Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Οξύ'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

  1. (ISBN:978-960-436-668-2). Avengers: The Origin. Τίτλος :Avengers: The Origin. Τύπος Μέσου:έντυπο / ΒΙΒΛΙΟ Εκδότης:Αθήνα [GR] : Εκδόσεις Οξύ Α.Ε. / Brainfood Εκδοτική ΜΕΠΕ ISBN:978-960-436-668-2 Γλώσσες :Ελληνική (gre) Ημ/νία Παραχώρησης :07/10/2019
  2. VENOM REX από Donny Cates και Ryan Stegman Εκδόσεις : ΟΞΥ Σελ: 144 - Διαστάσεις: 16,5 x 25 ISBN: 978-960-436-744-3 - Τιμή: € 16.99 Μετάφραση : Σάββας Αργυρού Μία από τις τελευταίες κυκλοφορίες των εκδόσεων ΟΞΥ είναι και ένας από τους καλύτερους τίτλους της Marvel(μαζί με το Immortal Hulk βεβαίως)που μπορεί να διαβάσει κανείς τον τελευταίο καιρό. Φυσικά μιλάμε για το Venom του Donny Cates που κυριολεκτικά επαναπροσδιορίζει τον χαρακτήρα και δημιουργεί ένα ολόκληρο μικροσύμπαν για εκείνον. Ο τόμος περιλαμβάνει τα 6 πρώτα τεύχη της σειράς που κυκλοφόρησε το 2018.Και μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι πραγματικά είναι ότι καλύτερο έχει γραφτεί για τον χαρακτήρα από την εποχή του πρώτου Limited Series που έβγαλε τη δεκαετία του ’90 το Lethal Protector(σε σενάριο David Michelinie και σχέδιο Mark Bagley/Ron Lim).Σε μία εποχή βέβαια που ο χαρακτήρας ήταν στα καλύτερα του, πολύ δημοφιλής, ο απόλυτος arch-nemesis του Spidey για τη νέα δεκαετία, ο αντιήρωας βγαλμένος μέσα από τις ιστορίες των Michelinie,McFarlane,Larsen,Bagley..Απο τότε φυσικά κύλισε πολύ νερό στο αυλάκι , ο (αντι)ήρωας γνώρισε πολλές αλλαγές, σίγουρα όχι προς το καλύτερο, διαφορετικοί άνθρωποι έγιναν οι «ξενιστές» του εξωγήινου συμβιωτικού(MacCargan/Scorpion, Flash Thomson), o ίδιος ο Eddie Brock μετατράπηκε σε anti-Venom,και πολλές άλλες αλλαγές που περισσότερο «κούρασαν» το χαρακτήρα αλλά πολύ περισσότερο τους αναγνώστες, παρά ανανέωσαν το μύθο του.Και εδώ είναι που έρχεται ένας Cates για να μας διηγηθεί μία ιστορία- ερωτικό γράμμα στον αντι-ήρωα, που όχι μόνο ανανεώνει ριζικά στα μάτια των παλαιών αναγνωστών του, αλλά προσελκύει και πολλούς νέους που ίσως δεν είχαν προλάβει τα παλαιά κόμικς, ούτε καν είχαν δει(μη γνωρίζοντας τον χαρακτήρα) την ταινία με πρωταγωνιστή τον Tom Hardy. Η υπόθεση των πρώτων τευχών(που λειτουργούν σαν πρελούδιο των όσων αργότερα θα ακολουθήσουν για να φτάσουμε στο mega event King in Black που ίσως δούμε στο μέλλον)είναι αρκετά απλή αλλά άκρως καθηλωτική!!Όταν το συμβιωτικό του Eddie Brock αρχίζει να έχει μία αλλόκοτη συμπεριφορά,ο Eddie θα δεχτεί να βοηθήσει έναν παλαιό στρατιώτη και πρώην πράκτορα της Shield, για να βρει τι απέγιναν οι πρώην συντρόφοι του,στους οποίους είχαν γίνει πειράματα με..συμβιωτικά!!Παράλληλα στα πρώτα αυτά τεύχη μαθαίνουμε και για τη προέλευση του Knull, του θεού του κενού/χαους και του δημιουργού όλων των συμβιωτικών.Όταν εκείνος είχε φυλακιστεί από τους Celestials, τα παιδιά του ελεύθερα πλέον από την επίδραση του,αλώνισαν στα πέρατα του σύμπαντος. Κάποιο φτάνει στη Γη και συνδέεται με έναν δράκο. Αυτός ο δράκος υποτίθεται ότι είναι Grendel από το Beowulf. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, επιτίθεται στην αίθουσα του Hrothgar για να νικηθεί από την αιώνια αστραπή του Thor…Από εκείνο το συμβιωτικό είχαν γίνει τα πειράματα και στους στρατιώτες…Αλλά τωρα ο Knull αποκτά επαφή με τα «παιδιά του και έρχεται με άγριες διαθέσεις στη Γη…Μπορεί ο Eddie Brock(με λίγη βοήθεια και από τον Miles Morales)να τον σταματήσει;;Και πως θα αντιδράσει το δικό του συμβιωτικό στην επιστροφή του..πατέρα του;; Όπως ανέφερα και προηγουμένως ο Cates θέτει στα πρώτα αυτά τεύχη τις βάσεις για τη δημιουργία ενός νέου σύμπαντος για τον Eddie Brock και τον Venom.Μας παραδίδει μία ιστορία γεμάτη καθηλωτική δράση, περιπέτεια, ανατροπές, εντυπωσιακές σκηνές μάχης και έναν από τους πιο απειλητικούς villain για ολόκληρο το Marvel universe που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια(ήδη έχει εμφανιστεί και στο Silver Surfer Black που πάλι έγραφε ο Cates).Επίσης για πρώτη φορά ένα backstory για την προέλευση των συμβιωτικών και την αληθινή τους καταγωγή. Επιτέλους ο Eddie Brock μπορεί να είναι ένας ήρωας αληθινός, και το συμβιωτικό του πιο ανθρώπινο από κάθε άλλη φορά. Ο ένας συμπληρώνει τον άλλο, νοιάζεται για τον άλλο, σαν αχώριστοι σύντροφοι στον αγώνα και στη μάχη όχι μόνο για επιβίωση αλλά για τη σωτηρία ολόκληρης της ανθρωπότητας. Και αυτή τη φορά(τουλάχιστον μέχρι την επιστροφή του Knull στο King in Black) δεν θα έχουμε τις υπερ-ομάδες των Avengers ή των XMEN για να αντιμετωπιστεί μία απειλή. Αλλά έναν άνθρωπο που δεν έχει τίποτα να χάσει εκτός ίσως από την αξιοπρέπεια του αν δεν αγωνιστεί ενάντια σε αυτή την απειλή…Ήρθε η ώρα για τον Eddie να αποδείξει ότι δεν είναι δολοφόνος, ούτε αντι-ήρωας. Αλλά ένας πραγματικός ήρωας…με τους δικούς του όμως όρους. Αν πρέπει να πολεμήσει βρώμικα θα το κάνει αν είναι να σώσει ζωές.Το υπέροχο σχέδιο του Ryan Stegman πραγματικά απολαυστικό, θυμίζει τις καλύτερες στιγμές των McFarlane-Larsen-Bagley αλλά είναι πιο σκοτεινό, τραχύ και μοιάζει σαν να βγήκε μέσα από την ένωση των ταινιών Alien(ειδικά του Cameron) με το the Thing του Carpenter.Αποδίδει τον απαιτούμενο τρόμο που ταιριάζει στο κόμικ αλλά είναι γεμάτο δύναμη και ενεργητικότητα εκεί που χρειάζεται(σκηνές μάχης). Για μία ακόμα φορά οι εκδόσεις ΟΞΥ κάνουν μία πολύ καλή επιλογή σειράς για να εκδώσουν και το αποτέλεσμα θα ικανοποιήσει και το πιο απαιτητικό αναγνώστη. Υπέροχη ποιότητα χαρτιού, τέλεια εκτύπωση, σε έναν καλαίσθητο τόμο, με γερή ράχη που δεν φοβάσαι όσο και αν ανοίξεις μη τσακίσει ή σκιστούν οι σελίδες. Άψογος συνδυασμός ποιότητας ιστορίας και εκδόσεως και σε πολύ καλή τιμή(μόλις 17 ευρώ) και άριστη μετάφραση από τον Σάββα Αργυρού, κάνει και αυτήν την έκδοση να αποτελέσει ένα κόσμημα στη βιβλιοθήκη σας. Ελπίζω να ακολουθήσει και η συνέχεια αυτής της πολύ καλής σειράς.Θα το βρείτε στα κομιξάδικα, στα Public και στο brainfood.gr To κείμενο παρουσιάζεται πρώτη φορά αποκλειστικά στο ComicStreet
  3. Το 'Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια είναι ένα κλασικό λογοτεχνικό έργο της Harper Lee, που πρωτοεκδόθηκε στις ΗΠΑ το 1960. Από τα πιο γνωστά αντιρατσιστικά βιβλία, μαζί με την Καλύβα του Μπαρμπα Θωμά. Το διαβάζουν και στα σχολεία στις ΗΠΑ, αντί για τα Ψηλά Βουνά που έβαζαν εμάς να διαβάζουμε στο σχολείο. Η υπόθεση έχει να κάνει ως εξής: Βλέπουμε μέσα από τα μάτια της Σκάουτ, ενός οχτάχρονου κοριτσιού, τη ζωή σε μια μικρή πόλη του αμερικάνικου νότου, στην Αλαμπάμα, τη δεκαετία του ΄30. Η μικρή ζει εκεί μαζί με τον αδερφό της Τζεμ, τον χήρο πατέρα της Άτικους Φιτζ και τη μαύρη τους μαγείρισσα - οικιακή βοηθό. Ο πατέρας της, που είναι δικηγόρος, αναλαμβάνει την υπεράσπιση ενός μαύρου, του Τομ, που κατηγορείται για ένα βιασμό λευκής που δεν έκανε. Πέρα από τη δίκη και την έκβασή της, παρατηρούμε τις αντιδράσεις των ανθρώπων της πόλης, όπως και τον αντίκτυπο που έχει αυτό στα παιδιά. Το βιβλίο δεν είναι ένα δικαστικό θρίλερ. Είναι η προσλαμβάνουσα πραγματικότητα μέσα από τα παιδικά μάτια, όλα αυτά που μοιάζουν αυτονόητα, αλλά δε βγάζουν κανένα νόημα για ένα παιδί, που δεν έχει συμβιβαστεί ακόμα με τον παραλογισμό των ενηλίκων. Θα έλεγα ότι η προσέγγιση του βιβλίου είναι περισσότερο λαογραφική και σκιαγραφεί μια εποχή. Η χριστιανική ευσέβεια κι οι καλοί τρόποι, που πάνε πακέτο με το ρατσισμό, το σεξισμό, τα λυντσαρίσματα. Το σενάριο έχει καλή ροή, ο λόγος είναι αρκετά απλός, προκαλώντας μια άμεση ευαισθητοποίηση, καθώς θίγει διάφορα κοινωνικά θέματα, χωρίς όμως να προκαλεί ιδιαίτερα την ηθική των αναγνωστών. Είναι λίγο απλοϊκό σε σχέση με το σήμερα, ο πατέρας λευκός, καλός χριστιανός, με ευαισθησίες, πιστός στο γραμμα του νόμου και στους άγραφους κανονες της κοινότητας - Ένας καλός χριστιανός δεν μπορεί να είναι ρατσιστής. Να αναφέρω και ότι η ομώνυμη κινηματογραφική ταινία του 1962 κέρδισε 3 όσκαρ. Το κόμικ, που πρωτοκυκλοφόρησε το 2018 στο εξωτερικό, είναι πολύ πιστό στο βιβλίο, καθώς κρατάει αυτούσιο το κείμενο στο μεγαλύτερο μέρος του. Αυτό είναι καλό και κακό. Έχει πάρα πολλή αφήγηση, κάτι το οποίο έχω ξαναπαρατηρήσει πολλές φορές σε διασκευές λογοτεχνικών έργων σε κόμικς, έχει και πολλά περιστατικά που θα μπορούσαν να λείπουν, χάριν της ροής του κόμικ, γιατί πλατειάζει σε σημεία. Από την άλλη, καθώς το κόμικ κυλάει αργά, ταυτόχρονα βαθαίνει την ανάπτυξη των χαρακτήρων, δίνει μια πιο σφαιρική άποψη για τη ζωή στην Αλαμπάμα και το κλίμα της εποχής. Το σχέδιο κι ο χρωματισμός είναι εξαιρετικά, πολύ καλές οι εκφράσεις των προσώπων που ξεχωρίζουν άνετα μεταξύ τους, ο φωτισμός και οι σκιάσεις πολύ προσεγμένες, αρμονικό αποτέλεσμα και κάποια πανέμορφα καρέ. Ενδιαφέρον ανάγνωσμα, ιδανικό δώρο για εφήβους πιστεύω (για μια ομαλή μεταβαση από τη λογοτεχνία σε λίγο πιο ώριμα κόμικς) που κυκλοφόρησε και σε καλό timing από την οξύ. Προσεγμένη έκδοση, στα πρότυπα του Nick Cave. οι φώτος από το εσωτερικό είναι από το goodreads
  4. Αυτήν την εβδομάδα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Οξύ οπότε πάμε να δούμε τι παίζει με το Dark Knights Metal: The Deluxe Edition. Γενικότερα είναι η πρώτη μου παρουσίαση εδώ, οπότε ελπίζω να σας αρέσει, αλλιώς μην πυροβουλείτε που λέει και ο Πύρρος Η αρχή του Metal ως event Αρκετοί έχουν πει ότι το New 52 δεν προσέφερε πολλά ουσιαστικά πράγματα για τη DC, αλλά αν υπάρχει κάτι που οι περισσότεροι θα συμφωνήσουν είναι ότι το run του Scott Snyder και του Greg Capullo στο Batman ήταν κάτι ανανεωτικό και έβριθε εξαιρετικών στιγμών με κάποιες ιστορίες να μένουν κλασικές. Το 2017, με το run των δύο να έχει τελειώσει, η DC ανακοινώνει το Dark Nights: Metal στο Fan Expo Dallas με την επιστροφή των δύο συντελεστών. Η σειρά ξεκίνησε τον Ιούνιο του 2017 και ουσιαστικά αποτελεί συνέχεια όλου του story arc του Batman το οποίο έγραψε ο Snyder, συμπεριλαμβανομένων των καλύτερων ιστοριών του: The Court of Owls, Zero Year, Death of the Family, Endgame. Ο Snyder δήλωσε ότι «Γράφω το Metal όσο καιρό έγραφα και το Batman». Κάποιο από τα μέταλλα που παίζουν ρόλο στο Metal εμφανίζονται σε διάφορα σημεία στο run των Snyder-Capullo. Η ιδέα πίσω από την πλοκή του Metal Η ιδέα ενός νέου σκοτεινού Multiverse ήρθε στον Snyder βλέποντας τη σειρά Cosmos: A Spacetime Odyssey μαζί με το γιο του. Ενθουσιάστηκε με την ιδέα της σκοτεινής ύλης οπότε αναρωτήθηκε πως θα ήταν να υπήρχαν σε αυτό το Πολυσύμπαν ακόμα περισσότερες διαφορετικές πιθανότητες, ένα Σκοτεινό Πολυσύμπαν που θα κρύβεται πίσω από όλα. Ουσιαστικά ένα Σκοτεινό Πολυσύμπαν είναι μια αντίθετη εκδοχή του κανονικού, γι’ αυτό και οι Earths έχουν αρνητικό πρόσημο πριν τον αριθμό τους και οι ήρωες κάθε μίας διαθέτουν κοινά χαρακτηριστικά. Για παράδειγμα στην Earth 12 του Πολυσύμπαντος και την Earth -12 του Σκοτεινού Πολυσύμπαντος ο Bruce Wayne έχει σχέση με τη Diana. Στις Earths 32 και -32 ο Batman έχει δαχτυλίδι από το τάγμα των Green Lantern, ενώ στις Earths 11 και -11 όλοι οι ήρωες έχουν το αντίθετο φύλο από την Prime Earth π.χ Aquawoman, Superwoman, Wonderous Man κτλ. Ο Snyder παρουσιάζει εφτά διαφορετικές εκδοχές του Σκοτεινού Ιππότη, όλες με χαρακτήρα κακού και από διαφορετικές Earths του Σκοτεινού Πολυσύμπαντος, για τις οποίες θα μιλήσουμε παρακάτω. Ταυτόχρονα κάποιες ακόμα ιδέες που είχε στο μυαλό του αφορούσαν έναν Batman που θα έμοιαζε στον Punisher, έναν σκοτεινό μάγο, έναν Batman ασθενή στο Άσυλο Άρκαμ μετά τη δολοφονία των γονιών του, ένα που θα έχει ενωθεί με τους εχθρούς του και έναν που θα είχε ενωθεί με το ίδιο το Gotham. Η όλη ιστορία γύρω από το Metal και τα tie-ins Στα ελληνικά θα δούμε το deluxe edition του Metal από τις εκδόσεις Οξύ που συμπεριλαμβάνει και τα τεύχη #1-6 της βασικής σειράς. Ωστόσο η όλη ιστορία είναι πολύ μεγαλύτερη και για αυτό έχει γραφτεί ένας μεγάλος αριθμός συμπληρωματικών τευχών και tie-ins. Έχω σκοπό κάποια στιγμή να φτιάξω αναλυτικό reading order με όλα τα τεύχη της σειράς. Κρατήστε ότι όλη η ιστορία έχει βγει σε τέσσερεις συγκεντρωτικές εκδόσεις, με το Metal Deluxe Edition να αποτελεί τη βασική και οι άλλες τρεις έχουν όλα τα tie-ins (Dark Days: The Casting, Dark Knights Rising, The Resistance). Μεταξύ αυτών και ιστορίες όπως το Gotham Resistance, το Bats Out of Hells που την πλαισιώνουν, καθώς και τεύχη αφιερωμένα στις σκοτεινές εκδοχές του Batman από το Σκοτεινό Πολυσύμπαν. Σαν background reading για το Metal, καλό είναι να έχει διαβάσει κανείς τα Final Crisis, το run των Snyder-Capullo στο Batman, το Darkseid War και γενικότερα να έχει μια γνώση γύρω από τις ιστορίες Batman την τελευταία δεκαετία. Γενικότερα ωστόσο το Deluxe Edition του Metal επιλέχθηκε από την Οξύ γιατί είναι η όσο το πιο δυνατόν αυτόνομη κεντρική ιστορία από όλο το event. O Barbatos και εφτά διεστραμμένες εκδοχές του Batman Όπως είπαμε και πιο πάνω, ο Snyder είχε στο μυαλό του να παρουσιάσει πολλές διαφορετικές εκδοχές του Batman κι αυτό φροντίζει να κάνει κι εδώ. Βασικός κακός της ιστορίας μας είναι ο Barbatos ή Bat-God, ο οποίος καταστρέφει σύμπαντα και έχει ως σκοπό να καταστρέψει και το Πολυσύμπαν όπου ζουν οι ήρωές μας. Ισχυρίζεται ότι είναι η νυχτερίδα που είδε ο Bruce Wayne από το παράθυρο τη νύχτα που έγινε ο Batman. Ακολούθως υπάρχουν εφτά διαφορετικοί Batmen, οι οποίοι αποτελούν τους Dark Knights, την ομάδα του Barbatos και είναι οι εξής: 1) The Batman Who Laughs: Ο αρχηγός της ομάδας και ο Bruce Wayne της Earth -22. Ο συγκεκριμένος Batman αποτρελάθηκε από τον Joker στη δικιά του Earth ενώ τον είχε σκοτώσει. Είναι ο πιο γνωστός από όλους τους Dark Knights, καθώς αργότερα απέκτησε δικιά του σειρά και θα παίζει ρόλο και σε γεγονότα μετά το Metal. 