Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Γιώργος Μπαζίνας'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 6 results

  1. Η Ελλάδα χωρίς τη Βαβέλ Γιάννης Παπαδόπουλος Φωτογραφία Αρχείου Συμπληρώθηκαν 40 χρόνια από την έκδοση του πρώτου τεύχος της Βαβέλ. Ο ζωγράφος και κριτικός, από την Καλιφόρνια των ΗΠΑ, Μάνι Φάρμπερ, όρισε ως «τέχνη των τερμιτών» αυτή που βρίσκεται «εκεί όπου το επίκεντρο του πολιτισμού δεν εντοπίζεται πουθενά ξεκάθαρο, με αποτέλεσμα ο τεχνίτης να μπορεί να είναι πρόστυχος, πεισματάρης, καλλωπιστικός και πεισματικά συγκεντρωμένος, κάνοντας τέχνη που δεν του εξασφαλίζει τα προς το ζην και δεν ενδιαφέρεται για το τελικό αποτέλεσμά της». Αυτή η ανάγκη, το να είναι η τέχνη τρόπον τινά «άσχημη», να κατευθύνεται εκεί όπου δεν είναι επιθυμητή, χτίζοντας και καταστρέφοντας χαοτικά λαγούμια σαν τους τερμίτες, ήταν ισχυρή στη δημιουργία του περιοδικού Βαβέλ, σαράντα χρόνια πριν, τον Φεβρουάριο του 1981. Η Βαβέλ ήταν ένα περιοδικό «κόμικς – και όχι μόνο», όπως καυχιόταν, χρησιμοποιώντας μια –μάλλον μέτρια– μετάφραση του σλόγκαν του θρυλικού ιταλικού περιοδικού κόμικς Linus, που άνθιζε εκείνη την περίοδο. Αέρας ανανέωσης Σε μια εποχή μεγάλου κοινωνικού αναβρασμού και εντονότατης πολιτικοποίησης, μια παρέα νέων με σπουδές στην Ιταλία, αγάπη για τα κόμικς και με τα λεφτά των διακοπών που δεν πήγαν, εξέδωσε ένα περιοδικό κόμικς. Πρωτεργάτες η Νίκη Τζούδα και ο Γιώργος Μπαζίνας – ο οποίος, στην πορεία, διαφώνησε και αποχώρησε για να δημιουργήσει το δικό του περιοδικό κόμικς, το Παρά Πέντε. Επηρεασμένη από το περιοδικό Linus, και τα γαλλικά Charlie Hebdo και τον πρόγονό του, το Hara-Kiri, η Βαβέλ προσέφερε σε ένα ουσιαστικά αμύητο κοινό, από το πρώτο κιόλας τεύχος της, σατιρικά κόμικς και στριπ. Λεγόταν, τότε, ότι η Βαβέλ (και το περιοδικό Μαμούθ, που είχε προηγηθεί) είναι περιοδικό ανθολογίας κόμικς όχι για παιδιά, που θεωρούνταν το βασικό κοινό των κόμικς, αλλά για ενήλικους. Αλλά, προφανώς, ο χαρακτηρισμός αυτός δεν ήταν αρκετός. Τα κόμικς που φιλοξένησε η Βαβέλ, σε πολύ μεγάλο βαθμό, κυμαίνονταν στο γενικότερο κλίμα ελευθεριότητας και ριζοσπαστισμού που επικρατούσε εκείνη τη στιγμή στα ευρωπαϊκά έντυπα, φιλοξενώντας τη δουλειά δημιουργών όπως ο Altan, ο Copi, ο Reiser, ο πατέρας της Μαφάλντα Quino, ο Wolinski, αλλά και ο Crepax, ο Moebius, o Enki Bilal, οι Munoz-Sampayo να κάνουν την εμφάνισή τους από τα πρώτα κιόλας τεύχη της. Δυσανάλογα επιδραστική, ειδικά αν αναλογιστούμε πως επρόκειτο για κόμικς, η Βαβέλ ήταν ένα έντυπο στο οποίο στράφηκε το κομμάτι εκείνο της νεολαίας της δεκαετίας του 1980, το οποίο ηταν μπουχτισμένο από τον συντηρητισμό των υπαρχόντων μίντια και την αναχρονιστική στάση της κυρίαρχης Αριστεράς απέναντι στην κουλτούρα. Εκτός από διάφορες μοντέρνες αφηγηματικές εκδοχές στα κόμικς και εκτός της καταλυτικής παρουσίας εκπροσώπων του χιουμοριστικού κόμικς που γεννήθηκαν μέσα στον ριζοσπαστισμό του Μάη του ’68, η Βαβέλ λειτούργησε ταυτόχρονα ως υπέρμαχος πολιτικού φιλελευθερισμού σε κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα της εποχής. Στις σελίδες της, φιλοξενήθηκαν –μεταξύ άλλων– εξαιρετικά κείμενα για τον κινηματογράφο, τη γραφιστική, αλλά και κείμενα παρέμβασης για το AIDS, τα ναρκωτικά κ.