Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Ευγένιος Τριβιζάς'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 2 results

  1. Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα τρομακτικό παραμύθι Γιάννης Κουκουλάς Ένα έμμετρο παραμύθι του Ευγένιου Τριβιζά σε εικονογράφηση του Παναγιώτη Ράππα διανέμεται εδώ και λίγες μέρες δωρεάν σε Νηπιαγωγεία και Δημοτικά. Με πρόθεση να προστατέψουν τους ηλικιωμένους από την πανδημία, οι εμπνευστές του μάλλον καταφέρνουν να πανικοβάλουν τα παιδιά. Η αλλοπρόσαλλη και αυταρχική πολιτική της Νέας Δημοκρατίας στο θέμα της πανδημίας, η αναζήτηση «ενόχων» ώστε να αποπροσανατολίζεται ο πληθυσμός και η μετακύλιση των ευθυνών σε όποιον πάρει η μπάλα, έχει αυτή τη φορά θύματα τα παιδάκια του Νηπιαγωγείου και του Δημοτικού που παίρνουν μαζικά από τους δασκάλους τους τις τελευταίες μέρες την έκδοση «Όχι! Δεν θα μας μπείτε στη Μύτη!». Συγγραφέας της είναι ο Ευγένιος Τριβιζάς και εικονογράφος ο έμπειρος animator, σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός Παναγιώτης Ράππας, ενώ το βιβλίο έχει εκδοθεί από το Εθνικό Τυπογραφείο και στο εξώφυλλο φαρδιά-πλατιά φιγουράρουν τα λογότυπα του υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων και του υπουργείου Υγείας. Στην ταυτότητα του βιβλίου αναφέρεται ότι κυκλοφόρησε πρώτη φορά τον Μάρτιο του 2021 σε 1 εκατομμύριο αντίτυπα και την επιμέλεια της έκδοσης έχει η Μαρία Κουτσιούμπα. Προσπερνάω πολλά ερωτήματα που προκύπτουν σχετικά με το ποιος είχε την πρωτοβουλία (οι δημιουργοί ή το υπουργείο;), ποιος φορέας αποφάσισε την έκδοση (στο βιβλίο δημοσιεύεται ένα σύντομο σημείωμα της Μονάδας Εκπαιδευτικής Καινοτομίας του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής), ποια επιτροπή έκρινε το περιεχόμενο (έγινε κάποιος διαγωνισμός; ήταν απευθείας ανάθεση;), πόσο κόστισαν 1 εκατομμύριο αντίτυπα, ποιες παιδαγωγικές αξίες υπηρετούνται, ποιοι ψυχολόγοι το ενέκριναν. Καλή τη πίστει και για την οικονομία του λόγου, δεν έχουμε κανένα λόγο να αμφισβητήσουμε ότι είναι αληθής η επισήμανση περί αφιλοκερδούς συνεισφοράς των συντελεστών. Βέβαια, η έμμεση διαφήμιση του Τριβιζά σε 1 εκατομμύριο αντίτυπα δεν είναι και λίγο πράγμα, ιδιαίτερα όταν στις πρώτες σελίδες δημοσιεύονται τα επαινετικά σχόλια που έχουν εκφράσει για τον συγγραφέα η Κική Δημουλά, ο Γιώργος Μπαμπινιώτης, η Νίκη Γουλανδρή, η Φωτεινή Τσαλίκογλου, ο Κώστας Γεωργουσόπουλος και άλλοι άνθρωποι των γραμμάτων και του βιβλίου ή όταν στη σελίδα 39 ένα κοριτσάκι διαβάζει τη «Φρουτοπία», τη γνωστή σειρά του Ευγένιου Τριβιζά και του Νίκου Μαρουλάκη. Αλλά ας είναι. Το μεγάλο πρόβλημα είναι το σενάριο και η ευκολία με την οποία ο συγγραφέας, με τις ευλογίες του λοιμωξιολόγου, επικεφαλής της επιτροπής