Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Ανεμοδουράς'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 9 results

  1. Μπλεκ: 68 χρόνια από τη «γέννηση» του «ξανθού γίγαντα» Ο χάρτινος ήρωας που έκανε τα παιδιά του '70 και του '80 να τρέχουν στα περίπτερα κάθε εβδομάδα, «μα τους χίλιους πλανήτες» δε θα ξεχαστεί ποτέ Γράφει η Βασιλίνα Ριστάνη * Σαν σήμερα, πριν από 68 χρόνια κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το θρυλικό κόμικ «Μπλεκ». Ο Αμερικανός ήρωας με τα χρυσά μαλλιά και τις σιδερένιες γροθιές, έδινε μάχη με τους Βρετανούς αποικιοκράτες στον πόλεμο της Αμερικάνικης Ανεξαρτησίας στα τέλη του 18ου αιώνα. Πώς γεννήθηκε όμως ο Μπλεκ και πως κατέληξε να σημαδέψει μια ολόκληρη εποχή κόμικ στην Ελλάδα; Χρειάζονται συστάσεις; Ξανθός, ψηλός 1,88, περίπου 25 ετών με εντυπωσιακό ανάστημα. Με το χαρακτηριστικό καπέλο του, γούνινη ζακέτα και καστόρινες μπότες, ο Μπλεκ ήταν οπλισμένος με μαχαίρι, πιστόλι και καραμπίνα, αλλά τόσο μυώδης που δεν τα χρειαζόταν. Η φυσιογνωμία και τα γενικά χαρακτηριστικά της συμπεριφοράς του χαρακτήρα αυτού, λέγεται ότι έχουν βασιστεί πάνω στον ηθοποιό Έρολ Φλιν. Ο τέλειος άνδρας με το στενό κόκκινο παντελόνι, δεν είχε μάτια για γυναίκες, όπως ο περιβόητος καουμπόι Λούκυ Λουκ. Είχε έναν ιερό σκοπό: την απελευθέρωση της πατρίδας του. Προσηλωμένος στην αποστολή του, ο τρομερός κυνηγός είχε συντροφιά δύο αγαπημένα του πρόσωπα. Στις διάφορες περιπέτειές του τον ακολουθούσαν ο θετός γιος του, Ρόντι, και ο καθηγητής Μυστήριος. Με πονηριά και κάθε μέσο, βοηθούσαν τον Μπλεκ να εξολοθρεύσει τα «κόκκινα σακάκια». Ο καθηγητής Μυστήριος ήταν το μεγάλο μυαλό πίσω από τον γενναίο επαναστάτη. Αν και ποτέ δεν προσδιορίστηκε τι είδους καθηγητής ήταν, ήταν κάτοχος πολλών γνώσεων από παντός είδους επιστήμες. Γνώριζε μεταξύ άλλων μαθηματικά, αστρονομία, νομική και ζωολογία. Ο εύστροφος μεσήλικας ήταν δυσκίνητος, λαίμαργος, πομπώδης αλλά αποτελεσματικός. Ο μετρ της παραπλάνησης, συχνά εκνευριζόταν με τον Μπλεκ και τον αποκαλούσε «αμαθέστατον» ή «αφελέστατον παιδάριον». Όμως, την ώρα του κινδύνου ήταν έτοιμος να θυσιαστεί και επιστρατεύσει τα τεχνάσματα και τις ευρεσιτεχνίες του. Έχει μείνει αξέχαστος για τις επαναλαμβανόμενες κωμικές εκφράσεις του. «Μα τον αλλήθωρο ήλιο», αναφωνούσε όταν αιφνιδιαζόταν από κάποιο απροσδόκητο γεγονός ή κάποια ιδέα. Ο Ρόντι, από την άλλη, ήταν ο μικρός προστατευόμενος του Μπλεκ και του Καθηγητή Μυστήριου, Σε ηλικία μόλις 10-12 ετών, τον θεωρούσαν ουσιαστικά παιδί τους. Από το πρώτο κιόλας επεισόδιο της σειράς, συναντάμε τον Ρόντι, σχεδόν ημιθανή, μαζί με τον νεκρό πατέρα του, πλάι στα συντρίμμια της καμένης από τους Άγγλους επικυρίαρχους κατοικίας τους. Ο Μπλεκ, τον οδηγεί στην κατασκήνωση των κυνηγών, όπου του προσφέρονται οι πρώτες βοήθειες. Μετά την ανάρρωσή του υιοθετείται και εντάσσεται εθελοντικά στον αγώνα. Ο δικηγόρος Κόνολι, ένας δευτερεύων, αλλά ιδιαίτερα σημαντικός χαρακτήρας, είναι ένας πατριώτης, επικεφαλής του επαναστατικού δικτύου της Βοστώνης. Η παρουσία του συνδυάζεται με εντολές της κεντρικής επαναστατικής διοίκησης προς τον ηγέτη των κυνηγών του δάσους Μέιν και λειτουργεί ως αγγελιοφόρος. Ένας Αμερικανός από την Ιταλία Δεν είναι τυχαίο που οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, αποτέλεσαν την πρώτη επιλογή των Ιταλών, όταν άρχισαν να μεταναστεύουν μαζικά στις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα. Πίσω στην Ιταλία, τρεις σκιτσογράφοι της καλλιτεχνικής ομάδας «EsseGesse», γοητευμένοι από την αμερικανική ιστορία, αποφάσισαν να εκδώσουν ένα κόμικ. Στην αρχική του μορφή, ο γνωστός ήρωας ήταν μελαχρινός και με άγρια χαρακτηριστικά. Δεν θύμιζε σε τίποτα τον Μπλεκ που ξέρουμε σήμερα. Ο πρώτος Μπλεκ ήταν εμπνευσμένος από τον χαρακτήρα Natti Bumpo του βιβλίου του Φένιμορ Κούπερ «The Tales of Leather Socks». Οι «ρίζες» του Μπλεκ εντοπίζονται το 1953 όταν στο περιοδικό Cagliostro δημοσιεύθηκε το «Il Piccolo Trapper». Πρωταγωνιστές