Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Γαλλία'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 11 results

  1. Η Jemma Press κάνει πάντα υπέροχες επιλογές και μας προσφέρει πάντα εξαιρετικές εκδόσεις. Φυσικά, η νέα της εκδοτική προσπάθεια δεν ξεφεύγει από αυτό τον κανόνα και ως αποτέλεσμα έχουμε στα χέρια μας ένα καλό BD, ίσως όχι το καλύτερο που θα μπορούσαμε να δούμε στα ελληνικά, αλλά σίγουρα καλό. Όπως είναι σαφές από τον τίτλο και τη σύνοψη, η ιστορία ανήκει στον κύκλο της Σκανδιναβικής Μυθολογίας, μια θεματική ενότητα στην οποία - περιέργως - οι Γάλλοι κομίστες έχουν εισχωρήσει δυνατά τα τελευταία χρόνια, και συγκεκριμένα αναφέρεται στην Οδύσσεια μιας ομάδας πολεμιστών, οι οποίοι με επικεφαλής μια Βαλκυρία επιχειρούν να φτάσουν στην Άσγκαρντ, προκειμένου να πείσουν τον Οντίν, βασιλιά των θεών του Σκανδιναβικού Πάνθεου, να σταματήσει το αφόρητο ψύχος που καταστρέφει τη Μίντγκαρντ (η Γη στη σκανδιναβική Μυθολογία) . Μην περιμένετε τίποτα εντυπωσιακό ή καινοτόμο από πλευράς σεναρίου, αρκεστείτε σε μια στρωτή αφήγηση, χωρίς ιδιαίτερες φιλοδοξίες. Αντίθετα, το σχέδιο του Drazen Kovacevic και τα χρώματα του Simon Champelovier είναι πολύ πετυχημένα και αναδεικνύουν πολύ όμορφα όλη τη μουντάδα της συγκεκριμένης ιστορίας και μας προσφέρουν και εντυπωσιακές απεικονίσεις μαχών και τεράτων. Η ιστορία ολοκληρώνεται σε δύο τόμους, οι οποίοι τιτλοφορούνται "Πολικό Ψύχος" (2017) και "Ο Δέκατος Κόσμος" (2018) αντίστοιχα. Η έκδοση είναι πολύ καλή και η μετάφραση του Σπύρου-Ευάγγελου Αρμένη ρέει στρωτά. Η πρωτότυπη γαλλική έκδοση κυκλοφόρησε το 2012 (ο πρώτος τόμος) και 2014 (ο δεύτερος τόμος) από την εκδοτική Soleil Productions και την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε σε έναν συγκεντρωτικό τόμο. Ευχαριστώ τον @GreekComicFan για τα εξώφυλλα
  2. Πρόκειται για ένα είδος συνέντευξης που έδωσε ο Κανέλλος Cob, στην Ελίνα Δημητριάδη και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Κάππα". Ανήκει στο γενικό αφιέρωμα που κάνει το περιοδικό για τους διαχρονικούς δεσμούς ανάμεσα στην Ελλάδα και την Γαλλία, δημοσιεύοντας συνεντεύξεις διακεκριμένων Ελλήνων που έχουν ζήσει στην Γαλλία.
  3. Πρωτότυπος Τίτλος: Le Tueur Ένα από τα πιο φημισμένα γαλλικά κόμικς των τελευταίων ετών, που ολοκληρώθηκε σε 13 τόμους, οι οποίοι κυκλοφόρησαν από το 1998 έως το 2014. Παρακολουθεί την ιστορία ενός επί πληρωμή δολοφόνου, το όνομα του οποίου δεν αποκαλύπτεται σε κανένα σημείο του κόμικ. Ο δολοφόνος ξεκινά ως επαγγελματίας εκτελεστής για διάφορους εργοδότες, στη συνέχεια μπλέκει με την κολομβιανή μαφία των ναρκωτικών, με την Κούβα και στο τέλος γίνεται επιχειρηματίας στο χώρο των πετρελαίων, χωρίς όμως να εγκαταλείψει την παλιά του εργασία. Στο ενδιάμεσο, συνάπτει σχέσεις με γυναίκες και αποκτά και ένα γιο. Η φιλοσοφία του όμως και η στάση ζωής του, δεν αλλάζει παρά ελάχιστα. Ο συγγραφέας Matz (ψευδώνυμο του Alexis Nolent - Αλεξίς Νολάν) δημιουργεί έναν απόλυτα κυνικό χαρακτήρα, που κινείται σε έναν κόσμο, τον οποίον απλά παρατηρεί, χωρίς να θέλει να συμμετάσχει έως τη γέννηση του γιου του. Ο δολοφόνος αντιμετωπίζει τα πάντα ως εργασία και δεν θεωρεί ότι κάνει κάτι πραγματικά κακό: για εκείνον η δολοφονία είναι απλά ένα επάγγελμα, όχι διαφορετικό από τα υπόλοιπα, αφού όλοι είμαστε διεφθαρμένοι και προπάντων τα κράτη και οι θρησκείες, που έχουν τα χέρια τους βαμμένα με αίμα, πολύ περισσότερο από ότι εκείνος. Δεν θα υπεισέλθω σε λεπτομέρειες του σεναρίου, εξάλλου συμβαίνουν τόσα πολλά μέσα στους 13 τόμους, ώστε μόνο η βασική σύνοψη που έδωσα παραπάνω να μπορεί κάπως να καλύψει τα βασικά στοιχεία της πορείας του δολοφόνου, Θα πρέπει όμως να ξεκαθαρίσω, ότι παρά τη φήμη του, το κόμικ με κούρασε και βασικός υπεύθυνος για αυτό είναι ο σεναριογράφος και η ακατάσχετη φλυαρία του. Στο μεγαλύτερο κομμάτι του κόμικ, ο (αντι)ήρωας προσπαθεί να μας πείσει πόσο κακός είναι ο κόσμος, άρα κι αυτός σε σύγκριση δεν είναι τόσο κάθαρμα. Όταν οι "επαγγελματικές" του υποχρεώσεις τον φέρνουν στην Κούβα, προσπαθεί να πείσει τους αναγνώστες γιατί ο Κάστρο δεν είναι χειρότερος από τους δημοκράτες / "δημοκράτες" της Δύσης που συνεργάζονται με άλλους δικτάτορες, που κάνουν όσα τους βολεύουν. Όλα αυτά - και πολλά άλλα - δεν καταλαμβάνουν μόνο αυτή τη σελίδα που βλέπετε, αλλά πολλές, πολλές ακόμη. Αποσαφηνίζω, ότι ίσως και να μη διαφωνώ ουσιαστικά, ο διαρκής όμως εσωτερικός μονόλογος (το κόμικ είναι γραμμένο αποκλειστικά σε αφήγηση στο πρώτο πρόσωπο) και η ατελείωτη επανάληψη των ίδιων μοτίβων φλερτάρουν επικίνδυνα με το κήρυγμα και με κούρασαν αφάνταστα. Δυστυχώς, στην προσπάθειά του να ενδυναμώσει (ή έτσι νομίζει) το μήνυμά του ο σεναριογράφος κάνει τον δολοφόνο να είναι και διανοούμενος και πολυδιαβασμένος με αποτέλεσμα οι πράξεις του να είναι αποτέλεσμα βαθυστόχαστης στάσης ζωής και όχι μια κλινική περίπτωση, όπως θα περίμενε κανείς. Εξάλλου, η επανειλημμένη σύγκριση του δολοφόνου με αλλιγάτορα, την οποία ο ίδιος κάνει, μάλλον έρχεται σε αντίθεση με τον πολιτικό και φιλοσοφικό στοχασμό. Με άλλα λόγια, ο Matz βομβαρδίζει τον αναγνώστη με στοιχεία, τα οποία, εάν έλειπαν, θα ήταν πολύ καλύτερα για την αφήγηση, αλλά και για το μήνυμα που θέλει να περάσει και κάνει μα άσκοπη επίδειξη πολιτικού αμοραλισμού. Επίσης, κάποια στοιχεία του σεναρίου δεν είναι πολύ πειστικά, ενώ άλλα (όπως π.