ά. Όλα αυτά, συνοδευόμενα από πολλών λογιών στήλες, κείμενα και διηγήματα, μα κυρίως γουστόζικα ενορχηστρωμένα, τυλιγμένα μέσα σε εντυπωσιακούς γραφιστικούς πειραματισμούς, με τον Σταύρο Κούλα να αφήνει το αποτύπωμα των «γουορχολικών» και ποπ επιρροών του (μετά την αποχώρηση του Γιώργου Μπαζίνα, η γραφιστική πρωτοπορία που ερχόταν από περιοδικά τύπου Actuelle αλλά και από αμιγώς κόμικς προσπάθειες όπως το Frigidaire επικράτησαν), αλλά και αργότερα τον Soto Anagno να αφήνει το στίγμα του στο lay-out του περιοδικού. Κόμικς και άλλα κόμικς Η Βαβέλ σύστησε στο ελληνικό κοινό σπουδαίους δημιουργούς, και μεταξύ τους ορισμένους κλασικούς, όπως ο δημιουργός του ντετέκτιβ Σπίριτ Will Eisner, o δημιουργός του Κόρτο Μαλτέζε Hugo Pratt, o «μάγος» από την Αργεντινή Alberto Breccia που πειραματιζόταν όσο κανείς με το χρώμα και την «αφή» της γραμμής, ο υπερρεαλιστής Caza, o Gotlib, o Pazienza, o Vuillemin, ο Mordillo, o Margerin, ο Liberatore, o Loustal, o Igort, o Tardi, o Daniel Clowes (που στην Ελλάδα μας συστήθηκε καλύτερα με το κόμικς Υπομονή, εκδ. Οξύ), ο Ralf König που με τα κόμικς του σατίριζε τον κοινοτισμό των γκέι, και τόσοι άλλοι. Παράλληλα όμως, έδωσε βήμα σε σπουδαίους Έλληνες δημιουργούς να αναδειχθούν μέσα από τις σελίδες της. Από τη Βαβέλ ξεκίνησε ο Αρκάς που πρωτοδημοσίευσε τα στριπ του με τον Κόκορα, στη Βαβέλ άρχισε να δημοσιεύει σε συνέχειες ο Γιάννης Καλαϊτζής την Τσιγγάνικη ορχήστρα, το πρώτο μοντέρνο ελληνικό graphic novel, έναν συναρπαστικό εικονογραφικό περίπατο στην μεταπολιτευτική Αθήνα του 1980, εκεί πρωτοεμφανίστηκε ο χορογράφος Δημήτρης Παπαϊωάννου, ο οποίος δημοσίευσε κυρίως τη δεκαετία του ‘90 συναρπαστικά γκέι κόμικς με θέμα τον έρωτα, τον εικαστικό Γιώργο Μπότσο, την Έλενα Ναβροζίδου και τον Κώστα Βιτάλη με τα ποιητικά και «ακραίου ερωτισμού» κόμικς που δημιούργησαν, τον Νίκο Κούτση, τον Νικόλα Κούρτη, τον Κώστα Μανιατόπουλο, τον Λέανδρο με την χαοτική και ιδιοφυή σχεδιαστική γραμμή του που κατάφερε να ενθουσιάσει ακόμα και τον θρύλο Moebius σ’ ένα από τα φεστιβάλ της Βαβέλ στο Γκάζι, τη Μαρία - Ηλέκτρα Ζογλοπίτου, τον Σπύρο Βερύκιο κ.ά. Μια από τις πιο εντυπωσιακές στιγμές του περιοδικού, κατά την κρίση μου, ήταν μια δημιουργική σύγκρουση, που φιλοξενήθηκε στα τεύχη 32-33. Στο τεύχος 32, πρωτοδημοσίευσε τον «Ευρύμαχο» ο Δημήτρης Παπαϊωάννου, πεντασέλιδο εικαστικής καταγωγής κόμικς, που συνοδευόταν από μια «συστατική επιστολή» του καθηγητή του, Γιάννη Τσαρούχη, ο οποίος ισχυριζόταν ότι «η ζωγραφική και το χρώμα οδηγεί σε άλλου είδους κόμικς» σε αντίθεση με «τα παραμύθια των μυών, τα κακοσχεδιασμένα ή τα υποπαράγωγα της σιχασιάς και της απογοητεύσεως». Ο Τσαρούχης αντιτασσόταν στα κόμικς ηρωικής φαντασίας, που κατά τη γνώμη του δεν ήταν παρά «τροποποιημένες από τον ρατσιστικό μικροαστισμό και ισχνό ρασιοναλισμό, απεικονίσεις των ζωοφόρων του 4ου αιώνα». Στο επόμενο τεύχος, στον Τσαρούχη απάντησε ο Αντώνης Ευδαίμων (ο Αρκάς, πριν γίνει ευρύτερα γνωστός), υποστηρίζοντας ότι ο Τσαρούχης είναι εγκλωβισμένος στα κλισέ που ακολουθούν την τέχνη των κόμικς, και όπως και άλλοι διανοούμενοι, έτσι και αυτός, όταν δεν την αφορίζουν ως αντιδραστικό προϊόν της δυτικής υποκουλτούρας, προσπαθούν να βρουν συγγενείς της στις άλλες τέχνες ή στην ιστορία για να καταδείξουν αφενός μεν ότι δεν είναι μια ξεχωριστή και ανεξάρτητη τέχνη, αφετέρου ότι υπάρχουν και πολύ καλύτερα παραδείγματα. Αντίθετα, λέει, τα κόμικς είναι μια εντελώς καινούργια τέχνη με τους δικούς της κανόνες και τα δικά της μέσα, η οποία μπορεί να υπάρξει