Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Αυτοέκδοση'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

  1. Ρεμπέτικο Νοτούρνο Γιάννης Ιατρού Η νέα αυτοέκδοση του -δικού μας- Περικλή Κουλιφέτη εξερευνά την περιθωριακή κοινωνία των προπολεμικών ρεμπετών, παρουσιάζοντας σε λίγες σελίδες ένα ατμοσφαιρικό ενσταντανέ εγκλήματος και πάθους. Η δράση της ιστορίας τοποθετείται στον Πειραιά του 1929, την εποχή που το ρεμπέτικο, ένα ιδιόμορφο συνονθύλευμα λαϊκών μουσικών παραδόσεων της εποχής, έχει αρχίσει να αποκρυσταλλώνεται ως διακριτό και δημοφιλές είδος μουσικής, με καταλύτη τον ξεριζωμό των Μικρασιατών προσφύγων και την εγκατάστασή τους στην Ελλάδα. Τα ελληνικά λιμάνια και οι φτωχογειτονιές ήταν άλλωστε ο προνομιακός φυσικός χώρος όπου υφαινόταν η συγκεκριμένη μουσική στο περιθώριο και μακριά από την προβολή. Πρωταγωνιστής είναι ο Μπάμπης ο σερμπέτης, ο οποίος επισκέπτεται το καφενείο της περιοχής του για να θαυμάσει τη φωνή και την παρουσία της πρώην συντρόφου του, της Ρίτας. Ο μαστρο-Νικόλας ο τεκετζής καμαρώνει την «αηδόνα» του που γεμίζει το μαγαζί με το εύρος της φωνής της, αφού τραγουδάει από αμανέδες και ρωμέικα μέχρι σμυρνέικα και αρμένικα. Από τις πρώτες σελίδες της ιστορίας μπαίνουμε για τα καλά στην ατμόσφαιρα της εποχής, σε μια μυσταγωγική ρεμπέτικη βραδιά, μέσα στο καταγώγιο γεμάτο καπνό, φτηνό αλκοόλ, κομπολόγια, μουσικά όργανα και λαϊκά άσματα. Για να ολοκληρωθεί η μύηση των αναγνωστών, ο δημιουργός ορίζει με σαφήνεια τη μουσική υπόκρουση του πρώτου μέρους της ιστορίας: είναι το τραγούδι του Γιώργου Βιδάλη, «Μόρτισσα κακιά» (1927). Το δράμα κλιμακώνεται γρήγορα, όταν εισάγεται ακόμη ένας χαρακτήρας. Ο Νότης ο Μπέκος, ο νέος δεσμός της Ρίτας, αποφυλακίζεται μετά έξι μήνες. «Διαγωγή κοσμιοτάτη κι έξω. Κι από αύριο θα πάλι θα σπρώχνει πρέζα», μας ενημερώνει ο Μανώλης, έτερος θαμώνας του καφενείου. Η είσοδος του Νότη σύντομα καταλήγει σε έντονη αντιπαράθεση με τον Μπάμπη, ο οποίος τον κατηγορεί πως ήταν εκείνος που τον ρουφιάνεψε στους μπάτσους. Με αυτόν τον τρόπο γινόμαστε θεατές ενός τσαμπουκά ανάμεσα σε μάγκες, που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από μονομαχίες ουέστερν. Σαματάς, σπασμένα ποτήρια, ιπτάμενα τραπέζια, για την καρδιά μιας τραγουδιάρας και τον αντρικό εγωισμό. Μόνο που, σε αντίθεση με το Φαρ Ουέστ, αντί για σαλούν βρισκόμαστε σε έναν παραδοσιακό τεκέ, ενώ τη θέση του περίστροφου έχει πάρει το λεπίδι του σουγιά. Η μονομαχία αποδίδεται με τρόπο που θυμίζει χορογραφία, ενώ το μουσικό στοιχείο είναι ξανά παρόν με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Όπως εξηγεί ο Κουλιφέτης στον επίλογο του κόμικς του, «η μουσική που παίζει ο μπουζουξής κατά τη διάρκεια της μονομαχίας μπορεί να είναι οποιαδήποτε θέλει να φέρει στο μυαλό του ο αναγνώστης. Μα για τον δημιουργό θα είναι πάντα το Ζεϊμπέκικο που έγραψε ο Μάνος Χατζιδάκις και ερμήνευσε ο Βασίλης Τσιτσάνης για την ταινία του Νίκου Κούνδουρου ‘‘Ο Δράκος’’ του 1956». Ένας συμπυκνωμένος αλλά ενθουσιώδης φόρος τιμής στο ρεμπέτικο τραγούδι, με γνήσια απόδοση της ατμόσφαιρας της εποχής. Η αυτοέκδοση διατίθεται στα κεντρικά καταστήματα κόμικς στην Αθήνα και στον Πειραιά. Πηγή
  2. Ένα φανζίν, που κυκλοφόρησε το 2021, δημιουργία του Δημήτρη Αβραμόπουλου (a.k.a @dimia) και το οποίο αφηγείται μια σύντομη ιστορία. Ένας μεσήλικας μπαίνει σε ένα μπαρ, παραγγέλνει ένα ουίσκι, ακούει να παίζει το "Hey Joe" του Τζίμι Χέντριξ και αρχίζει μια σύντομη στιχομυθία, η οποία θα έχει μια αιματηρή κατάληξη. Σύντομη ιστορία εκδίκησης, με ροκ υπόκρουση και πολύ ουίσκι, η οποία διαρκεί μόλις 8 σελίδες (οι υπόλοιπες 4 είναι σχέδια και αποσπάσματα από το σενάριο) με ένα ασπρόμαυρο σχέδιο, που είναι πιο τραχύ και πιο "βρόμικο" σε σχέση με τα άλλα κόμικς του Δημήτρη Αβραμόπουλου, που έχω διαβάσει. Γενικά, και με δεδομένη την πολύ σύντομη ιστορία, μου φάνηκε περισσότερο ως άσκηση ύφους, ως μια προετοιμασία για επόμενα κόμικς του δημιουργού, αλλά σε καμία περίπτωση αδιάφορο. Πολύ καλή έκδοση, με χοντρό εξώφυλλο, ιλουστρασιόν χαρτί και πολύ καλή σελιδοποίηση και γενικά μια προσεγμένη δουλειά, που αξίζει να ανακαλύψετε. Όπως καταλαβαίνετε από τα σκαναρίσματα, το φανζίν είναι γραμμένο στα αγγλικά.
