Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Στέλλα Στεργίου'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 6 results

  1. Υπόθεση (για τους λίγους φαντάζομαι που δεν έχουν διαβάσει το καπλάνι της βιτρίνας): Η Μυρτώ και η Μέλια είναι δύο μικρές αδερφές που ζουν στη Σάμο το 1936 και μεγαλώνουν με τις αφηγήσεις του παππού τους για τους "αρχαίους" του, παίζουν με τους φίλους τους από τα τσαρδάκια το καλοκαίρι, και γοητεύονται από τις ιστορίες που τους διηγείται ο ξάδερφός τους ο Νίκος, φοιτητής από την Αθήνα, για το Καπλάνι. Το Καπλάνι είναι ένας βαλσαμωμένος τίγρης, κλειδωμένος μέσα στη βιτρίνα της σάλας του σπιτιού. Θα ρθει όμως το καλοκαίρι του 1936, με τη δικτατορία του Μεταξά και θα βάλει τα κορίτσια και το καπλάνι σε περιπέτειες που αδυνατούσαν να φανταστούν. Το Καπλάνι της Βιτρίνας, Ο μεγάλος Περίπατος του Πέτρου της Άλκης Ζέη και τα βιβλία τις Ζώρζ Σαρρή ήταν από τα αγαπημένα μου αναγνώσματα της παιδικής μου ηλικίας (όπως και πολλών άλλων). Ανυπομονούσα λοιπόν να δω την κομικσική διασκευή του Καπλανιού. Ομολογώ ότι με κέρδισε από τις πρώτες σελίδες, με την περιγραφή της προέλευσης του Καπλανιού. Η διασκευή βιβλίου σε κόμικς είναι πολύ δύσκολη δουλειά. Δεν αρκεί μια εικαστική περίληψη, πρέπει να αποτυπωθεί κι η ψυχή του βιβλίου, να μεταφέρει το συναίσθημα. Κι εδώ οι δημιουργοί το κατάφεραν υποδειγματικά! Χωρίς να αλλοιώσουν το περιεχόμενο, έβαλαν τις δικές του πινελιές και το οικειοποιήθηκαν με μεγάλη ευαισθησία και προσοχή. Το διάβασα και δεύτερη φορά για να εξακριβώσω αν το κόμικ μπορεί να σταθεί μόνο του και χωρίς προηγούμενη ανάγνωση του βιβλίου. Και ναι, λειτουργεί μια χαρά και αυτόνομα Το σχέδιο είναι απλά υπέροχο, Οι συνθέσεις, τα χρώματα, τα παιδιά στις πρώτες σελίδες που παραπέμπουν στα σχέδια παλιών αναγνωστικών. Δυνατή λεπτομέρεια που με κέρδισε επίσης, είναι το χρώμα που ξεφεύγει από τα περιγράμματα, δίνοντας την αίσθηση εικονογραφήσεων παλιότερης εποχής, με μια meta ματιά. Μια πολύ καλή έκδοση, μια εξαιρετική μεταφορά από τη λογοτεχνία στα κόμικς, που προτείνεται για μικρούς και για μεγάλους ΕΥ-ΠΟ; ΛΥ-ΠΟ; ΕΥ-ΠΟ! ΕΥ-ΠΟ!
  2. Αθήνα, ένα μεγάλο κρεβάτι: Το δεύτερο τσοντοκόμικ είναι εδώ και είναι ήδη best seller 13 θηλυκότητες δημιουργούν 13 χαρακτήρες που «πηδούν» κυριολεκτικά και μεταφορικά από τη μια ιστορία στην άλλη.Οι δημιουργοί του πετυχημένου project που χρηματοδοτήθηκε αποκλειστικά από crowdfunding, μιλούν στη LifO Το πρώτο Τσοντοκόμικ, με το χαρακτηριστικό ροζ εξώφυλλο, που αρχικά κυκλοφόρησε στο Comicdom Con του 2019, είχε γίνει ανάρπαστο. Ο ενθουσιασμός του κοινού για μια ιδιαίτερη συλλογή ερωτικών ιστοριών ήταν τόσο μεγάλος που παρά την πανδημία και την αναβολή που αυτή έφερε, οι δημιουργοί αποφάσισαν χωρίς δεύτερη σκέψη να προχωρήσουν στη δεύτερη συλλογή. Σε αυτή, 13 θηλυκότητες δημιουργούν 13 χαρακτήρες που «πηδούν» κυριολεκτικά και μεταφορικά από τη μια ιστορία στην άλλη. Περιπτεράδες και πορνοστάρ, ρωσοπόντιοι και ερασμίτες, σουβλατζίδικα, γκαλερί, πολλές πολυκατοικίες και τουλάχιστον ένα παράνομο μαντείο συνδυάζονται για να αποδώσουν μια πολύπλευρη τσόντα με φόντο το αστικό τοπίο της Αθήνας. Αυτό το εγχείρημα είχε όμως κάτι το διαφορετικό. Βασίστηκε σε μια καμπάνια που είχε ως βάση το kickstarter. Κάποιος δηλαδή μπορεί να στηρίξει τη δημιουργία του κόμικ χρηματοδοτώντας την και κάνοντας pre-order από αυτόν τον σύνδεσμο. Η ανταπόκριση του κόσμου και οι στόχοι που πιάνονταν ο ένας μετά τον άλλον έδειξαν ότι το ρεύμα του Τσοντοκόμικ2 είναι μεγάλο και οι ιστορίες σεξουαλικής απόλαυσης πιο ποθητές από ποτέ. Υπάρχουν νέοι καλλιτέχνες και καλλιτέχνιδες που σπάνε τα στεγανά και σχεδιάζουν ερωτικά κόμικ όπως αυτοί και αυτές θέλουν, χωρίς να ακολουθούν την πεπατημένη, χωρίς να βασίζονται στα στερεότυπα που πολλές φορές είναι προβληματικά αλλά παρουσιάζοντας μια νέα οπτική, και αυτό είναι πολύ καλό, είναι μια φρέσκια πνοή στη σκηνή των ελληνικών κόμικ. «Όποτε μας ρωτούν πώς ξεκινήσαμε, κάνω flashback στο Comicdom Con 2018, όπου μόλις έχω γνωρίσει τη Στέλλα, ένα άτομο του οποίου τη δουλειά ξέρω και θαυμάζω αρκετό καιρό και για κάποιο λόγο η πρώτη μου συζήτηση μαζί της είναι, “ρε, ξέρεις τι θα ήταν τέλειο; Να κάναμε τσόντες όλοι μαζί”», λέει η Γεωργία γελώντας. Μαζί με τη Στέλλα και τη Λουκία, τρεις από τις δημιουργούς, περιγράφουν πώς γεννήθηκε η ιδέα