μόνο σε έντυπη μορφή καθώς «η ένταξή τους μέσα στο είδος του εντύπου, η προσαρμογή τους στο μέγεθός του, η σελιδοποίησή του, δεν είναι απλά τεχνικά θέματα, είναι αισθητικά προβλήματα, καθώς τα κόμικς αποκτούν πλήρη υπόσταση μόνο όταν τυπωθούν». Τέλος αναφέρει πως, όπως κάθε καινούργια τέχνη, έτσι και τα κόμικς δανείζονται από τις προηγούμενες, ενώ όσοι κάνουν κόμικς δεν έχουν καμία υποχρέωση να αποδείξουν πως είναι λογοτέχνες, πως ξέρουν να κάνουν κινηματογράφο, πως ξέρουν να ζωγραφίζουν, ούτε καν πως ξέρουν να σχεδιάζουν. Τα κόμικς χειρίζονται κάτι ξένο στις εικαστικές τέχνες: τον χρόνο. Κάθε καρέ είναι ανολοκλήρωτο χωρίς το επόμενο και το προηγούμενο, ενώ όσο πιο ολοκληρωμένο είναι, τόσο πιο δυσκίνητο γίνεται. Επιδραστικότητα με αντίκτυπο Η επιδραστικότητα της Βαβέλ δεν φαινόταν μόνο στην απήχησή της ιδίως στις τάξεις των νέων – οι φοιτητές κυκλοφορούσαν με μια Βαβέλ στο χέρι. Η επιδραστικότητα του εντύπου αυτού καθώς και η δουλειά που είχε ρίξει η ομάδα πίσω από το περιοδικό, αναφορικά με την απενοχοποίηση των κόμικς και την γνωριμία σπουδαίων δειγμάτων της τέχνης αυτής με το αναγνωστικό κοινό, φάνηκε στα φεστιβάλ που διοργάνωσε το περιοδικό. Στα 14 Φεστιβάλ που διοργανώθηκαν συνολικά από το 1996 (επέτειος 15 χρόνων κυκλοφορίας του περιοδικού) μέχρι και το 2012 (όλα πραγματοποιήθηκαν στην Τεχνόπολη, πλην του τελευταίου που έλαβε χώρα στη Διπλάρειο Σχολή), έγιναν δεκάδες εκθέσεις και εκδηλώσεις, ενώ σπουδαίοι δημιουργοί τίμησαν με την παρουσία τους το Διεθνές Φεστιβάλ Κόμικς της Αθήνας ή Φεστιβάλ της Βαβέλ, όπως έμεινε τελικά στην ιστορία. Από τον –πατέρα της Μαφάλντα και πρόσφατα εκλιπόντα– Quino, ο οποίος όπως μας αναφέρει η συνεκδότρια του περιοδικού Νίκη Τζούδα, ακούραστος, έμενε στους χώρους του Φεστιβάλ ολημερίς μιλώντας με το κοινό και υπογράφοντας τις δουλειές του, τους Francesco Tulio Altan, Daniele Brolli, Max Cabanes, Pablo Echaurren, Édika, Vittorio Giardino, Jacques de Loustal, Frank Margerin, Lorenzo Mattotti, Miguelanxo Prado, Philippe Vuillemin, αλλά και τον Moebius, τον Jeff Smith του Bowes, τον Max Andersson, τον Thomas Ott, τον König, τη δημιουργό του Περσέπολις Marjane Satrapi, τον μαιτρ του νουάρ José Muñoz, τις δημιουργικές ομάδες όπως η L’ Association των Lewis Trondheim και David B. και η Ultrapop. Προφανώς, συμμετείχαν και σπουδαίοι έλληνες καλλιτέχνες, ο Αρκάς, ο Διαμαντής Αϊδίνης, ο Σπύρος Βερύκιος, ο Δημήτρης Παπαϊωάννου, ο Λέανδρος, ο Γιάννης Ιωάννου, ο Νίκος Κούρτης, ο Γιάννης Καλαϊτζής, η Έλενα Ναβροζίδου, κ.ά., με έργα τους και μοναδικές εγκαταστάσεις. Μοναδική στιγμή των Φεστιβάλ, η έκθεση πρωτότυπων έργων του Will Eisner. Η Βαβέλ έπαιξε καθοριστικό ρόλο στον τρόπο με τον οποίο το ελληνικό κοινό προσλαμβάνει τα κόμικς ενώ ταυτόχρονα συνέβαλε στην αισθητική και την πολιτική χειραφέτηση των αναγνωστών της. Της είμαστε ευγνώμονες. Πηγή
  2. Ήταν Μάιος του 2007, όταν το περιοδικό "Παρά Πέντε" εμφανίστηκε ξανά στα περίπτερα μετά από 10 και πλέον χρόνια από τότε που κυκλοφόρησε το τελευταίο τεύχος του. Νέο τεύχος, νέα περίοδος, νέα αρίθμηση, που ξεκινούσε από το 1, αλλά και νέο περιοδικό, που σε ελάχιστα πράγματα θύμιζε το παλιό, εκτός από ένα: το ότι τα περισσότερα κόμικς ήταν χιουμοριστικά και ορισμένα με ερωτικό περιεχόμενο, αναλογία που ήταν σαφώς υπέρ των χιουμοριστικών στην αρχή και άρχισε να μεταβάλλεται υπέρ των ερωτικών καθώς προχωρούσαν τα