Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Ιταλία'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 23 results

  1. Πρωτότυπος τίτλος: Strappare lungo i bordi. Στα ελληνικά, νομίζω, αποδόθηκε ως "Κατά Μήκος της Διακεκομμένης Γραμμής" Κάποιοι από εσάς το έχετε ήδη δει και έχετε γράψει αλλού την άποψή σας. Εγώ το είδα πριν από δύο μέρες, όλα τα επεισόδια μονοκοπανιά και αποφάσισα να γράψω κάτι για αυτή τη σειρά του γνωστού μας Zerocalcare. Πρέπει να προειδοποιήσω, όμως, όσους/ες δεν το έχουν δει ακόμη, ότι, αν και προσπάθησα να μην αναφέρω κάτι, που θα αποκαλύψει στοιχεία της πλοκής, είναι πολύ δύσκολο να γράψει κάποιος τη γνώμη του, χωρίς να αφήσει κάποιους υπαινιγμούς για τη σειρά. Συνεπώς, διαβάζετε με δική σας ευθύνη. Έξι επεισόδια, λοιπόν, διάρκειας 15- 22 λεπτών το καθένα, που αφηγούνται την ιστορία του Zerocalcare και κυρίως τα άγχη του, τις φοβίες του, την αδυναμία του να ενταχθεί αρμονικά, την ατελείωτη γκρίνια του για σχεδόν τα πάντα σε σημείο, που σκεφτόμαστε, ότι έχουμε να κάνουμε με έναν αθεράπευτα ναρκισσιστή, μια άποψη, που την ενισχύει η παρουσία του Αρμαδίλο, που λειτουργεί, κατά δική του δήλωση, ως η συνείδησή του. Αλλά.... ... αυτό που φαίνεται στην αρχή ως μια σειρά αυτοτελών επεισοδίων, αποδεικνύεται ότι αφηγείται μια συνεχόμενη ιστορία με αρχή, μέση και τέλος, ... αυτό που μοιάζει με μια ατελείωτη φλυαρία για τον Zerocalcare και τα ασήμαντα προβλήματά του, αποδεικνύεται, ότι καλύπτει κάτι πολύ σοβαρότερο, ... αυτό που δείχνει να είναι υπερβολικό, γελοίο και φαιδρό, κρύβει την προσπάθεια του αφηγητή να αποφύγει να αντιμετωπίσει τη σκληρή πραγματικότητα, ... αυτό που εμφανίζεται ως εναλλακτικό, ως κάτι που δεν ακολουθεί την πεπατημένη (εκεί αναφέρεται ο τίτλος της σειράς) είναι τελικά μια απόπειρα να κρυφτούμε πίσω από δικαιολογίες, να θεωρήσουμε τον εαυτό μας ως κέντρο του κόσμου, αλλά να ανακαλύψουμε, ότι τελικά ο κόσμος δεν γυρίζει γύρω από εμάς. Δεν είναι τυχαίο, ότι ο Zerocalcare κάνει όλες τις φωνές στα πρώτα 5 επεισόδια εκτός από εκείνη του Αρμαντίλο και μόνο στο τελευταίο επεισόδιο, όπου βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την πολύ σκληρή πραγματικότητα, οι υπόλοιπες φωνές ανήκουν σε άλλους ηθοποιούς. Σε αυτό το επεισόδιο, ο πρωταγωνιστής στρέφει επιτέλους το βλέμμα του στους άλλους ανθρώπους και ανακαλύπτει την πλάνη του και το λαβύρινθο, που ο ίδιος είχε χτίσει γύρω του. Μόνο όταν οι άλλοι χαρακτήρες αποκτούν κυριολεκτικά τη δική τους φωνή (κυρίως οι φίλοι του, η Σάρα και ο Σέκκο) ανακαλύπτει ο ίδιος, όπως και εμείς, πόσα πράγματα δεν είχε καταλάβει ως τότε. Αστείο και συγκινητικό ταυτόχρονα, ηθελημένα χαζό σε κάποιες περιπτώσεις από τη μία, αλλά τελικά πολύ σοβαρό, το έργο του Zerocalcare διαδραματίζεται σε δύο χρονικές περιόδους, τις ατελείωτες παρεκβάσεις του ιδίου επί παντός επιστητού και μια συνάντηση με τους δύο φίλους του, που θα οδηγήσει σε ένα ταξίδι, τον προορισμό και το σκοπό του οποίου θα το μάθουμε στα τελευταία επεισόδια. Ωραία σειρά, προτείνω να τη δείτε, αλλά να σιγουρευτείτε, ότι θα φτάσετε στο τελευταίο επεισόδιο. Και περιμένω απόψεις και σε αυτό το θέμα. Όσες και όσοι θέλουν να μάθουν και τις πολλές αναφορές που έχει η σειρά σε ταινίες, βιβλία κτλ., αλλά και τα τραγούδια που ακούγονται (υπέροχο σάουντρακ!) μπορούν να ρίξουν μια ματιά σε αυτήν την ιστοσελίδα, που είναι μεν στα ιταλικά, αλλά νομίζω, ότι μπορεί να διαβαστεί και χωρίς ιδιαίτερη γνώση της γλώσσας.
  2. Μετά από αρκετά χρόνια όπου βασίλευε ένα τεράστιο κενό στην αγγλόφωνη βιβλιογραφία του Ιταλού κομίστα Sergio Toppi η Lionforge έκανε μια ανακοίνωση που ακούστηκε πολύ μελωδικά στα αυτιά των απανταχού θαυμαστών του αλλά και των εν δυνάμει όπως εγώ. Ξεκίνησε να εκδίδει σε τόμους το σύνολο του έργου του μοναδικού αυτού δημιουργού υπό τον τίτλο The Collected Toppi. Ο πρώτος τόμος έφτασε πριν ένα μήνα στα χέρια μου και υποσυνείδητα καθυστερούσα να τον διαβάσω γιατί φοβόμουν μην πέσουν στο κενό οι τεράστιες προσδοκίες μου, αλλά ευτυχώς συνέβη το αντίθετο. Καταρχήν ο τόμος των 168 σελίδων είναι εξαιρετικής ποιότητας με σκληρό εξώφυλλο και ακριβό χαρτί πάνω στο οποίο γράφει πανέμορφα το βαριά μελανωμενο σχέδιο του Toppi. Τα εξώφυλλα έχουν στρογγυλεμένες γωνίες, μια λεπτομέρεια που ίσως σε κάποιους φαίνεται ασήμαντη αλλά μου φάνηκε πολύ φρέσκια αλλαγή. Με τίτλο "The Enchanted World" περιέχει 11 μικρές ιστορίες (ο Τόπι κατά κύριο λόγο προτιμούσε τα μικρά compact σενάρια που μπορούσε να διηγηθεί σε 5-10 σελίδες) που παίζουν στα όρια μεταξύ fantasy-mystery-horror. Το μαεστρικό του χέρι και το άφταστο επίπεδο του στο ασπρόμαυρο σχέδιο το οποίο είναι ταυτόχρονα ασαφές και πολύ λεπτομερές, προσφέρει ατμοσφαιρικές και σκοτεινές ιστορίες που καταφέρνουν να σε μαγνητίσουν και να σου κάνουν την τρίχα να σηκωθεί με 4 σελίδες και 10 μπαλονάκια λίγου κειμένου, όταν άλλοι χρειάζονται δεκάδες σελίδες ίσα για να σε ιντριγκάρουν. Έχει ένα φοβερό τρόπο να παίζει με τις σκιές έχοντας όλους του τους χαρακτήρες πάντα μισοκρυμμένους από το φως, ενώ ο ριζοσπαστικός τρόπος που ανακατεύει τα καρέ μεταξύ τους και σπάει τα συμβατικά όρια των πάνελ σε απορροφά άμεσα. Είναι πραγματικά από αυτούς που χαζεύεις για πολλή ώρα την κάθε σελίδα μετά την ανάγνωση της. Χαίρομαι ιδιαίτερα που ανταποκρίθηκε σε αυτό που περίμενα και ακόμα παραπάνω, όπως και χαίρομαι που αυτή ήταν η πρώτη σοβαρή επαφή μου με το έργο του. Παραδέχομαι ότι, αν και τελείως διαφορετικοί, υπήρχαν σημεία που ξεπέρασε και τον Μοέμπιους στο δέος που μου δημιούργησε. Η σειρά πλέον απαριθμεί 2 τόμους με τον δεύτερο να βγαίνει 10 του περασμένου μήνα, ελπίζω οι πωλήσεις να είναι τέτοιες που να μην ναυαγήσει η προσπάθεια. Εδώ τσεκάρετε και promo trailer της Lionforge. :)
  3. Πριν μπω σε λεπτομέρειες, πρέπει να πω το εξής: όταν αποφάσισα να ξεκινήσω το Land of Sons του Gipi, δεν περίμενα με τίποτα να διαβάσω αυτό που διάβασα. Η ιστορία εκτυλίσσεται σε ένα μετα-αποκαλυπτικό μέλλον, πιθανότατα κάπου στην Ιταλία, μετά από ένα γεγονός γνωστό απλώς ως «Δηλητηρίαση». Τόνοι σκουπιδιών βρίσκονται εδώ κι εκεί, η τροφή είναι δυσεύρετη, το νερό της λίμνης είναι ακάθαρτο. Σε αυτό το άγριο περιβάλλον, ζουν δύο αδέρφια, στις αρχές της εφηβείας τους ίσως. Ζουν μαζί με τον πατέρα τους, έναν σκληρό άντρα που θέτει αυστηρούς κανόνες και αρνείται ακόμη και την ελάχιστη στοργή στους γιους του. Κι ενώ έχει εξοβελίσει τη γραφή και την ανάγνωση ως δεξιότητες άχρηστες στον κόσμο τους, καθώς δεν μπορούν να συμβάλλουν στην επιβίωσή τους, ο ίδιος κάθεται συχνά και γράφει σε ένα μαύρο ημερολόγιο. Στις σελίδες τους, πιστεύει ο ένας από τους αδερφούς, κρύβονται τα μυστικά του παρελθόντος και οι σκέψεις του πατέρα. Η ιδέα των απομονωμένων πατέρα-γιων και του μυστηριώδους ημερολογίου θυμίζει το Sweet Tooth του Jeff Lemire, αλλά σε γενικές γραμμές οι ομοιότητες σταματούν εκεί. Το cast είναι πολύ πιο περιορισμένο και οι στόχοι των δύο δημιουργών διαφορετικοί. Από τις πρώτες κιόλας σελίδες, το Land of the Sons αποπνέει μια ζοφερότητα που προσωπικά έχω συναντήσει σε ελάχιστα κόμικ, για να μην πω σε κανένα. Αυτό δεν οφείλεται μόνο στη βία στην οποία (αναμενόμενα) επιδίδονται οι χαρακτήρες, αλλά κυρίως στο πόσο άδειες είναι οι ψυχές τους. Σε έναν τέτοιο κόσμο, δεν έχει χώρο η εμπιστοσύνη, δεν υπάρχουν φιλίες, η ζωή κάποιου εξαρτάται από την χρησιμότητά της για κάποιους άλλους. Το σχέδιο του Gipi, παρότι υπερβολικά sketchy, είναι δυνατό, έχει ορμητικότητα και αποδίδει τέλεια το σκοτεινό συναίσθημα που επιθυμεί. Ο Gipi, όμως, αφήνει μια υπόνοια ελπίδας για τους ήρωές του. Ίσως σε κάποια άλλη άκρη της λίμνης να υπάρχει μια ελπίδα, ίσως τα δύο αδέρφια να μπορέσουν να βρουν την προσωπική τους λύτρωση. Το σκοτάδι δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το φως. Το κόμικ διαβάζεται σχετικά γρήγορα, παρά το βάρος και τον όγκο του (282 σελίδες). Η ροή είναι εξαιρετική, δεν σκαλώνει πουθενά, και θα πρότεινα να το διαβάσετε το πολύ σε δύο καθισιές, για να παραμείνετε στο mood. Το La Terra dei Figli κυκλοφόρησε το 2016 από την Coconino Press και σύντομα μεταφράστηκε σε καμιά δεκαριά γλώσσες. Στα αγγλικά, βγήκε το 2018 από την Fantagraphics σε φυσική και ηλεκτρονική μορφή. Το κόμικ κέρδισε βραβεία σε πολλά ευρωπαϊκά φεστιβάλ, με σημαντικότερο το Grand prix de la Critique στο Φεστιβάλ της Ανγκουλέμ.
  4. Πρωτότυποι τίτλοι: Dragonero 15: Intrighi a corte (Αύγουστος 2014), Dragonero 16: Discesa nell'Inframondo (Σεπτέμβριος 2014), Sergio Bonelli Editore Αυτή είναι μια αγγλόφωνη έκδοση, η οποία συγκεντρώνει δύο περιπέτειες του γνωστού μας από την έκδοση της Anubis Μαύρου Δράκου (Dragonero). Τα δύο τεύχη της ιταλικής έκδοσης σχηματίζουν μια θεματική ενότητα, στην οποία ο Ίαν βρίσκεται στο παλάτι του βασιλιά, όπου εξυφαίνεται μια συνωμοσία, την οποία, προκειμένου να λύσει, θα χρειαστεί να ταξιδέψει σε μια άλλη διάσταση με τη βοήθεια του μάγου Άλμπεν. Μεταξύ του άλμπουμ, που έβγαλε η Anubis και αυτού εδώ έχουν παρεμβληθεί άλλα 14 τεύχη, στα οποία έχουν συμβεί διάφορα ενδιαφέρονται πράγματα, ορισμένα από τα οποία σχετίζονται με κάποιους από τους χαρακτήρες, που γνωρίσαμε στην αρχή. Ενδιαφέρουσα και ευχάριστη ιστορία, που δεν διεκδικεί δάφνες σεναριακής πρωτοτυπίας, είναι όμως σαφώς πιο ενήλικη από το αρχικό άλμπουμ και έχει και ένα υπέροχο σχέδιο από τον Τζανκάρλο Ολιβάρες. Για να είμαι ειλικρινής, πάντως, πιστεύω, ότι απευθύνεται σχεδόν αποκλειστικά σε όσους/ες ξετρελάθηκαν με το πρώτο Dragonerο και σε κάθε περίπτωση δεν θα ήταν σώφρον να τη διαβάσει κανείς, εάν δεν έχει διαβάσει πρώτα το κόμικ της Anubis ή κάποια άλλη έκδοσή του, γιατί η ανάγνωση του πρώτου είναι προαπαιτούμενη για αυτό εδώ. Ακόμη κι αν δεν ξετρελαθήκατε με το πρώτο Dragonero και απλά σας άρεσε, νομίζω, ότι θα σας αρέσει και αυτό εδώ. Αν έχω καταλάβει καλά από τα στοιχεία της έκδοσης της Epicenter, η οποία, για όσους/ες δεν γνωρίζουν εκδίδει αποκλειστικά κόμικς της Bonelli στα αγγλικά και από ό,τι φαίνεται από τα ονόματα των συντελεστών, διευθύνεται από μια ομάδα συνεργατών από χώρα ή χώρες της τέως Γιουγκοσλαβίας, υπήρξε μια ιταλική, έγχρωμη έκδοση αυτών των δύο τευχών με τίτλο "MInaccia all' Impero" (ακριβώς, ό,τι σημαίνει ο αγγλικός τίτλος) και αυτή την έκδοση μετέφρασαν στα αγγλικά οι κύριοι της Epicenter. Και η έκδοση είναι εξαιρετική: μεγάλο σχήμα, σκληρόδετη, ιλουστρασιόν χαρτί, ζωντανά, υπέροχα χρώματα, που αναδεικνύουν το σχέδιο του Ολιβάρες και όλα αυτά, καλώς ή κακώς, στην ανάλογη τιμή. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ.