ήταν δύο κυνηγοί, ο μικρός Ρόντι και ο Μπλεκ. Αφού ολοκληρώθηκε, οι τρεις νεαροί σκιτσογράφοι, αποφάσισαν να κρατήσουν τον Ρόντι και να αλλάξουν τη μορφή του Μπλεκ. Οι Τζον Σινκέτο, Ντάριο Γκουτσόν και Πιέτρο Σαρτόρι, κυκλοφορούν στις 3 Οκτωβρίου του 1954, το πρώτο τεύχος. Αφού απευθύνθηκαν πρώτα στην εκδότρια Τέα Μπονέλι, η οποία δεν πείστηκε από την ιδέα, ο εκδοτικός οίκος της οικογένειας Καζαρότι είπε το τελικό «ναι». Ο «Il Grande Blek» (ο μεγάλος ή σωματώδης Μπλεκ) από την Editoriale Dardo εκδόθηκε σε μορφή μπλοκ. Το κόμικ, που σύστησε τον ηρώα της αμερικανικής ανεξαρτησίας στους Ιταλούς αναγνώστες, έγινε αμέσως ανάρπαστο. Για περισσότερο από 20 χρόνια, πουλούσε 500.000 τεύχη την εβδομάδα. Γρήγορα έγινε το δημοφιλέστερο κόμικ στην Ιταλία. Ο Μπλεκ ήρθε στην Ελλάδα για να μείνει Η επιτυχία του Μπλεκ ήταν τόσο μεγάλη και τόσο άμεση που μέσα σε έναν χρόνο πέρασε τα σύνορα της Ιταλίας και μεταφράστηκε στα γαλλικά. Οι ιστορίες του Μπλεκ εκδόθηκαν επίσης στην Τουρκία (Çelik Blek), στη Σλοβενία (Silini Tom) αλλά και σε κάποιες Σκανδιναβικές χώρες. Τον Ιούνιο του 1969, το περιοδικό έκανε την πρώτη εμφάνιση του και στα ελληνικά περίπτερα, από τον δημοσιογράφο και εκδότη Στέλιο Ανεμοδουρά. Ο Μπλεκ για τον εκδότη του «Μικρού Ήρωα», ήταν αρχικά κάτι σαν υποκατάστατο, επειδή η προηγούμενη εκδοτική του δραστηριότητα, είχε απαγορευτεί στην δικτατορία, λόγω επαναστατικού χαρακτήρα. Η πρώτη κυκλοφορία πούλησε 428 τεύχη, αλλά σταδιακά εξελίχθηκε σε best seller. Τα παιδιά και οι έφηβοι έκαναν ουρές στα περίπτερα και τα βιβλιοπωλεία τις δεκαετίες του ’70 και του ’80, για να αγοράσουν τις νέες περιπέτειες του Μπλεκ. Όποιος δεν διάβαζε Μπλεκ τότε, ένιωθε μοιραία έκπτωτος από πολλές συζητήσεις. Σύντομα, τα 100.000 αντίτυπα ήταν ένα νούμερο ρουτίνας. Το ρεκόρ πωλήσεων κυμαινόταν στα 130.000. Μέχρι και το 1975, το περιοδικό κυκλοφορούσε σε μικρή διάσταση και περιλάμβανε τις περιπέτειες του Ρίνγκο, του Τομ και το Παιδί – Φάντασμα. Τα επόμενα χρόνια, η θεματολογία πολλαπλασιάστηκε. Ωστόσο, το τελευταίο τεύχος της πρώτης «χρυσής» περιόδου του «Μπλεκ» κυκλοφόρησε στην Ελλάδα τον Ιούνιο του 1994. Περίπου μια 20ετια μετά, από τον Ιούλιο του 2015, το κόμικ έχει έκτοτε επανακυκλοφορήσει. Ο Μπλεκ ακολούθησε την πορεία σχεδόν όλων των κόμικς. Μπορούν άλλωστε να έχουν την ίδια απήχηση στην ψηφιακή εποχή; Ο Αμερικανός πατριώτης, μπήκε στα ελληνικά σπίτια τον καιρό της δικτατορίας και έφερε τον αέρα της επανάστασης. Ο αήττητος Μπλεκ νικήθηκε από το διαδίκτυο. Μπορεί η τεχνολογία να τον έβγαλε εκτός μόδας, μα είναι βέβαιο ότι δεν θα ξεχαστεί ποτέ από όλες αυτές τις γενιές που συντρόφευσε με τις συναρπαστικές του περιπέτειες. «Θυμάμαι το Μπλέκ μα, μόλις ξυπνάω και ξεκολλάω, βλέπω πως έχω μεγαλώσει πια και πάω. Δεν είμαι πια εκείνο το παιδί που’ χε ένα όνειρο να κατακτήσει τη γη μ’ ένα σπαθί», νοσταλγεί ο Εισβολέας στο τραγούδι «τα παιδικά μου χρόνια». * Η Βασιλίνα Ριστάνη σπουδάζει στη New Media Studies Πηγή
  2. Αμέσως μετά την παύση κυκλοφορίας του "Ζαγκόρ", την επόμενη κιόλας Πέμπτη (18/12/1975), ο Ανεμοδουράς βγάζει ένα καινούριο περιοδικό με τίτλο "(Εικονογραφημένος) Τζάγκουαρ, το οποίο περιείχε διάφορα κόμικς ευρωπάίκής προέλευσης και ανάμεσα σε αυτά και τον Ζαγκόρ, που συνεχίστηκε από το σημείο, όπου είχε σταματήσει το δικό του περιοδικό. Σε αυτό το περιοδικό, όμως, ο κεντρικός ήρωας ήταν ο "Τζάγκουαρ", που ήταν στην πραγματικότητα το κόμικ "Dick Demon", που αφηγούταν την ιστορία του φερώνυμου κάου μπόϊ, που παρέα με δύο συντρόφους, τον ασφαλιστή Μακαρόνι (Baratini στο πρωτότυπο) και το νεκροθάφτη Μπάλμορ ζουν διάφορες περιπέτειες στην Άγρια Δύση. Το κόμικ ήταν δημιουργία του Γάλλου Marcel Navarro και του Αργεντινού Ivo Pavone και ξεκίνησε να δημοσιεύεται το 1972 από τις εκδόσεις Lug, τις οποίες είχε ιδρύσει ο ίδιος ο Ναβαρό. Αξίζει σίγουρα αν σημειωθεί, ότι ο Dick Demon είχε μια δεύτερη καριέρα, αλλά με εντελώς διαφορετικό υπόβαθρο, αυτή τη φορά ως ερευνητής