Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Γιάννης Ρουμπούλιας'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 8 results

  1. Έχετε ακούσει για τον θρύλο του Κόναν του Βάρβαρου? Φυσικά. Έχετε ακούσει για τον θρύλο του Πόναν του Μάρμαρου? Όχι? Αυτόν ακριβώς τον θρύλο έρχεται να μας διδάξει ο καθ ύλην αρμόδιος σε τέτοια θέματα, Γιάννης Ρουμπούλιας. Ο σπουδαίος δημιουργός έφτιαξε μία ιστορία με την μορφή αυτοέκδοσης, η οποία φέρει τον τίτλο “Πόναν ο Μάρμαρος - Μπράτσα, μάγια και καράτε!” και την κυκλοφόρησε στο ComicDom 2017 (για την ακρίβεια στις 7 Απριλίου). Πρόκειται για μία ασπρόμαυρη παρωδία του Κόναν. Όπως μου εκμυστηρεύτηκε ο ίδιος ο δημιουργός, η ιδέα του Πόναν υπήρχε στο μυαλό του από το Λύκειο και τώρα που ωρίμασαν (λάθος χρήση της λέξης! ) οι καιροί, βγήκε στην επιφάνεια. Η έκδοση θυμίζει fanzine, αλλά γενικά είναι αρκετά προσεγμένη. Έχει καλής ποιότητας σελίδες και η βιβλιοδεσία έχει γίνει με συνδετήρες. Στο εσωτερικό του οπισθόφυλλου υπάρχει ένα ολοσέλιδο σκίτσο του Πόναν, από τον Μάνο Λαγουβάρδο. Είχαμε συνηθίσει εδώ κι αρκετό καιρό τον Ρουμπούλια να δημιουργεί τον κόσμο του Δρακοφοίνικα και ο Πόναν ήταν ένα διάλειμμα από την σοβαρότητα. Είχε πλάκα το ατημέλητο στιλ, τόσο στο σενάριο όσο και στο σχέδιο, που και πάλι όμως έβγαζε επαγγελματισμό και εμπειρία. Σεναριακά είχε μία βάση και μία υπόθεση, αλλά το ζητούμενο είναι να γελάσει ο αναγνώστης με την παρωδία κι αυτό το πέτυχε και με το παραπάνω. Το σχέδιο, λεπτομερές κι αυτό, έβγαζε με την σειρά του κωμικά στοιχεία και συνέβαλε στην απόλαυση. Σίγουρα θέλω αυτός ο ήρωας να μείνει. Έναν χρόνο αργότερα και συγκεκριμένα στις 20/04/2018, ο Πόναν ξαναχτυπά! Ο δημιουργός, στα πλαίσια του ComicDom 2018, επαναφέρει στο προσκήνιο τον ήρωά του και μας χαρίζει μία νέα του ιστορία, που φέρει τον τίτλο: “Πόναν ο Μάρμαρος - Η επέλαση των Μαρμάρων!”. Γι' άλλη μία φορά ο Γιάννης Ρουμπούλιας, μέσα από την καφρίλα και τον ορισμό του "κουφού", μας ταξιδεύει στον μυθικό κόσμο του Πόναν και της παρέας του. Στο δεύτερό του τεύχος διέκρινα μία πιο στρωτή υπόθεση με αρχή, μέση και τέλος. Επίσης φτάνουμε μέχρι την Μαρμαρία, όπου θα γνωρίσουμε πολλούς από τους συμπατριώτες του πρωταγωνιστή, καθώς και δύο προσωπικότητες που ξεχωρίζει. Πρόκειται για τον παιδικό του έρωτα, την πεντάμορφη Βαλεριάνα και τον Τσακόναν, τον πατέρα του, μέσω του οποίου ο δημιουργός θέλησε να αποτίσει φόρο τιμής σε έναν αξέχαστο ηθοποιό των 80s. Και φυσικά απαντάται ένα ερώτημα που μας ταλάνιζε όλους εμάς τους απανταχού κομικσόφιλους. Μιλάω για το πώς ήρθε στα χέρια του Μάρμαρου ο περιβόητος Φλάφης. Από εκεί και πέρα το χαβαλετζίδικο χιούμορ ήταν σχεδόν σε κάθε καρέ της ιστορίας και μπορώ να πω ότι πέρασα όμορφα διαβάζοντάς την. Νομίζω ότι η ιστορία αυτή ήταν καλύτερη από την προηγούμενη του Πόναν. Το σχέδιο είναι χαρακτηριστικό του δημιουργού. Είναι εκφραστικότατο και πλούσιο. Λέω πλούσιο, διότι ο αναγνώστης θα βρει μία πληθώρα από διαφορετικούς χαρακτήρες (πρωταγωνιστές και κομπάρσους) να παρελαύνουν στα καρέ. : Και φυσικά ο αγαπημένος μου χαρακτήρας είναι αυτό το περίεργο τρωκτικό που ακολουθεί τον Πόναν και κάνει διάφορες σκέψεις ανάλογα με την περίσταση. Και δεν θα λέγαμε ότι μένει μόνο στις σκέψεις. Ο χρόνος πέρασε, ήρθε το επόμενο ComicDom (στις 19/04/2019) κι ο Πόναν ξαναήρθε φρέσκος στα χέρια μας, με την ιστορία “Πόναν ο Μάρμαρος - Τσαντίλα, ο βασιλιάς των τεράτων”. Ο θρυλικός Πόναν, λοιπόν, ξεκινάει γι' ακόμα μία από τις περιπέτειές του. Αυτή την φορά έχει να αντιμετωπίσει τον Τσαντίλα, τον βασιλιά των τεράτων, ο