κάνει μία έκθεση κόμικ. Από την Φιλοσοφική σχολή του ΑΠΘ, στην Αρχιτεκτονική, για μια χρονιά στο Βασιλικό Θέατρο, στο Γαλλικό Ινστιτούτο, και έκτοτε στην Αποθήκη Γ’ του Λιμανιού Θεσσαλονίκης. Εκτός από τους χώρους που φιλοξενήθηκε η έκθεση του Comic N’ Play, κι άλλα πράγματα έχουν αλλάξει από τότε που πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά, μα κυρίως, ο κόσμος. Σκίτσο του Σταύρου Κιουτσιούκη, που απεικονίζει τον ίδιο ν’ αντιμετωπίζει ένα δίλλημα. «Τα πρώτα χρόνια ήταν πολύ «geeky» το κοινό και το υλικό μας, οπότε είχαμε ένα κοινό που έμοιαζε λίγο, σε εισαγωγικά -χαριτωμένα- περιθωριακό». Τώρα είναι πιο ευρύ το φάσμα. Βέβαια, έχει χαθεί κι ένα ποιοτικό ζήτημα, ότι εκείνο το κοινό ήξερε, για τι ερχότανε. Το κοινό που έρχεται τώρα πολλές φορές δεν γνωρίζει καν τι διαφοροποιεί το σκίτσο από τα κόμικ, «παρόλ’ αυτά, εμείς το θέλουμε, γιατί πρέπει να μάθει και να κερδίσει και να κερδίσουμε κι εμείς. Κι όχι χρήματα, να κερδίσουμε ανταλλαγή τέχνης». Το comic n play είναι η μόνη έκθεση κόμικ στην Ελλάδα που πρώτον είναι αμιγώς έκθεση με ιστορίες κόμικ. Δεν εκθέτει ένα σκίτσο ή μία σελίδα, αλλά ολόκληρη την δισέλιδη/ τετρασέλιδη ιστορία και δεύτερον στηρίζει αμιγώς του ερασιτέχνες. Γνωρίζω ήδη πως εκτός από δημιουργός, ο Σταύρος είναι και διοργανωτής του Comic N’ Play, μαζί με τους Νίκο Δαλαμπύρα και Πάνο Κρητικό, εκδότες τις Ένατης Διάστασης και φυσικά, πρώην μέλη της «Inkorrekt». Ένα ακόμη κομμάτι της σχέσης με το κόμικ, λοιπόν, μαθαίνω πως είναι η διάδοση του. «Είναι προσωπική αγωνία. Επειδή ακριβώς ξεκίνησε από τα φοιτητικά χρόνια να θέλω να ζήσω μέσα από τα κόμικ και διαπίστωνα ότι δεν υπήρχε αυτή η δυνατότητα λόγω μικρού κοινού, αποφάσισα ότι θέλω να το διαδώσω. Όταν έγινε και καθαρά επαγγελματικό, επέμεινα περισσότερο και μ’ ενδιέφερε και γιατί έχει βιοποριστικό νόημα για μένα, αλλά και επειδή έχει αξία να γνωρίσει ο Έλληνας την τέχνη. Δυστυχώς, το πρόβλημα στην Ελλάδα, το χοντρό πρόβλημα στην Ελλάδα, με το κόμικ είναι ότι ακόμα έχουν την ρετσινιά του παιδικού, τα θεωρεί ο κόσμος παιδικά. Άρα το ζητούμενο είναι να το κάνουμε γνωστό ως ενήλικο υλικό, ως κάτι που αφορά μεγάλους, ως κάτι που μπορεί να θεωρηθεί μία υψηλή τέχνη». Το ελληνικό κοινό δηλαδή δεν έχει «κομιξοπαιδεία», όπως παίρνω το θάρρος να την ονομάσω. Δεν πειράζει. Την αποκτά τώρα. Από το κοινό, περνάμε στους καλλιτέχνες. Απ’ ότι φαίνεται, στην Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια, δημιουργείται μία σχολή κόμικς. Έχει πολλά στοιχεία μιμητισμού των ευρωπαϊκών, των αμερικανικών και άλλων προτύπων: «δεν μπορώ να πω ακόμα ότι έχουμε αμιγώς μία σχολή, αλλά σίγουρα έχουμε κάποιους καλλιτέχνες, οι οποίοι φτιάχνουν κάτι δικό τους, που ίσως όλοι αυτοί μαζί δημιουργήσουν έναν χαρακτήρα». Θίγω το ζήτημα της λογοκρισίας. Η απάντηση στην αρχή φάνηκε αρνητική, αλλά δεν είχε μπει ακόμη τελεία. Μπορεί να μην υπάρχει η παραδοσιακή λογοκρισία, υπάρχει, όμως, «η λογοκρισία των social» και αφορά σε δύο επίπεδα. Το πρώτο δεν είναι άλλο από το πολιτικό σκίτσο και την γελοιογραφία. Το δεύτερο είναι, γενικότερα, το κομμάτι με τον ερωτισμό, ένα κομμάτι που απασχολεί και τον Σταύρο περισσότερο και το οποίο βρίσκει και λίγο ασαφές. «Κατά καιρούς εκτίω ποινές των social και ταυτόχρονα σκρολάρω και βλέπω έναν σκιτσογράφο ξένο, ας πούμε, που φόρα- παρτίδα όλα και λέω τι γίνεται. Δεν νομίζω ότι όλες τις θηλές τις πιάνει ένας αλγόριθμος. Τις πιάνουν άνθρωποι που δεν γουστάρουνε να βλέπουνε, κι αυτό έχει να κάνει με τον πουριτανισμό που υπάρχει στην Ελλάδα». Και τότε, γιατί να επιλέξει το ερωτικό σχέδιο; «Γιατί μ’ αρέσει πάρα πολύ να νιώθω ότι κάνω μία μικρή επανάσταση μέσα από αυτό!». Συνήθως έχουμε τον έρωτα στο μυαλό μας μ’ έναν χυδαίο τρόπο. Ο Σταύρος τον ονομάζει «ερωτισμό του στριπτιτζάδικου». «Σκέφτομαι πολύ συχνά ότι δεν μπορεί ο ηδονισμός να προκύπτει μόνο από τέλεια σώματα. Ο ερωτισμός και ο ηδονισμός ανήκουν σε όλους και όλα! Κι επειδή οι χαρακτήρες μου είναι άνθρωποι της καθημερινότητας δικαιούνται να’ χουν και πλάκα, δικαιούνται να έχουν τα νεύρα τους, δικαιούνται να πουν μια κουβέντα παραπάνω, οπότε όλο αυτό μπαίνει στο πακέτο του χιούμορ κι έτσι γίνεται το αποτέλεσμα». Λίγα από τα κόμικ του Σταύρου Κιουτσιούκη. Το «Πώς να το κάνετε σ’ ένα φιατάκι» έχει εκδοθεί από την imprint εκδοτική της 9ης Διάστασης, την Zart_Corps -ναι, zart όπως κάνει η πορδούλα! Στο πρώτο Comic n Play δεν είχε καν πάγκους, είχε μόνο το θέμα της έκθεσης στους τοίχους. «Εγώ ήμουν από αυτούς που ζητούσα να υπάρχει και bazaar, διότι θεωρώ ότι το κόμικ, καλό να εκτίθεται, απλά το κόμικ είναι κάτι που πρέπει να πάρεις σπίτι σου». Με τα χρόνια, εμφανίστηκε ένας μεγάλο πάγκος με fanzines – που δεν ήταν και πολλά στην αρχή. Κάποια ήταν δωρεάν, κάποια σε συμβολικές τιμές και «δεν κέρδιζε κανείς επί της ουσίας, κέρδιζε μόνο η τέχνη. Όμως, στην πορεία υπήρχε αυτή η ανάγκη, γιατί το κόμικ πρέπει να το παίρνεις σπίτι σου. Το κόμικ δεν είναι για τον τοίχο». *Η Χρυσούλα Κονταράκη είναι φοιτήτρια Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ στο ΑΠΘ **Οι συνεντεύξεις εκπονήθηκαν στο πλαίσιο εργασίας για το μάθημα αφηγηματικής δημοσιογραφίας της κυρίας Νικολαϊδου, για το τμήμα Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ,ΑΠΘ. Πηγή
  4. Αισθησιακός… τρομαντισμός Γιάννης Αντωνόπουλος (John Antono) Το πρωταγωνιστικό ζευγάρι είναι δύο απέθαντα, αιμοβόρα βαμπίρ με κοφτερούς κυνόδοντες. Η Δρακουλίτσα και ο παρτενέρ της απολαμβάνουν τον απέθαντο έρωτά τους στο δεύτερο 18+ αλμπουμάκι της ομώνυμης σειράς που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Jemma Press. Δημιουργός, βέβαια, της ανεπιτήδευτα αισθησιακής Δρακουλίτσας και του τρυφερού παρτενέρ της, ο δημοφιλής στο σοσιαλμιντιακό κοινό Σταύρος Κιουτσιούκης. Ο Κιουτσιούκης δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Παραγωγικότατος και ευρηματικός, έχει συνδεθεί όσο κανείς άλλος στην Ελλάδα με το ερωτικό χιουμοριστικό κόμικς. Εδώ και πάνω από μια 15ετία μάς έχει προσφέρει κόμικς όπως το «Yellow Boy», ο «Δεξιοτέχνης», «Το Μεγάλο Μπανιστήρι», τα «Πατουσάκια» κ.ά., ενώ από τεχνοτροπικής άποψης το ιδιαίτερο καρτουνίστικο στιλ του είναι αμέσως αναγνωρίσιμο. Θεματολογικά, τα σκίτσα και τα στριπάκια του Σαλονικιού σκιτσογράφου κινούνται ανάμεσα στο γλυκά συναισθηματικό από τη μια πλευρά και στο σοφτ πορνογραφικό από την άλλη, χωρίς όμως ποτέ να γίνονται χυδαία. Και πάντα με σεβασμό στο γυναικείο φύλο, στη γυναικεία επιθυμία και σε όλους τους τύπους των σωμάτων, στο πλαίσιο της συμπερίληψης. Το πρωταγωνιστικό ζευγάρι που εμφανίζεται στα δύο (μέχρι στιγμής) άλμπουμ με τον τίτλο «Δρακουλίτσα», φαινομενικά είναι ένα ανέμελο ζευγαράκι δύο πολύ ερωτευμένων στρέιτ νέων ανθρώπων, που χαίρονται ισότιμα τον έρωτά τους και περνάνε την καθημερινότητά τους κάνοντας σεξ, χουχουλιάζοντας στο κρεβάτι, βλέποντας πορνό και ξανακάνοντας σεξ. Η διαφορά με εμάς τους κοινούς θνητούς είναι ότι πρόκειται για… βαμπίρ. Δύο απέθαντα, αιμοβόρα βαμπίρ με κοφτερούς κυνόδοντες που, όταν δεν κάνουν σεξ, βγαίνουν τις νύχτες για να πιουν αίμα, ακούνε… Γιάννη Βαμπάριο (!) και στα… Δρακούλουμα πετάνε χαρταετό! Ποια είναι όμως η εκδοτική ιστορία της Δρακουλίτσας; Πάνε περίπου δύο χρόνια από όταν η ηρωίδα μετακόμισε στο κάστρο. Ήδη όμως πριν μπορούσες να τη δεις στα καρτούν και τα στριπάκια του Κιουτσιούκη, χωρίς πάντοτε έκδηλη τη βαμπιρική της ιδιότητα. Την πρώτη της ουσιαστικά εμφάνιση την έκανε τον Δεκέμβριο του 2020 στο κόμικς «Τρόμος» (Ένατη Διάσταση). Τα όριτζινς του θρύλου της θα τα ανακαλύψουμε στις πέντε τελευταίες σελίδες του τωρινού άλμπουμ. Όσο για το μέλλον των αισθησιακών περιπετειών της; «Η Δρακουλίτσα ήρθε για να μείνει. Ως παντοτινή αγάπη θα συνεχίζεται στο διηνεκές», μας αναφέρει ο δημιουργός της. Η «Δρακουλίτσα» είναι αξιολάτρευτη, ακριβώς γιατί είναι ακομπλεξάριστη. Είναι γλυκιά, ρομαντική, συχνά διψασμένη για αίμα και ακόμη συχνότερα… για σεξ. Με την προτροπή «Δάγκωσέ με», το αλμπουμάκι απευθύνεται, εκτός των άλλων, και στους φαν των αναπάντεχα καμένων λογοπαίγνιων με τα οποία ο Σταύρος Κιουτσιούκης δεν έχει πάψει να μας ξαφνιάζει. Πηγή