2) Murder Machine: Ο Bruce Wayne της Earth -44 αποτελεί ένα cyborg που είναι φονική μηχανή. 3) Dawnbreaker: Πως θα ήταν αν ο Bruce Wayne ήταν ένας διεστραμμένος Green Lantern; Αυτό βλέπουμε με τον Dawnbreaker της Earth -32. 4) Merciless: O Bruce Wayne της Earth -12 που έχει το κράνος και τις δυνάμεις του θεού Άρη. 5) Red Death: O Bruce Wayne της Earth -52 που έχει κλέψει τις δυνάμεις της Speed Force. 6) Devastator: Από τις πιο επιβλητικές μορφές στους Dark Knights, έχει προσβληθεί από τον ιό του Doomsday, οπότε είναι μισός Doomsday και μισός άνθρωπος. Είναι ο Bruce Wayne της Earth -1. 7) Drowned: Εδώ δεν έχουμε Bruce, αλλά Bryce Wayne από την Earth -11, μία αμφίβια Batwoman με δυνάμεις που θυμίζουν Aquaman. Στοιχεία της ιστορίας: Σενάριο και σχέδιο Το Metal δεν είναι αυστηρά μία Batman ιστορία, αλλά εμπλέκονται πολλά μέλη της Justice League, του DC Universe, αλλά και ο The Dream από τη γνωστή σειρά The Sandman του Neil Gaiman. Σημαντικό ρόλο παίζει και ο Hawkman με κάποια από τα tie-ins να δίνουν έμφαση. Όπως είπαμε τα μέταλλα παίζουν σημαντικό ρόλο στη σύνδεση των δύο συμπάντων. O Capullo χρησιμοποιεί σοφά τον κάθε του ήρωα και φροντίζει σε ένα δυστοπικό περιβάλλον να τους αναπτύσσει όλους, ιδίως όμως τον Batman. Επίσης μου φαίνεται εξαιρετικό το πως ο Snyder παίρνει στοιχεία από ιστορίες αρκετών χρόνων και αφήνει εδώ μικρά references. Το πραγματικά εντυπωσιακό είναι το πόσο βάθος έχει η ιστορία. Ο Snyder πήρε ένα πράγμα όπως το Multiverse, το οποίο αρκετές ιστορίες εξερεύνησαν ή/και ξεχείλωσαν και το χρησιμοποίησε σαν βάση για κάτι πραγματικά καινούριο και ρηξικέλευθο. Το Dark Multiverse, οι συνδέσεις του, οι νέοι Batmen αποτελούν το έναυσμα για πάρα πολλές καινούριες ιστορίες κάτι που αποδεικνύεται με το πόσες διαφορετικές ιστορίες προέκυψαν από το Metal βλέπε No Justice, Year of the Villain, Death Metal κτλ. Κατά κάποιον τρόπο μου θυμίζει το πως ο Johns άνοιξε το δρόμο για ολοκαίνουριες ιστορίες με τα άλλα Lantern Corps. Αλλάζεις κάτι στη βάση και εμφανίζονται καινούριες προοπτικές. Ίσως εδώ μεροληπτώ λίγο, γιατί αγαπάω πολύ το δίδυμο Snyder-Capullo για να πω κάτι αρνητικό. Θεωρώ πως είναι μια πολύ καλή ιστορία στο σενάριο και λογικά θα αντέξει στο χρόνο. Το σχέδιο του Capullo είναι προσωπικά ακριβώς στα δικά μου γούστα. Δυναμικό και αναπτύσσεται πολύ όμορφα σε κάθε κεφάλαιο. Αξίζει πραγματικά να απολαύσετε την ποικιλία, νομίζω ότι πρόκειται για την καλύτερή του δουλειά μακράν χωρίς να έχω διαβάσει το Death Metal ακόμα. Είμαι όμως της άποψης ότι ποτέ δεν είχε ξαναδείξει τόσο σκοτεινό και τόσο έντονο ταυτόχρονα. Για να δώσουμε το full credit βέβαια, ο James Tynion IV, σταθερός συνεργάτης του Snyder και στο Batman συμμετέχει στο σενάριο, ενώ στο σχέδιο εκτός Capullo βλέπουμε τους Mike Janin και FCO Plascencia. Η έκδοση Αν και πρόκειται για μια ιστορία με πολλά tie-ins, νομίζω ότι είναι αρκετά καλή επιλογή της Οξύ αυτός ο τίτλος για τους λόγους που εξήγησα και πιο πάνω, αλλά και γιατί είναι από τα αρκετά γνωστά events της DC τα τελευταία χρόνια. H έκδοση είναι στα γνωστά ποιοτικά στάνταρ της Οξύ και προτείνεται ανεπιφύλακτα. Αν είχα μια ξενέρα προσωπικά είναι ότι πρόκειται για το Deluxe Edition, αλλά στο εξωτερικό ήταν hardcover ενώ εδώ είναι μαλακό το εξώφυλλο, οπότε δεν έχει την τεράστια διαφορά από την απλή trade paperback έκδοση του εξωτερικού. Καλή ανάγνωση σε όλους
  5. The Doors: Το Morrison Hotel και η rock ιστορία σε graphic novel Η πρώτη ματιά στο graphic novel της Leah Moore που θα κυκλοφορήσει και στην Ελλάδα Δημήτρης Αθανασιάδης Προδημοσίευση: Δείτε αποσπάσματα από το graphic novel «Morrison Hotel» της Leah Moore που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Οξύ Comics και την Brainfood Εκδοτική. Η συγκυρία είναι επετειακή, λίγο πριν συμπληρωθούν 50 χρόνια από τον θάνατο του Τζιμ Μόρισον, στις 3 Ιουλίου 1971 και μερικούς μήνες μετά την ειδική κυκλοφορία για τα 50 χρόνια από την κυκλοφορία του άλμπουμ «Morrison Hotel». Το πέμπτο στούντιο άλμπουμ του συγκροτήματος The Doors ενέπνευσε την graphic novel συγγραφέα Leah Moore, κόρη του Alan Moore – του δημιουργού των κόμικς Watchmen, V For Vendetta, The Ballad Of Halo Jones και Swamp Thing μεταξύ άλλων. Ανατρέχοντας στα τέλη της δεκαετίας του 1960, η Leah Moore που ασχολείται με τη συγγραφή κόμικς από το 2002 έχοντας συνεισφέρει έργα για την DC Comics, την 2000 AD, την Dark Horse και την Dynamite Entertainment, σε συνεργασία με τα εν ζωή μέλη των Doors ανασυνθέτει το κλίμα της εποχής, με τη βοήθεια δώδεκα ξεχωριστών εικονογράφων, στους οποίους περιλαμβάνεται και ο Βασίλης Λώλος, κάτοχος βραβείων Eisner και Harvey. Το graphic novel «Morrison Hotel» έρχεται και στην Ελλάδα από τις Εκδόσεις Οξύ Comics και την Brainfood Εκδοτική και θα είναι διαθέσιμο από την Τρίτη 29 Ιουνίου. Και στις 160 σελίδες του, υπάρχουν αρκετά ενδιαφέροντα στοιχεία για να γυρίσουν οι λάτρεις του συγκροτήματος, οι κομιξόφιλοι και οι αναγνώστες που επιζητούν νέα ερεθίσματα. Η ιστορία του άλμπουμ «Morrison Hotel» είναι από μόνη της συναρπαστική. Ηχογραφημένο τον Νοέμβριο του 1969, σηματοδότησε την επιστροφή του Τζιμ Μόρισον ως βασικού συνθέτη και στιχουργού, αναμειγνύοντας τα blues με το hard rock. Έγινε το άλμπουμ των Doors που έφτασε στην υψηλότερη θέση των βρετανικών charts, στο νούμερο 12, βραβεύτηκε ως πλατινένιο στις ΗΠΑ και τον Καναδά και πήρε πολλή αγάπη από τους οπαδούς του γκρουπ, ανάμεσα στους οποίους ήταν και πολλοί δημοσιογράφοι. Έχει αυτή τη μυθική ιστορία που συνοδεύει τη φωτογράφιση του συγκροτήματος από τον Hendry Diltz για το εξώφυλλο του «Morrison Hotel», έχει τις ιστορίες και τις σκέψεις του Τζιμ Μόρισον και των υπολοίπων μελών του σχήματος που έγιναν 11 τραγούδια: από τη βόλτα του frontman της μπάντας με την κοπέλα του, Πάμελα Κούρσον, που «γέννησε» το στίχο «Keep your eyes on the road, your hands up on the wheel» του «Roadhouse Blues» μέχρι την κριτική θέαση στην επιδίωξη του αμερικανικού ονείρου που απασχόλησε το «Waiting For The Sun». Morrison Hotel © Leah Moore/Οξύ Comics Καλωσήρθατε στο «Morrison Hotel»! Το ελευθεριακό κλίμα διεκδίκησης, το πνεύμα αμφισβήτησης των κυρίαρχων αξιών, η αντικουλτούρα που ακολούθησε το «Καλοκαίρι της Αγάπης», οι αγώνες των μειονοτήτων για ισότητα με φόντο τον πόλεμο του Βιετνάμ, η Αμερική σε έναν κόσμο που άλλαζε διεθνώς, συναντούν τις συνθήκες ηχογράφησης του άλμπουμ των Doors. Σε μετάφραση του Σάββα Αργυρού, το graphic novel «Morrison Hotel» σε βάζει στο trip να δεις ένα από τα μεγαλύτερα γκρουπ του 20ού αιώνα με την αφηγηματική και ευπρόσιτη δύναμη της ένατης τέχνης, σαν να ανοίγεις την πόρτα ενός νέου άγνωστου δωματίου. Morrison Hotel © Leah Moore/Οξύ Comics Morrison Hotel © Leah Moore/Οξύ Comics Morrison Hotel © Leah Moore/Οξύ Comics Morrison Hotel © Leah Moore/Οξύ Comics Morrison Hotel © Leah Moore/Οξύ Comics Morrison Hotel © Leah Moore/Οξύ Comics Morrison Hotel © Leah Moore/Οξύ Comics Morrison Hotel © Leah Moore/Οξύ Comics Morrison Hotel © Leah Moore/Οξύ Comics Πηγή
  6. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: Φεβρουάριος 2019 Υλικό της Συλλογής:Batman: White Knight (2017=2018), DC Comics H DC comics έχει δημιουργήσει μια καινούρια ετικέτα, την οποία ονομάζει Black Label και όπου γνωστοί δημιουργοί των κόμικς θα κληθούν να δημιουργήσουν ιστορίες με γνωστούς ήρωες, αλλά εκτός της επίσημης μυθοπλαστικής γραμμής (continuity). Το πρώτο, νομίζω, κόμικ αυτής της ετικέτας ήταν το Batman: White Knight σε σενάριο και σχέδιο Sean Murphy και χρώμα Matt Hollingsworth, το οποίο κυκλοφόρησε σε σχετικά μικρό χρονικό διάστημα και στη χώρα μας, στα πλαίσια της μεγάλης εκδοτικής άνθισης που γνωρίζει τα τελευταία 2-3 χρόνια ο χώρος των κόμικς και ειδικότερα των μεταφρασμένων εκδόσεων και ακόμα ειδικότερα των υπερηρωικών. Το κόμικ εκδόθηκε από το Οξύ σε μια αρκετά καλή έκδοση και πολύ καλή μετάφραση του Σάββα Αργυρού και αποτελεί την πρώτη απόπειρα της εκδοτικής να εισχωρήσει και στο χώρο της DC, αφού μέχρι τώρα οι κυκλοφορίες της ήταν κυρίως Marvel. Ο πλέον εμβληματικός ήρωας της DC, λοιπόν, (αφού ως γνωστόν, ο Superman μόνο για βιτρίνα είναι ) μας ξανασυστήνεται σε αυτό το πολύ καλό κόμικ, το οποίο βασίζεται στην εξής απλή ιδέα: τι θα γίνει εάν ο Τζόκερ βρει τα λογικά του, παρατήσει τα φτιασίδια, αποκηρύξει την εγκληματικότητα και αποφασίσει να γίνει νομοταγής; Πώς μπορεί ο Μπάτμαν να υπάρξει χωρίς τον υπ’αριθμόν ένα εχθρό του; Έχει πλέον λόγο ύπαρξης; Γιατί, βλέπετε, ο Τζόκερ όχι μόνο έχει γίνει νομοταγής, αλλά θεωρεί πλέον ότι ο Μπάτμαν είναι η πραγματική απειλή για το Γκόθαμ. Και φυσικά, αυτή η λογική έχει απόλυτο νόημα: ο μασκοφόρος, αυτόκλητος εκδικητής δικαιούται να υπάρχει μόνο εφόσον υφίσταται έγκλημα και δη ψυχοπαθούς φύσεως, αφού μόνο ένας (σχεδόν αποδεδειγμένα) ψυχασθενής μπορεί να πατάξει τους όμοιούς του (η ψυχαναλυτικού τύπου ομοιοπαθητική ως αντιστάθμισμα του αφελούς μανιχαϊσμού). Ισχύει: χωρίς τον Τζόκερ να περιφέρεται καταστρέφοντας την πόλη και απειλώντας ζωές, ο Μπάτμαν φαίνεται ακόμη περισσότερο ως εμμονοληπτικός, αποσυνάγωγος και μυστικοπαθής. Όλα όσα είναι προτερήματα στη μάχη του εναντίον του εγκλήματος, καθίστανται αυτομάτως κοινωνιοπαθή ελαττώματα, όταν εκείνο απουσιάζει. Ο Μπάτμαν όχι μόνο χρειάζεται το Κακό, αλλά κατά κάποιο τρόπο οφείλει να το δημιουργεί ή έστω να γίνεται ο καταλύτης για την εμφάνισή του. Μην ξεχνάμε ότι σε αντίθεση με τον Σούπερμαν (ενσάρκωση του Καλού και αντιπρόσωπο του Θεού στη Γη), ο οποίος βοηθά την ανθρωπότητα από Αγάπη (δεν είναι λάθος του πληκτρολογίου το κεφαλαίο Α), ο Μπάτμαν ωθείται από την ταπεινή και σκοτεινή επιθυμία για εκδίκηση. Όλοι του σχεδόν οι φίλοι και οι γνωστοί (η οικογένειά του, όπως τους αποκαλεί ο ίδιος) αρχίζουν να τον εγκαταλείπουν, Μεγάλο πλήγμα για αυτόν, η υφαρπαγή / υπεξαίρεση της οικογένειάς του μέσω της νομιμοποίησης και ενσωμάτωσης στο Σύστημα: οι μασκοφόροι του Γκόθαμ καλούνται να γίνουν μέλη της επίσημης αστυνομίας, έστω και με το δικαίωμα να κρατήσουν μυστική την ταυτότητά τους. Αλίμονο όμως, η ένταξή τους στο σύστημα ακυρώνει και το λόγο της ύπαρξής τους και αυτό δεν θα μπορούσε ποτέ να το δεχτεί ο Νυχτερίδας μας. Και με αυτά και με εκείνα ο Τζόκερ βρίσκει οπαδούς: οι αναξιοπαθούντες του Γκόθαμ επιλέγουν να τον στηρίξουν, αφού με τον Μπάτμαν δεν έχουν δει άσπρη μέρα. Ίσως είναι λίγο αφελές αυτό το σημείο (τα σχόλια περί του 1% μάλλον είναι αχρείαστα) και σίγουρα υπάρχει ελάχιστη εμβάθυνση στα πολιτικά, αλλά, εντάξει, το προσπερνάμε Και ο ίδιος ο Τζόκερ όμως ωθείται όχι μόνο από δίψα για εκδίκηση, αλλά και μια επιθυμία προσέγγισης με τον Μπάτμαν: αποζητά την επαφή με το μεγάλο του εχθρό, ο οποίος του έχει γίνει εμμονή. Και η εμμονή αποζητά την επαφή και την τελική ένωση: οι δύο νοούνται μόνο ως άκρες ενός δίπολου και όχι αυτόνομα, επειδή δεν είναι μόνο ο Μπάτμαν που χρειάζεται το έγκλημα, είναι και ο ίδιος ο Τζόκερ, που, σε αντίθεση με τον Μπάτμαν, γνωρίζει ότι είναι απαραίτητος και ο ίδιος, για να υπάρξει ο Μπάτμαν. Ο ομφάλιος λώρος μεταξύ των δύο είναι εξαιρετικά ισχυρός για να κοπεί και ο Τζόκερ / Λευκός Ιππότης οφείλει να θυσιαστεί και να δώσει στη θέση του στον Τζόκερ / Εγκληματία όχι βέβαια, για να υπάρξει ασφάλεια στο Γκόθαμ (σε αυτήν την πόλη δεν έχουν θέση ταπεινά ένστικτα, όπως ο αλτρουισμός :lol:) , αλλά για να συνεχιστεί και η δική του ύπαρξη. Ακόμα ένα συν του κόμικ είναι ότι επιτέλους έχουμε ένα υπερηρωική ιστορία που διαβάζεται πρωτίστως, έως και αποκλειστικά από ενήλικες. Δεν θυμάμαι άλλη φορά σε παρόμοιο κόμικ να διαβάζω τόσο βαριές βρισιές (έστω και σε πολύ περιορισμένη κλίμακα) και να βλέπω γυμνό (έστω και σε πάρα πολύ περιορισμένη κλίμακα), δείγματα, υποθέτω, της μεγάλης καλλιτεχνικής ελευθερίας που έδωσε η DC στο δημιουργό, αφού ως γνωστόν, αυτού του είδους τα κόμικς παράγονται υπό ασφυκτικές συνθήκες για τους καλλιτέχνες. Να σημειωθεί επίσης, ότι έχουμε τρεις γυναίκες σε κεντρικό ρόλο στην πλοκή: πρωτίστως η Harley Quinn (αυθεντική και σωσίας) και δευτερευόντως η Batgirl, τελευταία σύμμαχος του Batman. Φυσικά, προς το τέλος ο Murphy δεν τολμά να προχωρήσει πάρα πολύ και να θρυμματίσει τα πάντα, για αυτό και μου άφησε μια λίγο πικρή επίγευση. Πιστεύω ότι είχε τολμήσει να κάνει ένα ή δύο βήματα ακόμη, θα παρέδιδε κάτι εξίσου κλασικό με τους Watchmen. Πολύ ωραίο το σχέδιο του Murphy, αν και θα ξενίσει όσους δεν τον ξέρουν. Βρόμικος, αξύριστος, Μπάτμαν, μονίμως κρυμμένος στα σκοτάδια, καθαρός ξυρισμένος Τζόκερ που μας προσφέρεται σε πρώτο πλάνο. Το στήσιμο των καρέ είναι εκπληκτικό και η γενικότερη σκηνοθεσία άψογη. Ο δε Hollingsworth χρωματίζει εξαιρετικά το κόμικ με μουντά χρώματα, έτσι όπως του ταιριάζει. Πάρα πολύ καλό κόμικ, λοιπόν, κατά τη γνώμη μου, που προσφέρει κάτι διαφορετικό και θέλω να πιστεύω ότι θα αφήσει πλήρως ικανοποιημένους τους φίλους του Μπάτμαν. Μια πρώτη εκδοχή της παρουσίασης αυτής αναρτήθηκε στο ιστολόγιο https://astoixeiotos.wordpress.com