  3. ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ Ο @Der_Koulifetenberg, εξέδωσε μια νέα δική του δουλειά, το "Ρεμπετικο Νοτούρνο", το οποίο κυκλοφόρησε πρώτη φορά στις 14/10/2022 την πρώτη ημέρα του Comic 'n' beer Festival 2022. Εικοσιδύο σελίδες το καθαρό κόμικ, δύο σελίδες εξτραδάκια( μία σελίδα με πληροφορίες για τον Περικλή και τα έργα του και μία άλλη που αφορά την παρούσα έκδοση) και τέσσερις σελίδες εξώφυλλο- οπισθόφυλλο . Ασπρόμαυρο εννοείται, αφού ανήκει κιόλας στη φιλοσοφία του noir, μ' ένα ιδιαίτερο χαρτί- ποιοτικό αλλά με παράξενη υφή. Σε κουβέντα μου με τον Περικλή, μου είπε ότι αυτός είναι κι ο λόγος που κυκλοφόρησαν μόνο πενήντα αντίτυπα. Ήθελε να πειραματιστεί μ' έναν καινούριο τύπο χαρτιού, αλλά επειδή δεν ήταν σίγουρος για το αποτέλεσμα, προτίμησε να τυπώσει λίγα κομμάτια. Η βιβλιοδεσία, εννοείται πως είναι καρφίτσα( σιγά μην είχε έκδοση εικοσιτεσσάρων σελίδων ράχη), ενώ κοστολογείται 5 ευρώ( δεν είμαι σίγουρος βέβαια γι' αυτό ου λέω). Στο εσώφυλλο υπάρχουν κάποια εντυπωσιακά σχέδια του δημιουργού! ΤΟ ΣΕΝΑΡΙΟ Βρισκόμαστε το 1929 στον Πειραιά. Μόλις εφτά χρόνια μετά τη Μικρασιατική καταστροφή. Το Ρεμπέτικο γνωρίζει μεγάλη άνθιση. Προσέξτε, όχι μόνο το Ρεμπέτικο τραγούδι, αλλά το Ρεμπέτικο ως τρόπος ζωής. Ο πρωταγωνιστής, ο Μπάμπης, έχει μεγάλα σεκλέτια. Αγαπάει τη Ρίτα, μια τραγουδίστρια σ' ένα ρεμπετάδικο. Αυτή τον είχε παρατήσει για το Νότη, έναν βαρύμαγκα, που φυλακίστηκε γιατί:" Σπρώχνει πρέζα". Κάθε βράδυ λοιπόν, ο Μπάμπης, βρίσκεται εκεί, πρώτο τραπέζι πίστα και την παρακολουθεί να τραγουδάει. Ο Νότης, μόλις αποφυλακίστηκε και μπουκάρει ξάφνου στο μαγαζί, φιλάει τη Ρίτα παθιασμένα και στρέφει το βλέμμα του στο Μπάμπη. Τον βρίζει, το αποκαλεί ρουφιάνο, πιστεύει ότι εκείνος τον κάρφωσε για να μπει στη φυλακή και να μείνει εκείνος με τη Ρίτα. Πετάει το ποτήρι με το κρασί του κάτω και τον απειλεί με το λεπίδι του. Όπως καταλαβαίνετε, αυτές οι ενέργειες, δε θα μπορούσαν να μείνουν αναπάντητες κι έτσι ο Μπάμπης σηκώνεται, βγάζει το λεπίδι του κι αρχίζει μια εντυπωσιακή μονομαχία( την οποία παρακολουθούσα με κομμένη την ανάσα) από την οποία νικητής θα βγει ο... Τι περιμένατε να σας το αποκαλύψω; Πρέπει να διαβάσετε το κόμικ για να μάθετε. Θα πω μόνο ότι το τέλος είναι γλυκόπικρο. Το σενάριο συνολικά 9/10 ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ Σχεδιαστικά, το κόμικ κινείται σε αφαιρετικά επίπεδα. Εντυπωσιάστηκα από τις σκιάσεις, εντυπωσιάστηκα από το παρακάτω δισέλιδο, εντυπωσιάστηκα από τους χώρους που περιέβαλαν τους χαρακτήρες( κοινώς φόντο). Δε με τρέλαναν τα πρόσωπα και οι εκφράσεις των ηρώων σε ορισμένα καρέ. Επίσης, το σχέδιο του εξωφύλλου, θεωρώ ότι είναι εντελώς λάθος και δεν εξυπηρετεί καθόλου τον σκοπό του, δηλαδή την προώθηση του κόμικ, καθώς επίσης και να προϊδεάσει θετικά κάποιον. Θα το ήθελα διαφορετικό. Το σχέδιο συνολικά 8/10. (Δείγμα από το σχέδιο) Τέτοια κόμικς μου αρέσουν. Ευσύνοπτα, εύκολα στην ανάγνωση, αλλά να έχουν και κάτι να σου πουν, να έχουν και κάτι να σου ανεβάσει- έστω και λίγο- την αδρεναλίνη. Ο δημιουργός, όντως έχει σε μεγάλο βαθμό επηρεαστεί από το πνεύμα των noir κόμικς. Μακάρι να βλέπαμε κι άλλα τέτοια κόμικς και θεωρώ ότι η ελληνική σκηνή, θα πετούσε. Άξιζε πάρα πολύ η αγορά του. Εντάξει, τα πέντε ευρώ, είναι λίγο τσιμπημένη τιμή, αλλά δεν παύει να αποτελεί ένα τρομερό κόμικ! Παιδιά, όσοι δε το αποκτήσατε ακόμη, ΤΡΕΞΤΕ λιγότερα από πενήντα αντίτυπα υπάρχουν!
  4. Feathers (2021) Το Feathers είναι ένα silent comic, ένα κόμικς χωρίς λόγια. Είναι ταυτόχρονα ένα κόμικ γεμάτο μουσική, που μεταφράζεται σε ήχο μέσα στο μυαλό σου. Είναι ένα κόμικ για έναν τύπο χωρίς όνομα, που περιφέρεται μόνος στους άδειους δρόμους μιας πόλης τη νύχτα, με τη μοναξιά και τη μουσική του, που τελικά επικοινωνεί ηχηρά μες στη σιωπή, μέσα σε μία τέλεια "μικρή" στιγμή. Πανέμορφο κόμικ, που αποτίει με τον τρόπο του φόρο τιμής στον Christophe Chabouté και τα ολιγόλογα κόμικς του. 28 σελίδες με πολύ συναίσθημα, όμορφο σχέδιο, έξυπνη σκηνοθεσία και σωστή ροή, από έναν δημιουργό που αγαπά το μέσο κι αυτό βγαίνει και στα κόμικς του. Τσεκάρετε και το πολύ ενδιαφέρον instagram του Δημήτρη Αβραμόπουλου @dimia
  5. Stop Making Sense Μια από τις καλύτερες αυτοεκδόσεις που έπεσε φέτος στα χέρια μου ήταν το Stop Making Sense. Πρόκειται για μια ανθολογία 6 ολιγοσέλιδων ιστοριών, με αρκετά πρωτότυπο περιεχόμενο, παίζοντας με τις δυνατότητες του κόμικ ως μέσο, τη μορφή, τον χώρο και το χρόνο. Παρά την πειραματική του μορφή, το κόμικ δεν είναι εσωστρεφές, αλλά μάλλον παιχνιδιάρικο. Οι ιστορίες αλλά ζουν κατεύθυνση αριστερόστορφα, ωστε να επιστρέψουν στην όρθια θέση ξανά και να σχηματίσουν στο τέλος έναν "κύκλο" (αν κατάλαβα καλά ). Οι ιστορίες που περιλαμβάνει το 44σέλιδο τεύχος είναι: Girl meets boy They are just baloons What is the most important thing in life? Waiting for 84 panels What is yoyr favourite number in the world? Semiotics 101 Σχεδιαστικά και σκηνοθετικά γουστάρω πολύ το στυλ του, που έχει έντονες επιρροές εδώ κυρίως από Charles Burns και λίγο λιγότερο από Daniel Clowes. Αρκετά διαφορετικό στυλ από το άλλο πολύ καλό κόμικ του Feathers. Οι χρωματικές επιλογές είναι είτε ασπρόμαυρες με μικρές προσθήκες άλλων χρωμάτων, είτε με έντονα χρώματα σε πιο ποπ προσεγγίσεις. Απ' ό,τι βλέπω έχει ήδη κυκλοφορήσει και δεύτερο τεύχος που ελπίζω να υπάρχει στο The Con, γιατί σκοπεύω να το τσιμπήσω σίγουρα (όπως και όποιο άλλο κόμικ του μου λείπει) Well done @dimia ! εκτός από εξώφυλλο/οπισθόφυλλο που σκάνναρα, τα υπόλοιπα είναι από το Instagram του