  5. 4ο LA Comics Festival: Πάρτι γεμάτο σκίτσα, σχέδια και τοιχογραφίες στο κάμπο Διοργανωτές, comic artists, illustrators μιλούν στην ATHENS VOICE για το μεγαλύτερο δωρεάν Φεστιβάλ του κάμπου © LA Comics Festival Μαριάννα Μανωλοπούλου 4ο LA Comics Festival: Μέλανδρος Γκανάς, Σταύρος Κιουτσιούκης, Michelle and Babbies, Κλήμης Κεραμιτσόπουλος και Θωμάς Κεφαλάς μιλούν στην ATHENS VOICE. Tι L.A, τι LArissa Comic Festival; Πολύχρωμοι άνθρωποι με κέφι και δημιουργικότητα έξω από ένα μουσείο πολιτιστικής κληρονομιάς για την Λάρισα. Πολλά σκίτσα και γελοιογραφίες με φαντασία, γέλια, παρέες που γίνονται ένα, χορός, αράγματα με μπύρες και σουβλάκια βλέποντας rap lives, και κυρίως συζητήσεις περί έρωτα, αληθινής τέχνης και ότι άλλο είναι ταμπού παίρνουν σάρκα και οστά σε ένα φεστιβάλ. «Μια βδομάδα μαζευόμαστε καλλιτέχνες και δείχνουμε τη δουλειά μας, βάφουμε τους τοίχους, ακούμε και χορεύουμε σε μουσικές από άλλους φίλους που μας τιμάνε και έρχονται στον ζεστό κάμπο της Λάρισας. Αγκαλιές, χαμόγελα και κόμικς. Γενικά είναι σα να γιορτάζουμε κάτι. Δε μας νοιάζει τι, μας αρκεί που γιορτάζουμε» ήταν τα πρώτα λόγια του Μέλανδρου Γκανά, διοργανωτή του 4ου LA Comics Festival, όταν τον ρώτησα τι σημαίνει γι αυτόν το φετινό φεστιβάλ. 60 Καλλιτέχνες Κόμικς-Artist Alley, 30 Local Artists, 30 Illustrators και μαθητές του Project Ιππόκαμπος, εκθέσεις κόμικς, εικονογράφησης κι γελοιογραφίας, εργαστήρια, bazaar, graffiti, skate events, ένα αγροτικό “spooky” διόραμα, lives, προβολές, σχετικές ομιλίες στα panel του φεστιβάλ και πολλές εκπλήξεις θα ζωντανέψουν στον Μύλο του Παππά στις 23-29 Μαΐου σε ένα στολισμένο προαύλιο χώρο που διοργανώνει η Αντιδημαρχία Πολιτισμού και Επιστημών του Δήμου Λαρισαίων, σε συνεργασία με το Project Ιππόκαμπος και τον Σύλλογο Κόμικς και Τεχνών “ΕΤουΚου”. Το πρώτο LA Comic Festival έγινε το 2019 και είναι το μόνο φεστιβάλ με comics που δεν έχασε καμία χρονιά μέχρι και σήμερα - ούτε άλλωστε και εγώ. «Κάθε χρόνο έχουμε στιγμές που μένουν. Φίλοι που έρχονται από μακριά, όπως φέτος ο Λευτέρης Γιακουμάκης που μας έρχεται από την Ισλανδία. Έχουμε εθελοντές που έρχονται από την Κρήτη, έχουμε φίλους που κλείνουν τα γραφεία τους και παίρνουν άδεια από τις δουλειές τους, για να είναι μία βδομάδα εδώ. Για μένα αυτά είναι τα συγκινητικά. Το παράπονο μας μία ζωή, ήταν πως έπρεπε να γίνονται μεγάλα πράγματα έξω από το “κέντρο” και να τα υποστηρίζουν όλοι. Εγώ πλέον θα πω πως νιώθω τυχερός που έχουμε φίλους που μας στήριξαν και συνεχίζουν να μας στηρίζουν». Eρωτικές ιστορίες του κάμπου από τον Σταύρο Κιουτσιούκη Ο Σταύρος Κιουτσιούκης είναι επαγγελματίας δημιουργός κόμικς και ελαφρού ρεπερτορίου. Η προσωπική του επωδός είναι «φτηνή τέχνη για τις μάζες». «Με βοηθάει να κάνω λαϊκά κόμικς για τα μικρά ερωτικά μας μυστικά, που τελικά είναι κι αυτά τόσο υψηλές έννοιες» λέει. Η τέχνη του αφορά κυρίως τον έρωτα και την απελευθέρωση, την κατάρριψη των ταμπού και μικρές επαναστάσεις γύρω από την σεξουαλικότητα. «Δεν υπάρχει συνταγή για την τέχνη ώστε να υπάρχουν και χρόνοι. Αλλά συνήθως λέω ώρες, για να χρεώνω περισσότερο (γέλια)» O Σταύρος Κιουτσιούκης Ξεκίνησε από την παιδική ηλικία σχεδιάζοντας παντού και φυσικά διαβάζοντας κόμικς διαρκώς. Μέσα στα χρόνια και ιδιαίτερα στα φοιτητικά, γνώρισε κι άλλους ανθρώπους με παρόμοιες ανησυχίες, που μέσω της τριβής τον οδήγησαν στον δρόμο που είναι σήμερα. Συζητώντας για την φετινή συμμετοχή του στο Φεστιβάλ ο Σταύρος αποκρίνεται: «Θεωρώ ότι έχει μια διαφορετική πιο φιλική προς τους νέους δημιουργούς προσέγγιση και μου αρέσει πάντα να είμαι κοντά στο νέο αίμα -ως βαμπίρ-. Μια ευκαιρία για γιορτή, σε μια πόλη που αποκτά σταδιακά την δική της τοπική σκηνή, αλλά και το δικό της φανατικό κοινό χάριν στις συντονισμένες προσπάθειες των Εκδόσεων του Κάμπου. Συμμετέχω ανελλιπώς από το πρώτο και δεν ξεχωρίζω κάποια στιγμή ή ιστορία, αλλά την συνολική αίσθηση μιας πολύ φιλόξενης διοργάνωσης. Φέτος συμμετέχω μόνο ως εκθέτης στο bazaar με εκδόσεις μου και όχι στο εκθεσιακό κομμάτι. Είναι τεράστια τιμή η αγάπη του κοινού, γιατί ουσιαστικά ως καλλιτέχνης παράγω εικόνες των σκέψεων και των επιθυμιών μου. Το να τις δέχεται ως δικές του ο κόσμος είναι μια πολύ γλυκιά συνύπαρξη». Σκίτσο του Σταύρου Κιουτσιούκη Σκίτσο του Σταύρου Κιουτσιούκη Όταν τον ρωτάω για μια δύσκολη στιγμή που αποτυπώνεται στα comics του η απάντηση του είναι γι ακόμη μια φορά ατακαδόρικη: «Επειδή κάνω ερωτικά κόμικς, φαντάζεστε πως είναι δύσκολο να αποκαλύψω ποια δύσκολη προσωπική στιγμή μου αποτυπώνεται στα κόμικς μου». Η Michelle και ο Βabbies Michelle and Babbies, μητέρα και γιος ενώνονται δυναμικά για το Φεστιβάλ Μια από τις συμμετοχές στο φετινό φεστιβάλ είναι οικογενειακή υπόθεση-μάνα ακούς, την επόμενη φορά θα σε βάζω να γράψεις-. Η Michelle Gerber είναι καλλιτέχνης από τη Νότια Αφρική αλλά ζει στην Ελλάδα εδώ και 20 χρόνια, illustrator, δημιουργός μαριονέτων και παιδικών βιβλίων. Ο γιος της, Babbies σπουδάζει ξυλογλυπτική στην Καλαμπάκα. Το σίγουρο είναι ότι δεν είχαν πάντα τις πιο εύκολες σχέσεις αφού τα πράγματα μπορεί να γίνουν αρκετά έντονα ανάμεσα σε μητέρα και γιο ωστόσο, η αμοιβαία αγάπη για την τέχνη και τη φύση είναι αυτό που τους έδεσε καλλιτεχνικά παρά τις διαφορετικές ηλικίες και καλλιτεχνικές ιδιοσυγκρασίες. Υποστηρίζουν πολύ ο ένας τον άλλον και συζητούν αναλυτικά όλα τα έργα τους ενώ μότο τους είναι «Η τέχνη είναι μια μορφή βαθύ διαλογισμού όταν το μυαλό σωπαίνει». «Ως μωρό, ο Μπάμπης μπορούσε να κρατάει ένα πινέλο πριν προλάβει να μπουσουλήσει και όπου κι αν πάει, είχε πάντα μαζί του σπρέι για γκράφιτι. Ήταν μεγάλος φαν των κόμικς από μικρή ηλικία» λέει η Michelle. Πίνακας "La Bruja" της Michelle © Michelle Η «μητέρα του Φεστιβάλ» εκθέτει μια σειρά fantasy art εμπνευσμένα από the divine feminine and mother nature γιατί νιώθει ότι ολόκληρος ο πλανήτης έχει απόλυτη ανάγκη από ιερή γυναικεία ενέργεια για να αντιμετωπίσει τις καταστροφικές δυνάμεις της πατριαρχικής κοινωνίας ενώ ο Βabbies λατρεύει τα κρανία, τα οστά και αποφάσισε να δημιουργήσει τέχνη με παλιές ακτινογραφίες. Για την Michelle το «La Bruja» ένα έργο φαντασίας που απεικονίζει την ομορφιά της αρχαίας γυναικείας σοφίας με τη μορφή μιας μάγισσας και των δύο κορακιών της είναι το έργο της που ξεχωρίζει ενώ για τον Babbie το δημιούργημα, το οποίο ξεχωρίζει είναι αυτό που δεν έχει δημιουργήσει ακόμα. «Η τέχνη είναι ένας τρόπος έκφρασης που θεωρώ πως όλοι μας θα πρέπει να ασκούμε. Όσον αφορά τα δικά μου δημιουργήματα είναι ένα ξέσπασμα, μια διαφυγή από τις καθημερινές σκέψεις». Νεκροκεφαλή, μεταποίηση παλιών ακτινογραφιών σε τέχνη © Babbies Κάτι που θα τους μείνει αξέχαστο… «Πέρυσι, το τοπικό μας κουκλοθέατρο συμμετείχε σε ένα διεθνές κίνητρο για την ευαισθητοποίηση σχετικά με την προσφυγική κρίση και την