  7. Εκδόσεις : ΟΞΥ Σελ: 176 - Διαστάσεις: 16,5 x 25 – ISBN: 978-960-436-791-7 - Τιμή: € 17.99 Μετάφραση : Σάββας Αργυρού Όταν θυμάμαι διάβασα τότε στα solicitations ότι ο Scott Snyder αναλαμβάνει τη Justice League είναι η αλήθεια ότι προβληματίστηκα…Όχι φυσικά επειδή ο Snyder δεν είναι πολύ καλός συγγραφέας. Αλλά περισσότερο γιατί είναι πολύ καλός συγγραφέας στις σκοτεινές ιστορίες του είτε πρόκειται για το θρυλικό του run στον Bat Man(Το Court of Owls παραμένει πλέον στη δεκάδα με τις definitive Bat Man stories)είτε για τα εκπληκτικά horror αριστουργήματα του όπως τα Wytches και American Vampyre(για να μην ξεχνάμε επίσης το πέρασμα του από τις σελίδες του Swamp Thing). Θα μπορούσε ο Snyder να αναλάβει έναν team τίτλο και μάλιστα με τους μεγαλύτερους ήρωες-icon της εταιρείας και να μας δώσει ένα πραγματικό καλό run;; Η απάντηση δίνεται στο πρώτο τόμο Justice League- Η Ολότητα που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΟΞΥ και περιλαμβάνει τα 7 πρώτα τεύχη της σειράς. Φυσικά δεν ήταν η πρώτη του ενασχόληση με την ομάδα καθώς είχε προηγηθεί το Justice League:No Justice καθώς και το Dark Knights Metal στο οποίο ο Snyder είχε τη δυνατότητα να δουλέψει με πολλούς χαρακτήρες, αλλά κατα την ταπεινή μου γνώμη κάπου λιγάκι χάθηκε στη πορεία...Θα γινόταν άραγε το ίδιο και με τη νέα αυτή σειρά;; Τα πρώτα δείγματα στα 7 αυτά τεύχη έτσι όπως απαρτίζουν το πρώτο τόμο της σειράς με τίτλο «Η Ολότητα» δείχνουν ότι ο Snyder ξέρει με τι χαρακτήρες έχει να κάνει, σέβεται το μέγεθος και την ιστορία τους, και το σημαντικότερο όλοι τους είναι πρωταγωνιστές και κανείς δε καλύπτει τον άλλο. O Superman δεν επισκιάζει έναν John Stewart, ή η Wonder Woman την Hawkgirl.Όλοι έχουν το δικό τους δυναμικό και σημαντικό ρόλο στην ιστορία η οποία για εμένα είναι ένα γράμμα αγάπης προς τα παλιά animated cartoons(JL -TAS)και έχει πολλά Morrison-ικά στοιχεία όσον αφορά την επικών διαστάσεων αναμέτρηση των ηρώων μας με την Λεγεώνα του Ολέθρου (Legion of Doom) που την απαρτίζουν οι Lex Luthor,Joker,Chetah και όλοι οι σημαντικότεροι και πιο διαβολικοί villains του DC universe.Και οι δυνάμεις με τις οποίες οι ήρωες μας θα έρθουν αντιμέτωποι είναι κυριολεκτικά κοσμικών διαστάσεων!! Με μια μεγάλη απειλή για τον κόσμο η οποία βρίσκεται σε μια πορεία κατευθείαν για τη Γη. Όντας το μόνο άτομο που μπορεί να καταλάβει τον υψηλό κίνδυνο αυτής της συγκεντρωμένης ουσίας της μυστικής πηγής όλων των πραγμάτων που ονομάζονται «Ολότητα», ο Martian Manhunter προσπαθεί να καταλάβει ποιες επιλογές απομένουν για τους ήρωες μας, για να σώσουν το σύμπαν από την εξαφάνιση… Ο Snyder από τη μία εμμένει στη προσωπικότητα κάθε χαρακτήρα ξεχωριστά είτε πρόκειται για ήρωα είτε για villain, χωρίς να γίνεται μελοδραματικός ή να στερεί τίποτε από τη ξέφρενη δράση που ακολουθούν τις εντυπωσιακές σκηνές μάχης. Στο σενάριο βοηθάει σε κάποιες στιγμές της ιστορίας και ο James Tynion IV ο οποίος τελευταία βρίσκεται σε μεγάλες συγγραφικές και δημιουργικές φόρμες είτε για τα υπερηρωικά στη DC είτε και για τις indie δημιουργίες του(βλέπε Something is Killing the Children για την BOOM).Παρόλα αυτά δεν θα το έλεγα και τόσο friendly reading για όσους θα ήθελαν να ξεκινήσουν από εδώ την ανάγνωση της Λεγεώνας της Δικαιοσύνης, γιατί περιέχει και στοιχεία που κάποιος θα πρέπει να γνωρίζει έχοντας διαβάσει προηγούμενες δουλειές του Snyder όπως το Dark Knights Metal και No Justice στα οποία αναφέρθηκα προηγουμένως…Η αφήγηση τρίτου προσώπου που δίνει στους αναγνώστες περαιτέρω πληροφορίες σχετικά με τα γεγονότα που ξετυλίγονται δεν είναι ένα στυλ αφήγησης ιστοριών κόμικς που είναι εύκολο να εκτιμηθεί ή να προσαρμοστεί…Πιθανών λοιπόν να νιώσει λίγο χαμένος με τα τόσα στοιχεία και καταστάσεις που θα διαβάσει ήδη από τις πρώτες σελίδες του τόμου, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν είναι καλογραμμένη η ιστορία και ότι δε θέτει τις βάσεις για όσα ακόμα μεγαλύτερα θα ακολουθήσουν. Και φυσικά εκεί που όλοι θα αποζημιωθούν είναι στην εικονογράφηση.Τόσο οι Jorge Jimenez(Earth 2,Super Sons), Jim Cheung(Young Avengers,Guardians of the Galaxy,Axis)και Doug Mahnke(Final Crisis,Green Lantern)δίνουν πραγματικά τον καλύτερο εαυτό τους για να αποτυπώσουν στο χαρτί με κάθε μεγαλείο μία τέτοια επικών διαστάσεων ιστορία που μόνο σε μία μεγάλη ομάδα σαν τη Justice League Θα μπορούσε κάποιος να διαβάσει. Η πολύ αξιόλογη και προσεγμένη έκδοση από τις εκδόσεις ΟΞΥ, περιλαμβάνει και όλα τα variant cover της σειράς, με υπέροχα χρώματα σε χαρτί πολυτελείας, άριστη βιβλιοδεσία(μολονότι πολλές οι σελίδες ο τόμος δεν τσακίζει στη ράχη, ούτε φεύγουν σελίδες)και πολύ καλή μετάφραση στα πυκνογραμμένα(είναι η αλήθεια)κείμενα του Snyder/Tynion, από τον Σάββα Αργυρού που πραγματικά κάνει άλλη μία τιτάνια προσπάθεια να το αποδώσει όσο καλύτερα γίνεται.Οι εκδόσεις ΟΞΥ δεν καταφέρνουν ποτέ να μας απογοητεύσουν με τις επιλογές τους. Λίγο πριν βγει και η Snyder Director’s Cut Version της ταινίας , αυτός ο τόμος είναι η καλύτερη ευκαιρία να διαβάσετε μία δυναμική και γεμάτη δράση ιστορία της μεγαλύτερης ομάδας υπερηρώων στο Justice League : Η Ολότητα που κυκλοφορεί και σε πολύ καλή τιμή.Αξίζει της προσοχής σας!! Το άρθρο παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο Comicstreet.
  8. Πρώτη Κυκλοφορία: (Έκδοση Anubis) 24-02-2012 (Έκδοση Οξύ) 12-01-2020 Υλικό Τευχών: The Avengers v4 01-12 (19-05-2010/20-04-2011) Ένα από τα πράγματα που χρειάζεται να αποδεχτεί ένας αναγνώστης που για τον Α ή Β λόγο ακολουθεί μόνο ή κυρίως τις Ελληνικές εκδόσεις, είναι το γεγονός πως κάποιοι τίτλοι μπορεί να μην συνεχίσουν ποτέ πέρα από το αρχικό storyline ή να τους δει άξαφνα μετά από πολλά χρόνια, όταν θα έχει ξεχάσει τι έχει προηγηθεί. Ακριβώς αυτό έχουμε και εδώ με την παρούσα σειρά του Bendis η οποία έβγαλε 35 τεύχη συνολικά στην Αμερική από το 2010 μέχρι και το 2013, με τα έξι από αυτά να βγαίνουν στην χώρα μας το 2012 από την Anubis σε 6 ισάριθμα μονά τεύχη με αφορμή την κυκλοφορία της πρώτης ταινίας των Εκδικητών στους κινηματογράφους. Σχεδόν 8 χρόνια μετά, μια άλλη εκδοτική, η Οξύ, έρχεται να βγάλει τα επόμενα 6 (ή 7, θα δούμε στο επόμενο τεύχος) τεύχη σε 2 αντίστοιχα δικά τους τεύχη, με την συνεργασία της εφημερίδας Έθνος. Κοινός παρανομαστής και στις δύο περιπτώσεις, ο μεταφραστής/επιμελητής Σάββας Αργυρού που προφανώς διάλεξε τα τεύχη που τελικά κυκλοφόρησαν και τις δύο φορές. Ευχαριστώ τον leonidio για τα εξώφυλλα από την σειρά της Anubis. Η σειρά της Anubis βρίσκει την βασική τριάδα των Εκδικητών (Στιβ Ρότζερς, Τόνι Σταρκ, Θορ) μονιασμένη ξανά μετά τα γεγονότα του Civil War, με τον Ρότζερς να έχει αναλάβει την διεύθυνση της Ασπίδα, μετά από την θητεία του Νόρμαν Όσμπορν και του Τόνι στο ίδιο πόστο, που οδήγησε σε καταστροφικά αποτελέσματα. Ευθύς εξαρχής μπλέκουν σε μια περιπέτεια με παράξενα φαινόμενα, μιας και ένα γεγονός στο μέλλον που έχουν προκαλέσει οι απόγονοι τους, έχει αποσταθεροποιήσει το σύμπαν. Η ομάδα πρέπει να ταξιδέψει στο μέλλον και να πολεμήσει με το Ούλτρον, ενώ παράλληλα πρέπει να αποτρέψουν τους απογόνους τους από το να πράξουν ακριβώς το ίδιο. Εδώ ο Μπέντις κάνει μια καλή αρχή, προκαλώντας και κρατώντας το ενδιαφέρον του αναγνώστη από την πρώτη στιγμή, σε μια απλή αλλά διασκεδαστική μπλοκμπαστεριά, με τον Ρομίτα Τζ. να παρέχει τα πανοραμικά πλάνα/καρέ (love him or hate him, ξέρει την δουλειά του). Ο τίτλος αποτελεί ουσιαστικά τις πρώτες βάσεις για το Age of Ultron event που βγήκε το 2013. Η συνέχεια από τις εκδόσεις Οξύ, μας φέρνει στο δεύτερο storyline όπου ένας τριτοκλασάτος κακοποιός τους, ο Χουντ, τον οποίο προσπάθησαν να προμοτάρουν για χρόνια ανεπιτυχώς ως τον νέο πιθανό Κίνγκπιν (ο αρχιμαφιόζος του σύμπαντος της Marvel), αποδρά από την φυλακή με την γνώση πως τα πετράδια της αιωνιότητας είναι στην γη και τα έχουν κρύψει οι 6 ήρωες που αποτελούν τους Ιλουμινάτι του MarvelU, μιας ελίτ που προσπαθεί να αποτρέψει με προληπτική δράση καταστροφές κοσμικού επιπέδου. Ο Χουντ καταφέρνει να κλέψει τα δύο πρώτα πριν τον πάρουν χαμπάρι, μια πράξη που κάνει την ύπαρξη των Ιλουμινάτι γνωστή στους υπόλοιπους ήρωες, μιας και χρειάζεται να συνταχτούν όλοι για να αντιμετωπίσουν μια απειλή τόση μεγάλη που ούτε ο Κόκκινος Χαλκ δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα από άποψη ωμής δύναμης. Στην πραγματικότητα όμως η υπόθεση δεν δικαιολογεί τόση μεγάλη σύναξη. Τα τρία τέταρτα των χαρακτήρων που εμφανίζονται δεν έχουν κανένα λόγο ύπαρξης στην ιστορία και οι ατάκες που μπορεί να έχουν είναι τόσο τετριμμένες και μη προσωπικές σε αυτούς που τις "αναθέτει", που θα μπορούσαν να δοθούν στον οποιοδήποτε από τους 7-8 βασικούς χαρακτήρες, χωρίς να χρειαστεί να μάθει κανείς για τις ατασθαλίες των Ιλουμινάτι. Γενικά ο Μπέντις εδώ εμφανίζει τα πρώτα σημάδια κόπωσης μετά από 7 χρόνια συνεχής ενασχόλησης (μέχρι εκείνη την στιγμή) με τους Εκδικητές. Το μισό storyline αναλώνεται στο να δείχνει μπλαζέ συζητήσεις για τα πετράδια και το γιατί το έκρυψαν από τον Κάπτεν Αμέρικα και το άλλο μισό στις βαρετές και ξέμπαρκες στιγμές μπουφλοπατινάδας!©® Μόνη αναλαμπή η μη απόλυτα χρονολογική παράθεση των γεγονότων που οδήγησαν τον Χουντ στην ανακάλυψη του μυστικού για τα πετράδια και την ανεύρεση τους, που δείχνει τουλάχιστον κάποια ψήγματα πλάνου στην συγγραφή της ιστορίας. Εξίσου βαρετή είναι και η λύση που δίνεται στη απειλή, μιας και ουσιαστικά απλά Η Οξύ χρησιμοποίησε ως οδηγό για την κυκλοφορία της το trade Avengers by Brian Michael Bendis v2. Σε αυτό είχε δημοσιευτεί και το 12.1, ένα τεύχος που είχε διαφημιστεί ως ένα σημείο στο οποίο μπορούσε να ξεκινήσει να διαβάζει ένας νέος αναγνώστης τον τίτλο, χωρίς να έχει πρόβλημα κατανόησης του τι είχε προηγηθεί και τελικά αποδείχτηκε πως ήταν άλλο ένα στάδιο στην μεταγενέστερη αναμέτρηση του Age of Ultron, το οποίο δεν είχε ανακοινωθεί πως θα κυκλοφορήσει μέχρι εκείνη την στιγμή (να επισημάνω πως δεν μιλάω για την ταινία που βγήκε το 2015). Θα μάθουμε αν το συμπεριλάβουν και αυτό την επόμενη βδομάδα. Αν το κάνουν, θα μιλάμε για ένα τεύχος που θα ξεπερνά τις 100 σελίδες, με το πρώτο τεύχος να φτάνει τις 80. Καθόλου άσχημα για μια έκδοση που αρχικά είχε ανακοινωθεί πως θα βγει σε τρία μέρη. Υποθέτω, πως η εφημερίδα αποφάσισε να τελειώσει την συνεργασία της με την Οξύ - 13ος τίτλος, 9ος από το σύμπαν της Μάρβελ, σε λιγότερο από έναν χρόνο - δυναμικά. Edit 21-01-2020: Τελικά το 12.1 δεν συμπεριλήφθηκε στην Ελληνική έκδοση. Καλύτερα να είχαν μείνει στον αρχικό προγραμματισμό των 3 τευχών. Οπότε, το όνομα του Bryan Hitch που σχεδίασε το 12.1, δεν έχει κανένα λόγο ύπαρξης στα εξώφυλλα.
  9. Ημερομηνία Κυκλοφορίας στα Ελληνικά: 05-04-2019 Υλικό της Συλλογής: Shazam v1: The New 52 (Justice League v2 00, 07-11, 14-16, 18-21) Με αφορμή το The New 52, η DC Comics είχε εκδώσει μεταξύ 2011-2013, και ένα νέο origin για το άλλοτε αντίπαλο... στις πωλήσεις του Σούπερμαν, του Κάπτεν Μάρβελ (Shazam ως τίτλος για νομικούς λόγους). Μόνο που προφανώς μιας και ο χαρακτήρας είχε προ πολλού πάψει να είναι δημοφιλής λόγω σποραδικής χρήσης και κακομεταχείρισης του, δεν του είχαν εμπιστευτεί έναν δικό του τίτλο. Αντί αυτού, είχαν παρουσιάσει την ιστορία του μέσα στις σελίδες του Justice League που έγραφε ο τοπ συγγραφές της εταιρίας (και μεγάλο-παράγοντας έκτοτε) Τζεφ Τζονς και ένα καταπληκτικό σχέδιο από του superstar σχεδιαστή Γκάρι Φρανκ (Incredible Hulk, Superman). Αυτή την έκδοση βγάζει και στην χώρα μας φέτος η Οξύ, με μια άλλη αφορμή, αυτής της ταινίας που βγήκε τον Απρίλιο του 2019 με πρωταγωνιστή τον Zachary Levi (Chuck, Thor's Fandral), ταινία που διασκευάζει κατά μεγάλο μέρος την ιστορία αυτή. Ο Μπίλι Μπάτσον ένα... αλάνι ορφανός έφηβος που ήδη έχει προ πολλού χάσει την αθωότητα του, επιλέγεται από τον Μάγο Σαζάμ για να γίνει o φορέας της μαγείας και ο υπερασπιστής της γης εναντίον του υπερφυσικού, σε μια μεστή αναπροσαρμογή της προέλευσης του χαρακτήρα. Όχι το πιο αβανταδόρικο, αλλά σίγουρα ένα που λαμβάνει υπόψη τις εποχές που ζούμε. Η επιλογή του Μάγου π.χ. δεν μπορεί να είναι βασισμένη στις ίδιες αξίες με αυτές του κόμικ της δεκαετίας του '40, ούτε η Marvel family να έχει την ίδια σύνθεση με αυτή εκείνης της εποχής. Ακολούθως, οι κακοί έχουν κάπως διαφορετικές συμπεριφορές, αλλά σε βαθμό που δεν ενοχλεί ή αφαιρεί κάτι. Συνολικά, είναι ένας τίτλος που διαβάζεται ευχάριστα και αξίζει για αυτό που προσπαθεί. Σαφώς και δεν είναι η απόλυτη ιστορία του Captain Marvel (που τεχνηέντως δεν αναφέρεται πουθενά ως όνομα μέσα), αλλά μια καλή εισαγωγή στον κόσμο του.