οποίος είναι όνομα και πράγμα! Ο Ρουμπούλιας συνεχίζει να κάνει χαβαλέ και να εδραιώνει τον χαρακτήρα του, ενώ ταυτόχρονα κάνει τους αναγνώστες να διασκεδάζουν με το έξυπνο χιούμορ του. Αυτό που με εντυπωσιάζει είναι το γεγονός ότι μπορεί η ιστορία να παρουσιάζει σημαντικά κωμικά και σατιρικά στοιχεία, το σενάριο όμως εμφανίζει συνοχή και είναι ολοκληρωμένο. Θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι υπάρχουν πολλά inside jokes, με αποκορύφωμα τον φόρο τιμής στους δύο δασκάλους του δημιουργού, Σπύρο Ορνεράκη και Ηλία Ταμπακέα. Και φυσικά, μετά από τόσες ιστορίες, αρχίζει ο ξακουστός Φλάφης να αποκτά τις δυνάμεις που όλοι οι φαν του, περίμεναν! Γενικά το κατατάσσω στα καλύτερα (αν όχι το καλύτερο) φανζίν που βγαίνει κάθε χρόνο. Το σχέδιο, ενώ νιώθεις ότι είναι ατημέλητο, αποδεικνύει για πολλοστή φορά ότι ο Ρουμπούλιας απλά ΔΕΝ μπορεί να σχεδιάσει άσχημα. Ενισχύει εκεί που πρέπει το χιούμορ κι εντείνει τις περιπετειώδεις σκηνές. Το ασπρόμαυρο χρώμα και το μελάνωμα είναι εξαιρετικά, με το μόνο μου παράπονο να είναι τα μικρά καρέ, που έκαναν το σχέδιο να ασφυκτιά. Η έκδοση, πιστεύω ότι αξίζει και με το παραπάνω τα λεφτά της. Έχει καλής ποιότητας χαρτί κι αξιοπρεπή εκτύπωση. Πολλά μπράβο!
  2. Ένας νέος εκδοτικός - και όχι μόνο - με τη συμμετοχή του Γιάννη "Rubus" Ρουμπούλια. Αντιγράφω από το δελτίο τύπου : Το Nerdula Creative Lab είναι ένας νέος εκδοτικός οίκος & εταιρεία παραγωγής που φιλοδοξεί να γίνει o οργανικός δίαυλος μεταξύ των καλλιτεχνών και του κοινού που απολαμβάνει τα κόμικς, τον κινηματογράφο, τη λογοτεχνία κι άλλες υπέροχες μορφές τέχνης. Οι εκδόσεις Nerdula Creative Lab έχουν ως σκοπό να δώσουν το βήμα σε νέους αλλά και σε πιο έμπειρους δημιουργούς, να αφηγηθούν τις ιστορίες τους, συνδυάζοντας την καλλιτεχνική ποιότητα με την εμπορικότητα. Στοχεύουμε πρωτίστως στη διασφάλιση των πνευματικών δικαιωμάτων της εργασίας και των ιδεών τους. Στόχος μας, η έκδοση έργων που αντέχουν στον χρόνο, η καινοτομία και η απρόσκοπτη δημιουργικότητα, η συμβολή μας στη φιλαναγνωσία και δη, η γνωριμία του αναγνωστικού κοινού με ταλαντούχους δημιουργούς, ειδικότερα στο χώρο των comics. Ως εταιρεία παραγωγής, τo Nerdula Creative Lab στοχεύει στην προώθηση project, για τη δημιουργία merchandising (ρουχισμού, collectables κ.ά.) , σε εταιρείες παραγωγής ταινιών, τηλεοπτικών σειρών, βιντεοπαιχνιδιών κ.α. διατηρώντας πάντα την υψηλή ποιότητα ως κοινό χαρακτηριστικό. Λειτουργώντας παράλληλα ως agency, το Nerdula Creative Lab, θα εκπροσωπεί τους συνεργαζόμενους καλλιτέχνες και δημιουργούς, στηρίζοντας την ανάπτυξη και εμπορική αξιοποίηση των ιδεών τους, σε διαφορετικά μέσα ψυχαγωγίας και διάθεσης προϊόντων στο κοινό. Ως σωστοί λάτρεις των ιστοριών, δε θα μπορούσαμε να μην έχουμε τον δικό μας αφηγητή: ο γλυκύτατος Κόμης Νέρντιουλα, ο βιβλιοφάγος Κόμης που λατρεύει τη σπιτική βυσσινάδα, θα ενημερώνει μέσω των κοινωνικών μας δικτύων και της ιστοσελίδας μας το κοινό για όλα μας τα νέα! Φυσικά δε θα παραλείπει να επικοινωνεί εγκαίρως τη διάθεση δωρεάν web-comics με παλιές κι εξαντλημένες ιστορίες, τη δυνατότητα pre-order για νέες εκδόσεις, όλες τις online shopping προσφορές και να παρουσιάζει όλα τα επερχόμενα νέα projects και συνεργασίες. Είστε ευπρόσδεκτοι να ακολουθήσετε τον Κόμη Νέρντιουλα κι εμάς σε αυτό το νέο μας ταξίδι! Υπεύθυνοι επικοινωνίας: Γιώργος Σούλας - Γιάννης Ρουμπούλιας website: www.nerdula.net e-mail: info@nerdula.net / nerdula.cl@gmail.com Facebook: nerdulacreativelab Instagram: @nerdula Εγώ να ευχηθώ καλή επιτυχία σε ότι θέλουν να κάνουν.