παιδική παρέλαση με την μαριονέτα "Αμάλ". Αυτό το γεγονός συνέβη την ίδια μέρα με το Φεστιβάλ κόμικς και άνθρωποι, μεταξύ των οποίων και παιδιά, δέχθηκαν επίθεση από χριστιανούς εξτρεμιστές που έριξαν αγιασμό πάνω τους, και πέτρες. Η παρέλαση με τη γιγάντια μαριονέτα έπρεπε να καταλήξει στο Mύλο του Παπά, την εκδήλωση όπου διεξάγεται κάθε χρόνο το Φεστιβάλ κόμικς. Την ημέρα αυτή τα συναισθήματα ήταν στα ύψη και επικράτησε πολύ χάος με την αστυνομία και τους διαδηλωτές να συγκρούονται. Δεν είχε να κάνει με τους θαμώνες του φεστιβάλ αλλά δεν θα ξεχάσω ποτέ το αίσθημα αλληλεγγύης που ένιωσα όταν οι καλλιτέχνες έφυγαν από τους πάγκους τους σε μια προσπάθεια να έρθουν να βοηθήσουν. Το Φεστιβάλ είναι ένας χώρος χωρίς επίκριση, όπου όλοι γίνονται αποδεκτοί όπως ακριβώς είναι και ο εξτρεμισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και η ομοφοβία δεν είναι δεκτοί με κανέναν τρόπο» τονίζει η Michelle. Ιστορίες του κάμπου από τον Κλήμη που τον εμπνέει η ανθρώπινη βλακεία «Ο καθένας έχει τις δικές του. Οι δικές μου ιστορίες από τον κάμπο, πάντα είχαν σημαντικό ρόλο σε ότι και να έκανα καλλιτεχνικά. Πάντα μου άρεσε να τις κάνω posters ή comics. Φέτος έβαλα αυτή τη θεματική, για να δω τις Ιστορίες που έχουν να πουν και οι άλλοι για τον κάμπο». O Κλήμης Κεραμιτσόπουλος είναι αυτοδίδακτος στο σκίτσο και ασχολείται με τα κόμικς "επαγγελματικά" από το 2018. «Η κόλασή μου είναι οι άλλοι, να προκαλείς την τύχη σου, συν Αθηνά και χείρα κίνει και άλλα τέτοια βαθυστόχαστα» είναι μόνο μερικά από τα μότο του. Έκτοτε έχει κυκλοφορήσει γύρω στις 12 αυτοεκδόσεις και 3-4 συνεργασίες στο σενάριο ενώ του αρέσει να κάνει τον κόσμο να σκέφτεται και το καυστικό χιούμορ με δόσεις κοινωνικής ευαισθησίας. Αυτό που τον εμπνέει είναι η κοινωνία και το παράλογο που την διέπει, η θρησκεία και κυρίως, η ανθρώπινη βλακεία. Αφορμή για το πρώτο του σχέδιο ήταν το δωμάτιο της κόρης του, το 2016, ένας πίνακας του Mordillo. «Από τότε ξεκίνησε η κατρακύλα. Ακολούθησαν πολλά τέτοια, αντιγραφές και ατελείωτες ώρες παρακολούθησης tutorials στο YouTube για να μάθω κόλπα και μυστικά». O Κλήμης Κεραμιτσόπουλος Στο LAComics Festival συμμετέχει κάθε χρόνο σκιτσάροντας τον "χάρτη" του χώρου, που είναι πάντοτε ο Μύλος του Παππά. Τα μεγάλα σχέδια μπορεί πλέον να του παίρνουν 7-10 ημέρες. «Αν σκεφτώ τις θυσίες που έκανα και τα συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα αναλογιζόμενος την πορεία μου στον χώρο μέχρι στιγμής, ε, όσο να πεις, ένα sense of achievement το νιώθω. Ειδικά όταν σκέφτομαι ότι όσα έχω καταφέρει τα έχω καταφέρει μόνος μου, με λίγο σπρώξιμο, με λίγο κράξιμο, με λίγη τόνωση αυτοπεποίθησης από τον Μάνο και τον Σταύρο (Κιουτσιούκη) και τελευταία από τον Λάζαρο Αλεξάκη που συνεργαζόμαστε για τα Μπαντιλίκια (old school comic με θέμα την μοτοσυκλετιστική τρέλα). Το ότι έχω βγει πολλές φορές από το σχεδιαστικό μου comfort zone είναι κάτι που με κάνει να νιώθω πως έχω την ικανότητα να καταφέρω ακόμα περισσότερα πράγματα». Κόμικ του Κλήμη Οι δυσκολίες που αποτύπωσε δημιουργικά ήταν … «Η πρώτη μου δουλειά το 2018 ήταν η αποτύπωση της απογοήτευσης που ένιωθα τότε όταν όλα στον χώρο των κόμικς του φαίνονταν βουνό. Οι Καραντινιέροι, το 2020 αφορά την πρώτη, την βαρβάτη καραντίνα που ζήσαμε και η τελευταία μου δουλειά -Δουλειά στα Καπάκια- είναι η αποτύπωση των δυσκολιών που έζησα όταν δούλεψα σε ένα εργοστάσιο στην γραμμή παραγωγής για ένα 8μηνο». Σχέδιο του Κλήμη Κεραμιτσόπουλου «Στα υπόγεια τα μπαλκόνια» και ιστορίες του κάμπου από τον Θωμά Κεφαλά O Θωμάς Κεφαλάς είναι επίσης, δημιουργός κόμικς. Το έργο του εμπνέεται κυρίως από την καθημερινότητα και την κοινωνική πραγματικότητα, από την οποία παίρνει στοιχεία και συνθέτει τους χαρακτήρες και τις ιστορίες του ενώ εμπεριέχει ψήγματα και στοιχεία προσωπικών βιωμάτων. Ο Θωμάς Κεφαλάς Για εκείνον το LA Comic Festival σημαίνει επιστροφή στο σπίτι. Συμμετέχει από το 1ο Φεστιβάλ οπότε έχει δει όλη την πορεία του. «Στο φεστιβάλ έρχονται μικροί και μεγάλοι, που πολλές φορές δεν έχουν καμία σχέση με την τέχνη και τα κόμικς, απλώς από περιέργεια. Όταν καταφέρεις, να τους κερδίσεις και να δεις την έκπληξη και τον ενθουσιασμό στα πρόσωπα τους με αυτά, που βλέπουν, είναι μαγεία. Ειδικά με τα έργα, που προσεγγίζουν θέματα του κάμπου, που γίνονται κάθε χρόνο στην κεντρική έκθεση του φεστιβάλ, δημιουργείται μια περαιτέρω σύνδεση με τον κόσμο, επειδή με τον τρόπο του κάθε δημιουργού, επιτυγχάνεται μία αναφορά σε πράγματα δικά τους, που γνωρίζουν. Οπότε θα τύχει, να δεις, να έρχονται χαμογελαστοί μεσήλικες αγρότες, να σε διορθώνουν για τη ντοπιολαλιά ή να σου λένε ιδέες για νέα έργα». Φέτος έχει φτιάξει ένα έργο για την κεντρική έκθεση του φεστιβάλ «Ιστορίες απ’τον Κάμπο» και πέρα από αυτό θα έχει το καινούργιο του comic «Στα υπόγεια τα μπαλκόνια», το συνεργατικό zine «ΒΑLKANOIA» που δημιούργησε με τον thePack, κάποια illustrations και κάποιες παλαιότερες δουλειές. Από τη στιγμή που θα σχηματιστεί η ιδέα στο μυαλό του, μπορεί να του πάρει από μία, μιάμιση ώρα μέχρι και δυο με τρεις μέρες, αναλόγως με το πόσο ξεκάθαρη είναι η ιδέα και τι απαιτεί. Σκίτσο του Θωμά Κεφαλά Ποιο δημιούργημα σου ξεχωρίζεις και γιατί; Τον ρωτάω. «Το πρώτο μου comic "Ιστορίες από Κάτω" από τις Εκδόσεις του Κάμπου, που παρότι ήταν ακόμη άγουρο τεχνικά, σηματοδότησε την είσοδο μου στο χώρο. Στο έργο που έκανα για τον Παύλο Φύσσα στα πλαίσια της έκθεσης "Βάλ’τους Χ – Ο μαύρος χάρτης της ρατσιστικής βίας στην Αθήνα" για τη βαρύτητα και την ευθύνη του εγχειρήματος. Τέλος, στο τελευταίο μου κόμικ "Στα υπόγεια τα μπαλκόνια", επειδή το θεωρώ την πιο άρτια δουλειά μου, μέχρι στιγμής, σε πλαίσιο αφήγησης». Σκίτσο του Θωμά Κεφαλά 4ο LA Comics Festival: Tι να μην χάσω από το φετινό Φεστιβάλ ή αλλιώς τα sos του κάμπου Προβολές από το TAFestival και τον Δημήτρη Αρμενάκη (που έφτιαξε το animation «All you can eat» για την υπερκατανάλωση, εμπνευσμένο από την Αθήνα) και ίσως πει και ένα τραγούδι-Who knows?- Η ομάδα «ΕτουΚρου» φέτος θα βάψει και ένα μεγάλο έργο σε ένα σημείο στον Πηνειό, με θέμα το Ποτάμι, το οποίο θα αποτελέσει και “δώρο” για το Φεστιβάλ Πηνειού, που ξεκινάει 2 βδομάδες μετά την λήξη του LA Comic Festival Τον επίσημο καλεσμένο Soloup και τα παιδιά από το Yo-Yo.Gr Την Παρασκευή που θα παίζουν οι N’CHEEZED και το live του Σάββατο με ένα project που ξεκίνησε ως ιδέα μέσα στην καραντίνα με κάποια sessions που έγιναν για το youtube κανάλι του Project ΙππόΚαμπος και σε αυτό το LACF, θα γίνουν θεσμός -Τα ΕτΚ Jams με Κάπα Ξήγα, Right Clique (Tωm Unit & Deltah One), JK One & DJ Wheel M, Andri J Univers, The VoCults, Astos και Jamshot- Το pre-festival με τις ξεναγήσεις των σχολείων, τα παιχνίδια και άλλες εκπλήξεις © LA Comics Festival 4ο LA Comics Festival: Το πρόγραμμα του Φεστιβάλ Εκθέσεις Ιστορίες απ’ τον Κάμπο / Συλλογική ‘21-‘22: Η Ιστορία Μέσα Από τα Graphic Novels 21 -Η μάχη της Πλατείας και Αϊβαλί / Soloup “Σπούκι” Αγροτικό Διόραμα / Μαρία Ναβακούδη +έκφραση / 4o ΕΠΑΛ Λάρισας Κούκλας / Μουσείο Κούκλας Τιριτόμπα Workshops Εργαστήριο / Φωτογράφιση Πορτραίτου / 4ο ΕΠΑΛ Λάρισας Εργαστήριο / Φθόγγοι & Συμπλέγματα / Νικόλας Κουνινιώτης Εργαστήριο / Πηλοπλασίες / Διώνη Κοτοπούλη Εργαστήριο / Character Design / Κατερίνα Φράγκου Εργαστήριο / Origami / Νίκος Ράπτης Εργαστήριο / Διαβάζοντας Εικόνες / Θωμάς Κεφαλάς Εργαστήριο / Face Painting / Φαίη Παστάκα Εργαστήριο / Βιομηχανικό Σχέδιο - Κατασκευή Props Στολών για Cosplay