  6. Η πρώτη δουλειά της Αγγελικής Σαλαμαλίκη μας μεταφέρει στο Παρίσι του 1930. Ο ομώνυμος πρωταγωνιστής, Γάλλος διάσημος ντετέκτιβ στο παρελθόν, έχει επιστρέψει στο Παρίσι κατεστραμμένος, τόσο οικονομικά λόγω του Κραχ του 1929, όσο και συναισθηματικά επειδή τον έχει αφήσει η γυναίκα του. Μαζί του και πάντα στου πλάι του, μια δημοσιογράφος-φίλη με την οποία μοιράζονται ένα ένοχο μυστικό. Ένα πρόσωπο από το παρελθόν του Charlatan κάνει την εμφάνιση του στο Παρίσι και......... Το Monsieur Charlatan ξεκίνησε ως web-comic, και με τη βοήθεια του indiegogo και της kickstarter πλατφόρμας του, κατάφερε να φτάσει και στην έντυπη μορφή του, μαζεύοντας μάλιστα πάνω από €7.000! Το βιβλίο είναι μεγάλου μεγέθους,γερό, με μαλακό εξώφυλλο, και το χαρτί είναι illustration, βαρύ και ανθεκτικό. Γενικά, η ποιότητα έκδοσης είναι σε πολύ υψηλά επίπεδα και οι 220 σελίδες του, μαζί με το μέγεθος και την ποιότητα του χαρτιού, κάνουν τα €15,00 μια πολύ καλή τιμή. Στο ευρύ κοινό διατέθηκε στο Comicdom του 2017. Το γεγονός ότι ξεκίνησε την πορεία του ως web-comic γίνεται εμφανές στα πρώτα κεφάλαια οπότε και η δράση "πετάει" από καρέ σε καρέ, χωρίς ιδιαίτερη σύνδεση μεταξύ τους. Στην πορεία όμως ομαλοποιείται και αποκτά έναν κανονικό ρυθμό. Η ιστορία δεν διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας, αλλά είναι ωραία δοσμένη και 1-2 twists είναι έξυπνα και ωραία τοποθετημένα στην ροή της ιστορίας. Το σχέδιο είναι "καρτουνέ", αλλά καλοδουλεμένο και όχι πρόχειρο και οι χρωματισμοί είναι άλλοτε φωτεινοί και άλλοτε μουντοί, πάντοτε όμως ταιριαστοί. Δεν δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στους διαλόγους, αλλά στη δράση και στα γρήγορα εναλλασσόμενα και εντυπωσιακά καρέ. Σαν γενική αίσθηση, θα το κατατάξω στα κόμικ που εγώ αποκαλώ "κινηματογραφικά". Κόμικς δηλαδή στα οποία οι σελίδες γυρίζουν πάρα πολύ γρήγορα, διαβάζονται πάρα πολύ γρήγορα (το διάβασα ολόκληρο σε μισή ώρα) αλλά και δυστυχώς ξεχνιούνται εξίσου γρήγορα. Ίσως είναι άδικο γιατί, ειδικά στο σχέδιο, η Σαλαμαλίκη έχει κάνει καλή δουλειά και σίγουρα δεν "ξεπέταγε" τις σελίδες της. Τα περισσότερα καρέ έχουν ωραίες λεπτομέρειες και έχουν πολύ γούστο και καλαισθησία. Για ελληνική δουλειά την θεωρώ πάρα πολύ καλή και θα πρότεινα σε όλους να τη διαβάσουν. Από τις καλύτερες πρώτες εντυπώσεις που έχω αποκομίσει από πρωτοεμφανιζόμενο δημιουργό, η Σαλαμαλίκη στη πορεία μας έχει δώσει 3 τεύχη από την σειρά "Η Μητρόπολη του Χρυσού" (Jemma Press) αποδεικνύοντας ότι ήρθε για να μείνει και να πρωταγωνιστήσει στα ελληνικά κομιξικά δρώμενα.
  7. Αυτό το φανζινάκι το βρήκα στο φετινό Comicdom, αλλά στην πρώτη εσωτερική σελίδα γράφει ως χρονολογία το 2017, άρα υποθέτω, ότι κυκλοφόρησε τότε. Δημιουργός του είναι ο Orestix (Ορέστης Ερμείδης), μεγάλος θαυμαστής των γαλλικών χιουμοριστικών κόμικς και γνωστός μας από το "Κουπέ", ο οποίος εδώ μας δίνει μια αρκετά πειραγμένη εκδοχή του διάσημου παραμυθιού, το οποίο έχει τοποθετήσει στην Άγρια Δύση με τον Λύκο Λουκ στο ρόλο του κακού. Το φανζίν περιέχει και μια δεύτερη ιστορία, με τον πολύ χαρακτηριστικό τίτλο "Wrong Story", η οποία κινείεται σε ένα παρόμοιο ύφος με αφορμή, αυτή τη φορά, το παραμύθι της Κοκκινοσκουφίτσας. Ευχάριστη παρωδία, που παρά το μικρό μέγεθος της ιστορίας έχει διάφορες αναφορές σε γουέστερν, αλλά και κόμικς. Φυσικά, δεν ξεπερνά το όριο του ανέκδοτου, μιας και δεν ήταν και ο σκοπός του δημιουργού αυτός, αλλά έχει ενδιαφέρον και μια ιδιόρρυθμη αίσθηση του χιούμορ. Και βέβαια, έχει και ένα πολύ ωραίο σχέδιο από ένα δημιουργό, που ξέρει καλά τα γαλλοβελγικά κόμικς. Ωραία έκδοση σε μικρό μέγεθος, με ζωντανά χρώματα και ιλουστρασιόν χαρτί. Σημαντικό πλεονέκτημα και η πολύ λογική τιμή (3 ευρώ, αν θυμάμαι καλά). Δεν πρόκειται για κάτι τρομερό και φοβερό, είναι περισσότερο άσκηση ύφους και φόρος τιμής στα αγαπημένα κόμικς του δημιουργού, αλλά εμένα ως σύνολο με άφησε απόλυτα ικανοποιημένο και το συνιστώ. Ελπίζω ο Orestix να δοκιμάσει σύντομα τις δυνάμεις του και σε κάτι πιο φιλόδοξο, γιατί, όπως φαίνεται, μπορεί να μας προσφέρει πάρα πολλά ακόμη. Κάποια πράγματα για το δημιουργό μπορείτε να διαβάσετε σε αυτό το άρθρο.
  8. Στο ComicdomCon 2022 έκανε την εμφάνισή του ο Απόπλους, μια καλαίσθητη αυτοέκδοση σε μεγάλο μέγεθος. Η δημιουργός υπογράφει ως Erinto και αυτή είναι η πρώτη της δουλειά. Αντιγράφω απ' το οπισθόφυλλο: Ο Γκρίφιν αποφασίζει να χαράξει το δικό του μονοπάτι, αφήνοντας για πάντα πίσω το σπίτι του. Στην πορεία, παίρνει μια μοιραία απόφαση που προκαλεί τις αντιλήψεις και ιδεολογία που τον έφεραν σε αυτή τη θέση. Λίγο μεγαλόστομη, τολμώ να πω, η περιγραφή. Γιατί μέσα σε είκοσι σελίδες η δημιουργός δεν προλαβαίνει να χτίσει τον κόσμο της ή να σε κάνει να ενδιαφερθείς για τον κεντρικό χαρακτήρα. Θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελεί το φινάλε ενός ευρύτερου έργου. Από την άλλη, το σχέδιο της Erinto είναι σε πάρα πολύ καλό επίπεδο. Έχει κάτι που λείπει από πολλά άλλα κομπιουτεριζέ στιλ που έχω δει κατά καιρούς. Λόγω και μόνο αυτού του στοιχείου, θα ήθελα να την ξαναδώ σε κάποιο επόμενο φεστιβάλ με ένα πιο μεστό έργο. Ευχαριστώ την @kabuki για τον δανεισμό.
  9. Στο φετινό Comicdom Con Athens ο Κλήμης επανήλθε δρυμίτρελος, με ένα ακόμα αυτοεκδοτικό διαμαντάκι! Αυτή τη φορά, μεταφερόμαστε στις συνθήκες γαλέρας που επικρατούν στα εργοστάσια και τις επιπτώσεις της συνεχιζόμενης κρίσης εδώ και μία δεκαετία. Ο πρωταγωνιστής, που μοιάζει ύποπτα με τον Κλήμη, είχε σπουδάσει στο εξωτερικό και ήταν ελεύθερος επαγγελματίας. Για να τα βγάλει πέρα, πιάνει δουλειά σε ένα εργοστάσιο παραγωγής πλαστικών καπακιών και μπουκαλιών, μες στη μέση του καύσωνα, τον καπιταλισμό του μέσα. Δράμα η κατάστασις (ναι εκεί διαδραματίζεται)! Μέσα σε μόλις 20 σελιδούλες βλέπουμε τον μικρόκοσμο της βάρδιας, με τους λειψούς εργάτες, που δουλεύουν μέχρι σημείου λιποθυμίας γιατί ο ζάμπλουτος εργοστασιάρχης δεν θέλει να προσλάβει τον minimum επαρκή αριθμό εργατών. Ο χαβαλές γραψομανίκης, ο πωρωμένος βετεράνος, ο συνδικαλιστής και φυσικά ο εργοστασιάρχης, με τις σχεδόν αυτόματες και γραφικές τους συμπεριφορές κάνουν κυριολεκτικά τον πρωταγωνιστή να ΤΡΕΛΑΘΕΙ! Ναι ΕΞΥΠΑΚΟΥΕΤΑΙ ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΜΠΙΝΕΛΙΚΙΑ!! ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ ΣΤΗΝ ΕΝΗΛΙΚΗ ΖΩΗ!!! Σχεδιαστικά, είναι ίσως από τις καλύτερες δουλειές του Κλήμη, με φουλ χρώμα, επιπέδου "ξαδερφάκι του Hard Rock" όμως με τις γνωστές γαλλοβελγικές επιρροές, όμως σεναριακά το τέλος με άφησε λίγο παραπονεμένο γιατί... Οπότε μέχρι στιγμής βάζω: 1. Μίκα & Βάλκα 2. Δουλειά Στα Καπάκια 3. Καραντινιέροι 4. Μπαντιλίκια ΚΑΙ Ο KLIMISTHON ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ! Ο Κλήμης τελικά είναι ο νέος Τσούκης, από άποψη δημιουργικότητας!