αντιμετώπισης της πανδημίας και frontman της κυβέρνησης στις δύσκολες ώρες, Σωτήρη Τσιόδρα, προσπαθεί να συμβουλεύσει τα παιδάκια, εμμέσως καθιστώντας τα υπεύθυνα για την υγεία των παππούδων και των γιαγιάδων τους! Σημειώστε λεξιλόγιο που συνδέεται με τους «μυρμηγκοφάγους» (Τι έμπνευση κι αυτή… Εκτός κι αν ο συγγραφέας επιμένει στη θεωρία περί παγκολίνου και προσπαθεί να μας την υπενθυμίσει για να τη μάθουν και τα παιδιά), οι οποίοι με βάση την ιστορία εξαπολύουν τους «φονικούς ιούς» στη Γη: ύπουλοι (σ. 11), απαίσιοι, παμφάγοι, φοβεροί, ξεπαστρέψουμε (σ. 12), κατακτητή, εξολοθρευτή (σ. 16), φαρμακερές, φονικές, φριχτό (σ. 18), εκτελέσετε, φρικαλέοι (σ. 20), ξεπαστρέψετε (σ. 32), εξοντώνει (σ. 40) και πάει λέγοντας. Οι ίδιοι οι ιοί, που κάποιοι θυμίζουν τα μονόφθαλμα Μίνιονς ή τον συμπαθέστατο Μάικ Βαζόφσκι από το «Μπαμπούλας Α.Ε.» της Pixar, έχουν για αρχηγό τους τον Κόβιντ-19 τον Μικροπρεπή, με παρουσιαστικό που είναι αρκετό να κόψει τον ύπνο σε παιδιά Νηπιαγωγείου. Αλλά κι αυτό, πες, είναι θέμα αισθητικής και άλλωστε τα παιδιά εκτίθενται από μικρή ηλικία σε τρομακτικές εικόνες και περιγραφές. Σύμφωνα με τον Σ. Τσιόδρα, επιπλέον, ο οποίος προλογίζει την έκδοση και φωτογραφίζεται μασκοφόρος δίπλα στον Ε. Τριβιζά, όλα τα παιδιά είναι γενναία (από πότε θεωρείται παιδαγωγικά πρέπον να εξαίρεται η γενναιότητα; Είναι υποχρεωμένα τα παιδιά να είναι γενναία; Και πώς ορίζεται η γενναιότητα;): «Ελπίζω ως γενναίο παιδί που είσαι, να μη φοβήθηκες καθόλου τότε. Ούτε σήμερα πρέπει να φοβάσαι!» λέει ο λοιμωξιολόγος. Και για να νικήσουν τα παιδιά τον φόβο προτείνει κάτι ρηξικέλευθο, πρωτοποριακό και, προπάντων, ανέξοδο για την κυβέρνηση. Ούτε τον εξορθολογισμό του φόβου και την προσπάθεια να καθησυχαστούν τα παιδιά ότι τα ίδια διατρέχουν σχεδόν μηδενικό κίνδυνο να πεθάνουν ή να νοσήσουν βαριά, ούτε τη βελτίωση της δημόσιας υγείας, ούτε την πρωτοβάθμια φροντίδα, ούτε τα φάρμακα, ούτε τις ΜΕΘ, ούτε τίποτα. «Να είσαι σίγουρος ότι όλοι μαζί με την ΑΓΑΠΗ μας θα νικήσουμε κάτι πολύ πιο επικίνδυνο και από τον ιό: τον ΦΟΒΟ του!» διαβεβαιώνει τους μαθητές. Ενώ την ίδια στιγμή, το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου υπηρετεί τον ακριβώς αντίθετο σκοπό! Κατ’ αρχάς οι σατανικοί εξωγήινοι θέλουν να «ξεπαστρέψουν» και να «κυριεύσουν» τη Γη, όταν ο συγκεκριμένος, τουλάχιστον, ιός παρά την αναμφισβήτητη σοβαρότητά του δεν δείχνει να φέρνει την «Αποκάλυψη» και το «Τέλος του Κόσμου». Αλλά στα μάτια και τα μυαλά των παιδιών είναι βολικό να παρουσιάζεται ως πυρηνικό ολοκαύτωμα… Επιπλέον, το λεξιλόγιο είναι τόσο άτσαλα επιλεγμένο ώστε κάποια παιδιά σίγουρα θα νιώσουν άβολα και αμήχανα: «Βήχα θα τους προκαλέσουνε και σαράντα πυρετό! Γιατί όχι εξήντα ή εκατό; Θα τους