  3. Ο μυθικός κόσμος του Γιάννη Ρουμπούλια (Rubus) O σκιτσογράφος και δημιουργός κόμικς Γιάννης Ρουμπούλιας. © Villy Calliga «Οι φανταστικοί κόσμοι και η μυθοπλασία είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής και της ψυχής μου» Προτζέκτορας: Ο Rubus (Γιάννης Ρουμπούλιας), δημιουργός κόμικς και σκιτσογράφος μιλάει τα κόμικς & το πρόσφατο βήμα του στο χώρο των εκδόσεων Όλα ξεκίνησαν από τα βιβλία με παραμύθια που του διάβαζαν οι γονείς του. Γοητευμένος από τις εικόνες τους άρχισε να προσπαθεί να τις αναπαράγει στα εσώφυλλά τους. Αυτό σιγά-σιγά έγινε συνήθεια κι άρχισε να γεμίζει ολόκληρα τετράδια με σχέδια από ιστορίες που γεννούσε η παιδική του φαντασία. Ο Γιάννης Ρουμπούλιας, μετά από είκοσι χρόνια δημιουργίας στον χώρο των κόμικς, αφηγείται στον Προτζέκτορα την πορεία του και μας ξεναγεί στο κάστρο του Κόμη Nerdula. «Όταν πήγα για πρώτη φορά σινεμά στη ζωή μου ήταν για να δω το αγαπημένο μου καρτούν που μόλις είχε μεταφερθεί σε live action ταινία: το Masters of the Universe. Ήμουν μόλις 5 ετών και, μετά από αυτή την εμπειρία, η επιθυμία να σχεδιάζω και να σκαρφίζομαι ιστορίες δυνάμωσε ακόμα περισσότερο». Η πρώτη σου επαφή με τα κόμικς πότε ήταν; Μόλις άρχισα να μαθαίνω να διαβάζω. Ως παιδί, ο Σπάιντερμαν, ο Σούπερμαν και άλλοι με βοήθησαν, μέσω των ιστοριών τους, να σχηματίσω ξεκάθαρες εικόνες για το καλό και το κακό, το σωστό και το λάθος, τον εγωισμό και τον αλτρουισμό. Κάποια στιγμή ο πατέρας μου, όταν ήμουν περίπου 7 ετών, μου αγόρασε ένα ελληνικό τεύχος «Super Conan». Αυτό ήταν! Τα κόμικς με κέρδισαν για πάντα και ο Κόναν ο Βάρβαρος έγινε ο αγαπημένος μου χαρακτήρας! Για ποιο λόγο; Μέχρι τότε είχα συνηθίσει τους υπερήρωες που έμοιαζαν με σύγχρονους ημίθεους. Υπερφυσικές δυνάμεις, αγώνας για έναν καλύτερο κόσμο, όλα πεντακάθαρα και καλογυαλισμένα. Μα ήρθε ο Κόναν σχεδόν ημίγυμνος, βρώμικος, χωρίς υπερφυσικές δυνάμεις παρά την περιορισμένη μυϊκή του δύναμη και τη λαχτάρα του για ζωή που καμία αλλόκοτη μαγεία ή ανίερο πλάσμα δεν μπορούσε να του κλέψει! Από τότε και στα χρόνια που ακολούθησαν, οι φανταστικοί κόσμοι και η μυθοπλασία θα ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής και της ψυχής μου. Αυτό το πάθος για τη φαντασία και τα παραμύθια με ακολουθεί μέχρι και σήμερα. Από τα χόμπι μου μέχρι την επαγγελματική μου ζωή. Ας φύγουμε λίγο από τα κόμικς και ας πάμε στα Role Playing Games και την πρώτη σου επαφή με την υποκριτική. Το 1998, είχα την πρώτη μου επαφή με τα επιτραπέζια Role Playing Games και το Dungeons and Dragons. Αυτό το παιχνίδι, εκτός από την ψυχαγωγία και τη διασκέδαση που μου πρόσφερε, με έμαθε να λειτουργώ και να σκέφτομαι ως μέρος ενός κοινωνικού συνόλου και να εκτιμώ τη διαφορετικότητα. Έμαθα να μπαίνω στη θέση ενός χαρακτήρα που δεν έχει καμία σχέση με τη δική μου ιδιοσυγκρασία και προσωπικότητα, προσπαθώντας να τον καταλάβω όσο το δυνατό καλύτερα. Αργότερα, ως φοιτητής στο τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Παντείου, είχα την πρώτη επαφή με την υποκριτική, όταν η Σύνη Παππά με εμπιστεύτηκε για