  5. No Pasaran! Γιάννης Κουκουλάς Το γνωστό σύνθημα αντίστασης στον φασισμό γίνεται τίτλος βιβλίου από τον Vittorio Giardino σε μια ιστορία για τον αγώνα των δημοκρατικών δυνάμεων ενάντια στον Φράνκο κατά τον ισπανικό εμφύλιο. Μπορεί ο ίδιος ο Vittorio Giardino, ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Ιταλούς δημιουργούς, να θεωρείται βασικός εκπρόσωπος της «καθαρής γραμμής» στο σχέδιο και της εμμονής στις ρεαλιστικές αναπαραστάσεις κτιρίων, πόλεων, δρόμων, ενδυμασιών κ.λπ., αλλά οι ιστορίες του είναι σκοτεινές, δύσκολες, δυσοίωνες και συνήθως τοποθετημένες σε κρίσιμες ιστορικές στιγμές. Όπως αναφέρει και ο επιμελητής της έκδοσης, Γιάννης Μιχαηλίδης, όμως, η «καθαρή γραμμή» του Giardino δεν είναι αυτή του Herge ή του Edgar Jacobs αλλά αυτή του Higo Pratt, του Moebius, του Carl Barks και του Floyd Gottfredson. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της μικτής γραμμής και του καθαρού, γραμμικά αναπτυσσόμενου αλλά στιβαρού σεναρίου είναι το «No Pasaran» (μετάφραση: Γαβριήλ Τομπαλίδης, εκδόσεις Jemma Press, 64 σελίδες) με πρωταγωνιστή τον Γαλλοεβραίο Max Fridman, πρώην μέλος της γαλλικής αντικατασκοπίας και πρωταγωνιστή σε πέντε συνολικά ξεχωριστές και αυτοτελείς ιστορίες του Giardino, που αποφασίζει να αφήσει την ηρεμία του σπιτιού του στην ασφαλή Γενεύη και να ταξιδέψει στην ταραγμένη Ισπανία στα χρόνια του αιματηρού εμφυλίου αναζητώντας έναν παλιό φίλο του, εθελοντή μαχητή της ελευθερίας στις γραμμές των δημοκρατικών δυνάμεων. Βαθιά πολιτικός, όπως πάντα, ο Giardino –και χωρίς να πλατειάζει ή να αφήνει διακηρυκτικού τύπου «κορόνες» παρά τη σαφή πολιτική θέση του– περιγράφει την Ισπανία του εμφυλίου για να υπενθυμίσει ότι εκεί πολέμησαν ανεκπαίδευτοι ηρωικοί εθελοντές από όλη την Ευρώπη στο πλευρό της νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης κόντρα σε έναν πάνοπλο φασιστικό στρατό στασιαστών, υποστηριζόμενων από τις δυνάμεις του Άξονα. Δίνει έτσι μια συναρπαστική, φανταστική ιστορία που θα μπορούσε να είναι και αληθινή, καθιστώντας επίκαιρη τη γνώση της πρόσφατης πολιτικής και στρατιωτικής ιστορίας της Ευρώπης. Και προλογίζοντας ο ίδιος το βιβλίο του ξεκαθαρίζει την επιλογή του τίτλου του, «No Pasaran». «Στο τέλος οι στρατιωτικοί, οι αντιδραστικοί, οι πραξικοπηματίες νίκησαν, η δικτατορία εγκαθιδρύθηκε και όλοι προσαρμόστηκαν. Αναγκαστικά, ίσως σοφά πράττοντας, αποφάσισαν να πράξουν ρεαλιστικά. Όμως όχι ο Πικάσο. Όχι ο Μιρό, όχι ο Αλμπέρτι, όχι ο Νερούδα. Ηττημένοι ναι, παραδομένοι ποτέ. No Pasaran! Δεν θα περάσουν, είπαν. Περάσαμε, απάντησαν χλευαστικά οι νικητές. Αλλά όμως, ακόμα και σήμερα, για τον καθέναν από εμάς, υπάρχουν πράγματα που δεν μπορούν να περάσουν. Και αν καταφέρουν να περάσουν, αυτό δεν θα έχει συμβεί με τη δική μου βοήθεια. Ούτε με τη δική μου σιωπή». Πηγή
  6. Τίτλος Πρωτότυπου: Max Fridman: No Pasaràn, Lizard, 2000 Πρώτη ελληνική έκδοση: Jemma Press, Φεβρουάριος 2022 "No pasarán!" "Δεν θα περάσουν!" Ποιοι; Μα οι φασίστες του Φράνκο, οι οποίοι αιματοκύλησαν την Ισπανία και την οδήγησαν σε έναν τριετή εμφύλιο πόλεμο, οι πληγές του οποίου είναι αισθητές, ακόμη και σήμερα, αφού συχνά ανακαλύπτονται τάφοι δολοφονημένων. Δυστυχώς, όμως, οι φασίστες πέρασαν και επέβαλαν μαι δικτατορία, που διήρκεσε 35 χρόνια, έως το θάνατο του Φράνκο. Η αντίσταση του ισπανικού λαού, όμως, ενέπνευσε πάρα πολλούς καλλιτέχνες και φυσικά και δημιουργούς κόμικς. Ένας από αυτούς, ήταν και ο σπουδαίος Βιττόριο Τζαρντίνο, που βρίσκει αφορμή στον ισπανικό εμφύλιο, για να μας δώσει την τρίτη περιπέτεια του τέως κατασκόπου Μαξ Φρίντμαν (η πρώτη ήταν η "Ουγγρική Ραψωδία", ενώ η δεύτερη δεν έχει μεταφραστεί ακόμη στα ελληνικά). Το έργο αποτελείται από τρεις τόμους, εμείς ήδη έχουμε στα χέρια μας τον πρώτο και αναμένουμε τους δύο επόμενους, που πιστεύω, ότι δεν θα αργήσουν. Η αρχή της αφήγησης βρίσκει τον Φρίντμαν να απολαμβάνει την ηρεμία του σπιτιού στη Γενεύη του μαζί με την κόρη του, το φθινόπωρο του 1938, όταν ο κλοιός είχε αρχίσει να σφίγγει γύρω από τους Δημοκρατικούς. Ο Φρίντμαν δέχεται την επίσκεψη της συζύγου ενός συμπολεμιστή του στην Ισπανία, ο οποίος αγνοείται και οι αναμνήσεις του, και ίσως και κάποια συναισθήματα, θα τον οδηγήσουν ξανά στην πολύπαθη χώρα, εκεί όπου έχουν μαζευτεί αντιπρόσωποι από κάθε πολιτικό στρατόπεδο, για να ελέγξουν την κατάσταση. Και καθώς ο Φρίντμαν αναζητά το φίλο του, αντιλαμβάνεται, ότι η πραγματική μάχη δίνεται στα μετόπισθεν, μεταξύ αυτών των αντιπροσώπων. Δεν έχει νόημα να επεκταθώ περισσότερο στην υπόθεση, εξάλλου είναι ο πρώτος τόμος, και ως εκ τούτου, είναι μοιραία εισαγωγικός. Το σενάριο είναι πολύπλοκο και πολλά πρόσωπα κάνουν την εμφάνισή τους. Η πρώτη ανάγνωση άφησε εξαιρετικές εντυπώσεις, αλλά θα το κρίνουμε, πιστεύω, πληρέστερα, όταν ολοκληρωθεί. Εννοείται, ότι το σχέδιο είναι υπέροχο, παρόλο που θεωρώ, ότι το ασπρόμαυρο της "Ουγγρικής Ραψωδίας" ανεδείκνυε τελικά καλύτερα τις γραμμές του μεγάλου σχεδιαστή. Η έκδοση της Jemma Press είναι υπέροχη: ωραίο χαρτί, ζωντανά χρώματα, εξαιρετική μετάφραση από το Γαβριήλ Τομπαλίδη και συμπληρώνεται από μια ιστορική αναδρομή και μια εισαγωγή από τον ίδιο τον Τζαρντίνο και από ένα πολύ, πάρα πολύ ενδιαφέρον κείμενο του Γιώργου Μιχαηλίδη, που έχει κάνει και την επιμέλεια. Μοναδική παραφωνία, τα μπαλονάκια των διαλόγων, που φαίνονται πολύ μεγάλα και έτσι περισσεύει πολύς χώρος, μάλλον επειδή η γραμματοσειρά, που επιλέχθηκε είναι αρκετά μικρή. Δεν υπάρχει λόγος να αναβάλλετε την αγορά του κόμικ, αν δεν το έχετε ήδη κάνει. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ.
  7. Τίτλος Πρωτότυπου: Rapsodia Ungherese: Le avventure di Max Fridman, L'Isola Trovata, Bologna, 1982 Πρώτη ελληνική έκδοση: Βαβέλ, Απρίλιος 1990 Βρισκόμαστε στις αρχές του 1938 και η ναζιστική απειλή πλανάται πάνω από την Ευρώπη. Με πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, σχεδόν όλη η ομάδα των Γάλλων κατασκόπων στη Βουδαπέστη εξολοθρεύεται και μόνο μια κατάσκοπος μένει ζωντανή. Οι αρχές στο Παρίσι στέλνουν τον Μαξ Φρίντμαν, απόστρατο κατάσκοπο εβραϊκής καταγωγής, στη Βουδαπέστη, για να ανακαλύψει τι ακριβώς συμβαίνει και για να προστατεύσει την επιζήσασα. Η αποστολή θα αποδειχθεί εξαιρετικά δύσκολη, αφού τα πτώματα γύρω από τον Φρίντμαν θα αρχίσουν να εμφανίζονται, προτού καν εκείνος φτάσει στον προορισμό του. Και όταν φτάσει εκεί, θα βρεθεί σε ένα δίκτυο ανθρώπων, όπου κανένας και καμία δεν είναι αυτό που φαίνεται. Αυτή είναι η κεντρική υπόθεση και το ιστορικό πλαίσιο μέσα στο οποίο κινείται το εξαιρετικό κόμικ, του μεγάλου Ιταλού σχεδιαστή Βιττόριο Τζαρντίνο, πρώτο και μέχρι πολύ πρόσφατα μοναδικό μεταφρασμένο στη γλώσσα μας, από μια σειρά άλμπουμ (5 συνολικά), τα οποία εξιστορούν τις περιπέτειες του Μαξ Φρίντμαν, που είναι και ο υπότιτλος της ελληνικής έκδοσης. Η αναπαράσταση της ταραγμένης εποχής είναι εξαιρετική με τον Τζαρντίνο να χτίζει ένα ολόκληρο πλέγμα από κατασκόπους, μοιραίες γυναίκες, Ναζί, Εβραίους, κομμουνιστές, αστούς, μεταμφιεσμένους, ακόμη και Τούρκους, αλλά και Έλληνες, αφού η ιστορία τελικά καταλήγει στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στην Τήνο. Η ιστορία είναι πολύ ενδιαφέρουσα και η δράση ασταμάτητη, το δε τέλος είναι οδυνηρά πικρό, αφού ο Φρίντμαν θα συνειδητοποιήσει, ότι κυνηγούσε χίμαιρες, που είχαν σκοπό να αποσπάσουν την προσοχή των μυστικών υπηρεσιών από τις πραγματικές προθέσεις των Ναζί. Ο Φρίντμαν είναι ένας ήρωας ευάλωτος και ανθρώπινος, που βρίσκεται διαρκώς σε κίνδυνο και κάποιες φορές λαμβάνει λάθος αποφάσεις. Ο πραγματικός ήρωας του έργου όμως είναι η ίδια η εποχή, το τέλος του μεσοπολέμου και των ψευδαισθήσεων. Το σχέδιο είναι φυσικά υπέροχο. Αν και Ιταλός, ο Τζαρντίνο ακολουθεί την "καθαρή γραμμή" και φαίνεται, ότι έχει κάνει εκπληκτική δουλειά στην αναπαράσταση των τοπίων και ιδιαίτερα των πόλεων, σε σημείο, ώστε η ίδια η πόλη της Βουδαπέστης αναδεικνύεται σε πρωταγωνίστρια της ιστορίας. Το κόμικ κυκλοφόρησε στα ελληνικά το 1990 από τη Βαβέλ στο πλαίσιο της σειράς "Βαβέλ Noir" σε μετάφραση της Παυλίνας Καλλίδου. Η ελληνική έκδοση είναι ασπρόμαυρη, στο εξωτερικό έχει κυκλοφορήσει έγχρωμο. Δεν γνωρίζω εάν η πρωτότυπη ιταλική έκδοση ήταν ασπρόμαυρη ή έγχρωμη, πιστεύω, όμως, ότι το ασπρόμαυρο σχέδιο αναδεικνύει καλύτερα τις γραμμές του Τζαρντίνο. Το άλμπουμ είναι ακόμη σε κυκλοφορία και μπορείτε να το βρείτε σε κεντρικά βιβλιοπωλεία σε ιδιαίτερα χαμηλή τιμή. Τώρα, που θα κυκλοφορήσει μετά από τόσα χρόνια και νέος τόμος με τις περιπέτειες του Μαξ Φρίντμαν, είναι καιρός να το ανακαλύψετε., αν δεν το έχετε ήδη Τα σκαναρίσματα του εξωφύλλου και του οπισθόφυλλου είναι από τον @geo_trou, τον οποίον ευχαριστώ πολύ! . Όλες οι υπόλοιπες εικόνες είναι από το Ίντερνετ, ενώ η σκαναρισμένη ελληνική σελίδα προέρχεται από το ιστολόγιο comicstrades.