του υπερφυσικού και από διαφορετικούς δημιουργούς. Έχω την εντύπωση, ότι αυτή η καριέρα δεν κράτησε πολύ, αλλά τουλάχιστον ένα άλμπουμ κυκλοφόρησε και στα αγγλικά. Παράλληλα με αυτά τα δύο, το περιοδικό φιλοξενούσε και άλλα κόμικς, που δεν γνωρίζω ποια είναι και ποια είναι η προέλευσή τους με εξαίρεση φυσικά τον "Κάπταιν Μίκι", που δημοσευόταν και στο Ζαγκόρ, και το "Μπιλ & Μπάρυ", που πρέπει να είναι το Jacky West - Bill et Barry σε σχέδιο πάλι του Παβόνε, ενώ και ο "Μάρκο Πόλο" πρέπει να είναι η δημιουργία των Ναβαρό και Ζαν Σεζάρ. Πιστεύω, πάντως, ότι τα περισσότερα ήταν γαλλικής προέλευσης. Εάν κάποιος ή κάποια μπορεί να μας διαφωτίσει, θα είμαστε ευγνώμονες. Το περιοδικό άντεξε για 33 τεύχη με το τελευταίο να κυκλοφορεί στις 29/07/1976 και ενώ ήδη είχε αρχίσει να κυκλοφορεί ο "Δίκαιος", που ήταν, κατά κάποιον τρόπο, η διάδοχη κατάσταση. Από το τεύχος 31 η σειρά "Ιππότης Λανσελό" είχε αντικαταστήσει τον Τζάγκουαρ ως πρώτη ιστορία του περιοδικού. Και αυτό είναι κόμικ μιας άλλης εποχής, που δεν νομίζω να συγκινήσει κανέναν σημερινό αναγνώστη, με πιθανή εξαίρεση τις ιστορίες του Ζαγκόρ. Οφείλω να ομολογήσω, πάντως, ότι οι ιστορίες του ήρωα Τζάγκουαρ ήταν πιο ενδιαφέρουσες, από ό,τι περίμενα. Εννοείται, ότι είναι πολύ δύσκολο να βρεθούν τα τεύχη και οι τιμές έχουν αρχίσει να ξεφεύγουν. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Dick Damon
  3. Αυτή η παρουσίαση είναι για την πρώτη έκδοση του περιοδικού. Για την τελευταία του έκδοση, υπάρχει μια πάρα πολύ ωραία παρουσίαση από τον @Jonas, στην οποία και παραπέμπω προκειμένου να διαβάσετε για τον ήρωα/ Εγώ το μόνο που έχω να κάνω είναι να προσθέσω μια μικρή νότα ρετρολαγνείας Ο Ζαγκόρ, λοιπόν, ήταν το ένα από τα τρία μέλη της "Αγίας Τριάδας" των ιταλικών κόμικς, που γνώρισαν τεράστια επιτυχία στη χώρα μας. Τα άλλα δύο μέλη ήταν, φυσικά, ο Μπλεκ, που φιλοξενείται ακόμη και σήμερα στο δικό του περιοδικό και ο Λοχαγός Μαρκ, που ξεκίνησε στο περιοδικό "Όμπραξ" και στη συνέχεια μεγάλωσε τουλάχιστον μια γενιά αναγνωστών στην "Περιπέτεια". Υπήρξαν φυσικά και άλλοι ήρωες από την Ιταλία, όπως ο Όμπραξ, ο Κάπταιν Μίκι και ο Ρίνγκο, αλλά ήταν, έστω και λίγο, λιγότερο δημοφιλείς. Όλοι οι προαναφερθέντες ήρωες έχουν κάποια κοινά στοιχεία: δρουν όλοι στην Άγρια Δύση των ΗΠΑ, και έχουν όλοι κάποιους βοηθούς, συνήθως δύο (sidekicks, θα λέγαμε, αν μιλούσαμε για αμερικανικά κόμικς), οι οποίοι έχουν βασικό σκοπό να προκαλέσουν το γέλιο και να τονίσουν την ανδρεία και την εξυπνάδα του βασικού πρωταγωνιστή, χωρίς αυτό να σημαίνει, ότι δεν διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στη δράση και πολλές φορές μάλιστα σώζουν το βασικό πρωταγωνιστή. Απλά, έχουν σαφή ελαττώματα, έστω κι αν αυτό είναι μόνο η ηλικία τους, και στην πραγματικότητα, είναι εξαρτημένοι από τον ήρωα. Επίσης, είναι όλοι σαφώς και αναμφισβήτητα θετικοί ήρωες, χωρίς κάποιο ψεγάδι στο χαρακτήρα τους. Για αυτό το λόγο, ήταν ιδιαίτερα δημοφιλείς ανάμεσα στο προεφηβικό και εφηβηικό κοινό της εποχής εκείνης, στο οποίο και πρωτίστως απευθυνόντουσαν. Ο Ζαγκόρ, όμως, ήταν μια μικρή απόκλιση από αυτή τη συνταγή, αν και είχε βασιστεί πάνω της. Ο ήρωας δρα σε μια υποθετική Αμερική, στο φανταστικό δάσος του Ντάρκγουντ και οι περιπέτειές του βγαίνουν πολλές φορές έξω από τα στενά όρια του γουέστερν και φλερτάρουν έντονα με άλλα είδη, όπως ο τρόμος και η ΕΦ. Βεβαίως, και ο Ζαγκόρ έχει έναν κωμικό σύντροφο, τον Τσίκο και βεβαίως είναι κι αυτός απολύτως θετικός ήρωας, τουλάχιστον στις πρώτες περιπέτειες, γιατί με τον καιρό και καθώς το κόμικ περνά σε μια άλλη εποχή, αποκτά κι αυτός μια λίγο σκοτεινή πλευρά, όπως και οι ίδιες οι ιστορίες, εξάλλου. Όπως μου είχε πει κάποτε ένας φίλος, ο Ζαγκόρ είναι το κόμικ, όπου το παιδικό γίνεται ενήλικο ή έστω καθαρά εφηβικό. Ο Ζαγκόρ είναι δημιουργία των Guido Nollita (ψευδώνυμο του εκδότη Sergio Bonelli) και του σχεδιαστή Gallieno Ferri (οι οποίοι δημιούργησαν και τον Mister No) και κυκλοφόρησε