χ. η σχέση του με την οικογένεια στην οποία γεννήθηκε), δεν εξετάζονται σε βάθος, ενώ θα μπορούσανε. Εδώ όμως μπαίνουμε σε πιθανά spoilers και δεν θα επεκταθώ. Αυτό δεν σημαίνει ότι το κόμικ είναι αδιάφορο, εξάλλου τη γνώμη μου γράφω και ό,τι δεν άρεσε σε εμένα μπορεί να ενθουσιάσει κάποιους άλλους. Εξάλλου, η ιστορία είναι ενδιαφέρουσα, τουλάχιστον μέχρι τα 2/3, επειδή μετά θεωρώ ότι ψάχνει να βρει έναν τρόπο για να κλείσει ικανοποιητικά, αλλά τραβάει πολύ. Επίσης, παρόλα αυτά, ο Matz δημιουργεί μια ενδιαφέρουσα πινακοθήκη δευτερευόντων χαρακτήρων και παρά τη φλυαρία του, έχει ταλέντο στο διάλογο. Γενικά, το πρόβλημά μου ήταν η ατελείωτη φλυαρία. Στον πρόλογο της αγγλικής έκδοσης ο Brian Michael Bendis παρομοιάζει τον Matz με το διάσημο συγγραφέα Jim Thompson, αλλά μάλλον ξεχνά ότι οι πρωταγωνιστές του Τόμσον ήταν απίστευτα βασανισμένοι άνθρωποι, αλλά και ότι στο συγκεκριμένο συγγραφέα αυτά που δεν γράφονται είναι πολύ πιο σημαντικά από όσα γράφονται, ενώ εδώ δεν αφήνεται τίποτα, μα τίποτα στη φαντασία του αναγνώστη. Το κόμικ όμως έχει έναν μεγάλο πρωταγωνιστή, έναν σταρ, το σχεδιαστή και κολορίστα (έχει σημασία αυτό εδώ, το επισημαίνει και ο Bendis), Luc Jacamon (Λικ Ζακαμόν), ο οποίος ζωντανεύει τον κόσμο και τις σκέψεις του δολοφόνου με τεράστια επιτυχία. Ξεκινά διστακτικά και λίγο χοντροκομμένα αλλά εξελίσσεται πολύ γρήγορα Χρησιμοποιεί εξαιρετικά το φως και τις σκιές, οι οποίες διαδραματίζουν τεράστια σημασία στην αφήγηση είναι ικανός να μας εφιστήσει την προσοχή σε πράγματα που θα ήταν εκτός κάδρου, αφού δεν διαδραματίζουν κάποιο ρόλο στην υπόθεση, όπως σε αυτό το δισέλιδο και μας χαρίζει κάποια εξαιρετικά, απόλυτα κινηματογραφικά πλάνα αλλά και κάποια πλάνα, που μόνο στα κόμικς μπορούμε να δούμε Γενικά, σχεδόν κάθε σελίδα είναι και ένας πειραματισμός, είτε με το χρώμα, είτε με τα καρέ, είτε με το στήσιμο και στη σκηνοθεσία και είναι κάτι που πραγματικά πρέπει να δείτε. Το κόμικ το διάβασα από την έντυπη έκδοση της Archaia με τίτλο The Complete The Killer, που κυκλοφόρησε το 2018 και συγκεντρώνει όλο το έργο σε ένα βιβλίο τούμπανο 750 και σελίδων σε γυαλιστερό χαρτί, με μαλακό εξώφυλλο και έξτρα τα πρωτότυπα εξώφυλλα και τον πρόλογο του Μπέντις. Νομίζω ότι είχαν κυκλοφορήσει και όλα τα άλμπουμ παλαιότερα σε τόμους που συγκέντρωναν δύο άλμπουμ ο καθένας. Στη Γαλλία έχει συγκεντρωθεί και σε τρία intégrales. Κυκλοφορεί και ψηφιακά, από εκεί είναι οι εικόνες εξάλλου. Περισσότερες λεπτομέρειες για τους γαλλομαθείς στη γαλλική wikipedia με συνοπτική παρουσίαση κάθε τόμου ξεχωριστά και των χαρακτήρων και φυσικά στο bedetheque.
  4. Ο Ορέλ είναι σκιτσογράφος στη Le Monde και αυτή είναι η πρώτη του ταινία, κινουμένων σχεδίων, φυσικά. Αφηγείται τη ζωή του Ισπανού (Καταλανού, για την ακρίβεια) σκιτσογράφου Ζοσέπ (όχι “Γιοσέπ”) Μπαρτολί, ο οποίος μετά την πτώση της Βαρκελώνης κατέφυγε στη Γαλλία μαζί με 500.000 χιλιάδες συμπατριώτες του, κομμουνιστές, αναρχικούς και απλούς δημοκράτες, που είχαν πολεμήσει το Φράνκο. Εκεί όμως, θα τους κλείσουν μέσα σε στρατόπεδα συγκέντρωσης κάτω υπό άθλιες συνθήκες, όπου η πείνα και οι αρρώστιες αποτελείωσαν το έργο του Ισπανού δικτάτορα. Παρά τις αντιξοότητες όμως, ο Μπαρτολί θα καταφέρει να διαφύγει για το Μεξικό, όπου θα έχει σχέση με τη θρυλική Φρίντα Κάλο, προτού μετοικήσει στις ΗΠΑ, όπου και θα πεθάνει σε προχωρημένη ηλικία. Ο Ορέλ αφηγείται την ιστορία χωρίς να παρακάμπτει όλες τις ενοχλητικές λεπτομέρειες της διαβίωσης στο στρατόπεδο, αντίθετα τις τονίζει, αφού έχουν πολύ μεγάλη σημασία για την υπόθεση. Ο σωματικός πόνος και ο ευτελισμός ταιριάζουν απόλυτα με την αίσθηση αδυναμίας και τη νοσταλγία για τη χαμένη πλέον πατρίδα. Παρόλα αυτά, υπάρχουν και οι εσωτερικές πολιτικές συγκρούσεις ανάμεσα στους εξόριστους, κάτι που θα αναδειχθεί με τραγικό τρόπο στις τελευταίες σκηνές της ταινίας, στο Μεξικό. Ταυτόχρονα, μας δείχνει την αλγεινή συμπεριφορά ορισμένων Γάλλων απέναντί τους και αφήνει υπαινιγμούς για τη συνεργασία αυτών με την Γκεστάπο. Δυστυχώς, ο ισπανικός εμφύλιος υπήρξε προοίμιο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, αν και η φρίκη του τελευταίου δεν μπορούσε να προβλεφθεί τότε. Το ύφος του σχεδίου ποικίλλει: σε κάποια σημεία φαντάζει άτεχνο, ενώ σε άλλα είναι σαφέστατα πιο λεπτομερές. Σε κάποιες άλλες στιγμές, τα σχέδια μοιάζουν ακίνητα και βλέπουμε την κίνηση μέσω διαφορετικών πλάνων. Υποθέτω, ότι όλες αυτές οι επιλογές, οι οποίες είναι σε συγκεκριμένα σημεία, αποσκοπούν στον τονισμό των εφιαλτικών συνθηκών μέσα στο στρατόπεδο και της απελπισίας, που έχει κατακυριεύσει τους ήρωες. Αντιθέτως, στις σπάνιες στιγμές χαράς, τα σχέδια κινούνται κανονικά: η αδυναμία ισούται με την ακινησία και η διασκέδαση με την κίνηση. Η ταινία σίγουρα δεν αποφεύγει κάποιες ευκολίες (για παράδειγμα η σχεδιαστική ταύτιση ενός εκ των δεσμοφυλάκων με γουρούνι), αν και η αλήθεια είναι ότι κάπου στη μέση αποφεύγει με μαεστρία έναν πιθανό σκόπελο, που για να είμαι ειλικρινής, μου πέρασε κι εμένα από το μυαλό (αναφέρομαι στη σκηνή πάνω στο πλοίο) και οπωσδήποτε απευθύνεται στο συναισθηματικό κόσμο του θεατή. Είναι όμως ανθρώπινη και παίρνει σαφώς θέση για ορισμένα πράγματα, που δυστυχώς, τα ξεχνάμε με μεγάλη ευκολία. Και τελικά, αυτό είναι και το μεγάλο θέμα της ταινίας, η διατήρηση της μνήμης σε έναν κόσμο που ξεχνάει. Ο “Γιοσέπ” έλαβε το Βραβείο Σεναρίου και το Βραβείο Κοινού στις Νύχτες Πρεμιέρας το 2020. Ορίστε το τρέιλερ: imbd: Josep (2020) - IMDb Το παρόν κείμενο αναρτήθηκε πρώτη φορά στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