  10. Τα κοτσύφια της Χάρπερ Λι τραγουδούν ακόμα Γιάννης Κουκουλάς Ο αμερικανικός Νότος του Μεσοπολέμου. Ο φυλετικός και κοινωνικός ρατσισμός. Η αδικία του δικαστικού συστήματος. Οι ταξικές ανισότητες. Η αθωότητα της παιδικής ηλικίας. Η πίστη στα ιδανικά με κάθε τίμημα. Η ηθική ακεραιότητα. Όλα αυτά και πολύ περισσότερα βρίσκονται στην καρδιά του αριστουργήματος της Χάρπερ Λι που μεταφέρθηκε σε κόμικς από τον Fred Fordham Όταν το 1960 κυκλοφόρησε το «Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια» της 34χρονης τότε Χάρπερ Λι, το πρώτο βιβλίο μιας παντελώς άγνωστης συγγραφέως, ήταν αδύνατο να φανταστεί κάποιος την τεράστια επιτυχία που θα σημείωνε. Ήταν όμως ένα τόσο δυνατό βιβλίο που πολύ σύντομα έγινε μπεστ σέλερ, απέφερε ένα βραβείο Πούλιτζερ στη Λι το 1961 και μεταφέρθηκε σε ταινία από τον Ρόμπερτ Μάλιγκαν το 1962, με τον Γκρέγκορι Πεκ στον πρωταγωνιστικό ρόλο του Αττικους να κερδίζει το μοναδικό Οσκαρ της καριέρας του. Μετά από αυτήν την πρωτόγνωρη επιτυχία, ο λογοτεχνικός κόσμος περίμενε με αγωνία το επόμενο βιβλίο της αινιγματικής συγγραφέως από την Αλαμπάμα και πολύ κοντινής φίλης και συνεργάτριας του Τρούμαν Καπότε. Όμως αυτό δεν ερχόταν. Και η ίδια, παρά τα αμέτρητα βραβεία και τις τιμές που δεχόταν, δεν μιλούσε ποτέ. Δεν έδινε συνεντεύξεις, δεν φωτογραφιζόταν, δεν συμμετείχε σε ομάδες και εκδηλώσεις. Έπρεπε να περάσουν 55 χρόνια για να εκδοθεί το δεύτερο μυθιστόρημά της, το 2015, έναν χρόνο πριν από τον θάνατό της, χωρίς η ίδια να μιλήσει σχεδόν ποτέ γι’ αυτό ούτε για το προηγούμενο. Κι έτσι η Χάρπερ Λι έγινε ένας μύθος της σύγχρονης αμερικανικής και παγκόσμιας λογοτεχνίας. Όχι άδικα, καθώς το «Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια» είναι ένα σπάνιο έργο ζωής. Με μια απλή υπόθεση, αλλά τόσο φορτισμένο πολιτικά και συναισθηματικά που αγγίζει την ψυχή του αναγνώστη και δεν ξεχνιέται ποτέ. Διαδραματίζεται στον αμερικανικό Νότο, σε μια συνηθισμένη, μικρή επαρχιακή πόλη της Αλαμπάμα, στα χρόνια του οικονομικού κραχ και της Μεγάλης Ύφεσης της δεκαετίας του 1930. Πρωταγωνίστρια και αφηγήτρια του βιβλίου είναι η μικρή Σκάουτ, που περιγράφει με την παιδική αθωότητα τη ζωή στην ύπαιθρο με τον μεγαλύτερο αδελφό της, τον πατέρα της, δικηγόρο σπάνιας ηθικής ακεραιότητας και τιμιότητας, και τη μαύρη οικιακή βοηθό τους. Μέσα από τις εξιστορήσεις της ατίθασης Σκάουτ αναπλάθεται η σκληρή εποχή στον αμερικανικό Νότο με τη φτώχεια να απειλεί όλο και περισσότερες οικογένειες και τον φυλετικό ρατσισμό να διατρέχει κάθε πτυχή της οικονομικής και κοινωνικής ζωής. Και μέσα σ’ αυτό το ασφυκτικό περιβάλλον που αγγίζει όλο και περισσότερο τη φαινομενικά ανέμελη παιδική ζωή, ο μπαμπάς της Σκάουτ, με θάρρος και πιστός στις αξίες που θέλει να μεταδώσει στα παιδιά του, αναλαμβάνει να υπερασπιστεί έναν αθώο μαύρο εργάτη που κατηγορείται για βιασμό. Τότε όλοι στρέφονται εναντίον της οικογένειάς του και οι ισορροπίες είναι πιο εύθραυστες από ποτέ. Αυτή την ιστορία προσαρμόζει σε κόμικς με υποδειγματικό τρόπο ο Fred Fordham (εκδόσεις Οξύ, μτφρ: Τάσος Νικογιάννης, 274 σελ.) καθώς καταφέρνει να αποδώσει ιδανικά το κλίμα της εποχής, να μην κάνει κατάχρηση του κειμένου αλλά να το υποκαταστήσει σε πολλά σημεία με τα όμορφα σχέδιά του, που σε αφήνουν να βυθίζεσαι μέσα τους, και να κινείται δεξιοτεχνικά ανάμεσα στην αγωνία, το χιούμορ και την τρυφερότητα που χαρακτηρίζουν και το πρωτότυπο έργο. Κι ενώ εφαρμόζει στο σύνολο του έργου μια καθαρή σχεδιαστική γραμμή που μπορεί να γίνεται οικεία σε κάθε αναγνώστη, ακόμα και στον πιο αμύητο στη γλώσσα και στις συμβάσεις των κόμικς, διακόπτει την ηρεμία και την ομαλότητα με στιγμές έντασης και εκρήξεων από αφαιρετικές εικόνες φορτισμένες συναισθηματικά, όπως στην πυρκαγιά στο σπίτι της δεσποινίδας Μόντι ή στα γεγονότα με το παρεξηγημένο φόβητρο Μπου Ράντλεϊ ή στη δυνατή σκηνή με το λυσσασμένο σκυλί. Αν και το κεντρικό θέμα στο «Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια», τόσο στο βιβλίο της Χάρπερ Λι όσο και στην προσαρμογή του σε κόμικς από τον Fred Fordham, φαίνεται να είναι ο ρατσισμός ως μεταδοτική ασθένεια που απλώνεται και μολύνει ανεπανόρθωτα όσους έρθουν σε επαφή μαζί του, στο βάθος της αφήγησης βρίσκεται ένα αισιόδοξο μήνυμα. Η καλοσύνη και η δικαιοσύνη μπορεί να μη θριαμβεύουν πάντα, αλλά η προσήλωση στις αξίες και η επιμονή στην υπεράσπισή τους μπορούν να υποκαταστήσουν και με το παραπάνω το συλλογικό φαντασιακό που προσφέρουν οι θρησκείες ή οι μισαλλόδοξες αντιλήψεις. Με την επιμονή του μπαμπά της Σκάουτ, ανεξαρτήτως τιμήματος και συνεπειών, που αναμφίβολα περνά στα παιδιά του έστω και υποσυνείδητα, αυτός ο κόσμος μπορεί να γίνει λίγο καλύτερος. Και με τον αριστοτεχνικό τρόπο που οι ζωές όλων των κατοίκων του Μέικομπ στην Αλαμπάμα παρουσιάζονται αξεδιάλυτα συνδεδεμένες μεταξύ τους, ο σεβασμός και η ενσυναίσθηση του Αττικους περνά σε όλους και όλοι μπορούν να γίνουν λίγο καλύτεροι. Πηγή
  11. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 04-08-2019 Υλικό Τευχών: Deadpool v3 13-19 (July/November 2013) Μια πράκτωρ της ΑΣΠΙΔΑ, η Έμιλι Πρέστον, «συγκατοικεί» στο κεφάλι του Ντέντπουλ μετά από μια περιπέτεια στην οποία μεταφέρθηκε η συνείδηση της από έναν Νεκρομάντη. Επίσης, επί χρόνια, κάποιος αρπάζει τον Ντέντπουλ, τον βάζει σε καταστολή και κάνει συγκομιδή των οργάνων του. Αυτό μάλλον εξηγεί και την παρανοϊκή φύση του χαρακτήρα. Αλλά αυτά έχουν συμβεί σε προηγούμενα τεύχη που δεν έχουν μεταφραστεί στην Ελλάδα. Εδώ βλέπουμε την κατάληξη της μιας περίπτωσης. Ξεκινώντας με μια ιστορία που μπορεί να έχει συμβεί στην δεκαετία του '70, πριν την δημιουργία του χαρακτήρα δηλαδή, ο Ντέντπουλ συνεργάζεται με τους Πάουερ Μαν και Άιρον Φιστ - παρά την θέληση τους - για να καταπολεμήσουν έναν υπέρ εγκληματία που τρομοκρατεί μια μανάβισσα και την κόρη της. Η ομάδα καταφέρνει να νικήσει τον εγκληματία πετρώνοντας τον με το ίδιο το ραβδί του. Όταν ο εγκληματίας καταφέρνει να ξεπετρώσει στο παρόν, η ομάδα επανενώνεται και καταφέρνει να τον νικήσει πετρώνοντας τον πάλι, με το σώμα του να καταλήγει στην θάλασσα. Το πρώτο μέρος αυτής της ιστορίας είναι σχεδιασμένο με τρόπο που αντιγράφει τα κόμικς της δεκαετίας του '70 και ο διάλογος κινείται σε ανάλογα επίπεδα. Η μετάφραση επίσης πασχίζει να ακολουθήσει στην εξομοίωση του ύφους, αλλά δεν τα καταφέρνει, βγάζοντας ένα ξύλινο αποτέλεσμα, κάνοντας αυτό το κομμάτι της ιστορίας, τον αδύναμο κρίκο. Το μόνο καλό από εδώ που βρήκα, είναι το σχέδιο του Σκοτ Κόμπλις, που είναι αρκετά καρτουνίστικο, άρα κατάλληλο για αυτό που ήθελαν να προσδώσουν. Κατά τα άλλα, πρόκειται για μια αδιάφορη τρολιά που περνάει για ιστορία, με εξαίρεση ενός κομματιού που αποκτά νόημα στην συνέχεια. Και ερχόμαστε στο ζουμί αυτής της έκδοσης, το πενταμερές Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος. Χρησιμοποιώντας τον τίτλο της κλασικής ταινίας του Σέρτζιο Λεόνε, οι σεναριογράφοι βάζουν τον Γούλβεριν και τον Κάπτεν Αμέρικα να συνεργάζονται - μετά την αρχική τους άρνηση και την αναγκαστική συμμετοχή τους από τα ακόλουθα γεγονότα - με τον Ντέντπουλ για να πολεμήσουν έναν στρατηγό της Βόρειας Κορέας και τον υπεύθυνο για την συγκομιδή των οργάνων του, τα οποία τα χρησιμοποιούσε σε πειράματα για την δημιουργία υπερανθρώπων, σε συνδυασμό με το DNA της ομάδας των X-Men του 1975! Ο Ντέντπουλ εδώ διαπιστώνει σε τι εύρος χειραγωγούνταν όλα αυτά τα χρόνια, πόσο μέρος του χαρακτήρα του είναι δικό του και πόσο αποτέλεσμα της συνεχής εκμετάλλευσης του, ενώ ανακαλύπτει επίσης πως έχει άτομα από το παρελθόν του που θα μπορούσε να είναι μαζί τους αν τους θυμόταν. Και εδώ είναι που οι ιστορίες των 2 τευχών ενώνονται, με τρόπο που δεν θα αποκαλύψω. Το αποτέλεσμα πάντως είναι μια καλογραμμένη ιστορία που παντρεύει με επιτυχία την καθαρή περιπέτεια και το δράμα, δίνοντας μας μια πτυχή του χαρακτήρα και μια εξήγηση για τον λόγο που είναι έτσι όπως είναι, που μάλλον δεν περιμέναμε πραγματικά να δούμε ποτέ, και που να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω αν η Μάρβελ αποφάσισε να διατηρήσει σε μετέπειτα ιστορίες. Το σχέδιο του Ιρλανδού Ντέκλαν Σάλβεϊ είναι αρκούντως ταιριαστό και ατμοσφαιρικό, βάζοντας μας μέσα στο κλίμα. Από τις 4 εκδόσεις που έχουν βγει τα τελευταία 2 χρόνια με περιπέτειες του Ντέντπουλ στην Ελλάδα, αυτή πιστεύω είναι η καλύτερη και η πιο στρωτή. Είναι επίσης η καλύτερη σειρά από τις 6 σειρές της Μάρβελ που είχε βγάλει η Οξύ σε συνεργασία με την εφημερίδα Έθνος μέσα στο 2019 και μας την φύλαγαν για το τέλος, μιας και μετά ασχολήθηκαν με σειρές της DC.
  12. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 22-03-2017 Υλικό Συλλογής: Daredevil: The Man Without Fear v1 01-05 (October 1993 / February 1994) Ένας πιτσιρικάς, ο Ματ Μέρντοκ, χάνει την όραση του όταν προσπαθεί να σώσει έναν τυφλό από τις ρόδες ενός καμιονιού που κουβαλάει χημικά. Τα χημικά πέφτουν στα μάτια του και του οξύνουν τις αισθήσεις του πέρα από τα συνηθισμένα. Ο πατέρας του, ο μόνος γονιός που ξέρει, είναι μποξέρ χαμηλής κλάσης και προσπαθεί να παράσχει τα απαραίτητα για να τον αναθρέψει σωστά. Όταν του δίνεται η δυνατότητα να δώσει μερικούς σημαντικούς αγώνες, αρνείται να τους πουλήσει και δολοφονείται από τους μαφιόζους που ελέγχουν τα στοιχήματα της πόλης. Αυτό οδηγεί τον ορφανό πλέον Ματ στο να γίνει δικηγόρος, για να καταπολεμήσει νομικά την διαφθορά, ενώ ταυτόχρονα γαλουχεί το σώμα του, σε υψηλά επίπεδα εκγύμνασης. Όταν οι συνθήκες το απαιτούν, ράβει μια στολή και γίνεται τιμωρός του εγκλήματος με το παρατσούκλι Ατρόμητος, μιας και η έλλειψη όρασης και η εμπιστοσύνη στις δυνατότητες του τον κάνουν παράτολμο πέρα από τα όρια που ένας αρτιμελής άνθρωπος θα έφτανε ποτέ. Αυτή τουλάχιστον είναι μέσες-άκρες η ιστορία προέλευσης του χαρακτήρα όταν έκανε την εμφάνιση του στις σελίδες του Daredevil 01 τον Απρίλιο του 1964. Μια προέλευση που είχε λίγο απ’ όλα: Τις ομοιότητες με την προέλευση του Μπάτμαν, τις ανησυχίες των δημιουργών του για την πυρηνική ενέργεια και την ραδιενέργεια και τις κλασικές ανησυχίες μιας τυπικής καθημερινής ζωής, για την οποία φημίζονταν τα κόμικς της Μάρβελ. Όμως όλα αυτά δεν ήταν αρκετά για τον Φρανκ Μίλερ, τον άνθρωπο που διαμόρφωσε τον χαρακτήρα στα στάνταρ που ξέρουμε σήμερα, στάνταρ με τα οποία κρίνονται όλες οι μετέπειτα ιστορίες του Daredevil. Ο Μίλερ ήθελε, σε συνεργασία με τον Τζον Ρομίταν Τζ., να προσθέσει στην προέλευση τρεις βασικές προσωπικότητες που είχε εισαγάγει ο ίδιος. Την Ηλέκτρα, τον Στικ και τον Κίνγκπιν, ο οποίος αρχικά ήταν μέρος των αντιπάλων του Σπάιντερ-Μαν. Έπρεπε να περάσουν μερικά χρόνια όμως μέχρι να φτάσουν από την αρχική ιδέα μέχρι την δημοσίευση των πέντε ενισχυμένων τευχών της μίνι σειράς που συλλέγεται στον τόμο που παρουσιάζεται εδώ, μιας και ο Μίλερ ήταν απασχολημένος με το Χόλιγουντ και την συγγραφή των σεναρίων των Ρόμποκοπ 2 και 3, που του είχαν αφήσει μια πικρή γεύση για την βιομηχανία του θεάματος. Ο παρών τίτλος όμως, μαζί με το Sin City, έδειξε πως ο δημιουργός είχε αρκετά ακόμα να συνεισφέρει στην τέχνη των κόμικς. Ακολουθούν Spoilers. Διαβάζετε με δικιά σας ευθύνη. Σε αυτή την εκδοχή λοιπόν, ο Ματ προσπαθεί αμέσως να εκπαιδεύσει τον εαυτό του στο εγκαταλειμμένο γυμναστήριο μετά το ατύχημα, ενώ ο πατέρας του είναι ακόμα ζωντανός. Εκεί εμφανίζεται ο Στικ και τον βοηθάει στην εκπαίδευση του, χωρίς να τον ενημερώσει για τον απώτερο σκοπό του. Σε αυτή την εκδοχή επίσης, ο πατέρας του δουλεύει για τον τοπικό μαφιόζο, τον Φίξερ, υπό εξαναγκασμό, στήνοντας τους αγώνες του και ως "συλλέκτης χρεών" το υπόλοιπο διάστημα, κάτι που ο Ματ το ξέρει εξαρχής αλλά δεν λέει τίποτα, γιατί καταλαβαίνει το παιχνίδι. Οι εικόνες προέρχονται από την Αμερικάνικη έκδοση. Δεν λέει τίποτε, γιατί σε αυτή την εκδοχή η πόλη είναι ένας ακόμα πρωταγωνιστής, μια πόλη που δεν έχει καμιά σχέση με την καθαρή μεγαλούπολη των αρχικών ιστοριών. Είναι μια πόλη που η διαφθορά έχει φτάσει το απόγειο της. Ζωές θυσιάζονται στον βωμό των κερδών της μαφίας και οι νταήδες κυβερνούν. Είναι η πόλη που έβλεπε ο Μίλερ καθημερινά, όταν μετακόμισε στην Νέα Υόρκη για να κάνει καριέρα στα κόμικς. Οπότε οι χαρακτήρες του κατοικούν σε αυτό το σύστημα. Ο Ματ ξέρει τι