του Τσοντοκόμικ και πώς εξελίχθηκε μέχρι σήμερα. «Η Στέλλα ψήθηκε και αρκετά σύντομα το συζητήσαμε με τη Λουκία και με τα άλλα κορίτσια», συνεχίζει. «Όταν μιλάμε για αυτοεκδόσεις συνήθως σκοπεύουμε να τις δείξουμε σε κάποιο con γιατί αλλιώς δεν βγαίνουν τα έξοδα της εκτύπωσης. Έχεις στο μυαλό σου ότι θα τυπώσεις, θα πληρώσεις και θα βγάλεις τα έξοδα στο φεστιβάλ, οπότε και το πρώτο τσοντοκόμικ σκεφτήκαμε αμέσως ότι πρέπει να το προετοιμάσουμε για τον con της επόμενης χρονιάς και γιατί αυτός θα ήταν ο τρόπος να καλυφθούμε οικονομικά. Με αυτό τον τρόπο κάναμε το δύο, το ετοιμάζαμε για να παρουσιαστεί πέρσι τον Απρίλιο. Έτσι, "αναγκαστήκαμε" να φτάσουμε στο kickstarter. Δεν είναι καθόλου κακή επιλογή, απλά αυτές οι ιδιαίτερες συνθήκες μας έδωσαν μια διαφορετική επιχειρηματική διέξοδο». Το kickstarter Στέλλα: Το πρώτο τσοντοκόμικ πήγε πάρα πολύ καλά στο πρώτο con που παρουσιάστηκε, και μετά την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, είδαμε ότι στα κομιξάδικα μας το ζητούσαν ακόμη, όπως και ο κόσμος και από τη στιγμή που είδαμε ότι υπήρχε όλο αυτό το θετικό feedback είπαμε να δοκιμάσουμε το kickcstarter γιατί υπάρχει στήριξη. Γεωργία: Το μόνο που είχαμε σκεφτεί ήταν να πούμε η καθεμία στο instagram ή στο facebook ότι θα κάνουμε αυτό, κάντε pre-orders για να βγουν τα λεφτά της παραγγελίας. Απλά το θέμα με το kickstarter είναι ότι με έναν τρόπο βρίσκεις μια διέξοδο σε πολύ πιο διεθνή κοινά, το οποίο για εμάς είναι μόνο καλό γιατί πολλές φορές η σκηνή είναι λίγο κλεισμένη στη μιζέρια της και πάρα πολλοί νέοι δημιουργοί που έχουν μεγάλο potential να κάνουν πράγματα πρέπει να σκέφτονται ότι υπάρχουν τα φεστιβάλ και ότι έτσι είναι τα πράγματα εδώ, πως ό,τι κάνεις θα είναι μέσα από μια αυτοέκδοση. Ενώ, αν ξεκινήσεις με το σκεπτικό ότι δεν υστερεί σε τίποτα η δουλειά σου από άλλες που κυκλοφορούν, γιατί να μην κάνεις ένα kickstarter; Το ερωτικό κόμικ Λουκία: Νομίζω ότι ανέκαθεν υπήρχε το ερωτικό κόμικ, έστω και στα αυστηρά ελληνικά πλαίσια, απλά είχε περισσότερο τη χροιά του underground comic. Ήταν, κατά κανόνα, στα πλαίσια κάποιου φανζίν, κάποιας αυτοέκδοσης ή ενήλικων περιοδικών ποικίλης ύλης, δηλαδή δεν ήταν κάτι αυτόνομο. Απλά τα τελευταία χρόνια εμφανίζεται το περίφημο «νέο αίμα» στη σκηνή των κόμικ, τουλάχιστον κατά τη δική μου εκτίμηση, που δεν περιορίζεται μόνο στα παραδοσιακά πρότυπα σε ό,τι αφορά το ερωτικό κόμικ. Υπάρχουν νέοι καλλιτέχνες και καλλιτέχνιδες που σπάνε τα στεγανά και σχεδιάζουν ερωτικά κόμικ όπως αυτοί και αυτές θέλουν, χωρίς να ακολουθούν την πεπατημένη, χωρίς να βασίζονται στα στερεότυπα που πολλές φορές είναι προβληματικά αλλά παρουσιάζοντας μια νέα οπτική, και αυτό είναι πολύ καλό, είναι μια φρέσκια πνοή στη σκηνή των ελληνικών κόμικ. Στα πλαίσια ενός προσωπικού project τις τελευταίες ημέρες χρειάστηκε να ερευνήσω τα «ιερά τέρατα» της ευρωπαϊκής - γαλλοβελγικής σκηνής, που έγιναν διάσημα σχεδιάζοντας ενήλικα κόμικ και τα οποία κατά κανόνα ανήκαν στην αριστερά και θεωρήθηκαν σύμβολα προοδευτικότητας. Οπότε επιβεβαιώνω το πόσο συνυφασμένη ήταν η προοδευτικότητα και η λεγόμενη «ανοιχτομυαλιά», όχι μόνο στο πολιτικό, κοινωνικό πλαίσιο αλλά και στο ερωτικό, δηλαδή όσο πιο ακραία και πιο προκλητικά ήταν αυτά που σχεδίαζες τόσο πιο ανοιχτόμυαλο σε θεωρούσαν. Ότι χτύπαγες το κατεστημένο και τη συντηρητική κοινωνία, ενώ στην πραγματικότητα, βλέποντας τα έργα όλων αυτών των διάσημων καλλιτεχνών με σημερινή ματιά, θα δούμε ότι ήταν πολύ προβληματικά σε αρκετά σημεία, όσον αφορά και την απεικόνιση της γυναίκας κ.λπ. Οριακά cringe-άρεις βλέποντάς τα, χωρίς να αμφισβητείς βέβαια το καλλιτεχνικό κομμάτι, την καλλιτεχνική αξία, αλλά βέβαια, καθαρά σαν έργα ή όσον αφορά τα μηνύματά τους, είναι λίγο «κάπως». Τσοντοκόμικ 2 Γεωργία: Είπαμε ότι το δεύτερο κόμικ χρειάζεται κάποιο στοιχείο που να είναι ενδιαφέρον, να μην είναι απλά άλλες δέκα ασύνδετες ερωτικές ιστορίες. Η Αλκυόνη πρότεινε να κάνουμε έναν χαρακτήρα που περνάει από διάφορα one night stands, αλλά καταλήξαμε στο να δημιουργήσει η καθεμία έναν χαρακτήρα και μετά να διαλέξουμε πώς θα ενωθούν. Είναι σαν να παίζεις Sims ή Barbie (γέλια). Νομίζω ότι αυτό βοήθησε πάρα πολύ στη συνεργασία, επειδή έπρεπε να συζητάμε τα στοιχεία των χαρακτήρων μας. Συνεργαζόμασταν για να διορθώσουμε, πολλές φορές, τον ρυθμό της ιστορίας ή το