με Χαρτόνια / Αλέξανδρος Κισκίνης Εργαστήριο / YoYo Εργαστήριο / Η Δική σου Γραμματοσειρά / Last Cow Εργαστήριο / Το Στήσιμο μίας Ιστορίας Κόμικς και οι Διαφορετικές Αφηγηματικές Δυνατότητες / Soloup 16+ Εργαστήριο / Σχεδιασμός Επιτραπέζιων και η Εκπαιδευτική τους Σημασία /Ναταλία Παπαδημητρίου Εργαστήριο / Εικονογράφηση / Αποστόλης “Κότσιφας” Ιωάννου Εργαστήριο / Spray Art / Δήμητρα Κανταρά Εργαστήριο / Eyes-Eyes Baby / Διονύσης Διγώνης Εργαστήριο / Ψηφιακές Μορφές Τέχνης στην Διαδικασία της Μάθησης και της Δημιουργίας / Λιάπης Βασίλειος (aka Ζαν, J.P. inked) Παιδικά Εργαστήρια / Superhero Armbands / Μαρία Κισκίνη Παιδικό Εργαστήριο / Καλλιγραφία για Μικρά Παιδιά / Νικόλας Κουνινιώτης © LA Comics Festival Ομιλίες – Panels – Παρουσιάσεις Ομιλία / Η Εξέλιξη των Ελληνικών Κόμικς. Από τη <<Βαβέλ>> μέχρι την Σύγχρονη Δυναμική τους Παρουσία / Γεώργιος Σούλτης, Αντώνιος Νικολόπουλος (Soloup), Μέλανδρος Γκανάς Ομιλία / Πολιτικές Συμπτώσεις Σημασίας / Ιορδάνης Στυλίδης Ομιλία / AKIRA: Σημειώσεις και Παρατηρήσεις Πάνω στην Ιστορική Ταινία Ιαπωνικού Animation / Νάσια Στυλίδου Ομιλία / Gutters n’ Singles / Andri J & Μέλανδρος Γκανάς Ομιλία / Project ΙπποΚαμπος / Μέλανδρος Γκανάς, Νάσια Στυλίδου, Θωμάς Κεφαλάς, Αποστόλης Ιωάννου Signing / Ξενάγηση στην Εκθεση << ‘21-’22: Η Ιστορία μέσα από τα Graphic Novels 21 – Η Μάχη της Πλατείας και Αϊβαλί του Soloup>>& Signing από τον Δημιουργό. Παρουσίαση Βιβλίου / Καλλωπίζοντας το Τέρας / Μάρκος Κωστούλης Παρουσίαση Bιβλίου & Signing / Πίσω από τα Σκίτσα στο Graphic Novel του ‘21- H Μάχη της Πλατείας (Εκδόσεις Ίκαρος) / Soloup Παρουσίαση Βιβλίου / Σκοτεινά Παραμύθια / Ζήσης Αποστολίδης Προβολές Προβολές / TAFestival 15+ Προβολές / Loverman Animations / Δημήτρης Αρμενάκης Παιδικές προβολές / TAFestival Events Βαψιματική / Τοιχογραφία στο Ποτάμι / ΕΤουΚρου Βαψιματική / Κάρο & Καρέ / Ilion Afeslari Βαψιματική / Graffiti by Ashos D’signs Βαψιματική / Grafitti by Nick Serman Βαψιματική / Graffiti / Back to Back / Hood Spirit ft Bogs_97 Sketch Event / Υπερήρωες στον Κάμπο / Klimis vs Λευτέρης Γιακουμάκης Skate Event Θεατρική Παράσταση / “Απόδραση αλά Ελληνικά” / Παιδιά ΑΜΕΑ και Φίλοι Live / N’Cheezed Live / ΕτΚ Raps / Κάπα Ξήγα, Right Clique (Tωm Unit & Deltah One), JK One & DJ Wheel M, Andri J Univers, The VoCults, Astos, Jamshot © LA Comics Festival Πηγή
  6. Κυκλοφόρησε φέτος τον Ιούνιο, από την Ένατη Διάσταση, το τέταρτο μεγάλο ερωτικό τομάκι του Κιουτσιούκη, μετά τον Δεξιοτέχνη, τη Νικολέτ και Το Μεγάλο Μπανιστήρι. Και είναι μακράν το πιο ώριμο από όλα τα ερωτικά, σεναριακά και σχεδιαστικά. Ο Νικόλας, ένας νεαρός σχεδιαστής κόμικς από τη Σαλονίκη, ετοιμάζει ερωτικό κόμικ και παίρνει τη μεγάλη απόφαση να πάει μετά από πολλά χρόνια διακοπές σε νησί (όχι λόγω πανδημίας, δεν έχει τέτοια εδώ), το καλοκαίρι. Έτσι, ξεκινάει για Αντίπαρο, συναντώντας πολλές απρόβλεπτες καταστάσεις καθ'οδόν και ειδικά από την στιγμή που πατάει το πόδι του στην μικρή Αντίπαρο, στην "ερημική" ακρογιαλιά που βρίσκεται φιλοξενούμενος... Πρόκειται για μία ιστορία με διάχυτο ερωτισμό και συνάμα μία άλφα πλοκή, το οποίο δεν είναι σύνηθες φαινόμενο στα περισσότερα ερωτικά κόμικς, με αποτέλεσμα να ενδιαφέρεσαι για τους αντι-συντηρητικούς χαρακτήρες page-turningly. Όχι, δεν είναι ένα ακόμα ερωτικό φετιχιστικό κομιξάκι του Σταύρου. Προσωπικά, από τα καλύτερά του (ίσως η καλύτερη αγορά που έκανα στο Con) και συστήνεται ανεπιφύλακτα σε μεταεφήβους. Εσείς, πήγατε φέτος διακοπές;
  7. Το κάτωθι περιεχόμενο απευθύνεται σε άτομα 18+ ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΞΟΔΟΣ Ο κύριος Εταζιέρ, που μοιάζει σε ύποπτο βαθμό με τον δημιουργό αυτού του κόμικ, διοργανώνει στην έπαυλή του τα πιο πετυχημένα σουίνγκερ πάρτι της πόλης. Σε ένα από αυτά, όμως, θα βρει το θάνατό του, με τη μορφή ενός πίπτοντος πολυελαίου. Κάπου εδώ μπαίνουν οι Κονσταντάν Μπιμπέ, ο φημισμένος ντετέκτιβ, και η βοηθός του Σαγκουίνη, βαθιά γνώστρια των μυστικών του πορνό. Θα καταφέρουν να λύσουν το ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΟ ΠΑΡΤΥ ΑΝΤΑΛΛΑΓΗΣ ΕΡΩΤΙΚΩΝ ΣΥΤΝΡΟΦΩΝ; Νομίζω ότι πλέον οτιδήποτε κάνει ο Κιουτσιούκης είναι τσοντο+κάτι-άλλο. Εδώ, λοιπόν, έχουμε ένα (το πρώτο ελληνικό; ) τσοντο+αστυνομικό κόμικ, που κυκλοφόρησε από την Ένατη Διάσταση στο τελευταίο ComicdomCon, ή ίσως και λίγες μέρες νωρίτερα στη Σαλονίκη. Θα το χαρακτήριζα «τυπικό Κιουτσιουκόμικ». Το σχέδιο αυτό καθαυτό ωραίο, αλλά τα καδραρίσματα too basic. Η βασική ιδέα αναμφίβολα πιασάρικη, χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια στο σενάριο. Εντάξει, δεν περίμενα *το* αριστούργημα, αλλά περίμενα να έχει μια τσαχπινιά παραπάνω. Ευχάριστο, δεν ξέρω πόσα θα θυμάμαι σε λίγο καιρό, προτείνεται μόνο σε φαν του Κιουτσιούκη.
  8. 4 κόμικς του ελληνικού underground που ξεχώρισαν τους τελευταίους μήνες Τι είδους ιστορίες βγάζει μία σκηνή που δουλεύει σκληρά μακριά από τα φώτα των προβολέων; Αστικούς μονόλογους σπάνιας ομορφιάς και ενήλικα παραμύθια για τη δύναμη της αγάπης. ΓΙΩΡΓΟΣ ΡΟΜΠΟΛΑΣ Δεκάδες χιλιάδες αντίτυπα, μαραθώνια ZOOM meetings με ατζέντηδες του εξωτερικού, πυρετώδεις συσκέψεις για θέματα marketing και προώθησης. Ακόμα και στο μικρό εκδοτικό χωριό που λέγεται Ελλάδα, οι τζίροι των εκδόσεων -τουλάχιστον για τα πιο εμπορικά είδη- αρκετές φορές αγγίξουν δυσθεώρητα ύψη, ακολουθώντας μοιραία τους κανόνες της αγοράς. Καλώς ή κακώς, έτσι είναι γιατί έτσι πάει. Την ίδια όμως στιγμή η εκδοτική παραγωγή των ελληνικών κόμικς κινείται με τρομερά αργούς ρυθμούς. Για το ευρύ κοινό παραμένουν «μικι-μάου» για μωρά παιδιά. Άσχετα, βέβαια, αν τα τελευταία αρκετά χρόνια έχουν εισχωρήσει όσο δεν πάει -βλέπε Marvel Cinematic Universe- στη νόρμα της ποπ κουλτούρας. Ας είναι, στην Ελλάδα συνήθως αργούμε να πάρουμε μπρος με κάτι τέτοια. Αφήνοντας όμως στην άκρη την παραδοσιακή γκρίνια για την έλλειψη κατανόησης που δείχνουν οι (ελληνικές) μάζες απέναντι στην 9η τέχνη, υπάρχουν κάποια πολύ ελπιδοφόρα μηνύματα. Πέρα από το πολύ ζωντανό Comicdom Con που παρακολουθήσαμε φέτος, φαίνεται πως το ελληνικό underground δουλεύει σκληρά μακριά από τα φώτα των προβολέων. Σε μία σκηνή που σχεδόν ολόκληρη κινείται υπογείως, υπήρξαν δουλειές που ξεχώρισαν τους τελευταίους μήνες. Επιλέξαμε όσες ακολουθούν: άλλες για το χιούμορ, άλλες για την τόλμη τους και άλλες επειδή έχουν κάτι δυνατό να πουν. Ο Βουνός | Το ελατήριο Είναι κόμικ, εκτενές διήγημα, graphic novel, παραμύθι, δημοτικό τραγούδι ή μήπως σκληρή αλληγορία; Θα έλεγα ότι είναι όλα τα παρακάτω και ακόμα και περισσότερα. Ο γράφων οργανισμός που κυκλοφορεί στο ελληνικό ίντερνετ και σε επιλεγμένα βιβλιοπωλεία με το παρατσούκλι το ελατήριο μας έδωσε ένα διαμαντάκι (και την καλύτερη απόδειξη ότι δε χρειάζεται να εκδίδεσαι σε μεγάλο εκδοτικό οίκο για να βγάλεις κάτι σπουδαίο). «Μόνα μας αδέρφια ο χρόνος και η ιστορία» διαβάζουμε ήδη από την πρώτη σελίδα αυτού του παράξενου και πολύπλοκου παραμυθιού, το οποίο συνοδεύεται από σκίτσα του Themis Hatz Vasconcleos, για ένα βουνό που θέλει να βουτήξει στη θάλασσα. Λίγο αργότερα, σε ένα κλίμα το οποίο φέρνει στο μυαλό το ανεξάρτητο αμερικανικό σινεμά οι εικόνες μιλούν από μόνες τους: «Ισχυρίζονται πως τριγυρνά μετά τα μεσάνυχτα ανάμεσα στους φωσφορίζοντες σκελετούς των ινδιάνων σκαρώνοντας από μία οδύσσεια για κάθε κουφάρι». Ο Βουνός θα ήταν ένα εξαιρετικό δείγμα δουλειάς ακόμα και αν σταματούσε εκεί, στη σελίδα 14. Τελικά, όμως, στη συνέχεια έρχονται ακόμα