να συμμετάσχω σε δύο μικρού μήκους ταινίες της. Έτσι ανακάλυψα άλλον έναν τρόπο να εκφραστώ και να «εφαρμόσω» αυτά που είχα μάθει από τα κόμικς και τα παιχνίδια ρόλων. Η σύνδεση μεταξύ των τριών αυτών βασικών ασχολιών μου ήταν άμεση και άρρηκτη. Και ακολουθεί ένα βήμα που ήταν ουσιαστικό για τη μετέπειτα πορεία σου… Ίσως το σημαντικότερο βήμα που έκανα στη ζωή μου για να ανοίξω τους ορίζοντές μου στον χώρο της Τέχνης και να κάνω τη μεγάλη μου αγάπη, επάγγελμα. Παράτησα το Πάντειο Πανεπιστήμιο για να σπουδάσω δίπλα στον μεγάλο Σπύρο Ορνεράκη, στη Σχολή Σκίτσου του. Τόσο ο Σπύρος όσο και ο Μιχάλης Παπανικολάου, σκηνοθέτης με δεκαετίες εμπειρίας, με έκαναν να αγαπήσω τις τέχνες τους ακόμη περισσότερο. Εκεί γνώρισα και τον καλό μου φίλο και μετέπειτα συνεργάτη Άρη Καπλανίδη με τον οποίο ακόμη μοιραζόμαστε το πάθος για κινηματογράφο, δράση και κωμωδία. Όταν φοιτούσα στη Σχολή ξεκίνησα κι επισήμως την καριέρα μου στον χώρο των κόμικς και της εικονογράφησης ως επαγγελματίας πια. Δούλευες και ως γελοιογράφος εκείνη την περίοδο. Προς το τέλος της φοίτησής μου στη Σχολή Ορνεράκη, ήρθε μια μοναδική ευκαιρία να διευρύνω κι άλλο την γκάμα των δραστηριοτήτων μου και να δουλέψω ως γελοιογράφος και καρικατουρίστας στην εφημερίδα «Το Βήμα». Οι δεσμοί σου με την Σχολή Ορνεράκη διατηρήθηκαν και μετά την αποφοίτησή σου; Επέστρεψα πάλι στη σχολή, ως καθηγητής πλέον. Ήταν μια πολύ δημιουργική διαδικασία γιατί με τον πολύ καλό φίλο και εξαιρετικά ταλαντούχο συνάδελφο Μάνο Λαγουβάρδο δεν διδάσκαμε μόνο τις βασικές αρχές για τη δημιουργία των κόμικς, αλλά συμμετείχαμε ενεργά σε αυτή μέσα από τη φρέσκια ματιά νεότερων καλλιτεχνών. Από τις δουλειές που έχεις κάνει μέχρι σήμερα ως δημιουργός κόμικς, ποιες ξεχωρίζεις; Το «Steam Engines of Oz», τις «Νύφες του Δράκουλα», που θεωρώ την πιο άρτια δουλειά μου μέχρι τώρα, και τα «Χρονικά του Δρακοφοίνικα».Τα «Χρονικά του Δρακοφοίνικα» μου χάρισαν το βραβείο «Καλύτερου Έλληνα Δημιουργού Κόμικς» μέσω πανελλαδικής ψηφοφορίας το 2006, το 2007 και το 2008, ενώ το 2007 το κόμικ απέσπασε το βραβείο της «Καλύτερης Ελληνικής Σειράς Κόμικς» στο πλαίσιο του φεστιβάλ κόμικς Comicdom Convention. Ήταν η δουλειά που με «σφυρηλάτησε» ως δημιουργό κι επαγγελματία. Πρόσφατα δημιούργησες, μαζί με συνεργάτες σου, το Nerdula Creative Lab. Μίλησέ μου για αυτό. Έχοντας διαγράψει μια αρκετά δραστήρια πορεία στον χώρο των κόμικς για σχεδόν δύο δεκαετίες, τόλμησα να κάνω το επόμενο βήμα. Έτσι μαζί με τους Γιώργο Σούλα και Γιώργο Πάνου δημιουργήσαμε το Nerdula Creative Lab. Μια εταιρία παραγωγής - εκδοτικό οίκο η οποία θα είναι πλέον το σπίτι (ή μάλλον το κάστρο) όλων των μελλοντικών πρότζεκτ μας με τη φιλοδοξία να επεκταθούν και σε μέσα πέρα του ελληνικού εκδοτικού χώρου. Το Nerdula Creative Lab έχει ως σκοπό να δώσει το βήμα σε νέους αλλά και σε πιο έμπειρους δημιουργούς για να αφηγηθούν τις ιστορίες τους συνδυάζοντας την καλλιτεχνική ποιότητα με την εμπορικότητα, έχοντας παράλληλα διασφαλίσει τα πνευματικά δικαιώματα της εργασίας και των ιδεών τους. Αυτό το «κάστρο» κατοικείται