  8. Τίτλος Πρωτότυπου: Unastoria, Coconino Press, 2013 Υπάρχουν κάποια έργα, που σε μαγεύουν ακόμη κι αν είσαι σίγουρος, ότι συλλαμβάνεις απόλυτα το νόημά τους. Ένα τέτοιο έργο είναι και αυτό εδώ, το πρώτο κόμικ του Τζίπι (κατά κόσμον Gianni Pacinotti), που διαβάζω. Μια ιστορία, που είναι δύο ή μήπως όχι; Ο Σιλβάνο Λάντι είναι ένας συγγραφέας 50 ετών, που παθαίνει νευρικό κλονισμό και η αρχή της αφήγησης τον βρίσκει στο ψυχιατρείο. Παράλληλα, είναι και η ιστορία του προπάππου του, του Μάουρο, που πολέμησε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. από την αρχή μαθαίνουμε, ότι ο Σιλβάνο κατατρύχεται από δύο συγκεκριμένες εικόνες, εκείνης ενός δέντρου και εκείνης ενός βενζινάδικου. Καθώς εξελίσσεται η ιστορία, βυθιζόμαστε ολοένα και περισσότερο στον ψυχισμό του Σιλβάνο, ο οποίος φαίνεται να έχει εμμονή με την έννοια της ηλικίας και πώς αυτή επηρεάζει την οπτική μας, αλλά και με τα ημερολόγια του προπάππου του. Από την αρχή κιόλας, η αφήγηση φαίνεται θολή και κατακερματισμένη: Διαβάζουμε μια κάτι που φαίνεται σαν μονόλογος και μετά μεταφερόμαστε σε ένα μέρος, όπου δύο άνθρωποι (ο Σιλβάνο και ο Μάουρο, όπως ανακαλύπτουμε στη συνέχεια, οδηγούν ένα αγωνιστικό αυτοκίνητο. Η ιστορία δεν ακολουθεί μια γραμμική εξέλιξη, αλλά δίνεται με φλας μπακ και ενδιάμεσα στις δύο αφηγήσεις παρεμβάλλονται και άλλες, όπως μια αφήγηση μιας βαρόνης, η οποία εμπνέει κατά κάποιο τρόπο, έναν εφευρέτη να φτιάξει το πολυβόλο, που θα θερίσει τους στρατιώτες στον πόλεμο. Γενικά το κόμικ φαίνεται να έχει μια συνειρμική ροή, που δεν είναι καθόλου εύκολο να γίνει κατανοητή και αφήνει πολλά πράγματα ασαφή και συγκεχυμένα. Είναι δύο οι ιστορίες ή τελικά είναι μόνο μια, αυτή των ανθρώπων, που προσπαθούν με κάθε τρόπο να απεγκλωβιστούν από μια δύσκολη κατάσταση; Μήπως ο Σιλβάνο έχει πάθει σοκ από την αποκάλυψη του τρόπου με τον οποίον τελικά σώθηκε ο προπάππους του; Και συνέβησαν όλα αυτά πραγματικά ή ανήκουν στη φαντασία του αποξενωμένου από την οικογένειά του Σιλβάνο; Πώς κατάφερε ο Μάουρο να επιζήσει μετά από τις πράξεις του, ενώ ο φαινομενικά επιτυχημένος Σιλβάνο έχει καταρρεύσει; Μήπως η κατάρρευση του τελευταίου απεικονίζει κάποια παρόμοια κατάσταση του πρώτου, την οποία δεν τη βλέπουμε στην αφήγηση; Δεν έχω καμία απάντηση για τίποτα από αυτά, είναι ένα έργο ανοιχτό σε ερμηνείες και θα επιθυμούσα διακαώς να διαβάσω και τις απόψεις σας. Το σχέδιο του Τζίπι είναι εξαιρετικό, μετακινείται από ασπρόμαυρα σχέδια σε έγχρωμα, από το μελάνι στην ακουαρέλα, από καρέ με αρκετά λόγια σε βουβά καρέ και με κάθε αλλαγή στην τεχνοτροπία προσπαθεί, υποθέτω, να δείξει και μια αλλαγή στο μοτίβο της αφήγησης. Υπέροχο σχέδιο, εκπληκτική και εμπνευσμένη σκηνοθεσία, πραγματικά μια οπτική απόλαυση σε συνδυασμό με την αφήγηση, δημιουργούν μια εξαιρετική εμπειρία. Δύσκολο και απαιτητικό έργο. Κυκλοφόρησε στα αγγλικά από τη Fantagraphics το 2020 σε μια πολύ όμορφη έκδοση, η οποία, όμως, δεν περιέχει τίποτα επιπλέον. Περισσότερος Gipi εδώ (κόμικ που πρέπει να βάλω επειγόντως στο πρόγραμμα!!). Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: μια πολύ ενδιαφέρουσα κριτική
  9. Ένας ανώνυμος και μασκοφόρος αντιήρωας Γιάννης Κουκουλάς Είκοσι Ιταλοί δημιουργοί κόμικς τιμούν τον Diabolik, τον θρυλικό Αρχοντα του εγκλήματος και της μεταμφίεσης, που συμπληρώνει 60 χρόνια ζωής. Ήταν άσος των μεταμφιέσεων και μπορούσε να ξεγελάσει τους πάντες με τις μάσκες και τα υπέροχα σχεδιασμένα κοστούμια του. Ήταν όμως και άριστος γνώστης των πολεμικών τεχνών, ειδήμων στα όπλα και τη χρήση τους, ικανότατος κατασκευαστής εκρηκτικών και παρασκευαστής χημικών μιγμάτων για κάθε περίσταση. Ήταν επίσης καλλιεργημένος και μορφωμένος αλλά και πολύ εκλεκτικός στα γούστα του. Οδηγούσε πάντα μια μαύρη Τζάγκουαρ και διάλεγε (να κλέβει) τα καλύτερα. Από το 1962 μέχρι σήμερα κανείς δεν έμαθε το πραγματικό του όνομα. Όλοι όμως ήξεραν και έτρεμαν τον Diabolik. Ο μαυροφορεμένος Άρχοντας του εγκλήματος με τις αριστοκρατικές συνήθειες έκανε την πρώτη του εμφάνιση στα ιταλικά κόμικς το 1962. Τον χαρακτήρα του αλλά και το format των βιβλίων που θα τον φιλοξενούσαν επινόησαν δύο αδελφές από το Μιλάνο, η Angela και η Luciana Giussani. Όπως έλεγαν οι ίδιες, εμπνεύστηκαν τον Diabolik αλλά και το στιλ των ιστοριών του όταν βρήκαν παρατημένο στον σταθμό του τρένου ένα βιβλίο τσέπης με περιπετειώδεις ιστορίες. Η σκέψη ήταν απλή: ένας χαρακτήρας ο οποίος θα πρωταγωνιστεί σε περιπέτειες που διαρκούν όσο ένα σύντομο ταξίδι με τρένο και μάλιστα σε ιστορίες με αστυνομική δράση, που εκείνη την εποχή ήταν ένα ιδιαιτέρως δημοφιλές λογοτεχνικό είδος. Οι αδελφές Giussani ήταν αυτές που εισήγαγαν ή, τουλάχιστον, διέδωσαν τη μορφή των «fumetti neri», των αυτοτελών, σκοτεινών ιταλικών κόμικς με έναν σταθερό χαρακτήρα που κυκλοφορούσαν σε μικρό μέγεθος και κάθε σελίδα τους αποτελούνταν από δύο καρέ. Στον Diabolik, πιθανώς, οφείλει την ύπαρξή του ένα ολόκληρο είδος κόμικς που στην Ιταλία έκαναν θραύση από τη δεκαετία του 1960 και μετά. Όπως γράφει και ο Milo Manara στον πρόλογό του για το «Diabolik - Με το βλέμμα των άλλων» (εκδόσεις Jemma Press, μετάφραση: Γαβριήλ Τομπαλίδης, 192 σελίδες): «Αν δεν είχε υπάρξει το Diabolik, πιθανόν δεν θα υπήρχαν όλα αυτά τα φουμέτι μικρού σχήματος, με δύο καρέ σε κάθε σελίδα που, όπως και αν το δείτε, τους αξίζουν τα εύσημα για το ότι αποτελούσαν για τους αναγνώστες το μεταφορικό μέσο από τα παιδικά κόμικς σ’ εκείνα για ενηλίκους. […] Επιπλέον, η ανάγνωση του Diabolik πέρα από κάθε αμφιβολία συντέλεσε στη μεγάλη αλλαγή νοοτροπίας, στην κοινωνική και πολιτική ματιά που είναι γνωστή σαν το “εξήντα οκτώ”. Δεν μπορώ να ξέρω σε τι ποσοστό, όμως δίχως άλλο το έκανε, αν μη τι άλλο και μόνο εξαιτίας του θάρρους που είχαν οι αδερφές Giussani να προτείνουν έναν εγκληματία για τον ρόλο ενός ήρωα σαγηνευτικού και ατρόμητου: κάτι πρωτόγνωρο!». Τον Diabolik σχεδίασαν πολλοί σπουδαίοι Ιταλοί δημιουργοί, ανάμεσά τους οι Sergio Zaniboni, Giorgio Montorio, Brenno Fiumali κ.ά. που διατήρησαν τα βασικά χαρακτηριστικά απαράλλαχτα: έντονη δράση με πρωταγωνιστή τον Diabolik και τη συνεργάτιδα, σύντροφο και ερωμένη του, Eva Kant, απίστευτες επινοήσεις και ευρηματικότητα από έναν γοητευτικό και τετραπέρατο ληστή που σκοτώνει σπάνια τους εχθρούς του και μόνο όταν κινδυνεύει η ζωή του, παθιασμένοι ντετέκτιβ και αστυνομικοί που διαρκώς αποτυγχάνουν γιατί ο Diabolik είναι πολύ εξυπνότερος από αυτούς. Οι περιπέτειες του Diabolik έχουν πουλήσει πολλά εκατομμύρια αντίτυπα στην Ιταλία και σε άλλες χώρες, έχουν μεταφερθεί σε κινούμενα σχέδια, σε κινηματογραφική ταινία, σε ραδιοφωνική σειρά. Και σίγουρα έχουν επηρεάσει πολλούς από τους σύγχρονους Ιταλούς δημιουργούς κόμικς. Πολλοί από αυτούς, μεγάλα ονόματα των σύγχρονων ευρωπαϊκών κόμικς (Vittorio Giardino, Sergio Toppi, Giuseppe Palumbo, Silvia Ziche, Lorenzo Mattotti, Giorgio Cavazzano, Roberto Baldazzini κ.ά.), αποτίνοντας φόρο τιμής στον μασκοφόρο αντιήρωα και αποδίδοντας τα εύσημα στις δημιουργούς του, συμμετέχουν στην έκδοση «Diabolik - Με το βλέμμα των άλλων» με δικές τους ιστορίες για τον «βασιλιά του τρόμου». Σε μια έξοχη έκδοση που συνοδεύεται από τα λόγια και τις απόψεις πολλών από αυτούς τους δημιουργούς για τον μασκοφόρο, διαφορετικό εγκληματία και «δάσκαλό» τους στη σπουδαία διαδρομή των ιταλικών κόμικς από το 1960 μέχρι σήμερα. Πηγή
  10. Ο Zerocalcare είναι ένας από τους πιο σημαντικούς δημιουργούς της σύγχρονης ιταλικής σκηνής, γνωστός (τουλάχιστον εκτός της χώρας του) για το Kobane Calling, ένα κόμικ-ταξίδι στην δοκιμαζόμενη Συρία. Πριν από αυτό, όμως, είχε δημιουργήσει κόμικς εξίσου αξιόλογα. Ένα από αυτά είναι το Tentacles at my Throat ή, στα ιταλικά, Un Polpo alla Gola. Το ξεκίνησα νομίζοντας ότι είναι μια περιπέτεια ενηλικίωσης με στοιχεία του φανταστικού. Λάθος, εν μέρει, γιατί όντως είναι μια ιστορία ενηλικίωσης. Πρόκειται, όμως, για ένα αυτοβιογραφικό κόμικ; Μάλλον ναι, ωστόσο δεν γνωρίζω τι ποσοστό όσων διάβασα στις σχεδόν 200 σελίδες συνέβη πραγματικά και τι όχι. Όπως κι αν έχει, ο Zerocalcare μας διηγείται μια ιστορία που έχει τις ρίζες της στα παιδικά του χρόνια. Τότε που η φαντασία οργίαζε και κάθε σχολικό διάλειμμα μπορούσε να μετατραπεί σε περιπέτεια. Που το Καλό και το Κακό αντιπροσωπεύονταν από τον He-Man και τον Darth Vader αντίστοιχα (ε, και μεταξύ μας, ποιος δεν θα πειθόταν από την επιβλητική φωνή του Σιθ;). Που η άρνηση ήταν η λύση σε κάθε κατηγορία των μεγάλων. Ναι, αλλά ποια είναι τέλος πάντων η ιστορία; Θα προτιμήσω να μην γράψω κάτι για την πλοκή και φυσικά ούτε για τα πλοκάμια του τίτλου. Από τα πρώτα κιόλας καρέ, καταλαβαίνει κανείς ότι ο Zerocalcare έχει αυτό το κάτι. Δεν είναι το σχέδιο. Το οποίο, ναι μεν είναι ζωηρό και ταιριαστό, αλλά όχι ραφιναρισμένο. Ούτε η ιστορία αυτή καθαυτή, που είναι αναμφίβολα ενδιαφέρουσα. Είναι ο (γρήγορος αλλά όχι κουραστικός) ρυθμός, η αφήγηση (που σε ρουφάει αμέσως), το (ενήλικα παιδικό) χιούμορ και οι (πανέξυπνοι) συμβολισμοί. Θεωρώ ότι το Tentacles at my Throat ανήκει σε μια κατηγορία κόμικς τα οποία, παρότι δεν θα χαρακτηρίζονταν εύκολα ως αριστουργήματα, είναι εξαιρετικά πολυεπίπεδα και σου προκαλούν έντονα συναισθήματα. Αν αυτοαποκαλείστε εραστές της 9ης τέχνης, διαβάστε το. Αν δεν είστε τόσο φαντασμένοι και απλώς σας αρέσουν τα αυτοβιογραφικά/slice-of-life κόμικς με καρτουνίστικο σκίτσο, ε τότε το Tentacles at my Throat είναι για εσάς. Μερικά milestones του κόμικ: Κυκλοφόρησε στα ιταλικά το 2012, από την BAO Publishing. Οι δύο πρώτες εκδόσεις (συνολικά πάνω από 10.000 αντίτυπα) ξεπούλησαν από προπαραγγελίες! Το 2013 κέρδισε το Βραβείο Attilio Micheluzzi Καλύτερου Κόμικ. Μεταφράστηκε στα αγγλικά από την Europe Comics το 2018. Παρουσιάστηκε στο comicstreet.gr
  11. Ένα μικρό βιβλιαράκι, 36 συνολικά σελίδων, πίσω από το οποίο κρύβεται μια τραγική ιστορία. Ο Μάριο Νταλμαβίβα υπήρξε μέλος του αντιεξουσιαστικού χώρου στην Ιταλία και μετά τη δολοφονία του πρωθυπουργού Άλντο Μόρο από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες και με βάση ένα ν νόμο, τον οποίον πέρασε η ιταλική κυβέρνηση, φυλακίστηκε με την κατηγορία της "σύστασης ένοπλης συμμορίας και ανατρεπτικής οργάνωσης". Ο Νταλμαβίβα πέρασε 5,5 ολόκληρα χρόνια στη φυλακή περιμένοντας τη δίκη του, στην οποία τελικά καταδικάστηκε σε 50 μήνες φυλάκιση, τους οποίους είχε ήδη εκτίσει, με αποτέλεσμα να αφεθεί ελεύθερος. Στη φυλακή ο Νταλμαβίβα ξεκίνησε να σχεδιάζει. Και επειδή δεν ήταν επαγγελματίας σχεδιαστής, το μόνο που σχεδίαζε ήταν μια πόρτα. Ίδια σχεδιαστικά κάθε φορά, αλλά και εντελώς διαφορετική.... Πίσω από αυτήν την πόρτα, αναδυόντουσαν οι σκέψεις των κρατούμενων, οι οποίοι προσπαθούσαν να σαρκάσουν τη φρικτή και άδεια πραγματικότητα την οποία βίωναν. Σκέψεις, που κρατάνε τους ανθρώπους στη ζωή και τους προφυλάσσουν από την τρέλα και την αυτοκτονία. Σκέψεις για κάθε ξεχωριστή μέρα, που φαίνεται τόσο ίδια με όλες τις προηγούμενες. Ένα πολύ πικρό κόμικ, που προφανώς δεν το αγοράζει κανείς για το σχέδιό του, αλλά για τα μηνύματα, που περνάει., εφόσον φυσικά τον/την ενδιαφέρουν. Τα στριπάκια του Νταλμαβίβα ξεκίνησαν να δημοσιεύονται στο ιστορικό ιταλικό περιοδικό κόμικς "Linus" από τις αρχές του 1981 έως τα μέσα του 1984, όταν αποφυλακίστηκε ο Νταλμαβίβα. Κάποια από αυτά, τα διαβάσαμε και σε τεύχη της Βαβέλ στα μέσα της δεκαετίας του 1980 και αυτά συγκεντρώθηκαν και κυκλοφόρησαν σε αυτό το βιβλιαράκι το 2007 από τις εκδόσεις "Επανοικειοποίηση", μαζί με έναν πρόλογο, ο οποίος επίσης αντλεί στοιχεία από κείμενα της Βαβέλ. Το τευχάκι βρίσκεται σε σχεδόν εξευτελιστική τιμή σε ορισμένα κεντρικά βιβλιοπωλεία, εφόσον θεωρήσουμε, ότι όντως υπάρχει απόθεμα. Ο Μάριο Νταλμαβίβα πέθανε μετά από μακριά ασθένεια τον Ιούλιο του 2016 στα 73 του. Το εξώφυλλο είναι από το Ίντερνετ, επειδή το εξώφυλλο του δικού μου αντίτυπου ήταν κιτρινισμένο. Τα σκαναρίσματα του οπισθόφυλλου και των εσωτερικών σελίδων έγιναν από εμένα. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Άρθρο του Γιάννη Κουκουλά στην "Εφημερίδα των Συντακτών" Άρθρο της Βασιλείας Βαξεβάνη στο comicdom.gr Βιογραφία του Νταλμαβίβα στο sangay.gr, όπου μπορείτε να διαβάσετε τα στριπάκια και τα κείμενα, που είχε γράψει ο Γιώργος Σιούτης στα τεύχη 35 και 42 της Βαβέλ.