μεγαλύτερες εκπλήξεις. Ύστερα από μία αλληγορία κομμένη και ραμμένη για τις δύσκολες εποχές που ζούμε, ακολουθεί ένας πραγματικός ύμνος στην αγάπη – την πραγματική και όχι αυτή την «τσιχλοφουσκέ» που βλέπουμε συχνά στο Netflix και το Χόλιγουντ. Η συγκλονιστική ιστορία της Χου, μίας νεαρής Κινέζας που τα κοινωνικά ταμπού χαράκωσαν την καρδιά της μία για πάντα φέρνει αβίαστα δάκρυα στα μάτια. Κάτι, δηλαδή, το ανεκτίμητο για τον παγωμένο μας πια εγκέφαλο. Θύελλα: Prequel | Νίκος Καμπασελέ Από τη μακρινή και μάλλον ξεχασμένη από την πολιτεία Θράκη μας ήρθε μία πολύ ευχάριστη έκπληξη: η ιστορία της «Καπετάνισσας», ενός παιδιού της οικονομικής κρίσης (μήπως σου θυμίζει κάτι αυτό;) που ζει σε έναν φανταστικό κόσμο γεμάτο εξωγήινους, ο οποίος όμως τελικά μόνο «φανταστικός» δεν είναι καθώς φαίνεται να έχει χάσει τα ιδανικά του (μήπως σου θυμίζει κάτι αυτό; vol.2). Τι είναι όμως με λίγα λόγια η Καπετάνισσα; Μία πειρατίνα του διαστήματος που εμπνέει -τι άλλο;- επαναστάσεις σε κάθε γωνιά του Γαλαξία. Αισιόδοξο μήνυμα, αν μην τι άλλο. Το πενάκι του 36χρονου δημιουργού, μόνιμου κατοίκου της ακριτικής περιοχής, δείχνει ξεκάθαρα ότι έχει ακονιστεί στη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας πριν λάβει έξτρα εμπειρία επί γαλλικού εδάφους. Εκτός όμως από το πολύ ενδιαφέρον σκίτσο, αυτό εδώ το prequel της ιστορίας μοιάζει να έχει και κάτι άλλο πιο σημαντικό: ψυχή. Έγκλημα στο πάρτυ ανταλλαγής ερωτικών συντρόφων | Σταύρος Κιουτσιούκης Γνωστός και μη εξαιρετέος για αναιδή στριπάκια που σηκώνουν το μεσαίο δάχτυλο σε κάθε είδους καθωσπρεπισμούς, ο Σταύρος Κιουτσιούκης παραδίδει άλλο ένα δείγμα της δουλειάς του: τολμηρό, διασκεδαστικά αναιδές, χιουμοριστικό, ολόγυμνο, σαρκάστικο αλλά σε καμία περίπτωση σοκαριστικό. Άλλωστε, γιατί να μας σοκάρει το σεξ όταν βλέπουμε κάθε βράδυ πόλεμο σε live μετάδοση χωρίς να μας σηκώνεται η τρίχα κάγκελο; Απλά, αυτή τη φορά ο Κιουτσιούκης βάζει λίγο ακόμη πιπέρι στα πιπεράτα καρέ που στήνει: ένας δαιμόνιος ντετέκτιβ και η βοηθός του προσπαθούν να διαλευκάνουν ένα έγκλημα στα πλαίσια ενός swinging party. Γιατί, όπως είναι γνωστό, στα πάρτι ανταλλαγής συντρόφων μπορούν να συμβούν τα πάντα. Λεωφορείο 550 | Χρήστος Χαντζής-Γαβριήλ Μελισσουργάκης Η πιο βαρετή και ίσως κουραστική αθηναϊκή διαδρομή λεωφορείου, αυτή του 550, μεταμορφώνεται σε έναν αστικό μονόλογο γεμάτο εντυπωσιακά σκαριφήματα, ο οποίος ανακαλύπτει την ομορφιά στις πιο κοινότυπες -και τελικά πιο ανθρώπινες- στιγμές των επιβατών. Ένας καθαριστής τζαμιών γίνεται Δον Κιχώτης με δόρυ, ένας ράφτης μεταμορφώνεται σε μορφή από Αρχαία Τραγωδία καθώς κρατά με απόγνωση (ή μήπως κούραση;) το κεφάλι του, τα μαλλιά μία κοπέλας γίνονται η απόδειξη της απεραντοσύνης των ανθρώπινων συναισθημάτων. Όλα αυτά σε μία διαδρομή που υπό κανονικές συνθήκες όλοι περιμένουν με ανυπομονησία να τελειώσει – σαν να πρόκειται για κάποιο σύγχρονο βασανιστήριο. Μύχιες σκέψεις, πνευματώδεις σημειώσεις, γενναίες παραδοχές και παρατηρήσεις, παρατηρήσεις, παρατηρήσεις. Ο εσωτερικός μόνολογος του αφηγητή δεν σταματά ποτέ, καθώς το ένα σκίτσο διαδέχεται το άλλο, με μόνο κάποιες εντυπωσιακές χρωματιστές πινελιές (κόκκινα φώτα, κίτρινα χερούλια) να διακόπτουν αυτό το ασπρόμαυρο, ξεκάθαρα αθηναϊκό και σε κάθε περίπτωση απολαυστικό φιλμ. Τι άλλο σταματά την ονειροπόληση του αφηγητή αλλά και του αναγνώστη που μοιραία παρασύρεται σε αυτήν; Ατάκες που μένουν βαθιά χαραγμένες στο μυαλό, όπως αυτή: «Όλα θα πηγαίνουν σκατά και εμείς θα κρατιόμαστε από αυτό το φως, το ψεύτικο σχεδόν». Πηγή
  9. Έκθεση κόμικς από τους Σταύρο Κιουτσούκη και Αντώνη Βαβαγιάννη στο Μαλλιαροπούλειο Η έκθεση κόμικς θα είναι ανοιχτή για το κοινό στον 1ο Όροφο του Μαλλιαροπουλείου Δημοτικού Θέατρου της Τρίπολης, από τις 25 ως τις 27 Φεβρουαρίου 2022. Οι ώρες λειτουργίας: Παρασκευή 25, 17:00 – 21:00 Σάββατο 26, 11:00 – 15:00 Κυριακή 27, 11:00 – 19:00 Ο Αντώνης Βαβαγιάννης γεννήθηκε το 1981 στην Αθήνα. Σπούδασε παιδαγωγικά και μουσική στην Αθήνα και δουλεύει σαν δάσκαλος σε δημοτικό σχολείο. Είναι ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος Empty Frame και πρόσφατα του μουσικού project Οther Me. Η άλλη μεγάλη αγάπη του είναι τα κόμικς, με γνωστότερό του δημιούργημα το δημοφιλές και βραβευμένο 2 φορές με comicdom award διαδικτυακό κόμικ «Κουραφέλκυθρα», που ξεκίνησε το 2007 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα στο site του Nerdcult και του Luben. Έχουν εκδοθεί περισσότερα από 10 βιβλία του, μεταξύ των οποίων 2 τόμοι και 5 τεύχη «Κουραφέλκυθρα» και «Οι Προτελευταίοι», ένα συνεργατικό κόμικ με τον καλό του φίλο Θανάση Πετρόπουλο. Στον ελεύθερο του χρόνο του αρέσει να γράφει βιογραφικά του εαυτού του σε τρίτο πρόσωπο. Σταύρος Κιουτσούκης: Γεννήθηκε και ζει στην Θεσσαλονίκη. Κάνει κόμικς τα τελευταία 25 χρόνια, με μια τάση προς τα χιουμοριστικά κόμικ στριπ. Πηγή
  10. Εικόνες μουσικής Γιάννης Κουκουλάς Τα αγαπημένα τραγούδια ξεχειλίζουν από εικόνες. Διαφορετικές για κάθε ακροατή. Εννιά δημιουργοί κόμικς περνούν από τη θέση του ακροατή στη θέση του σχεδιαστή τέτοιων εικόνων προσθέτοντας τη δική τους ενδιαφέρουσα καλλιτεχνική οπτική «Δεν είναι λίγες οι φορές που ακούγοντας ένα αγαπημένο τραγούδι σκαρφιζόμαστε τη δική μας ιστορία που θα μπορούσε να το συνοδεύει. Ιστορίες που δεν είναι ποτέ ίδιες μεταξύ τους. Οι πολλαπλές ερμηνείες που δίνουμε σε ένα τραγούδι σε συνδυασμό με το μίνιμαλ στοιχείο του είναι και το γοητευτικό. Κάτι όμως ακόμα πιο γοητευτικό είναι η εικονοποίησή τους!», γράφει ο Λεωκράτης Ανεμοδουράς στο εντιτόριαλ του νέου περιοδικού «Μουσικά Καρέ» (εκδόσεις Μικρός Ήρως). Και κρίνοντας από το περιεχόμενο του περιοδικού, η εικονοποίηση δεν είναι μόνο γοητευτική αλλά και πανέμορφη και πανέξυπνη. «Τράβα βρε μάγκα» από την Αγγελική Σαλαμαλίκη Η ιστορία της σχέσης των κόμικς με τη μουσική βέβαια δεν είναι σημερινή αλλά κρατάει χρόνια. Την περιδιαβαίνει ο Θοδωρής Μανίκας στον πρόλογό του επισημαίνοντας τις πολλαπλές μορφές και εκφάνσεις αυτής της σχέσης: «Κόμικς ως artwork εξωφύλλων δίσκων αλλά και πολυσέλιδα κόμικς ως ένθετα σε δίσκους βινιλίου (από το θρυλικό εξώφυλλο του μέγιστου Crumb για το Cheap Thrills της Janis Joplin ώς το πόνημα του designer Στέργιου Δελιαλή για το δεύτερο και τελευταίο άλμπουμ των Poll). Κόμικς με βιογραφίες μουσικών και φανταστικές περιπέτειες που έχουν ως ήρωες σταρ της μουσικής (από τον Bob Dylan και τους Kiss ώς τον Elvis και τον Αργεντινό σαξοφωνίστα Gato Barbieri). Ουκ ολίγα κόμικς και graphic novels, σχεδιασμένα ή/και σεναριογραφημένα από μουσικούς (από τον Charlie Watts ώς τον Glenn Danzig και από όλους σχεδόν τους Grateful Dead ώς τον Nick Cave). Καλλιτέχνες που επιλέγουν ως εικόνα τους μια κομικσοειδή καρικατούρα […] Αφίσες, flyers συναυλιών και φεστιβάλ, προωθητικά διαφημιστικά υλικά κ.