Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Αρκάς'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 8 results

  1. Η σκληρή αλήθεια για τον Αρκά Ένα αποκαλυπτικό ηχητικό ντοκιμαντέρ του Άρη Δημοκίδη, που αναζητά το πραγματικό πρόσωπο που κρύβεται πίσω απ' τον μυστηριώδη δημιουργό κόμικς Πηγή (Δική μου σημείωση: εντάξει, τυπικά δεν είναι άρθρο, αλλά podcast, το βάζω όμως σε αυτήν την κατηγορία, γιατί έχει αρκετά από τα χαρακητριστικά ενός άρθρου. Ακολουθήστε το σύνδεσμο και ακούστε το, είναι πολύ ενδιαφέρον και αξίζει το χρόνο σας)
  2. Μιας που ανοίξαμε χθες συζήτηση για τον Αρκά, σκέφτηκα να ανεβάσω αυτό εδώ το θέμα. Έτσι, για τον χαβαλέ του πράγματος.Βλέπουμε, πως ο Αρκάς, έχει εκδοθεί και στην αντιπέρα όχθη του Ατλαντικού. Στο Amazon, διάβασα καλές κριτικές, αλλά ελάχιστες κι όχι για όλα τα άλμπουμ. Μάλλον έγινε καλή δουλειά, τόσο στη μετάφραση όσο και στη συνολική εκδοτική επιμέλεια, αλλά δεν είμαι κάτοχος κάποιου άλμπουμ, οπότε δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα. Η ερώτησή μου, είναι η εξής. Είστε Αμερικανοί και βλέπετε αυτό το άλμπουμ. Είναι Έλληνα καλλιτέχνη( δηλαδή άγνωστος σε εσάς), αλλά η ποιότητα είναι - μάλλον- ικανοποιητική. Η ερώτησή μου, είναι η εξής. Θα το αγοράζατε; Μιλάμε πάντα εντελώς υποθετικά. Προσωπικά, δεν είμαι βέβαιος. Γενικά, η Αμερικανοί, έχουν τεράστια σκηνή από κόμικς κι έχω την αίσθηση, ότι δεν ασχολούνται τόσο πολύ με τις υπόλοιπες σχολές και δη με μία λιγότερο γνωστή, όπως η ελληνική. Από την άλλη, δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί να απολαύσει κάποιος τον Αρκά σε άλλη γλώσσα. Από την άλλη, μπορεί να μου τραβούσε το ενδιαφέρον κάτι το εντελώς διαφορετικό από αυτά που έχω συνηθίσει. Αυτά από εμένα.
  3. until
    Αρκάς: Μας κλείνει το μάτι «Από απόσταση» στην Ελληνογερμανική Αγωγή Έκθεση με 42 προσεγμένες αναπαραγωγές έργων του κομίστα. Μπορεί να έχει επιλέξει να είναι αφανής γιατί είναι από την φύση του αντιστάρ. Ομως ο Αρκάς - γιατί περί αυτού ο λόγος - μέσα από τα καρέ (που ακούραστα και με εντυπωσιακή συνέπεια, όλα αυτά τα χρόνια ζωγραφίζει) υπάρχει σαν ένας πανταχού παρών παρατηρητής και τα πάντα πληρών σχολιαστής των θεατών και αθεάτων της καθημερινότητά μας. Ηταν, δυνατόν, λοιπόν, η πρωτόγνωρη συνθήκη του κορονοϊού - κι όλα όλα συνεπάγεται - να ξεφύγει από το μικροσκόπιό του; Με τα σκίτσα του γι′ αυτή την νέα πραγματικότητα, ο Αρκάς, γίνεται ατύπως, με εργαλείο το χιούμορ του, ένα μέσο κριτικής και αναστοχασμού, αλλά κι αποκαθήλωσης από αδιεξοδικές καταστάσεις, καθώς αντικατοπτρίζει στα έργα του τον κρυμμένο μας εαυτό, πίσω από την αυλαία της παράστασης. Κάπως έτσι η η ιστορικός τέχνης και θεωρίας του πολιτισμού (ΕΚΠΑ) κ. Αθηνά Σχινά αναλύει την κατάθεση του ευφάνταστου και πολυδιάστατου κομίστα για την πανδημία όπως πραγματοποιείται μέσα από με 42 προσεγμένες αναπαραγωγές έργων του στην Ελληνογερμανική Αγωγή, ένα σχολείο με ιδιαίτερη παράδοση στα πολιτιστικά και εικαστικά μας πράγματα. Η έκθεση που εγκαινιάστηκε την Πέμπτη 22 Απριλίου διαδικτυακά, θα διαρκέσει ως τις 22/5 σε επιμέλεια της κ. Σχινά. Κι ο τίτλος της; Μα φυσικά, «Από απόσταση» Έναν χρόνο τώρα από απόσταση οι χαρακτήρες του Αρκά ξορκίζουν το κακό με «σκεπτόμενο» χιούμορ, μας εκπαιδεύουν στη νέα πραγματικότητα, μας μαλώνουν, όταν δεν τηρούμε τα μέτρα, μας θυμίζουν να χαμογελάμε κι ας είναι πίσω από τις μάσκες. Μας κάνουν να γελάμε και να βρίσκουμε ξανά αισιοδοξία και δύναμη. Έναν χρόνο τώρα από απόσταση ο Αρκάς μας συντροφεύει στα δύσκολα. «Από απόσταση», λοιπόν, είναι ο τίτλος της νέας ξεχωριστής εικαστικής έκθεσης σκίτσων του Αρκά. Οι προαναφερθείσες 42 προσεγμένες αναπαραγωγές έργων του διαμορφώθηκαν κι εκτυπώθηκαν αρχικά ως κόμικς από τον δημιουργό τους, κατά το διάστημα των δύο τελευταίων χρόνων (2020-2021), με αφορμή την πανδημία του κορονοϊού. Τον τελευταίο χρόνο βιώσαμε και συνεχίζουμε να βιώνουμε τις συνέπειες αυτής της πανδημίας, γεγονός που άλλαξε καθοριστικά τον τρόπο της ζωής και της καθημερινότητάς μας. Ανησυχίες κι εκνευρισμοί, οδυνηρές απώλειες και αποστασιοποιήσεις, πρωτόκολλα κι αντιδράσεις, μαζί με περιορισμούς και στερήσεις, φόβους κι ελπίδες, νοσταλγίες αλλά κι ευτράπελα ήταν όσα γνωρίσαμε, τα οποία δεν θα μπορούσαν ασφαλώς να αφήσουν ασυγκίνητο τον Αρκά, έναν σκιτσογράφο με τόσο καυστικό χιούμορ. Έναν ευφάνταστο και πολυδιάστατο κομίστα, που εδώ και σαράντα χρόνια μας συνοδεύει καθημερινά σχολιάζοντας με ευφυία κι αυτοκριτική διάθεση, με καυστικότητα κι άλλοτε με ειρωνεία, πολλές από τις συνήθειες και τα απρόβλεπτα, τις αινιγματικές ή αμήχανες συμπεριφορές και παραδοξότητές μας, μέσα πάντα από το μοναδικό του χιούμορ. Η έκθεση φιλοξενείται από τις 22/4 έως και τις 22/5 στους διαδικτυακούς τόπους https://www.ea.gr/arkas/ και www.ea.gr/arkas/katalogos Διάρκεια της έκθεσης: 22/04/2021 – 22/05/2021 Πηγή