  12. Τίτλος πρωτότυπου: Diabolik fuori dagli Schemi, εκδόσεις Astorina, 2018 Να λοιπόν, που μετά από σχεδόν 40 χρόνια από την τελευταία του εκδοτική εμφάνιση στα μέρη μας, ο διάσημος μασκοφόρος εγκληματίας Διαβολίκ επιστρέφει. Όχι όμως, σε ένα δικό του κόμικ, αλλά σε μια ανθολογία φόρο τιμής στον ήρωα, η οποία κυκλοφόρησε στην Ιταλία με αφορμή τη συμπλήρωση 55 χρόνων από την πρώτη εμφάνιση του (αντι)ήρωα και αποτελεί επαυξημένη έκδοση μιας παρόμοιας ανθολογίας, η οποία είχε κυκλοφορήσει το 2002. Για το Διαβολίκ και τη σημασία του για τα ιταλικά, κυρίως, κόμικς μπορείτε να διαβάσετε στην ανάρτηση, το σύνδεσμο της οποίας παραθέτω στην πρώτη παράγραφο. Υποθέτω, ότι στους περισσότερους Έλληνες αναγνώστες κάτω των 40 το όνομα "Διαβολίκ" δεν λέει και πολλά, ίσως και τίποτα, αλλά στην Ιταλία είναι ένα πάρα πολύ σημαντικό κόμικ, κυρίως επειδή ήταν το πρώτο, που λάνσαρε με επιτυχία, τόσο το μικρό μέγεθος με τα δύο καρέ ανά σελίδα, όσο και έναν ήρωα, που αψηφά το νόμο και την ηθική. Η επιρροή του κόμικ στους Ιταλούς κομίστες είναι πολύ μεγάλη και αυτό φαίνεται και από τις συμμετοχές σε αυτόν τον τόμο, όπου συνεργάζονται κάποιοι από τους σημαντικότερους εκπροσώπους των κόμικς στην Ιταλία, πολλοί από αυτούς είναι γνωστοί και στην Ελλάδα. Sergio Toppi Όλα αυτά είναι μεν ωραία, αλλά αμφιβάλλω, εάν και κατά πόσον ενδιαφέρουν τους σύγχρονους Έλληνες αναγνώστες και κυρίως εκείνους, που δεν έχουν διαβάσει ποτέ το κόμικ. Άρα, ένα πρώτο ερώτημα είναι "τι χρειάζεται να ξέρει ένας νέος στον κόσμο του Διαβολίκ" αναγνώστης. Η απάντηση είναι "σχεδόν τίποτα", παρά μόνο τα βασικά (κλέφτης κυρίως διαμαντιών με ταλέντο στις μεταμφιέσεις, με σύντροφο την Εύα Καντ, τον οποίον κυνηγά διαρκώς ο επιθεωρητής Γκίνκο). Ακόμη κι αυτά, όμως, εξηγούνται στην πρώτη ιστορία της ανθολογίας, συνεπώς οι νέοι αναγνώστες μπορούν να προχωρήσουν άφοβα. Claudio Villa Από εκεί και μετά, μια ανθολογία έχει καλές και λιγότερο καλές στιγμές και το ίδιο συμβαίνει και εδώ. Κάποιες ιστορίες μου άρεσαν, κάποιες άλλες όχι. Κάποιοι από τους δημιουργούς αποτίουν πραγματικό φόρο τιμής στο Διαβολίκ, άλλοι (όπως η Ziche) τον αποδομούν, ενώ άλλοι (όπως ο Toppi) τον εντάσσουν στο δικό τους καλλιτεχνικό κόσμο, ενώ άλλιοι προσπαθούν να ενταχθούν εκείνοι στο σύμπαν του κόμικ, τόσο σχεδιαστικά, όσο και σεναριακά. Άλλοι τον προσεγγίζουν χιουμοριστικά (όπως ο Cavazzano), άλλοι βίαια (όπως ο Mastantuono). Το σχέδιο ορισμένων είναι εντελώς απομακρυσμένο από το σύμπαν του Διαβολίκ (με πιο προφανή περίπτωση εκείνη του Mattotti, αλλά και του Toppi και του Cavazzano και της Ziche), κάποιοι άλλοι προσπαθούν να βάλουν ένα λιθαράκι στο μύθο του (όπως στην ιστορία "Ας Κερδίσει ο Καλύτερος"), κάποια σενάρια είναι ευφάνταστα (μου άρεσαν ιδιαίτερα τα "Ληστεία στο Νάρνι" και το "Η Μάσκα και το Πρόσωπο"), άλλα όχι. Giancarlo Allessandrini Σε γενικές γραμμές, μου άρεσε η συλλογή, αν και δεν ξέρω πόσο θα την πρότεινα σε κάποιον. Έχει ενδιαφέρον και σίγουρα υπάρχουν πολλοί δημιουργοί, οι οποίοι έχουν κάτι να πουν, έστω και στις λίγες σελίδες, που διαρκούν οι ιστορίες. Από την άλλη, φοβάμαι, ότι οι περισσότερες ιστορίες θα φανούν αδιάφορες σε πολλούς, κυρίως λόγω της πρώτης ύλης. Πιστεύω, πάντως, ότι αξίζει τον κόπο μια ανάγνωση. Η έκδοση της Jemma Press είναι παρά πολύ ωραία και η μετάφραση και επιμέλεια του Γαβριήλ Τομπαλίδη εξαιρετική. Ειδικά για την επιμέλεια, θα το καταλάβετε καλύτερα στα βιογραφικά των πολλών συντελεστών. Το εξώφυλλο του τόμου το έχει σχεδιάσει ο Milo Manara, ο οποίος έχει γράψει και τον πρόλογο (ο ίδιος δεν συμμετέχει με κάποια ιστορία). Τα σκαναρίσματα του εξωφύλλου και του οπισθόφυλλου έγιναν από εμένα, οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Οι ιταλομαθείς μπορούν να δουν δείγματα του κόμικ και να διαβάσουν τον επίλογο του τόμου και τα βιογραφικά των συντελεστών εδώ.
  13. Με βαριά καρδιά τον τελείωσα τον Κρέπαξ. Λοιπόν. Πρώτη επαφή με τον τύπο πέρα από κάποια σχέδια που έβλεπα στα φέισμπουκς και στα ίντερνετς, κάποια εξαιρετικά δείγματα που ήταν κυρίως οι λόγοι που αγόρασα το συγκεκριμένο. Δεν έβλεπα άλλη έκδοση της προκοπής στα αγγλικά, ήταν και φάντα οπότε σίγουρα θα ήταν εκδοσάρα, το έφαγα το παραμύθι και το έσκασα το 70άρι πριν 4 χρόνια. Έκτοτε, λόγω συνθηκών δεν είχα ασχοληθεί μέχρι τις προάλλες, μιας και παλεύω να διαβάσω όλα τα αδιάβαστα. Η έκδοση είναι όντως φανταστική όπως υπαγορεύει και το όνομα της εκδοτικής (sic). Χαρτάρα, εξτράρες, συνεντευξάρες, αναλυσάρες. Λίγο οι γωνιές του τούβλου στραπατσάρονται εύκολα οπότε ήμουν έξτρα προσεκτικός από το υπερβολικά προσεκτικός που είμαι συνήθως. Το περιεχόμενο όμως δεν. Περίμενα κάτι εφάμιλλο του Μοέμπιους, του Τόπι. Περίμενα να βάλω το τελευταίο κομμάτι στο παζλ των μεγάλων Ευρωπαίων "κλασικών" κομιστών των '60s-'90s. Ανταυτού διάβασα μια high-praised bdsm τσόντα, με λαμέ σενάρια που συνοψίζονται στο εξής: Η Βαλεντίνα καταδύεται στον βυθό του ωκεανού, την συλλαμβάνουν υδρόβιοι τύποι που λατρεύουν κάποιον μαϊμουδιάρη θεό που είναι κθούλου σε black friday, κοιμάται και ονειρεύεται ότι την βιάζουν bdsm style όλοι μαζί. Η Βαλεντίνα πάει στα έγκατα της γης μέσα στα ορυχεία, κάποιοι υποχθόνιοι την συλλαμβάνουν, την βιάζουν bdsm style όλοι μαζί κοκ. Πέρα από τα προφανή σεξιστικομισογυνιστικά χαρακτηριστικά που δεν θα μπω στον κόπο να κράξω, όντως στις σεξουαλικές στιγμές υπάρχει μια αρτιστίκ αύρα, ένας νουβέλ βαγκ αέρας, σαν ο γκοντάρ να έκανε κόμικς. Σίγουρα η φωτογράφος Βαλεντίνα και η παρέα της που δεν θυμάμαι πως λέγονται, συντέλεσαν στον βαθμό που τους αναλογεί σε μια απενοχοποίηση του σεξ διαμέσου των κόμικς, στην απελευθέρωση του έρωτα και των ταμπού του μέσα στην όλη ατμόσφαιρα της εποχής τους (μέσα '60s). Κάτι ανάλογο με τον Μανάρα δηλαδή και άλλους που έγιναν γνωστοί στο ζάνρα του erotica, Λιμπερατόρε, ο τύπος που έκανε την Little Nemo (που επίσης δεν θυμάμαι πως τον λένε) κλπ. Όμως, το έργο σαν έργο, αν κριθεί πέρα από το πλαίσιο της εποχής του και διαβαστεί από έναν αναγνώστη του σήμερα που έχει φάει τα νιάτα του στο φάπα-φάπα στο πορνχαμπ, θα φανεί παλιακό, κακογερασμένο, ξεπερασμένο και οριακά δήθεν. Δήθεν γιατί οι ιστορίες δρουν προσχηματικά, υπάρχουν απλά για να έχει κάποιο βασικό νόημα το σαδομαζό σεξ, όπως γίνεται δηλαδή στις σημερινές τσόντες. Δεν υπάρχει κατά τα άλλα δομή στην πλοκή, να πεις "α, να μια ωραία ιστορία που δείχνει και τον απίστευτο κώλο της βαλεντίνας αλλά όχι μόνο αυτό". Περίμενα από το όλο νταβαντούρι με τον Κρέπαξ, να μην δω μόνο αυτό. Στα 2/3α του τόμου υπάρχουν και δύο adaptations πάνω στον Δράκουλα του Στόκερ και τον Φρανκενστάιν της Σέλει. Ο Δράκουλας κάπως πήγε να σώσει την κατάσταση και ψιλοταίριαζε στον Κρέπαξ γιατί σαν έργο περιέχει σεξ και κάποιον ένοχο ερωτισμό. Τον φρανκενστάιν τον ρήμαξε, του πέταξε τα μάτια όξω, του άλλαξε τα φώτα και λοιπά γραφικά. Χάλια. Στο σχέδιο υπήρξε μια κάποια ξενέρα επίσης. Σαφώς είχε κάποιες σελίδες να σου βγουν τα μάτια, ο τύπος σχεδιάζει γυναίκες καλύτερα από όλους όσους εγώ έχω συναντήσει στην ένατη τέχνη, πιο καλά και από τον Μανάρα. Τα φορέματα τους, οι εκφράσεις στα πρόσωπα, τα κορμιά, έργο τέχνης, δεν παίζεται. Και σχεδιάζει καλά και εργαλεία bdsm βασανιστηρίων, φαίνεται να το 'χει μελετήσει το θέμα. Το πρόβλημα είναι πως πέρα από αυτά, δεν φαίνεται να ξέρει να σχεδιάζει και τίποτα άλλο. Τα ζώα τα κάνει λες και έχουν φάει ταψιά στα μούτρα, οι άντρες μέτριοι ειδικά στις φάτσες, οι περιβάλλοντες χώροι βασικοί και απλοί, όταν και αν υπάρχουν. Βάζω μερικές φωτός από το κινητό που ενισχύουν αυτά που λέω. κάποια σχεδιαστικά τρικ που βρήκα ενδιαφέροντα και έξυπνα (ειδικά το "bang" περασμένο στο χέρι) θυμίζει λίγο μιλερ το στιλάκι στην μεσαία, ή και το αντίθετο Εδώ ο δράκουλας θυμίζει κάτι μεταξύ Κόκοτα και χιμπατζή, ενώ ο τύπος δεξιά είναι σαν να είπες σε πρωτοετή στον ορνεράκη να σχεδιάσει αφηρημένη τέχνη Ναι, ξέρω ότι ο πρώτος τόμος της Φάντα είναι εξαντλημένος και πλέον πάει στο τετραπλάσιο της αρχικής τιμής. Όχι, δεν πρόκειται να τον πουλήσω ( @guskoin )
  14. Η επόμενη μετά το "Ροντέο" εμφάνιση του Τεξ Γουίλερ στην Ελλάδα ήρθε 17 ολόκληρα χρόνια μετά την αναστολή έκδοσης του προαναφερθέντος περιοδικού. Και η αλήθεια είναι, ότι ήταν ένα ευχάριστο, πάρα πολύ ευχάριστο σοκ για τους αναγνώστες: όχι μόνο ήταν ένας χορταστικός τόμος 240 σελίδων, αλλά έφερε και τη σχεδιστική υπογραφή ενός θρύλουν των κόμικς, του Joe Kubert, που στην Ελλάδα είχε γίνει γνωστός κυρίως από τον "Ταρζάν" του Δραγούνη. Το σενάριο υπογράφει ο Claudio Nizzi, που υπήρξε τακτικός σεναριογράφος του "Τεξ", αλλά και πολλών άλλων ιταλικών κόμικς. Το σενάριο είναι τυπικό για σπαγγέτι γουέστερν και αφηγείται μαι ιστορία εκδίκησης, ξεκαθαρίσματος λογαριασμών και δικαίωσης με κάποιες αναπόφευκτες (δυστυχώς) σεναριακές ευκολίες, που δεν καταδικάζουν το κόμικ, αλλά σίγουρα δεν του επιτρέπουν να κάνει το βήμα παραπάνω και να απογειωθεί. Αν και η ιστορία δεν είναι ακριβώς αξιομνημόνευτη, οι φίλοι των γουέστερν θα ικανοποιηθούν απόλυτα, αφού το κόμικ βαδίζει σε ασφαλή και δοκιμασμένα μονοπάτια. Φυσικά, το μεγάλο ατού του κόμικ είναι το σχέδιο του Κούμπερτ, που δεν έχει χάσει τίποτα από το δυναμισμό του και αναδεικνύεται υπέροχα μέσα στο ασπρόμαυρο. Δεν έχει νόημα να γράψω κάτι παραπάνω, ο άνθρωπος είναι ένας από τους κορυφαίους σχεδιαστές στην ιστορία των κόμικς: η γραμμή του και το στήσιμο των καρέ υπήρξαν επαναστατικά και έχουν επηρεάσει αμέτρητους άλλους σχεδιαστές. Το κόμικ κυκλοφόρησε στην Ιταλία το 2001 ως Tex - Albo Speciale # 15 και στη συνέχεια από την SAF Comics το 2005 ως Tex - The Lonesome Rider. Ο εκδότης της SAF (Strip Art Features) Comics, Ervin Rustemagić, είναι Βόσνιος εκδότης και προσωπικός φίλος του Κούμπερτ, αφού πάνω στα δικά του φαξ ο τελευταίος έγραψε και σχεδίασε το κόμικ "Φαξ από το Σεράγεβο", που κυκλοφόρησε πρόσφατα στα ελληνικά. Ήταν όμως και αυτός, που έπεισε τον Κούμπερτ να εμπλακεί σε αυτό το σχέδιο και ανέλαβε να το εκδώσει και στα αγγλικά. Το κόμικ κυκλοφόρησε και από την Dark Horse Comics σε μια έκδοση, που νομίζω, ότι έχει πλέον εξαντληθεί και κοστολογείται πολύ ακριβά. Η έκδοση της Jemma είναι, για μια ακόμη φορά, απλά υποδειγματική: εξαιρετική επιμέλεια και μετάφραση, ωραίο χαρτί, γερό δέσιμο, αλλά και πολλά επιπλέον στοιχεία, όπως εισαγωγή από τον Rustemagić, βιογραφικά και συνέντευξη του Κούμπερτ. Μπορείτε πλέον να το βρείτε στο σάιτ της εκδοτικής σε τόσο χαμηλή τιμή, που δεν δικαιολογείται να μην το αγοράσετε, εκτός εάν δεν σας αρέσουν καθόλου τα γουέστερν. Το σκανάρισμα του εξωφύλλου και του οπισθόφυλλου έγινε από εμένα, οι εσωτερικές σελίδες είναι από το Ίντερνετ. Πληροφορίες για τον Τεξ στο θέμα του "Ροκ"