λπ. Περιοδικά κόμικς και φανζίν, με μουσικές (συνήθως ροκ) θεματικές. Σειρές κινουμένων σχεδίων με πλείστες μουσικές αναφορές αλλά με συχνές “παρουσίες” διάσημων μουσικών στα καρέ των επεισοδίων τους (κορυφαίες, οι αμερικανικές σειρές The Simpsons και Beavis and Butt-Head)». «Don’t stop me now» των Queen από την Αρινέλλα Κοτσίκο Από όσα γράφει ο Θοδωρής Μανίκας, εξάγεται το συμπέρασμα ότι το επόμενο και πολύ αποφασιστικό βήμα προς την ολοκλήρωση αυτής της σχέσης δεν μπορεί να είναι άλλο από τη μεταφορά/προσαρμογή των κόμικς σε τραγούδια και το αντίθετο. Αυτό το δεύτερο υλοποιούν με μεγάλη επιτυχία οι εννιά δημιουργοί κόμικς που συμμετέχουν στα «Μουσικά Καρέ». Τον Μαύρο Γάτο του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, ένα τραγούδι «ανυπακοής» που σιγοψιθύρισαν ή βροντοφώναξαν πολλές γενιές νέων σε συναυλίες, πάρτι, πλατείες και πορείες, επιλέγει ο Θανάσης Καραμπάλιος που ακολουθεί κατά γράμμα τους στίχους του συνεπώνυμου του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, Θανάση, με αποκορύφωμα τη σύλληψη του μποέμ Γάτου όταν «βγήκε σεργιάνι το χαφιεδοτσουρμό, αυτοί που αποτελούνε τον εθνικό κορμό». Ο «Μαύρος γάτος» του Βασίλη Παπακωνσταντίνου από τον Θανάση Καραμπάλιο Τους στίχους και τη μουσική του Freddie Mercury από το «Don’t stop me now» των Queen εικονογραφεί η Αρινέλλα Κοτσίκο επιτυγχάνοντας να αποδώσει ιδανικά τις στιγμές έκστασης και απόλαυσης μιας κοπέλας που νιώθει σαν «sex machine, ready to reload, like an atom bomb about to explode». Σε ένα από τα πιο γνωστά τραγούδια του Διονύση Σαββόπουλου, το «Δημοσθένους Λέξις», προσφέρει τις εικόνες του ο Περικλής Κουλιφέτης τοποθετώντας τον αφηγητή σε μια έρημη πόλη όπου «οι δρόμοι θά ´ναι αδειανοί κι η πολιτεία μου πιο ξένη, τα καφενεία όλα κλειστά κι οι φίλοι μου ξενιτεμένοι», για να σταθεί αμέσως μετά μπρος στην πύλη του ΕΑΤ-ΕΣΑ «με τις κουβέρτες στη μασχάλη, χωρίς Βουλή, χωρίς Θεό, σα βασιλιάς σ' αρχαίο δράμα». «Δημοσθένους Λέξις» του Διονύση Σαββόπουλου από τον Περικλή Κουλιφέτη Ο Νικόλας Κούρτης με την ιστορία του δίνει μορφή στην αγωνία, το ξεπέρασμα του φόβου, την ανάκτηση της αυτοεκτίμησης, την απελευθέρωση και την απογείωση του εαυτού από το «I am the Fire» των Halestorm, ενώ ο Σταύρος Κιουτσιούκης πλάθει μια δική του ιστορία με τίτλο «Το Λάιβ» που εκτυλίσσεται σε ένα μπαρ της Θεσσαλονίκης υπό τους ήχους του «Are you gonna be my girl?» των Jet. Στο ασπρόμαυρο Πασαλιμάνι που ομορφαίνει με λίγες προσεκτικά επιλεγμένες κόκκινες πινελιές, της Ρόζας Εσκενάζυ από το «Τράβα βρε μάγκα», σε στίχους και μουσική του Κώστα Σκαρβέλη, μας ταξιδεύει η Αγγελική Σαλαμαλίκη δίνοντας τη δική της εκδοχή στα λόγια του τραγουδιού. Μια εκδοχή που ολοκληρώνεται με ένα απολύτως αιτιολογημένο φονικό, λίγο κόκκινο αίμα και μερικά κόκκινα άνθη που ξεφυτρώνουν από τα κεραμίδια. Τη σπουδαία, γεμάτη συναίσθημα ποίηση από τα Υπόγεια Ρεύματα μετατρέπει σε κόμικς ο Κωνσταντίνος Σκλαβενίτης στο «Σαν Ερημα Καράβια», εικονογραφώντας τη θλίψη και τη μοναξιά μιας ανολοκλήρωτης σχέσης ενώ ο Νικόλας Στεφαδούρος δίνει εικόνες σε ένα από τα πιο γνωστά τραγούδια των Oasis, το «Wonderwall» σε στίχους και μουσική του Noel Gallagher. Σε ένα από τα πιο τρανταχτά και όμορφα παραδείγματα του πόσο αποτελεσματική και γοητευτική μπορεί να είναι η προσαρμογή ενός έργου τέχνης σε μια άλλη τέχνη που χρησιμοποιεί άλλη γλώσσα, άλλα μέσα και εντελώς διαφορετικά εργαλεία. Ιδιαίτερα όταν το πρωτότυπο έργο είναι εσκεμμένα αφαιρετικό ως προς τα νοήματά του αφήνοντας τον ακροατή να συμπληρώνει αυτός την αφήγηση, αλλά αναπόφευκτα συγκεκριμενοποιείται και αποκτά μία από τις πιθανές ερμηνείες και διαστάσεις του όταν εικονοποιείται, χωρίς αυτό να απαγορεύει την ύπαρξη άλλων, αμέτρητων εκδοχών, προσλήψεων, αναπλαισιώσεων και προσαρμογών. «Camouflage» του Stan Ridgway από τον Κώστα Φραγκιαδάκη Τελευταίο μουσικό κομμάτι του περιοδικού είναι το «Camouflage» του Stan Ridgway που αφηγείται φιλοτεχνώντας τη δική του ιστορία ο Κώστας Φραγκιαδάκης σε χρώμα του Μιχάλη Τόρη και ιστορική επιμέλεια του Γιάννη Μονογυιού. Το «Camouflage» αποτελεί και τη μεγαλύτερη σε έκταση ιστορία των «Μουσικών Καρέ» καθώς ο Φραγκιαδάκης δεν αρκείται στην εικονογράφηση των στίχων, αλλά με βάση αυτούς πλάθει μια δική του εκδοχή των φανταστικών περιστατικών που περιγράφονται στο τραγούδι. Με αποτέλεσμα, ένα έτσι κι αλλιώς πολύ φορτισμένο με νοήματα και συναισθήματα τραγούδι για τον αγώνα επιβίωσης ενός Αμερικανού φαντάρου στις ζούγκλες του Βιετνάμ να αποκτά εικόνες. Και η «σωτηρία» του που σύμφωνα με το τραγούδι αποδίδεται στην αυταπάρνηση και τους ηρωισμούς του «Camouflage» να παραμένει ένα άλυτο αίνιγμα. Το εξώφυλλο του άλμπουμ «Μουσικά Καρέ» από τον Νίκο Κούτση Τα «Μουσικά Καρέ», μια έκδοση που αναμένεται να έχει πολλές συνέχειες, με το πρώτο τεύχος τους εξερεύνησαν και παρουσίασαν τη δυνατότητα εικονοποίησης των τραγουδιών καθώς και τη μεταφορά τους σε κόμικς. Η πολύπλευρη αυτή σχέση μεταξύ των κόμικς και της μουσικής δεν εξαντλείται όμως σε αυτό. Τα επόμενα τεύχη θα είναι αφιερωμένα σε άλλες πτυχές της σχέσης αυτής με επίκεντρο τους στίχους, τη μουσική και τις εικόνες που γεννούν τα τραγούδια. Μια άλλη διάσταση της σχέσης της μουσικής με τα κόμικς έδωσε η συλλογή ιστοριών με τίτλο «Song Stories» (εκδόσεις Ενατη Διάσταση, 2019). Σε αυτήν, επτά δημιουργοί κόμικς (Εφη Θεοδωροπούλου, Αρης Λάμπος, Κλήμης Κεραμιτσόπουλος, Γιώργος Καμπάδαης, Σοφία Σπυρλιάδου, Νικόλας Στεφαδούρος και Σταύρος Κιουτσιούκης) εικονογραφούν τις αληθινές ιστορίες που κρύβονται πίσω από τα τραγούδια αγαπημένων καλλιτεχνών και δημοφιλών συγκροτημάτων (Παύλος Παυλίδης, Rotting Christ, Nightstalker, 12ος Πίθηκος, Στίχοιμα, Social Waste), «απαντώντας» στα συνήθη ερωτήματα που το κοινό θέτει στους καλλιτέχνες, όπως «Μα πού βρίσκετε όλες αυτές τις ιδέες; Από πού αντλείτε την έμπνευσή σας; Ποιοι είναι οι καλλιτέχνες που σας έχουν επηρεάσει;». Πηγή
  11. Μουσικά Καρέ: Εννιά αγαπημένα τραγούδια γίνονται ιστορίες κόμικς © Θανάσης Καραμπάλιος Το πρώτο βιβλίο μιας σειράς, όπου εννέα γνωστοί Έλληνες κομίστες εικονογραφούν εννέα αγαπημένα τους τραγούδια Είναι δεδομένο ότι καμία τέχνη δεν είναι εντελώς ανεξάρτητη από τις υπόλοιπες. Κι αν έχουμε συνηθίσει ο κινηματογράφος να συναντά συχνά τη μουσική ή η μουσική να συναντά συχνά τη λογοτεχνία, δεν είναι και τόσο συνηθισμένο τα κόμικς να συναντούν τη μουσική, εκτός –φυσικά- των περιπτώσεων που σημαντικοί σχεδιαστές ανέλαβαν στο πέρασμα του χρόνου να δημιουργήσουν το εξώφυλλο κάποιων –αρκετών– δίσκων. Η τέχνη των κόμικς δεν είναι τόσο παλιά, όσο αυτή της μουσικής, της λογοτεχνίας, ακόμη και του κινηματογράφου. Όμως, έτσι όπως η ζωή μας κυλάει σε όλο και πιο γρήγορους ρυθμούς, η αμεσότητα ενός καρέ, έχει τη δύναμη να αντικαταστήσει έναν μεγάλο αριθμό λέξεων. Τα «Μουσικά Καρέ #1» είναι το πρώτο βιβλίο μιας σειράς, όπου εννέα γνωστοί έλληνες κομίστες εικονογραφούν εννέα αγαπημένα τους τραγούδια. Το εξώφυλλο ανήκει σ’ έναν ακόμη σχεδιαστή, τον Νικόλαο Κούτση, ενώ ο πρόλογος της έκδοσης έχει γραφτεί από τον Θοδωρή Μανίκα. Επιπλέον, υπάρχει μια πολύ πλούσια συνέντευξη του Νίκου Πορτοκάλογλου, όπου αποκαλύπτει ότι σχεδίαζε από μικρός κι ότι αγαπάει τα κόμικς ιδιαίτερα. Σε σχέση με το κόμικ που αγαπάει πιο πολύ, απαντά: «Θεωρώ ότι το Αστερίξ, το Λούκυ Λουκ και το Τεντέν είναι τρία κόμικς ανώτερου επιπέδου. Όταν βγήκε το Αστερίξ και το Λούκυ Λουκ ήταν μια αποκάλυψη γιατί ήταν ένα άλλο επίπεδο κόμικς με ένα χιούμορ πολύ πιο λεπτό και έξυπνο και καταπληκτικό σκίτσο». Ας δούμε όμως τους λόγους για τους οποίους καθένας από τους εννέα σχεδιαστές διάλεξε το συγκεκριμένο τραγούδι... Θανάσης Καραμπάλιος Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Μαύρος Γάτος «Ο Μαύρος Γάτος είναι ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια. Όταν το πρωτοάκουσα μου έμεινε ο ρυθμός και καθώς υποφέρω από παντελή έλλειψη ρυθμού, είναι από τα λίγα κομμάτια που μπορώ να τραγουδήσω σωστά. Μ’ αρέσει επίσης η ιστορία του αναρχικού αλητάμπουρα γάτου που καταπιάνεται. Δηλαδή το ότι ένα μαύρο γατί φέρνει τούμπα όλο το σύστημα και το κάνει μέσω του έρωτα. Άσχετα αν στο τέλος τον νικάει το σύστημα». Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Μαύρος Γάτος, Σκίτσο: Θανάσης Καραμπάλιος Αρινέλα Κοτσίκο Queen, Don’t Stop me Now «Γιατί το τραγούδι αυτό εκφράζει μια απελευθέρωση και δυναμικότητα, σε ταξιδεύει και σου φτιάχνει τη διάθεση. Αυτό προσπάθησα να το αποδώσω και στην ιστορία μου». Queen - Don't Stop Me Now, Σκίτσο: Arinela Kociko Περικλής Κουλιφέτης Διονύσης Σαββόπουλος, Δημοσθένους Λέξις «Πρόκειται για ένα τραγούδι της εποχής του, μια διαμαρτυρία ενάντια στη χούντα και τη φυλάκισή του στα κρατητήρια της ΕΑΤ-ΕΣΑ, το οποίο “μεταμφίεσε” με το πέπλο της αρχαιότητας και της ιστορίας του ρήτορα Δημοσθένη για να ξεγελάσει τη λογοκρισία. Η μεταμφίεση όμως είναι ευφυής και δεν ξεχωρίζει κανείς εύκολα τα όρια ανάμεσα στη σύγχρονη καταγγελία και το αρχαίο πέπλο. Σε συνδυασμό με τη λιτή, νωχελική ροκ μουσική του, δημιουργείται ένα post-apocalyptic τραγούδι που σε ταξιδεύει σε μια μελαγχολική ερημιά, σε μια άχρονη, ερειπωμένη και παρηκμασμένη ελληνικότητα. Ένα τραγούδι που, παρά την απαισιοδοξία του, κλείνει με έναν αποκαλυπτικό θρίαμβο, μια ελπίδα για προσωπική και συλλογική αναγέννηση». Δημοσθένους Λέξις - Διονύσης Σαββόπουλος, Σκίτσο: Περικλής Κουλιφέτης Νικόλας Κούρτης Halestorm, I’m the Fire «Θεωρώ πως τα μουσικά μου ακούσματα είναι σχετικά πλατιά. Από Παραδοσιακή έως σύγχρονη, από κλασική σε Τζαζ, σε Ποπ, Ροκ κι όσα υποείδη μπορεί κάποιος να σκεφτεί. Η επιλογή μου απλά επιβεβαίωσε αυτό που ήδη ήξερα. Στο τέλος της ημέρας, θα προτιμήσω μια νεανική δυναμική μπάντα, με rhythm section κλωτσιά στο στομάχι, χορδές κιθάρας τσιτωμένες ουρλιάζοντας έτοιμες να σπάσουν, φωνή γυαλόχαρτο πάνω από ξυσμένες ήδη πληγές να ανεβοκατεβαίνει με άνεση τις οκτάβες, μελωδία και αρμονία να εναλλάσσονται με το χάος. It’s only Rock n’ Roll but I like it». Ι Αm The Fire - Halestrom, Σκίτσο: Νικόλας Κούρτης Σταύρος Κιουτσιούκης Jet, Are you Gonna be my Girl «Αφενός γιατί πάντοτε μου άρεσε, αλλά και γιατί έχει την πανκ δυναμική που χαρακτηρίζει –στον δικό μου τρόπο σκέψης– τον έρωτα και τις αποτυχίες του». Are You Gonna Be My Girl - Jet, Σκίτσο: Σταύρος Κιουτσιούκης Αγγελική Σαλαμαλίκη Ρόζα Εσκενάζυ, Τράβα βρε Μάγκα και Αλάνι «Πάντα μου άρεσε η “μαγκιά” που έβγαζε η Ροζα Εσκενάζυ στο συγκεκριμένο τραγούδι. Δε φοβάται να ακυρώσει τον ρόλο του άντρα/εραστή της σε μια εποχή που οι γυναίκες δεν είχαν εναλλακτικές. Η ζωή της ίδιας της ερμηνεύτριας ήταν αντισυμβατική κάτι που δίνει ακόμα μεγαλύτερη βαρύτητα στο τραγούδι, το οποίο αν και γραμμένο από άντρα, φαίνεται σαν να έχει βασιστεί και στη δική της προσωπικότητα». Τράβα Βρε Μάγκα Και Αλάνι - Ρόζα Εσκενάζυ, Σκίτσο: Αγγελική Σαλαμαλίκη Κωνσταντίνος Σκλαβενίτης Υπόγεια Ρεύματα, Σαν Έρημα Καράβια «Είναι ένα τραγούδι που μου αρέσει και μου γεννά εικόνες χωρίς να είμαι σίγουρος για ποιο λόγο. Ίσως γιατί το έχω συνδυάσει με την εφηβεία μου, με εποχές πιο ανέμελες και με ακολουθεί από τότε. Ίσως γιατί έχει αυτό το ταξιδιάρικο στοιχείο που υπάρχει και στα κόμικς που σχεδιάζω. Ίσως για όλα αυτά μαζί». Σαν Έρημα Καράβια - Υπόγεια Ρεύματα, Σκίτσο: Κωνσταντίνος Σκλαβενίτης Νικόλας Στεφαδούρος Oasis, Wonderwall «Νομίζω όλοι μας έχουμε αυτό το ένα τραγούδι που αγγίζει κάθε ευαίσθητη χορδή μας, το τραγούδι που μας κάνει να ανατριχιάζουμε στο άκουσμά του. Για μένα, το τραγούδι αυτό κυκλοφόρησε το 1995 και ονομαζόταν Wonderwall. Ήμουν στην εφηβεία και για κάποιο λόγο ένιωσα μια απί¬στευτη σύνδεση με τους στίχους του. Εξαιτίας του μάλιστα έγινα φανατικός ακροατής των Oasis και αγαπάω τη μουσική τους μέχρι σήμερα». Wonderwall - Oasis, Σκίτσο: Νικόλας Στεφαδούρος Κώστας Φραγκιαδάκης Stan Ridgway, Camouflage «Ξεκάθαρα εφηβικό απωθημένο. Είναι ένα τραγούδι που μου άρεσε όταν ήμουν έφηβος και από τότε ακόμα θυμάμαι τον εαυτό μου να θέλει να σχεδιάσει αυτή την ιστορία που περιέγραφε. Το ίδιο μου έχει συμβεί και με δεκάδες άλλα τραγούδια που μου άρεσαν ή μου αρέσουν ακόμη. Ειδικά, αν πίσω από τους στίχους υπάρχει μια σχετικά έξυπνα δομημένη ιστορία, αμέσως στο μυαλό μου σχεδιάζω την ιστορία αυτή ή… μια άλλη βασισμένη σε αυτήν». Stan Ridgway - Camouflage, Σκίτσο: Κώστας Φραγκιαδάκης Πηγή
  12. Πώς γράφονται τα τραγούδια; Νικόλας Στεφαδούρος - Τα Μέγαρα (Social Waste) Γιάννης Κουκουλάς «Μα πού βρίσκετε όλες αυτές τις ιδέες;» «Από πού αντλείτε την έμπνευσή σας;» «Ποιοι είναι οι καλλιτέχνες που σας έχουν επηρεάσει;» Στο «Song Stories», έξι συν ένας Έλληνες δημιουργοί κόμικς αφηγούνται την ιστορία που κρύβεται πίσω από ισάριθμα γνωστά τραγούδια της σύγχρονης ελληνικής μουσικής. «Η ιστορία της μουσικής είναι ένας ωκεανός ο οποίος εμπεριέχει μικρότερες θάλασσες, πελάγη και νησιά. Η πλήρης εξερεύνησή της είναι κάτι το σχεδόν αδύνατο, αλλά το ενδιαφέρον είναι πάντα το ταξίδι (από το “Τα άξια είδα”). Ένα τέτοιο ταξίδι λοιπόν είναι και τα “Song Stories”. Είναι μικρά μουσικά νησάκια, κάποια πιο δημοφιλή και άλλα λιγότερο, που κρύβουν μικρές ιστορίες. Ιστορίες με τη λυρική ματιά του δημιουργού τους. Ιστορίες για την ίδια την Ιστορία, για μικρά προσωπικά βιώματα και για ανθρώπους που μόνο λιγοστοί στίχοι και μερικές νότες νοιάστηκαν. Είναι σαν μουσική εξόρυξη στις ψυχές των ίδιων των μουσικών αλλά και για τους ανθρώπους για τους οποίους μιλούν αυτά τα τραγούδια». Με αυτά τα λόγια προλογίζει ο Jacek H. Maniakowski το «Song Stories» (εκδόσεις: Ένατη Διάσταση σε συνεργασία με το Street Mode Festival της Θεσσαλονίκης), ένα βιβλίο που μεταφέρει σε κόμικς την ιστορία που κρύβεται πίσω από έξι γνωστά τραγούδια επιτυχημένων καλλιτεχνών και σπουδαίων συγκροτημάτων της σύγχρονης ροκ, μέταλ, χιπ χοπ και ραπ ελληνικής σκηνής. Εφη Θεοδωροπούλου, «Το Νερό που Κυλάει» (Παύλος Παυλίδης) Τις συνεντεύξεις των μουσικών και τη σεναριακή διασκευή υπογράφει ο αρθρογράφος και μουσικός παραγωγός Jacek Maniakowski ενώ την έκδοση προλογίζει ο Σταύρος Κιουτσιούκης με ένα εγκιβωτισμένο στην αφήγηση κόμικς που περιγράφει τη γέννηση της ιδέας πίσω από το βιβλίο που με τη σειρά του περιγράφει τη γέννηση των ιδεών που κρύβονται πίσω από τα τραγούδια. Η Εφη Θεοδωροπούλου αναλαμβάνει «Το Νερό που Κυλάει» του Παύλου Παυλίδη, ο Αρης Λάμπος το «Non Serviam» των Rotting Christ, ο Κλήμης Κεραμιτσόπουλος το «Just a Burn» των Nightstalker, ο Γιώργος Καμπάδαης το «Σουρεάλ» του 12ου Πίθηκου, η Σοφία Σπυρλιάδου το «Δίπλα Μαξιλάρι» των Στίχοιμα και ο Νικόλας Στεφαδούρος τα «Μέγαρα» των Social Waste, όλα τους τραγούδια δημοφιλή και γνωστά. Νικόλας Στεφαδούρος, «Τα Μέγαρα» (Social Waste) Είναι αυτονόητο ότι η ανάγνωση όλων των κόμικς του «Song Stories» γίνεται διπλά απολαυστική αν συνοδεύεται από την ταυτόχρονη ακρόαση των τραγουδιών. Στο ίδιο το βιβλίο, έτσι κι αλλιώς, δημοσιεύονται οι στίχοι και θα ήταν πλεονασμός να μεταφέρεται δραματοποιημένο και αποδοσμένο σε κόμικς το τραγούδι. Η δευτερογενής ιδέα να μεταφερθεί σε κόμικς η σύλληψη της πρωτογενούς ιδέας που οδήγησε στη γέννηση του τραγουδιού αποτελεί όμως μια πραγματικά πρωτότυπη και ενδιαφέρουσα πρόταση, που υλοποιείται ιδανικά από το σύνολο των δημιουργών κόμικς. Γιατί η έμπνευση και η πορεία προς την τελική μορφή που έχει ένα τραγούδι είναι μια συναρπαστική προσωπική διαδρομή που δύσκολα μοιράζεται όποιος την κάνει. Συνήθως μένει άγνωστη, ερμητικά κλεισμένη στον κόσμο του και τις αναμνήσεις του. Όταν όμως γίνεται κτήμα των μουσικών του φίλων και μάλιστα με τη διαμεσολάβηση της τέχνης των κόμικς, η σχέση που εγκαθιδρύεται μεταξύ καλλιτέχνη και αποδέκτη γίνεται ακόμα πιο βαθιά, πιο ουσιαστική, πιο ειλικρινής. Πηγή