σχέδιο. Είναι άλλο πράγμα να κάνεις μια ιστορία λίγο πριν από το con και να μην έχεις χρόνο να τη δείξεις σε κάποιον, οπότε να φεύγει με όλα τα λάθη που μπορεί να έχει. Ενώ αναγκαστικά, εάν ο χαρακτήρας μου κάνει σεξ με τον χαρακτήρα μιας άλλης δημιουργού, θα της στείλω κάθε προσχέδιο και θα της πω «πώς σου φαίνεται αυτή η οπτική γωνία; Λειτουργεί αυτό; Θα το έκανε αυτό ο χαρακτήρας σου; Είναι έτσι το πουλί του χαρακτήρα σου»; Πρέπει να συνεννοηθούμε μέχρι και γι' αυτό. Οπότε η εμπειρία του πρώτου μαζί με αυτή την πιο στενή συνεργασία του δεύτερου μας έχουν κάνει μια πάρα πολύ δεμένη ομάδα. Η Αθήνα Γεωργία: Η Αθήνα μπήκε στο πλαίσιο λιγότερο ως ο ερωτικός τόπος συνάντησης αλλά περισσότερο ως backround, με όλα τα αστεία, με τα λεωφορεία, τις χουλιγκανιές, τα γήπεδα. Έχουμε ένα χαρακτήρα που είναι ΑΕΚτζής και έχει σημαιάκι της ΑΕΚ μέσα στο περίπτερο. Nιώθω ότι όταν ξανανοίξουν τα μπαρ -ίσως στο μέλλον πιο πολύ με εμβόλια- όλοι θα φασώνονται παντού και συνέχεια. Ότι δεν θα χρειάζεται να κάνουν κουβέντα με κάποιον στο μπαρ, απλά θα φασώνονται σαν να μην υπάρχει αύριο. Feedback Γεωργία: Εμένα μου αρέσουν πολύ και αυτοί που λένε ότι δεν είναι αρκετά τσόντα και αυτοί που λένε ότι παραείναι τσόντα. Εγώ το βρίσκω «appropriately τσόντα», δηλαδή κάποιες, όπως η δική μου ιστορία στο πρώτο τεύχος, είναι πολύ διακριτικές, άλλες μπορεί να είναι πολύ πιο explicit. Νομίζω ότι υπάρχουν διάφορα πεδία στα οποία, ανάλογα με το πού κινείσαι, με κάποιο θα ταυτιστείς. Νομίζω ότι το τσοντοκόμικ μου έχει δημιουργήσει καλύτερη επικοινωνία με συντρόφους. Είμαι με κάποιον και έχει δει κάτι, το βλέπουμε για πλάκα και μου λέει «α, αυτό το έχεις δοκιμάσει;». Προφανώς έχει να κάνει και με το άτομο που είσαι εκείνη τη στιγμή, αλλά σίγουρα έχει βοηθήσει λίγο στο να πούμε αστείες ιστορίες σεξουαλικότητας και να βρούμε πράγματα που θα θέλαμε να δοκιμάσουμε στο μέλλον, οπότε είναι ένα πολύ καλό σεξουαλικό βοήθημα (γέλια). Όταν βρισκόμασταν στα φεστιβάλ είχαμε όλων των ειδών τα σχόλια. Πολλές φορές ο κόσμος δεν μπορεί να κάνει σχόλια εκείνη τη στιγμή μπροστά μας, αλλά είχα δει αρκετά μηνύματα, στο Instagram, κυρίως μετά το φεστιβάλ και από κοπέλες που είπαν πόσο χάρηκαν που είδαν κάτι τέτοιο. Εννοείται ότι αγαπημένοι μας πελάτες είναι τα 15χρονα-25χρονα αγόρια που ανοίγουν, κλείνουν το κόμικ, λένε «χα, βυζιά» και φεύγουν. Τα πιο ενδελεχή σχόλια όμως έρχονταν μετά. Μπορεί να βοηθήσει στη σεξουαλική απελευθέρωση; Στέλλα: Δεν έχουμε κάνει Βίβλο για το σεξ, δεν έχουμε ψευδαισθήσεις για το τι έχουμε φτιάξει, απλά θέλαμε να ζωγραφίσουμε τσόντες και το κάναμε. Πέρα από αυτό, λειτουργεί λίγο συνδυαστικά με το ίντερνετ για το πώς αυτό καταπολεμάει το σεξουαλικό περιεχόμενο, ενώ είναι κάτι που προσπαθεί να το ψάξει ο καθένας. Εάν δηλαδή βοηθήσει να βγει κάποιο κίνητρο για κάποιο sexual awakening, εγώ θα είμαι πάρα πολύ περιφανή για τη δουλειά μου. Όλες εντυπωσιάζονται και λένε «οι γυναίκες που κάνουν κόμικ», ενώ στα cons υπάρχουν σταθερά γυναίκες καλλιτέχνιδες που κάνουν τσόντες. Είναι πάρα πολλές που έχουν κάνει τσόντες και σε κόμικ και σε illustration, οπότε δεν καταλαβαίνω αυτήν τη συνεχή έκπληξη που υπάρχει κάθε φορά. Τα στοιχεία είναι ακριβώς μπροστά σας. Γεωργία: Πιστεύω ότι υπάρχουν ακόμη πολλά στερεότυπα παντού. Το αποκορύφωμα, είναι ότι μια κοπέλα είχε ποστάρει κάποια στιγμή σε ένα group στο facebook για κόμικ το kickstarter, γράφοντας «ουάου, δείτε τι κάνουν τα κορίτσια» και από κάτω υπάρχει ένα σχόλιο «εγώ πάντως δεν πιστεύω ότι οι γυναίκες βρίσκουν τις ζωγραφισμένες τσόντες και τα pin ups ελκυστικά». Πάρα πολλοί άνθρωποι πρέπει να πιστεύουν ότι εμείς θεωρούμε πως είμαστε απίστευτες φεμινίστριες που κάνουμε κάτι τέτοιο και ότι θέλουμε να μπούμε στο αντρικό μάτι ή οτιδήποτε. Στην πραγματικότητα απλά θέλουμε να έχουμε έναν χώρο να εκφράσουμε πράγματα που σκεφτόμαστε, που νιώθουμε, και δεν χρειάζεται να υπάρχει μια απίστευτη δυναμική. Θεωρώ ότι αυτό που κάνουμε είναι μια φεμινιστική πράξη, αλλά δεν ήταν αυτός ο αρχικός σκοπός ή ο λόγος που το αρχίσαμε. Λουκία: Δεν είπαμε «πάμε να κάνουμε ένα κόμικ με τσόντες για να δείξουμε αυτό και αυτό». Και μόνο η πράξη μας αυτή, στην οποία στην αρχή 'ήμασταν δέκα και τώρα δεκατρείς κοπέλες, το ότι δουλέψαμε πολύ, εκδώσαμε ένα τεύχος και τώρα πάμε να κάνουμε και δεύτερο, χωρίς να έχουμε