  15. Από τις 21 Οκτωβρίου διεξάγεται μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα (δωρεάν) έκθεση, τουλάχιστον για όσους ασχολούνται με τα ευρωπαϊκά κόμικς. Το Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο έχει οργανώσει μια έκθεση με έργα του Vittorio Giardino, ενός από τους κορυφαίους εν ζωή Ιταλούς δημιουργούς κόμικς. I colori del mare Έκθεση του Vittorio Giardino Εκθεσιακοί χώροι του Ιταλικού Ινστιτούτου, Πατησίων 47 Σε συνεργασία με το Drama Comics Festival Διάρκεια έκθεσης: 21 Οκτωβρίου - 8 Νοεμβρίου 2020 ΩΡΑΡΙΟ: ΔΕΥΤΕΡΑ-ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ώρες 13.00 - 18.00 Η ΕΚΘΕΣΗ ΔΙΟΡΓΑΝΩΝΕΤΑΙ ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΗΣ ΕΙΚΟΣΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ΙΤΑΛΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ Περισσότερες πληροφορίες, ΕΔΩ Υ.Γ.: Κρίμα που μια τέτοια εκδήλωση έπεσε σε τόσο κακή χρονικά συγκυρία...
  16. Η τρίτη προσπάθεια να εκδοθούν περιπέτειες του θρυλικού "Tex" στη χώρα μας (είχαν προηγηθεί τα "Ροκ" και "Tex") ήταν και η μακροβιότερη. Στις 14/06/1988 ο Ανεμοδουράς έριξε στην αγορά το πρώτο τεύχος του περιοδικού "Ροντέο", όπου δημοσιευόντουσαν ιστορίες του ήρωα, που δημιούργησε ο Μπονέλι. Το περιοδικό ήταν μεσαίου σχήματος, ασπρόμαυρο φυσικά και κυκλοφορούσε κάθε Τρίτη. Ο Ανεμοδουράς δεν έπραξε όπως ο Παπαχρυσάνθου, που έβαλε κάποιες πιο σύγχρονες ιστορίες, αλλά επέλεξε να δημοσιεύσει παλιές ιστορίες, ξεκινώντας πιθανόν τη σειρά και από το ιταλικό #1. Δεν είμαι σίγουρος, εάν το "Ροντέο" δημοσίευσε ιστορίες, που είχαν δημοσιευτεί παλιότερα και στο "Ροκ", πάντως υπήρξαν κάποιες περιπτώσεις, όπου ο Ανεμοδουράς δημοσίευσε ξανά ιστορίες, που είχαν δημοσιευτεί σε προηγούμενα τεύχη του περιοδικού του. Από το όλο στήσιμο του περιοδικού ήταν σαφές, ότι ο εκδότης στόχευε σε ένα μικρότερο ηλικιακά κοινό: υπήρχαν διαφημίσεις παιχνιδιών, αφίσες και χαρτοκοπτική σε κάποια τεύχη, αφιερώματα στην Άγρια Δύση και σε ηθοποιούς γουέστερν κτλ. Επίσης, υπήρξαν και εξώφυλλα, που δεν είχαν καμία σχέση με το περιεχόμενο του περιοδικού, όπως αυτό που βλέπετε πιο πάνω. Παρόλα αυτά, το περιοδικό άντεξε μόλις για δύο χρόνια και κάτι και σταμάτησε την έκδοσή του με το 118ο τεύχος, στις 11/9/1990. Στη συνέχεια, ο Ανεμοδουράς έβγαλε ολόκληρη τη σειρά σε τόμους, εκτός από το τελευταίο τεύχος. Δεν είναι κάτι σπουδαίο σαν έκδοση, τυπικό περιοδικό της δεκαετίας του 1980, αλλά ορισμένες από τις ιστορίες, που έχει είναι πολύ καλές και αν σας αρέσουν τα γουέστερν, αξίζει να το ψάξετε. Τα τεύχη είναι μεν πολλά, αλλά δεν είναι πολύ δύσκολο να βρεθούν. Εξάλλου, στην ιστοσελίδα των εκδόσεων "Μικρός Ήρως" μπορεί να βρεθούν αρκετοί από τους τόμους. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα. Πηγές για περαιτέρω μελέτη (για τη συγκεκριμένη έκδοση μόνο, για το ιταλικό περιοδικό, παραπέμπω στις παρουσιάσεις των "Ροκ" και "Tex"): http://mikrosserifis.blogspot.com/2010/08/1-1988.html https://comicstrades.wordpress.com/2010/10/06/παρουσιαση-ροντεο-ανεμοδουρασ1988/
  17. Πιθανότατα η δεύτερη εμφάνιση του Τεξ Γουίλερ στην Ελλάδα μετά το "Ροκ" ήταν αυτή εδώ. Γράφω "πιθανότατα", επειδή η έκδοση προήλθε από τη διαβόητη εταιρεία Edimas / Παπαχρυσάνθου, η οποία έβγαζε και το "Αντιρίξ και Συμφωνίξ" και έμεινε στην ιστορία για το μπάχαλο των εκδόσεών της. Το κόμικ αυτό δεν έχει ούτε ημερομηνία έκδοσης, ούτε αρίθμηση σελίδων, ούτε καν αρίθμηση στα άλμπουμ, έτσι ώστε δεν μπορεί να γνωρίζει κανείς με απόλυτη βεβαιότητα ποιο κυκλοφόρησε πρώτα και ποιο έπειτα. Θεωρητικά, η σειρά κυκλοφορούσε σε μηνιαία βάση, αλλά ούτε αυτό μπορεί να επιβεβαιωθεί, αφού δεν υπάρχει κανένα στοιχείο, που να πιστοποιεί την περιοδικότητα ή το πότε κυκλοφόρησαν τα τεύχη. Ξέρουμε πάντως με σχεδόν απόλυτη βεβαιότητα, ότι κυκλοφόρησαν 8 τεύχη και σύμφωνα με τις αναγγελίες έκδοσης των επομένων τευχών, η σειρά ήταν η ακόλουθη (σε παρένθεση ο τίτλος και ο αριθμός του ιταλικού τεύχους, με πάσα επιφύλαξη): 1. Ο Ταγματάρχης Γουάτσον (Tex, no 291, Il colonnello Watson, Ιανουάριος 1985) 2. Ο Ξένος (Tex, no 97, Lo straniero, Νοέμβριος 1968) 3. Ένα Άσχημο Μπλέξιμο (Tex, no 292, Uno sporco imbroglio, Φεβρουάριος 1985) 4, Σιέρα Ενκαντάδα (Tex, no 102, Sierra Encantada, Μάρτιος 1969) 5. Ο Κυρίαρχος της Αβύσοου (Tex, no 103, l signore del abisso, Μάρτιος 1969) 6. Επίθεση στο Treno (sic!!!) (Tex, no 179, Assalto al treno, Σεπτέμβριος 1975) 7. Ο Πέμπτος Άνθρωπος (Tex, no 180, Il quinto uomo, Οκτώβριος 1975) 8. Ελ Μορίσκο (Tex, no 101, El Morisco, Μάρτιος 1969) Νομίζω ότι γίνεται αμέσως αντιληπτό, ότι ο εκδότης τα έκανε μαντάρα, σε σχέση με την εσωτερική αρίθμηση των τευχών του, κάτι που παραδέχτηκε και ο ίδιος στο τεύχος 8, όπου υπάρχει στην τελευταία σελίδα ανακοίνωση, ότι από λάθος του τυπογραφείου, τυπώθηκε πρώτα το 4ο τεύχος, που ήταν η συνέχεια του 8ου.... Τέλος πάντων.... Ο Κάσσης δίνει ως έτος έκδοσης το 1984, αλλά νομίζω, ότι μετά την παρούσα ταυτοποίηση, αυτό δεν μπορεί να ισχύει, αφού τα δύο πρώτα τεύχη εκδόθηκαν το 1985, άρα μάλλον η σειρά βγήκε ή το 1985 ή το 1986 ή και πιο μετά. Κατά τα άλλα, από καθαρά πλευράς εμφάνισης, ήταν η σειρά που πλησίαζε περισσότερο από όλες την αυθεντική ιταλική, αφού ήταν σε παρόμοιο σχήμα και μέγεθος και φυσικά ασπρόμαυρη. Άλλη μια πάρα πολύ δύσκολο να βρεθεί σειρά. Κάποτε είχαν πέσει μαζικά πολλά αντίτυπα του #8, τώρα έχουν εξαφανιστεί και αυτά. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα. Πηγές για περαιτέρω μελέτη (εκτός από εκείνες, που αναφέρονται στο θέμα του "Ροκ") comicsbox.it (σάιτ με όλα τα κόμικς, ιταλικά ή ξένα, που έχουν κυκλοφορήσει στην Ιταλία)
  18. Ένα από τα ιστορικότερα και πλέον περιζήτητα ελληνικά κόμικς έκανε την πρώτη γνωριμία του με το ελληνικό κοινό τον Ιούλιο του 1974. Ο Κοκομπίλ (Cocco Bill) ήταν δημιούργημα του μεγάλου Ιταλού κομίστα Benito Jacovitti, ο οποίος παρουσίασε τον ήρωα για πρώτη φορά το 1957 και του έδωσε την τελική του μορφή το 1968. Μιλάμε για ένα κόμικ, που είναι ένα ολόκληρο κεφάλαιο της ιστορίας των κόμικς από μόνο του. Ο Κοκομπίλ είναι ένας καουμπόυ, που αποτελεί ξεκάθαρη παρωδία των ηρώων της Άγριας Δύσης. Είναι μεν γρήγορος στο πιστόλι, αλλά προτιμά το χαμομήλι, παρά το γεγονός ότι έχει συνέχεια ένα τσιγάρο στο στόμα, και το άλογό του ονομάζεται "Αργοπόδης", κινείται δε σε μια Άγρια Δύση, όπου το κύριο χαρακτηριστικό είναι τα σαλάμια, τα οποία ξεφυτρώνουν από παντού, αλλά και τα ψάρια στον αέρα και μέσα στην έρημο, οι κάκτοι με πινακίδες, τα σκουλήκια που κυκλοφορούν παντού και άλλα απίθανα. Γεμάτο με εξωφρενικό, σουρεαλιστικό χιούμορ, στα όρια σχεδόν της παράνοιας, αλλά και με μπόλικο πιστολίδι και αρκετούς θανάτους, το κόμικ απέκτησε τεράστια δημοτικότητα στην Ιταλία, αλλά και σε άλλες χώρες. Δεν έχει νόημα να προσπαθήσω να περιγράψω τα απερίγραπτα, είτε έχετε διαβάσει και ξέρετε περί τίνος πρόκειται, είτε δεν ξέρετε και πρέπει να το δείτε με τα μάτια σας για να το πιστέψετε. Φυσικά, θα χρειαστεί να αφήσετε πίσω σας κάθε υποψία αληθοφάνειας ή σοβαροφάνειας, αφού στα καρέ του κόμικ, μπορεί να δείτε σχεδόν το οτιδήποτε και σίγουρα το χιούμορ του κόμικ δεν είναι για όλους, η δε σύγκριση με το "Λούκυ Λουκ" (το αναφέρω ως ένα παράδειγμα διάσημου χιουμοριστικού γουέστερν) είναι απολύτως άστοχη, αφού ο καουμπόυ του Morris είναι πρωτίστως ένα καθαρό γουέστερν με κωμικά στοιχεία, που σε κάθε περίπτωση σέβεται τους κανόνες του είδους, αλλά και την πραγματική ιστορία, ενώ εκείνος του Jacovitti αδιαφορεί για όλα αυτά. Θα τολμήσω να υποστηρίξω ότι ο Κοκομπίλ είναι μια διπλή παρωδία, αφού θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι αποτελεί παρωδία και του ίδιου του Λούκυ Λουκ. ,Ο Ανεμοδουράς έβγαλε μόνο 10 τεύχη με το τελευταίο να κυκλοφορεί τον Απρίλιο του 1975 και να αντικαθίσταται πρακτικά από το "Τζόννυ Λόγκαν¨, που κυκλοφόρησε τον επόμενο μήνα (υπάρχει διαφήμισή του στο οπισθόφυλλο του τελευταίου τεύχους του Κοκομπίλ). Κάποια τεύχη περιέχουν μια πολυσέλιδη ιστορία, άλλα πολλές ολιγοσέλιδες. Σε κάθε περίπτωση, όμως, η έκδοση του Ανεμοδουρά δεν έμεινε θρυλική μόνο για το περιεχόμενο, αλλά και για το τεράστιο σχήμα της (22 Χ 28,5) και το γεγονός ότι ήταν εξολοκλήρου έγχρωμη και πολυσέλιδη (52 σελίδες). Το μεγάλο σχήμα αναδείκνυε το πολύπλοκο σχέδιο του Jacovitti, αλλά και τις πολλές λεπτομέρειές του, αλλά σε συνδυασμό με τον χρώμα και τις πολλές σελίδες εκτόξευε την τιμή στις 25 δραχμές, ποσό τεράστιο για εκείνη τη δύσκολη εποχή, για αυτό και πολλοί πιστεύουν, ότι συνετέλεσε και στην πρόωρη διακοπή της σειράς. Από ό,τι έχω καταλάβει πάντως, όσοι τη διάβασαν τότε, τη θυμούνται ακόμη, πράγμα που κάτι δείχνει για την εντύπωση που έκανε τότε στα παιδιά. Οι τίτλοι των δέκα τευχών είναι οι εξής: 1 - Οι Τρομεροί 7 2 - Ο «Παροιμίας» 3 - Το Τραίνο Φάντασμα 4 - Το Μάτι του Κόκορα 5 - Επτά επί δύο 6 - Ζορρό Ουγκ! Ουγκ! 7 - Ζορρό Εναντίον Ζορρό 8 - Ζορρό Κιντ: Ζικ-Ζακ-Ζικιζακ! 