  10. Στα Υπόγεια Τα Μπαλκόνια Ο Θωμάς Κεφαλάς είναι από τους δημιουργός που έχω ξεχωρίσει τα τελευταία χρόνια, για τα υπέροχα σχεδιασμένα σκοτεινά κόμικς του, είτε στο είδος του τρόμου είτε βγαλμένα από τη ζωή. Η τελευταία του δουλειά έχει για μια ακόμα φορά έντονες επιρροές από το αμερικάνικο underground, αφομοιωμένες σε ένα προσωπικό σχεδιαστικό ύφος, που ωριμάζει συνεχώς. Η ιστορία είναι slice of life, "βρώμικη" σαν τη ζωή. Η μίζερη καθημερινότητα, χωρίς ίχνος ωραιοποίησης είναι εδώ η πρωταγωνίστρια. Οι άστεγοι, οι ξεχασμένοι από τη ζωή, η ασχήμια, η βία, δεν κρύβονται κάτω από το χαλί. Κάπου όμως στις ρωγμές αυτού του κόσμου βρίσκει κανείς την ποίηση και την ελπίδα στα πιο παράξενα μέρη. Κι αυτό δίνει στο κόμικ μια επιπλέον δύναμη. Το κόμικ περιέχει κι ένα απόσπασμα από το ποίημα "Πέτρος" του Μίλτου Σαχτούρη.
  11. Cafe in Situ Μία από τις αυτοεκδόσεις που ξεχώρισα στην τωρινή κομικντομική φουρνιά ήταν κι αυτή έδώ. Το 36σέλιδο κόμικ αποτελείται από μικρές ιστορίες που διαδραματίζονται σε ένα καφέ. Έξυπνες ιστοριούλες, στιγμιότυπα των ζωών αυτών που πέρασαν από κει κι άφησαν το στίγμα τους, μια γεύση, γλυκιά, πικρή, ανθρώπινη (κι όχι μόνο ). Ανθρώπινες σχέσεις και νιαουρίσματα. Αφήνει μια πολύ feelgood επίγευση. Σχεδιαστικά είναι απλό και καρτουνίστικο, ευχάριστο στο μάτι, ταιριαστό με το σενάριο, που "ανεβαίνει" περισσότερο από τον πολύ καλό χρωματισμό. Στο τεύχος περιλαμβάνονται και δυο σελίδες fanart όπως και η κάτοψη του Cafe. Συνολικά, μια όμορφη έκδοση, που σε αφήνει με ένα χαμόγελο
  12. Προσωπικά, αν έπρεπε να διαλέξω την αυτοέκδοση με την μεγαλύτερη σημασία, και τα μεγαλύτερα μηνύματα, δεν θα ήταν άλλο από ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ [ολόκληρος τίτλος: «Το Κυνήγι (ή αλλιώς τι να κάνουμε με έναν φασίστα)»]. Τρεις φίλοι, η Ηλιαχτίδα, ο Τζώρτζης και ο Κλήμης, μια συνηθισμένη νύχτα Φθινοπώρου παίρνουν την απόφαση να ξεχυθούν στους δρόμους της πόλης και να κυνηγήσουν φασίστες… Βρίσκουν μια ομάδα νεαρών ακροδεξιών που επέλεξαν εκείνη τη βραδιά να γεμίσουν την πόλη με εθνικιστικά συνθήματα. Οι τρεις φίλοι φοβερίζοντάς τους, πιάνουν έναν από αυτούς και με τη βοήθεια ενός άλλου συντρόφου, του Λόγιου, ξεκινούν την τιμωρία –και συνάμα θεραπεία- του νεαρού, με στόχο να μετατραπεί σε έναν σωστό πολίτη και να του διδαχθούν ηθικές αξίες. Ένα κόμικς μανιφέστο για την αντιναζιστικό αγώνα, που επισημαίνει τις βασικές διαφορές της Αριστεράς με τον Φασισμό και τον Ναζισμό. Ένα όμορφο βιβλίο ενότητας, υπερ της διαφορετικότητας, της κουλτούρας, της μόρφωσης. Ένα άλμπουμ 28 σελίδων, που έμεινε αρκετό καιρό στη παραγωγή, μια αυτοέκδοση σε εξαιρετική ποιότητα, σε σχέδιο κλασσικά αριστουργηματικά επίπεδα του Κλήμη, και -αν και πρώτη φορά στο σενάριο- ο Γιώργος Βακάκης εντυπωσιάζει με ένα από τα πιο καλογραμμένα και παιχνιδιάρικα σενάρια που έχω/ουμε διαβάσει! Έγινε διαθέσιμο για παραγγελίες από τους ίδιους τους δημιουργούς τον Οκτώβριο του 2019, και από τον Νοέμβριο ξεκίνησε να εμφανίζεται στο τραπέζι του Κλήμη στα διάφορα φεστιβάλ. Πραγματικά μην το χάσετε, πάρτε το με την πρώτη ευκαιρία. Το ότι προτείνεται ανεπιφύλαχτα είναι περιττό νομίζω ...
  13. Απ'όσο θυμάμαι δεν έχω γράψει για καμία αυτοέκδοση μέχρι στιγμής, οπότε λέω να ξεκινήσω τώρα με «Το μυαλό μου και μια λίρα» της Σμαρ. Σχετικά πρόσφατα άκουσα Αμερικανό youtuber που ασχολείται με κόμικς να λέει σε συνέντευξη ότι είναι φουλ χωμένος στα superhero comics και ότι δεν του αρέσουν καθόλου τα slice-of-life, επειδή «η ζωή μου είναι αρκετά βαρετή από μόνη της, δε χρειάζεται να βαριέμαι και όταν διαβάζω κόμικς για τις ζωές των άλλων». Άποψη που θεωρώ πολύ άδικη κυρίως για δύο λόγους: 1) υπάρχουν εξαιρετικά slice-of-life κόμικς εκεί έξω και γενικά μου αρέσει πολύ το είδος (συνήθως βρίσκω τα superhero εξαιρετικά πιο βαρετά) και 2) έχουμε ακούσει κάμποσες φορές την κλασική συμβουλή που δίνουν οι φτασμένοι συγγραφείς στους νέους: γράψε για κάτι που ξέρεις. Ε, λοιπόν, η Σμαρ μοιάζει να πήρε αυτή τη συμβουλή υπερβολικά τοις μετρητοίς (αποτυχημένο pun intended με τη λίρα και ναι, όλος ο παραπάνω πρόλογος έγινε για να φτάσω εδώ) και αποφάσισε να κάνει ένα περίπου καθημερινό κομιξοημερολόγιο από αυτοτελή βιογραφικά κόμικ, όπως λέει και η ίδια στην περιγραφή. Πρωτοδημοσιεύτηκαν ως προσχέδια στο Patreon της δημιουργού, ως εβδομαδιαία ανταμοιβή για τα άτομα που την υποστήριζαν (περιέχει και μια κομιξοέκθεση σε σχέση με κάτι χάπια). Το «ημερολόγιο» αυτό καλύπτει την περίοδο από τον Νοέμβριο του 2018 έως τον Μάρτιο του 2019. Ρε, πραγματικά δε γίνεται πιο καθημερινό πράμα από αυτά τα strips, παρακολουθούμε τη δημιουργό σε καθημερινές ασχολίες, όπως σκέψεις την ώρα της δουλειάς, συναντήσεις με φίλους και γατιά, μαγείρεμα, βραδινές εξόδους και άλλα τέτοια πράματα που κυριολεκτικά κάνουν οι περισσότεροι άνθρωποι σ'αυτό τον πλανήτη (μάλλον). Τα περισσότερα από αυτά είναι σαφώς χιουμοριστικά, αλλά υπάρχουν και κάποια λίγα που είναι απλώς αυτό που είναι: η Σμαρ, κάνει κάτι καθημερινό. Το στυλ σχεδίου της ταιριάζει πολύ σε αυτού του είδους τα κόμικς και λατρεύω το εξώφυλλο με τη λίρα που κάνει γκελ πάνω στον εγκέφαλο. Δυστυχώς, όμως, δεν μπόρεσα να βρω περισσότερες εικόνες από τα περιεχόμενα strips στο ιντερνέ.