  4. Αρκάς: Μας κλείνει το μάτι «Από απόσταση» στην Ελληνογερμανική Αγωγή Έκθεση με 42 προσεγμένες αναπαραγωγές έργων του κομίστα. ΕΛΛΗΝΟΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΑΓΩΓΗ Σκίτσο του Αρκά για τον κορονοϊό Μπορεί να έχει επιλέξει να είναι αφανής γιατί είναι από την φύση του αντιστάρ. Ομως ο Αρκάς - γιατί περί αυτού ο λόγος - μέσα από τα καρέ (που ακούραστα και με εντυπωσιακή συνέπεια, όλα αυτά τα χρόνια ζωγραφίζει) υπάρχει σαν ένας πανταχού παρών παρατηρητής και τα πάντα πληρών σχολιαστής των θεατών και αθεάτων της καθημερινότητά μας. Ηταν, δυνατόν, λοιπόν, η πρωτόγνωρη συνθήκη του κορονοϊού - κι όλα όλα συνεπάγεται - να ξεφύγει από το μικροσκόπιό του; Με τα σκίτσα του γι′ αυτή την νέα πραγματικότητα, ο Αρκάς, γίνεται ατύπως, με εργαλείο το χιούμορ του, ένα μέσο κριτικής και αναστοχασμού, αλλά κι αποκαθήλωσης από αδιεξοδικές καταστάσεις, καθώς αντικατοπτρίζει στα έργα του τον κρυμμένο μας εαυτό, πίσω από την αυλαία της παράστασης. Κάπως έτσι η η ιστορικός τέχνης και θεωρίας του πολιτισμού (ΕΚΠΑ) κ. Αθηνά Σχινά αναλύει την κατάθεση του ευφάνταστου και πολυδιάστατου κομίστα για την πανδημία όπως πραγματοποιείται μέσα από με 42 προσεγμένες αναπαραγωγές έργων του στην Ελληνογερμανική Αγωγή, ένα σχολείο με ιδιαίτερη παράδοση στα πολιτιστικά και εικαστικά μας πράγματα. Η έκθεση που εγκαινιάστηκε την Πέμπτη 22 Απριλίου διαδικτυακά, θα διαρκέσει ως τις 22/5 σε επιμέλεια της κ. Σχινά. Κι ο τίτλος της; Μα φυσικά, «Από απόσταση» ΕΛΛΗΝΟΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΑΓΩΓΗ Σκίτσο του Αρκά για τον κορονοϊό Έναν χρόνο τώρα από απόσταση οι χαρακτήρες του Αρκά ξορκίζουν το κακό με «σκεπτόμενο» χιούμορ, μας εκπαιδεύουν στη νέα πραγματικότητα, μας μαλώνουν, όταν δεν τηρούμε τα μέτρα, μας θυμίζουν να χαμογελάμε κι ας είναι πίσω από τις μάσκες. Μας κάνουν να γελάμε και να βρίσκουμε ξανά αισιοδοξία και δύναμη. Έναν χρόνο τώρα από απόσταση ο Αρκάς μας συντροφεύει στα δύσκολα. «Από απόσταση», λοιπόν, είναι ο τίτλος της νέας ξεχωριστής εικαστικής έκθεσης σκίτσων του Αρκά. Οι προαναφερθείσες 42 προσεγμένες αναπαραγωγές έργων του διαμορφώθηκαν κι εκτυπώθηκαν αρχικά ως κόμικς από τον δημιουργό τους, κατά το διάστημα των δύο τελευταίων χρόνων (2020-2021), με αφορμή την πανδημία του κορονοϊού. ΕΛΛΗΝΟΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΑΓΩΓΗ Σκίτσο του Αρκά για τον κορονοϊό Τον τελευταίο χρόνο βιώσαμε και συνεχίζουμε να βιώνουμε τις συνέπειες αυτής της πανδημίας, γεγονός που άλλαξε καθοριστικά τον τρόπο της ζωής και της καθημερινότητάς μας. Ανησυχίες κι εκνευρισμοί, οδυνηρές απώλειες και αποστασιοποιήσεις, πρωτόκολλα κι αντιδράσεις, μαζί με περιορισμούς και στερήσεις, φόβους κι ελπίδες, νοσταλγίες αλλά κι ευτράπελα ήταν όσα γνωρίσαμε, τα οποία δεν θα μπορούσαν ασφαλώς να αφήσουν ασυγκίνητο τον Αρκά, έναν σκιτσογράφο με τόσο καυστικό χιούμορ. Έναν ευφάνταστο και πολυδιάστατο κομίστα, που εδώ και σαράντα χρόνια μας συνοδεύει καθημερινά σχολιάζοντας με ευφυία κι αυτοκριτική διάθεση, με καυστικότητα κι άλλοτε με ειρωνεία, πολλές από τις συνήθειες και τα απρόβλεπτα, τις αινιγματικές ή αμήχανες συμπεριφορές και παραδοξότητές μας, μέσα πάντα από το μοναδικό του χιούμορ. Η έκθεση φιλοξενείται από τις 22/4 έως και τις 22/5 στους διαδικτυακούς τόπους https://www.ea.gr/arkas/ και www.ea.gr/arkas/katalogos Διάρκεια της έκθεσης: 22/04/2021 – 22/05/2021 Πηγή