παίζεται, το ζει καθημερινά, οπότε η αναγκαστική συναίνεση του πατέρα του στην εγκληματική οργάνωση του Φίξερ, δεν τον κάνει να τον βλέπει υποτιμητικά. Εξάλλου, αυτός είναι που τον ωθεί να διαβάσει και να διαπρέψει, αυτός το στρέφει προς την νομική. Μια μέρα όμως, καθώς ο Ματ έχει μεγαλώσει, ο πατέρας αποφασίζει να στήσει το ανάστημα του απέναντι στους ελεγκτές του, για να κάνει τον γιο του να νοιώθει περήφανος για αυτόν. Κερδίζει τον αγώνα που έπρεπε να είχε χάσει και χάνει την ζωή του για αυτό. Κάτι που οδηγεί τον Ματ στα άκρα, ψάχνοντας και τιμωρώντας τους υπεύθυνους για τον θάνατο του πατέρα του, κάτι που ο Μίλερ χρησιμοποιεί για να δείξει πως η σκοτεινή πλευρά του Ματ που είδαμε στο run του, προϋπήρχε. Γιατί στην προσπάθεια να τους πληγώσει, μια - όχι και τόσο αθώα - πόρνη χάνει την ζωή της. Και αυτή η παράτολμη φύση του Ματ είναι που κάνει τον Στικ να τον παρατήσει χωρίς καμιά ειδοποίηση. Και είναι αυτή η πράξη που τον κάνει να συνειδητοποιήσει, πως υπάρχουν όρια και το πρώτο του μεγάλο μάθημα προς την σύνεση. Σύνεση που πάει περίπατο λίγα χρόνια αργότερα, όταν πλέον φοιτητής της νομικής, με συγκάτοικο τον Φόγκι Νέλσον, παρατάει όλα τα προσχήματα για να είναι με την Ηλέκτρα. Μια Ηλέκτρα που είναι ήδη καθόδων προς την σκοτεινή πλευρά της μάχης για την οποία προετοιμάζεται ο Στικ, αλλά προσπαθεί ακόμα να τις αντισταθεί. Μια Ηλέκτρα που νοιώθει μια ακαταμάχητη έλξη για τον Ματ, τον έτερο μαχητή/αντίπαλο της μελλοντικής μάχης, παρόλο που ξέρει πως πρέπει να μείνει μακριά, αλλά αντί αυτού καταλήγει σε μια σχέση χειραγώγησης που οδηγεί στην πρώτη ερωτική απογοήτευση, όταν η Ηλέκτρα αποφασίζει να αποχωρήσει χωρίς να εξηγήσει το γιατί. Αυτό το κεφάλαιο της ιστορίας, μπορεί να φαντάζει κάπως παράταιρο σε σχέση με την τελική αναμέτρηση και μετατροπή του Ματ στον Ατρόμητο, αλλά είναι σημαντικό για την ενίσχυση του ηθικού πυρήνα του χαρακτήρα. Μας δείχνει πως ο Ματ έμαθε με τον σκληρό τρόπο να είναι αυτός που είναι. Δεν είναι ο άμεμπτος, τυπικός χαρακτήρας των κόμικς που κυκλοφορούσαν όταν ο Μίλερ εμφανίστηκε στο προσκήνιο. Και δείχνει πως στο παρασκήνιο, ένας καινούργιος παίχτης κάνει την εμφάνιση του, αποκτώντας σταδιακά τα ηνία του υποκόσμου. Πρόκειται φυσικά για τον Γουίλσον Φισκ, τον Κίνγκπιν. Ο Ματ θα τον αντιμετωπίσει, χωρίς να το ξέρει, στο επόμενο κεφάλαιο της ιστορίας, όταν ασκώντας πλέον το επάγγελμα του δικηγόρου για μια φίρμα στην Βοστόνη, επιστρέφει στην πόλη για μια υπόθεση και βλέπει πως έχει καταντήσει η πόλη. Προσπαθεί να μην ανακατευτεί, αλλά μια έφηβη κοπέλα την οποία γνώρισε στην πορεία, απαγάγεται από τσιράκια του Κίνγκπιν για να την χρησιμοποιήσουν σε μια από τις παράνομες δραστηριότητες τους. Η "βασιλεία" του Κίνγκπιν είναι εντελώς ανήθικη, με μόνο στόχο τα κέρδη. Και ο Ματ θα χρειαστεί δώσει σκληρή μάχη για να σώσει την κοπέλα. Η εμπειρία όμως θα τον κάνει να συνειδητοποιήσει πως πρέπει να παραμείνει στην πόλη και να παλέψει την διαφθορά. Χωρίς να το ξέρει όμως, έχει κάνει έναν σημαντικό εχθρό, ο οποίος έχει χρησιμοποιήσει τα τσιράκια του ως αποδιοπομπαίους τράγους για να γλυτώσει την αποκάλυψη της δική του εμπλοκής. Σε καμιά στιγμή στην διάρκεια της ιστορίας ο Ματ δεν φορά την κλασική στολή του Ατρόμητου. Μόνο στις τελευταίες δύο σελίδες έχουμε ένα pin-up με τις δύο βασικές περιβολές του, αλλά ακόμα και αν δεν το έβαζαν, δεν θα χρειαζόταν. Αυτή δεν είναι μια ιστορία κουστουμιών, αλλά ανάπτυξης χαρακτήρα, μια σπουδή του τι κάνει τον Ματ Μέρντοκ να είναι ο Ατρόμητος, οπότε σε καμιά στιγμή δεν λείπει αυτό το στοιχείο στον αναγνώστη. Αντί για αυτό βέβαια έχουμε την μαύρη φόρμα/περιβολή που σχεδίασε ο Ρομίτα για την κατάληξη της ιστορίας, που κατάφερε να γίνει κλασική με τον τρόπο της και ταιριάζει στο σαφώς πιο σκληροτράχηλο περιβάλλον που σχεδιάζει ο Ρομίτα για τις ανάγκες της ιστορίας [Αν αναρωτιέστε γιατί επέλεξε ο Μαρκ Μιλάρ τον Ρομίταν Τζ. για το Kick Ass, ο παρόν τόμος είναι η λύση της απορίας σας, μιας και το ύφος είναι παραπλήσιο, street level]. Συνολικά, πρόκειται για μια ιστορία που είναι κατάλληλη τόσο για νέους αναγνώστες του χαρακτήρα, όσο και για τους γνώστες του παρελθόντος μιας και αφήνει κάμποσα στοιχεία που είναι εμφανές πως έχουν ήδη επιλυθεί αλλού, αλλά πιστεύω πως ο Μίλερ έχει βρει την κατάλληλη ισορροπία ώστε αυτό να μην ξενίζει τους αμύητους, αλλά να τους ωθεί να το ψάξουν λίγο παραπάνω. Και φυσικά, η στακάτη και δεικτική αφήγηση του δεν επιτρέπει στον αναγνώστη να βαρεθεί ή να τον αγνοήσει. Είναι στημένη για να του προκαλέσει κάποιου είδους αντίδραση, θέλει δεν θέλει. Η Ελληνική έκδοση. Η παρούσα έκδοση σηματοδότησε την πρώτη φορά που βγήκε έκδοση αφιερωμένη αποκλειστικά για τον Daredevil στην χώρα μας. Κάτι που θα περίμενε κανείς πολύ νωρίτερα, βάσει την δημοφιλίας του χαρακτήρα. Βγήκε με αφορμή την σειρά του Netflix, μιας και η ιστορία του τόμου είναι ουσιαστικά ο βασικός σκελετός των πρώτων δύο σεζόν του Daredevil. Ο τόμος περιλαμβάνει και την εισαγωγή του συντάκτη των αρχικών τευχών, Ραλφ Μάκιο (που γράφεται με τον ίδιο τρόπο όπως του Ραλφ - Καράτε Κιντ - Μάτσιο).
  13. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 28-11-2016 Υλικό Συλλογής: Doctor Strange: The Oath v1 01-05 (December 2006 / April 2007) Παρακινούμενος από την ασθένεια του πιστού του υπηρέτη, του Γουόνγκ, ο Δρ. Στρέιντζ θα ψάξει και θα βρει μια μαγική ουσία η οποία μπορεί να κάνει πολύ περισσότερα από το να γιατρέψει τον καρκίνο. Η ανακάλυψη αυτή όμως θα ανακινήσει κάποιες προσωπικότητες από το παρελθόν του, όταν ήταν απλά ένας επιφανής χειρούργος και σε μια απόπειρα δολοφονίας, που θα τον φέρει στο κατώφλι του θανάτου και στα έμπειρα χέρια της Νυχτερινής Νοσοκόμας, η οποία θα κληθεί να τον χειρουργήσει. Οι εσωτερικές σελίδες προέρχονται από την Αμερικάνικη έκδοση. Πάνω-κάτω και χωρίς ιδιαίτερα σπόιλερς, αυτή είναι η υπόθεση αυτής της ιστορίας που μας παρέδωσαν οι Μπράιαν Βον και Μάρκος Μάρτιν, ενάμιση χρόνο μετά την αναπροσαρμογή της προέλευσης του χαρακτήρα από τον Στρανζίσκι, σε μια περίοδο που γενικά ο χαρακτήρας ήταν σε λήθαργο και μόλις είχαν αρχίσει να ασχολούνται ξανά μαζί τους στην «μαμά» Μάρβελ. Και ιστορία ήταν σαφώς πιο ουσιώδης από το Origin, μιας και μας δείχνει έναν Στρέιντζ που δρα στο σήμερα και είναι πιο κοντά στον χαρακτήρα όπως τον παρουσίασαν ο Σταν Λι και ο Στιβ Ντίτκο. Ως στήσιμο και εκτέλεση ο Βον δεν ανακαλύπτει τον τροχό εδώ, αλλά συνέβαλε στην εκσυγχρόνιση του χαρακτήρα για την νέα χιλιετία, κάνοντας τον πιο προσβάσιμο στον αναγνώστη, χωρίς να χάσει πολύ από το μυστηριακό στοιχείο που γενικά δεσπόζει στις ιστορίες του καλού δόκτορα. Μπορεί κάποιες επιλογές στον διάλογο να μου φάνηκαν παράταιρες, τόσο για τον χαρακτήρα, όσο και για το περιβάλλον της υπόθεσης, αλλά κατά βάση κινείται σε στέρεα εδάφη, με επαρκείς δόσεις πρωτοτυπίας και παράδοσης, με το «παραδοσιακό» σε αυτή την περίπτωση να είναι ιδιαίτερα ευρύ, λόγω της τριπαρισμένης φύσης των ιστοριών του χαρακτήρα από τα γεννοφάσκια του. Γενικά, δεν έχω διαβάσει ποτέ δουλειά του Βον που να μην είναι τουλάχιστον ψυχαγωγική και αυτό δεν άλλαξε ούτε και τώρα. Και η προσθήκη μιας από τις νυχτερινές νοσοκόμες στο υποστηρικτικό καστ, κίνηση που ώθησε την θεματική στο προσκήνιο και οδήγησε στην ένταξη της τόσο στις σειρές του Netflix όσο και στην ταινία του MCU, είναι πετυχημένη κατά την γνώμη μου, ανανεώνοντας την δυναμική των ιστοριών που θα μπορούσαμε να περιμένουμε από μια ιστορία του Στρέιντζ, άσχετα που δεν μακροημέρευσε. Όσο αφορά το σχέδιο, παρόλο που δεν είμαι ιδιαίτερα οπαδός του Μάρκος Μάρτιν, όταν συνεργάζεται με τον Βον τείνει να παραδίδει τις καλύτερες δουλειές του, και αυτό ισχύει και τώρα. Η καρτουνίστικη αισθητική του διατηρεί την ατμόσφαιρα ανάλαφρη και προσβάσιμη σε νέους αναγνώστες, καταφέρνοντας να κρατά τις ισορροπίες για τις απαιτήσεις ενός υπερηρωικού κόμικ ταυτόχρονα. Στο Amazing Spider-Man π.χ., δεν το κατάφερε αυτό κατά την γνώμη μου, αλλά τα σενάρια του Βον φαίνεται πως αξιοποιούν στο μέγιστο τις δυνατότητες του με τρόπο που οι υπόλοιποι σεναριογράφοι αδυνατούν να το πράξουν. Στην χώρα μας τώρα η έκδοση βγήκε στα τέλη του 2016 και αποτέλεσε την πρώτη κυκλοφορία τίτλου της Μάρβελ από τις εκδόσεις Οξύ, γνωστή για το μεγαλύτερο διάστημα της πορείας της από τους τίτλους τρόμου που εξέδιδε, η οποία είχε αρχίσει να ασχολείται πιο έντονα με τα κόμικς πριν μερικούς μήνες. Φυσικά, το ότι ο τίτλος επιλέχθηκε να βγει πρώτος, οφείλεται καθαρά στην ταινία με τον Μπένεντικτ Κάμπερμπατς που βγήκε εκείνο το διάστημα στους κινηματογράφους. Για πρώτη έκδοση τα είχε πάει πολύ καλά από θέμα ποιότητας (αλλά και πωλήσεων απ' όσο γνωρίζω), και ας μην ήταν οι διαστάσεις ίδιες με τις πρωτότυπες κυκλοφορίες. Αυτό όμως που με είχε πειράξει όμως (και συνεχίζει να μου φαίνεται περίεργο) είναι πως στην μετάφραση, που είναι καλή και στρωτή κατά τα άλλα, τα ονόματα όσων χαρακτήρων είναι περαστικοί στην υπόθεση ή απλά αναφέρονται από τους άλλους χαρακτήρες, είναι γραμμένα με αγγλικούς χαρακτήρες, ενώ των πρωταγωνιστών στα Ελληνικά, κάτι που πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω με ποια λογική μπορεί να το κάνανε έτσι. Πραγματικά αταίριαστο.
  14. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 28-07-2017 Νέος εκδότης για το σύμπαν του Mike Mignola στην Ελλάδα λοιπόν και δεδομένου του παρελθόντος των εκδόσεων Οξύ, πιο ταιριαστό στο εκδοτικό ύφος τους απ' ότι τα υπερηρωικά. Η αρχή έγινε με έναν τόμο που συνδυάζει τόσο τις περιπέτειες του Hellboy όσο και του B.P.R.D. που πλέον μεταφράζεται ως Υ.Μ.Ε.Α., μιας και δεν επέλεξαν να διατηρήσουν την μετάφραση ως Γ.Π.Ε.Α. της Jemma Press. Η ιστορία είναι καλή, αλλά πιο τυπική σε σύγκριση με τους πρώτους τόμους που είχε βγάλει η Jemma. Ίσως η Οξύ το θεώρησε πιο βατό για το νέο κοινό μιας και παίρνει στοιχεία και από τον πρώτο τόμο της σειράς του Hellboy και τα εξετάζει υπό άλλο πρίσμα, οπότε είναι σαν μια εκ νέου σύσταση του σύμπαντος στους αναγνώστες. Όχι ότι υπήρχε κάποιο μπέρδεμα στις παλιές δουλειές... Η υπόθεση. Η Υ.Μ.Ε.Α. καλείται να πάει σε ένα χωριό της Βραζιλίας για να λύσουν μια σειρά δολοφονιών που δείχνουν να έγιναν με υπερφυσικά μέσα. Αυτή είναι και η πρώτη αποστολή του Hellboy, μετά από επιμονή του Καθηγητή Μπρουμ, ο οποίος πιστεύει πλέον πως ήρθε η ώρα για τον Hellboy να δει τον έξω κόσμο. Όταν φτάνουν στο χωριό. συναντούν την γυναίκα που τους κάλεσε, η οποία καταφεύγει κατευθείαν σε υπεκφυγές. Παρόλα αυτά μαθαίνουν πως μια φυλακή που χρησιμοποιήθηκε αρχικά για βασανιστήρια και μετέπειτα για εγκλεισμό αρρώστων χωρικών, πριν εγκαταλειφθεί, έχει γίνει η βάση ενός κινηματογραφικού συνεργείου. Η νυχτερινή ανάπαυλα της ομάδας διακόπτεται από μια επίθεση ενός υπερφυσικού πλάσματος και η ομάδα διασπάται για να το κυνηγήσει. Όλα οδηγούν στην παλιά φυλακή και στα μυστικά που κρύβει, μαζί με στοιχεία που ενισχύουν τις γεγονότα στους τόμους που κυκλοφόρησε η Jemma. Παράλληλα, μια προδοσία απειλεί την αποστολή… Σε αυτή την περιπέτεια ο Hellboy είναι σαν ψάρι έξω από τον νερό, με τα υπόλοιπα μέλη της Υ.Μ.Ε.Α. να κατευθύνουν την αποστολή. Στο τέλος όμως, όπως είναι αναμενόμενο, ο Hellboy είναι αυτός που θα οδηγήσει στην επίλυση της κατάστασης. Ο Maleev κάνει εξαιρετική δουλειά, προσαρμόζοντας το σχέδιο του στο ύφος του Μινιόλα, οπότε μην περιμένετε το κλασικό sketchy ύφος του, αλλά πλακάτ μαύρα και ασυνήθιστο για αυτόν καδράρισμα. Ο τόμος συλλέγει την μίνι σειρά 5 τευχών Hellboy and The B.P.R.D. - 1952 η οποία βγήκε στην Αμερική από τον Δεκέμβριο του 2014 έως και τον Απρίλιο του 2015 και παρουσιάζει την πρώτη αποστολή του Hellboy για την Υ.Μ.Ε.Α. Στο εξωτερικό η σύμπραξη συνεχίζεται και με μερικές ακόμα μίνι σειρές και αυτοτελή τεύχη με τις επόμενες διαδοχικά χρονιές στο σύμπαν του κόμικ. Η έκδοση δεν έχει ποιοτικά διαφορές από τις εκδόσεις της Μάρβελ που βγάζει η εκδοτική. Περιέχει πάντως ένα πρόλογο του μεταφραστή και sketchbook του Maleev, ενώ μια ωραία πινελιά είναι τα page layouts που κοσμούν τα εσώφυλλα, σε μαύρο φόντο. Με αυτά και με αυτά, φτάσαμε στους 6 τόμους από το σύμπαν του Μινιόλα. Άλλοι 90+ έμειναν. Μακάρι να συνεχιστεί και εδώ η σειρά. Δεν αναφέρει κάτι ο τόμος μέσα πάντως.