στην Ιταλία το 1961, όπου και εκδίδεται ακόμη, έχοντας φτάσει αυτή τη στιγμή (Δεκέμβριος του 2020) στο τεύχο 665, ένα νούμερο πριν τον τρισκατάρατο αριθμό. . Έχει κυκλοφορήσει με μεγάλη επιτυχία στην τέως Γιουγκλοσλαβία και στην Τουρκία, όπου μάλιστα έχουν γυριστεί και δύο - πειρατικές, εννοείται - ταινίες, με τίτλους Zagor kara korsan'in hazineleri και Zagor kara bela, αμφότερες γυρισμένες το 1971. Σε άλλες χώρες παρέμεινε άγνωστος, αλλά στις 10 αυτού του μήνα θα κυκλοφορήσει ένα crossover με την DC, όπου ο Ζαγκόρ θα συναντήσει το Flash! (Θα το δούμε άραγε στη χώρα μας;;;; ) Στην Ελλάδα, ο Ζαγκόρ κυκλοφόρησε αρχικά τα Χριστούγεννα του 1970, αρχικά κάθε Σάββατο και μετά κάθε Πέμπτη, ενώ παράλληλα έκανε εμφανίσεις και στο Μηναίο Μπλεκ. Αυτή η έκδοση κράτησε 260 τεύχη, έως τις 11/12/1975. Στη συνέχεια, ο Ζαγκόρ μετακόμισε στο περιοδικό "Τζάγκουαρ", το οποίο όμως, αποδείχθηκε πολύ πιο βραχύβιο. Μετά, ο ήρωας θα εμφανιστεί σε άλλα περιοδικά, αλλά αυτά, θα τα δούμε με τη σειρά. Πλέον, κυκλοφορεί κάθε τέσσερις μήνες σε υπέροχες εκδόσεις με πολύ πρόσφατες ιστορίες, αλλά αυτά θα τα διαβάσετε αναλυτικά στην παρουσίαση του @Jonas. Το περιοδικό του 1970 ήταν ασπρόμαυρο με το γνωστό άθλιο πορτοκαλί χρώμα, τυπικό εκείνης της εποχής ανά δισέλιδο. Είχε μικρό σχήμα και αρχικά λίγες σελίδες, 36, οι οποίες προοδευτικά αυξήθηκαν στις 52. Μέσα στα 260 τεύχη παρήλασαν πολλοί άλλοι ήρωες, που γράψανε ιστορία στα ελληνικά κόμικς, όπως ο Κάπταιν Μίκυ και ο Ρόι Ρέης. Σε ελάχιστες περιπτώσεις, οι φιλοξενούμενοι ήρωες, κυρίως ο Τάργκα και ο Κουνγκ-Φου εκτόπισαν τον Ζαγκόρ από το εξώφυλλο. Σε αντίθεση με τον Μπλεκ, που είχε διαρκώς δικό του περιοδικό με μικρές διακοπές τα τελευταία 50 χρόνια, τον Κάπταιν Μίκυ, που φολιξενούταν στο "Μικρό Ιππότη" και τον Λοχαγό Μαρκ και τον Όμπραξ, που απέκτησαν την "Περιπέτεια", ο Ζαγκόρ δεν απέκτησε δικό του περιοδικό από τον Ανεμοδουρά, παρά μόνο στα τελευταία χρόνια, ενώ και οι προσπάθειες αναβίωσής του από άλλες εκδοτικές δεν έφτασαν σε διψήφιο αριθμό τευχών. Κρίμα, γιατί κατά τη γνώμη μου, υπήρξε - και ακόμη είναι - ο πιο ενδιαφέρων ήρωας εκείνης της γενιάς των ιταλικών κόμικς. Δεν χρειάζεται να προσθέσω, ότι η σειρά είναι πάρα, πάρα, πάρα πολύ δύσκολο να βρεθεί. Ειδικά τα πρώτα τεύχη χτυπάνε πολύ υψηλές τιμές. Κάποια στιγμή, λίγο πριν το 2010, είχε πέσει μια μεγάλη παρτίδα τευχών στην αγορά, οι τιμές πήραν την κατιούσα, τουλάχιστον για αυτά τα νούμερα, αλλά κι αυτά πλέον έχουν σχεδόν εξαντληθεί και οι τιμές έχουν ξανά σκαρφαλώσει. Ψάχνω κι εγώ να συμπληρώσω τη σειρά, αλλά μάταια.... Αφιερώνω την παρούσα παρουσίαση στο φίλο @φλοκ και τον καλώ να μας πει σε ποια ιταλικά νούμερα αντιστοιχούν τα ελληνικά τεύχη και να μας κάνει έναν σύντομο σχολιασμό, αν φυσικά θέλει. Αφιερώνω την παρούσα παρουσίαση και στο φίλο @mycomics.gr, στην ιστοσελίδα του οποίου μπορείτε να βρείτε πληροφορίες για όλες τις παλιές εκδόσεις του Ζαγκόρ και να δείτε και σχεδόν όλα τα εξώφυλλα (δείτε στις πηγές). Τέλος, αφιερώνω την παρούσα παρουσίαση και στο φίλο @Jonas, που επίσης έχει γράψει στο blekmagazine.blogspot.com για όλες τις περιόδους του Ζαγκόρ και έχει γράψει και τις ιστορίες, που περιέχουν όλα τα τεύχη όλων των εκδόσεων (δείτε στις πηγές). Το εξώφυλλο του #1 είναι προσφορά του φίλου @mycomics.gr, τον οποίον και ευχαριστώ. Τα υπόλοιπα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα. Όλες οι εικόνες προέρχονται από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: wikipedia στα ελληνικά με αρκετά εκτεταμένο άρθρο wikipedia στα αγγλικά με σχετικά εκτεταμένο άρθρο mycomics.gr με όλα τα εξώφυλλα και παρουσιάσεις όλων των εκδόσεων του περιοδικού έως και τη δεκαετία του 1980 blekmagazine.blogspot.com επίσης με αφιέρωμα σε όλες τις εκδόσεις του περιοδικού έως και την προτελευταία, αυτή που προηγείται της παρουσίασής του comicstrades.wordpress.com με ένα μικρό αφιέρωμα στον ήρωα και στην έκδοση του Ανεμοδουρά. Η επίσημη ιστοσελίδα του Ζαγκόρ στα ιταλικά