  14. Ένας από τους πιο εφευρετικούς και ιδιότροπους πρωταγωνιστές της ελληνικής σκηνής των αυτοεκδόσεων, δεν είναι άλλος από τον τρελό/μανιακό/ψυχάκια/κοινωνιοπαθή ΨΥΧΑΛΑΣΤΡΑ του Πανάγου (κατά κόσμον Παναγιώτης Γερακάκης). Ξεκίνησε με 28 σελίδες στο Comicdom Con του 2018 και έπειτα ήρθε με μια 36 σελίδων συνέχεια στο Comicdom Con του 2019. Τον Ιανουάριο του 2019 δημοσιεύθηκε στο 6ο τεύχος του Comic Cultura μια δισέλιδη spin-off ιστορία. Ο δημιουργός υπόσχεται μια τρίτη συνέχεια στο φετινό Comicdom Con το τριήμερο 10-12 Απριλίου. Η σειρά απέσπασε και υποψηφιότητα στην κατηγορία "Καλύτερη Αυτοέκδοση" των ΕΒΚ το 2019. Η σειρά διακρίνεται για το μαύρο χιούμορ της, και τον πολιτικό της σχολιασμό, πάνω στην κοινωνία, ενώ παράλληλα αποτελεί μια κριτική στην ψυχοθεραπεία, και στους λόγους που κάνουν έναν άνθρωπο σχιζοφρενή. Στο πρώτο μέρος έχουμε τον Ψυχαλάστρα σε ένα rampage, ενώ στο δεύτερο αλλάζει τοποθεσία και αντιμετωπίζει άλλων ειδών τρέλες, και προσπαθεί να αναδειχθεί μέσα από ένα μικρότερο κοινωνικό (και κυρίως αιμοβόρο) πλαίσιο. Συνολικά, όλο το κόμικ φέρει στοιχεία αρκετά πρωτότυπα, και έχει αρκετό ενδιαφερόν. Είναι αδιαμφισβήτητα μια από τις ασφαλέστερες και καλύτερες επιλογές όσον αφορά τα νεώτερα φανζίν, το προτείνω ανεπιφύλαχτα...
  15. Το νέο κόμικς/αυτοέκδοση του Θωμά Κεφαλά Σύμφωνα με τον ίδιο δημιουργήθηκε τον Μάρτιο-Απρίλιο και Νοέμβριο-Δεκέμβριο του 2020 δηλαδή τις περιόδους της καραντίνας, τυπώθηκε τον Απρίλιο του 2021 (μπορεί και νωρίτερα πάντως τότε κυκλοφόρησε) Τυπωμένο σαν ριζογραφία απο την keda press και σε μέγεθος 24χ18 περίπου σε ωραίο χαρτί, το μέσα είναι σαν πιο "κίτρινο/ανακυκλωμένο" και τα εξώφυλλα είναι πιο χοντρά, οι σελίδες του είναι 24 (παρέα με τα εξώφυλλα). Ένας τύπος βρίσκεται σε ένα δάσος, ένα πλάσμα τον κυνηγά, είναι αλήθεια; είναι όλα στο μυαλό του; μήπως είναι ο ίδιος το πλάσμα; ή το δάσος; Χωρίς λόγια και με το χαρακτηριστικό σχέδιο του Κεφαλά, που προσωπικά είμαι φαν! Περιποιημένη αυτοέκδοση, την προτείνω στους φαν του ασπρόμαυρου επίσης must για όσους μαζεύουν/διαβάζουν φανζιν/αυτοεκδόσεις
  16. Αυτοέκδοση του 2019 από τις Εκδόσεις του Κάμπου με το σενάριο να ανήκει στον Μέλανδρο Γκανά και την εικονογράφηση στον Χρήστο Καρπή. 16 σελίδες, ωραία εκτύπωση σε ιλουστρασιόν χαρτί με πιο χοντρό εξώφυλλο/οπισθόφυλλο, 11 χ 17 περίπου οι διαστάσεις Μισό ασπρόμαυρο μισό έγχρωμο γιατί εξυπηρετεί την ιστορία αυτό Ο Τζακ με τους φίλους του είναι στο Μεξικό την ημέρα των νεκρών, ακολουθεί μια όμορφη τσιγγάνα όπου μετά από μια τελετουργία του δείχνει τον δρόμο σε μια άλλη διάσταση, πιο φωτεινή και παιχνιδιάρικη, τι θα κάνει ο Τζακ τότε; Πως θα αντιδράσει;; Δεν θα σας πω χαχα Αλληγορικό. Άλλη μια όμορφη και περιποιημένη αυτοέκδοση από τις Εκδόσεις του Κάμπου στο γνωστό τους στυλ
  17. Αυτοέκδοση απο το 2017 απο τις Εκδόσεις του Κάμπου Μέλανδρος Γκανάς στο σενάριο και Kamaris στο σχέδιο 28 σελίδες, 12 x 17 περίπου οι διαστάσεις, περιποιημένη έκδοση, ιλουστρασιόν χαρτί με πιο σκληρό χαρτί για εξώφυλλο/οπισθόφυλλο Άλλο ένα slice of life comic χαχα 2 φίλοι, πολλά ναρκωτικά και το "ταξίδι" τους στο φεγγάρι Μου άρεσε πολύ το κόκκινο/άσπρο/μαύρο στυλ που είχε
  18. Αυτοέκδοση από τις Εκδόσεις του Κάμπου σε συνεργασία με τις Αυτοεκδόσεις Τευχος Μηδέν (όπως αποκαλεί τις αυτοεκδόσεις του ο Κλήμης) Μέλανδρος στο σενάριο (που όπως λέει και στο εσώφυλλο είναι remake της πρωτης του ιστορίας) και Κλήμης στο σχέδιο (με το δικό του υπέροχο και μοναδικό σχέδιο να συμπληρώσω χαχα ) 16 σελίδες και όμορφο ιλουστρασιόν χαρτί με πιο σκληρό χαρτί στο εξώφυλλο/οπισθόφυλλο μέγεθος περίπου 11 x 16, απο το 2019 νομίζω Φίλοι αράζουν σε ένα σπιτάκι (στο κάμπο;;;), την πίνουν και παίζουν videogames, όπως λένε και οι νέοι slice of life κομιξάκι χαχαχα Όμορφη και περιποιημένη έκδοση