9 - Ζορρό και «Ζήτα» 10 - Έφοδος! Θα πρέπει ίσως να σημειώσω και τη μετάφραση (μέσα στο κόμικ αναφέρεται ως "διασκευή", που λογικά σημαίνει ότι υπήρξαν κάποιες αποκλίσεις από το πρωτότυπο - αυτό δεν είναι απαραιτήτως αρνητικό) της Ελένης Ντέκα, για την οποία δεν γνωρίζω περισσότερα, που απέδωσε το κείμενο σε ωραία και αστεία ελληνικά ("Χτυπημένοι κατάστηθα πεθαίνουμε ομοφώνως"). Τον Κοκομπίλ τον είδαμε στο Νέο Μπλεκ και τον βλέπουμε ακόμη και στην τρέχουσα περίοδο του περιοδικού, αλλά λόγω του μικρότερου σχήματος, το σχέδιο δεν κάνει την ίδια αίσθηση. Από τον Jacovitti διαβάσαμε στα ελληνικά και το "Κάμα Σούτρα", αλλά αυτό είναι για μια άλλη παρουσίαση. Η σειρά είναι δυσεύρετη και άκρως συλλεκτική. Πριν από κάποια χρόνια έπεσαν πολλά τεύχη στην αγορά, αλλά πλέον δεν βρίσκονται ούτε αυτά. Γενικά, αν την ψάχνετε, ετοιμαστείτε για 25άρια και 30άρια το τεύχος, τα οποία φυσικά αυξάνουν ανάλογα με το νούμερο του τεύχους. Το #10 ξεχάστε το, εκτός εάν είστε πρόθυμοι να δώσετε αρκετά παραπάνω. Αξίζει ίσως να σημειωθεί, ότι το κόμικ δεν έχει μεταφραστεί επισήμως τουλάχιστον στα Αγγλικά. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Wikipedia (στα ελληνικά με ένα αναπάντεχα εκτεταμένο άρθρο) Άρθρο στο comicdom.gr από τον @Melandros σχετικά με το Κοκομπίλ, αλλά και το Κάμα Σούτρα του Jacovitti Wikipedia για τον Jacovitti (στα αγγλικά) Lambiek ξανά για τον Jacovitti (στα αγγλικά) Σάιτ αφιερωμένο στον Κοκομπίλ, όπου εδώ μπορείτε να δείτε και τις αντιστοιχίσεις κάποιων από τα ελληνικά τεύχη
  19. Απορία: Τι είδους κόμικ θα μπορούσε να κρύβεται πίσω από τον τίτλο "Ροκ"; Απάντηση: Ένα από τα ιστορικότερα ιταλικά κόμικς όλων των εποχών και ίσως το παλαιότερο, που είναι ακόμη σε κυκλοφορία, δηλαδή το "Tex", που αφηγείται τις περιπέτειες του ρέιντζερ (συνοριοφύλακα) Τεξ Γουίλερ, ο οποίος ζει στην Αριζόνα και έχει μια προσωπική, άτγκτη αίσθηση περί ηθικής, η οποία του επιτρέπει να είναι φίλος και με Ινδιάνους, τους οποίους οι περισσότεροι περιφρονούν εκείνη την εποχή. Δημιουργοί του Τεξ είναι ο θρυλικός Τζαν Λουίτζι Μπονέλι ως συγγραφέας και ο Αουρέλιο Γκαλεπίνι ως σχεδιαστής. Μαζί δημιούργησαν τις πρώτες περιπέτειες του Τεξ ο 1948 ως κόμικ στριπ. Στη συνέχεια πήραν τη σκυτάλη άλλοι σεναριογράφοι και δημιουργοί με αποτέλεσμα ο Τεξ να κυκλοφορεί ανελλιπώς στη γείτονα χώρα εδώ και 72 χρόνια! Και για να αποσαφηνιστεί κάτι: ο Τεξ δεν είναι απλά ένα ακόμη ιταλικό κόμικ, από τα πολλά που έχουν κυκλοφορήσει, είναι ίσως το πιο πετυχημένο ιταλικό κόμικ όλων των εποχών, φτάνοντας κάποια στιγμή σε πωλήσεις και τα 700.000 αντίτυπα. Στην Ιταλία έχουν κυκλοφορήσει διάφορες σειρές σε διάφορα μεγέθη, σχήματα και χρωματισμούς, εδώ όμως μας ενδιαφέρει η πρώτη του εμφάνιση στην Ελλάδα. Αυτή, λοιπόν, ήταν τον Απρίλιο του 1969 υπό τη μορφή ενός πολυσέλιδου τόμου μεσαίου σχήματος 164 σελίδων, που κόστιζε 10 δραχμές, που υποθέτω ότι ήταν σεβαστό ποσό για εκείνη την εποχή. Ο τόμος ήταν ασπρόμαυρος και εκτός από την ιστορία του Τεξ, περιελάμβανε διηγήματα, σταυρόλεξα ανέκδοτα, ένα αφιέρωμα στην πυγμαχία (!), αλλά και ένα ολιγοσέλιδο κόμικ αισθηματικού περιεχομένου (!!) αγνώστου προελεύσεως. Στο εξώφυλλο των τόμων, ίσως όχι σε όλους, υπήρχε γραμμένη η φράση "Μια σειρά από φιλμ γουέστερν σε τόμους", ενώ στην πρώτη εσωτερική σελίδα, έγραφε τον τίτλο της ιστορίας και το αμίμητο "Υπό Γ.Λ. Μπονέλλι". Αυτή η συνταγή ακολουθήθηκε έως και το τεύχος 12. Στο τεύχος 13 (Απρίλιος 1970, σημειωτέον, ότι το συγκεκριμένο εξώφυλλο έχει γίνει αντικείμενο αντιγραφής και από άλλες ελληνικές εκδόσεις), το περιοδικό αυξάνει λίγο το σχήμα του, μειώνει πάρα πολύ τις σελίδες (στις 68) και παράλληλα και την τιμή του (στις 6 δραχμές) και παράλληλα εξαφανίζονται όλα τα υπόλοιπα εκτός από την ιστορία του Τεξ και ένα άλλο ολιγοσέλιδο κόμικ κάθε φορά. Τελικά, το "Ροκ" έφτασε στα 35 τεύχη (κάποιοι λένε και για 36ο) ολοκληρώνοντας την πορεία του τον Οκτώβριο του 1971. Τα περισσότερα τεύχη, ίσως σχεδόν όλα, κυκλοφόρησαν και σε δεύτερη έκδοση με διαφορετικό εξώφυλλο. Κάποια στιγμή, οι εκδόσεις έβγαλαν και το "Νέο Ροκ", που για πολλά χρόνια θεωρείτο επανέκδοση του αρχικού "Ροκ", αλλά κάτι τέτοιο δεν ισχύει, αφού πρόκειται για άλλο περιοδικό με άλλες ιστορίες, αλλά αυτό είναι για μια άλλη παρουσίαση. Ο Τεξ επισκέφτηκε τη χώρα μας κι άλλες φορές, πρώτα ως "Τεξ" σε μα βραχύβια έκδοση 8 τευχών από τις εκδόσεις Παπαχρυσάνθους, μετά ως "Ροντέο" από τις εκδόσεις Ανεμοδουρά στη δεκαετία του 1980, μετά σε έναν τόμο από τη Jemma Comics σε σχέδιο Joe Kubert γύρω στο 2010 και μετά ως δευτερεύουσα ιστορία στις καινούριες εκδόσεις της εταιρείας "Μικρός Ήρως" και μετά σε τέσσερις αυτοτελείς τόμους, αλλά και αυτά είναι αντικείμενα άλλων παρουσιάσεων. Δυστυχώς δεν έχω τρόπο να γνωρίζω ποιες ιταλικές ιστορίες δημοσιεύτηκαν στο "Ροκ", αφού δεν έχω τα ιταλικά τεύχη και δεν είναι καθόλου σίγουρος, ότι οι τίτλοι και τα εξώφυλλα αντιστοιχούν σε αυτά της πρωτότυπης έκδοσης. Εάν κάποιος ξέρει, ευχαρίστως να ποστάρει εδώ. Η πρώτη απορία είναι φυσικά, εάν αξίζει το κόμικ σήμερα. Ναι, κατά τη γνώμη μου, αξίζει ακόμη και σήμερα. Ο Τεξ είναι ένας απόλυτα ηθικός χαρακτήρας που κινείται μέσα σε έναν αμοραλιστικό κόσμο, χωρίς ο ίδιος να χάνει την ηθική του. Οι αδυναμίες και τα προτερήματα τόσο των λευκών, όσο και των Ινδιάνων δίνονται με πειστικό τρόπο και έτσι το περιοδικό και οι ιστορίες είναι ενδιαφέρουσες. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια, ότι δεν είναι κάπως ξεπερασμένες, ούτε ο ήρωας είναι απαλλαγμένος από ενοχλητικές συνήθειες, όπως για παράδειγμα ότι είναι απολύτως θετικός, χωρίς να χάνει ούτε στιγμή την άμεμπτη ηθική του, τυπικό δείγμα καλού ήρωα άλλων εποχών. Εννοείται, ότι οι πιο σύγχρονες ιστορίες που διαβάσαμε από τις εκδόσεις Jemma Comics και "Μικρός Ήρως" είναι πιο ενδιαφέρουσες, πιο σύγχρονες αφηγηματικά, πιο τολμηρές. Ακόμη κι έτσι όμως, επειδή το συγκεκριμένο κόμικ είναι σε γενικές γραμμές απαλλαγμένο από πολλά αμαρτήματα, που βασάνιζαν τα παλιά γουέστερν κόμικς, με κυριότερο την προβληματική απεικόνιση των Αυτοχθόνων Αμερικανών, είναι σαφώς λιγότερο απλοϊκό από πολλά κόμικς εκείνης της εποχής. Τα τεύχη είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρεθούν και ακόμη πιο δύσκολο να βρεθούν σε καλή κατάσταση. Αν θέλετε να ξεκινήσετε ή να συμπληρώσετε τη σειρά, θα πρέπει να έχετε πολλή υπομονή και να διαθέσετε αρκετά χρήματα. Δυστυχώς, η εκδοτική παρουσία του Τεξ στα αγγλικά είναι ακόμη πιο ισχνή: στις αρχές της δεκαετίας του 1970 κυκλοφόρησαν από βρετανικό εκδοτικό οίκο 14 άλμπουμ, μετά το 2005 ο τόμος του Kubert και τέλος το 2017 η Epicenter Comics έβγαλε ένα σκληρόδετο άλμπουμ, πραγματικό κόσμημα, με την ιστορία "Patagonia", Αντιθέτως, ο Τεξ, όπως και πολλά άλλα ιταλικά κόμικς υπήρξε (και είναι) ιδιαίτερα δημοφιλής στις χώρες της τέως Γιουγκοσλαβίας, όπως και στην Τουρκία, ενώ κυκλοφορεί ανελλιπώς και στη Βραζιλία από το 1971. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Wikipedia (βασικές πληροφορίες στα αγγλικά) Wikipedia (εκτεταμένο άρθρο στα ιταλικά) Η επίσημη ιστοσελίδα των εκδόσεων Bonelli σχετικά με τον Τεξ (στα ιταλικά) FAQ για τον Τεξ (στα αγγλικά) Οι εκδόσεις του Τεξ στην αγγλική γλώσσα Όλες οι εκδόσεις του Τεξ στην Ιταλία καταλογραφημένες από το Fondazione Franco Fossati (στα ιταλικά)