τεύχη του περιοδικού. Από άποψη δημιουργών, εμφανίστηκαν κάποιοι παλιοί γνώριμοι, όπως οι Binet, Wolinski, Tha & Bigart, Βιτάλης, Δερβενιώτης, αλλά και αρκετοί καινούριοι δημιουργοί. Μια έκπληξη κατά τη γνώμη μου, ήταν η παρουσία κόμικς από το περιοδικό MAD (εδώ και εδώ) στην αρχή με παρωδίες κινηματογραφικών ταινιών ή τηλεοπτικών σειρών με το πενάκι του μέγιστου Mort Drucker, αλλά και άλλων στηλών του αμερικανικού περιοδικού σε άλλα τεύχη. Εντύπωση επίσης προκαλεί το ότι το περιοδικό φιλοξένησε και στριπ του θρυλικού Doonesbery του Gary Trudeau. Εκτός των κόμικς, υπήρχαν και αρκετές στήλες χιουμοριστικού, αλλά και όχι μόνο περιεχομένου, καθώς και διάφορα αφιερώματα. Από πλευράς εμφάνισης, η έκδοση ήταν προσεγμένη, ολόκληρη σε ιλουστρασιόν χαρτί και έγχρωμη στο μεγαλύτερο μέρος της. Γενικά, ήταν καλό περιοδικό και ορισμένα τεύχη είχαν αρκετά καλό περιεχόμενο. Δυστυχώς όμως και οι εποχές είχαν πλέον αλλάξει, αλλά και η έκδοση ίσως ήταν ακριβή και για τους εκδότες και για το κοινό (4,90 ευρώ κόστιζαν τα τεύχη) και το αποτέλεσμα ήταν ότι το περιοδικό δεν άντεξε πολύ και σταμάτησε στο τεύχος 17, το Δεκέμβριο του 2008. Λίγους μήνες πριν είχε κυκλοφορήσει και το τελευταίο τεύχος της "Βαβέλ" και τελικά αποδείχτηκε ότι εκείνη η χρονιά σηματοδότησε το τέλος μια εποχής για τα ελληνικά κόμικς. Δεν είναι δύσκολο να βρεθούν τα τεύχη, εξάλλου πολλά (ίσως και όλα) υπάρχουν στην ονομαστική τιμή στο σάιτ του περιοδικού, αλλά και σε κεντρικά βιβλιοπωλεία με έκπτωση. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα
  3. Το Δεκέμβριο του 1985, το περιοδικό Παρά Πέντε έδωσε ως ένθετο και το τεύχος 0 του "Μικρού Παρά Πέντε", το οποίο θα κυκλοφορούσε ένα περίπου μήνα μετά στα περίπτερα και θα γινόταν το τρίτο περιοδικό της εκδοτικής Ars Longa (είχε παρεμβληθεί, θυμίζω, η "Επόμενη Μέρα"). Το νέο περιοδικό ήταν πραγματικά μικρό σε σχήμα, είχε ως μότο τη φράση "Μικρό Παρά Πέντε για Μεγάλους" και επικεντρωνόταν σχεδόν αποκλειστικά σε κόμικς χιουμοριστικού και ερωτικού περιεχομένου και δημοσίευε κυρίως κόμικς ξένων δημιουργών, αλλά και κάποια ελληνικά, μεταξύ των οποίων ξεχώριζε το "Ξυπνάς Μέσα μου το Ζώο" του Αρκά, αλλά και το "Μην Πατάτε τον Τοίχο" της Κατερίνας Χριστοδούλου. Στα περισσότερα τεύχη, υπήρχαν και συνεργασίες των Νίκου Πλατή και Άρη Μαλανδράκη. Από το τεύχος 18, το Μικρό Παρά Πέντε, ενηλικιώθηκε και μεγάλωσε αισθητά σε σχήμα και αριθμό σελίδων και απέκτησε περισσότερες σελίδες με χρώμα. Το περιοδικό πορεύτηκε κάπως έτσι με κάποιες μεταβολές στο σχήμα και τον αριθμό των σελίδων έως το τεύχος 37, που ήταν μάλλον το τελευταίο μηναίο τεύχος, αφού από εκεί και μετά το περιοδικό έγινε διμηνιαίο. Το τεύχος 42 κυκλοφόρησε το Δεκέμβριο του 1990 και το τεύχος 43, που έμελλε να ήταν το τελευταίο, το καλοκαίρι του 1991 (αν και δεν αναγράφεται ημερομηνία κυκλοφορίας μέσα στο τεύχος). Παρά την παρουσία σημαντικών δημιουργών (Gotlib, Edika, Quino) και ορισμένων πολύ γνωστών στριπ (Κροκ, Άντυ Καπ, Lupo Alberto), πιστεύω ότι αυτό ήταν σίγουρα το πιο αδύναμο από τα περιοδικά που εξέδωσε η Arls Longa. Είναι πάντως αξιοσημείωτο, ότι το περιοδικό, που ήταν spin-off του Παρά Πέντε, απέκτησε το καλοκαίρι του 1988 το δικό του spin-off, το "Μικρό Ερωτικό Παρά Πέντε", που κυκλοφόρησε μόλις τρία τεύχη. Σχεδόν όλα τα τεύχη είναι εύκολο να βρεθούν και σε λογικές τιμές. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα
  4. Το Μάιο του 1985, περίπου 6 μήνες μετά την κυκλοφορία του Παρά Πέντε, η Ars Longa προχώρησε στην έκδοση ενός ακόμη περιοδικού, την οποία είχε προαναγγείλει από το πρώτο κιόλας τεύχος του Παρά Πέντε. Το νέο περιοδικό ονομαζόταν "Η Επόμενη Μέρα" και επικεντρωνόταν αρχικά σε κόμικς Επιστημονικής Φαντασίας ή γενικότερα φαντασίας. Κι όμως, ήταν κάτι παραπάνω από ένα ακόμη περιοδικό με κόμικς, αφού φιλοξενούσε διηγήματα ΕΦ, κάποια από πολύ γνωστούς συγγραφείς και διάφορα πάρα πολύ ενδιαφέροντα άρθρα, που δεν είχαν απαραιτήτως σχέση με κόμικς ή φαντασία, αλλά είχαν σχέση με τη γενικότερη λογοτεχνία, αλλά και με την πολιτική. Στα επόμενα τεύχη δημοσιεύτηκαν και αρκετά χιουμοριστικά κόμικς, ανάμεσά τους και του Αρκά (Ξυπνάς Μέσα μου το Ζώο). Δυστυχώς, η σύνθεση των ιστοριών του περιοδικού μάλλον δεν τράβηξε πολλούς αναγνώστες, δεν βοήθησε και η υψηλή τιμή (200 δραχμές) και η έκδοση ανεστάλη μετά το 9ο τεύχος, που δεν έχει ημερομηνία κυκλοφορίας (το 8ο κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 1986). Στο editorial του τελευταίου τεύχους προαναγγέλλεται η έκδοση ενός άλλου περιοδικού, του "Απαγορευμένου Πλανήτη", ο οποίος όντως κυκλοφόρησε λίγο μετά. Κάποια στιγμή, τα τεύχη κυκλοφόρησαν και σε τόμους. Κατά τη γνώμη μου, πρόκειται ίσως για το καλύτερο περιοδικό που εξέδωσε η εκδοτική, καλύτερο από το Παρά Πέντε, αν και η άποψη είναι εντελώς υποκειμενική και θα πρέπει να ληφθεί υπόψη, ότι επρόκειτο για περιοδικό με σαφώς πιο στοχευμένο, συνεπώς και πιο ολιγάριθμο, κοινό. Στις σελίδες του διαβάσαμε την "Πόλη που δεν υπήρξε", αλλά και το "New York" των Christine και Bilal, το "Rankxerox" των Libertore και Tamburini, το "ΟΜ" του Caza, μικρές ιστορίες ΕΦ του Bilal, αλλά και το δεύτερο μέρος του Salammbo του Druillet, κάποια από τα οποία δεν τα ξαναείδαμε ποτέ στα ελληνικά. Διαβάσαμε επίσης και διηγήματα από πολύ γνωστούς συγγραφείς, όπως του Silverberg, Ellison, Bester. Ίσως ο Αρκάς και ο Vullemin και ο Varenne να μην ταίριαζαν στο περιοδικό, αλλά σε γενικές γραμμές είχε μια πολύ καλή ποιότητα. Η έκδοση ήταν σε πολύ μεγάλο σχήμα και οι έγχρωμες σελίδες πραγματικά σε άφηναν άφωνο με τα σχέδιά τους. Ειλικρινά, πιστεύω ότι είναι ένα από τα περιοδικά, που αξίζει να ψάξετε. Τα τεύχη είναι λίγα, δεν είναι σπάνια και πωλούνται σε χαμηλές τιμές. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα.
  5. Όπως αναφέρθηκε στην παρουσίαση της Βαβέλ, η διάσπαση μεταξύ της Νίκης Τζούδα και του Γιώργου Μπαζίνα, οδήγησε στην αποχώρηση του τελευταίου από την εκδοτική ομάδα του περιοδικού και την επακόλουθη δημιουργία ενός καινούριου εντύπου, το οποίο ονομάστηκε "Παρά Πέντε". Είχε υπάρξει μια συμφωνία μεταξύ των δύο συνεργατών, έτσι ώστε να κρατήσει η μεν Τζούδα τον τίτλο του περιοδικού, ο δε Μπαζίνας την επωνυμία της επιχείρησης, Ars Longa (Vita Brevis). Το νέο περιοδικό ξεκίνησε την πορεία του με το τεύχος 0 τον Δεκέμβριο του 1984 και το πρώτο τεύχος με την κανονική αρίθμηση, βγήκε περίπου ένα μήνα μετά, με ένα κάπως φορτισμένο και ίσως λίγο επιθετικό απέναντι στη "Βαβέλ" editorial. Σε εκείνο το τεύχος, υπήρχε και ως ένθετο το "Τελώνιας Βίας" (Thelonius Violence, Like Private Eye) του Harvey Kurtzman, που αποτελούσε τμήμα του ιστορικού Jungle Book. Παράλληλα με το "Παρά Πέντε" αναγγέλθηκε και η έκδοση ενός ακόμη περιοδικού με κόμκς, της "Επόμενης Μέρας". Το νέο περιοδικό ήταν προσανατολισμένο