  15. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 09-06-2019 Υλικό Τευχών: X-Men - Phoenix Endsong 01-05 (March/June 2005) Μια στρατιωτική ομάδα της αυτοκρατορίας των Σ'ιαρ ανασταίνει ένα κομμάτι του Φοίνικα για να βρει τρόπο να εξολοθρεύσει την δύναμη του μια και καλή. Όμως ο Φοίνικας δραπετεύει και ευρισκόμενος σε σύγχυση, αναζητεί τον προηγούμενο ξενιστή του, την Τζιν Γκρέι που είναι νεκρή και την οποία καταφέρνει να αναστήσει μετά από μια αναζήτηση ανάμεσα σε διάφορα μέλη των X-Men. Τώρα πρέπει για άλλη μια φορά να αντιμετωπίσουν τον Φοίνικα, την ομάδα της Σ'ιάρ που δεν έχει κανένα πρόβλημα στο να εξολοθρεύσει όλους τους μεταλλαγμένους για να αποτρέψουν την δύναμη του Φοίνικα από το να βρει νέους ξενιστές, αλλά και τον Κιντ Ομέγκα, που ξυπνάει από τον θάλαμο καταστολής που βρισκόταν, με σκοπό να βοηθήσει τον Φοίνικα, ούτως ώστε να αναστήσει μια από τις νεκρές αδερφές Κούκους με την οποία ήταν ερωτευμένος. Όταν είχα διαβάσει την ιστορία πριν 14 χρόνια, μου είχε αρέσει αν και δεν την βρήκα τίποτα ιδιαίτερο. Λίγο πολύ αυτή συνεχίζει να είναι η γνώμη μου τώρα που ξαναδιάβασα την ιστορία μέσα από την Ελληνική έκδοση, αν και θεωρώ πως έχει χάσει πόντους ενδιαφέροντος έκτοτε. Δεν είναι δηλαδή από τις ιστορίες που το πέρασμα του χρόνου τις ευνοεί. Ο Γκρεγκ Πακ, που χρησιμοποιεί το ρόστερ του Astonishing X-Men για την περίσταση, προσπαθεί να δώσει μια ιστορία αναζήτησης ταυτότητας, λύτρωσης και ύστατου αποχαιρετισμού, τόσο για τους X-Men, όσο και για την δύναμη του Φοίνικα. Έναν Φοίνικα που προσπαθεί να βρει νόημα στην ύπαρξη του, υιοθετώντας τα θέλω της Τζιν, μόνο και μόνο για να διαπιστώσει πως αυτά που ήθελε η ξενιστής του, δεν είναι πλέον εφικτά μιας και οι X-Men έχουν προχωρήσει παρακάτω με τις ζωές τους, όχι όμως και με την απώλεια του αγαπημένου τους μέλους, της Τζιν. Το μόνο που μπορεί να ελπίζει λοιπόν, είναι στο να τους δώσει το ύστατο αντίο και μετά να συνεχίσει να ψάχνει το σκοπό του αλλού. Η εξιστόρηση όμως της ιστορίας μου φαντάζει πλέον κάπως άνιση, με την προσπάθεια της δημιουργίας έντασης να μην είναι τόσο καλοδουλεμένη όσο θα περίμενα και να φαντάζει κάπως άτσαλη και σαπουνοπερέ (θα μου πείτε X-Men γράφει, οπότε.. ). Το σχέδιο του Γκρεγκ Λαντ είναι επίσης ευχή και κατάρα για την σειρά μιας και δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες. Είναι όμορφο όπως πάντα φυσικά, αλλά φαίνεται πως βασίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό στο photo reference από πορνοστάρ (πρακτική για την οποία είναι γνωστός ο σχεδιαστής) και λιγότερο στις δικές του ικανότητες στην σχεδιαστική εξιστόρηση, στις οποίες όταν καταφεύγει, είναι πολύ καλός. Το αποτέλεσμα λοιπόν είναι να έχουμε ένα σχέδιο που κάποιες φορές δείχνει να λέει μια διαφορετική ιστορία από αυτή που μας παρέχει ο σεναριογράφος, μια ιστορία οργασμικών κλιμακώσεων μάλλον, μιας και όλοι οι χαρακτήρες σχεδιάζονται συχνά σαν να βρίσκονται σε ικανοποίηση και ας μην συνάδει με τα τεκταινόμενα. Το τέλος της ιστορίας αφήνει ανοιχτό ένα ενδεχόμενο που καλύπτεται σε μια μίνι σειρά που βγήκε 1,5 χρόνο μετά από το Endsong στην Αμερική, το Phoenix Warsong. Με κάνει να αναρωτιέμαι αν έχουν ήδη προγραμματίσει να βγάλουν και την συνέχεια σε μελλοντικό χρόνο, όταν αποφάσισαν να βγάλουν το Endsong μαζί με την εφημερίδα Έθνος. Αποτέλεσε πάντως την 4η από τις 6 σειρές της Μάρβελ που βγήκαν σε συνεργασία με την εφημερίδα μέσα στο 2019.
  16. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 11-05-2018 Υλικό Συλλογής: The Infinity Gauntlet v1 01-06 (July/December 1991) Για πάρα πολύ καιρό ο Θάνος, ο τρελός τιτάνας, προσπαθούσε να κερδίσει την εύνοια του θανάτου, προκαλώντας τον όλεθρο όποτε εμφανιζόταν. Μέχρι που κατάφερε να συλλέξει τα έξι πετράδια της αιωνιότητας και το γάντι που τα χειρίζεται. Και όλο το σύμπαν νοιώθει τις συνέπειες, τόσο που, θνητοί και θεοί συνασπίζονται για να τον σταματήσουν. Το κοσμικό έπος της Marvel και του Jim Starlin βγήκε και στην χώρα μας, σε μια έκδοση τούμπανο από την Οξύ. Και συνέπεσε με την κυκλοφορία της ταινίας-εισπρακτικό φαινόμενο, Avengers: Infinity War η οποία διασκευάζει χαλαρά την θεματική του. Η ιστορική σημασία του event όσο αφορά την βιομηχανία των κόμικς είναι τεράστια. Έχοντας ξεκινήσει την ανάπτυξη της θεματικής καιρό πριν σε άλλους τίτλους, η κατάληξη σε αυτά τα 6 ενισχυμένα τεύχη οδήγησε σε μια προώθηση άνευ προηγουμένου μέχρι τότε, και με διάφορα tιe-ins με τους κανονικούς τίτλους, όπου ανέπτυξαν διάφορα γεγονότα του τίτλου από την οπτική γωνία των επιμέρους χαρακτήρων (τα τεύχη 4-5 στο Incredible Hulk της Modern Times είναι παραδείγματα της σύνδεσης αυτής π.χ.), όλα τακτικές που χρησιμοποιούνται ευρέως σήμερα. Και φυσικά η επιρροή στις ιστορίες κοσμικών διαστάσεων που βγήκαν έκτοτε, είναι ανεκτίμητη. Ο Starlin γράφει μια ιστορία αρκετή φιλόδοξη και τόσο μεγάλο εύρος όσο και το σύμπαν, και καταφέρνει να το κάνει ισορροπημένα, κάτι που δε είναι καθόλου εύκολο. Έχουμε ένα σωρό καλοκαιρινά events που βγήκαν έκτοτε ως παράδειγμα για το πόσο εύκολα μπορούν να πάνε τα πράγματα στραβά ή να καταλήξουν μονόπατα. Το να βάλει έναν μηδενιστή ημίτρελο τιτάνα να σβήνει το μισό σύμπαν για να εντυπωσιάσει το μόνο ον στο σύμπαν που δεν μπορεί να εντυπωσιαστεί, μόνο και μόνο για να χάσει στο τέλος επειδή ο ίδιος δεν είναι έτοιμος για την δύναμη που κραδαίνει είναι ταυτόχρονα πανέξυπνο και πεδίο προς εκμετάλλευση και ένα σωρό παραβολές για την ύβρι. Ο τίτλος είχε την ευτυχία να σχεδιαστεί από δύο καλλιτέχνες που ευδοκιμούν στην απόδοση πληθών και επικών τοπίων, τον George Perez και τον Ron Lim, με τον πρώτο να καλύπτει μέχρι και τις αρχές του τέταρτου τεύχους και να φεύγει λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων (σχεδίαζε το επίσης μπελαλίδικο War of the Gods της DC) και τον δεύτερο να αναλαμβάνει από εκεί και έπειτα, αναλαμβάνοντας και τις συνέχειες που βγήκαν τις επόμενες χρονιές, τα Infinity War και Infinity Crusade. Χάρη σε αυτούς του δύο, η αίσθηση της μάχης, το περιβάλλον τους, οι μηχανισμοί αλλά και τα τεκταινόμενα της καθώς και οι χαρακτήρες που συμμετέχουν δεν χάνονται μέσα σε εικόνες που απλώς προσπαθούν να δείχνουν όμορφες, μια κοινή μάστιγα αρκετών σύγχρονων κόμικς. Οι δύο καλλιτέχνες είναι storytellers και οι ίδιοι, και το στήσιμο των εικόνων τους είναι αντίστοιχο, αναδεικνύοντας ότι τους ζητάει το σενάριο του Starlin. Αξίζει να σημειωθεί πως η Ελληνική έκδοση πρέπει να προέρχεται από κάποια συλλογή που βγήκε μέχρι και τα μέσα του 2000 (μάλλον το trade του 2006 με cover price 24,99$), μιας και βλέπω το όνομα του Bill Jemas ως εκδότη. Bonus Ο Brian Cronin εξηγεί με ποιο τρόπο - και γιατί - επιλέχθηκαν οι χαρακτήρες που "πέθαναν" στην εκκαθάριση που έκανε ο Θάνος μέσα στο κόμικ.
  17. "It's never how you live that inspires people to want to be heroes...It's how you die.." - Oliver Queen/Green Arrow Έχοντας μεγαλουργήσει χρόνια νωρίτερα στο κλασικό Kingdom Come(σας το παρουσίασα εδώ),ο Alex Ross στις αρχές του 2000,δημιουργεί μια από τις πιο επικές ιστορίες που γράφτηκαν για τους ήρωες της DC.Σε συνεργασία στο σενάριο με τον Jim Krueger(Foot Soldier,Avengers,Star Wars)και στο σχέδιο τον Doug Braithwaite(2000AD,Ghost,Punisher MAX)με τους οποίους είχε συνεργαστεί στη τριλογία Earth X(Universe X/Paradise X) για τη Marvel comics,o Ross παρουσιάζει μέσα σε ένα maxi series των 12 τευχών(Αύγουστος 2005 - Ιούνιος 2007)μία ιστορία/γράμμα αγάπης προς τη Silver Age εποχή των ηρώων της DC,και συγκεκριμένα της Justice League και της αιώνιας μάχης τυς εναντίων της Legion of Doom,δηλαδή των αντίστοιχων villain.Aν και περισσότερο σκοτεινή απο όσο μας είχε συνηθίσει η Silver Age εποχή... Βέβαια αυτή η εκδοχή της Legion δεν βασιζόταν σε κάποια κομικσική της έκδοση,αλλά περισσότερο σε μια εκδοχή της από το τηλεοπτικό cartoon Super Friends,με μία πιο πολύπλοκη και σοβαρή υπόθεση.Έτσι και αλλιώς όμως όλο το Justice ήταν εκτός βασικού continuity της DC αλλά φυσικά αυτό δεν υστερεί σε τίποτα από τον αριστουργηματικό τρόπο που είναι γραμμένο και σχεδιασμένο το κόμικ.Τέλος να αναφέρω ότι το Justice,κατά κάποιο τρόπο θεωρείται και ένα άτυπο sequel της προηγούμενης σειράς του Ross(σε συνεργασία με τον Paul Dini)The World's Greatest Super Heroes. Στο Justice o Alex Ross αντιστρέφει τις ισορροπίες.Oι villains μετατρέπονται σε καλούς,οι ήρωες μοιάζουν να μη μπορούν καν να αντιδράσουν και η εμπιστοσύνη του κόσμου στα πρόσωπα τους κλυδωνίζεται...Οι villains αρχίζουν και έχουν όνειρα σχετικά με έναν επερχόμενο Αρμαγεδδών(τον οποίο οι ήρωες της Justice League είναι ανήμποροι να σταματήσουν)Φυσικά τα όνειρα αυτά τα στέλνει ο Brainiac,ο οποίος έχει τη δική του μυστική ατζέντα....Οι villains αποφασίζουν να βάλουν στην άκρη τις διαφορές τους και να ενωθούν για να εμποδίσουν το επερχόμενο τέλος της Γης,αλλά και για να βγάλουν από τη μέση τους ήρωες της Justice League μια και καλή...O Riddler θα είναι αυτός που θα χακάρει τον υπολογιστή του Bat Man και θα κλέψει όλες τις πληροφορίες αλλά και τα μυστικά που κρύβει...Οι ταυτότητες των ηρώων θα γίνουν σε αυτούς γνωστές,θέτοντας αυτόματα σε κίνδυνο τα αγαπημένα τους πρόσωπα... Και σαν να μην έφτανε αυτό οι villains αρχίζουν και παρουσιάζονται σαν "σωτήρες" της ανθρωπότητας δίνοντας θεραπείες σε ανίατες ασθένειες και σωματικές δυσλειτουργίες,πράγμα που προκαλεί τη δυσπιστία των ηρώων...Και εκεί είναι που Luthor θέτει το ερώτημα σε μία δημόσια του αναγγελία..."Έκαναν τίποτε οι ήρωες για να καλυτερέψουν τις ζωές των ανθρώπων;;"Μπορεί να τους έσωζαν από κάποια απειλή,αλλά άλλαξαν ποτέ τις ζωές τους προς το καλύτερο;;Η αδράνεια τους μπροστά στην αλλαγή,η ατολμία τους να αλλάξουν το κόσμο,δεν ήταν το ίδιο εγκληματική με τα εγκλήματα για τα οποία κατηγορούν τους villains όλα αυτά τα χρόνια;; Ο Luthor υπόσχεται την αλλαγή,με πόλεις όπου ο καθένας μπορεί να ζήσει απαλλαγμένος από τα προβλήματα της καθημερινής ζωής...Καλεί όσους θεράπευσε και βοήθησε μαζί με τους υπόλοιπους συντρόφους του(Scarecrow,Poison Ivy,Riddler κ.α.)να ενωθούν μαζί του στις νέες αυτές πόλεις ,όπου μπορούν να αποκτήσουν όλα αυτά που ονειρεύτηκαν και ποτέ δεν πίστευαν ότι θα αποκτήσουν... Παράλληλα όμως οι επιθέσεις στους ήρωες μας συνεχίζονται με αμείωτο ρυθμό,βγάζοντας τους περισσότερους Leaguers εκτός μάχης...Αυτή η απουσία των ηρώων,βοηθάει κατά κάποιο τρόπο το να πιστέψει ο κόσμος περισσότερο τον Luthor και τους συντρόφους του ως ευεργέτες...Και πάνω που κάποιος μπορεί να πει ότι τα πράγματα δεν γίνονται χειρότερα,ο Superman ανακαλύπτει ότι τόσο ο ίδιος όσο και ο Bat Man ελέγχονται με νανοτεχνολογία που έχει εισχωρήσει μέσα στο νευρικό τους σύστημα,μετά τις επιθέσεις..Και ο κόσμος πλέον δεν χρειάζεται τους υπερήρωες στις νέες πόλεις,γι' αυτό και αδιαφορεί για την ύπαρξη ή εξαφάνιση τους... Αν νομίζατε ότι το πρόσφατο year of the Villain που διαβάζουμε αυτή τη περίοδο στους περισσότερους τίτλους της DC είναι κάτι το καινούργιο,μάλλον πλανάστε οικτρά!!Επίσης το ίδιο ισχύει και για το Forever Evil,το big event μερικά χρόνια πριν του new 52...Ο Ross παρουσίασε για πρώτη ίσως φορά με τέτοια τρομακτική αμεσότητα το τι θα γινόταν αν οι villains της DC είχαν επιτέλους το επάνω χέρι.Αν ενωμένοι μπορούσαν να βγάλουν από τη μέση τους Leaguers αλλά να εμφανιστούν και ως οι καλοί της υπόθεσης...Αν οι ήρωες για πρώτη φορά δέχονταν την αμφισβήτηση της κοινής γνώμης,και βρίσκονταν πάντα ένα βήμα πίσω από τους διώκτες τους... Και το αποτέλεσμα είναι πραγματικά μαγευτικό.. Τόσο σεναριακά(έξυπνοι και ζωντανοί διάλογοι/,έμφαση στους χαρακτήρες και τη ψυχολογία τους,Χιτσκοκική αγωνία που χτυπάει κόκκινο,πολλές ανατροπές)όσο και σχεδιαστικά αφού ο Ross ζωγραφίζει μοναδικά με νεροχρώματα τα σχέδια του Braithwaite,και όπως έχω ξαναγράψει είναι ο καλλιτέχνης εκείνος που σε κάνει να πιστέψεις ότι οι υερήρωες είναι αληθινοί!!O διάλογος του Bat Man με τον Superman στην αρχή του 8ου τεύχους είναι απλά απολαυστικός και κρύβει όλη τη φιλοσοφία των υπερηρωικών κόμικ που τόσο αγαπάμε. Εντυπωσιακές σκηνές μάχης,με όλους τους ήρωες που αγαπάμε σε πλήρη απαρτία,να δίνουν ίσως το μεγαλύτερο αγώνα της ζωής τους,σε μια κλασική πλέον σειρά που απευθύνεται τόσο στους βετεράνους fan των ηρώων της DC,αλλά παράλληλα άκρως φιλική και για τους καινούργιους αναγνώστες που δεν χρειάζεται να γνωρίσουν την ιστορία χρόνων για να καταλάβουν τι διαβάζουν.Επίσης ο Ross δίνει την ευκαιρία και σε μη πρωτοκλασάτους χαρακτήρες(όπως ο Elongated Man)ή σε χαρακτήρες χωρίς υπερδυνάμεις(Green Arrow)να διαπρέψουν και να διεκδικήσουν τη θέση τους μέσα στο πάνθεον των μεγάλων του DC universe. Το Justice έχει εκδοθεί και σε 3 hardcover editions,σε absolute edition και σε trade paperback που συγκεντρώνει και τα 12 τεύχη της σειράς.Αυτή την έκδοση ακολουθεί και η πρόσφατη των εκδόσεων ΟΞΥ. Στα ελληνικά λοιπόν το Justice κυκλοφορεί σε μια υπέροχη πραγματικά έκδοση(τόσο σε ποιότητα χαρτιού και εκτύπωσης,όσο και σε τιμή)από τις πάντα ποιοτικές εκδόσεις ΟΞΥ.Σε πολύ καλή μετάφραση από το Σάββα Αργυρού,που πραγματικά αποδίδει το κείμενο με το καλύτερο δυνατό τρόπο(έχω και την original σειρά σε τεύχη και γνωρίζω το πρωτότυπο κείμενο)και σε τιμή πραγματικά χάρισμα για όσα η έκδοση προσφέρει,θα αποτελέσει ένα κόσμημα για τη βιβλιοθήκη σας.Εύχομαι οι εκδόσεις ΟΞΥ να συνεχίσουν με την ίδια συνέπεια και μεράκι να προσφέρουν ότι καλύτερο στους Έλληνες αναγνώστες από τους υπέροχους κόσμους των υπερηρώων τόσο της Marvel όσο και της DC. Το άρθρο αυτό μπορείτε να το βρείτε και στο site των εκδόσεων ΕΔΩ καθώς και στο προσωπικό μου blog ΕΔΩ
  18. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 21-05-2019 Υλικό Συλλογής: The Infinity War 01-06 (June/November 1992) Ένα χρόνο μετά το The Infinity Gauntlet, η Marvel έβγαλε την συνέχεια του, μετά την μεγάλη επιτυχία που γνώρισε η μίνι σειρά. Αντίστοιχα, ένα χρόνο πήρε και στην Οξύ για να μας δώσει την συνέχεια. Για να ξορκίσει τον πειρασμό όταν απέκτησε το περικάρπιο της αιωνιότητας, ο Άνταμ Γουόρλοκ διαχώρισε την καλή και κακή εκδοχή της προσωπικότητας του, προσπαθώντας να υπακούει μόνο στην λογική. Αλλά, όπως μας διδάσκει η σύγχρονη ψυχολογία, το καλό και το κακό αποτελεί μέρος της προσωπικότητας του εκάστοτε ατόμου και χωρίς αυτό δεν μπορούμε να ζήσουμε μια ισορροπημένη ζωή. Για τον Γουόρλοκ όμως τα πράγματα είναι ακόμα πιο ακραία, μιας και η κακή εκδοχή του εαυτού του είναι ο Μάγκους, και μια νέα εκδοχή του γεννιέται μέσα από την απόσχιση δημιουργώντας την επόμενη σύρραξη στην προσπάθεια του να εκδικηθεί τον Γουόρλοκ και τον Θάνος. Οι σελίδες είναι από την Αμερικάνικη έκδοση. Με αυτή την σειρά, ο Στάρλιν αποδεικνύει πως τα πράγματα μπορούν - και θα - γίνουν χειρότερα, παρ' όλες τις καλύτερες προθέσεις του Γουόρλοκ, τόσο που ακόμα και ο Θάνος συντάσσεται για ένα μικρό διάστημα με τις δυνάμεις των καλών, καθώς όλοι προσπαθούν να αντιμετωπίσουν παράλληλα την αιφνιδιαστική επίθεση από τα διαβολικά αντίγραφα τους. Ο συγγραφέας συνεχίζει επίσης να χρησιμοποιεί φιλοσοφία για να δέσει την υπόθεση της σειράς. Τα καταφέρνει, αλλά η αλήθεια είναι πως η έκπληξη και η πρωτοτυπία του Gauntlet δεν υπάρχει πλέον. Αυτό δεν εμπόδισε και το Infinity War να γίνει μεγάλη επιτυχία και καθώς πλέον όλοι οι άλλοι δημιουργοί θέλανε να παίξουν και αυτοί στο event, η ιστορία είναι γεμάτη από χαρακτήρες της Marvel, που την προηγούμενη φορά δεν μπορούσαν να τους χρησιμοποιήσουν. ΟΙ περισσότεροι δεν έχουν νόημα ύπαρξης στην ιστορία φυσικά, αλλά δίνουν οπτικά μεγαλύτερη έμφαση για το πόσο σημαντικά είναι τα τεκταινόμενα. Η έκδοση της Οξύ αναπαράγει μια έκδοση που αναφέρει στα Αγγλικά δικαιώματα πως περιλαμβάνει και τα τεύχη Marvel Comics Presents 108-111 & Warlock and the Infinity Watch 07-10 κάτι που δεν ισχύει, μιας αυτά περιλαμβάνονται στην ξένη έκδοση των 400 σελίδων και όχι των 260 με την κεντρική ιστορία μόνο που δημοσιεύτηκε εδώ. Παρ όλα αυτά δεν έχει μεγάλη σημασία κατά την γνώμη μου, καθώς έτσι και αλλιώς δεν είναι τα μόνα tie-ins που θα μπορούσαν να υπάρχουν αν αρχίζαμε να το ψειρίζουμε και δεν αφαιρεί κάτι από την απόλαυση της κεντρικής ιστορίας έτσι όπως είναι, αν και σαφώς θα την ενίσχυε.