  5. Η ιστορία της Μπλανς Επιφανί, νεαράς, χυμώδους και ανέγγιχτης καλλονής, ήντινα εποφθαλμιά και τυραννεί ο διαβολικός τραπεζίτης Αντολφύς (όνομα κάθε άλλο παρά τυχαίο, καθότι ενθυμίζει δικτάτορα τινά) και την υποβάλλει σε μύρια όσα βασανιστήρια, προκειμένου να της αποσπάσει την αγνότητά της, και την οποία προστατεύει ο ηρωικός Ντεφεντάρ (όνομα και πράγμα!) η ιστορία αυτή λοιπόν, συνελήφθη και έγινε πραγματικότητα υπό των κκ Ζακ Λομπ (σενάριο) και Ζορζ Πισάρ (σχέδιο), εξεδόθη (η ιστορία, όχι η αγνή Μπλανς) εν έτει 1967 και ολοκληρώθηκε (;) εις 5 τόμους, ο ύστατος εκ των οποίων κυκλοφόρησε το 1987, ακολουθημένων υπό ενός ακόμη τόμου, ο οποίος κατά πάσα πιθανότητα ήτο λεύκωμα σχεδίων (βαρβαριστί: σκετσμπουκ), καθότι ετέθη σε κυκλοφορία το πολύ κοντινό 2019, ενώ οι δύο δημιουργοί είχαν ήδη εγκαταλείψει τον μάταιο ετούτο κόσμο. Το έργο αφηγείται τις περιπέτειες και τα βάσανα της νεαρής κορασίδος στα πέρατα της οικουμένης, έχον χιουμοριστικό κυρίως περιεχόμενο, το οποίο διακωμωδεί τις επιφυλλίδες, αίτινες ήτο εξαιρετικά δημοφιλείς τα παλαιά χρόνια εν Γαλλία και ουχί μόνο. Ταυτοχρόνως, περιέχει και σαφώς ερωτικό περιεχόμενο, καθότι η νεαρά Μπλανς αναγκάζεται διαρκώς να απεκδυθεί τα ιμάτιά της και να περιφέρεται διαρκώς γυμνή ή ημίγυμνη. Αμφότεροι οι δημιουργοί υπήρξαν παραγωγικότατοι στο χώρο των εικονογραφημάτων. Εντελώς ενδεικτικώς, ο μεν Λομπ συνηργάσθη μετά του κκ Φίλιππου Δρυιγέ (Philippe Druillet) σε περιπέτειες του ήρωος Lone Sloane, υπήρξε δε και συνδημιουργός του εικονογραφήματος "Le Transperceneige" (γνωστού και ως Snowpiercer εις ετέρα βαρβαρική γλώσσα), μεταφερθέντος και στον κινηματογράφο, υπό του μετέπειτα Οσκαρούχου εκ Νοτίου Κορέας ορμώμενου κκ Bong Joon-ho. Ο δε Πισάρ εικονογράφησε πλείστα εικονογραφήματα ερωτικού περιεχομένου κυρίως, γνωστότερο εκ των οποίων είναι, πιθανότατα, η "Πωλέτ" σε σενάριο του θανόντα υπό των τρομοκρατών του Ισλαμικού Κράτους κκ Ζορζ Βολενσκί. Δύσκολο να εκτιμηθεί το έργο τη σήμερον ημέρα, αφού ανήκει σε μια ετέρα περίοδο της ιστορίας των κόμικς. Οι υπερβολές και οι εύκολες συμπτώσεις σαφώς παρωδούν τις σειρές μυθιστορημάτων και ταυτόχρονα σατιρίζουν ανηλεώς τη γαλλική κοινωνία και διαφόρους πτυχάς της πολιτικής της, όπως επί παραδέιγματι η αποικιοκρατία, αλλά η υπερβολική δόση γυμνού πιθανώς προσφέρει άφθονο οφθαλμόλουτρο στο αρσενικό κοινό, το οποίον την εποχή εκείνη δεν είχε πολλές διεξόδους, δια να δει γυμνό. Με τα σημερινά κριτήρια, είναι πιθανόν τα εν λόγω λευκώματα να θεωρηθούν, όχι αδίκως, ως σεξιστικά, τότε όμως έκαναν μεγάλη εντύπωση και γνώρισαν μεγάλη επιτυχία. Το έργο δημοσιεύτηκε εν Ελλάδι το 1983 εκδοθέν υπό μιας γνωστής εταιρείας, που ασχολείται ακόμη με εικονογραφήματα και φέρει το όνομα εκλιπόντος μαστόδοντου. Κυκλοφόρησαν συνολικά δύο λευκώματα, τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο του 1983, αντιστοίχως, τα οποία αντιστοιχούν εις τα δύο πρώτα λευκώματα της Εσπερίας, εκδοθέντα αντιστοίχως εις 1976 και 1977. Τα λευκώματα της Μαμούθ ενετάχθησαν στην άρτι συσταθείσα σειρά "Συλλογή ΖΟΟ" φέροντα τους αριθμούς 1 και 2. Εντούτοις, το εικονογράφημα ήταν ήδη γνωστό στη χώρα μας και προσωπικώς είμαι σίγουρος, ότι το είχα διαβάσει στο γνωστό περιοδικό "Ταχυδρόμος". Η ηρωίς του έργου έγινε και τραγούδι του σπουδαίου Έλληνα συνθέτη, κκ Μάνου Χατζιδάκι, ευρισκόμενο στο δίσκο "Πορνογραφία" του 1982. Η Ελλάδα σου μοιάζει Μπλανς Επιφανί - YouTube Η μετάφρασις εις την ελληνικήν γλώσσαν έγινε υπό της Έλενας Ακρίτα, ήτις εδημιούργησε μια τεχνητή γλώσσα βασισμένη στην καθαρεύουσα, προκειμένου να αποδώσει στη γλώσσα μας την υπερβολικήν γλώσσαν του Λεμπ και την οποία προσπαθεί εις μάτην να μιμηθεί το κείμενο, που διαβάζετε εδώ και κάποια λεπτά της ώρας. Προσωπικώς, θεωρώ τη συγκεκριμένη μετάφραση μια από τις κορυφαίες στο χώρο των μεταφρασμένων στη χώρα μας εικονογραφημένων και δια αυτό και μόνον αξίζουν να αναζητηθούν τα λευκώματα. Τα λευκώματα είναι, φυσικώς, προ πολλού εξαντλημένα, αλλά εμφανίζονται τακτικώς. Εξ όσων γνωρίζω, δεν υπάρχει μετάφραση των περιπετειών της Μπλανς εις την αγγλικήν γλώσσαν. Άπασαι αι σαρώσεις εγένοντο υπ'εμού. Πηγαί δια περαιτέρω μελέτη: βεδετέκ