  5. Έχει δει κανείς τελευταία τον Αρκά; Μια από τις σημαντικότερες πένες της ελληνικής σκιτσογραφίας έκανε μια επιλογή και, καλώς ή κακώς, αυτή η επιλογή θα τον ακολουθεί στην υπόλοιπη πορεία του. ΝΙΚΟΣ ΣΤΑΜΑΤΙΝΗΣ 11 ΔΕΚ 2020 Θυμάστε τότε που ο Αρκάς ήταν έξαλλος και πολιτικολογούσε με τελείως συγκεκριμένο τρόπο εναντίον της τότε κυβέρνησης αλλά και του ιδεολογικού ρεύματος της ελληνικής κοινωνίας που εκείνη εκπροσωπούσε; Βεβαίως και το θυμάστε. Δεν είναι πολύ μακριά εξάλλου. Είναι μόλις 1,5 χρόνο πριν. Ο Αρκάς έπιανε τα κακώς κείμενα της κυβέρνησης και σε μια στροφή από όσα μας είχε συνηθίσει επί δεκαετίες, μιλούσε τελείως συγκεκριμένα. Αν θέλετε τη γνώμη μου, πολύ καλά έκανε. Η κριτική στην εξουσία είναι μια από τις δουλειές ενός σκιτσογράφου. Εφόσον, λοιπόν, ήθελε να εκφράσει την αγανάκτηση του με όσα συνέβαιναν, είχε το μέσο αλλά και το τεράστιο κοινό, για να περάσει τις απόψεις του. Έκτοτε όμως αυτός ο συγκεκριμένος και πολιτικός Αρκάς αναζητείται. «Συντρίμμι χάθηκε στο πέρασμα των κύκλων» που λέει και ο Παλαμάς. Και πάλι καλά έκανε. Αυτό όμως πια είναι πολιτική επιλογή. Θυμάμαι κάπου στα 12 ή στα 13 ότι χάζευα στην τηλεόραση κάποιες επιθεωρήσεις. Για να είμαι ειλικρινής, δεν έχω συγκεκριμένη εικόνα παρά μόνο μια θολή ανάμνηση. Υπάρχει κάτι όμως που μου έχει μείνει. Ανάμεσα σε διάφορα αστεία, φάρσες και όλα αυτά, εντασσόταν παραδοσιακά ένα περίπου τέταρτο (άντε μισάωρο) που το γέλιο κοβόταν. Ο κωμικός στο σανίδι σοβάρευε ξαφνικά. Ήταν η στιγμή που άρχιζε να δίνει τον δικό του πολιτικό σχολιασμό για τα πράγματα. Άλλες φορές οξύς, άλλες στρογγυλεμένος. Άλλες νευριασμένος, άλλες ήρεμος. Κάθε φορά όμως κέρδιζε το ζωηρό χειροκρότημα όλου του κοινού. Έβρισκε πάντα έναν τρόπο να παράγει έναν αντισυστημικό λόγο που απευθυνόταν σε όσο το δυνατόν ευρύτερα λαϊκά στρώματα και, τελικά, τα κατάφερνε, παρότι πάντα αντισυστημικός, ταυτόχρονα να μην τα σπάσει με μέρος του κοινού του. Για σκεφτείτε το. Μπορεί να εντάξει σε συγκεκριμένο στρατόπεδο ας πούμε τον Στάθη Ψάλτη ή τον Μουστάκα ή ακόμα και από τους νεότερους τον τότε Μάρκο Σεφερλή (για τον τωρινό τα έχουμε πει αλλού); Nομίζω πώς αν τα μόνα σου δεδομένα ήταν όσα έλεγαν στο σανίδι, όχι. Ήταν αδύνατον. Μπορούσαν να είναι οτιδήποτε. Μπορούσαν να στηρίζουν μια λαϊκή εκδοχή της Νέας Δημοκρατίας ή το παπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ ή το ΚΚΕ. Οτιδήποτε. Αυτό δεν γινόταν επειδή είχαν μια τρομερή ικανότητα στο να λένε πολλά αλλά να μη λένε τίποτα. Όσα έλεγαν εκείνη την περίοδο μπορεί σήμερα να μας φαίνονται κοινοτυπίες ή κλισέ αλλά τότε είχαν συγκεκριμένο περιεχόμενο. Πράγματι παρεμβατικό. Πολλές φορές και θαρραλέο. Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να βλέπουμε ελιτίστικα εκείνη τη μορφή κωμωδίας. Ωστόσο, αυτή η εποχή πέρασε και πάει και πίσω δεν γυρνάει. Η ατσάλινη κοινή γνώμη της δεκαετίας του Euro και των Ολυμπιακών δεν είναι πια εδώ. Πλέον οι φωνές που έπνιγε αυτή η κοινή γνώμη βρήκαν διόδους να απευθυνθούν σε μεγαλύτερα κοινά. Tην ίδια στιγμή, η δεκαετής οικονομική κρίση έχει δημιουργήσει ανεπούλωτες πληγές στον ιστό της μεσαίας τάξης. Αυτό δεν αφορά μόνο την Ελλάδα. Αφορά όλον τον δυτικό κόσμο. Τι είχαν όλα αυτά ως αποτέλεσμα; Όταν μιλάς πολιτικά, αναγκαστικά να παίρνεις και μια θέση, να μιλάς εκ μέρους μιας συγκεκριμένης ομάδας στην οποία τελικά και απευθύνεσαι. Πολύ απλά δεν μπορείς πια να μιλάς σε όλους και να σε χειροκροτούν όλοι. Η περίπτωση του Αρκά Αυτό είναι κάτι που δυστυχώς πολλοί δεν μπορούν να καταλάβουν. Είναι μια νέα συνθήκη που ίσως τους ξεβολεύει. Αν υπάρχει κάτι που με ενοχλεί τον Αρκά δεν είναι ούτε ο -κατά τη γνώμη μου- χωμένος στη φορμόλη Προφήτης ούτε ότι κάποτε είχε βγει στα κάγκελα και τώρα κάνει ποστ του στιλ «ΑΧ, ΘΙΘΥ!». Δικαίωμά του να μιλάει πολιτικά όποτε θέλει και για ό,τι θέλει. Αντιθέτως, αυτό που με ενοχλεί είναι ότι από τότε μέχρι και σήμερα ως απάντηση στην κριτική του παριστάνει πάντα τον μη στρατευμένο. Αυτόν που μιλάει με «κοινή λογική» και στην ψυχούλα του μέσου Έλληνα. Αυτό το σκεπτικό δεν αφορά μόνο το πώς απαντούσε τότε στην κριτική αλλά ακόμα και στο πώς τώρα δημιουργεί. Μπορεί να πιστεύεις, λοιπόν, ότι, ρε παιδί μου, σε μια φάση της ιστορίας έπρεπε να είσαι λαλίστατος και στρατευμένος, γιατί νιώθεις ότι καταστρέφεται η πατρίδα σου. Εννοείται. Δικαίωμά σου. Μπορείς ταυτόχρονα την επόμενη φάση της ιστορίας της πατρίδας σου να τη βλέπεις ως εποχή ακμής και άνθισης χωρίς κάτι που να απαιτεί την κοφτερή (;) σου πολιτική ματιά στο σκίτσο. Μέσα και σε αυτό. Μπορείς να έχεις δίκιο, μπορεί και άδικο. Θα το συζητήσουμε. Ποιο είναι το