  19. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 27-04-2019 Η δεύτερη σειρά που μας έδωσε η συνεργασία της Οξύ με το Έθνος και η δεύτερη σειρά από τον κόσμο της Marvel. Και πρόκειται για ένα 5τευχο crossover μεταξύ του Captain Marvel v7 και του Avengers Assemble τίτλου (συν ένα Enemy Within one-shot) που είχε "τρέξει" το 2013 στην Αμερική, οπότε και αυτή τη σειρά είναι επικεντρωμένη στην Κάρολ Ντάνβερς, ελέω και της συγγραφέως που είχε αναλάβει και τους δύο τίτλους εκείνη την περίοδο. Προφανώς όμως είχαν επιλέξει σχεδιαστές από την b-list, μιας και το σχέδιο του Hepburn δεν ξεφεύγει από την μετριότητα, και το σχέδιο του Buffagni, αν και καλύτερο, απέχει από το ιδανικό για ένα crossover. Καθόλα αδιάφορο και σεναριακά, το crossover παρακολουθεί μια Κάρολ Ντάνβερς που έχει χάσει μεγάλο μέρος των δυνάμεων της, δυνάμεις που κανονικά δεν θα έπρεπε να είχε μιας και δεν είναι πλέον η Binary (και δεν ξέρω, είναι η αλήθεια, αν το έχουν εξηγήσει ή απλά την αναβάθμισαν ξανά έτσι για πλάκα, όταν άλλαξε το όνομα της, παίρνοντας το χρίσμα του Captain Marvel). Όμως διάφορα αφύσικα φαινόμενα που έχουν να κάνουν με το παρελθόν της, εμφανίζονται σε όλο το Μανχάταν και την κάνουν να αμφισβητεί τα λογικά της. Με το σενάριο να επικεντρώνεται στην Ντάνβερς και το υποστηρικτικό καστ της, θεωρώντας κάποια πράγματα δεδομένα και μη δίνοντας στους αναγνώστες που δεν παρακολουθούσαν τον τίτλο πριν το crossover κάποια στοιχεία για να καταλάβουν τι είχε παρέλθει, τους Εκδικητές να είναι κομπάρσοι στο ίδιο τους τον τίτλο και το σχέδιο να μην ελκύει, ο αναγνώστης δεν έχει και πολλά να κερδίσει από την ανάγνωση του τίτλου, εκτός ίσως από μια ιστορική αναδρομή και αναθεώρηση του βίου της Κάρολ Ντάνβερς που φτάνει μέχρι και την πρώτη της εμφάνιση, πίσω στο μακρινό 1968 και μέσα στις σελίδες του Marvel Super-Heroes 13. Ακόμα και αυτά, δεν αναφέρονται με τρόπο που να είναι προσβάσιμα σε νέους αναγνώστες. Η έκδοση της Οξύ έχει βασιστεί στον συγκεντρωτικό τόμο που βγήκε επίσης το 2013, η οποία εκτός από τα 5 τεύχη του crossover, περιλάμβανε και άλλο ένα τεύχος της Captain Marvel. Συγκεκριμένα, τα τεύχη του Enemy Within TPB είναι τα εξής: Avengers: The Enemy Within 1 (May 2013), Captain Marvel v7 13-14 (June/July 2013), 17 (November 2013) Avengers Assemble 16-17 (June/July 2013)
  20. Πρώτη Κυκλοφορία: 01-12-2019 Υλικό τευχών: The Incredible Hulk v2 77-82 (March/August 2005) Ο Χαλκ βρίσκει τον εαυτό του σε ένα νησί και χρειάζεται να παλέψει διάφορα τέρατα, την γκρίζα εκδοχή του εαυτού του, την αρχική εκδοχή του Γούλβεριν και διάφορους ξέμπαρκους (όσο αφορά την συσχέτιση με αυτόν) εχθρούς του σύμπαντος της Μάρβελ. Παράλληλα, ένα ζευγάρι έχει ξεβραστεί στο νησί ύστερα από ένα ναυάγιο και προσπαθεί να βγάλει επίσης άκρη για το πως είναι δυνατόν να συμβαίνουν αυτά, σε ένα ολοένα αυξανόμενα σουρεαλιστικό σκηνικό. Γιατί πως είναι δυνατόν να συμβαίνουν αυτά, και τι σημαίνει η κατάληξη της ιστορίας για το ιστορικό του Μπρους Μπάνερ και του Χαλκ; Και είναι δυνατόν να ξεγελάσουν οι καταστάσεις αυτές την συνδυασμένη δύναμη και διάνοια του Χαλκ και του Μπάνερ; Ο Πίτερ Ντέιβιντ είχε σταματήσει να γράφει τον τίτλο του Χαλκ εφτά χρόνια πριν επιστρέψει με την παρούσα ιστορία, η οποία αρχικά είχαν σκοπό να την βγάλουν ως μίνι σειρά, αλλά είναι σαν να μην έλειψε μια μέρα, δίνοντας μας εξαρχής μια περιπέτεια που έχει αρκετή δράση και μυστήριο, εισάγοντας παράλληλα στοιχεία στον μύθο του χαρακτήρα που κάλλιστα θα μπορούσαν να έχουν επίδραση στα όσα ξέραμε για το παρελθόν του Χαλκ μέχρι στιγμής! Το τέλος μας αφήνει με ακριβώς αυτή την πιθανότητα, ενώ παράλληλα μας δείχνει πως ο Χαλκ δεν ήταν ο μόνος στόχος της όλης υπόθεσης. Ο Λι Γουίκς είναι ο κατάλληλος σχεδιαστής για αυτή την ιστορία, κάνοντας "παπάδες" στις μάχες και αντλώντας έμπνευση από τον Τζακ Κίρμπυ και τον Σαλ Μπουσέμα για τον σχεδιασμό της δικής του έκδοση των δύο Χαλκς. Και ως μπόνους, μας δίνει μια κλασική αναπροσαρμογή ενός πίνακα του Φραζέτα για ένα από τα εξώφυλλα, το οποίο με την σειρά του έχει γίνει κλασικό. Η τρίτευχη σειρά της Οξύ όμως δεν τελειώνει εδώ, μιας και περιέχει άλλο ένα αυτόνομο τεύχος, με τον Τζάε Λι αυτή την φορά να παρέχει το σχέδιο. Σε αυτή την ιστορία, συγγραφέας παίζει με την προοπτική του ιδανικού ταιριού που περιμένει τον καθένα από εμάς εκεί έξω και το κατά πόσο θα καταφέρουμε να τον βρούμε σε αυτή την ζωή. Η αφορμή πάντως είναι η δολοφονία μιας μάγισσας με υποδεέστερες ικανότητες από τον Δρ. Στρέιντζ, με τον Χαλκ να προσπαθεί να βρει τον δολοφόνο της μέσα σε 24 ώρες, πριν χαθεί η αστρική της μορφή. Ατμοσφαιρική ιστορία και ατμοσφαιρικό σχέδιο όπως συνήθως από τον Τζαε Λι, από τις περιπτώσεις που το αφαιρετικό του σχέδιο δουλεύει. Όπως είπα αρχικά, η βασική ιστορία, προορίζονταν να βγει ως μίνι σειρά, αλλά η Μάρβελ αποφάσισε να την βάλει στον κανονικό τίτλο, βάζοντας ξανά τον Πίτερ Ντέιβιντ ως επικεφαλή της τύχης του χαρακτήρα. Δυστυχώς αυτή η περίοδος κράτησε μόνο για 11 τεύχη, μιας και κάμποσα από αυτά ήταν tie-ins του House o M και μετά από αυτό η εταιρία ξεκίνησε να προγραμματίζει το Planet Hulk. Ποιος ξέρει τι άλλο θα μας έδινε ο συγγραφέας αν παράμενε στον τίτλο. Η έκδοση της Οξύ βγήκε σε συνεργασία με την εφημερίδα Έθνος σε τρία τεύχη. Ήταν η ενδέκατη συνεργασία τους και η έβδομη σειρά της Marvel που βγάλανε μαζί. Η μετάφραση του Αργυρού εδώ είναι μια από τις καλύτερες που έχει κάνει. Και ακριβώς επειδή είναι από τις καλύτερες, όταν βλέπω την έκφραση "...θα πρέπει να βάλεις το κεφάλι σου στο παιχνίδι" μου κάθεται ιδιαίτερα άσχημα σε σύγκριση με άλλες μεταφράσεις που έχουν περισσότερα λάθη. Απλά δεν μιλάει κανείς έτσι, όχι κάποιος που να ξέρει στοιχειώδη Ελληνικά τουλάχιστον.
  21. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 10-11-2019 Υλικό Τευχών: Green Arrow - Year One 01-06 (September/November 2007) Η πρώτη φορά που δημοσιεύτηκε σειρά με τον Green Arrow στα Ελληνικά, έμελλε να είναι μια αναπροσαρμογή της ιστορίας προέλευσης του χαρακτήρα. Και παρόλο που είναι καλογραμμένη, είναι αρκετά αναμενόμενη στην όλη εξέλιξη της. Ακολουθούν spoilers. Διαβάζετε με δικιά σας ευθύνη. Ο Όλιβερ Κουίν είναι ανεύθυνος πλούσιος νεαρός, του οποίου και οι δύο γονείς έχουν πεθάνει σε αυτή την εκδοχή. Δεν τον νοιάζει τίποτα και κανείς και αναζητεί συνεχώς την ανέμελη περιπέτεια. Που την βρίσκει και με το παραπάνω, όταν τον προδίδουν, αφήνοντας τον για νεκρό στην θάλασσα, και καταφέρνει να ξεβραστεί σε ένα άγνωστο νησί. Το επόμενο διάστημα μαθαίνει πως να επιβιώνει και βρίσκει τον εαυτό του, πάνω στην ώρα για να πολεμήσει τους έμπορους ναρκωτικών που ήρθαν να συλλέξουν την φετινή σοδειά, μιας και το νησί, πρώην πεδίο πυρηνικών δοκιμών, αποτελεί άντρο τους, με τους ιθαγενείς που ζούσαν στην άλλη πλευρά του νησιού (που ο Όλιβερ δεν είχε εξερευνήσει), να είναι σκλάβοι τους, χρησιμοποιώντας τους για εργάτες στις φυτείες που έχουν καλλιεργήσει στον κρατήρα ενός ανενεργού ηφαίστειου. Μέσα στους έμπορους ήταν και το άτομο που τον πρόδωσε, καθώς και η μυστηριώδης γυναίκα που διευθύνει την επιχείριση και φαίνεται να είχε αξιοποιήσει πόρους της εταιρίας του Όλιβερ για να στήσει την όλη επιχείριση. Από εκεί και πέρα, η όλη ιστορία είναι μια διαδοχή στιγμών αντιμετώπισης των ναρκέμπορων, με την βοήθεια μιας εγκύου εργάτριας που τον περιθάλπει όταν σπάει το κόκαλο του χεριού του. Αν έχετε δει την σειρά του CW το γενικό πλαίσιο το γνωρίζετε ήδη, αν και εδώ δεν έχει στοιχεία σαπουνόπερας και δεν σπάει σε χιλιάδες τραβηγμένες από τα μαλλιά συγκυρίες, ευτυχώς. Όπως είπα ήδη, το κόμικ είναι καλογραμμένο, με τον Diggle απλά να παραδίδει όσα αναμένονται, σαν σε αυτόματο πιλότο, ελπίζοντας ο σχεδιαστής να κάνει την διαφορά. Που για εμένα δεν την κάνει. Δεν ήμουν ποτέ οπαδός του Jock. Τον θεωρούσα πάντοτε απλά επαρκή και το ίδιο βλέπω και εδώ. Δεν θα είχα πρόβλημα να δω κάποιον άλλον που να έχει πάλι αφαιρετικό σχέδιο στην θέση του, με καλύτερη αίσθηση σκηνοθεσίας και πιο χαρακτηριστική γραμμή και εκφραστικότητα. Ο Jock, καταφέρνει να δώσει σποραδικά κάποια ενδιαφέροντα καρέ, αλλά κατά βάση το σχέδιο του είναι βαρετό και πολύ "χαλαρό" για τα γούστα μου, βασιζόμενος υπερβολικά στα χρωματικά κολπάκια για να αποκτήσει υπόσταση, όχι και η πιο στέρεη προσέγγιση κατά την γνώμη μου. Δεν με χάλασε παρόλα αυτά που το διάβασα, και χαίρομαι που βγήκε και στην χώρα μας. Απλά δεν είναι από τις εκδόσεις που θα κάνουν κάποιον να θέλει να δει και άλλα πράγματα με τον χαρακτήρα. Στην Ελλάδα η έκδοση βγήκε από την Οξύ, σε συνεργασία με την εφημερίδα Έθνος. Ήταν η δέκατη έκδοση που βγάλανε μαζί και η τέταρτη (και τελευταία) που βασιζόταν σε έκδοση της DC. Το πρώτο τεύχος περιλαμβάνει και τον πρόλογο του Brian K. Vaughan, που δείχνει να είναι πιο ενθουσιώδης για την σειρά απ' ότι εγώ.