  19. Πρόκειται για ένα πόνημα της Βέρας Καρτάλου (σενάριο) και του Νίκου Παπαμιχαήλ (σχέδιο), υπό την μορφή αυτοέκδοσης, εμπνευσμένο από το ομώνυμο ποίημα του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη, το οποίο αναφέρεται σε μία αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, που μεσουράνησε στα δυσμάς της οθωμανικής κατοχής στην Ελλάδα, τον Θανάση Βάγια. Για άλλους ο Βάγιας ήταν ένας πατριώτης, που έσωσε πολλούς Έλληνες από το μένος των Οθωμανών, ενώ κατά άλλους (που αποτελούν την πλειοψηφία) πρόκειται για έναν προδότη, που συντάχθηκε στο πλευρό του Αλή Πασά (σαν προσωπικός του σύμβουλος) κι εκτέλεσε, στο όνομά του, πολλούς επαναστάτες κι αθώους. Με την δεύτερη άποψη συντάσσεται κι ο φημισμένος μας ποιητής. Η υπόθεση διαδραματίζεται μετά τον θάνατο του πρωταγωνιστή κι εστιάζεται στην χήρα του, η οποία, γεμάτη θλίψη κι απόγνωση, θα ζητήσει παρηγοριά στο σπίτι μίας μάνας που ζει με την κόρη της. Την ώρα που κοιμάται της εμφανίζεται το φάντασμα του άντρα της. Ο Βάγιας θα της εξομολογηθεί τις ερινύες που τον βασανίζουν, από την στιγμή που (μαζί με τους Οθωμανούς) ξεκλήρισε ένα ολόκληρο ελληνικό χωριό, το Γαρδίκι. Η αλήθεια είναι ότι δεν είμαι φίλος τη ποίησης. Ή μάλλον δεν είμαι εξοικειωμένος. Παραδέχομαι, όμως, ότι αρκετά ποιήματα με έχουν συγκινήσει και προβληματίσει. Αυτό λοιπόν, μαζί με το γεγονός ότι δεν γνώριζα τίποτα για τον Θανάση Βάγια και σε συνδυασμό με τις απελπιστικά ελάχιστες σελίδες του κόμικ, μ 'έκαναν να το πάρω με επιφύλαξη. Διαβάζοντάς το δηλώνω ικανοποιημένος. Πρώτη φορά έρχομαι σε επαφή με αυτοέκδοση που να έχει σχέση με βρικόλακες. Η γλώσσα του Βαλαωρίτη είναι δημοτική, εύκολα κατανοητή, με ενδιαφέρουσα ομοιοκαταληξία και μερικές φράσεις που χρησιμοποιεί κυριολεκτικά παγώνουν το αίμα. Σαν ιστορία δεν μας αναφέρει πολλά για το τι συνέβη με τον μύθο και για πιο λόγο ο κεντρικός χαρακτήρας ήταν τόσο κακός που δημιούργησε τέτοιες δοξασίες γύρω από το όνομά του. Ο ποιητής όμως φροντίζει να του δώσει ενδείξεις μεταμέλειας για τα εγκλήματα που έχει κάνει. Έχω την αίσθηση, λοιπόν, ότι η μεγαλύτερη τραγική φιγούρα από την γυναίκα του είναι ο ίδιος ο Βάγιας. Η πλοκή είναι ο ορισμός του μακάβριου, αλλά είναι άκρως ενδιαφέρουσα, ενώ και η σκηνοθεσία μένει πιστή στο αρχικό ποίημα. Ειδικά την σκηνή που βγαίνουν όλοι οι πεθαμένοι από τους τάφους τους θα την ζήλευε ακόμα και η παραγωγή του "Walking Dead". Πρωτοτυπία παρουσιάζει το γεγονός ότι οι διάλογοι έχουν αποδοθεί με έμμετρο στίχο (εκείνον του ποιήματος), δείχνοντας με αυτόν τον τρόπο τον σεβασμό των συντελεστών του κόμικ στην πρωτόλεια μορφή. Γενικά θεωρώ πολύ σημαντικό να βγαίνουν τέτοιες δουλειές, που είναι πιο εύπεπτες σε σχέση με τα βιβλία κι έτσι θα μπορούν να απολαύσουν τον κόσμο της κλασικής λογοτεχνίας-ποίησης και τα μικρά παιδιά, αλλά και όσοι δεν γνωρίζουν. Στην προκειμένη περίπτωση, αν δεν ήταν αυτό το κόμικ, ο Θανάσης Βάγιας θα ήταν ακόμα άγνωστος για εμένα. Το σχέδιο είναι άκρως ταιριαστό στην θεματολογία της υπόθεσης. Το άσπρο και το μαύρο είναι τα χρώματα που επικρατούν, ενώ οι σκελετοί, τα φέρετρα και η καταστροφή είναι στην ημερήσια διάταξη. Όλο αυτό το πακέτο δένει εξαιρετικά και τονίζει, όσο δεν παίρνει, το μακάβριο κείμενο και την θλιβερή ιστορία. Οι λεπτομέρειες με τα σάπια σώματα των απέθαντων που φαίνεται να βγαίνουν μέσα από τις σκιές, δίνουν στο κόμικ μία άγρια και φρικιαστική ομορφιά. Ο Παπαμιχαήλ αποτυπώνει αξιόλογα το κλίμα και το μεταφυσικό στοιχείο, δημιουργώντας ένα αποτέλεσμα, άρτιο και καλά δεμένο με το σενάριο. Και για να κάνουμε και λίγη πλάκα, να πούμε ότι πολλοί Αμερικανοί που θα το θαυμάσουν, θα πάρουν ιδέες για το επόμενο Halloween! Η έκδοση κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2016, είναι μικρή στο δέμας (μόλις 15,5 x 23 cm) και οι 32 σελίδες της είναι δεμένες με καρφίτσα. Διαθέτει ένα αρκετά παχύ κι ανθεκτικό εξώφυλλο και γυαλιστερό χαρτί με καλή εκτύπωση. Και μιας κι έφερε η κουβέντα την εκτύπωση να πούμε ότι τόσο αυτή, όσο και το lettering (στο οποίο χρησιμοποιείται μία πρωτότυπη, gothic γραμματοσειρά) είναι αξιόλογα, ενώ το έξτρα υλικό είναι μπόλικο και σημαντικό. Θα ξεκινήσουμε με μία αναφορά του Βαλαωρίτη στον Βάγια και την χήρα του, που λειτουργεί σαν μία άτυπη περίληψη. Μετά το φινάλε της ιστορίας, ο αναγνώστης θα διαβάσει μία βιογραφία του Θανάση Βάγια, για να συνεχίσουν εκείνες του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη, καθώς και των δύο συντελεστών του κόμικ. Το πόνημα θα κλείσει με μία μονοσέλιδη αναφορά στον μύθο του βρικόλακα. Πάρα πολύ σημαντικές οι προσθήκες των βιογραφιών. Ειδικά του Βάγια λύνει τις απορίες για τον σκοπό της δημιουργίας του ποιήματος και κατ' επέκταση του κόμικ. Νομίζω ότι θα πρέπει να διαβαστούν πρώτα και μετά ν’ ακολουθήσει το έργο. Αν θέλουμε να αναφέρουμε ένα αρνητικό, αυτό είναι η μικρή του έκταση. Δεν ήταν ατελές, αλλά απλά ήθελα κι άλλο.