από έναν κόμη, αν δεν κάνω λάθος. Ως σωστοί λάτρεις των φανταστικών ιστοριών δεν θα μπορούσαμε να μην έχουμε τον δικό μας αφηγητή: τον Κόμη Νέρντιουλα. Ένα βιβλιοφάγο κόμη που λατρεύει τη σπιτική βυσσινάδα και που θα ενημερώνει το κοινό, μέσω των κοινωνικών μας δικτύων και της ιστοσελίδας μας, για όλα μας τα νέα. Το πρώτο project που θα εκδοθεί από το Nerdula Creative Lab, ποιο θα είναι; Ο «Αειμάχος», μια περιπέτεια φαντασίας με πολλά ιστορικά και μυθολογικά στοιχεία και πρόσωπα να «δένονται» μεταξύ τους μέσα από την ιστορία του Αριστόμαχου, ενός αρχαίου πολεμιστή που περιπλανιέται αιώνια στον χώρο και τον χρόνο. Με τη βοήθεια του Χάρη Γιουλάτου στο σενάριο και του Λεωνίδα Ανδριώτη στους διαλόγους θα είναι διαθέσιμη στο αναγνωστικό κοινό μέσα στο 2021. Με αφορμή τα 200 χρόνια από το 1821, η πρώτη ιστορία θα διαδραματίζεται με φόντο την Ελληνική Επανάσταση, χωρίς όμως να αποτελεί μέρος της. Εδώ θέλω να ευχαριστήσω τον συνάδελφο Θανάση Πετρόπουλο για την έμπνευση που μου έδωσε μέσα από τη δική του δουλειά «Μυστήρια Πράματα». Ελπίζω αυτό το νέο πρότζεκτ να ενθουσιάσει τους αναγνώστες σε Ελλάδα κι εξωτερικό τόσο όσο έχει ενθουσιάσει εμένα και τους συνεργάτες μου. Ίδωμεν. Ο Γιάννης Ρουμπούλιας. © Villy Calliga Δείτε τη δουλειά του Γ. Ρουμπούλια στο facebook, το deviantart και το instagram Βρείτε το Nerdula Creative Lab, εδώ: facebook, nerdula.net Πηγή
  4. Να λοιπόν, ένα κόμικ ηρωικής φαντασίας με γυναίκα ηρωίδα, που εκδόθηκε στις ΗΠΑ, αλλά φτιάχτηκε από Έλληνες δημιουργούς, παρόλο που η ιδέα δεν ήταν δική τους. Δεν γνωρίζω από ποια ακριβώς χώρα είναι ο Arahom Radjah, που είναι ο εκδότης της εταιρείας ARH ComiX, αλλά κάπου είχα διαβάσει ότι δεν είναι από τις ΗΠΑ. Δεν θυμάμαι πώς ακριβώς ο εκδότης ήρθε σε επαφή με Έλληνες δημιουργούς, ούτε με ποια ακριβώς αφορμή. Αν κάποιος ξέρει ή θυμάται την ιστορία, ας το γράψει. Σε κάθε περίπτωση η ARH ComiX εξέδωσε κάποια κόμικς, όπου είχαν μεγάλη, έως και σχεδόν αποκλειστική συμβολή Έλληνες δημιουργοί και η Arhian είναι ένα από αυτά. Αφηγείται την ιστορία της φερώνυμης ηρωίδας, κάτι σαν θυληκού Κόναν, που αντιμετωπίζει πολλούς κινδύνους και ζει πολλές περιπέτειες σε μια απροσδιόριστη μυθική χώρα. Τίποτα που δεν έχουμε ξαναδεί και σαφώς καλύτερα αλλού. Οι τρεις (!) σεναριογράφοι της σειράς, μεταξύ των οποίων και ο αναμφισβήτητα ικανότατος Αβραάμ Κάουα, δεν καταφέρνουν να δώσουν κάτι πραγματικά πρωτότυπο, οι διάλογοι δεν λένε και πολλά και μόνο η πρωτοπρόσωπη αφήγηση προσπαθεί να προσδώσει μια νότα ειρωνείας στα δρώμενα. Δεν γνωρίζω τους δύο άλλους σεναριογράφους, αλλά υποψιάζομαι ή θέλω να πιστεύω, ότι ο Κάουα έκανε ό,τι μπορούσε, για να παραδώσει ένα κάπως πιο σοβαρό σενάριο. Δεν είναι ότι δεν διαβάζεται, απλά θυμίζει πολύ ξαναζεσταμένο φαγητό. Φυσικά, ο Ρουμπούλιας βρίσκεται στο στοιχείο του και παραδίδει μια πολύ καλή δουλειά με ωραίο σχέδιο και αρκετά ενδιαφέρουσα σκηνοθεσία. Ο Μιχάλης Τόρης στο σχέδιο, ο Γιάννης Ζούμπας στο λέτερινγκ και ο Χρήστος Μαρτίνης στα εξώφυλλα βάζουν τις υπογραφές τους σε καλές δουλειές. Το