σε σαφώς πιο χιουμοριστικό ύφος από τη "Βαβέλ" και πιστεύω ότι ίσως να υπήρξε μια προσπάθεια να μοιρασθούν τα κόμικς της Βαβέλ και ορισμένα με χιουμοριστικό περιεχόμενο να μετακινηθούν στο "Παρά Πέντε" Στο editorial του τεύχους 7 υπήρχε μια αρκετά επιθετική αναφορά στη Βαβέλ, που έδειχνε ότι οι σχέσεις μεταξύ των ιδρυτών της ήταν ίσως στο χειρότερο δυνατό σημείο εκείνη τη στιγμή Η Ars Longa υπήρξε εξαιρετικά δραστήρια. Εκτός του Παρά Πέντε και της Επόμενης Μέρας, κυκλοφόρησε και το Μικρό Παρά Πέντε, το περιοδικό ΕΦ Απαγορευμένος Πλανήτης, πολλά βιβλία ΕΦ, πολλά 'άλμπουμ κόμικς, αλλά και άλλες εκδόσεις, χιουμοριστικού, ερωτικού ή και ποικίλου περιεχομένου. Θα ήταν αβλεψία, να μην αναφέρω και το ιστορικό βιβλιοπωλείο του Παρά Πέντε, που βρισκόταν στην οδό Ιπποκράτους 52 και περιείχε πολλά και ενδιαφέροντα πράγματα, όχι απαραίτητα σχετικά με κόμικς. Το περιοδικό ξεκίνησε με μεγάλα ονόματα, όπως τους Quino, Reiser, Franquin, Gimenez, Gottlib, Edika, Crumb, Wolinski, αλλά και τον Αρκά, στη συνέχεια δε το περιοδικό φιλοξένησε πολλούς σημαντικούς δημιουργούς (Bilal, Pratt, Copi, Moebius, Schuiten, Peeters, Liberatore, Tamburini, Masse, Serpieri, Δερβενιώτης, Βιτάλης μεταξύ πολλών άλλων) και διάφορα σημαντικά κόμικς, tπολλά από τα οποία κυκλοφόρησαν στη συνέχεια σε αυτόνομα άλμπουμ, αρκετά όμως δεν επαναδημοσειύτηκαν ποτέ στα ελληνικά και είναι δύσκολο να βρεθούν και στα αγγλικά (πχ "Οι Δύο στο Μπαλκόνι" ή το ¨Κράκεν"). Η ύλη του περιοδικού συμπεριελάμβανε και άρθρα, ειδήσεις και ακόμα και διηγήματα. Από ένα σημείο και μετά, άρχισαν να παίρνουν το πάνω χέρι τα ερωτικά κόμικς, τα οποία έδιναν το στίγμα του περιοδικού προς το τέλος της έκδοσής του. Το τεύχος 67, που κυκλοφόρησε το Δεκέμβριο του 1996 έριξε και τους τίτλους τέλους του περιοδικού. Έγινε μια προσπάθεια αναβίωσης το 2007 με μια δεύτερη περίοδο και νέα αρίθμηση, αλλά δεν μπόρεσε να κυκλοφορήσει πολλά τεύχη. Κατά τη διάρκεια της κυκλοφορίας του το Παρά Πέντε, άλλαξε αριθμό σελίδων, σχήμα, ακόμη και βιβλιοδεσία, όχι όμως το λογότυπό του. Το πρώτο μότο ήταν ¨Ενήλικο Χιούμορ και Κόμικς", το οποίο κάποια στιγμή άλλαξε στο "Κόμικς και Άποψη" Παρά το γεγονός, ότι η ποιότητα του περιοδικού έπεσε πολύ στα τελευταία τεύχη, υπήρξε αναμφισβήτητα ένα από τα πολύ ιστορικά έντυπα του χώρου των κόμικς, που έφερε σε επαφή τους Έλληνες αναγνώστες με πολύ σημαντικά κόμικς εκείνης της εποχής. Και η προσφορά της εκδοτικής όμως στο χώρο της ΕΦ είναι πάρα πολύ μεγάλη, για να την προσπεράσουμε, αφού εξέδωσε κάποια πολύ σημαντικά βιβλία ΕΦ σε μια εποχή, που αυτά που κυκλοφορούσαν στα ελληνικά ήταν ελάχιστα. Δυστυχώς, ο Γιώργος Μπαζίνας πέθανε το 2019, μόλις στα 57 του. Τυπικά, η Ars Longa υπάρχει ακόμα και η ιστοσελίδα της είναι ακόμη ενεργή. Πριν από δύο ή τρία χρόνια έβγαλε και μια επανέκδοση κάποιων άλμπουμ (σίγουρα τον "Πυρετό της Ουρμπικάνδης") και γενικά έχει επανεκδώσει κι άλλα από τα άλμπουμ της, ενώ έχουν κυκλοφορήσει και τόμοι με ορισμένα τεύχη του περιοδικού. Σε κάποια στιγμή ετοίμαζε και την ελληνική έκδοση του Maus, η οποία για άγνωστους λόγους δεν κυκλοφόρησε ποτέ. Στο τεύχος 33 (Φεβρουάριος 1988) υπήρχε μια εισαγωγή στο κόμικ, καθώς και τρεις σελίδες από αυτό μεταφρασμένες στα ελληνικά. Χρειάστηκε να περάσουν σχεδόν 20 χρόνια, για να το δούμε μεταφρασμένο στα ελληνικά. Παραθέτω την εισαγωγή και την πρώτη σελίδα, για ιστορικούς λόγους. Είναι εύκολο να βρεθούν τα περισσότερα τεύχη και σε χαμηλή τιμή, αρκετά από αυτά δε κυκλοφορούν και σε εκποιήσεις βιβλίων, Η αλήθεια είναι πάντως, ότι όσο πλησιάζουμε στα τελευταία τεύχη, τόσο δυσκολεύουν, με τα τελευταία να είναι αρκετά δύσκολα, όχι όμως τόσο δύσκολα, έτσι ώστε να δικαιολογούν κάποια εξωφρενική τιμή. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Ο Γιώργος Μπαζίνας μιλάει στον Ηλία Κατιρτζιγιανόγλου για την αρχή του περιοδικού