επιτεθούνε με μανία ώσπου να πάθουν όλοι πνευμονία!» και λίγο παρακάτω: «Τι περιμένετε: Ύπουλα πηγαίνετε τους Γήινους να εκτελέσετε, ρίγη να τους προκαλέσετε, πυρετό, δύσπνοια κι άλλα συμπτώματα!». Και για κερασάκι έρχεται το «πλυντήριο» της τηλεκπαίδευσης: «Πού και πού στον υπολογιστή μια δασκάλα γελαστή τούς δίνει μαθήματα για ουσιαστικά και ρήματα, προσθέσεις, αφαιρέσεις, πολλαπλασιασμούς και διαιρέσεις, σχήματα γεωμετρικά και γεγονότα ιστορικά πέρα για πέρα συναρπαστικά», όταν όλοι όσοι είναι γονείς και μαθητές ξέρουν ποια ήταν η πικρή αλήθεια («κυρία, δεν σας βλέπω», «Γιωργάκη, μην ανεβάζεις φωτογραφίες με γυμνούς», «κύριε, κόλλησε η σύνδεση ή πάθατε έμφραγμα;». Μετά ξανά η αδικαιολόγητη πρόκληση φόβου: «Του κραταιού Κόβιντ ο στρατός ανυπόμονα καραδοκεί, στη μύτη τους να μπει, να τους κλέψει την αναπνοή, τον λαιμό με μανία να τους σφίξει», και τέλος η επιβράβευση των παιδιών που δεν βγαίνουν ούτε λεπτό από το σπίτι: «Εξω στιγμή δεν σκάνε μύτη, μένουν ολημερίς στο σπίτι» και «Δεν πέφτουν, όμως, στην παγίδα τα παιδιά! Δεν την παθαίνουνε! Σπίτι συνεχίζουνε να μένουνε! Ούτε μισό λεπτό έξω δεν βγαίνουνε!» γιατί ο αρχηγός των μυρμηγκοφάγων δίνει σαφείς οδηγίες στους ιούς για το πώς θα εξολοθρευτούν οι ηλικιωμένοι με δούρειους ίππους τα παιδάκια: «Φοράνε συνήθως γυαλιά κι έχουν άσπρα ή γκρίζα μαλλιά. Είναι περασμένοι στα χρόνια και τους αρέσει να αγκαλιάζουν εγγόνια! Την αδυναμία τους αυτή θα εκμεταλλευτείτε! Στων εγγονιών τις μύτες ύπουλα θα μπείτε κι από κει στις δικές τους θα μεταδοθείτε!». Και για να πετύχει τον σκοπό του ο ραδιούργος και μεγαλομανής Μακρυμούρ ο Τρομερός, τοποθετεί ντουντούκες στη Γη που καλούν τα παιδιά να σκοτώσουν τους ηλικιωμένους: «…το βράδυ, σπίτι σας μόλις επιστρέψετε, (σ.σ.: υποσυνείδητο μήνυμα για να μην ξεμυτίσει κανείς καθώς «έξω» = θάνατος) πάρτε αγκαλιά τον παππού και τη γιαγιά, όσο μπορείτε πιο σφιχτά, χίλια δώστε τους φιλιά». Κι έτσι, μια φιλόδοξη έκδοση καλών προθέσεων, ένα παραμύθι θηριώδους τιράζ που μπήκε σε ένα εκατομμύριο σπίτια, ίσως γεμίζει με ενοχές τα παιδιά κι αντί να τους δίνει ελπίδα, τα παροτρύνει να αποφεύγουν παππούδες και γιαγιάδες, τα επιβραβεύει αν επιλέγουν να μη βγουν έξω, τα ενημερώνει ότι παντού καραδοκεί ο τρισκατάρατος ιός. Τα παιδιά πρέπει να πάνε σχολείο, να δουν τους φίλους τους, να παίξουν, να περπατήσουν, να τρέξουν και όχι να αισθάνονται απαίσια ως δυνητικοί (μετα)φορείς του ιού στους ηλικιωμένους ή ως «υγειονομική βόμβα» όπως συχνά τα αποκαλούν με χυδαιότητα οι τρομολάγνοι των καναλιών. Για τη νοσηρή κατάσταση που ζούμε δεν ευθύνονται τα παιδιά! Κι έτσι, μια φιλόδοξη έκδοση καλών προθέσεων, ένα παραμύθι θηριώδους τιράζ που μπήκε σε ένα εκατομμύριο σπίτια, ίσως γεμίζει με ενοχές