κόμικ έχει αρκετές σκηνές γυμνού, που δεν δικαιολογούνται απαραίτητα από το σενάριο και κάποιες σκηνές έντονης βίας. Κυκλοφόρησαν 5 τεύχη, που ολοκληρώνουν την ιστορία και αφήνουν περιθώριο για συνέχεια. Δεν γνωρίζω πώς πήγε εμπορικά, νομίζω, όμως ότι πρέπει να κυκλοφόρησε και ένα συγκεντρωτικό τομάκι. Από όσο κατάλαβα, η εκδοτική είναι ακόμη δραστήρια (για να είμαι ειλικρινής, νόμιζα, ότι είχε κλείσει) Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Η Arhian σε ένα μικρό wiki
  5. Είναι ευχή ή κατάρα να είσαι διαφορετικός; Κάποια "σύνδρομα" μπορούν να είναι αδυναμίες ή δύναμη. Εξαρτάται από την οπτική που το βλέπει κανείς. Ο Άρης, η Νικόλ, η Έλλη και ο Σταύρος ζουν υπό το βάρος των "συνδρόμων" τους. Κι όταν η μοίρα (ή οι επιλογές ) τους φέρει μαζί, θα ανακαλύψουν πως μπορούν να τη διαχειριστούν, για να βοηθήσουν άλλους σαν κι αυτούς. Όπως επίσης κι ότι θα βρεθούν αντιμέτωποι με κάποιους που θέλουν να εκμεταλλευτούν τις δυνάμεις τους. Το Σύνδρομο εκδόθηκε αρχικά σε 4 τεύχη + 1 graphic novel, από το 2008 ως το 2012. Το 2018 κυκλοφόρησε ολοκληρωμένο και σε Omnibus κι αυτή είναι η δεύτερη έκδοσή του. Σε αυτήν την έκδοση υπάρχει και μια καινούρια ιστορία σχεδιασμένη από τον Λευτέρη Μαυρογιάννη, ενώ οι ιστορίες των Γιάννη Ρουμπούλια και Γαβριήλ Τομπαλίδη είναι επεξεργασμένες εκ νέου από τους καλλιτέχνες. Η έκδοση περιλαμβάνει και ένα pin-up gallery με έργα 17 Ελλήνων δημιουργών comics και εικονογράφων. Η εισαγωγή είναι του Αβραάμ Κάουα, ενώ υπάρχει και επιμύθιο από τον Ηλία Κατιρτζιγιανόγλου. Πρόκειται για μια πολύ προσεγμένη, χορταστική έκδοση 208 σελίδων. Στο πρώτο μέρος, σχεδιασμένο από τον Χρήστο Μαρτίνη γνωρίζουμε τον Άρη , που πάσχει από μια σπάνια μορφή τύφλωσης, το σύνδρομο "Αντον" ή αλλιώς φλοιώδης τύφλωση. Ενώ έχει χάσει ουσιαστικά την όρασή του, "βλέπει " με το μυαλό του λαμβάνοντας τα ερεθίσματα του εξωτερικού περιβάλλοντος. Επίσης κάποιες φορές "βλέπει" περισσότερα απ΄' ότι όταν είχε την όραση του, όπως εικόνες από το παρελθόν. Το δεύτερο μέρος, που έχει σχεδιάσει ο Γιάννης Ρουμπούλιας, είναι αφιερωμένο στη Νικόλ, μια ζωγράφο με το σύνδρομο "Στεντάλ", μια ψυχοσωματική ασθένεια που προκαλεί συμπτώματα ζαλάδας, πανικού, παράνοιας και παραισθήσεων στη θέαση συγκεκριμένων έργων τέχνης. Το σύνδρομό της της επιτρέπει να εισχωρεί μέσα σε έργα τέχνης, που τα νιώθει να ζωντανεύουν. Στο τρίτο μέρος, σχεδιασμένο από τον Γαβριήλ Τομπαλίδη, γνωρίζουμε την Έλλη, που έχει το σύνδρομο "Κοτάρντ" , μια ψυχιατρική διαταραχή που μπορεί να οδηγήσει στην απατηλή αίσθηση ότι ο πάσχων είναι νεκρός ή δεν υπάρχει και πέφτει συχνά σε κώμα. Όταν συμβαίνει αυτό, άλλες δυνάμεις αναδύονται στην επιφάνεια. Στο τέταρτο μέρος, σχεδιασμένο από την Αλεξια Οθωναίου, συναντάμε τον Σταύρο, που πάσχει από το σύνδρομο "XYY", μια χρωμοσωμική ανωμαλία που μπορεί να οδηγήσει σε σκελετικές δυσμορφίες, αλλά και μεγάλη σωματική δύναμη. Στο πέμπτο μέρος, θα τους δούμε να λειτουργούν ως ομάδα, βοηθώντας άλλους και να έρχονται αντιμέτωποι με εξωτερικές απειλές. Συνολικά μου άρεσε. Είναι αρκετά