  6. Πρωτότυπος τίτλος : Mai 68 - La veille du grand soir (Delcourt, 2018) Ένα κόμικ, που κυκλοφόρησε σε 4 μέρη στη χώρα μας αρχικά μέσω της Εφημερίδας των Συντακτών και στη συνέχεια στα περίπτερα. Όπως δηλώνει και ο τίτλος, το κόμικ είναι μια καταγραφή των γεγονότων, που οδήγησαν στις εξεγέρσεις του θρυλικού Μάη του '68 στη Γαλλία, καθώς και των ίδιων των εξεγέρσεων. Παρακολουθούμε την ιστορία μέσα από τα μάτια ενός φοιτητή, ο οποίος συμμετέχει στις εξεγέρσεις, ενώ παράλληλα ζει και τις δικές του, προσωπικές στιγμές. Ο σεναριογράφος Patrick Rotman ήταν κι ο ίδιος αυτόπτης μάρτυς στα γεγονότα και πιθανόν, το κόμικ να είναι σε μεγάλο βαθμό αυτοβιογραφικό. Μέσα από τις σελίδες του παρελαύνουν όλοι οι γνωστοί πρωταγωνιστές εκείνης της ταραγμένης περιόδου και απεικονίζονται όλα τα σημαντικά γεγονότα. Η αφήγηση είναι γραμμική, τα επεξηγηματικά σχόλια κρατούνται στο ελάχιστο και γενικά μου δόθηκε η αίσθηση, ότι παρακολουθούσα ένα ρεπορτάζ ή ένα ντοκιμαντέρ. Ο σχεδιαστής Sébastien Vassant εικονογραφεί επαρκώς το σενάριο. Έχει καλή αίσθηση των πλάνων και τα καταφέρνει καλά στο σχεδιασμό τοπίων, όχι όμως - κατά τη γνωμη μου - και στο σχεδιασμό των προσώπων, που δεν μπορούν να αποτινάξουν μια αίσθηση καρικατούρας. Σε γενικές γραμμές, πρόκειται για ένα κόμικ, που θα μπορούσαμε να το αποκαλέσουμε δημοσιογραφικό" ή "ιστορικό", αν προτιμάτε, είναι δηλαδή ένα έργο, όπου αυτό που προέχει είναι η καταγραφή κάποιων γεγονότων με στόχο την ενημέρωση του κοινού και συνεπώς κρίνεται και από το εύρος των πληροφοριών, τις οποίες παρέχει. Συνήθως, σε τέτοιου είδους κόμικ οι καλλιτεχνικές αναζητήσεις και οι πειραματισμοί κρατούνται στο ελάχιστο και κάτι τέτοιο συμβαίνει και εδώ, αφού όλα κυλούν χωρίς εκπλήξεις. Σχετικά με το αμιγώς ιστορικό περιεχόμενο, δεν μπορώ να κρίνω, αφού δεν είμαι τόσο γνώστης των γεγονότων. Μπορώ να πω, ότι σχεδόν όλα όσα ξέρω σχετικά με εκείνη την περίοδο, βρίσκονται μέσα στο κόμικ, αλλά από την άλλη, δεν μπορώ να πω, ότι έμαθα και πολλά παραπάνω. Επιπλέον, η προσωπική ιστορία είναι ισχνή και δεν αρκεί για να στηρίξει το ιστορικό κομμάτι του κόμικ. Η έκδοση του "Μικρού Ήρωα" είναι καλή. Ωραίο, ιλουστρασιόν χαρτί, γερό δέσιμο, ζωντανά χρώματα και σωστή μετάφραση από την Τατιάνα Ραπακούλια. Δεν υπάρχει κάποια εισαγωγή από τους Έλληνες εκδότες, αλλά δεν το θεωρώ απαραιτήτως μειονέκτημα. Θα μπορούσαν να υπάρχουν, πάντως, κάποιες υποσημειώσεις σε ορισμένα σημεία, που δεν είναι τόσο αυτονόητα στους Έλληνες αναγνώστες. Γενικά, πάντως, σαν έκδοση αφήνει πολύ καλές εντυπώσεις. Φυσικά, όλοι θα προτιμούσαμε να είχε κυκλοφορήσει σε έναν τόμο, όπως έγινε και στη Γαλλία, αλλά η απόφαση να σπάσει στα 4 ελήφθη, υποθέτω, για οικονομικούς λόγους, κάτι απόλυτα κατανοητό. Σε γενικές γραμμές, είναι ένα κόμικ, που διαβάζεται περισσότερο λόγω του θέματός του και λιγότερο για οτιδήποτε άλλο. Όσοι θα ήθελαν να μάθουν κάτι για τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο, δε θα χάσουν την ώρα τους, αλλά νομίζω, ότι οι υπολοιποι θα μείνουν αδιάφοροι. Τα σκαναρίσματα των εξώφυλλων έγιναν από εμένα, οι εσωτερικές εικόνες από το Ίντερνετ.
  7. Πρωτότυπος τίτλος: Partie de chasse (Dargaud, 1983) Η τρίτη και τελευταία συνεργασία των Κριστέν και Μπιλάλ, που κυκλοφόρησε στη χώρα μας (όχι όμως και η τελευταία τους γενικά) είναι ένα άλμπουμ το οποίο σίγουρα προκάλεσε πολλές συζητήσεις στην εποχή του, επειδή ασχολείται ευθέως με τα (τότε) σοσιαλιστικά (ή "σοσιαλιστικά", διαλέγετε και παίρνετε ) κράτη και μάλιστα σε μια περίοδο, όπου ήταν ακόμη νωπές οι μνήμες από το πραξικόπημα (ή την επιβολή της τάξης, πάλι διαλέγετε και παίρνετε) στην Πολωνία. Η αφήγηση ξεκινά μέσα στο καταχείμωνο σε ένα μη προσδιορισμένο έτος, το οποίο, πάντως, πρέπει να ταυτίζεται με το έτος συγγραφής του κόμικ, αν κρίνουμε από τις βιογραφίες των πρωταγωνιστών στην αρχή του κόμικ. Ένα τρένο κατευθύνεται στην Πολωνία, εκεί που σε μια απομονωμένη βίλα, 9 σημαντικές προσωπικότητες από όλες τις χώρες του σοσιαλιστικού μπλοκ (Γιουγκοσλαβία και Αλβανία δεν αντιπροσωπεύονται, αφού δεν θεωρούνταν "γνήσια" σοσιαλιστικά κράτη από τους υπόλοιπα). Μαζί τους υπάρχει ένας Γάλλος μεταφραστής, μέλος προφανώς του ΚΚ Γαλλίας. Οι περισσότεροι από τους 9 πολιτικούς είναι μεγάλοι σε ηλικία και κάποιοι μεσήλικες. Σχεδόν όλοι έχουν υπάρξει μάρτυρες της επιβολής του αλά ΕΣΣΔ (= Στάλιν) κομμουνισμού στις χώρες τους, των εκκαθαρίσεων, των ιντρίγκων και της απογοήτευσης. Κάποιοι λίγοι θεωρούν, ότι όλα βαίνουν καλώς, αλλά οι περισσότεροι έχουν παραιτηθεί. Αδιαφιλονίκητος ηγέτης της ομάδας είναι ο Βασίλι Τσεβτσένκο, 88 ετών, μουγγός από ένα εγκεφαλικό και λάτρης του κυνηγιού, όπως και όλη η ομάδα. Γιατί, όπως δηλώνει και ο τίτλος του κόμικ, η αφορμή για την οποία έχει συγκεντρωθεί η ομάδα, είναι ένα Σ/Κ αφιερωμένο στο κυνήγι και μάλιστα στο κυνήγι μεγάλων και εκλεκτών θηραμάτων. Καθώς η αφήγηση εξελίσσεται μαθαίνουμε σε αναδρομές το πολιτικό παρελθόν των περισσότερων από τα μέλη της παρέας. Οι εικόνες των αναδρομών είναι σκληρές, αποχρωματισμένες, με έντονη χρήση μιας απόχρωσης του λευκού, που παραπέμπει σε νεκρούς και με εκτεταμένη χρήση του κόκκινου, για το αίμα, που ρέει άφθονο. Αλλά και το κίτρινο χρώμα, έντονο στις σκηνές, όπου απεικονίζονται πολυτελή μνημεία του παρελθόντος, όπως οι εκκλησίες ή τα λουτρά, ρίχνει έντονο φως στην ιστορία. Ανάμεσα στις εικόνες του παρελθόντος βρίσκονται ιστοί σαν της αράχνης, σύμβολα