  6. Κολούμπρα, Σκαθάρι, Μαμούθ, Πράσινη Γάτα, ιστορικές εκδόσεις, οι οποίες όμως δεν κατάφεραν να κυκλοφορήσουν πολλά τεύχη, ΄έδειξαν όμως, ότι υπήρχε ένα κοινό, που ενδιαφερόταν για ενήλικα (σε αυτά τα συμφραζόμενα, ο όρος σημαίνει "όχι παιδικά, ούτε υπερηρωικά") κόμικς, αλλά δεν είχε βρεθεί ακόμη η κατάλληλη συνταγή, για να μπορέσει ο τίτλος να μακροημερεύσει. Όλα αυτά άλλαξαν το Φεβρουάριο του 1981, όταν κυκλοφόρησε το πρώτο τεύχος ενός καινούριου περιοδικού, της "Βαβέλ". Αρκετές σελίδες (78), κάπως τσουχτερή τιμή (60 δραχμές), υπέροχο εξώφυλλο (Caza) και ένα μότο, που θα έμενε στη συνέχεια κλασικό [Περιοδικό Κόμικς (Και όχι μόνο)]. Το περιοδικό εξέδιδε η εταιρεία Ars Longa (Vita Brevis) (= Ὁ βίος βραχὺς, ἡ δὲ τέχνη μακρὴ), διευθυνόταν από μια επιτροπή και υπεύθυνη κατά το νόμο ήταν η Νίκη Τζούδα, Όπως μάθαμε στη συνέχεια (εντάξει, εγώ τα έμαθα πολύ μετά, λόγω του νεαρότατου της ηλικίας μου τότε ), τα άλλα δύο μέλη της επιτροπής, ήταν ο Γιώργος Μπαζίνας, ο οποίος ήταν και ο εκδότης, και ο Σταύρος Τσελεμέγκος, ο οποίος αποχώρησε αρκετά νωρίς από το περιοδικό. Η Βαβέλ ήταν δομημένη πάνω στο παράδειγμα του ιταλικού περιοδικού linus (με μικρό το πρώτο γράμμα), που ήταν το πρώτο περιοδικό με ενήλικα κόμικς που πρωτοκυκλοφόρησε στην Ιταλία το 1965 και εξακολουθεί να κυκλοφορεί ακόμη με εξαίρεση ένα μικρό διάλειμμα. Το linus ήταν περιοδικό με σαφείς αριστερούς προσανατολισμούς και μάλιστα υποστήριζε το, ισχυρότατο τότε, ΚΚ Ιταλίας (το οποίο - έχει σημασία αυτό - μικρή σχέση είχε με το καθ'ημάς ΚΚ). Ομοίως και η Βαβέλ, ήταν σαφώς αριστερόστροφη, χωρίς όμως να έχει σχέση με το ΚΚΕ και πήρε ξεκάθαρη πολιτική θέση σε διάφορα ζητήματα, όπως τα ναρκωτικά, ο σωφρονισμός, η ομοφυλοφιλία, ο φεμινισμός, ο καπιταλισμός και πολλά άλλα. Το πρώτο τεύχος ξεκίνησε πατώντας εν μέρει πάνω σε κόμικς που είχαν δημοσιεύσει τα προαναφερθέντα περιοδικά και πολύ γρήγορα εισήγαγε νέους καλλιτέχνες, που πρώτη φορά μάθαμε στη χώρα μας μέσω αυτού του περιοδικού. Θα μπορούσα να παραθέσω μια ολόκληρη λίστα με τους καλλιτέχνες που γνωρίσαμε μέσα από τη Βαβέλ, αλλά θεωρώ ότι δεν έχει νόημα, είναι τόση πολλοί.... Άλλαξα γνώμη . Να ορισμένοι με τυχαία σειρά και ενδεικτικά: Altan, Reiser, Bilal, Caza, Edika, Copi, Vullemin, MAnara, Burns, Moebius, Giardino, Loustal, Feiffer, Battaglia Quino, Crepax, Wolinski, Munoz, Sampayo, Margerine, Druillet, Clowes, Tardi, Segrelles, Varenne, Bernet, Abuli, Trillo, Pazienza, König, Tomine, Gottlieb και οι Έλληνες Καλαΐτζής, Αρκάς, Λέανδρος, Παπαΐωάννου (που έφτασε να σκηνοθετήσει και τις τελετές έναρξης και λήξης των Ολυμπαικών του 2004) και πολλοί, πολλοί, πάρα πολλοί άλλοι (φυσικά, ορισμένοι από όλους αυτούς, είχαν δημοσιευτεί και παλιότερα στη Κολούμπρα ή στο Μαμούθ). Πολλά από αυτά τα έργα κυκλοφόρησαν αργότερα και σε μορφή άλμπουμ. Φυσικά, σε κάθε τεύχος του περιοδικού υπήρχαν διάφορα αφιερώματα γύρω από τα κόμικς, αλλά και όχι μόνο, αφού