θέμα; Aυτό το σκεπτικό που περιγράφω είναι αυτό ακριβώς που σε εντάσσει σε μια συγκεκριμένη ιδεολογία. Ένας από τους σπουδαιότερους εν ζωή γλωσσολόγους, ο van Dijk έχει προσπαθήσει να αποδώσει σχηματικά το πώς διακρίνεται ένας λόγος ιδεολογικά κατασκευασμένος. Το σχήμα που έφτιαξε βασίστηκε σε ένα δυαδικό σύστημα της έσω ομάδας και της έξω ομάδας. Βασισμένος σε αυτή τη διάκριση έστησε και το σχήμα του ιδεολογικού λόγου. Όταν είσαι στρατευμένος ιδεολογικά α) δίνεις έμφαση στις καλές πράξεις της δικής σου ομάδας, β) υποβαθμίζεις τις κακές και ταυτόχρονα γ) δίνεις έμφαση στις κακές πράξεις της αντίπαλης ομάδας, ενώ δ) υποβαθμίζεις τις καλές της πράξεις. Σας θυμίζει κάτι αυτό το σχήμα; Μάλλον όλα όσα περιγράφουμε τόση ώρα. Δεν θα πείσει ποτέ ότι είναι αντικειμενικός Είναι κακό να είσαι ιδεολογικά ταγμένος; Φυσικά και όχι. Η ιστορία ούτως ή άλλως κινείται με τέτοιον τρόπο που οι περισσότεροι θα αναγκαστούν κάποτε να μιλήσουν και πολιτικά όσο εντέχνως και αν προσπαθούν τώρα να το αποφύγουν. Δεν τρελάθηκε ξαφνικά το Hollywood και η αμερικανική showbiz. Σπρώχτηκε προς τα εκεί. Αυτό ίσως να έδωσε και μια οπτική για την αναγέννηση του τότε Αρκά. Εφόσον όμως κάνεις αυτή την επιλογή πρέπει να έχεις τουλάχιστον το θάρρος να αντιμετωπίσεις και το αποτέλεσμα του να μιλάς δημόσια και πολιτικά ως εκπρόσωπός τη ομάδας σου. Όπως φαντάζομαι καρπώθηκες και τα οφέλη της πράξης σου αυτής. Τι να κάνουμε; Τα τεράστια σχήματα της εθνικής ενότητας του ’90 και του ’00 που έπνιγαν μέσα τους φωνές ανθρώπων είναι γεμάτα ρωγμές και όσοι θέλουν να μιλάνε πολιτικά αλλά ταυτόχρονα να το κάνουν ως απολίτικοι (είτε είναι ο Αρκάς είτε ο Σεφερλής είτε δεν ξέρω και εγώ ποιος άλλος) πρέπει να προσαρμοστούν πια σε αυτές τις συνθήκες. Θες να παρουσιάσεις έναν κόσμο που μια στερεοτυπικά ακραία φεμινίστρια ρίχνει ακραίο και παράλογο bullying σε ένα καλό αγοράκι; Οκ. Πολύ καλά κάνεις. Δεν θα πείσεις όμως πλέον κανέναν ότι αυτή η αναπαράσταση του κόσμου δεν είναι ιδεολογικά ταγμένη. Με απλά λόγια; Καλός ο Προφήτης. Καλώς να υπάρχει εκεί για να συμφωνούν οι μισοί και να διαφωνούν οι άλλοι μισοί μαζί του. Η αλήθεια όμως είναι ότι ο Προφήτης αυτός εμένα δεν μου μοιάζει σαν να κατέβηκε από τον ουρανό εκφράζοντας τον θεοποιημένο λόγο της Λογικής. Περισσότερο μου μοιάζει σαν τον ευγενέστατο κατά τα άλλα συντηρητικό κύριο της πολυκατοικίας μου που πριν 20 χρόνια έβγαινε με τα σώβρακα να μας κυνηγήσει, επειδή ξεκινούσαμε να παίζουμε μπάλα 10 λεπτά πριν λήξει η κοινή ησυχία. Είχε και αυτός τα δίκια του; Τα είχε. Σίγουρα όμως ποτέ δεν παρίστανε ποτέ ότι το δίκιο του εκπορεύεται από τον ουρανό.
  6. Αντικομφορμιστής τότε, αντιεξουσιαστής σήμερα. Περί συνέπειας της καλλιτεχνικής κριτικής Βινιέτα του Αρκά από Τα παιδικά χρόνια του πρωθυπουργού Αρκάς, Τα παιδικά χρόνια ενός πρωθυπουργού, Γράμματα, Αθήνα 2019, σελ. 64 Ο Αρκάς δεν είναι αριστερός. Είναι αντικομφορμιστής και εν τέλει βαθύς κριτικός της εξουσίας που εμφανίζεται ως αυτονόητη και φυσική. Αυτό καλό είναι να το γνωρίζουν και οι πολλοί όψιμοι φίλοι του, εκείνοι που νομίζουν ότι έγινε αντιαριστερός, δεξιός, δικός τους Ο λόγος περί του Αρκά. Τον τελευταίο καιρό, και ειδικά από τη στιγμή που άρχισε να στοχεύει σε έξεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς, όπως μετωνυμικά αποτυπώνονται στα Παιδικά χρόνια ενός πρωθυπουργού (η συγκεκριμένη σειρά σκίτσων κάνει μια παλινδρομική κριτική στον Αλέξη Τσίπρα και, μέσω αυτής, καυτηριάζει παγιωμένα στοιχεία ταυτότητας της Αριστεράς), έγινε στόχος έντονων επιθέσεων. Ήταν λογικό και αναμενόμενο να συμβεί κάτι τέτοιο. Ένας παραγωγικός καλλιτέχνης με νεανικό κοινό που λατρεύει και τις νέες και τις παλιότερες δουλειές του, το χιούμορ και η σκιτσογραφική γραμμή του οποίου είχαν μαζική αποδοχή, θεωρήθηκε ότι είχε περάσει στο «άλλο στρατόπεδο». Αυτός που έδειχνε το έργο του μέσα από εφημερίδες και έντυπα της Αριστεράς ήταν τώρα ο ήρωας των παλιών οννεδιτών. Οι επιθέσεις είναι συνήθως αμήχανες και στηρίζονται σε αποφάνσεις: «ο Αρκάς δεν είναι αστείος», «το χιούμορ του είναι παιδικό, άρα δεν είναι χιούμορ». Η χοντροκομμένη κριτική, στην πραγματικότητα κρύβει μια άλλη, πιο περίπλοκη και πιο δύσκολα διατυπούμενη: ότι ο Αρκάς δεν είναι πια ο εαυτός του, ότι έχασε τη βαθιά ταυτότητά του την ώρα που