ίσως του φαύλου κύκλου, όπου βρίσκονται οι πρωταγωνιστές ή σύμβολα της μνήμης που ξεθωριάζει ή ίσως και των τύψεων, που καταδιώκουν τους ήρωες. Το παρόν απεικονίζεται με μουντά, ψυχρά χρώματα στους εσωτερικούς χώρους. Στους εξωτερικούς χώρους κυριαρχεί φυσικά το λευκό του χιονιού και της ομίχλης, διανθισμένο και αυτό από τους ιστούς της εξουσίας και της μνήμης. Στο κέντρο της ιστορίας βρίσκεται μια πολιτική δολοπλοκία, η οποία αποκαλύπτεται στο τέλος. Όπως και όλες οι εγκληματικές πράξεις του παρελθόντος, έτσι και εκείνη λαμβάνει χώρα μακριά από τα ανθρώπινα βλέμματα. Η επανάσταση εξακολουθεί να τρώει τα παιδιά της, όπως γίνεται εδώ και εκατοντάδες χρόνια. Στο τέλος της ιστορίας, δυστυχώς, για τους πρωταγωνιστές, απομένει μόνο η μνήμη. Όλοι οι άνθρωποι είναι δέσμιοι των επιλογών τους, μπλεγμένοι σε έναν ιστό, τον οποίον δεν μπορούν να σπάσουν. Ο Βασίλι Τσεβτσένκο μοιάζει να κινεί τα νήματα της ιστορίας, αλλά αυτό είναι μόνο σε προσωπικό επίπεδο, γιατί στο επίπεδο της μεγάλης Ιστορίας, είναι κι εκείνος ένα απλό γρανάζι, ένα πιόνι, αν προτιμάτε, μια θυσία κι αυτός, όπως και χιλιάδες άλλοι στο Μινώταυρο της ιδεολογίας, η οποία απέχει πάρα πολύ από την πράξη, όπως γνωρίζουμε όλοι. Σχεδιαστικά, κατά τη γνώμη μου, ο Μπιλάλ βρίσκεται εδώ στο απόγειο της καριέρας του, χρησιμοποιώντας πολλές τεχνικές, που θα γίνουν στη συνέχεια σήμα κατατεθέν του (όπως οι διάφοροι χρωματισμοί και οι ιστοί ή η χρήση άψυχων και έμψυχων μορφών, που θυμίζουν ζώα). Κάθε πλάνο είναι σοφά μελετημένο και οπωσδήποτε παραφορτωμένο με κάποιον συμβολισμό (να ίσως ένας λόγος, που μπορεί να μην αρέσει ο Μπιλάλ σε κάποιους). Σεναριακά, το κόμικ βρίσκεται πιο κοντά στις "Φάλαγγες", όχι μόνο λόγω της πολιτικής θεματολογίας του, αλλά και λόγω της πολυπρόσωπης αφήγησης και των συνεχών αναδρομών. Ο Κριστέν δεν απορρίπτει τους επαναστάτες, ούτε τα ιδανικά τους, σχολιάζει όμως πολύ αρνητικά την εμμονή σε ορισμένες ιδεοληψίες και την έλλειψη ανανέωσης. Αξίζει πάντως να σημειωθεί, ότι, αν και, όπως και οι "Φάλαγγες", οι πρωταγωνιστές είναι ηλικιωμένοι, η νέα γενιά εμφανίζεται πολύ πιο άκαμπτη και δογματική από εκείνους, ίσως επειδή δεν έχει ανάλογο παρελθόν, επαναστατικό κυρίως, για να επιδείξει. Γιατί, η τραγική αλήθεια, είναι, ότι μόνο όσοι πολέμησαν, αναγκάστηκαν να κάνουν και ορισμένες άσχημες επιλογές, οι υπόλοιποι τα βρήκαν έτοιμα και απέκτησαν - κακώς - το δικαίωμα να κρίνουν τους υπόλοιπους. Νομίζω, ότι από τα προαναφερθέντα είναι σαφής η άποψή μου, ότι ο Κριστέν και ο Μπιλάλ δεν παραδίδουν μαθήματα αντικομμουνισμού, αλλά αντίθετα καταθέτουν μια ελεγεία της ανθρώπινης ύπαρξης, που κουβαλά όλες τα λάθη και τις αστοχίες στους ώμους της. Φυσικά, εμφανίζεται εδώ και ο νεαρός ξανθός από την "Πόλη που δεν Υπήρξε" και από τις "Φάλαγγες". Εμφανίζεται και εδώ στην αρχή και στο τέλος της ιστορίας, αλλά, σε αντίθεση με τις προηγούμενες, δεν διαδραματίζει κανένα ρόλο στο κόμικ, αφού δεν τους επιτρέπεται να προσεγγίσει τη σκηνή των δρώμενων. Οι ηγέτες των χωρών δεν μπορούν να ανεχθούν κανέναν που δεν έχει έγκριση στο χώρο τους. Ίσως ο νεαρός να ήθελε να βοηθήσει, να αναλάβει μια καινούρια αποστολή, ως φωνή της συνείδησης, αλλά δεν του το επέτρεψαν. Ό,τι γίνεται μέσα στο κόμμα, παραμένει μέσα στο κόμμα, για να παραφράσουμε τη γνωστή ρήση για το Λας Βέγκας. Στα ελληνικά το κόμικ δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στα τεύχη 45-51 της Βαβέλ, από τον Ιανουάριο έως τον Ιούλιο του 1985. Κυκλοφόρησε σε αυτόνομο άλμπουμ μόλις το Δεκέμβριο του 1988, σε μια εποχή, όταν οι εξελίξεις στο σοσιαλιστικό στρατόπεδο ήταν καταιγιστικές, σε μια ωραία έκδοση μεγάλου σχήματος, που περιλαμβάνει και μια συνέντευξη των δημιουργών. Λιγότερο από ένα χρόνο μετά την έκδοση του άλμπουμ στη γλώσσα μας, έπεφτε το Τείχος του Βερολίνου... Στα γαλλικά δημοσιεύτηκε σε συνέχειες στο περιοδικό Pilote μεταξύ 1981 και 1982 και στη συνέχεια βγήκε σε αυτόνομο άλμπουμ από την Dargaud το 1983 και μετά από την Les Humanoïdes Associés και την Casterman. Στα αγγλικά κυκλοφόρησε πρώτη φοράαπό την Catalan Communications το 1990 χαρτόδετο και στη συνέχεια το 2002 σε σκληρόδετη έκδοση από την Humanoids και τις δυο φορές με τίτλο "The Hunting Party". Δεν γνωρίζω, εάν υπάρχει άλλη έκδοση στα αγγλικά. Οι εκδόσεις μετά το 1990 περιλαμβάνουν και επιπλέον υλικό και για την ακρίβεια ένα κεφάλαιο με τον τίτλο "Epitaph", που επικαιροποιεί, κατά κάποιον τρόπο την ιστορία. Αυτό τουλάχιστον, από όσα έχω διαβάσει, επειδή δεν έχω κάποια έκδοση, που να περιλαμβάνει αυτό το κεφάλαιο. Εάν κάποιος/ α έχει έκδοση με το κεφάλαιο αυτό, ας μας ενημερώσει για το περιεχόμενό του. Και κάτι άσχετο: από όσο έχω διαβάσει και χωρίς να είμαι σίγουρος, τα ρώσικα που μιλάνε σε κάποια σημεία οι χαρακτήρες, είναι ελαφρώς ή εντελώς λανθασμένα. Το ελληνικό άλμπουμ είναι αρκετά δύσκολο να βρεθεί, αλλά σίγουρα πιο εύκολο από τις "Φάλαγγες". Το σκανάρισμα του εξωφύλλου έγινε από εμένα, οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ Πηγές για περαιτέρω μελέτη (όλες με κάποια spoilers): wikipedia (αγγλικά) wikipedia (γαλλικά) Και μια κριτική, που επικεντρώνεται στην απεικόνιση της Ρωσίας μέσα από το κόμικ (εκεί διάβασα για τα ρώσικα)