  20. Το φανζίν αυτό κυκλοφόρησε στο Comicdom του 2014 και νομίζω, ότι έκλεψε αμέσως τις εντυπώσεις, συζητήθηκε πολύ και κέρδισε και το Βραβείο Κοινού την επόμενη χρονιά. Και όχι άδικα, επειδή, από σχεδιαστικής άποψης τουλάχιστον, επρόκειτο για κάτι πραγματικά εντυπωσιακό για τα ελληνικά δεδομένα. Η DaNi έδειξε ότι έχει τόλμη και πολλές εικαστικές ιδέες, αλλά και ορισμένες σεναριακές, που μπορούν να κρατήσουν τον αναγνώστη. Σε γενικές γραμμές, πρόκειται για μια βίαη ιστορία με πολύ πιστολίδι, ναρκωτικά, ζόμπι και λοιπά υπερφυσικά πλάσματα, νεοναζί, φυλακισμένους και στριπτιζέζ, οι οποίες αναλαμβάνουν να σώσουν την όλη κατάσταση. Εντάξει, η ιστορία έχει κάποιες επιρροές από το "Sin City", αλλά στο πιο ισοπεδωτικό και χαβαλεδιάρικο και πρακτικά προκαλεί τους αναγνώστες να μην το πάρουν στα σοβαρά. Ακόμη κι έτσι, όμως, σίγουρα δεν είναι κάποιο κόμικ, που το διαβάζει κανείς για το σενάριο (προσωπικά, ούτε που θυμάμαι τι έγινε στην ιστορία), ούτε το παίρνει κανείς στα σοβαρά, αλλά το διαβάζεις πρωτίστως για το εξαιρετικό σχέδιο με το υπέροχο στήσιμο των καρέ, την πολύ καλή σχεδιαστική γραμμή και τις πρωτότυπες εικαστικές ιδέες της DaNi. Το έργο ολοκληρώθηκε το 2017 σε 4 τεύχη, το ένα πιο πλούσιο σε ύλη από το προηγούμενο. Κάθε τεύχος διανθιζόταν με στήλες με μια ποικίλη, αλλά εξωφρενική θεματολογία, που σχετιζόταν με τη θεματική του φανζίν, σε μια κίνηση, που ίσως να μπορεί να ερμηνευτεί και ως σαρκασμός. Γενικά, και τα 4 τεύχη του φανζίν είναι εξαιρετικής ποιότητας και η επικείμενη, συγκεντρωτική έκδοσή τους είναι σίγουρα ένα γεγονός για το 2021, παρά τις δικαιολογημένες ενστάσεις για την υψηλή τιμή. Όσο για την ίδια την DaNi: ευτυχώς δεν διέψευσε τις προσδοκίες και ήδη έχει αρχίσει μια σημαντική καριέρα στις ΗΠΑ, όπως μπορούμε να διαβάσουμε εδώ. Σίγουρα, υπήρξε το πιο συζητημένο άτομο στο χώρο των ελληνικών κόμικς το 2020 και εύχομαι να συνεχιστεί αυτό για πολλά χρόνια ακόμη
  21. Η Μαύρη Φουστανέλα είναι ένας χαρακτήρας που δημιουργήθηκε από τον Γιώργο Τσακιρέλλη σ' ένα φανζίν του 2004. Από εκεί και πέρα, ανέλαβε ο Χρήστος Σταμπουλής. Πήρε την ιστορία αυτή και την επανασχεδίασε, προσθέτοντας αρκετές ακόμη σελίδες και δημιουργώντας τελικά μια πιο πολύπλοκη (λέμε τώρα) αφήγηση, η οποία κυκλοφόρησε το 2012 σε αυτοέκδοση. Ακολούθησε Ο Αμνός του Θεού, επίσης σε αυτοέκδοση (2013). Το 2015, οι δύο αυτές ιστορίες, συν η πρωτότυπη ιστορία του Τσακιρέλλη και μια νέα περιπέτεια με τίτλο Στον Κάτω Κόσμο, τυπώθηκαν σ' έναν ωραίο σκληρόδετο τόμο από την In-k Situ Comix. Μέρος 1ο: Μαύρη Φουστανέλα Η Μαύρη Φουστανέλα είναι ένας ταπεινός τσομπάνης, σε κάποιο λαγκάδι της Πελοποννήσου. Δεν τον κόφτουν και πολύ όλα τα κοσμοϊστορικά που συμβαίνουν γύρω του (η δράση των κλεφτών, η κόντρα οπλαρχηγών και πολιτικών, οι Εθνοσυνελεύσεις, η επέλαση του Ιμπραήμ Πασά κ.λπ.). Όταν, όμως, μαθαίνει ότι κάποιος έκλεψε την πολυαγαπημένη του Μαυροβουλίτσα, ε τότε ποιος τον είδε και δεν τον φοβήθηκε! Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να είμαι και πολύ αντικειμενικός με το εν λόγω κόμικ, καθώς το διάβασα στα πρώτα μου κομιξο-χρόνια και το εφηβικό μου μυαλουδάκι ανατινάχθηκε από αυτή την ασόβαρα σοβαρή θεώρηση της Ελληνικής Επανάστασης. Ο Σταμπουλής ανακατεύει στο ίδιο καζάνι τους ήρωες (;) της Εθνεγερσίας και αναφορές στην ποπ κουλτούρα (από το Αστερίξ έως το Muppet Show και το Star Trek). Γελάω ακόμη και σήμερα, ίσως με διαφορετικές σκηνές και για διαφορετικούς λόγους, αλλά γελάω. Και νομίζω ότι η κριτική του στον «μύθο» της Επανάστασης του '21 διαθέτει μια σπάνια διαύγεια, παρότι απλοποιεί τα γεγονότα και τα αίτιά τους χάριν αστεϊσμού. Το σχέδιο δεν είναι ραφιναρισμένο, αλλά λατρεύω τις δυναμικές γραμμές και την γρήγορη σκηνοθεσία, στοιχεία σαφώς επηρεασμένα από τα manga. Σε κάποιους μπορεί να φανεί αλλοπρόσαλλο ή άτεχνο, αλλά δεν είναι έτσι. Γενικά, θεωρώ ότι ο Σταμπουλής διαθέτει μια σχεδιαστική άνεση, την οποία ελάχιστοι Έλληνες δημιουργοί κατέχουν. Μέρος 2ο: Ο Αμνός του Θεού Στο δεύτερο μέρος, η Μαύρη Φουστανέλα ξαναχάνει την Μαυροβουλίτσα και για να την βρει, είναι πρόθυμος να τα βάλει με θεούς και δαίμονες. Κυριολεκτικά. Περνάει από ένα μοναστήρι Σαολίν, πίνει καφεδάκι στην Κόλαση, για να καταλήξει στον Παράδεισο, όπου θα τα βάλει με ολόκληρες διμοιρίες ματατζήδων, τον τραγουδισταρά Χριστό και τον ίδιο τον (αλά Lautréamont) Θεό. Εδώ, όπως γίνεται αντιληπτό, ο Σταμπουλής καυτηριάζει το θέμα της θρησκείας. Ασχολείται όχι μόνο με τον Χριστιανισμό, αλλά γενικότερα με την οργανωμένη λατρεία, από τις μυθολογίες των αρχαίων λαών. Κι εδώ είναι έντονη η διακειμενικότητα, καθώς αναφέρονται ταινίες, τραγούδια και άλλα. Ίσως δεν είναι τόσο γαμάτο όσο το πρώτο μέρος, λόγω των διαλόγων/μονολόγων, που αυξάνονται σε όγκο και αριθμό, αλλά έχει τις στιγμές του (αγαπημένη όλων, η έλευση του από μηχανής θεού θεοκτόνου Kratos ). Το σχέδιο είναι πιο λεπτομερές και καθαρό. Μέρος 3ο: Στον Κάτω Κόσμο Ένα πουλί βγαλμένο από τα παραδοσιακά τραγούδια λέει στην Μαύρη Φουστανέλα ότι Μαυροβουλίτσα δεν υπάρχει πια, έχει κατέβει στον Κάτω Κόσμο. Έτσι, ο ήρωάς μας μπαίνει στην βάρκα του Χάροντα και κατευθύνεται προς τον Κόσμο των Νεκρών. Ωστόσο, η διαδρομή του είναι περισσότερο πνευματική, καθώς οι διάφορες μορφές που θα συναντήσει (από τον Σίσυφο και την Περσεφόνη έως τον Sigmund Freud) θα του πιπιλίσουν το μυαλό με έννοιες όπως Οιδιπόδειο Σύμπλεγμα, Μητριαρχία και Υποσυνείδητο. Η πλοκή του τελευταίου μέρους είναι υποτυπώδης, με έμφαση στους διαλόγους και ελάχιστη (αντιφασιστική) δράση. Εδώ ο Σταμπουλής έχει μια εμφανώς διδακτική πρόθεση, συνδέοντας θεωρίες αταίριαστες, ιδωμένες όλες μέσα από το προσωπικό του φακό. Δεν λείπει το χιούμορ και η όλη φάση έχει ένα ενδιαφέρον, αλλά πρόκειται σαφέστατα για το πιο αδύναμο από τα τρία κεφάλαια. Δεν θα παρεξηγούσα κάποιον που θα το χαρακτήριζε αχταρμά. ________ Στο τέλος του τόμου υπάρχει ένα εκτεταμένο κι εξαιρετικά ενδιαφέρον «λυσάρι», με σημειώσεις κι επεξηγήσεις για τις πάμπολλες αναφορές του κόμικ. Το οποίο, σε τελική ανάλυση, είναι πολλά παραπάνω από ένα βουκολικό manga, όπως αυτοδιαφημίζεται: μια βίαιη, υπερσεξουαλική φιλοσοφική περιπέτεια δια μέσω των αιώνων, που παρά τις αδυναμίες της καταφέρνει να διασκεδάσει και ταυτόχρονα να προσφέρει πολλή τροφή για σκέψη.