  20. Το κόμικ Diabolik είναι ένα από τα ιστορικότερα ιταλικά κόμικς, αλλά και ένα από τα μακροβιότερα, αφού εκδίδεται σχεδόν ανελλιπώς από το 1962, έχοντας ξεπεράσει τα 800 τεύχη (πιο κοντά πλέον στα 900). Ο πρωταγωνιστής της σειράς είναι ένας κλέφτης με αδυναμία στα διαμάντια, που δρα σε μια φανταστική πόλη και έχει έναν προσωπικό κώδικα ηθικής, αν και ξεκίνησε ως εντελώς ανήθικος. Η αλήθεια είναι, ότι σε αντίθεση με άλλους "ευγενείς κλέφτες", όπως τον Φαντομά, που σίγουρα υπήρξε πρότυπο για το Διαβολίκ, ο αντι-ήρωας δεν έχει κανένα δισταγμό να δολοφονήσει, εάν χρειαστεί. Παραδόξως ίσως, δημιουργοί του βίαιου αυτού κόμικ είναι δύο γυναίκες, οι αδελφές Άντζελα και Λουτσάνα Τζουσάνι, οι οποίες και συνέγραψαν πάρα πολλά από τα σενάρια του κόμικ, το οποίο είχε και έχει τεράστια επιτυχία στη γείτονα χώρα, αλλά και σε πολλές άλλες. Η τεράστια επιτυχία του δεν αποτυπώνεται μόνο στον αριθμό των τευχών, που έχουν κυκλοφορήσει, αλλά και στο γεγονός, ότι έχει εμπνεύσει μια σειρά από άλλα κόμικς με παρόμοιους χαρακτήρες, τα ονόματα ορισμένων από τους οποίους τελειώνουν στην κατάληξη -ik με διασημότερο φυσικά στη χώρα μας, τον Paperinik (Φάντομ Ντακ). Επίσης, έχει γυριστεί μια σειρά κινουμένων σχεδίων, ένα τουλάχιστον βιντεοπαιχνίδι και έχει ανακοινωθεί από το 2019 ότι θα γυριστεί μια ιταλική ταινία με ήρωα το Διαβολίκ. Δεν θα είναι βέβαια η πρώτη, αφού έχει γυριστεί παρόμοια ταινία το μακρινό 1968 με αγγλικό τίτλο Danger:Diabolik, τυπικό δείγμα ευρωπαϊκής περιπέτειας της δεκαετίας του 1960, που, κατά τη γνώμη μου, ισορροπεί με μεγάλη δυσκολία στα όρια ανάμεσα στην ψυχεδέλεια και στο κιτς και είναι μάλλον αφελής. Πρωταγωνιστούν πάντως γνωστοί ηθοποιοί της εποχής, έχει σκηνοθετηθεί από το Μάριο Μπάβα, που έχει γυρίσει κάποια διαμάντια ιταλικού τρόμου (αλλά και κάποιες, που βλέπονται με μεγάλη δυσκολία) και έχει και μουσική του θρυλικού Έννιο Μορρικόνε. Αυτή η ανάρτηση όμως, δεν αφορά το ίδιο το κόμικ, από το οποίο δεν έχω διαβάσει παρά ελάχιστα τεύχη σε σχέση με όσα κυκλοφόρησαν, αλλά την ελληνική εκδοτική ιστορία του. Αυτή ήταν απλά η εισαγωγή, που μας φέρνει στο ελληνικό κόμικ, που πιστεύω ότι κυκλοφόρησε με αφορμή την ταινία του 1968. Στις 18/09/1970, λοιπόν, οι εκδόσεις Χ.Μ. με εκδότη (ή εκδότρια) τον/την Ε. Χριστοδούλου φέρνουν για πρώτη φορά τον Διαβολίκ στην Ελλάδα και μάλιστα σε σχεδόν ακριβώς ίδιο φορμάτ με την ιταλική έκδοση (σχεδόν ίδιο μέγεθος τσέπης, ασπρόμαυρο φυσικά, με δύο καρέ ανά σελίδα). Οι εκδόσεις κυκλοφόρησαν τρία διαπιστωμένα τεύχη, ενώ κάποιοι επιμένουν ότι υπάρχει και τέταρτο. Αυτά τα τρία τεύχη πιθανολογώ ότι είναι με βάση εξώφυλλο, οπισθόφυλλο και τίτλο ιστορίας, αλλά και με την περίληψη - όπου μπόρεσα να τη βρω - τα εξής ιταλικά (ακολουθήστε τα λινκ και υπόψιν ότι η αρίθμηση της ιταλικής σειράς είναι σίγουρα ιδιόρρυθμη, μπορείτε να το δείτε στα λινκ που παραθέτω στο τέλος της ανάρτησης): 1. Αίμα για ένα διαμάντι 2. Παγίδα το Βυθό 3. Στο Νομισματοκοπείο Στις τελευταίες σελίδες του #3 υπάρχει η αναγγελία του #4, που είναι αυτό. Δηλαδή, κατά πάσα πιθανότητα, κυκλοφόρησαν τα τεύχη 114, 108 και 113 της ενιαίας ιταλικής αρίθμησης με αυτή τη σειρά, ενώ ενδέχεται να έχει κυκλοφορήσει και το 107. 13 χρόνια μετά, στις 13/05/1983 ο εκδότης Άρης Γκρίτζαλης, που είχε κυκλοφορήσει και πολλά ιταλικά κόμικ ερωτικού περιεχομένου, επανεκδίδει το Διαβολίκ σε ακριβώς το ίδιο σχήμα με την προηγούμενη έκδοση. Αυτή η προσπάθεια έφτασε στα 13 διαπιστωμένα τεύχη, τα οποία πιθανολογώ ότι είναι με βάση εξώφυλλο, οπισθόφυλλο και τίτλο ιστορίας, αλλά και με την περίληψη - όπου μπόρεσα να τη βρω - τα εξής ιταλικά (ακολουθήστε τα λινκ): 1. Σκληρή Εκδίκηση (το ελληνικό τεύχος χρησιμοποιεί το εξώφυλλο τον τίτλο από άλλο ιταλικό τεύχος, συγκεκριμένα το 130, αλλά το εξώφυλλο του ιταλικού τεύχους βρίσκεται ως πρώτη σελίδα μέσα στο ελληνικό. Το δε οπισθόφυλλο είναι αυτό που αντιστοιχεί στο κανονικό ιταλικό τεύχος) 2. Επικίνδυνη Απαγωγή 3. Ένα Τέλειο Έγκλημα 4. Ο Θάνατος Ενός Προδότη 5. Το Θύμα Εκδικείται 6. Συμβόλαιο Θανάτου 7. Επιχείρηση Διαμάντια 8. Ριψοκίνδυνο Παιχνίδι 9. Η Επιστροφή του Νεκρού 10. Διαμάντια Βαμμένα με Αίμα 11. Με το Στόχαστρο στην Καρδιά 12. Ψηλά τα Χέρια 13. Η Αποκεφαλισμένη Γυναίκα Το τελευταίο διαπιστωμένο τεύχος κυκλοφόρησε τέλη Δεκέμβρη του 1983 ή αρχές Γενάρη του 1984 (η σειρά είχε γίνει μηνιαία από δεκαπενθήμερη) και ως επόμενο τεύχος διαφημίζεται ένα με τίτλο: Μια Σκιά Μέσα στη Νύχτα. Δηλαδή, κατά πάσα πιθανότητα, κυκλοφόρησαν τα τεύχη 437-444, 13, 20, 445, 446, 14 της ενιαίας ιταλικής αρίθμησης με αυτή τη σειρά. Δεν γνωρίζω γιατί επιλέχθηκαν και τόσο παλιές ιστορίες, αλλά σίγουρα τα τεύχη 9, 10 και 13 που τις περιέχουν, διαφέρουν σχεδιαστικά από τα προηγούμενα. Δεν ξέρω πώς να κρίνω τη σειρά. Στην εποχή της, ο κυνισμός, ο αμοραλισμός και η βία είχε κάνει σίγουρα αίσθηση. Ο Κάσσης το χαρακτηρίζει ως κόμικ "σήψης" με αστυνομικό - σατανιστικό (!) περιεχόμενο και το κατατάσσει, κακώς, με τα ερωτικού περιεχομένου φουμέτια. Σίγουρα, οι συγκεκριμένες ιστορίες ίσως φαίνονται ξεπερασμένες πλέον, αλλά πιστεύω, ότι αξίζει να το ψάξετε. Το πρόβλημα είναι ότι οι ελληνικές εκδόσεις είναι πραγματικά πάρα πολύ σπάνιες και αγγλική μετάφραση δεν υπάρχει. Ή μάλλον, υπάρχουν κάποια τεύχη μεταφρασμένα στα αγγλικά, 2 από την Pacific to 1986, η οποία σύμφωνα με τη Wikipedia, κυκλοφόρησε και κάποια annuals, τα οποία εγώ δεν έχω δει ποτέ, και έξι από την Scorpion το 2000, όλα στο γνωστό ιταλικό φορμάτ. Όλα αυτά όμως είναι ακόμη πιο δύσκολο να βρεθούν σε λογικές τιμές και να ξέρετε ότι αν βρείτε κάποια από αυτά, μπορεί να πιάσετε καλές τιμές. Δύο από τα τεύχη της Scorpion είναι αυτά: Δεν γνωρίζω εάν υπάρχουν scanlations του τίτλου στα αγγλικά και πόσα. Δεν γνωρίζω επίσης πόσοι και ποιοι θα διαβάσουν αυτή την ανάρτηση, θα ήθελα όμως να δηλώσω, για όποια αξία έχει, ότι ο Διαβολίκ είναι ένα κόμικ, που θα ήθελα πάρα πολύ να δω ξανά στα ελληνικά, σε πιο σύγχρονες ιστορίες, φυσικά. Όλα τα σκαναρίσματα έχουν γίνει από εμένα. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Wikipedia diabolik.it (η επίσημη ιστοσελίδα στα ιταλικά, βεβαίως) lfb.it (ιστοσελίδα, που είναι βάση δεδομένων για ιταλικά κόμικς) europeancomics.net (ιστοσελίδα, όπου μπορείτε να δείτε τις εκδόσεις του κόμικ στα αγγλικά - και όχι μόνο για αυτό το κόμικ, μάλλον εδώ θέλουμε ξεχωριστή παρουσίαση )
  21. Το Μάιο του 1975 ο εκδότης Στέλιος Ανεμοδουράς, πάντα εξαιρετικά δραστήριος στο χώρο των κόμικς, παρουσίασε στο ελληνικό κοινό ένα καινούριο κόμικ με τίτλο "Τζόννυ Λόγκαν". Ο κεντρικός τίτλος του κόμικ, που έδωσε και το όνομά του στο περιοδικό προερχόταν από την Ιταλία και συγκεκριμένα από το ιταλικό σατιρικό περιοδικό Jonny Logan, που αφηγούταν τις ιστορίες μιας ομάδας εκκεντρικών, ας το θέσω κομψά, μισθοφόρων, οι οποίοι αναλαμβάνουν κάποιες περιπέτειες, οι οποίες σατιρίζουν ανελέητα διάφορες πολύ σοβαρές καταστάσεις, που επικρατούσαν στην Ιταλία στη δεκαετία του 1970, όπως η τρομοκρατία (μείζον θέμα στην Ιταλία εκείνη τη δεκαετία), η Μαφία και άλλα. Το περιοδικό ήταν επηρεασμένο από ένα παρόμοιο σατιρικό περιοδικό, που κυκλοφορεί ακόμα στην Ιταλία, το θρυλικό Alan Ford, που γνώρισε και μια βραχύβια ελληνική έκδοση και στο οποίο επίσης πρωταγωνιστούσαν μυστικοί (λέμε τώρα ) πράκτορες. Ο φερώνυμος χαρακτήρας, Τζόνι Λόγκαν, είναι εφευρέτης και μισθοφόρος και ολοφάνερα παρωδία του Διαβολίκ, εάν κρίνω από τη στολή, περιστοιχίζεται δε από μια ομάδα απίστευτα γκαφατζήδων συνεργατών, Δημιουργοί του κόμικ ήταν οι Romano Garofalo και Leone Cimpellin, οι οποίοι υπέγραφαν με τα ονόματα Rastignac και Ghilbert αντίστοιχα. Το περιοδικό έφτασε τα 77 τεύχη, χωρισμένα σε δύο σειρές των 56 και 21 τευχών αντίστοιχα και σταμάτησε την έκδοσή του το 1977. Κυκλοφορούσε αρχικά στο κλασικό σχήμα τσέπης (στην πρώτη σειρά) και στη συνέχεια σε λίγο μεγαλύτερο, ασπρόμαυρο φυσικά. Ο Ανεμοδουράς δεν κράτησε το μικρό σχήμα και κυκλοφόρησε το περιοδικό σε μεγαλύτερο με εναλλασσόμενες ασπρόμαυρες και έγχρωμες σελίδες και 4 γραμμές σκίτσων ανά σελίδα. Επίσης, έβαλε στο περιοδικό και άλλες ιστορίες χιουμοριστικού περιεχομένου, κυρίως αγγλικής και γαλλικής προέλευσης κάποιες από τις οποίες νομίζω ότι είδαμε και σε άλλα περιοδικά μετά, όπως στη Βαβούρα. Ο σταθερές παρουσίες των πρώτων τευχών ήταν "Τα Τιγράκια", "Οι δισ....δισ...δισ..εκατομμυριούχοι", "Οι 3 Σούπερ" και ο "Τζον Φάκτορ", αλλά στη συνέχεια σχεδόν όλες αυτές οι σειρές αντικαταστάθηκαν από άλλες. Θέλοντας ίσως να κάνει μια ανανέωση στο περιοδικό, ο εκδότης αποφάσισε να αλλάξει το σχήμα του από το τεύχος 19 και να δοκιμάσει ένα μεγαλύτερο σχήμα εξ ολοκλήρου στην πορτοκαλιά απόχρωση, που ήταν διαδεδομένη τότε στην Ελλάδα, αλλά μάλλον η αλλαγή δεν βοήθησε και ο τίτλος σταμάτησε στο τεύχος 21, τον Ιανουάριο του 1977, παρόλο που διαφημίζεται και επόμενο τεύχος και νομίζω, ότι κάπου, σε κάποιο άλλο περιοδικό του Ανεμοδουρά, υπάρχει και το εξώφυλλο του #22, το οποίο όμως δεν έχει δει κανείς ποτέ έως τώρα. Πιστεύω ότι ήταν αρκετά καλό και αστείο κόμικ και θυμάμαι, ότι ξεκαρδιζόμουν στα γέλια, όταν ήμουν μικρός. Ακόμη και τώρα, όμως, θεωρώ ότι είναι αστείο, αν και υπερβολικά φαρσικό για τα γούστα μου πλέον και η σάτιρα είναι επιτυχημένη και πολύ κοντά και στην ελληνική πραγματικότητα εκείνης της εποχής (τουλάχιστον 3 από τα τεύχη έχουν τη λέξη ¨Χούντα" στο εξώφυλλο - θυμίζω, ότι ο τίτλος βγήκε το 1975 εν μέσω "σταγονιδίων" [όσοι είστε μεγαλύτεροι, ξέρετε τι σημαίνει η λέξη ]) . Δυστυχώς, δεν μπορώ να ξέρω ποια ιταλικά τεύχη κυκλοφόρησαν στην Ελλάδα, όποιος μπορεί να βοηθήσει, θα το εκτιμούσα. Μέχρι πριν από λίγα χρόνια, ήταν μια από τις πολύ δύσκολες σειρές. Πλέον κυκλοφορούν κάποια συγκεκριμένα τεύχη, τα υπόλοιπα όμως εξακολουθούν να παραμένουν από δύσκολο έως πάρα πολύ δύσκολο να βρεθούν. Γενικά, τα πρώτα και τα τελευταία τεύχη είναι πιο εύκολο να βρεθούν, τα μεσαία σαφώς δυσκολότερο. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα. Βιβλιογραφία για περαιτέρω μελέτη: wikipedia (στα αγγλικά με λίγα στοιχεία) wkipedia (στα ιταλικά με πλήθος στοιχείων) Leone Cimpellin (εκτεταμένη εργοβιογραφία από το lambiek)