κανέναν μεσάζοντα, κανέναν editor να μας λέει τι να βάλουμε και τι να μη βάλουμε, κάνοντας αυτό που θέλουμε, είναι από μόνο του, κατά την άποψή μου, μια φεμινιστική πράξη. Μπορείτε να κάνετε pre-order το τσοντοκόμικ εδώ Οι δημιουργοί: Κορίννα Μέι Βεροπούλου (@korinnamei) Στέλλα Στεργίου (@star.chaser.stella) Λουσάκι (@lussy_tzo) Ρομπέρτα Γιαϊτζόγλου Watkinson Κατερίνα Μ. (@light.in.the.storm) Poisoner (@poisoner_art) Σιλένα Νικολοπούλου (@silenaart) Σμαρ (@smarmakescomics) Γεωργία Ζάχαρη (@tiganopsomo) Σιαδώρα (@siadora) Έλενα Γώγου (@elenagarts) Ultramarie (@_ultramaria) Βαμπιροπούλα (@vabiropula) *Στο Τσοντοκόμικ #1 συμμετείχαν και οι: Ραφαέλλα Κόνη και Darina Miroshnichenko, με την Darina στο σχεδιασμό εξωφύλλου. Instagram Facebook Πηγή
  3. Όμηροι, ληστές και αρματολοί στα χρόνια του ιού Γιάννης Κουκουλάς Δεν ήταν μια συνηθισμένη, φυσιολογική χρονιά αυτή που φεύγει. Μια από τις πολλές συνέπειες της κυριαρχίας του ιού επί των ζωών μας ήταν και η ελάττωση της παραγωγής κόμικς. Λίγο πριν από το νέο έτος ξαναθυμόμαστε τα σημαντικότερα έργα του 2020 με την ευχή του χρόνου τέτοιες μέρες τα πράγματα να είναι καλύτερα «Οι Όμηροι του Γκαίρλιτς» του Θανάση Πέτρου (εκδόσεις Iκαρος) Ήρωες ή προδότες; Οι Όμηροι του Γκαίρλιτς στο περιθώριο (ή στην καρδιά;) του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου γίνονται οι ανώνυμοι πρωταγωνιστές σε μια ιστορία διχασμού και πολέμου. Ξεχασμένοι από όλους, έρμαια των παλινωδιών και της αναποφασιστικότητας της ελληνικής κυβέρνησης, οι Έλληνες φαντάροι ένιωσαν στο πετσί τους την έννοια της εγκατάλειψης. Ο Θανάσης Πέτρου παρουσιάζει έπειτα από εξαντλητική έρευνα και τεκμηρίωση τις ζωές αυτών των ανθρώπων σε μια από τις ελάχιστα γνωστές πτυχές της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, στην οποία αντικατοπτρίζονται μοναδικά οι πολιτικές συνθήκες της εποχής. «Ληστές» των Γιάννη Ράγκου και Γιώργου Γούση (εκδόσεις Polaris) Στην Ηπειρο των πρώτων δεκαετιών του εικοστού αιώνα, με κεντρικά πρόσωπα τους ληστές που λυμαίνονταν την ύπαιθρο αλλά και τις πόλεις, τοποθετείται η μυθοπλασία των Γιάννη Ράγκου (σενάριο) και Γιώργου Γούση (σχέδια). Μια ιστορία που μπορεί να έχει φανταστικούς πρωταγωνιστές, αλλά βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα και είναι εμπνευσμένη από τη ζωή των αδελφών Ρέντζου. Νουάρ ατμόσφαιρα, ηθογραφία, ακρίβεια σε όλα τα πραγματολογικά στοιχεία και τα ιστορικά δεδομένα χαρακτηρίζουν αυτή την ιδιότυπη βιογραφία, από την οποία αναδύονται όλες οι κλασικές παθογένειες του νεοελληνικού κράτους και η διαχρονικά αμετάβλητη διαφθορά της εξουσίας. «Berlin» των Κυριάκου Αθανασιάδη και Νικόλα Κούρτη (εκδόσεις Jemma Press) Ένας λιγόλογος και φλεγματικός ιδιωτικός ντετέκτιβ που ασχολείται με μικροϋποθέσεις δέχεται μια δελεαστική πρόταση που μπορεί να αλλάξει (ή να τερματίσει) τη ζωή του. Αναλαμβάνει τη δουλειά αδιαφορώντας για τους κινδύνους. Αλλά αυτοί θα είναι τελικά απρόβλεπτοι και πολύ περισσότεροι σε μια θηριώδη, επιβλητική και απάνθρωπη μητρόπολη που λέγεται Μπερλίν. Σε μια πνιγηρή και κλειστοφοβική ατμόσφαιρα και με πολλά στοιχεία εξπρεσιονιστικού και παραφυσικού τρόμου, η αυτοτελής νουάρ ιστορία των Αθανασιάδη και Κούρτη αποτελεί την αρχή μιας σειράς που αναμένεται να έχει πολλές ακόμη συνέχειες. «Στο δάσος» των Σπύρου Γιαννακόπουλου και Στέλλας Στεργίου (εκδόσεις Πατάκη) Ένα μοντέρνο παραμύθι που πλάθεται με σκοπό να ανατρέψει κάθε στερεότυπο και κάθε σύμβαση του είδους φιλοτεχνούν ο συγγραφέας παιδικής λογοτεχνίας Σπύρος Γιαννακόπουλος και η γνωστή από την υπέροχη εκδοχή του «Μικρού Πρίγκιπα» Στέλλα Στεργίου. Η συνταγή τα έχει όλα: μάγισσες, γίγαντες, τέρατα, νάνους, μαγεμένες βατραχίνες, πρίγκιπες και σκουπόξυλα. Αλλά τίποτα δεν πηγαίνει όπως συνηθίζεται σε παρόμοιες ιστορίες. Οι ανατροπές κρύβονται σε κάθε γωνιά αυτού του γοητευτικού δάσους που διαβάζεται εξίσου απολαυστικά από μικρούς και μεγάλους. «1800» του Θανάση Καραμπάλιου (εκδόσεις Jemma Press) Στο τέταρτο μέρος της βραβευμένης σειράς «1800», με τίτλο «Χάκι» (= εκδίκηση στα αρβανίτικα) ο Θανάσης Καραμπάλιος παρακολουθεί και καταγράφει τα επόμενα βήματα της οικογένειας των Καραμάνων λίγο πριν από την Ελληνική Επανάσταση του 1821. Κλέφτες και αρματολοί, Έλληνες και Τούρκοι, στρατιώτες και χωρικοί, πλούσιοι και φτωχοί στην ακόμα ρευστή, σαν καζάνι που