  22. Στο ΜΑΓΕΙΡΕΥΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΤΑΚΗ του Κωνσταντίνου Κάτσου, γνωρίζουμε τον Σεφ Τάκη, έναν «επαγγελματία» που μέσα από την μαγειρική ομώνυμη εκπομπή του «Μαγειρεύοντας με τον Τάκη» παρουσιάζει αντί της βασικής θεματολογίας του τα βάσανα του, τα οποία και προέρχονται από τον πρόσφατο χωρισμό του με την κοπέλα του. Μέσα από αστείες και γεμάτες γέλιο καταστάσεις, βλέπουμε τις απεγνωσμένες προσπάθειες του χαρακτήρα ως προς επιστροφή στην προηγούμενη ζωή του. Στο πλαίσιο της έκδοσης φιλοξενούνται και τρία έκτατα μονοσέλιδα από τρεις καταξιωμένους Έλληνες καλλιτέχνες, συγκεκριμένα τους Νικόλα Στεφαδούρο, Κωνσταντίνο Μοσχονά και Κλήμη Κεραμιτσόπουλο, εμβόλιμες συμμετοχές που δρουν ως χαλαρωτικά στην ροή του κόμικ, με το διαφορετικό σχεδιαστικό στυλ να παρουσιάζει και άλλες ψυχικές διαστάσεις του ήρωα. Πέρα από αυτό όμως, χώρος δίνετε και σε 5 συνταγές γραμμένες αποκλειστικά από αναγνώστες, ενώ 5 σχεδιαστές δίνουν την δική τους εκδοχή στον Σεφ Τάκη μέσα από 5 υπέροχα illustrations (δοσμένα από τους: Σάββα Αμπατζίδη, Κώστα Ζυγούρη, Δημήτρη Πανταζή, Ειρήνη Σκούρα, TheodoreDuck). Συνολικά, το «Μαγειρεύοντας με τον Τάκη» είναι ένα αρκετά διασκεδαστικό κόμικ, όμορφα σχεδιασμένο (με τον κλασσικό καρτουνίστικο τρόπο του Κωνσταντίνου Κάτσου), που ξεπερνά τα όρια του χιουμοριστικού και σατιρικού κόμικ, γεμάτο με κοινωνικά και πολιτικά μηνύματα, ένα character study που πολλές φορές το πιάνεις, ενώ άλλες το χάνεις. Μια αυτοέκδοση που αξίζει να την προσέξετε, γιατί ο ίδιος ο Σεφ Τάκης το απαιτεί…
  23. Εκδόσεις Του Κάμπου. Πρόκειται για το εκδοτικό εγχείρημα του Συλλόγου ΕΤουΚου, από τον Μέλανδρο Γκανά. Είναι ουσιαστικά αυτοεκδόσεις, όλες ντελικάτες, με πολύ καλή επιμέλεια και πολύ όμορφη δουλειά να έχει πέσει πάνω τους... Χθες ανακοινώθηκε η επόμενη έκδοσή τους, και δεν είναι άλλη από το "60 SECONDS TO THE END" των Νικόλα Στεφαδούρου και Γιώργου Παπαηλίου, την σειρά που δημοσιεύθηκε στο ψηφιακό περιοδικό Comic Cultura (στα τεύχη #06-08). Θα βγει στο Comicdom Con του Σεπτεμβρίου, σε συνεργασία με το Comic Cultura και το εργαστήριο τέχνης "Ζωγραφίζω". Η έκδοση είναι σημαντική για εμάς καθώς πρόκειται για την πρώτη επίσημη δουλειά ενός 16χρονου.
  24. Το In Nomine Patris αποτελεί την δεύτερη εξόρμηση στα κόμικς (με πρώτο το William Woodson - Occult Detective) του Νίκου Σταυριανού, γιου του Λευτέρη Σταυριανού που έχει το Jemma Press. Στις 32 ασπρόμαυρες σελίδες ο νεότατος δημιουργός δίνει μια ιστορία που περπατά στα δρομάκια του τρόμου και της φαντασίας με γαρνιτούρα το greek folklore. Βαμμένος μινιολικός, ο μπαμπάς του Hellboy θα ήταν περήφανος για την επιρροή του πάνω σε ένα από τα πλέον δυνατά βλαστάρια του ελληνικού φυτωρίου κόμικς. Κατ'εμέ, καταφέρνει πολύ καλύτερα από πολλούς δήθεν "συνεχιστές" να ενσωματώσει την μινιολική γραμμή με τους τετραγωνισμούς διατηρώντας όμως και ένα προσωπικό στιλ που δεν δίνει το πάτημα να φωνάξεις "αντιγραφή". Νομίζω πως, αν συνεχίσει να το κάνει δικό του και δεν εφησυχαστεί, θα δούμε πάρα πολύ ωραία πράγματα από αυτόν στο μέλλον. Αναμένουμε.
  25. Ο Κλήμης Κεραμιτσόπουλος, γνωστός πλέον στο Ελληνικό κοινό μέσα από τα διάφορα αλμπουμάκια του. Γνωστός επίσης μέσα από εκείνες τις υπέροχες «Τελευταίες Σελίδες» στα Μπλε Κομήτης #1-3, έως και παραλίγο βραβευμένος φέτος στα Ελληνικά Βραβεία Κόμικς στη κατηγορία «Καλύτερου Πρωτοεμφανιζόμενου Καλλιτέχνη». Και δεν ξεχνάμε πως ήταν ο τιμώμενος καλλιτέχνης της έκθεσης Comic’ N Play τον Νοέμβριο του 2018. «Επειδή είναι απαίσιο να πρέπει να εξηγείς τα αστεία σου, για σπάσιμο έβαλα μπόλικα από δαύτα σε αυτό το λευκώμικ…» μας προϊδεάζει ο Κλήμης στο εξώφυλλο του ΑΠΟΔΟΜΗΜΕΝΑ ΑΣΤΕΙΑ για το τι θα ακολουθήσει… Έτσι σε κάθε του στριπ, ξεκινάει με έναν πιασάρικο τίτλο, προχωράει στα 4 καρέ, και μετά το τέλος του τέταρτου καρέ, κάνει κάτι αρκετά πρωτότυπο… Έρχεται στη θέση να εξηγήσει το αστείο. Εκτός από αυτό όμως, πολλές φορές μας μιλάει και για το πώς εμπνεύστηκε το συγκεκριμένο στριπ, ή ακόμα και τον τίτλο του. Ουσιαστικά, αυτό είναι μία αντίδραση στην «κατάρα» των γελοιογράφων, τα στριπς τους να αποκτούν λίγο έως και μηδαμινό νόημα. Το κόμικ ως κόμικ έχει πολύ όμορφη ροή, όλα είναι εναρμονισμένα μεταξύ τους, και ποτέ δεν χάνεσαι. Οι εξηγήσεις που γίνονται δουλεύουν με εξαιρετικό τρόπο, και δεν χάνεται ούτε στιγμή ο αναγνώστης. Δημιουργικό, εύστροφο, πολυμήχανο. Το σχέδιο έρχεται να συμπληρώσει σε αυτό, με ωραίο δουλεμένο background, απλοϊκό αλλά παράλληλα απολύτως λειτουργικό σχέδιο, και με το χρώμα να δημιουργεί την απαραίτητη, «στυλάτη» ατμόσφαιρα. Έχω μάθει ότι εξαντλήθηκε, και πως θα ξανατυπωθεί, και ίσως κάτι παραπάνω οπότε τον νου σας σε αυτά τα "Ψαράκια"... Σε όποιο φεστιβάλ πετύχετε τον Κλήμη κάντε τον πλούσιο αγοράζοντας ότι βλέπετε επί του πάγκου γιατί το αξίζει ο άτιμος! Και το συγκεκριμένο είναι ένα διαμάντι. Πρωτοκυκλοφόρησε στα πρώτο LAComicsFestival το 2019.
×
×
  • Create New...