  8. Πρωτότυπος τίτλος: Il était une fois... l'homme Αν θέλουμε να είμαστε τυπικοί, αυτό το κόμικ δεν είναι ακριβώς κόμικ, αλλά μεταφορά σε κόμικ της ομότιτλης ιστορικής και υπέροχης σειράς κινουμένων σχεδίων, που προβλήθηκε πρώτη φορά σε ένα από τα δύο κρατικά κανάλια στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Η σειρά ήταν παραγωγής 1978 και δημιουργία του Albert Barillé, που ήταν υπεύθυνος για το σενάριο και την ιστορική έρευνα και του Jean Barbaud, που ήταν ο υπεύθυνος για το σχέδιο. Αν και γαλλόφωνη και γυρισμένη κυρίως με γαλλικά κεφάλαια, η σειρά ήταν συμπαραγωγή αρκετών χωρών (Γαλλίας, Ιταλίας, Καναδά, Βελγίου, Ολλανδίας, Νορβηγίας, Σουηδίας, Ιαπωνίας, Ισπανίας) και αποτελούταν από 26 επεισόδια, κάθε ένα από τα οποία κάλυπτε μια χρονική περίοδο από τη δημιουργία της Γης έως το μέλλον. Όλα τα επεισόδια παρακολουθούσαν τους ίδιους πρωταγωνιστές, την οικογένεια του Πιερ (Πέτρος στο ελληνικό κόμικ) και του Χοντρού (Gros στα γαλλικά), που εμφανιζόντουσαν σε κάθε εποχή με σχεδόν τα ίδια χαρακτηριστικά. Αντίπαλοί τους ήταν ο Teigneux (Στριμμένος στα ελληνικά) με το συνεργάτη του, το Nabot (Νάνο), οι οποίοι είχαν πάρει εργολαβία τους ρόλους των ανά αιώνων κακών. Αναμφισβήτητος όμως πρωταγωνιστής του έργου ήταν ο Μαέστρο (Δάσκαλος), ένας άνθρωπος με μια γενειάδα, που κάλυπτε όλο του το σώμα και ουσιαστικά είχε το ρόλο του σοφού ή του εφευρέτη και γενικά του ηγέτη. Μαζί με αυτούς, υπήρχε και ένα χρονόμετρο με ανθρώπινα χαρακτηριστικά, που μετρούσε τη χρονολογία. Φυσικά, μέσα στα επεισόδια παρήλασαν πάρα πάρα πολλές ιστορικές προσωπικότητες, κάποιες μάλιστα με τη μορφή των ηρώων της σειράς (π.χ. ο Φειδίας και ο Ντα Βίντσι μεταξύ άλλων, είχαν τη μορφή του Μαέστρο). Οι δημιουργοί της σειράς είχαν δώσει μεγάλη προσοχή στις ιστορικές λεπτομέρειες και αυτός είναι και ο λόγος, που η σειρά προβάλλεται ακόμη και σήμερα σε πολλές χώρες του κόσμου. Επίσης, πρόσεξαν να κρατήσουν αποστάσεις από κάθε ρατσιστική ή αποικιοκρατική άποψη και αντιμετώπισαν άλλους πολιτισμούς με σεβασμό (ενδεικτικά, στο 8ο επεισόδιο με τίτλο "Οι κατακτήσεις του Ισλάμ", δεν βλέπουμε ποτέ το πρόσωπο του Μωάμεθ, επειδή αυτό δεν επιτρέπεται στη μουσουλμανική θρησκεία). Σίγουρα δεν αποφεύχθηκε ο ευρωπαιοκεντρισμός (η ιστορία της Ινδίας είναι ανύπαρκτη, ενώ άλλοι πολιτισμοί εκτός Ευρώπης, όπως η Κίνα και οι Αζτέκοι, αναφέρονται μόνο σε συνάρτηση με την ευρωπαϊκή ιστορία), αλλά, εντάξει, δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα τέλεια ). Φαντάζομαι ότι το σχέδιο δεν θα κάνει εντύπωση στη σημερινή εποχή και φαντάζει κάπως άτεχνο, αλλά για τα δεδομένα εκείνης της εποχής, ήταν πραγματική υπερπαραγωγή. Η σειρά γνώρισε τεράστια επιτυχία σε πολλές χώρες, και στην Ελλάδα (όπου αρχικά προβλήθηκε με υπότιτλους), και είμαι σίγουρος ότι όσοι την έχουν δει, τη θυμούνται ακόμη με κάτι παραπάνω από απλή νοσταλγία, αφού ήταν σίγουρα και μορφωτική. Πιστεύω δε, ότι οι επαναλήψεις στην τηλεόραση βοήθησαν να γνωρίσει τη σειρά και ένα νεότερο κοινό. Προσωπικά, υπάρχουν πολλές σκηνές, που θυμάμαι ακόμη και φυσικά, δεν έχει ξεχάσει κανένας μας, το μουσικό θέμα των τίτλων της σειράς, μια πολύ συντομευμένη εκδοχή της "Τοκάτα και Φούγκα σε Ρε Ελάσσονα" του Γιόχαν Ζεμπάστιαν Μπαχ. Και φυσικά ήρθε και η σειρά του κόμικ, το οποίο εκδόθηκε από τη Harmi-Press το 1981. Στην πραγματικότητα, δεν ήταν πρωτότυπο κόμικ, αλλά σκηνές από τη σειρά με επεξηγηματικά κείμενα, που προσέφεραν σαφώς περισσότερες πληροφορίες από ό,τι η σειρά. Στο τέλος κάθε τεύχους, υπήρχαν κάποιες σελίδες, συνήθως 4, με επιπλέον εγκυκλοπαιδικά στοιχεία. Το κόμικ ήταν πολύ ωραίο, με 40 εξ ολοκλήρου έγχρωμες σελίδες, με ιλουστρασιόν χαρτί και πολύ καλή μετάφραση, κυκλοφορούσε κάθε 15 ημέρες και είχε τιμή 50 δραχμές, η οποία παρέμεινε σταθερή και στα 26 τεύχη. Όταν τελικά κυκλοφόρησαν και τα 26 τεύχη και ολοκληρώθηκε η σειρά (κάτι καθόλου αυτονόητο εκείνη την εποχή, πιστέψτε με ), οι αναγνώστες μπορούσαν να ανταλλάξουν τα τεύχη με 6 ωραίους, καλαίσθητους τόμους καταβάλλοντας το ποσό των 150 δραχμών για κάθε τόμο. Αυτό έκανα κι εγώ και φαντάζομαι, ότι αυτό έκαναν και τα περισσότερα παιδιά τότε. Τέτοια ήταν η επιτυχία της σειράς, ώστε δημιουργήθηκε και ένα ολόκληρο franchise, με άλλες σειρές, πρώτη χρονολογικά εκ των οποίων ήταν το "Μια φορά κι έναν καιρό... Ήταν το Διάστημα", μια ιστορία ΕΦ, που επίσης γνώρισε μεγάλη επιτυχία, αλλά δεν νομίζω ότι μνημονεύεται εξίσου συχνά. Δεν έχω να γράψω κάτι άλλο, όποιος θέλει μπορεί να παρακολουθήσει ολόκληρη τη σειρά μεταγλωττισμένη στα ελληνικά στο youtube. Επειδή φαντάζομαι, ότι τα περισσότερα παιδάκια αντάλλαξαν τα τεύχη τους με τόμους, ήταν αρκετά πιο εύκολο έως πρότινος να βρεθούν οι τόμοι, παρά τα τεύχη. Σε κάποια στιγμή οι τόμοι επανεκδόθηκαν και μπορούσαν να βρεθούν στα βιβλιοπωλεία, αλλά είναι πλέον εξαντλημένοι. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα, η εικόνα του Μαέστρο είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: wikipedia (στα αγγλικά) Άρθρο από τη Μηχανή του Χρόνου