κοχλάζει, ελληνική ύπαιθρο, παρουσιάζονται με τη μέγιστη δυνατή ακρίβεια σε μια μυθοπλασία που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον μπλέκοντας πραγματικά πρόσωπα και fiction χαρακτήρες και προχωρώντας βήμα βήμα προς τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα που θα ακολουθήσουν σε λίγα χρόνια. «Η γυναίκα με τα τραπουλόχαρτα» της Αλέξιας Οθωναίου (εκδόσεις Jemma Press) Μια σειρά από εγκλήματα με θύματα επιτυχημένους άνδρες στοιχειώνουν τη σκέψη και τη ζωή ενός ντετέκτιβ που πασχίζει να λύσει το μυστήριο στη βροχερή και αφιλόξενη Αθήνα μιας νουάρ και σκοτεινής ιστορίας. Σε κάθε κατακρεουργημένο πτώμα κρύβεται και ένα διαφορετικό τραπουλόχαρτο που οδηγεί στην επόμενη κίνηση σε μια παράδοξη και εφιαλτική παρτίδα πόκερ. Κι όλα αυτά στη βαριά σκιά ενός μεγάλου και μοιραίου έρωτα που αποτελεί μέρος της ίδιας παρτίδας, από την οποία κανείς από τους παίκτες δεν μπορεί να βγει. «Άλκη Ζέη, Ο Μεγάλος Περίπατος του Πέτρου» των Αγγελικής Δαρλάση και Δημήτρη Μαστώρου (εκδόσεις Μεταίχμιο) Ένα κλασικό βιβλίο της Άλκης Ζέη, μιας από τις σπουδαιότερες εκπροσώπους της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας, προσαρμόζουν σε κόμικς η συγγραφέας Αγγελική Δαρλάση και ο Δημήτρης Μαστώρος. Η ιστορία ξεκινά μια μέρα πριν οι Ιταλοί κηρύξουν τον πόλεμο στην Ελλάδα το 1940 και εξελίσσεται μέχρι τη λήξη του πολέμου μέσα από τα μάτια και τη ζωή του μικρού Πέτρου που βλέπει τον εαυτό του να «ενηλικιώνεται» απότομα υπό καθεστώς κατοχής. Κι ας είναι μόνο εννιά χρονών όταν ακούει τις πρώτες σειρήνες. Η πείνα, οι διωγμοί, ο φόβος, ο θάνατος αλλά και η φιλία, η Αντίσταση, η αλληλεγγύη και η ανθρωπιά εναλλάσσονται σε ένα υπέροχο βιβλίο που γεννά σπάνια συναισθήματα στον αναγνώστη. «Μετεωρίτες» των Τάκη Θεοδοσίου και John Antono (εκδόσεις Λόγος Slovo Α-Ω) Διευθυντής του Ελληνικού Μουσείου Μετεωριτών ο Τάκης Θεοδοσίου και πολιτικός γελοιογράφος και δημιουργός κόμικς με επιστημονικές ανησυχίες ο Γιάννης Αντωνόπουλος, συνεργάζονται σε ένα σπάνιο για τα ελληνικά δεδομένα βιβλίο εκλαΐκευσης της επιστημονικής γνώσης. «Ταξίδι στη Γνώση» είναι ο υπότιτλός του και πράγματι προσφέρει μια μοναδική ευκαιρία στον αναγνώστη του να μάθει τι ακριβώς είναι οι μετεωρίτες, από πού έρχονται, ποιες οι διαφορές τους, τι μας διηγούνται για την ιστορία του ηλιακού συστήματος, πόσο κινδυνεύουμε από αυτούς, πώς θα εκμεταλλευτούμε την ύπαρξή τους. Τετράς, η Ξακουστή του Πειραιώς των Γιώργου Σκαμπαρδώνη και Δημήτρη Κερασίδη (εκδόσεις Μικρός Ηρως) Τέσσερις ρεμπέτες που μετέπειτα έγραψαν ιστορία, ο Μάρκος Βαμβακάρης, ο Γιώργος Μπάτης, ο Ανέστος Δελιάς και ο Στράτος Παγιουμτζής αποτέλεσαν την Τετράδα την Ξακουστή του Πειραιώς, μια ρεμπέτικη κομπανία που σχηματίστηκε το 1934. Η ιστορία τους βασίζεται στο βιβλίο «Όλα βαίνουν καλώς εναντίον μας» του συγγραφέα Γιώργου Σκαμπαρδώνη, ενώ τα σχέδια φιλοτεχνεί ο Δημήτρης Κερασίδης και το εξώφυλλο ο Κωνσταντίνος Σκλαβενίτης. Στο επίκεντρο βρίσκεται η ιστορία μιας παρέας που άφησε εποχή και μέσω αυτής η ιστορία του ρεμπέτικου ως κοινωνικού και καλλιτεχνικού φαινομένου αλλά και η κατάσταση της Ελλάδας την προπολεμική περίοδο. All Hell Broke Loose των Αντώνη Β. και Λέανδρου (εκδόσεις Skewed Press) Η Κόλαση στις εικόνες του Λέανδρου και τα κείμενα του Αντώνη Β. είναι οι σύγχρονες βρόμικες, εχθρικές και σκοτεινές μητροπόλεις και οι κολασμένοι πολίτες καίγονται στα καζάνια της. Αλλά δεν έχουν συνθηκολογήσει. Και κάποια μέρα ξεχύνονται στους δρόμους για να πάρουν εκδίκηση. Πάνω στις φωτογραφίες του Αντώνη Β. από το Οκλαντ της Νέας Ζηλανδίας, το Χονγκ Κονγκ και το Λος Αντζελες που θα μπορούσαν να έχουν ληφθεί από κάθε μεγαλούπολη της Δύσης, ο Λέανδρος στήνει τα δικά του σχέδια και παρουσιάζει ένα «πριν» απελπισίας και ένα φωτεινό «μετά» από το ξέσπασμα της βίας και της επανάκτησης της αξιοπρέπειας έστω κι αν το μέλλον θα είναι πάντα αβέβαιο και υπό διαμόρφωση. «Scary Tales» του Πάνου Ζάχαρη (εκδόσεις Jemma Press) Ο Κακός Λύκος, τα Τρία Γουρουνάκια, ο Κοντορεβιθούλης, η Κοκκινοσκουφίτσα, ο Πίτερ Παν, ο Πινόκιο, ο Λαγός κι η Χελώνα συμπρωταγωνιστούν στα «τρομακτικά παραμύθια» του Πάνου Ζάχαρη που δημοσιεύονται κάθε εβδομάδα στις σελίδες της Εφ. Συν. Ο τρόμος, ωστόσο, δεν προκύπτει από το περιεχόμενο των πρωτότυπων παραμυθιών αλλά από τις απολαυστικές παρωδίες του δημιουργού τους, από