πολιτικοποιήθηκε και άρχισε να καυτηριάζει την αντιμνημονιακή κοινοτοπία και την εξουσία της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Δεν είναι τυχαίο ότι για πολλούς από τους απογοητευμένους θαυμαστές του, η ψευδωνυμία του, από στοιχείο πολιτισμικής υπερηφάνειας, έγινε μειονέκτημα του δημιουργού, αξιοποιήσιμο για το στιγματισμό του. Έτσι ο Αρκάς, εκείνος ο φαντασματικός δημιουργός σαν άλλος πρόδρομος του επίσης φαντασματικού Μπάνκσι, μπορούσε να αμφισβητηθεί ως προς την υλικότητα της ύπαρξής του. Για αρκετούς, ο Αρκάς δεν ήταν κάποιος που ξεπουλήθηκε στη Δεξιά, στους «Ναίδες» του δημοψηφίσματος και στους ακροδεξιούς εχθρούς της κυβέρνησης που έφερε στη χώρα την δημοκρατία – την οποία τόσο στερούνταν η χώρα από το 1944 και μετά. Ο Αρκάς ήταν νεκρός! Όχι ο Αρκάς «τους», ο Αρκάς συνολικά. Μπορεί να το έγραψαν λίγοι στο τουίτερ και να το πιστευουν εν γένει ελάχιστοι, αλλά η ρητορική του θανάτου είχε κάνει την καταλυτική εμφάνισή της. Ο Αρκάς είχε πεθάνει. Είχε πεθάνει πραγματικά, μα κυρίως μεταφορικά. Δεν υπήρχε πια γι’ αυτούς, όπως ένας έρωτας που τους πρόδωσε. Γιατί; Διότι ο Αρκάς «τους» είχε τολμήσει να λάβει αποστάσεις από την «αυθεντική ταυτότητά» του. Να προδώσει τα πρώτα χρόνια, σχεδόν όλη τη ζωή του. Στην πραγματικότητα, τα πράγματα δεν είχαν συμβεί έτσι. Ο Αρκάς έλαβε απόφαση να παραμείνει ίδιος, να κρατήσει την ταυτότητά του, αλλά να αλλάξει θεματολογία. Ο Αρκάς της μεταπολιτευτικής περιόδου υπήρξε αντικομφορμιστής, το ίδιο παραμένει και τα χρόνια της κρίσης, στραμμένος όμως πλέον στο αμιγώς πολιτικό πεδίο. Και αυτό είναι ιδιαίτερα οδυνηρό γιατί ακριβώς λειτουργεί αποκαλυπτικά για την εξουσία εκείνη που πασχίζει να πείσει ότι δεν έχει ακόμα κατακτήσει παρά μόνο την κυβέρνηση, ότι κανένας θεσμός δεν μπορεί να τη σταματήσει μπροστά στο «δικαίωμά» της να κατισχύσει των πάντων και, πάνω απ’ όλα, να πείσει ότι παραμένει μια αγνή αντι-εξουσία, μια ταυτότητα που δυναστεύεται από τη νόρμα. Να πείσει ότι δεν έχει γίνει κανόνας, κοινοτοπία και εξουσία. Κάποιοι λοιπόν θεώρησαν ότι ο Αρκάς ήταν μια ταυτότητα – η δική τους ταυτότητα. Νεανική, ανυπότακτη και χειραφετημένη από την κοινωνική χρηστοήθεια – και μόνον αυτό. Το κοινωνικό του σχόλιο, συνέπεια αυτής της ταυτότητας, ήταν ένας απότοκος της αμφισβήτησης των χρόνων του ’60 με το οποίο ταυτίζονταν αριστεροί και ελευθεριακοί της μεταπολίτευσης – ή έστω και απλώς ανομολόγητα φιλελεύθεροι. Όμως, η εξέλιξη του Αρκά στο σήμερα δείχνει ότι δεν ήταν τόσο περιεχομενική η ταυτότητά του. Ήταν κινησιολογική πάνω απ’ όλα, έστεκε απέναντι σε αυτό που θεωρούσε περιοριστικό και ανελεύθερο, κορόιδευε τις εσωτερικές μας διακονίες της ανελευθερίας. Αυτόν τον προκαθορισμό εξακολουθεί να μάχεται και σήμερα, εστιάζοντας σε αυτό που προφανώς βλέπει ως το νέο αυτονόητο: την επίκαιρη εξουσιαστική κοινοτοπία. Ο Αρκάς δεν είναι αριστερός. Είναι αντικομφορμιστής και εν τέλει βαθύς κριτικός της εξουσίας που εμφανίζεται ως αυτονόητη και φυσική. Αυτό καλό είναι να το γνωρίζουν και οι πολλοί όψιμοι φίλοι του, εκείνοι που νομίζουν ότι έγινε αντιαριστερός, δεξιός, δικός τους, κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Να μη μας τον περιγράψουν ως προδότη ή να τον καταγγείλουν ως νεκρό σε κανά χρόνο που, ίσως, σατιρίζει τον Μητσοτάκη. Πηγή
  7. Το αντιλαϊκιστικό χιούμορ του Αρκά Ο Αρκάς σχολιάζει το «σχίσμα» Τσίπρα-Καμμένου χάρη στη στήριξη των βουλευτών των ΑΝΕΛ, του Σπύρου Δανέλλη, αλλά και της ΔΗΜΑΡ και των «γεφυροποιών». Αρκάς, Τα παιδικά χρόνια ενός πρωθυπουργού, Γράμματα, Αθήνα 2019, σελ. 64 Από το 2015, ο Αρκάς διακατέχεται από την ηθική του δημοκρατικού επείγοντος. Ο μικρός πρωθυπουργός του, ως διαχρονικό «παιδί» της ελληνικής κοινωνίας, είναι ο εκφραστής του βαθιού κυνισμού και της ατομικιστικής απάθειας που είχαμε συναντήσει να σατιρίζονται στο παλιότερο έργο του – στον Κόκκορα, στον Ισοβίτη, στις Χαμηλές πτήσεις. Σαν άλλος Τοτός, ο μελλοντικός πρωθυπουργός που παραπέμπει στον Αλέξη Τσίπρα, επιδεικνύει απλόχερα στον περίγυρό του την κουτοπονηριά, την αμάθεια, την τεμπελιά, τη διπροσωπία που θα τον κάνουν στη συνέχεια κυρίαρχο του πολιτικού παιχνιδιού στην Ελλάδα της κρίσης. Στο πλαίσιο της γενικευμένης πόλωσης που επικράτησε τα χρόνια της οικονομικής κρίσης, το χιούμορ κλήθηκε να παίξει έναν