  22. ANITA O μεγάλος Ιταλός δημιουργός Guido Crepax γεννήθηκε στις 15 Ιουλίου 1933 στο Μιλάνο της Ιταλίας και ήδη από την ηλικία των 12 ετών είχε εκδώσει τη πρώτη του δουλειά,αντιγράφοντας γνωστούς σχεδιαστές της εποχής.Απέκτησε δίπλωμα αρχιτεκτονικής από το πανεπιστήμιο του Μιλάνου,ενώ παράλληλα δούλεψε στη διαφήμιση και έκανε εικονογραφήσεις για εξώφυλλα δίσκων,βιβλία και περιοδικά(μάλιστα το 1959 έγινε και συνεργάτης του περιοδικού Tempo Medico εικονογραφώντας χαρακτήρες που συνέβαλαν στην ιστορία των ιατρικών επιστημών.).Το 1965 είναι μία χρονιά ορόσημο τόσο για την καριέρα του Crepax,όσο και γενικότερα για τον κόσμο της 9ής τέχνης όταν ο δημιουργός θα παρουσιάσει για πρώτη φορά(σαν δευτερεύον χαρακτήρα στο επιστημονικής φαντασίας κόμικ Neutron)την ερωτική και ονειροπόλα Valentina ή οποία θα δημοσιεύεται στο περιοδικό Linus για πολλά χρόνια μετέπειτα. Ο Crepax δημιούργησε το δικό του καθαρά προσωπικό του στυλ στο σχέδιο αλλά έδινε πάντα ξεχωριστή σημασία και στο σενάριο.Θα κάνει επίσης πολλές διασκευές σε κόμικ,κλασικών ερωτικών αριστουργημάτων της λογοτεχνίας όπως την Justine του De Sade,το Histoire d'O(η ιστορία της Ο)της Pauline Reage,και την Emmanuelle του/της Emmanuelle Arsan. Tempo Medico με εικονογράφηση του Crepax. Η Αnita που εμφανίζεται στα κόμικ του το 1971 δεν είναι ίσως τόσο γνωστή όπως η "μεγάλη αδερφή της" Valentina.Την εποχή όμως που την παρουσίασε ο Crepax είχε φτάσει ήδη στην ωριμότητα του,και οι διάφοροι δημιουργικοί πειραματισμοί που είχαν αρχίσει ήδη από το 1968,στην Anita βρίσκονται στο αποκορύφωμά τους.H ηρωίδα θα εμφανιστεί σε 2 άλμπουμ το Anita, una storia possibile (1972) και Hello!Anita(1980). Η Αnita είναι μία σύγχρονη νεαρή γυναίκα της εποχής της(δεκαετία του '70)εγκλωβισμένη στη μονότονη καθημερινότητα της δουλειάς της και τη μοναξιά του σπιτιού της.Χωρίς όνειρα,με έντονες φοβίες και νευρώσεις,αφήνεται να κυριευτεί από τις ερωτικές φαντασιώσεις της.Με συντρόφους καθημερινά αντικείμενα που υπάρχουν στο σπίτι της όπως η τηλεόραση(Anita)ή το τηλέφωνο(Hello!Anita).H φαντασία της την κάνει να ονειρευτεί ότι δημιουργεί τις πιο αλλόκοτες ερωτικές σχέσεις(με βίαιους άντρες,ένα πλάσμα που μοιάζει με σαύρα,με τον τεχνικό του τηλεφώνου,ακόμα και με τον ίδιο της τον "απελευθερωμένο"εαυτό).Για να τη βοηθήσει να καταπολεμήσει αυτόν τον "δαίμονα"θα κάνει την εμφάνιση της και η ίδια η Valentina. Στον κόσμο της Anita,τα όνειρα,οι παραισθήσεις,και η φαντασία μπλέκονται με την αληθινή ζωή.Δάσκαλος στην αφήγηση και την εικονογράφηση ο Crepax, σαν καλός αρχιτέκτονας που ήταν επίσης,δημιουργεί το κόσμο της ηρωίδας του,όπου το πραγματικό μπλέκεται με το φανταστικό και τα όρια που χωρίζουν αυτά τα δύο φαίνεται να καταργούνται.Παράλληλα μέσα από τις ερωτικές περιπέτειες της Anita,o δημιουργός ασκεί έντονη κριτική κατά του προοδευτικού "βιασμού" της ζωής των ανθρώπων, από τα ΜΜΕ(Αnita)και την σχέση εξάρτησης τους με την τεχνολογία(Hello Anita!).Σύμφωνα με τον Crepax,ο άνθρωπος πλέον δεν είναι σε θέση να δημιουργήσει γνήσιες ερωτικές σχέσεις,αφού πλέον ακόμα και ο ερωτισμός του προσφέρεται έτοιμος για "κατανάλωση".Πόσο μπροστά από την εποχή του,όταν σήμερα αυτό το κόμικ παρουσιάζεται δυστυχώς πιο επίκαιρο από ποτέ... Όλα αυτά σε ένα σχεδιαστικό ντελίριο,με έντονες ερωτικές απεικονίσεις του γυμνού σώματος σε σωστότατες αναλογίες,χωρίς ο μεγάλος δάσκαλος να γίνεται ούτε σε ένα panel χυδαίος ή πορνογράφος.Ο ερωτισμός του Guido Crepax μέσα στους φανταστικούς,ονειρικούς και ψυχεδελικούς απίστευτους κόσμους που δημιουργεί,μπορεί να είναι αληθινός και παντελώς πιστευτός από τους αναγνώστες του.Και αυτό τον καθιστά έναν από τους μεγαλύτερους μάστορες του ερωτισμού στην 9η τέχνη. Στα ελληνικά η δουλειά του Crepax δημοσιεύτηκε σε περιοδικά όπως Κολούμπρα,Βαβέλ(Valentina) καθώς επίσης και σε αυτόνομα άλμπουμ(όπως και τα 2 της Anita) από τις εκδόσεις Πλειάς αρχές δεκαετίας του '80.O μεγάλος δημιουργός έφυγε από κοντά μας στις 31 Ιουλίου του 2003,αφήνοντας τον κόσμο της 9ης τέχνης φτωχότερο.Οι δουλειές του όπως και οι λάγνες ηρωίδες του όμως θα ζήσουν όμως στην αιωνιότητα.To κείμενο αυτό θα το βρείτε στο προσωπικό μου blog ΕΔΩ
  23. O γεννημένος το 1945 στην Ιταλία, Milo Manara, ξεκίνησε τη σχεδιαστική του καριέρα το 1969 στα μικρού μεγέθους fumetti. H πρώτη του απόπειρα στα ερωτικά κόμικς ήταν όταν το 1971 σχεδίασε τις περιπέτειες της σέξυ πειρατίνας Jolanda de Almaviva (στην Ελλάδα κυκλοφόρησε ως η Κόρη της Θάλασσας-περιοδικό Free 2003) σε σενάριο του Francisco Rubino. Αργότερα άρχισε να δουλεύει και για περιοδικά της Γαλλο-Βελγικής σχολής των κόμικ όπως τα Charlie Mensuel, Pilote, L'Écho des savanes και À Suivre, για το οποίο δημιούργησε τα HP (χαρακτήρας επηρεασμένος από το φίλο του Hugo Pratt) και Giuseppe Bergman. Η μεγάλη όμως αναγνώριση ήρθε με τη δημιουργία του Ιl Gioco (Το Κουμπί της) ενός έργου σταθμού όχι μόνο για τα ερωτικά κόμικ,αλλά για την 9η τέχνη γενικότερα. Επηρεασμένος από την ταινία τoυ Luis Bunnel "Belle de Jour" (Η ωραία της ημέρας) με την Cathrine Deneuve, και την ηρωίδα της Severine η οποία κυριεύεται από τις ερωτικές της επιθυμίες, ο Manara δημιουργεί το Il Gioco για το περιοδικό Glamour.Θα δημοσιευτεί όμως λίγο αργότερα το 1983 και στο περιοδικό Playmen. Ο διευθυντής του περιοδικού Luciano Oppo απευθυνόμενος στο δημοσιογράφο Vincenzo Mollina, τον ρωτάει ποιόν θα του πρότεινε για σχεδιαστή μίας ερωτικής ιστορίας, που θα αντικαθιστούσε εκείνη που μέχρι τότε σχεδίαζε στις τελευταίες σελίδες του ο μεγάλος δάσκαλος του ερωτισμού Guido Crepax. Εκείνος φυσικά του προτείνει τον Milo Manara,ο οποίος έχοντας ως πρότυπο τον Crepax (σύμφωνα με τον Manara: "O Crepax υπέδειξε έναν τρόπο σχεδιασμού της γυναίκας με μια τεχνική πιο ενδιαφέρουσα. Επικεντρώνεται περισσότερο στο να απεικονίζει το γυναικείο ερωτισμό παρά να σχεδιάζει το γυναικείο σώμα και να αποκαλύπτει με αυτό τον τρόπο νέες δυνατότητες") και τον Sandro Angiolini(με τη περίφημη Isabella του)αλλά και εμπνευσμένος από το κουμπί του τηλεχειριστηρίου με το οποίο άνοιγε από μακρυά τη πόρτα του κήπου του, ο Μanara αρχίζει να σχεδιάζει την ιστορία αυτή που παραμένει μέχρι και σήμερα κλασική. Για τον χαρακτήρα του Dr.Fez που με τη συσκευή του ελέγχει τις ερωτικές ορμές της ηρωίδας του κόμικ της Claudia (χαρακτήρας βασισμένος σε εκείνον που υποδύθηκε η Catherine Deneuve) o Manara βασίστηκε σε έναν τύπο που είχε γνωρίσει σε έναν εκδοτικό οίκο,τον Franco Valombra που ο οποίος ενώ δεν ήταν ιδιαίτερα εμφανίσιμος,εν του τοις ασκούσε γοητεία στις γυναίκες. H ιστορία του "Κουμπί της" θέλει να μας δείξει με ειρωνικό τρόπο, ότι είναι ανώφελο να προσπαθούμε να κρύψουμε ή να εξουσιάσουμε τις ορμές που βρίσκονται μέσα μας στο όνομα του πουριτανισμού,της κοινωνίας που επιβάλλει κανόνες, ενός ''Καθωσπρεπισμού" και της κοινής ηθικής.Μέσα από το σχεδιαστικό ταλέντο του δημιουργού,κάθε σκίτσο είναι μία κοροϊδευτική απεικόνιση απέναντι σε μία κοινωνία που χρησιμοποιεί τη γυναίκα ως σύμβολο του σεξ στη διαφήμιση (γιατί αυτό θα φέρει πωλήσεις) αλλά δεν ανέχεται το γυμνό και το θεωρεί κάτι το πρόστυχο,ειδικά όταν πρόκειται για μία θηλυκή απεικόνιση...Πάντα ο ερωτισμός ειδικά στη γυναίκα, και η ελευθερία της να τον εκφράσει σύμφωνα με τις δικές της ανάγκες και όχι τις απαιτήσεις που έχει επιβάλλει η κοινωνία μας, θεωρείται τις περισσότερες φορές σαν κάτι το χυδαίο, ανάλογα με το κατά πόσο πουριτανοί είναι αυτοί που το εκλαμβάνουν ως έτσι. H Claudia Christiani είναι μία νεαρή και πανέμορφη γυναίκα,ντροπαλή(νιώθοντας άβολα με το σώμα και τη σεξουαλικότητα της) και παντρεμένη με έναν πλούσιο και αρκετά χρόνια μεγαλύτερο της άντρα τον Aleardo,ο οποίος μπορεί πια να μην την ικανοποιεί ερωτικά αλλά ικανοποιεί όλες τις τις επιθυμίες...Ένας ψυχολόγος που την παρακολουθεί, γνωστός του άντρα της, ο Dr.Fez προσπαθεί να την κάνει να βγει από το "καβούκι" της ενώ στην πραγματικότητα την επιθυμεί και ο ίδιος... Όταν εκείνη τον απορρίπτει και μαθαίνοντας για μία εφεύρεση που "γιατρεύει" την ανδρική ανικανότητα στέλνοντας Ο Dr.Fez αποκτά αυτή τη νέα εφεύρεση και αποφασίζει να τη χρησιμοποιήσει στη Claudia. Η Claudia απάγεται και αποκτά ένα "δέκτη" χειρουργικά εμφυτευμένο στον εγκέφαλό της. Ένας πομπός χρησιμοποιείται για να στέλνουν σήματα στον δέκτη και ο δέκτης στέλνει σήματα σε ορισμένες απολήξεις νεύρων στον εγκέφαλο που προκαλούν την Claudia να γίνει απίστευτα ερωτική, ανάλογα με τη ρύθμιση του πομπού.... Και εκεί είναι που θα χαθεί κάθε έλεγχος.... Σχεδιαστικά ο Manara προσωπικά για εμένα μας έχει παρουσιάσει(μαζί με τον Georges Pichard)τις ωραιότερες και πιο ερωτικές γυναίκες στην ιστορία των κόμικ. Με ολόσωστες σωματικές ανατομίες,αισθησιακές ερωτικές σκηνές που ουδέποτε γίνονται χυδαίες και φτηνές, και επιθυμητές ηρωίδες με λάγνο βλέμμα και αισθησιασμό που βγαίνει από κάθε σχεδιαστική γραμμή τους, ο Manara εδώ και χρόνια θεωρείται-δίκαια-ως ένας από τους μεγαλύτερους δάσκαλους του ερωτισμού.Το Κουμπί της περιέχει όλα αυτά τα στοιχεία που επιβεβαιώνουν τον προηγούμενο χαρακτηρισμό του. Το Κουμπί της έγινε και ταινία από τον σκηνοθέτη Jean Louis Richard με πρωταγωνίστρια την Florence Guerin αλλά δεν γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Ίσως γιατί έλειπε από εκείνην το "πνεύμα" του κόμικ και ο ειρωνικός τόνος με τον οποίο ήθελε ο Manara να περάσει τα μηνύματά του. Το 1983 το κόμικ μεταφράζεται στα γαλλικά από τον Albin Mitchel και δημοσιεύεται στο L'Eco des savannes .O Manara γνωρίζει την παγκόσμια επιτυχία. Αργότερα θα κυκλοφορήσει και στην Αμερικάνικη αγορά. Στην Ελλάδα κυκλοφόρησαν όλα τα άλμπουμ της σειράς και από τη Βαβέλ (το 1ο) και από τις εκδόσεις Λιβάνη (τα υπόλοιπα 3). Κάποια κυκλοφόρησαν και σαν ένθετο με την εφημερίδα Esspresso και το περιοδικό Free. Το κείμενο αυτό θα το βρείτε και στο προσωπικό μου blog ΕΔΩ
×
×
  • Create New...