προσγειωμένο στην πραγματικότητα (και δη την ελληνική) με σωστές ισορροπίες ανάμεσα στο ρεαλιστικό και το μεταφυσικό. Βοηθούν σε αυτό κι οι διάλογοι, που είναι πολύ φυσικοί, όπως κι η καλή σκηνοθεσία. Η αλληλεπίδραση μεταξύ των ηρώων έχει ενδιαφέρον. Το ασπρόμαυρο δίνει τη "σκοτεινιά" που χρειάζεται, ώστε να αποδώσει την ατμόσφαιρα ενός alternative κόμικ, με υπερηρωικά στοιχεία down to earth. Προσωπικά θα ήθελα να δοθεί μεγαλύτερο βάρος στους κακούς της ιστορίας, τους ήθελα πιο πολυεπίπεδους. Σχεδιαστικά είναι κάπως άνισο και ανάμεσα στους δημιουργούς, αλλά και εντός των τευχών που ανέλαβαν. Κάποιες σελίδες, κάποια καρέ είναι εξαιρετικά, κάποια άλλα έχουν προβλήματα. Θα είμαι επιεικής, λαμβάνοντας υπόψη την εποχή που πρωτοεκδόθηκε, καθώς οι καταξιωμένοι πλέον δημιουργοί ήταν στην αρχή της σταδιοδρομίας τους. Θα ξεχωρίσω προσωπικά το τεύχος που σχεδίασε ο Ρουμπούλιας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τα υπόλοιπα κομμάτια του κόμικ με απογοήτευσαν. Στα πολύ θετικά του κόμικ θα βάλω και το προτεινόμενο soundtrack, πάντα γουστάρω τέτοιες κινήσεις Το Σύνδρομο έχει και δική του σελίδα με πολύ ενδιαφέροντα έξτρας και όπως έχω γράψει κι εδώ, μπορείτε να κατεβάσετε το πρώτο τεύχος σε pdf δωρεάν
  6. Ο Γιάννης Ρουμπούλιας, μετά την καθιερωμένη άφιξη του Πόναν, το 2019 είχε κι άλλη μία δουλειά στα σκαριά, που κυκλοφόρησε στις 30/11, του ίδιου έτους, στα πλαίσια του AthensCon. Αυτή την φορά έχουμε τον Leonidas, με τους λίγους στρατιώτες του, να ετοιμάζεται να αντιμετωπίσει τον πολυπληθή στρατό του Ξέρξη. Ξέρω! Κάτι το σχολείο, κάτι η ταινία, λίγο-πολύ ξέρουμε την ιστορία αυτή. Αυτό που κρατούνταν καλά κρυμμένο μέσα στους αιώνες, όμως, είναι το γεγονός ότι ο Βασιλιάς των Περσών έριξε στην μάχη το βαρύ πυροβολικό του, που δεν ήταν άλλο από τον θρυλικό Μέγα Παλαιό Κύπριο Κθούλο Κθούλου! Η συνέχεια, προμηνύεται εκρηκτική. Ο αγαπητός μας καλλιτέχνης, στηριζόμενος σε μία ιδέα του Γαβριήλ Τομπαλίδη, δημιουργεί μία σατιρική παραλλαγή της μάχης των Θερμοπυλών, δανειζόμενος στοιχεία ιστορικά, αλλά και στοιχεία από την ταινία, διανθίζοντάς τα με μεγάλες δόσεις χιούμορ, που μόνο εκείνος (ή τουλάχιστον είναι από τους λίγους) μπορεί να παράξει. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός της κωμικής χρήσης αρχαΐζουσας (ή όπως λέγεται τέλος πάντων ) σε αρκετά σημεία του κόμικ. Η ιστορία κλείνει με μία εξαιρετική μάχη, ενώ το τελευταίο καρέ είναι ο ορισμός της καφρίλας! Προτείνεται σε όλους! Το σχέδιο είναι πολύ ρεαλιστικό κι αν και κωμικό, είναι πολύ προσεγμένο. Το έγχρωμο στυλ είναι πολύ ταιριαστό και πολλά είναι τα καρέ (πχ το δισέλιδο "ξύπνημα" του τέρατος ή η τελική μάχη) που με άφησαν με το στόμα ανοιχτό. Έχουμε δει πολλά "επίσημα" κόμικς, προερχόμενα από γνωστές εκδοτικές, που έχουν πολύ πιο πρόχειρο σχέδιο, από αυτό εδώ. Η έκδοση δεν έχει διαφορές από τα υπόλοιπα φανζίν που μας έχει χαρίσει ο Ρουμπούλιας τα τελευταία χρόνια. Αρκετά προσεγμένη για το είδος και τα χρήματά της. Η μοναδική σημαντική διαφορά είναι το έγχρωμο σχέδιο και, η εκτός Πόναν, θεματολογία.