  22. Το Τάγμα των Μάγων «Ένας καλός μάγος.. έχει πάντα έναν καλό άσο στο μανίκι του..» – Λέοναρντ Μούνστοουν Η νέα κυκλοφορία των πάντα ποιοτικών εκδόσεων ΟΞΥ, είναι η πρόσφατη σειρά του συγγραφέα Mark Millar (Ultimates, Kick Ass, Wanted) με τον τίτλο The Magic Order με την εγγύηση του Netflix, που έχει αγοράσει την Millarworld, εταιρεία του Millar που εκδίδει αποκλειστικά τις δουλειές του συγγραφέα. Η σειρά κυκλοφόρησε από την Image σε 6 τεύχη από τον Ιούνιο του 2018 μέχρι και τον Φεβρουάριο του 2019. Σύμφωνα με τον Millar η σειρά The Magic Order (Το Τάγμα των Μάγων) είναι ένας συνδυασμός από “Sopranos meets Harry Potter”. Ή όπως θα το αποκαλούσα και εγώ ο ίδιος “ένας Harry Potter για ενήλικους”. Η υπόθεση της σειράς απλή αλλά άκρως ενδιαφέρουσα. Το τάγμα των Μάγων αποτελείται από πέντε οικογένειες μάγων. Ανάμεσα τους και η οικογένεια των Μουνστόουν (Moonstone) που προστατεύουν μυστικά τη Γη από υπερφυσικές απειλές και τέρατα. Το πρωί ζούνε σαν φυσιολογικοί άνθρωποι και το βράδυ σαν μαγικοί προστάτες. Η σειρά επικεντρώνεται στην οικογένεια των Μούνστοουν. Ο πατριάρχης της φαμίλιας είναι ο Λέοναρντ Μούνστοουν που δίνει παραστάσεις σαν Μάγος σε μεγάλο θέατρο. Ο μεγάλος γιός του, ο Γκάμπριελ, έχει αποσυρθεί από το «επάγγελμα» του Μάγου κι έχει αποκοπεί από την υπόλοιπη οικογένεια μετά το θάνατο της κόρης του. Ο δεύτερος γιός του, ο Ρίγκαν, ασχολείται μόνο με τις επιχειρήσεις του, ενώ η κόρη της οικογένειας, η Κορντίλια, ζει μία άστατη ζωή με ποτό και ευκαιριακούς εραστές, προσπαθώντας παράλληλα να κερδίσει την αγάπη και την εμπιστοσύνη του πατέρα της που πιστεύει ότι ποτέ δεν είχε…. Τα προβλήματα αρχίζουν όταν μία απειλή εμφανίζεται για το τάγμα η οποία θα σκοτώσει έναν δυνατό μάγο του Τάγματος, τον Έντυ Λιζόφσκι. Και ακολουθούν και άλλα φονικά. Οι Μούνστοουν υποπτεύονται τη Μαντάμ Ολμπανί γιατί θέλει να αποκτήσει ένα παντοδύναμο βιβλίο -το Ορειχάλκιο– που άνηκε στον πατέρα της, πριν το εμπιστευτεί στον ξάδελφο του, τον Λέοναρντ Μούνστοουν. Το βιβλίο περιέχει σκοτεινά και παντοδύναμα ξόρκια από την Ατλαντίδα και έχει τη δύναμη να εξαφανίσει και Θεό… Η Ολμπάνι έχει στη διάθεση της έναν δυνατό δολοφόνο, που ακούει στο όνομα Βενετσιάνος, ο οποίος σκοτώνει τους Μάγους έναν έναν, μέχρι να αποκτήσει το βιβλίο. Θα καταφέρουν οι Μούνστοουν να τον σταματήσουν πριν κινδυνέψουν και οι ίδιοι, και να κρατήσουν το βιβλίο πριν πέσει σε λάθος χέρια; Μπορώ να πω με σιγουριά ότι το Τάγμα των Μάγων, είναι ίσως και η καλύτερη δουλειά που έχω διαβάσει από τον Μillar εδώ και χρόνια -ίσως από την εποχή των Ultimates. Χαρακτήρες ζωντανοί, με τις δικές τους ξεχωριστές προσωπικότητες, που νοιάζεσαι για αυτούς. Κάτι που σπανίζει στις περισσότερες ιστορίες σήμερα που οι χαρακτήρες μοιάζουν να παίζονται από ηθοποιούς ή απλά να επαναλαμβάνουν τα ίδια πράγματα. Ο Millar στήνει με επιδεξιότητα ένα μοντέρνο παραμύθι με μάγους, φαντασία και ξόρκια, το οποίο όμως περιλαμβάνει μυστήριο, αγωνία, δράση, εντυπωσιακές σκηνές μάχης αλλά και ανατροπές που σε κρατάνε κολλημένο στις σελίδες του μέχρι το τέλος. Ακόμα κι αν οι διάλογοι μεταξύ την πρωταγωνιστών μερικές φορές δεν καταφέρνουν να ξεφύγουν από κάποια κλισέ, ο Millar τους γράφει τόσο έξυπνα και αυθόρμητα, που κατορθώνει να τους δίνει έναν αέρα φρεσκάδας και ζωντάνιας. Επίσης ο Millar πάντα διαλέγει τους καλύτερους σχεδιαστές για να διηγηθεί τις ιστορίες του. Και εδώ λοιπόν δε θα μπορούσε παρά να επιλέξει έναν παλιό φίλο και συνεργάτη τον ταλαντούχο Olivier Coipel. Το σχέδιο του Olivier Coipel (Thor, House of M, Legion of Superheroes) δίνει έναν ευρωπαϊκό αέρα στη σειρά και εδώ για ακόμα μία φορά εντυπωσιάζει με τις σχεδιαστικές του ικανότητες, το δυναμισμό που προσδίδει στους ήρωες, τη πλαστικότητα των κινήσεων και τα λεπτομερή lay outs που καθιστούν τη δουλειά του μοναδική και μιας και μιλάμε για μάγους, μαγευτική!. Μαζί με τα υπέροχα, ολοζώντανα και ενίοτε σκοτεινά χρώματα του Dave Stewart κατορθώνει να δώσει μία δουλειά υψηλής αισθητικής και απόδοσης. To Netflix φυσικά θα μεταφέρει τη σειρά και στη τηλεόραση με παραγωγούς τους James Wan και Lidsey Beer πολύ σύντομα, οπότε η παρούσα έκδοση των εκδόσεων ΟΞΥ είναι ο καλύτερος τρόπος για να γνωρίσετε τους χαρακτήρες αλλά και να διαβάσετε ένα πραγματικά πολύ καλό κόμικ, σε πολύ καλή εκτύπωση, μετάφραση από τον Σάββα Αργυρού και σε πραγματικά πολύ καλή τιμή. Για ακόμα μία φορά θα κρατήσετε στα χέρια σας μία άρτια έκδοση που θα κατέχει μία περίοπτη θέση στη βιβλιοθήκη σας. Ελπίζω ότι οι εκδόσεις ΟΞΥ θα συνεχίσουν να προσφέρουν στον Έλληνα αναγνώστη ότι καλύτερο κυκλοφορεί εκεί έξω, διαλέγοντας πάντα ποιοτικές δουλειές από τα γνωστότερα ονόματα του χώρου.To κείμενο μπορείτε να το βρείτε στο site της εκδοτικής ΕΔΩ
  23. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 06-07-2019 Υλικό Τευχών: Spider-Man: With Great Power... 01-05 (January/September 2008) Η πέμπτη σειρά της Marvel που βγήκε σε συνεργασία με την Οξύ και την εφημερίδα Έθνος, ήταν μια μίνι σειρά του Spider-Man που βγήκε με το σήμα της Marvel Knights το 2008 και αποτελεί ακόμα μια αναπροσαρμογή της προέλευσης του χαρακτήρα δια χειρός David Lapham (Stray Bullets) και Tony Harris (Ex Machina). Σε αντίθεση με άλλες αναπροσαρμογές, αυτή επικεντρώνεται σε εκείνο το μικρό διάστημα στο οποίο ο Πίτερ Πάρκερ απέκτησε τις δυνάμεις του και σκέφτηκε να ακολουθήσει καριέρα ως επαγγελματίας παλαιστής, αφήνοντας μας λίγο πριν τον θάνατο του θείου Μπεν. Όσοι σκεφτήκατε πως αυτό μοιάζει τραβηγμένο μιας και δεν υπάρχει πολύ «ζουμί» εκεί, έχετε δίκιο. Δεν υπάρχει και αυτά που κάνουν οι κατά τα άλλα καλοί δημιουργοί στις προσωπικές τους δουλειές, δεν δουλεύουν. Οι δημιουργοί θεώρησαν καλό να προσθέσουν μαφιόζους, μοιραίες τεκνατζούδες που επηρεάζουν τα μυαλά του νεαρού Πάρκερ και μερικές πρώιμες προσπάθειες ηρωισμού, ανακατεύοντας με αυτά που πίστευαν πως είναι τα γνωρίσματα ενός 16χρονου το 2008. Το αποτέλεσμα είναι ένα προϊόν που δείχνει πιο ξεπερασμένο από την πρώτη παρουσίαση του Σπάιντερ-Μαν στο Amazing Fantasy 15 το μακρινό 1962 και μας παραδίδουν έναν Πίτερ που σε καμιά φάση της ιστορίας δεν μου φάνηκε συμπαθής, ενώ καμιά από την συναισθηματική ένταση δεν μου φάνηκε γνήσια ώστε να με παρασύρει ως αναγνώστη. Το σχέδιο του Tony Harris (αλλά και του Lapham για το πέμπτο τεύχος) φαντάζει αταίριαστο στο όλο σκηνικό, προσπαθώντας να δώσει δυναμικές πόζες σε ένα σχεδιαστικό ύφος που είναι ξεκάθαρα ριζωμένο στις ρεαλιστικές φόρμες, δημιουργώντας μια πάλη μεταξύ αυτού που θέλουν να δώσουν και αυτό που έχουν μάθει να σχεδιάζουν, και δίνοντας ένα αποτέλεσμα που συμβάλλει στην περαιτέρω αποστασιοποίηση του αναγνώστη από τα τεκταινόμενα, μιας και δεν καταφέρνει ούτε αυτός ο τομέας να τον τραβήξει μέσα στο κόμικ. Άξιζε όμως καθόλου η προσπάθεια την ανανέωσης της προέλευσης του Σπάιντι; Κατά την γνώμη μου όχι.Δεν μπορώ να φανταστώ να γινόταν επιτυχία ο χαρακτήρας, αν αυτό ήταν το πρώτο κόμικ που θα έβγαινε με τις περιπέτειες του ενώ και εξαρχής δεν υπήρχε σκοπός να αντικαταστήσουν τα δρώμενα του Amazing Fantasy και των ιστοριών του κεντρικού σύμπαντος με αυτό, οπότε δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ ποιο το νόημα ύπαρξης ακόμα ενός origin, αν εξαρχής δεν θα οδηγήσει πουθενά και έχει ημερομηνία λήξης το ένα έτος στο οποίο θα είναι η ιστορία στην επικαιρότητα. Εδώ ολόκληρο το Ultimate Spider-Man, που κατάφερε να πιάσει την αίσθηση της εποχής του και ήταν πετυχημένο και είχε βγει στην ίδια δεκαετία με το παρόν κόμικ, δεν κατάφερε να υποσκελίσει τις κλασικές ιστορίες, και δεν υπήρχε κάτι στα σκαριά που να συνδυάζεται με αυτή την ιστορία στο Marvel Knights παράρτημα, οπότε πιο το νόημα; Στην Ελλάδα βγήκε με αφορμή την δεύτερη ταινία του Σπάιντι από το δεύτερο κινηματογραφικό reboot του. Τα πέντε Αμερικάνικα τεύχη καλύφθηκαν σε αντίστοιχα 2 δικά μας. Περιττό να πω πως θα προτιμούσα να δω κάτι άλλο στην θέση του, κάτι που να θύμιζε τουλάχιστον την ανάλαφρη διάθεση που δίνει ο Τομ Χόλαντ στον ρόλο, μιας και ο Spider-Man του Lapham, είναι ξενέρωτος.
  24. Πρώτη Κυκλοφορία: 22-12-2019 Υλικό Τευχών: Wolverine v3 50-55 (March/July 2007) 12η κυκλοφορία σειράς κόμικς των εκδόσεων Οξύ σε συνεργασία με το Έθνος και 8η από το σύμπαν της Marvel. Το μενού αυτή την φορά περιλαμβάνει μια ιστορία του Γούλβεριν από το v3 του ομότιτλου Αμερικάνικου τίτλου, το οποίο έβγαλε πολλές ιστορίες που μπορούσαν να πλασαριστούν αυτόνομα μιας και δεν είχαν σχέση με το άμεσο continuity των υπόλοιπων τευχών του τίτλου. Και βλέπω πως έχει αρχίσει να απασχολεί τις Ελληνικές εκδοτικές αυτή η περίοδος, οπότε περιμένω και ευελπιστώ και για άλλες ιστορίες (π.χ. Old Man Logan). Ακολουθούν spoilers. Διαβάζετε με δικιά σας ευθύνη. Ο Γούλβεριν βλέπει παράξενα όνειρα με μια αγέλη ανθρωπόμορφων Σέιμπερτουθς που μάχονται με μια αντίπαλη αγέλη, ενώ ένας σκιώδης αρχηγός καραδοκεί, τα οποία του αφήνουν την αίσθηση πως τα έχει βιώσει από πρώτο χέρι με κάποιον τρόπο. Αποφασίζει λοιπόν πως ήρθε η ώρα να ξεκαθαρίσει τους παλιούς λογαριασμούς του με τον Βίκτορ Κριντ, που χρησιμοποιεί το παρατσούκλι Σέιμπερτουθ και εκείνο το διάστημα είχε συνταχτεί με την ομάδα του τίτλου Uncanny X-Men. Αυτό σημαίνει πως θεωρητικά ο Κριντ δεν είναι πλέον εχθρός, αλλά αυτό δεν σταματάει τον Λόγκαν από το να πάει και να διαλύσει την πόρτα της έπαυλης των X-Men για να τα βάλει μαζί του. Εδώ να αναφέρουμε πως όλες οι ομάδες των X-Men στεγάζονταν στην ίδια έπαυλη, πως δεν υπήρχε περίπτωση να μην έχουν δει ο ένας τον άλλον, και πως σαφώς και ο Γούλβεριν έχει κλειδιά. Αλλά ο Τζεφ Λεμπ αποφάσισε να το δραματοποιήσει, καταλαβαίνοντας πόσο γελοίο είναι πάραυτα. Βάζει μάλιστα την Ρογκ να το σχολιάσει, ρωτώντας τον Λόγκαν που είναι τα κλειδιά του. Τέλος πάντων, συνεχίζουμε. Από εδώ και πέρα έχουμε ένα... τσίρκο μαχών με ολίγη από υπόθεση, που μόνο σκοπό έχουν να αφήσουν τον Σιμόνε Μπιάνκι να ξεσαλώσει στο σχέδιο, παραδίδοντας μας ένα οφθαλμόλουτρο ικανό να μας κάνει να νιώσουμε πως δεν χάσαμε τελείως την ώρα μας και καλύπτοντας τις ατέλειες του σεναρίου. Η μάχη λοιπόν ξεκινά στην Έπαυλη των X-Men και συνεχίζεται στην Γουακάντα, με γκεστς τον Μαύρο Πάνθηρα και την Θύελλα (η οποία εκείνο το διάστημα ήταν παντρεμένη μαζί του), οι οποίοι φυλακίζουν τον Σέιμπερτουθ αλλά αφήνουν τον Γούλβεριν να σεργιανίζει, άσχετα που αυτός ξεκίνησε τον καυγά! Στην βασική ανατροπή της ιστορίας που ακολουθεί, μαθαίνουμε πως οι επιστήμονες της Γουακάντα ανακάλυψαν νεκροταφείο ελεφάντων που περιείχε και οστά ανθρωποειδών Σέιμπερτουθς, σαν και αυτά που βλέπει στα όνειρα του ο Λόγκαν. Χάρη στα ευρήματα, ανέπτυξαν μια θεωρία που υποστηρίζει πως υπάρχει μια πιθανότητα να υπάρχει και ένα παράλληλο εξελικτικό σκέλος εκτός από αυτό που μας έδωσε τους Χόμο Σάπιενς, ένα σκέλος με το όνομα Λούπους Σάπιενς, το οποίο σύμφωνα με τον Πάνθηρα, μπορεί να αποτελεί και την εξήγηση για τον μεγάλο αριθμό μεταλλαγμένων με λυκίσια εμφάνιση και δυνάμεις! Το θέμα δεν εξερευνάται παραπάνω, μιας και ο Κριντ αποδρά και η μάχη συνεχίζει στις πρώην εγκαταστάσεις του Όπλου X, όπου με την βοήθεια μελών της Πτήσης Άλφα, προσπαθεί να τα βάλει με τον Γούαιλντ Τσάιλντ, ο οποίος ήταν αυτός που βοήθησε τον Κριντ να αποδράσει. Όλο αυτό το διάστημα εν τω μεταξύ, ο Γούλβεριν βρίσκει τον εαυτό να χάνει τις αισθήσεις του στην μέση των μαχών και να συνέρχεται με διάσπαρτες πληροφορίες, αλιευμένες από τα όνειρα του. Μια από αυτές του έδωσε εικόνες από το Κολοσσαίο, στο οποίο ένας μασκοφόρος μαχητής με το όνομα Ρωμύλος, σκοτώνει ανθρωπόμορφα Σέιμπερτουθς στην θρυλική αρένα. Ο Γούλβεριν καταφέρνει να σκοτώσει τον - αποκτηνωμένο πλέον - Σέιμπερτουθ, αλλά όχι τον Γουάιλντ Τσάιλντ, που έχοντας διαταγές από τον Ρωμύλο, απλά έπαιζε με τον Γούλβεριν. Και κάπου εκεί σταματάει η ιστορία μιας και δεν ανακαλύπτουμε ποιος είναι ο Ρωμύλος εμφανισιακά και φυσικά δεν υπάρχει άμεση αντιπαράθεση. Το σενάριο όπως ίσως καταλάβατε, είναι όσο πιο τραβηγμένο μπορούσε να το κάνει ο συγγραφέας. Σκοπός του ήταν να κάνει την ανατροπή στην προέλευση της προέλευσης (ώ προέλευση) του Γούλβεριν και όχι να μας δώσει τον υπεύθυνο για ότι βιώνει ο Λόγκαν στα όνειρα του και στον ξύπνιο του. Δεν του βγήκε και ιδιαίτερα πετυχημένο θα έλεγα, μιας και δεν πηγάζει από πραγματική ανάγκη να πει μια αξιόλογη ιστορία κατά την γνώμη μου, αλλά απλά να γεμίσει μερικές σελίδες με τεχνάσματα. Ο Ρωμύλος τελικά εμφανίστηκε πλήρως σε άλλους τίτλους του Wolverine, αλλά δεν ξέρω κατά πόσο εξηγείται επαρκώς το όλο θέμα με την παράλληλη εξελικτική πορεία. Με μια πρώτη σκέψη πάντως, με κάνει να αναρωτιέμαι κατά πόσο έχει νόημα να είναι ο Γούλβεριν και οι άλλοι λυκίσιοι μεταλλαγμένοι μέρος αυτής της κάστας, αν οι μεταλλαγμένοι θεωρείται πως αποτελούν εξέλιξη του Χόμο Σάπιενς. Αν είναι, δεν σημαίνει πως παύουν να είναι μεταλλαγμένοι; Θα το επέτρεπε ποτέ αυτό η Μάρβελ για έναν τόσο δημοφιλή χαρακτήρα; Περίεργα μας τα λες Λεμπ και δεν πιστεύω πως πραγματικά είχες λύση για το πρόβλημα που δημιούργησες... Η ιστορία κυκλοφόρησε σπασμένη σε τρία τεύχη στην χώρα μας.
  25. Ημερομηνία Ελληνικής Κυκλοφορίας: 05-04-2019 Υλικό Συλλογή: The Unworthy Thor v1 01-05 (November 2016 / March 2019) Ένα άλλο Μιόλνιρ, αυτό του Ultimate σύμπαντος, έχει καταλήξει στην δικιά μας γη, χωρίς πλέον κανέναν να το διαφεντεύει. Ο γιος του Όντιν, στην προσπάθεια του να αποκτήσει ξανά αξία, την οποία έχασε στα γεγονότα του Original Sin, θα ψάξει να το βρει. Στο δρόμο του όμως θα βρει αντίσταση από άτομα όπως ο Συλλέκτης, ο Θάνος και η Χέλα, που έχουν τα δικά τους σχέδια για αυτό το σφυρί. Για καλή του τύχη, ο Μπέτα Ρέι Μπιλ θα σπεύσει να βοηθήσει. Ο Θωρ μπορεί να θεωρεί τον εαυτό του ανάξιο, αλλά εγώ δεν θεωρώ τον Jason Aaron το ίδιο μιας και έχει αποδείξει πως ξέρει να γράφει καλές ιστορίες με τον θεό του κεραυνού. Οπότε περίμενα πως θα τον απολαύσω αυτό τον τόμο, κάτι που και έγινε. Θα προτιμούσα πάντως η αποκάλυψη για το τι είπε ο Νικ Φιούρι στον Θωρ που τον έκανε ανάξιο εξαρχής, να ήταν κάτι πιο σημαντικό και βαθυστόχαστο από μια απλή σύνδεση με την αρχή του συνολικού run του Aaron. Κάτι που να σε έκανε σαν αναγνώστη να πιστέψεις πως αυτό ήταν όντως κάτι που θα μπορούσε να ταρακουνήσει τόσο βαθιά έναν θεό, που θα είναι πιο ταιριαστό στην σαφώς κοινή αλλά συνάμα και τόσο διαφορετική ιδιοσυγκρασία που έχουν σε σχέση με τους κοινούς θνητούς, αλλά ας είναι. Είχα επίσης την εντύπωση πως σε αυτή την ιστορία θα είχαμε την αποκατάσταση του Θεού του Κεραυνού, αλλά ο Άαρον αποφάσισε να μας τυραννήσει λίγο ακόμα. Παρόλα αυτά και όπως είπα ήδη, η ιστορία μου άρεσε, αλλά σαφώς και θα μπορούσε να τα πάει καλύτερα. Η έκδοση της Οξύ είναι στα γνωστά της στάνταρ. Βγήκε το διάστημα που περιμέναμε την κυκλοφορία του Avengers Endgame στους κινηματογράφους, στο οποίο φυσικά ο Thor είναι από τους βασικούς χαρακτήρες της ταινίας και κατά κάποιον τρόπο, θα μπορούσε κανείς να πει πως έχει την δικιά του περίοδο «αναξιότητας» στα πλαίσια του MCU. Οι εικόνες από τα περιεχόμενα του τόμου είναι από την Αμερικάνικη έκδοση.
×
×
  • Create New...