  9. Πρωτότυπος τίτλος: Le Bordel des Muses / Le Cabaret des Muses (Delcourt, 2004) Μια από τις πιο γοητευτικές, αλλά και πιο ιδιόρρυθμες ιστορίες κόμικς, που έχουν κυκλοφορήσει στα ελληνικά. Είναι δημιουργία του Σέρβου σχεδιαστή Gradimir Smudja (Σμούτζα, νομίζω, ότι προφέρεται), ο οποίος κατοικεί μόνιμα στην Ιταλία, και ο πρωτότυπος τίτλος είναι "Le Bordel des Muses", που στη συνέχεια έγινε "Le Cabaret des Muses". Στα ελληνικά προτιμήθηκε το πολύ κομψότερο, αλλά και σαφώς παραπλανητικό "Διαφθορείο των Μουσών". Ο πρώτος τόμος κυκλοφόρησε στη Γαλλία το 2004 και ο δεύτερος το 2005, ενώ ακολούθησαν άλλοι δύο το 2007 και το 2008. Η Μαμούθ Κόμιξ έβγαλε τους δύο ελληνικούς τόμους (που αντιστοιχούν στους δύο πρώτους γαλλικούς) σε πολύ μικρή χρονική απόσταση από τους γαλλικούς, το 2005 και το 2006 αντίστοιχα, ενώ οι δύο επόμενοι δεν κυκλοφόρησαν ποτέ. Η σειρά έχει ως κεντρικό πρωταγωνιστή το διάσημο ζωγράφο Ανρι ντεΤουλούζ-Λοτρέκ, ο οποίος, ως γνωστόν ήταν ένας από τους τακτικότερους θαμώνες του φημισμένων καμπαρέ Moulin Rouge (το "διαφθορείο" του τίτλου). Ο Σμούτζα ακολουθεί τον ήρωά του κατά τις περιπέτειές του στο Μουλέν Ρουζ, οι οποίες είναι και ερωτικές, αφού ο ζωγράφος ήταν λάτρης των γυναικών, αλλά και άλλων ειδών, αφού μέσα από τις σελίδες του κόμικ παρελαύνουν πάρα πολλές γνωστές φυσιογνωμίες της γαλλικής ιστορίας εκείνης της περιόδου. Η αλήθεια είναι, ότι το σενάριο δεν έχει ιδιαίτερη συνοχή και ακολουθεί μια ελεύθερη, συνειρμική ροή, η οποία πετάει από το ένα θέμα στο άλλο με μεγάλη ευκαιρία. Δεν είναι, νομίζω, τυχαίο, ότι στο bedetehque έχει χαρακτηρισθεί ως "Poésie" (ποίηση). Αυτό εξ ορισμού σημαίνει, ότι δεν είναι για όλα τα γούστα και προφανώς δεν θα αρέσει σε όλους. Σχεδιαστικά όμως, είναι ανεπανάληπτο. Ο Σμούτζα δημιουργεί απίστευτα σχέδια και εξαιρετικές συνθέσεις, οι οποίες εμπνέονται από και σποτίουν φόρο τιμής σε διάσημους πίνακες της εποχής εκείνης, όχι μόνο του Λοτρέκ, αλλά και άλλων ζωγράφων, αρκετοί από τους οποίους εμφανίζονται και στις σελίδες του κόμικ. Επίσης, προσφέρει μια πανδαισία χρωμάτων, κάτι αναμενόμενο, από τη στιγμή που τα τέλη του 19ου αιώνα ήταν η εποχή του ιμπρεσιονισμού, του κινήματος που περισσότερο από κάθε άλλο συνδέθηκε με τα χρώματα. Από εικαστική άποψη, είναι μια από τις ευτυχέστερες συναντήσεις των κόμικς με τη ζωγραφική και για αυτό πιστεύω ότι θα ξετρελάνει όλους εκείνους, που ενδιαφέρονται για τη ζωγραφική και ειδικά του τέλους του 19ου αιώνα, αλλά και για τους δημιουργούς της. Εδώ βλέπετε μια σελίδα από το κόμικ, όπου εμφανίζεται ο Aristide Bruant, τραγουδιστής στα καμπαρέ, τον οποίον απαθανάτισε ο Λοτρέκ σε αρκετές αφίσες, εκ των οποίων, η ακόλουθη είναι, νομίζω, η πιο διάσημη.. Θα ήθελα να σημιεώσω, ότι ο Σμούτζα έχει ασχοληθεί και με τον Βαν Γκογκ. Το πρώτο του έργο, στα γαλλικά τουλάχιστον, ήταν το "Vincent et Van Gogh", που ολοκληρώθηκε σε δύο τόμους και αν καταλαβαίνω καλά, κινείται σε παρόμοιο σεναριακό ύφος. Ο Βαν Γκογκ εμφανίζεται και στο "Διαφθορείο των Μουσών". Η έκδοση της Μαμούθ είναι εξαιρετική, με πολύ καλή μετάφραση και πολύ ωραία χρώματα, τυπωμένη σε μαλακό χαρτί. Είναι κρίμα, που δεν ολοκληρώθηκε η σειρά. Στη Γαλλία δεν έχει κυκλοφορήσει συγκεντρωτικός τόμος του έργου, αλλά έχει κυκλοφορήσει ένα βιβλίο, που πρέπει να είναι art book με σχέδια του Σμούτζα για το κομικ. Το κόμικ κυκλοφορεί ακόμα στα βιβλιοπωλεία. Τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα, όλες οι άλλες εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: bedetheque για το συγγραφέα και για το κόμικ
  10. Γαλλικό κόμικ, το οποίο κυκλοφόρησε στη Γαλλία από τις εκδόσεις Arkama σε τρεις τόμους, οι οποίοι κυκλοφόρησαν το 2012, 2013 και 2015 αντίστοιχα. Έχει μια κλασική μετά-αποκαλυπτική πλοκή: η ανθρωπότητα έχει επιστρέψει στη βαρβαρότητα και ζει σε έναν εχθρικό κόσμο, γεμάτο με παγίδες και κινύδνους, όπου κανείς δεν είναι ασφαλής. Το Μαύρο Παιδί (L'enfant Noir / The Dark Child) είναι ένας νεαρός έφηβος, μελαψός σε σχέση με τους άλλους, που εξαιτίας του χρώματός του είναι αποσυνάγωγος στη φυλή του και επιβιώνει ακολουθώντας την και τρεφόμενος όπως μπορεί, μέχρι που θα ανακαλύψει το μυστικό του μάγου της φυλής, θα αποκτήσει μεγάλη δύναμη και γνώση και θα ηγηθεί της φυλής του μέχρι την συγκλονιστική αποκάλυψη. Το κόμικ ήταν υποψήφιο πέρυσι για Eisner καλύτερης μεταφρασμένης έκδοσης (δεν κέρδισε) και κάπως έτσι μου έκανε κλικ. Δυστυχώς, δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα: το σενάριο είναι γεμάτο ευκολίες, από τη στιγμή που ξεκινά η αφήγηση τα πάντα κυλάνε υπερβολικά ευνοϊκά για το Μαύρο Παιδί, πολλά πράγματα είναι δύσκολο να γίνουν πιστευτά (η φιλία με την αρκούδα) ή δεν εξηγούνται καθόλου. Η τελική αποκάλυψη είναι μάλλον προβλέψιμη, αλλά γενικά το κόμικ φαίνεται να ταλαντεύεται μεταξύ μιας αναληθοφανούς περιπέτειας ΕΦ για νεαρούς και σοβαρότερου προβληματισμού για ενήλικες, χωρίς να αποφασίζει και μην καταφέρνοντας να στραφεί ούτε προς τη μία, ούτε προς την άλλη κατεύθυνση επιτυχώς. Από την άλλη, αν κάποιος επιλέξει να αγνοήσει τις όποιες αναληθοφάνειες, θα διαβάσει μια μάλλον ανώδυνη ιστορία ΕΦ, σίγουρα όχι