τους ευφυέστατους αναχρονισμούς του, από τη σύγχρονη πολιτική πραγματικότητα στην οποία παραπέμπουν. Όλα τα στριπάκια του Ζάχαρη αποτελούν μοναδικά χιουμοριστικά σχόλια πάνω στην εξοργιστική γύμνια των βασιλιάδων αλλά και την κομφορμιστική σιωπή των υπηκόων τους. Καραντινιέροι του Κλήμη Κεραμιτσόπουλου (αυτοέκδοση) Ως «μια αφ’ υψηλού και εκ του ασφαλούς θεώρηση καταστάσεων εγκλεισμού» χαρακτηρίζει σαρκαστικά και αυτοσαρκαστικά ο ίδιος ο δημιουργός το έργο του. Και καταγράφει τη διόλου αρμονική συμβίωση δύο συγκατοίκων στα χρόνια της καραντίνας και του κορονοϊού. «Τι μέρα είπαμε ότι είναι;» είναι η λιτή και λακωνική φράση που παίζει τον ρόλο του προλόγου για να ξεκινήσει ένα χιουμοριστικό «πιτζάμα πάρτι» με μόνους πρωταγωνιστές δύο φίλους σε κατάσταση απομόνωσης και σε διαρκή ανταγωνισμό για το ποιος θα ξεστομίσει την πιο απαισιόδοξη και φαρμακερή ατάκα. Αν όλα αυτά κάτι θυμίζουν στους περισσότερους από εμάς, δεν είναι τυχαίο. Όπως δεν είναι τυχαίο ότι τα ζούμε ακόμα και απ’ ό,τι φαίνεται θα συνεχίσουμε για πολύ ακόμα. Πηγή
  4. Το ''Στο δάσος" είναι ένα πολύ όμορφο παραμυθένιο κόμικ, που κυκλοφόρησε μες στον Ιούνιο, από τις εκδόσεις Πατάκη. Στο σενάριο είναι ο Σπύρος Γιαννακόπουλος και στο σχέδιο - χρώμα η Στέλλα Στεργίου. Ο Σπύρος Γιαννακόπουλος έχει ξανασχοληθει με τη συγγραφή σύγχρονων παραμυθιών, κι απ' ότι φαίνεται το κατέχει το άθλημα. Η Στέλλα Στεργίου με εντυπωσίασε στο Μικρό Πρίγκηπα με τις σχεδιαστικές της ικανότητες και συνεχίζει σταθερά κι εδώ στην ίδια υψηλή ποιότητα. Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα μικρό αγόρι, ήσυχο και υπάκουο και τον έλεγαν Τζακ. Ζούσε με τους γονείς του σ’ ένα όμορφο σπίτι στο δάσος. Τάιζε κοτούλες και γουρουνάκια, άρμεγε αγελάδες και η μεγαλύτερη του περιπέτεια ήταν που πήγαινε με τον πατέρα του στη γειτονική πόλη. Μέχρι τη στιγμή που χάθηκε "Στο δάσος". Και μετά, αντί να διαβάζει για περιπέτειες χρειάστηκε να τις ζήσει... Το κόμικ είναι σίγουρα ένα παραμύθι που απευθύνεται σε πρώτο επίπεδο σε μεγάλα παιδιά και εφήβους, αλλά σε δεύτερο επίπεδο και σε όλους τους υπόλοιπους. Σενάριο, σκηνοθεσία και σχέδιο λειτουργούν άψογα, η δράση ισορροπείται πολύ όμορφα από το χιούμορ και ο χρωματισμός είναι πολύ τραβηχτικός. Τους ήρωες τους έχουμε ξανασυναντήσει και σε άλλα παραμύθια, αλλά εδώ τους βλέπουμε αλλαγμένους, μέσα από τα μαγικά φίλτρα των δημιουργών , οι δημιουργοί έχουν δώσει μια πιο παιχνιδιάρικη και πρωτότυπη προσέγγιση. Πραγματικά δεν μπορούσα να προβλέψω πως ακριβώς θα εξελιχθεί η ιστορία ως το τέλος. Λαχταριστό και ζουζουνιάρικο, αντισυμβατικό κι απρόβλεπτο, γραμμένο με χιούμορ, γεμάτο με μάγισσες, γίγαντες, τρολ, ιππότες, βατράχια, πριγκίπισσες, τέλεια νανάκια Ό,τι πρέπει για δωράκι στα παιδιά σας, τα ανίψια σας, τα βαφτιστήρια σας, και για σας στην τελική
  5. Η βατραχίνα που ήθελε να γίνει πριγκίπισσα Γιάννης Κουκουλάς Ο Σπύρος Γιαννακόπουλος είναι ένας από τους πιο επιτυχημένους συγγραφείς παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας. Και η Στέλλα Στεργίου μια σπουδαία σχεδιάστρια και δημιουργός κόμικς. Το αποτέλεσμα της συνεργασίας τους στο «Δάσος» είναι ένα πανέξυπνο παραμύθι που αμφισβητεί τα κλισέ και θέτει κρίσιμα ερωτήματα Για τα παραμύθια και ιδιαίτερα για τις μεταφορές τους, τις προσαρμογές τους και τις ελεύθερες αποδόσεις τους σε κόμικς έχουμε γράψει πολλά. Και θα συνεχίσουμε να γράφουμε όταν υπάρχουν αφορμές. Είτε το νέο έργο ακολουθεί τη συνταγή και τον τίτλο του πρωτότυπου είτε αποτελεί τη σύνθεση και τον συνδυασμό διαφορετικών συστατικών που πηγάζουν από περισσότερα του ενός και διαφορετικά πρωτότυπα έργα. Οι πιο ενδιαφέρουσες τέτοιες περιπτώσεις είναι οι παρωδίες και τα παστίς που χωρίς να έχουν πρόθεση να προσβάλουν τα πρωτότυπα, όπως συχνά αλλά εσφαλμένα πιστεύεται, ανανεώνουν το ενδιαφέρον για αυτά σε νέα συμφραζόμενα και νέες συνθήκες και δημιουργούν συναρπαστικά υβρίδια πολυεπίπεδων θεματικών και δυνητικών αναγνωστικών και οπτικών εμπειριών. Στον κόσμο του animation, μιας τέχνης που οι εκπρόσωποί της έχουν προβεί τις τελευταίες δεκαετίες σε πολύ ρηξικέλευθες απόπειρες εκσυγχρονισμού και ανανέωσης παραδοσιακών παραμυθιών, χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το «Σρεκ» που συνδύαζε στοιχεία από πολλά και διαφορετικά παραδοσιακά παραμύθια σε ένα ενιαίο εντυπωσιακό αποτέλεσμα με κεντρικό πρόσωπο έναν θηριώδη αλλά αγαθό άτυχο δονκιχοτικό τυχοδιώκτη, ο οποίος δεν μπορεί να ξεφύγει από τον εξ ανάγκης μοναδικό σύμμαχό του που δεν είναι άλλος από έναν χιουμορίστα γάιδαρο. Στο «Charming», τρεις διάσημες και στερεοτυπικές ηρωίδες των κλασικών παραμυθιών, η Σταχτοπούτα, η Χιονάτη και η Ωραία Κοιμωμένη, συμπρωταγωνιστούν και ανταγωνίζονται για τα μάτια και το βασίλειο ενός καρδιοκατακτητή πρίγκιπα. Σε πιο ενήλικους ρυθμούς κινήθηκε η τηλεοπτική σειρά «Disenchantment» του Matt Groening («Simpsons», «Futurama» κ.