  4. Ακόμη ένα κόμικ των εκδόσεων Ανεμοδουρά, που κυκλοφορούσε κάθε Πέμπτη, ξεκινώντας από την 1η Ιουλίου του 1976. Κεντρικό κόμικ, που έδινε και το τίτλο στο περιοδικό ήταν ο ομώνυμος ήρωας, γαλλικής προέλευσης, που στη χώρα του ήταν γνωστός ως "Docteur Justice" και ήταν δημιουργία των Jean Ollivier (σενάριο) και Raffaele Carlo Marcello (σχέδιο) για τις περιοδικό Pif Gadget των εκδόσεων Vaillant το 1973. Ο Δίκαιος ήταν γιατρός, άσσος στις πολεμικές τέχνες και, όπως αποκαλύπτει το επώνυμό του, έχει ανεπτυγμένο αίσθημα δικαιοσύνης, ενδιαφέρεται για τους φτωχούς και συγκρούεται με τα συμφέροντα, προσπαθώντας να τους βοηθήσει. Σημαντικό χαρακτηριστικό του, είναι ότι αρνείται να χρησιμοποιήσει όπλα ή άλλες τεχνολογικές συσκευές, αρκούμενος μόνο στο μυαλό του, το θάρρος του και τη σωματική του δύναμη. Το κόμικ αποδείχθηκε αρκετά δημοφιλές στη Γαλλία και απέκτησε γρήγορα δικό του περιοδικό, που έβγαλε 22 τεύχη μεταξύ των ετών 1973 και 1977, ενώ υπήρξαν και άλλες περιπέτειες του ήρωα στο περιοδικό Pif Gadget έως και το 1990 περίπου. Δεύτερο βιολί στο περιοδικό ήταν ο "Ρακάλ, ο Γιος του Προϊστορικού Ανθρώπου", επίσης γαλλικό κόμικ, ο πρωτότυπος τίτλος του οποίου ήταν "Rahan" των Roger Lécureux (σενάριο) και André Chéret (σχέδιο), που δημιουργήθηκε το 1969, επίσης για το περιοδικό Pif Gadget και αφηγείτο τις περιπέτειες του φερώνυμου ήρωα σε μια προϊστορική εποχή, που ελάχιστη σχέση έχει με την πραγματικότητα, αφού οι ήρωες συνυπάρχουν με τους δεινόσαυρους. Και αυτό το κόμικ αποδείχθηκε δημοφιλές και ανθεκτικό στο χρόνο, αφού έβγαζε άλμπουμ έως και το 2010 με σεναριογράφο το γιο του Lécureux. Η αλλαγή του ονόματος του ήρωα σε "Ρακάλ" μου είναι ανεξήγητη (ίσως να θεωρήθηκε πιο εύηχο), πάντως ο ήρωας εμφανίστηκε σε αρκετά εξώφυλλα του περιοδικού. Υπήρχε ακόμη το τρισέλιδο κόμικ "Ένα Αγόρι Πάει στον Πόλεμο" (The Boy Who Went to War), βρετανικής προέλευσης αυτό, σε σχέδιο, κατά πάσα πιθανότητα, του Ισπανού Félix Carrión Cenamor, που είχε σχεδιάσει και Τρουένο και Ελ Ζαμπάτο. Τέλος, υπήρχε και ο Τέντυ-Τεντ (Teddy Ted), γουέστερν, πάλι σε σενάριο Roger Lécureux σε σχέδιο αυτή τη φορά του Gérald Fortonκ, αν και δεν ήταν αυτοί οι αρχικοί δημιουργοί του κόμικ. Και αυτό δημοσυεόταν στο Pif Gadget μεταξύ των ετών 1972 και 1974. Την ύλη του περιοδικού συμπλήρωναν διάφορες χιουμοριστικές ιστορίες, μονοσέλιδες συνήθως, κάποιες από τις οποίες ήταν δημιουργίες πολύ γνωστών καλλιτεχνών, όπως του Gotlib ("Υπναράς ο Αχτύπητος", που είναι το "Gai-Luron"), του Tabary ("Μπόμπος ο Απίθανος", που λογικά είναι το "Corinne et Jeannot"), αλλά και Mordillo. Υπήρχαν και σελίδες με ανέκδοτα, παιχνίδια και εγκυκλοπαιδικές πληροφορίες, τυπικά πράγματα για τα περισσότερα περιοδικά εκείνης της εποχής. Παρόλα αυτά, το περιοδικό δεν άντεξε ούτε έξι μήνες και το 24ο και τελευταίο τεύχος κυκλοφόρησε στις 09/12/1976. Δυστυχώς, πρέπει να ομολογήσω ότι το περιοδικό είναι μέτριο. Οι ιστορίες ήταν ξεπερασμένες ακόμη και για εκείνη την εποχή, οι ήρωες υπερβολικά καλοί, το σχέδιο δεν ήταν κάτι σπουδαίο. Έχω την εντύπωση, ότι ο Δίκαιος φιλοξενήθηκε στο οπισθόφυλλο κάποιων μικροκαουμπόυκων, αλλά δεν είμαι καθόλου σίγουρος. Έκανε πάντως κάποιες εμφανίσεις στις σελίδες του Νέου Μπλεκ, πριν από λίγα χρόνια, με πολύ πιο σύγχρονες ιστορίες. Οι δημιουργοί του κόμικ συνεργάστηκαν ξανά και σε ένα άλλο κόμικ, που είδαμε στα μέρη μας, τη "Νύχτα των Βαρβάρων" (La Nuit barbare), εντελώς διαφορετικής και αποκλειστικά ενήλικης θεματολογίας. Κάποτε ήταν ζόρικο κόμικ να βρεθεί και υπήρχαν και κάποια νούμερα ιδιαίτερα δύσκολα. Πλέον, δεν είναι τόσο δύσκολο, ούτε τόσο ακριβό, αν και κάποια τεύχη έχουν διατηρήσει τη, σχετική έστω, σπανιότητά τους. Τα περισσότερα μπορούν να βρεθούν σε φυσιολογικές τιμές. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Τόσα λινκ έχει η παρουσίαση, θέλετε κι άλλα; Ορίστε ένα αφιέρωμα στην ελληνική έκδοση, επειδή τα περισσότερα λινκ που παραθέτω είναι στα γαλλικά.