η Βαβέλ ασχολούνταν και με βιβλία και με κινηματογράφο. Στο τεύχος 43 υπήρξε μια τρόπον τινά διάσπαση και οι εναπομείναντες εκδότες χώρισαν τους δρόμους τους. Η Νίκη Τζούδα κράτησε τον τίτλο του περιοδικού και ο Μπαζίνας την επωνυμία της εκδοτικής και προχώρησε στην έκδοση του "Παρά Πέντε". Υποθέτω, ότι με βάση μα συνεννόηση μεταξύ τους μοιράστηκαν και κάποια κόμικς, τα οποία δημοσιευόντουσαν είτε στο ένα περιοδικό, είτε στο άλλο. Συνεργάτης της Νίκης Τζιούδα έγινε από ένα σημείο και μετά ο Γιώργος Σιούνας. Μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια, η Βαβέλ άλλαξε αριθμό σελίδων και σχήμα (έγινε σαφώς μεγαλύτερη και μετά ξανά μικρότερη), οι ασπρόμαυρες σελίδες εμπλουτίστηκαν με ορισμένες έγχρωμες και τελικά όλες έγιναν έγχρωμες, το απλό χαρτί έγινε ιλουστρασιόν, αλλά η βασική θεματική του περιοδικού δεν άλλαξε, αν και η αλήθεια είναι, ότι από κάποια σημείο και μετά δόθηκε έμφαση στα ερωτικά και στα χιουμοριστικά κόμικς, τα οποία μάλλον πουλούσαν περισσότερο. Δυστυχώς και παρά την παρουσία (και) τέτοιων κόμικς, αυτό που έμεινε σταθερό όλα αυτά τα χρόνια, ήταν το διαρκές οικονομικό πρόβλημα του περιοδικού, που φαινόταν και στην κατά καιρούς μη τακτική κυκλοφορία του. Αξίζει να σημειωθεί, πάντως, ότι ούτε το λογότυπο άλλαξε, ούτε το μότο. Η Βαβέλ κυκλοφορούσε κάθε μήνα, αν και έχασε πολλούς μήνες κατά τη διάρκεια όλων των ετών κυκλοφορίας της και έφτασε στο σημείο να αναστείλει σχεδόν την έκδοσή της, έως ότου τελικά σταμάτησε οριστικά στο τεύχος 246, τον Ιούνιο του 2008, ενώ υπάρχει και ένα Σπέσιαλ Σατιρικό Τεύχος, που κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 1982. Στο διάστημα της κυκλοφορίας της, το μόνο "διπλό" τεύχος ήταν το 40/41, πράγμα που σημαίνει, ότι τελικά τα τεύχη ήταν όντως 246 μαζί με το Σπέσιαλ. Εξίσου σημαντική παρακαταθήκη, ήταν και το θρυλικό Φεστιβάλ Κόμικς της Βαβέλ, που ξεκίνησε το 1996 και σταμάτησε το 2012 και αποτέλεσε την πρώτη οργανωμένη γιορτή των κόμικς στη χώρα μας. Δεν χρειάζεται να προσθέσω κάτι άλλο, νομίζω. Η κληρονομιά της Βαβέλ είναι τεράστια και η συμβολή της πολύ αδύνατο να εκτιμηθεί. Γαλούχησε τουλάχιστον μια γενιά Ελλήνων αναγνωστών στα κόμικς και στην εναλλακτική κουλτούρα σε εποχές πάρα πολύ δύσκολες για τα κόμικς. Η μακροβιότητα του περιοδικού κάτω από αυτές τις πολύ δύσκολες συνθήκες είναι απόδειξη του πόσο σημαντικό και πόσο επιδραστικό ήταν. Δυστυχώς, ακόμη δεν έχουμε κάποια διάδοχη κατάσταση, κάτι που αποδεικνύει, πόσο διαφορετικοί είναι και οι δικοί μας καιροί. Μπορείτε να βρείτε με αρκετή υπομονή όλα τα τεύχη του περιοδικού σε χαμηλή τιμή, δεν είναι ούτε δύσκολα, ούτε ακριβά και αρκετά κυκλοφορούσαν έως πρόσφατα σε εκποιήσεις βιβλίων. Μην ξεχνάτε, ότι αυτή είναι η πινακοθήκη των ευρωπαϊκών κυρίως κόμικς στη χώρα μας. Ο Γιώργος Μπαζίνας πέθανε στις 14/04/2019, μόλις στα 57 του Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Ένα ντοκιμαντέρ για τη Βαβέλ με τίτλο: Βαβέλ - Από τη Σιωπή στην Έκρηξη Ένα συναισθηματικά φορτισμένο κείμενο του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου σχετικά με τη Βαβέλ Ένα εκτενές άρθρο του Γιώργου Τσαγκόζη Η Νίκη Τζούδα μιλάει για την ίδια και για το περιοδικό Ο Γιώργος Μπαζίνας μιλάει στον Ηλία Κατιρτζιγιανόγλου για την αρχή του περιοδικού Ο Γιάννης Κουκουλάς γράφει για το Φεστιβάλ της Βαβέλ Κάποια τεύχη Βαβέλ (και Παρά Πέντε) για κατέβασμα
×
×
  • Create New...