τα παιδιά κι αντί να τους δίνει ελπίδα, τα παροτρύνει να αποφεύγουν παππούδες και γιαγιάδες, τα επιβραβεύει αν επιλέγουν να μη βγουν έξω, τα ενημερώνει ότι παντού καραδοκεί ο τρισκατάρατος ιός. Τα παιδιά πρέπει να πάνε σχολείο, να δουν τους φίλους τους, να παίξουν, να περπατήσουν, να τρέξουν και όχι να αισθάνονται απαίσια ως δυνητικοί (μετα)φορείς του ιού στους ηλικιωμένους ή ως «υγειονομική βόμβα» όπως συχνά τα αποκαλούν με χυδαιότητα οι τρομολάγνοι των καναλιών. Για τη νοσηρή κατάσταση που ζούμε δεν ευθύνονται τα παιδιά! Σε διαμαρτυρία ενάντια στα μέτρα της κυβέρνησης για τον Covid, που πραγματοποιήθηκε στη Χαλκίδα στις 12 Δεκεμβρίου, κάποιοι από τους συγκεντρωμένους έκαψαν αντίτυπα του βιβλίου του Ευγένιου Τριβιζά. Τέτοιες ενέργειες παραπέμπουν σε σκοτεινές εποχές και σε ναζιστικές πρακτικές και απαιτούν καθολική και χωρίς αστερίσκους καταδίκη. Κάθε βιβλίο είναι ένας ζωντανός οργανισμός και του αξίζει σεβασμός. Κάθε βιβλίο, όπως και κάθε άποψη, εγείρει επιχειρήματα και διάλογο και με επιχειρήματα και διάλογο μπορεί να αντιμετωπιστεί. Το κάψιμο βιβλίων («Είναι κι αυτό μια πρόοδος. Στον Μεσαίωνα θα έκαιγαν εμένα. Τώρα καίνε τα βιβλία μου» είχε σχολιάσει σαρκαστικά ο Φρόιντ για τις πράξεις των ναζί το 1933) είναι ντροπή. Πηγή
  2. Ένα σχεδόν θρυλικό κόμικ, που ξεπήδησε από την αστείρευτη φαντασία του σπουδαίου Ευγένιου Τριβιζά και την πένα του Νίκου Μαρουλάκη. Η Φρουτοπία ξεκίνησε μεν ως κόμικ, αλλά έγινε αγαπητή στο κοινό μέσα από τη θρυλική σειρά με κούκλες της οικογένειας Σοφιανού, παρόλο που αυτή δεν ολοκληρώθηκε ποτέ (διακόπηκε 3 επεισόδια πριν το τέλος). Η ιστορία ξεκινά, όταν ένας μανάβης, ονόματι Μανόλης, εξαφανίζεται από τη χώρα της Φρουτοπίας και η εφημερίδα "Τρέχα Γύρευε" στέλνει τον καλύτερο ρεπόρτερ της, τον Πίκο Απίκο, στη μακρινή Φρουτοπία, για να λύσει το μυστήριο. Καθώς, όμως ο δημοσιογράφος θα γνωρίζει ολοένα και περισσότερο αυτή τη μυστηριώδη χώρα, το μυστήριο θα πυκνώνει. Δεν έχει νόημα να περιγράψει κανείς, την υπόθεση, είναι τόσο γεμάτη με επεισόδια και χαρακτήρες, που ακόμη και η απλή έκθεση της υπόθεσης θα αδικήσει το κόμικ και τους δημιουργούς. Η πρώτη υπόθεση ολοκληρώθηκε σε 5 τεύχη και μετά ο Πίκος Απίκος κλήθηκε να επιστρέψει στη Φρουτοπία άλλες δύο φορές για ισάριθμα ταξίδια. Υπέροχο χιούμορ, σουρεαλιστικό σε πολλές στιγμές, με πολλά λογοπαίγνια, με κάποιες, πολύ λίγες, κάπως άστοχες στιγμές και καλώς ή κακώς αρκετές αναφορές στο χώρο και την εποχή κατά την οποία γράφτηκε (η Ελλάδα της δεκαετίας του 1980). Καθώς εξελισσόταν η πλοκή, εξελισσόντουσαν και οι χαρακτήρες και υπήρξαν πολλές αναφορές με πολιτικό και κοινωνικό περιεχόμενο. Όσοι έχετε διαβάσει κάτι από Τριβιζά, θα το απολαύσετε, όσοι δεν έχετε διαβάσει, μπορείτε