  7. Το 2018, το δίδυμο Κάουα και Ρουμπούλιας, από τους καλύτερους Έλληνες δημιουργούς κόμικς και όχι μόνο, υπό τη σκέπη της Jemma Press, κυκλοφόρησαν το πρώτο (από τα τρία) τεύχη της σειράς με τίτλο " Οι Νύφες του Δράκουλα ". Συνολικά 3 τεύχη 48 σελίδων, πολύ υψηλής ποιότητας κυκλοφόρησαν πολύ γρήγορα, μόνο μέσα σε 1,5 χρόνο, για τα ελληνικά δεδομένα. Οι τίτλοι των τευχών είναι, με τη σειρά, Νουρ, Σντένκα και Κάριν. Και για να μην μακρηγορώ, απλά πάρτε τα! Και αυτό το λέω, όχι γιατί πρόκειται για το καλύτερο κόμικ που έχω διαβάσει. Ίσως δεν είναι καν το καλύτερο κόμικ, για τον κόμη από τα Καρπάθια, που έχω διαβάσει. Αυτό που θεωρώ σημαντικότερο όμως, σε κόμικς που καταπιάνονται με τόσο γνωστά και πολυδιασκευασμένα θέματα/χαρακτήρες, είναι να έχουν λόγο ύπαρξης. Να ξέρουν τι θέλουν να πουν, γιατί θέλουν να το πουν, και κυρίως να μην βασίζονται στο lore και την αναγνωρισιμότητα για να καλύψουν την έλλειψη ουσίας. Σε αυτό οι Νύφες με κάλυψαν απόλυτα. Πιάνουν ένα μικρό κομμάτι υποστηρικτικού καστ, και το αναδεικνύει, το φέρνει στο προσκήνιο και το αναδεικνύει. Από πίσω, πάντα δεσπόζει, απειλητικά, η φιγούρα ή "σκιά" της φιγούρας του αιμοσταγούς βρικόλακα. Σε σημεία, αναλαμβάνει τα ηνία και τον πρωταγωνιστικό ρόλο, χωρίς ποτέ όμως να κυριαρχεί μπροστά στο δράμα και την τραγικότητα των τριών γυναικών. Ο Κάουα είναι γνωστός για τις συγγραφικές του ικανότητες. Έγραψε σχεδόν 150 σελίδες μιας μεστής ιστορίας, βασιζόμενος περισσότερο στο συναίσθημα και λιγότερο στον τρόμο. Κάνει πολύ χρήση της αφηγηματικής τεχνικής, με πολύ μεγάλα, σε μέγεθος και σε ποσότητα λέξεων, τετράγωνα αφηγήσεων. Κάτι που γενικά δεν μου αρέσει, αλλά εδώ λόγω setting, δικαιολογούνται σε κάποιο βαθμό. Κυρίως στην αφήγηση, αλλά και στους διαλόγους χρησιμοποιεί μια "δημώδη" γλώσσα, προφανώς για να προσδώσει ποιητικότητα και λυρισμό στον λόγο, χωρίς βέβαια να είναι πάντα επιτυχημένος στην προσπάθεια του. Ο Ρουμπούλιας κάνει party με τα μελάνια του! Κυριολεκτικά όμως, καθώς μου είχε πει ότι δεν χρησιμοποίησε καθόλου μολύβια. Ειδικά στο πρώτο τεύχος, κάνει ίσως υπερβολική χρήση, προφανώς θέλοντας να δώσει μια σκοτεινή, gothic, ατμόσφαιρα, χάνοντας όμως τις όμορφες λεπτομέρειες που είναι γνωστό ότι μπορεί δώσει. Στα υπόλοιπα δύο τεύχη χαλαρώνει λίγο την υπερβολική χρήση μελανιών και σε μερικά σημεία ειδικά μας χαρίζει κάποια εκπληκτικά καρέ. Συνολικά, από τις καλύτερες, ολοκληρωμένες δουλειές των τελευταίων ετών. Αξίζει την προσοχή και την αγορά όλων των κομιξόφιλων.
  8. Μυθοναύτες, ή το League of Extraordinary Gentlemen συναντά την φιλική εταιρία, το σουβλάκι και την φουστανέλα. Ο Γιάννης Ρουμπούλιας συνεργάζεται με τον Δημήτρη Σαββαϊδη και μας προσφέρουν μια άκρως διασκεδαστική σειρά φαντασίας με μια επίλεκτη ομάδα που τα μέλη της έχει επιλέξει ο ίδιος ο Καποδίστριας και σκοπός της είναι να κυνηγά και να εξολοθρεύει τέρατα σε όλη την ελληνική επικράτεια. Τέρατα, που έρχονται καρφί από την ελληνική μυθολογία και λαϊκή παράδοση. Εκδότης η AddArt, πρώτη κυκλοφορία στο CCA'16. Μέχρι στιγμής έχουν κυκλοφορήσει 4 τεύχη και ένα variant του πρώτου. Δυστυχώς έχω μείνει πολύ πίσω στην σειρά και έχω διαβάσει μόνο το πρώτο, και αυτό πριν 3.5 χρόνια που το είχα πάρει. Θυμάμαι όμως πως σαν ιδέα μου είχε φανεί πολύ πρωτότυπο και παρόλο τα κάποια αναμενόμενα κλισέ, έφερε μια πολύ αναγκαία φρεσκαδούρα στην εγχώρια παραγωγή. Πάντα όταν μου ζητούν προτάσεις για ελληνικά κόμικ, το πρώτο που μου έρχεται σε low fantasy είναι αυτό και για epic fantasy ο Δρακοφοίνικας, αμφότερα σε σχέδιο του Rubus.
×
×
  • Create New...