  5. Η τρίτη προσπάθεια να εκδοθούν περιπέτειες του θρυλικού "Tex" στη χώρα μας (είχαν προηγηθεί τα "Ροκ" και "Tex") ήταν και η μακροβιότερη. Στις 14/06/1988 ο Ανεμοδουράς έριξε στην αγορά το πρώτο τεύχος του περιοδικού "Ροντέο", όπου δημοσιευόντουσαν ιστορίες του ήρωα, που δημιούργησε ο Μπονέλι. Το περιοδικό ήταν μεσαίου σχήματος, ασπρόμαυρο φυσικά και κυκλοφορούσε κάθε Τρίτη. Ο Ανεμοδουράς δεν έπραξε όπως ο Παπαχρυσάνθου, που έβαλε κάποιες πιο σύγχρονες ιστορίες, αλλά επέλεξε να δημοσιεύσει παλιές ιστορίες, ξεκινώντας πιθανόν τη σειρά και από το ιταλικό #1. Δεν είμαι σίγουρος, εάν το "Ροντέο" δημοσίευσε ιστορίες, που είχαν δημοσιευτεί παλιότερα και στο "Ροκ", πάντως υπήρξαν κάποιες περιπτώσεις, όπου ο Ανεμοδουράς δημοσίευσε ξανά ιστορίες, που είχαν δημοσιευτεί σε προηγούμενα τεύχη του περιοδικού του. Από το όλο στήσιμο του περιοδικού ήταν σαφές, ότι ο εκδότης στόχευε σε ένα μικρότερο ηλικιακά κοινό: υπήρχαν διαφημίσεις παιχνιδιών, αφίσες και χαρτοκοπτική σε κάποια τεύχη, αφιερώματα στην Άγρια Δύση και σε ηθοποιούς γουέστερν κτλ. Επίσης, υπήρξαν και εξώφυλλα, που δεν είχαν καμία σχέση με το περιεχόμενο του περιοδικού, όπως αυτό που βλέπετε πιο πάνω. Παρόλα αυτά, το περιοδικό άντεξε μόλις για δύο χρόνια και κάτι και σταμάτησε την έκδοσή του με το 118ο τεύχος, στις 11/9/1990. Στη συνέχεια, ο Ανεμοδουράς έβγαλε ολόκληρη τη σειρά σε τόμους, εκτός από το τελευταίο τεύχος. Δεν είναι κάτι σπουδαίο σαν έκδοση, τυπικό περιοδικό της δεκαετίας του 1980, αλλά ορισμένες από τις ιστορίες, που έχει είναι πολύ καλές και αν σας αρέσουν τα γουέστερν, αξίζει να το ψάξετε. Τα τεύχη είναι μεν πολλά, αλλά δεν είναι πολύ δύσκολο να βρεθούν. Εξάλλου, στην ιστοσελίδα των εκδόσεων "Μικρός Ήρως" μπορεί να βρεθούν αρκετοί από τους τόμους. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα. Πηγές για περαιτέρω μελέτη (για τη συγκεκριμένη έκδοση μόνο, για το ιταλικό περιοδικό, παραπέμπω στις παρουσιάσεις των "Ροκ" και "Tex"): http://mikrosserifis.blogspot.com/2010/08/1-1988.html https://comicstrades.wordpress.com/2010/10/06/παρουσιαση-ροντεο-ανεμοδουρασ1988/
  6. Αμέσως μετά τη διακοπή κυκλοφορίας του "Κρόνου", τον Φεβρουάριο του 1981, ο Ανεμοδουράς έριξε στην κυκλοφορία, όπως είχε προαναγγείλει, το διάδοχο περιοδικό, που ονομάστηκε "Πλανήτης". Οι διαφορές με τον "Κρόνο" ήταν βασικά δύο: πρώτον, το νέο περιοδικό ήταν μηνιαίο και δεύτερον, είχε πολύ περισσότερες σελίδες, 164 για την ακρίβεια και αυτό, επειδή φιλοξενούσε δύο ιστορίες και όχι μία. Η δεύτερη ιστορία κάθε τεύχους, ήταν αυτοτελής, από το Starblazer - Space Fiction Adventure in Pictures, όπως και στον "Κρόνο", η πρώτη όμως, που ήταν και σαφώς μεγαλύτερη, σχεδόν 100 σελίδες, και σε συνέχειες, ήταν ιταλικής προέλευσης και συγκεκριμένα, από το περιοδικό "Fan", δημιουργία των Giuseppe Pederiali (ψευδώνυμο του Rubino Ventura - σενάριο) και Leone Frollo (σχέδιο). Ο σχεδιαστής Leone Frollo (1931-2018) ήταν σχετικά γνωστός στην Ιταλία και είχε σχεδιάσει διάφορα κόμικς, κυρίως ερωτικού περιεχομένου με γνωστότερο ίσως το Biancaneve (Χιονάτη). Αλλά και ο σεναριογράφος, είχε γράψει σενάρια για ερωτικά κόμικς. Εξάλλου, και ο εκδοτικός οίκος, Edifumetto, ήταν μάλλον εξειδικευμένος σε τέτοιου είδους κόμικς όπως μπορείτε να δείτε και στο λινκ, όπου θα αναγνωρίσετε κάποιους τίτλους, που έχουν κυκλοφορήσει και στα ελληνικά. Ο "Φαν" όμως, ήταν κόμικ ΕΦ, σαφώς απλοϊκό και ξεπερασμένο σήμερα, αλλά με κάποιες, λίγες σχετικά καλές ιδέες. Πιστεύω, όμως, ότι οι δεύτερες ιστορίες από το Starblazer είναι σαφώς καλύτερες. Τα πρωτότυπα ιταλικά τεύχη είχαν και ως παράρτημα το κόμικ I Briganti του πολύ σημαντικού Magnus. Είναι πάντως, αξιοσημείωτο, ότι τελικά δημοσιεύθηκαν όλα τα τεύχη της ιταλικής σειράς στον "Πλανήτη" και στο τελευταίο τεύχος η σειρά ολοκληρώθηκε - κάτι σπάνιο για τα τότε ελληνικά δεδομένα. Τουλάχιστον δύο από τα εξώφυλλα της πρωτότυπης ιταλικής σειράς έγιναν εξώφυλλα και στο "Μπλεκ" (οι εικόνες από το facebook του περιοδικού) Σύμφωνα με τις ιταλικές πηγές, το "Fan" κυκλοφόρησε 6 τεύχη, που μάλλον δεν συνάδει με τις 8 ιστορίες που δημοσιεύθηκαν στον "Πλανήτη". Υπάρχει, βέβαια, πάντα η πιθανότητα, να μην έχουν καταχωρηθεί στις ιταλικές βάσεις δεδομένων. Αν μπορεί κάποιος να λύσει το μυστήριο, ας γράψει. Ο "Πλανήτης" έβγαλε τελικά 8 τεύχη με το τελευταίο να κυκλοφορεί τον Σεπτέμβριο του 1981. Στη συνέχεια, ο Ανεμοδουράς επανακυκλοφόρησε ολόκληρη τη σειρά με διαφορετικά εξώφυλλα και με τον εντελώς παραπλανητικό τίτλο "Γκαλάκτικα", προκειμένου να εκμεταλλευθεί την επιτυχία της σειράς, που τότε είχε προβληθεί στην ελληνική τηλεόραση. Για μια ακόμη φορά, εντυπωσίαζαν τα εξώφυλλα, που είχαν επιλεγεί για τα τεύχη της σειράς. Δεν είναι δύσκολο να βρεθούν τα τεύχη και σε λογικές τιμές, είναι όμως δύσκολο να βρεθούν σε καλή κατάσταση, γιατί το δέσιμο των τόμων είναι χάλια. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα, οι εικόνες από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Greek SciFi Wiki (νομίζω ότι οι πληροφορίες για την ταυτοποίηση των ιστοριών προέρχονται από τον @ramirez) wikipedia για τον Leone Frollo Σελίδα για τα τεύχη της ιταλικής σειράς
  7. Ήταν Πέμπτη 19/06/1980, όταν οι εκδόσεις Ανεμοδουρά έριξαν ένα νέο περιοδικό κόμικς στην αγορά, τον "Κρόνο", που περιείχε κόμικς Επιστημονικής Φαντασίας. Η κύρια πηγή προέλευσης των ιστοριών, χωρίς να είμαι σίγουρος ότι ήταν και η μοναδική, ήταν ένα πολύ γνωστό στη χώρα του βρετανικό περιοδικό, το Starblazer - Space Fiction Adventure in Pictures, που κυκλοφόρησε σε δεκαπενθήμερη βάση από τον Απρίλιο του 1979 έως τον Ιανουάριο του 1991 βγάζοντας συνολικά 281 τεύχη. Στο περιοδικό εργάστηκαν πολλοί γνωστοί Βρετανοί καλλιτέχνες, κάποιοι προερχόμενοι από το 2000 AD. Πιθανόν ο γνωστότερος σήμερα συντελεστής του περιοδικού ήταν ο Grant Morrisson. (Κρόνος 23, σενάριο Grant Morrison, σχέδιο Keith Robson) Οι ιστορίες ήταν αυτοτελείς, αν και κάποιοι ήρωες εμφανίστηκαν σε παραπάνω από ένα τεύχη του βρετανικού περιοδικού. Το περιοδικό ήταν ασπρόμαυρο, νομίζω σε μικρό σχήμα και σε στιλ "φουμέτι", δηλαδή κυρίως με δύο εικόνες ανά σελίδα, αν και καθώς προχωρούσαν τα χρόνια, οι σχεδιαστές άρχισαν να πειραματίζονται με ένα πιο ελεύθερο σχήμα. Αξίζει να γίνει μνεία στα εξώφυλλα της σειράς, κάποια από τα οποία ήταν πολύ ωραία. Ο Ανεμοδουράς μετέφερε σχεδόν αυτούσια αυτήν την έκδοση στα ελληνικά. Το περιοδικό είχε 68 σελίδες και στο οπισθόφυλλο είχε μια φωτογραφία και σύντομες πληροφορίες σχετικά με την εξερεύνηση του διαστήματος και μάλιστα με χρονολογική σειρά έως και το τεύχος 21. Στα τεύχη 22-24 υπήρχαν πληροφορίες για κάποια ουράνια σώματα και από εκεί και μετά διαφημιζόταν το επόμενο τεύχος. Είναι πιθανό οι πληροφορίες του οπισθόφυλλου να προέρχονται από την πρωτότυπη βρετανική έκδοση. Το περιοδικό έβγαλε μόνο 32 τεύχη, βγάζοντας το τελευταίο στις 22/01/1981 και αντικαταστάθηκε από το περιοδικό "Πλανήτης", που ξεκίνησε την κυκλοφορία του την αμέσως επόμενη Πέμπτη. Όλα τα τεύχη του περιοδικού κυκλοφόρησαν και σε τόμους και στη συνέχεια κάποια από αυτά βγήκαν ξανά σε τεύχη προς το τέλος της δεκαετίας του 1980, αλλά με τον τίτλο "Ρομπότ" , σειρά που κράτησε 15 τεύχη. Αξίζει να σημειωθεί, ότι ο "Κρόνος" και ο "Πλανήτης" δεν υπήρξαν τα μόνα περιοδικά, που δημοσίευσαν ιστορίες από το Starblazer - Space Fiction Adventure in Pictures, αλλά για αυτό, όταν έρθει η ώρα. Με δεδομένη τη χρονιά που κυκλοφόρησε στα ελληνικά, υποθέτω ότι περιλαμβάνει ιστορίες από τα πρώτα τεύχη του βρετανικού περιοδικού. Θα μπορούσε κάποιος να κάνει μια αντιστοίχιση με βάση τα εξώφυλλα και τους τίτλους της βρετανικής έκδοσης, αλλά δεν είμαι καθόλου σίγουρος, ότι ο Ανεμοδουράς δημοσίευε την ιστορία που αντιστοιχούσε στο συγκεκριμένο εξώφυλλο. Εάν κάποιος έχει περισσότερες πληροφορίες, ας μας γράψει. Καλό περιοδικό, με ορισμένες καλές ιστορίες, αν και φυσικά δεν είναι όλες του ιδίου επιπέδου και σίγουρα αρκετές δείχνουν τα χρονάκια τους μετά από τόσα χρόνια. Προτείνεται σχεδόν ανεπιφύλακτα σε φίλους της ΕΦ, με κάποιους δισταγμούς σε όλους τους υπόλοιπους. Σχετικά εύκολο να βρεθούν τα τεύχη και σε λογική τιμή. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Starblazer - Space Fiction Adventure in Pictures wearethemutants.com Greek SciFi Wiki (με αντιστοίχιση πολλών τευχών και δημιουργούς)