ά.) με πρωταγωνίστρια μια αλκοολική πριγκίπισσα συνοδευόμενη από ένα τρομαγμένο ξωτικό και έναν αμοραλιστή διαβολάκο σε διαρκή κόντρα με την εξουσία του βασιλιά-πατέρα της. Αντίστοιχα, αρκετές είναι και οι παρωδίες των κλασικών παραμυθιών σε κόμικς με χαρακτηριστικά παραδείγματα το πολυβραβευμένο «Fables» του Bill Willingham με δεκάδες χαρακτήρες όπως η Χιονάτη, η Κοκκινοσκουφίτσα, η Σταχτοπούτα κι ο Κακός Λύκος, σε απρόβλεπτους ρόλους στη σύγχρονη εποχή, το σκοτεινό «Πινόκιο» του Winshluss που πατάει πάνω στην κλασική πλοκή αλλά την εμπλουτίζει με ενήλικα ζητήματα όπως η παιδική εκμετάλλευση, το σεξ και ο φασισμός, το «Alice in Sunderland» του Bryan Talbot, μια πολιτική κριτική της σύγχρονης Αγγλίας κ.ά. Σε αυτό το κλίμα και αυτή την τάση είναι ενταγμένο το «Στο Δάσος» (εκδόσεις Πατάκη), σε σενάριο του Σπύρου Γιαννακόπουλου και σχέδια της Στέλλας Στεργίου, μια πολύ επιτυχημένη προσπάθεια φιλοτέχνησης ενός σύγχρονου παραμυθιού που μπορεί να διαβαστεί από ενήλικους αναγνώστες αλλά και από μικρότερους, οι οποίοι είναι σίγουρο ότι θα θέτουν ερωτήματα και θα έχουν γόνιμες απορίες προς εξήγηση. Ο Γιαννακόπουλος άλλωστε είναι ένας έμπειρος και βραβευμένος συγγραφέας και δημοσιογράφος με πολλά βιβλία παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας στο ενεργητικό του μέχρι σήμερα («Ο Τρύφωνας από τη Δρακολανδία», «Το Κορίτσι με το Ξύλινο Σπαθί», «Πορτοκαλάδα με Ανθρακικό», «Ο Μασκοφόρος Εκδικητής», «Νάνσι», «Αλλόκοσμος Επισκέπτης», «Το Αγόρι που Πετάει», «Ο Μονόκερος» σε εικονογράφηση του Πέτρου Χριστούλια) και με θητεία στην περί των κόμικς αρθρογραφία που γνωρίζει καλά τα μυστικά των παραμυθιών, ιδιαίτερα των χιουμοριστικών εκδοχών τους, ενώ η μόλις 28χρονη Στεργίου αποτελεί μια ξεχωριστή εκπρόσωπο της νέα γενιάς δημιουργών κόμικς που έχει λάβει μέρος σε σημαντικά ομαδικά εγχειρήματα («Βάλ’ τους Χ», «The Walking Dead Art» κ.ά.) και πριν από λίγα χρόνια έδωσε έναν υπέροχο «Μικρό Πρίγκιπα» εικονοποιώντας τρυφερά τη γνωστή ιστορία του Σεντ Εξιπερί. Δύο από τα προηγούμενα βιβλία του Σπύρου Γιαννακόπουλου (εκδ. Πατάκη) και «Ο Μικρός Πρίγκιπας» της Στέλλας Στεργίου (εκδ. Polaris). «Στο Δάσος» η ιστορία τους ξεκινά με ένα φαινομενικό κλισέ των παραμυθιών: με μια μοχθηρή μάγισσα που υπόσχεται πολλά για να ικανοποιήσει τα σκοτεινά της σχέδια. Γρήγορα όμως τα κλισέ καταρρίπτονται καθώς ουσιαστικός πρωταγωνιστής γίνεται ο Τζακ, ένα μικρό αγόρι που ενώ θα έπρεπε να ζει μια ανέμελη και ξέγνοιαστη ζωή, να βοηθά τους γονείς του στις δουλειές του σπιτιού, να αρμέγει την αγελάδα και να ταΐζει τα γουρουνάκια και τις κοτούλες, αυτός χάθηκε στο αφιλόξενο δάσος και τώρα πασχίζει να βγει ζωντανός από μια μεγάλη περιπέτεια ενάντια στα στοιχεία της φύσης, τις άγριες αρκούδες, τα ορμητικά ποτάμια, τα γιγάντια έντομα και τα ανθρωποφάγα τέρατα. Και σαν μην του έφταναν τα προβλήματά του, ξάφνου εμφανίζεται μια πολυλογού και απογοητευμένη κόκκινη βατραχίνα (αντίθετα με τον παραδοσιακό αρσενικό πράσινο βάτραχο) που του ζητάει να την αγαπήσει και να τη φιλήσει ώστε να ξαναγίνει πριγκίπισσα. Από τέτοιες μικρές λεπτομέρειες όπως το φύλο και το χρώμα της βατραχίνας αλλά και από τους απολαυστικούς διαλόγους γεμάτους εσκεμμένους αναχρονισμούς, που προσαρμόζουν το περιβάλλον του παραμυθιού και τα στερεότυπα αντίστοιχων αφηγήσεων στη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα, διαστρέφεται πλήρως το αναμενόμενο και η ιστορία αποκτά απρόβλεπτη τροπή. «Η μάγισσα μου είπε ότι το φίλτρο ήταν αντιγηραντικό και την πίστεψα και το ήπια όλο μονορούφι. Στην αρχή δεν ένιωσα κάτι. Και ύστερα ήταν λες και ο κόσμος γύρω μου άρχισε να μεγαλώνει. Όμως στην πραγματικότητα ήμουν εγώ αυτή που μίκραινε. Ήμουν πια βατραχίνα» αφηγείται το κόκκινο αμφίβιο στον Τζακ και αυτός αποφασίζει να τη συνοδεύσει στο