ακόμη πιο έντονα πολιτικό ρόλο από αυτόν που επιτελούσε στο παρελθόν στην Ελλάδα. Δύο πολύ ισχυροί πόλοι δημοφιλούς χιούμορ δημιουργήθηκαν σε αυτή τη συγκυρία: από τη μια πλευρά η λαϊκιστική τάση με εξέχοντα παραδείγματα κυρίως από το χώρο της τηλεοπτικής επιθεώρησης, και η αντιλαϊκιστική τάση που διαμορφώθηκε κυρίως στο χώρο της πολιτικής γελοιογραφίας. Ο σημειολογικός πόλεμος αστείων με πολιτικό περιεχόμενο έγινε ακόμη πιο σημαντικός και επιδραστικός σε μεγάλες μερίδες της κοινής γνώμης εξαιτίας του διαδικτύου, το οποίο κατέστησε πολύ εύκολη τη διάχυση των χιουμοριστικών εκφράσεων. Μπορεί κάποιος να μην έχει παρακολουθήσει εκπομπή του Λάκη Λαζόπουλου, αλλά σίγουρα έχει δει κάποιο απόσπασμά της στο YouTube. Μπορεί κάποιος να μη διαβάζει εφημερίδες αλλά σίγουρα έχει δει τις γελοιογραφίες του Δημήτρη Χαντζόπουλου ή του Ανδρέα Πετρουλάκη να κυκλοφορούν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ο Αρκάς φαίνεται να είναι εκείνος ο σκιτσογράφος που κατανόησε καλύτερα απ’ όλους το πολιτικό διακύβευμα του χιούμορ στη σημερινή συγκυρία, αλλά και τη δύναμη του νέου μέσου διάδοσής του. Έρχεται από το 2015 και ύστερα να συστρατευθεί με επιμονή και συστηματικότητα σε αυτό που αποκαλέσαμε αντιλαϊκιστική έκφανση του χιούμορ, και το κάνει κυρίως αξιοποιώντας τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (και δευτερευόντως την εφημερίδα Πρώτο Θέμα). Απέναντι σε εκείνους που με προπαγανδιστική σχεδόν συνέπεια υπηρέτησαν στο χώρο της ενημεροδιασκέδασης το εθνικολαϊκιστικό επιχείρημα από το 2010 και ύστερα, ο Αρκάς γίνεται η ηγετική φυσιογνωμία του αντίπαλου παραδείγματος, της αποδόμησης ακριβώς αυτού του χιουμοριστικού λόγου ως κυρίαρχου. Απέναντι σε περιπτώσεις όπως το Αλ Τσαντίρι Νιουζ, η Ελληνοφρένεια, το υπόδειγμα Σεφερλή που με πληθωριστικό τρόπο διασκέδαζαν την ελληνική κοινή γνώμη την περίοδο της κρίσης, ενοχοποιώντας ξένες (σκοτεινές) δυνάμεις και τους εγχώριους συνεργάτες τους και θυματοποιώντας τον ελληνικό λαό, ο Αρκάς –όπως και ο Χαντζόπουλος, ο Πετρουλάκης, ο Χρήστος Παπανίκος κ.ά.– στρέφει τα καυστικά σχόλιά του στην αντίθετη κατεύθυνση. Απέναντι στην επιθεωρησιακή προσπάθεια συστηματικής εθνικής εξιδανίκευσης των ελλήνων ως αδικημένων και αντιστεκόμενων, ο Αρκάς ηγείται του γελοιογραφικού παραδείγματος που στρέφει τα βέλη του εναντίον του ίδιου του ελληνικού λαού, των αδυναμιών του και των πολιτικών δημαγωγών που τις εκμεταλλεύονται. Ο Προφήτης που θυμοσοφικά «τη λέει» στους εύπιστους πιστούς του, οι δημοσιογραφικές κεφαλές που προπαγανδίζουν αφελώς την κυβερνητική ασχετοσύνη, ανηθικότητα και ψευδολογία, τα πιόνια του σκακιού που σατιρίζουν το κυβερνητικό μπάχαλο και τις πελατειακές σχέσεις γίνονται τα πρώτα έργα του που θα τα βάλουν ευθέως όχι μόνο με την εθνικολαϊκιστική ηγεμονία αλλά και με την τρέχουσα πολιτική ορθότητα. Η αλήθεια είναι ότι η αντιλαϊκιστική γελοιογραφία, ακόμη και αν δεν έχει πάντα τόσο μεγάλη απήχηση στο παρελθόν, καταγράφει ήδη σημαντική ιστορία κατά τη μεταπολιτευτική περίοδο. Οι ρίζες της είναι κάπου στη δεκαετία του 1980 και στη σταδιακή μετεξέλιξη των κλασικών γελοιογραφιών του παρελθόντος σε κόμικς πολιτικοκοινωνικού περιεχομένου. Ο ΚΥΡ, ο Γιάννης Ιωάννου και ο Αρκάς από τότε γίνονται κύριοι φορείς μιας νέας γελοιογραφικής υφολογίας, ο καθένας με διαφορετικό στυλ και θεματολογία. Τα «ανθρωπάκια» του ΚΥΡ, είτε σχολίαζαν τα πολιτικά γεγονότα είτε τις τρέχουσες κοινωνικές συνθήκες, επιδίδονταν όχι μόνο σε ανελέητη ειρωνεία απέναντι στο κομματικό σύστημα και τους πολιτικούς πρωταγωνιστές αλλά, συγχρόνως, σε πρωτόγνωρο σαρκασμό για ευρεία γκάμα ζητημάτων, από τη σχετικοποίηση της ιδεολογικής και εθνικής ταυτότητας μέχρι τις πολιτισμικές νοοτροπίες και τα κουσούρια της ελληνικής μεσαίας τάξης. Ο Γιάννης Ιωάννου ενεργοποίησε επίσης τη λογική των κόμικς για να διακωμωδήσει την εξουσία που δεν κρύβει τις φαιδρές σκοπιμότητες και τον μακιαβελισμό της. Τη δεκαετία του 1980, τα διάσημα άλμπουμ του αποτέλεσαν μια από τις πιο αναγνωρίσιμες αναμετρήσεις της σάτιρας με τον παπανδρεϊκό λαϊκισμό. Τα στριπ του Αρκά τη δεκαετία του 1980 δεν είχαν βέβαια το ίδιο πολιτικό περιεχόμενο με αυτό του ΚΥΡ ή του Ιωάννου. Σήμερα όμως φαίνεται ακόμη περισσότερο η σχέση του μαζί τους. Τα παλιά έργα του Αρκά, πάνω απ’ όλα, έκαναν το μαύρο χιούμορ δημοφιλές στην Ελλάδα. Εν τούτοις, το κεντρικό αντικείμενο διακωμώδησης στο έργο του Αρκά ήταν σχεδόν πάντα ο σύγχρονος κυνισμός, κι αυτό συνέβαινε σε πλήρη απεξάρτηση της θεματολογίας του από την πολιτική επικαιρότητα. Μέσα από τους παλιούς πρωταγωνιστές και τον συχνό ανθρωπομορφισμό του (Κόκορας, Ισοβίτης, πουλιά κ.