  13. Η Νικολέτ είναι ένα κορίτσι που διψάει για εκδίκηση κι ερωτικό παιχνίδι. Έχει βάλει στόχο να εκδικηθεί με κάθε τρόπο τον Σερ Κόμετ, παρέα με τις φίλες της. Είναι αποφασισμένες να κλέψουν κάθε αντικείμενο που έχει αξία γι αυτόν. Όλα του τα φετίχ. Με την επίτευξη κάθε "αποστολής", φτιάχνονται τρελά και γιορτάζουν με οργασμούς. Τα σκοτεινά αντικείμενα του πόθου τους, μπορούν να προκαλέσουν όντως ονειρώξεις, καθώς αποτελούν φετίχ διάφορων πλευρών της ποπ κουλτούρας. Μια Porsche 911 Targa S 1973, ένα βινύλιο Blind Faith, η αυθεντική στολή της Ούμα Θέρμαν στο Kill Bill, το χειρόγραφο του βιβλίου "Το γόνατο της Κλαίρης" του Éric Rohmer είναι τα πολύτιμα κλοπιμαία των κοριτσιών και αποτελούν τα πέντε κεφάλαια του κόμικ, γεμάτα από ερωτικά παιχνίδια. Στην τελευταία σελίδα, μας αποκαλύπτεται και η αιτία του μένους της Νικολέτ για τον Σερ Κόμετ. οι φώτος αλιεύθηκαν από το φβ του δημιουργού Δεν είμαι κι η μεγαλύτερη φαν των ερωτικών κόμικς. Θα σας φανεί χαζό, αλλά συνήθως τα βαριέμαι γιατί δεν έχουν υπόθεση. Είμαι όμως φαν του Κιουτσιούκη. Που δε με απογοητεύει ούτε καν στα ερωτικά κόμικς του. Το Νικολέτ μου άρεσε κάπως λιγότερο από τα υπόλοιπα ερωτικά κόμικς του που έχω διαβάσει, τον "Δεξιοτέχνη"και "Το Μεγάλο Μπανιστήρι", έχει όμως όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που μπορώ να εκτιμήσω σε ένα κόμικ του συγκεκριμένου genre . Έχει πάμπολλες αναφορές στην ποπ κουλτούρα, σωστά βαλμένες, έχει χιούμορ, αρνείται κάθε σοβαροφάνεια, είναι σέξι χωρίς να προσβάλλει, είναι cute και έχει υπόθεση. Ίσως θα ήθελα πιο light μοίρα για τον Σερ Κόμετ, στο τελευταίο κεφάλαιο, αλλά δεν πειράζει. Το σχέδιο είναι απόλυτα ταιριαστό και κατουνίστικο όσο χρειάζεται, ενώ ο χρωματισμός από τη Σοφία Σπυρλιάδου είναι εξαιρετικός
  14. Το 2004 εμφανίστηκε ένας χαρακτήρας (τον λες και ήρωα) που μας αρρώστησε. Ήταν ο Yellow Boy, ένας βαριά άρρωστος πιτσιρίκος. Συστήθηκε μέσα από το σαλονικιώτικο περιοδικό Εξώστης, το πρώτο free press έντυπο που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα. Τα πρώτα αυτά στριπάκια συγκεντρώθηκαν σε ένα μικρό αλμπουμάκι από την Ένατη Διάσταση, το οποίο κυκλοφόρησε τον Δεκέμβρη του 2005. Οι θλιβερές περιπέτειες του Yellow Boy αποτελούν την πρώτη επίσημη κυκλοφορία του Σταύρου Κιουτσιούκη, αλλά και την πρώτη έκδοση της Ένατης Διάστασης. Τα #2 (Οι ακόμη πιο θλιβερές περιπέτειες του Yellow Boy) και #3 (Πολύ σκληρός για να πεθάνει) κυκλοφόρησαν τον Νοέμβρη του 2007 και τον Δεκέμβρη του 2009 αντίστοιχα. Περιείχαν επίσης στριπάκια που είχαν προηγουμένως δημοσιευτεί στον Εξώστη. Αντιθέτως, το τέταρτο και τελευταίο (μέχρι στιγμής;) τεύχος (Το κουρέλι... τραγουδάει ακόμη) περιλαμβάνει τα στριπ που παρουσιάστηκαν στο socomic.gr την περίοδο 2014-2015 και τυπώθηκε τον Νοέμβρη του 2015. Ο Yellow Boy, που λέτε, είναι κρεβατωμένος με μια ανίατη ασθένεια που δεν κατονομάζεται, αλλά προκαλεί ίκτερο, διάρροια, τρομακτικά σπυράκια και πολλά άλλα συμπτώματα. Και σαν να μην έφτανε αυτό, οι νοσοκόμες είναι αδιάφορες και οι γιατροί κυνικοί. Ακόμη και οι φίλοι του από το σχολείο, όταν επιστρέφει εκεί στο τρίτο τεύχος (για λίγο, μην χαίρεστε), τον γιουχάρουν. Όλοι και όλα έχουν στραφεί εναντίον του... Όλοι, εκτός από τον Θάνατο, που περνάει καμιά φορά και παίζουν μαζί Trivial. Με απλό, ασπρομαυρογκρίζο σχέδιο (εκτός από το Yellow Boy IV, το μόνο έγχρωμο τευχάκι) και κατήμαυρο χιούμορ, ο Κιουτσιούκης μας προσφέρει ένα από τα καλύτερα κόμικς του. Τα τευχάκια περιέχουν πάρα πολλές αστείες στιγμές. Προφανώς δεν είναι όλα επιτυχημένα, αλλά προσωπικά την εντάσσω στις καλύτερες ελληνικές χιουμοριστικές σειρές. Θεωρώ ότι λείπουν από την ελληνική σκηνή οι επαναχρησιμοποιούμενοι χαρακτήρες και τα επαναλαμβανόμενα gags και το κίτρινο αγόρι είναι μια λαμπρή («Αδερφή κοίτα, φωσφορίζει στο σκοτάδι!») εξαίρεση. Υ.Γ.1: Τον Νοέμβρη του 2015 (αν δεν απατώμαι) βγήκε και το φανζίν Θέλεις να πεθάνω; το οποίο περιέχει 22 στριπ του Yellow Boy που δεν είχαν συμπεριληφθεί σε κάποια από τα άλλα άλμπουμ. Υ.Γ.2: Ο τίτλος αποτελεί εμφανή αναφορά στο Yellow Kid, το ιστορικό κόμικ του Richard F. Outcault. Υ.Γ.3: Ορμώμενος από το από πάνω, θα πρότεινα να θεσμοθετηθεί ένα κομιξοβραβείο ονόματι Yellow Boy. Τι, πιο έξυπνοι είναι οι Ιταλοί που απονέμουν το Yellow Kid στην Lucca; EDIT: τελικά, όπως μπορείτε να δείτε στο παρακάτω ποστ του @CitizenX, υπάρχει Yellow Boy Award, το οποίο απονέμεται στο Comic N' Play, ένα φεστιβάλ που λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο στην Θεσσαλονίκη. Πολύ θα ήθελα ένα τέτοιο στην βιβλιοθήκη μου
  15. Πρώτη Κυκλοφορία: 11-04-2009 (στην ComicdomCon Athens 2009) Υπάρχουν 2 θεματικοί άξονες στις ιστορίες με ιππότες: 1) Άνθρωποι με ιδανικά, υπηρετούν και προασπίζουν την δικαιοσύνη ή/και κάποια ιδεώδη (συνήθως θρησκευτικά). Παράρτημα αυτού της θεματικής μπορουν να θεωρηθούν και τα ρομάντζα με δεσποσύνες (και διάφορα δρακάκια ως guest star). 2) Το ρεαλιστικό υπόβαθρο, με τα αιματοκυλίσματα, την λογική του παραλόγου, και τις μηχανορραφίες. ... και κάποια αποφράδα μέρα ήρθαν οι Ιππότες της ελεεινής τραπέζης και αλλάξανε τα φώτα στην όλη κατηγορία! ... και μια άλλη αποφράδα μέρα, βγήκε ένα Ελληνικό κόμικ αντάξιο... της ελεεινής τραπέζης φυσικά! Οι Ιππότες είναι ένα απολαυστικό αλμπουμάκι για την σαλεμένη πλευρά των Ιπποτών και του σκηνικού που τους περικλείει... με ολίγους τόόόόσο δα μικρούς αναχρονισμούς. Δεν είναι σίγουρο πως θα σας κερδίσει από τις πρώτες αράδες, αλλά σίγουρα θα σας κερδίσει. Προσωπικά, το διάβασα στην επιστροφή με το τραίνο από την δεύτερη μέρα της comicdomcon 2009, και κατέληξα να γελάω σαν χάνος μόνος μου. Όχι δεν μπήκα στον κόπο να δω αντιδράσεις από τους συνεπιβάτες. Δεν με ενδιέφερε. Μέρος του υλικού έχει πρωτοκυκλοφορήσει στα Happy Revolver & Με Το Ζόρι. Οι δημιουργοί δεν θεωρούν τον τίτλο αντιπροσωπευτικό του περιεχόμενου, αλλά μιας και τους άρεσε ως κωδικό όνομα, τον κράτησαν.
  16. Δεν είναι από τα σενάρια που μας έχει συνηθίσει ο Σταύρος Κιουτσιούκης, αλλά ήταν μια ευχάριστη έκπληξη να συναντήσουμε κι αυτή του την πλευρά. Η Ρω βρίσκεται σε μια παραλία της Χαλκιδικής. Πολλά καλοκαίρια, στο ίδιο μέρος, από παιδί. . Νέα κοπέλα πλέον, στην ίδια παραλία, βυθίζει τα δάχτυλα των ποδιών της στην άμμο και ξεθάβει ένα ημερολόγιο... με τελευταία ημερομηνία τις 5 Αυγούστου, όπως τη μέρα που το βρήκε. Διαβάζοντας το, αποφασίζει να ακολουθήσει τα χνάρια της μυστηριώδους ιδιοκτήτριας του ημερολογίου. Μαζί με τον φίλο της μπλέκονται μέσα σε ένα καλοκαιρινό ελληνικό παραμύθι, με αλεπούδες, ταξίδια στο χρόνο, χιουμοριστικές νότες, τρυφερότητα, νοσταλγία και σουρεαλιστικές πινελιές. Η συνεργασία των δύο δημιουργών Κιουτσιούκη & Θεοδωροπούλου γέννησε ένα εξαιρετικό και πρωτότυπο αποτέλεσμα - είναι από αυτές τις δουλειές που πιστεύω ότι άνετα θα μπορούσε να βρει το δρόμο της και σε κάποια alternative εκδοτική του εξωτερικού. Το κόμικ ήταν υποψήφιο στα Ελληνικά Βραβεία Κόμικς 2017, στις κατηγορίες «Καλύτερο Κόμικ» και «Καλύτερο Σχέδιο». φώτο των δημιουργών πίσω από τις σελίδες του κόμικ τους (fb) Πολύ ενδιαφέρουσα κριτική από Smassing Culture: Η τσαλακωμένη ουρά: η παιδικότητα του Saint-Exupéry συναντά το ελληνικό κόμικ η Έφη Θεοδωροπούλου σημειώνει δέκα παρασκηνιακές λεπτομέρειες της δημιουργίας της Η Τσαλακωμένη Ουρά- Δέκα μικρά πράγματα που θέλω να ξέρω για αυτή… Από το "Καρέ - καρέ" της ΕΦΣΥΝ
×
×
  • Create New...