να ξεκινήσετε από εδώ. Εξάλλου, ένα μεγάλο προτέρημα του Τριβιζά και όλων των πετυχημένων συγγραφέων παιδικών βιβλίων, είναι ότι διαβάζονται με την ίδια απόλαυση από όλες τις ηλικίες. Ο Νίκος Μαρουλάκης, που είχε εικονογραφήσει πολλά, παιδικά κυρίως, βιβλία εικονογραφεί πολύ ωραία το σενάριο του Τριβιζά. Μάλλον φαίνεται άτεχνο ή ξεπερασμένο με τα τωρινά δεδομένα, αλλά ελάχιστη σημασία έχει αυτό. Τα σχέδιά του είναι απλά, αλλά οι λεπτομέρειες είναι παρούσες εκεί που πρέπει, καρτουνίστικα μεν, αλλά και ρεαλιστικά, όπου χρειάζεται και δίνουν όλη την ουσία του έργου. Τα χρώματα είναι πολύ ωραία και η συμβολή του στο έργο είναι τεράστια, ισότιμη εκείνη του συγγραφέα. Δεν θα κρύψω, ότι ίσως μιλάει και η νοσταλγία μου ή η συνήθεια, αλλά δεν μπορώ να φανταστώ άλλη εικονογράφηση για το έργο. Σύμφωνα με τις πηγές, το έργο δημιουργήθηκε το 1983 ως κόμικ, αλλά δεν έχω καταφέρει να βρω που πρωτοδημοσιεύτηκε, αν δημοσιεύτηκε κάπου πριν την προβολή της τηλεοπτικής σειράς, η οποία ξεκίνησε στο τέλος του 1985. Η πρώτη έκδοση του πρώτου κύκλου του κόμικ έγινε από τις Αγροτικές Συνεταιριστικές Εκδόσεις το 1986 και ολοκληρώθηκε σε 5 τεύχη. Ο δεύτερος κύκλος εκδόθηκε από τις εκδόσεις Πατάκη το 1992 σε 8 τεύχη και μετά οι εκδόσεις Modern Times εξέδωσαν και τα 50 τεύχη της σειράς μέσα από την Εφημερίδα "Ο Κόσμος του Επενδυτή" ξεκινώντας στις 15/03/2008 και ολοκληρώνοντας στις 21/02/2009. Αυτήν την έκδοση έχω εγώ και από εκεί είναι τα σκαναρίσματα που βλέπετε. Στα τέλη του 2008, η ίδια εκδοτική κυκλοφόρησε και τα 50 τεύχη σε 8 σκληρόδετα άλμπουμ. Αυτά τα ίδια 8 άλμπουμ επανεκδόθηκαν μεταξύ του 2015 και του 2019 από τις εκδόσεις Χάρτινη Πόλη. Εάν κάποιος/α ξέρει παραπάνω πληροφορίες σχετικά με το εάν το κόμικ προηγήθηκε της τηλεοπτικής σειράς, θα παρακαλούσα να το γράψει. Κλείνω τις πληροφορίες της παρουσίασης με τη δυσάρεστη, αλλά αναγκαία υπενθύμιση, ότι, δυστυχώς, ο Νίκος Μαρουλάκης μας άφησε στις 30/09/2015. Νομίζω ότι η επτάτομη έκδοση της Modern Times κυκλοφορεί ακόμη στα βιβλιοπωλεία, αλλά και τα τεύχη της εφημερίδας βρίσκονται σε πολύ χαμηλές τιμές. Σίγουρα κυκλοφορεί η τελευταία έκδοση από τη "Χάρτινη Πόλη". Όλα τα σκαναρίσματ έγιναν από εμένα Πηγές για περαιτέρω μελέτη; wikipedia (στα ελληνικά, βεβαίως) Βιβλιογραφία του Νίκου Μαρουλάκη και του Ευγένιου Τριβιζά (τουλάχιστον για όσους τίτλους είναι καταχωρημένοι στο biblionet.gr) Όλα τα επεισόδια της πολυαγαπημένης τηλεοπτικής σειράς ψηφιοποιημένα στην ΕΡΤ Ένας σύνδεσμος για όσους δεν ξέρουν τα πρόσωπα των ηθοποιών πίσω από τις φωνές Άρθρο στην ελληνική wikipedia για την οικογένεια Σοφιανού, η οποία κατασκεύασε τις κούκλες για τη σειρά (και για πολλές άλλες σειρές της ελληνικής τηλεόρασης)
×
×
  • Create New...