ά.), ο Αρκάς ψηλαφούσε συχνά σχέσεις εξουσίας, πιο πολύ όμως υπό το πρίσμα υπαρξιακών, μεταϋλιστικών, προσωπικών ζητημάτων και λιγότερο μέσα από τη δράση των επίσημων πολιτικών φορέων. Το δημοκρατικό επείγον Ο Αρκάς, από το 2015, διακατέχεται από την ηθική του δημοκρατικού επείγοντος. Απεμπολεί πράγματι ένα από τα παλιά χαρακτηριστικά του έργου του που δεν είναι κανένα άλλο από τη μη ενασχόληση με την πολιτική επικαιρότητα και τους πολιτικούς πρωταγωνιστές. Οι ευρύτερες όμως θεματικές ανησυχίες και, κυρίως, η αισθητική του ματιά παραμένουν ίδιες. Τα παιδικά χρόνια του πρωθυπουργού, η τελευταία δημιουργία του, έρχεται να απαντήσει με τρόπο αφοπλιστικό σε όλες τις κριτικές που του έχουν ασκηθεί τα τελευταία χρόνια για απώλεια του παλιού του ύφους και ήθους. Ο μικρός Αλέξης Τσίπρας έρχεται να πιάσει το νήμα και να αποτελέσει τη συνέχεια (τουλάχιστον) δύο σημαντικότατων παλιών ηρώων της εργογραφίας του Αρκά: του Μοντεχρήστου, του αρουραίου της φυλακής που με σαρκαστικό τρόπο υπονομεύει της σκέψεις του ιδεαλιστή Ισοβίτη, αλλά και του νεαρού πουλιού στις Χαμηλές Πτήσεις που διαρκώς υποτιμά και ειρωνεύεται τον αφελή πατέρα του. Ο μικρός Αλέξης Τσίπρας του Αρκά, ως ένα διαχρονικό «παιδί» της ελληνικής κοινωνίας, είναι ο εκφραστής του βαθιού κυνισμού και της ατομικιστικής απάθειας που είχαμε συναντήσει να σατιρίζονται στις δύο αυτές πολύ σημαντικές δημιουργίες του. Σαν άλλος Τοτός –που του μέλλει όμως να γίνει πρωθυπουργός–, ο μικρός Αλέξης επιδεικνύει απλόχερα στον περίγυρό του την κουτοπονηριά, την αμάθεια, την τεμπελιά, τη διπροσωπία που θα τον κάνουν στη συνέχεια κυρίαρχο του πολιτικού παιχνιδιού στην Ελλάδα της κρίσης. Τα παιδικά χρόνια του πρωθυπουργού απαντούν σε όλες εκείνες τις επικρίσεις που διαπιστώνουν έκπληκτες ότι ο Αρκάς ξέχασε το παλιό διαπεραστικό ύφος του με τον οποίο διακωμωδούσε την κοινωνική πραγματικότητα ή, ακόμη πιο ακραία, ότι ο Αρκάς έχει πεθάνει και ότι κάποιοι άλλοι παραχαράσσουν το έργο του! Είναι το έργο αυτό που προδίδει όχι μόνο την εσκεμμένη και συνειδητή στροφή του συγκεκριμένου δημιουργού ως προς την πολιτικοποίηση των σκίτσων του αλλά και έναν συνεχή αναστοχασμό επάνω στους παλιούς του αντι-ήρωες, αυτούς που πρωταγωνίστησαν στο μαύρο χιούμορ του, αυτούς που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε εκφραστές του αήττητου και διαχρονικού στη νεοελληνική κουλτούρα «κωλοπαιδισμού». Ποιους και γιατί ενοχλεί Οι κάπως ασυνήθιστες επιθέσεις (για γελοιογράφο) που δέχεται το χιούμορ του Αρκά, οι κατηγορίες πως έχει χάσει την οξυδέρκειά του, ότι έχει γεράσει ή ότι καταφεύγει σε ακραίες σεξιστικές ή άλλες προσβολές, είναι ξεκάθαρα μια πρόφαση για όσους γνωρίζουν τις παλιότερες εργασίες του. Η κριτική που δέχεται έχει αφετηρία τη μεγάλη επιτυχία του. Και το σημαντικότερο είναι ότι η μεγάλη του συμβολή στην αποκαθήλωση των ιερών και οσίων της αριστερής ιδεολογίας δεν γίνεται με εικονογραφικά υλικά της Δεξιάς ή της συντήρησης ή της παραδοσιακής αντιπολιτευτικής προπαγάνδας, αλλά με αυτά που μέχρι πρότινος οι ίδιοι οι αριστεροί θεωρούσαν μέρος της αντιεξουσιαστικής αιρετικής κοσμοθεώρησης που τους αφορούσε και τους είλκυε. Ο Αρκάς ενοχλεί γιατί, σε μια εποχή ριζοσπαστικού καθησυχασμού, απαξίωσης της πολιτικής και των αντιπροσωπευτικών θεσμών, ματαίωσης των δημοκρατικών δικαιωμάτων, αφελούς ή καιροσκοπικής συνθηκολόγησης με τον πολιτικό κυνισμό, βγαίνει μπροστά για να υποστηρίξει ότι το χιούμορ είναι ανησυχητικό για οποιοδήποτε εξουσιαστικό καθεστώς, ανατρεπτικό για όλες τις ιδεολογικές μας βεβαιότητες. Ο Αρκάς ενοχλεί γιατί είναι εκεί για να μας θυμίζει τις μέρες τις παλιές... Πηγή