επικίνδυνο ταξίδι προς αναζήτηση του ιππότη της. Ο ιππότης όμως έχει πέσει κι αυτός θύμα της μάγισσας και η κατάσταση περιπλέκεται όταν στην υπόθεση παρεμβαίνουν και οι νάνοι, που δεν είναι εφτά αλλά αμέτρητοι. Και ο γίγαντας Γκοργκ. Και ο στρατός των σκελετών. Και «Στο Δάσος» επικρατεί χάος, καθώς από πουθενά δεν φαίνεται μια αχτίδα ελπίδας όπως στα παραμύθια για τα μικρά παιδιά. Ούτε κάποιος γενναίος πρίγκιπας που με το σπαθί του θα νικήσει τους κακούς, θα παντρευτεί την ξανθομαλλούσα αλλά ασθενική και ανυπεράσπιστη βασιλοπούλα και θα ταξιδέψει μαζί της πάνω στο άσπρο του άτι, ούτε κάποιος καλός μάγος που θα λύσει τα ξόρκια, ούτε μια ιπτάμενη ροζ νεράιδα που θα δώσει τις συμβουλές της. Το Δάσος του Γιαννακόπουλου και της Στεργίου είναι πολυδαίδαλο και διαφορετικό από τα συνηθισμένα δάση των παραμυθιών. Έχει μάχες βγαλμένες από το «Game of Thrones» μαζί με οικογενειακά καβγαδάκια μεταξύ ανθρωποφάγων και συνάμα αξιολύπητων τεράτων, έχει μοντάζ του Αϊζενστάιν στις επικές σκηνές που οι στρατοί διασταυρώνονται και δέντρα που μιλάνε από τον «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών», έχει γλυκύτητα και αγριότητα που η μία υπονομεύει την άλλη υπενθυμίζοντας διαρκώς ότι πρόκειται για ένα διαφορετικό παραμύθι και όχι για κάποιο που έχεις ξαναδιαβάσει. Κι έχει όμορφα σχέδια που επίσης ανατρέπουν τα κλισέ του παραμυθιού καθώς η απώλεια του προβλέψιμου μανιχαϊσμού επικουρείται και από αυτά. Οι χαρακτήρες δεν εντάσσονται εύκολα σε καμιά κλίμακα καλού-κακού όχι μόνο λόγω του περιεχομένου των πράξεών τους, αλλά και λόγω της μορφής τους με αποκορύφωμα τον νεαρό ιππότη, που περισσότερο θυμίζει έναν μπερδεμένο ροκ σταρ με υπαρξιακά προβλήματα παρά έναν γενναίο πολεμιστή, και τη μεταμορφωμένη πριγκίπισσα η οποία απέχει σημαντικά από τις πάλλευκες κορασίδες των παραμυθιών με τα ροζ φουστανάκια και τα απαστράπτοντα στέμματα, που περιτριγυρίζονται από υπηρέτριες και γκουβερνάντες θρηνώντας για την απώλεια των μεγαλείων και των ιπποτών από τα παράθυρα των πύργων τους το ηλιοβασίλεμα υπό τους ήχους γλυκερών τραγουδιών. Για αυτή την απώλεια πανηγυρίζουν ο Σπύρος Γιαννακόπουλος και η Στέλλα Στεργίου με το «Στο Δάσος». Ένα σύγχρονο παραμύθι για να έχει ενδιαφέρον και να αφορά το σήμερα οφείλει να προσπερνά ή μάλλον να υπερβαίνει τα κλισέ, αφού προηγουμένως τα έχει κατανοήσει σε βάθος, να τα παρωδεί και ενδεχομένως να τα σατιρίζει. Μια τέτοια θεώρηση δεν υποτιμά τα κλασικά παραμύθια που θα διατηρούν πάντα την αξία τους όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσες τροποποιήσεις κι αν υποστούν, υπενθυμίζει όμως ότι οι αξίες δεν παραμένουν αναλλοίωτες στον χώρο και τον χρόνο. Η προσκόλληση στην υπεραπλούστευση και στα στερεότυπα υποτιμά τη νοημοσύνη των παιδιών και σίγουρα των αναγνωστών μεγαλύτερων ηλικιών. Τα σύγχρονα παραμύθια -και το «Στο Δάσος» είναι σίγουρα ένα από αυτά- θα κατακτούν και θα διατηρούν πάντα το δικαίωμα να ανατρέπουν τα στερεότυπα και να δηλώνουν ότι σε έναν μη παραμυθένιο κόσμο δεν μπορούν να υπάρχουν παραμυθένια παραμύθια. Πηγή
  6. Πρώτη Κυκλοφορία: 04-2017 Έχοντας δει ήδη δύο διασκευές σε κόμικ της ιστορίας του μικρού πρίγκιπα μεταφρασμένες στα Ελληνικά, ήταν ίσως λογικό η τρίτη να είναι από Ελληνίδα δημιουργό. Η πιο πρόσφατη διασκευή λοιπόν μας ήρθε από τις εκδόσεις Polaris και αυτή που ανέλαβε να μεταφέρει σε κόμικ το γνωστό βιβλίο του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερί, είναι η Στέλλα Στεργίου. Η ιστορία είναι γνωστή: Ένας πιλότος πέφτει στην έρημο και συναντά ένα παιδί που του κάνει ένα σωρό περίεργες ερωτήσεις και του περιγράφει την ζωή και τα πλάσματα σε άλλους πλανήτες, και πάνω σε αυτά τα μοτίβα, ο συγγραφέας δράττεται τις ευκαιρίας να κάνει ένα σωρό φιλοσοφικές παρατηρήσεις. Αφαιρετικό και παραβολικό σεναριακά, χαριτωμένα παράξενο σχεδιαστικά, το κόμικ της Στεργίου είναι σαφές πως απευθύνεται κυρίως σε παιδιά και όχι σε κυνικούς ενήλικες, αν και σαφώς μπορεί και να τους κερδίσει και αυτούς και να τους κάνει και για λίγο ξανά παιδιά, μιας και το σενάριο επιφυλάσσει ένα έξτρα εύρος για τους μεγάλους υπενθυμίζοντας τους αλήθειες που είχαν ξεχάσει, αποδομώντας τις συμβάσεις που είχαν αποδεχτεί. Σήμερα (06-05-2020) μας ενημέρωσε η εκδοτική στα social της πως το άλμπουμ κυκλοφόρησε και από Τουρκικό εκδοτικό οίκο. Βιογραφικά
×
×
  • Create New...