καλύτερη, αλλά ούτε και πολύ χειρότερη από το μέσο όρο και ενδέχεται και να περάσει ευχάριστα. Όσο για το τι σημαίνει ο τίτλος με λίγη φαντασία, θα το καταλάβετε Το σχέδιο είναι καλό, εντυπωσιακό σε κάποια σημεία, αλλά γενικά το βρήκα παλαιομοδίτικο, χωρίς να το θεωρώ αυτό καθόλου μεμπτό. Για κάποιο απροσδιόριστο λόγο, μου θύμισε σχέδιο της νοτιοαμερικάνικης σχολής και ειδικότερα, μου θύμισε κάπως αμυδρά Risso και η γενικότερη σκηνοθεσία, επίσης κάπως αμυδρά, τα κόμικς που διαβάζαμε παλιά στο "Σκορπιό" (για όσους θυμούνται). Δεν είναι καθόλου κακό αυτό και μπορεί να πέφτω και εντελώς έξω. Σε γενικές γραμμές είναι ταιριαστό και ευχάριστο στη θέαση και τα χρώματα αρκετά επιτυχημένα, αλλά έως εκεί. Το κόμικ κυκλοφόρησε σε Integrale στη Γαλλία, ενώ κυκλοφόρησε και ένα άλμπουμ εκτός σειράς. Το 2018 κυκλοφόρησε στα Αγγλικά από τη Dark Horse σε μια σκληρόδετη έκδοση μεγάλου μεγέθους, η οποία αναδεικνύει το σχέδιο, και η οποία περιλαμβάνει τα τρία βασικά άλμπουμ της σειράς. Αυτήν την έκδοση διάβασα εγώ και έκανα την παρουσίαση. Τέλος, μια ενδιαφέρουσα πληροφορία, που δεν θα ήθελα να περάσει απαρατήρητη: το κόμικ είναι βασισμένο σε ένα βιβλίο του Γάλλου συγγραφέα ΕΦ Stefan Wul γραμμένου το 1957. Το όνομα μπορεί να μη σας λέει τίποτα (ούτε εμένα μου είπε, δεν το παίζω έξυπνος ), Ωστόσο, δύο βιβλία του έχουν μεταφερθεί στον κινηματογράφο σε μορφή κινουμένων σχεδίων και μάλιστα η πρώτη ταινία είναι ιδιαιτέρως γνωστή και είχε προβληθεί πάνω από μια φορά στην κρατική τηλεόραση παλιά. Πρόκειται για τα Oms en série, που μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο το 1973 με τον πρωτότυπο τίτλο La Planète sauvage (ελληνικά: Ο Άγριος Πλανήτης) και το L'Orphelin de Perdide που μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο το 1982 με τον πρωτότυπο τίτλο Les maîtres du temps. Και οι δύο ταινίες σκηνοθετήθηκαν από τον Ρενέ Λαλού, ενώ στη δεύτερη τα σχέδια τα έκανε ο Moebius.
  11. Τίτλος πρωτοτύπου: "Le Bleu est une couleur chaude", Editions Glénat, 2010 Υπάρχουν δύο τρόποι να γράψεις για το οτιδήποτε, ένας αντικειμενικός και ένας υποκειμενικός. Τα στοιχεία είναι τα εξής: το κόμικ, το οποίο αφηγείται την ερωτική ιστορία δύο γυναικών, αυτό κυκλοφόρησε στα Γαλλικά από τις εκδόσεις Glénat το 2010 και γνώρισε μεγάλη επιτυχία, αποσπώντας πολλά βραβεία, μεταξύ των οποίων, το σπουδαιότερο ήταν, υποθέτω, το Βραβείο Κοινού στο Φεστιβάλ της Ανγκουλέμ το 2011. Η επιτυχία έγινε ακόμη μεγαλύτερη, όταν η ταινία, που βασίστηκε σε αυτό, "Η Ζωή της Αντέλ" κέρδισε το 2013 το Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες εν μέσω αποθέωσης από πολλούς κριτικούς και σκεπτικισμού από ορισμένους, οι οποίες επέκριναν το σκηνοθέτη, Αμπντελατίφ Κεσίς, για ηδονοβλεπτική ματιά, ορμώμενοι από τις έντονες ερωτικές σκηνές της ταινίας. Ανάμεσα στους επικριτές ήταν και η ίδια η δημιουργός του κόμικ, η οποία εξέφρασε δημοσίως την απογοήτευσή της για την ταινία. Οι αμφισβητήσεις έγιναν ακόμη εντονότερες, όταν η μία εκ των πρωταγωνιστριών, Λέα Σεϊντού, κατηγόρησε το σκηνοθέτη για άσχημη συμπεριφορά κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Όλα αυτά είναι πολύ ενδιαφέροντα, αλλά μόνο περιφερειακά έχουν σχέση με το ίδιο το κόμικ, το οποίο είναι αρκετά διαφορετικό από την ταινία και μπορεί να διαβαστεί εντελώς ανεξάρτητα από αυτήν. Το κόμικ είναι πολύ καλογραμμένο με ωραίο, πολύ εκφραστικό σχέδιο, το οποίο έχει σαφές επιρροές από μάνγκα και το οποίο διαφοροποιείται πολύ από τη συνήθη σχεδιαστική γραμμή των γαλλικών κόμικ. Αυτό δεν σημαίνει, ότι το σχέδιο είναι αψεγάδιαστο, αφού παρουσιάζει διάφορες αδυναμίες, οι οποίες όμως καλύπτονται από το σενάριο. Η δομή της ιστορίας δίδεται σε flashback και έχει έντονα αυτοβιογραφικά στοιχεία. Και εδώ ερχόμαστε στα υποκειμενικά: Εμένα μου άρεσε πάρα πολύ. Θεωρώ ότι δεν είναι μια ιστορία γυναικείου ομοφυλοφιλικού έρωτα, αλλά μια ιστορία αγάπης, που αφορά όλους μας, ότι είναι μια απόλυτα τραγική ιστορία, αντάξια μεγάλων ερωτικών τραγωδιών, ότι με άφησε με ένα απόλυτο συναίσθημα χαρμολύπης, γιατί αφενός είναι μια πολύ θλιβερή ιστορία, αφετέρου ένα υπέροχο και γεμάτο ελπίδα έργο, ότι μου θύμισε τα βασανιστικά σκιρτήματα της εφηβείας, ότι έδεσε τέλεια και διακριτικότατα το ατομικό/προσωπικό με το κοινωνικό/πολιτικό, ότι είναι σχεδιασμένο με έναν καθόλου ηδονοβλεπτικό και σκανδαλοθήρικο, αλλά τρυφερότατο τρόπο με τόσο εκφραστικά πρόσωπα, που πραγματικά είδα τους χαρακτήρες να ζωντανεύουν μπροστά μου, και το κυριότερο για εμένα, ότι είναι γραμμένο με έναν ευφυή τρόπο, όπου όσα λέγονται είναι απέριττα και όσα δεν λέγονται είναι εξίσου εκφραστικά, κάτι που αξιοποιεί πλήρως τις αφηγηματικές δυνατότητες των κόμικς και το κάνει έτσι ένα πολύ σημαντικό έργο. Από εκεί και μετά, σταματάνε οι απόψεις, γιατί γίνομαι γραφικός και πιθανόν και απαράδεκτα συναισθηματικός. Η έκδοση από την ΚΨΜ είναι υποδειγματική και η μετάφραση της Κατερίνας Γεωργοπούλου εξαιρετική. Το κόμικ αριθμεί 160 σελίδες. Στην ιστοσελίδα των εκδόσεων ΚΨΜ μπορείτε να διαβάσετε τις αρχικές σελίδες του έργου. Από εκεί έχω πάρει τις εικόνες και το εξώφυλλο.
×
×
  • Create New...