  8. Ο Αρκάς και η πολιτική ορθότητα Νομίζω πως δεν θα συγκατέλεγα τον εαυτό μου ανάμεσα σ' αυτούς που έχουν απαίτηση από ανθρώπους ή καλλιτέχνες, που κάποτε τους συγκίνησαν ή έστω τους έκαναν να γελάσουν, να μην τους απογοητεύσουν στην πορεία. Πιστεύω πως ένα έργο έχει την αυτοτέλειά του. Τόσο από τα έργα που θα το ακολουθήσουν όσο και από τον ίδιο τον δημιουργό. Νομίζω πως η κουλτούρα της προδοσίας δεν μου λέει -και δεν θέλω να μου λέει- κάτι. Η λέξη ξεπούλημα, η δίκαιη ή άδικη καταδίκη δεν είναι αυτό που αναζητούμε. Μεγαλώσαμε μέσα σ' αυτό. Το βαρεθήκαμε. Και μάθαμε να μένουμε ικανοποιημένοι ακόμα και με την ανάμνηση. Δεν δικαιολογώ. Προσπαθώ να περιγράψω μια εξάντληση του φορέα των απαιτήσεων. Και λίγο να τονίσω πως οι άνθρωποι που συνεχίζουν με την ίδια συνέπεια και την ίδια ένταση το έργο τους δεν επιτελούν κάτι αυτονόητο και κατακτημένο. Αλλά καταφέρνουν μια ισόπαλη διαδικασία με διαρκή ένταση. Και αυτό είναι εντυπωσιακό και ποτέ αυτονόητο. Ο Αρκάς σε καμία περίπτωση δεν είναι ένας από αυτούς. Εδώ και καιρό έχει υποπέσει στο μεγαλύτερο καλλιτεχνικό σφάλμα στο οποίο μπορεί να υποπέσει ένας κωμικός καλλιτέχνης. Και δεν αναφέρομαι στην ξαφνική πολιτική επιφοίτηση που, όσο ξένη και να μου είναι, δεν νομίζω πως με ενοχλεί τόσο. Το βασικό πρόβλημα είναι πως δεν είναι πια αστείος. Και αυτό δεν είναι μια υποκειμενική απόφανση. Το σχέδιο έχει γίνει πρόχειρο, πολλές φορές copy paste, οι χαρακτήρες των σχεδίων έχουν καταλήξει δισδιάστατες καρικατούρες χωρίς βάθος, που στην καλύτερη περίπτωση εκφράζουν εμμονές (και όχι πραγματικά αφηγηματικά χαρακτηριστικά), στη χειρότερη είναι απλώς γεμάτα στόματα που εκφράζουν άδειες φράσεις, τα αστεία είναι ανιαρά λογοπαίγνια, χωρίς ειρωνεία ή αυτοσαρκασμό, χωρίς τα στοιχεία αυτά που είναι απαραίτητα σε κάθε κωμική στιγμή: την ανατροπή και το τσαλάκωμα. Το χιούμορ έχει γίνει προβλέψιμο, όχι επειδή επαναλαμβάνει παλαιότερα μοτίβα, αλλά ακριβώς γιατί αποκλίνει από αυτά. Γιατί είναι μια κοινότοπη πλακίτσα που το μόνο που δικαιολογεί την εικονογράφησή της είναι η υπογραφή του δημιουργού της. Όλες αυτές οι παθογένειες έγιναν εκκωφαντικές στα τελευταία σκίτσα του δημιουργού. Μαζί με μια γενναία δόση μικροψυχίας, κακογουστιάς και νοηματικής αφυδάτωσης. Μιλώ για τη στρατευμένη επίθεση στο πολιτικά ορθό με την εμμονή του φανατικού και την κομψότητα του φονταμενταλιστή. Και βεβαίως χωρίς ίχνος κωμικής έμπνευσης. Τα τελευταία σκιτσάκια του Αρκά είναι απλώς θέση. Και μάλιστα μια θέση παρωχημένης θέασης του φεμινισμού της δεκαετίας του '80 και αναπαραγωγή στάσεων και αντιλήψεων της σύγχρονης alt-right ακροδεξιάς ιδεολογίας. Όταν αφαιρέσεις την κωμωδία από την πολιτική γελοιογραφία, καταλήγεις απλώς να κάνεις προπαγάνδα. Αλλά ακόμα και η θέση που υπερασπίζονται τα σκίτσα είναι για κλάματα. Για έναν απλό λόγο. Σε μια χώρα που οι δολοφονίες γυναικών και η ενδοοικογενειακή βία είναι καθημερινές πρακτικές, σε μια χώρα που μπορεί να γίνει δημοσίως συζήτηση για το αν η ενδυμασία της γυναίκας επιφέρει τον βιασμό της, σε μια χώρα όπου ακόμα και θεσμικά υπάρχουν μόνο 5 γυναίκες σε υπουργικές θέσεις είναι ανέκδοτο να μιλάς όχι για κυριαρχία της πολιτικής ορθότητας, αλλά ακόμα και για την ύπαρξή της. Στην Ελλάδα το επίπεδο της πολιτικής ορθότητας φτάνει στο όριο του να μη ρεύεσαι δημοσίως ή να μην κατουράς την πόρτα του γείτονα (τουλάχιστον τη μέρα). Δεν διαφέρει από τη στοιχειώδη ευγένεια ή τους απαραίτητους τρόπους συμπεριφοράς. Είναι γελοίο να μιλάς για περιορισμό της ελευθερίας της έκφρασης από την πολιτική ορθότητα σε μια χώρα που το «Μακελειό» κυκλοφορεί έξω ελεύθερο. Γιατί η συζήτηση γύρω από την πολιτική ορθότητα αντλεί την ουσία της ανάλογα με τον χρόνο και τον χώρο στον οποίο διατυπώνεται. Κόντρα στο πολιτικά ορθό μπορεί να υπάρξει κριτική από τα αριστερά και κριτική από τα δεξιά, κριτική από γλωσσολογική ή από φιλοσοφική σκοπιά. Αυτό όμως που είναι απόλυτη προϋπόθεση για να συμβεί κάτι τέτοιο είναι η ύπαρξη και η εφαρμογή της πολιτικής ορθότητας. Εδώ όμως δεν βρισκόμαστε μπροστά σ' αυτό. Εδώ βρισκόμαστε μπροστά στην κατασκευή ενός ανύπαρκτου περιορισμού με στόχο την αυτοθυματοποίηση. Εναν χλευασμό των δικαιωμάτων της γυναίκας, των ομοφυλόφιλων, των περιορισμένων στο όνομα της προσωπικής αχαλίνωτης ελευθερίας τού «έτσι γουστάρω». Μια επίδειξη ισχύος ενός ατόμου που, ενώ κλαψουρίζει για τον περιορισμό της ισχύος του, στην πραγματικότητα την επεκτείνει μέχρι το όριο της άνευ όρων καφρίλας. Και οι αντιδράσεις που έχουν επιφέρει αυτά τα γελοία σχέδια δεν είναι μόνο πολιτικές. Είναι και ορθές. Πηγή
×
×
  • Create New...