  8. Ένα από τα ιστορικότερα και πλέον περιζήτητα ελληνικά κόμικς έκανε την πρώτη γνωριμία του με το ελληνικό κοινό τον Ιούλιο του 1974. Ο Κοκομπίλ (Cocco Bill) ήταν δημιούργημα του μεγάλου Ιταλού κομίστα Benito Jacovitti, ο οποίος παρουσίασε τον ήρωα για πρώτη φορά το 1957 και του έδωσε την τελική του μορφή το 1968. Μιλάμε για ένα κόμικ, που είναι ένα ολόκληρο κεφάλαιο της ιστορίας των κόμικς από μόνο του. Ο Κοκομπίλ είναι ένας καουμπόυ, που αποτελεί ξεκάθαρη παρωδία των ηρώων της Άγριας Δύσης. Είναι μεν γρήγορος στο πιστόλι, αλλά προτιμά το χαμομήλι, παρά το γεγονός ότι έχει συνέχεια ένα τσιγάρο στο στόμα, και το άλογό του ονομάζεται "Αργοπόδης", κινείται δε σε μια Άγρια Δύση, όπου το κύριο χαρακτηριστικό είναι τα σαλάμια, τα οποία ξεφυτρώνουν από παντού, αλλά και τα ψάρια στον αέρα και μέσα στην έρημο, οι κάκτοι με πινακίδες, τα σκουλήκια που κυκλοφορούν παντού και άλλα απίθανα. Γεμάτο με εξωφρενικό, σουρεαλιστικό χιούμορ, στα όρια σχεδόν της παράνοιας, αλλά και με μπόλικο πιστολίδι και αρκετούς θανάτους, το κόμικ απέκτησε τεράστια δημοτικότητα στην Ιταλία, αλλά και σε άλλες χώρες. Δεν έχει νόημα να προσπαθήσω να περιγράψω τα απερίγραπτα, είτε έχετε διαβάσει και ξέρετε περί τίνος πρόκειται, είτε δεν ξέρετε και πρέπει να το δείτε με τα μάτια σας για να το πιστέψετε. Φυσικά, θα χρειαστεί να αφήσετε πίσω σας κάθε υποψία αληθοφάνειας ή σοβαροφάνειας, αφού στα καρέ του κόμικ, μπορεί να δείτε σχεδόν το οτιδήποτε και σίγουρα το χιούμορ του κόμικ δεν είναι για όλους, η δε σύγκριση με το "Λούκυ Λουκ" (το αναφέρω ως ένα παράδειγμα διάσημου χιουμοριστικού γουέστερν) είναι απολύτως άστοχη, αφού ο καουμπόυ του Morris είναι πρωτίστως ένα καθαρό γουέστερν με κωμικά στοιχεία, που σε κάθε περίπτωση σέβεται τους κανόνες του είδους, αλλά και την πραγματική ιστορία, ενώ εκείνος του Jacovitti αδιαφορεί για όλα αυτά. Θα τολμήσω να υποστηρίξω ότι ο Κοκομπίλ είναι μια διπλή παρωδία, αφού θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι αποτελεί παρωδία και του ίδιου του Λούκυ Λουκ. ,Ο Ανεμοδουράς έβγαλε μόνο 10 τεύχη με το τελευταίο να κυκλοφορεί τον Απρίλιο του 1975 και να αντικαθίσταται πρακτικά από το "Τζόννυ Λόγκαν¨, που κυκλοφόρησε τον επόμενο μήνα (υπάρχει διαφήμισή του στο οπισθόφυλλο του τελευταίου τεύχους του Κοκομπίλ). Κάποια τεύχη περιέχουν μια πολυσέλιδη ιστορία, άλλα πολλές ολιγοσέλιδες. Σε κάθε περίπτωση, όμως, η έκδοση του Ανεμοδουρά δεν έμεινε θρυλική μόνο για το περιεχόμενο, αλλά και για το τεράστιο σχήμα της (22 Χ 28,5) και το γεγονός ότι ήταν εξολοκλήρου έγχρωμη και πολυσέλιδη (52 σελίδες). Το μεγάλο σχήμα αναδείκνυε το πολύπλοκο σχέδιο του Jacovitti, αλλά και τις πολλές λεπτομέρειές του, αλλά σε συνδυασμό με τον χρώμα και τις πολλές σελίδες εκτόξευε την τιμή στις 25 δραχμές, ποσό τεράστιο για εκείνη τη δύσκολη εποχή, για αυτό και πολλοί πιστεύουν, ότι συνετέλεσε και στην πρόωρη διακοπή της σειράς. Από ό,τι έχω καταλάβει πάντως, όσοι τη διάβασαν τότε, τη θυμούνται ακόμη, πράγμα που κάτι δείχνει για την εντύπωση που έκανε τότε στα παιδιά. Οι τίτλοι των δέκα τευχών είναι οι εξής: 1 - Οι Τρομεροί 7 2 - Ο «Παροιμίας» 3 - Το Τραίνο Φάντασμα 4 - Το Μάτι του Κόκορα 5 - Επτά επί δύο 6 - Ζορρό Ουγκ! Ουγκ! 7 - Ζορρό Εναντίον Ζορρό 8 - Ζορρό Κιντ: Ζικ-Ζακ-Ζικιζακ! 9 - Ζορρό και «Ζήτα» 10 - Έφοδος! Θα πρέπει ίσως να σημειώσω και τη μετάφραση (μέσα στο κόμικ αναφέρεται ως "διασκευή", που λογικά σημαίνει ότι υπήρξαν κάποιες αποκλίσεις από το πρωτότυπο - αυτό δεν είναι απαραιτήτως αρνητικό) της Ελένης Ντέκα, για την οποία δεν γνωρίζω περισσότερα, που απέδωσε το κείμενο σε ωραία και αστεία ελληνικά ("Χτυπημένοι κατάστηθα πεθαίνουμε ομοφώνως"). Τον Κοκομπίλ τον είδαμε στο Νέο Μπλεκ και τον βλέπουμε ακόμη και στην τρέχουσα περίοδο του περιοδικού, αλλά λόγω του μικρότερου σχήματος, το σχέδιο δεν κάνει την ίδια αίσθηση. Από τον Jacovitti διαβάσαμε στα ελληνικά και το "Κάμα Σούτρα", αλλά αυτό είναι για μια άλλη παρουσίαση. Η σειρά είναι δυσεύρετη και άκρως συλλεκτική. Πριν από κάποια χρόνια έπεσαν πολλά τεύχη στην αγορά, αλλά πλέον δεν βρίσκονται ούτε αυτά. Γενικά, αν την ψάχνετε, ετοιμαστείτε για 25άρια και 30άρια το τεύχος, τα οποία φυσικά αυξάνουν ανάλογα με το νούμερο του τεύχους. Το #10 ξεχάστε το, εκτός εάν είστε πρόθυμοι να δώσετε αρκετά παραπάνω. Αξίζει ίσως να σημειωθεί, ότι το κόμικ δεν έχει μεταφραστεί επισήμως τουλάχιστον στα Αγγλικά. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Wikipedia (στα ελληνικά με ένα αναπάντεχα εκτεταμένο άρθρο) Άρθρο στο comicdom.gr από τον @Melandros σχετικά με το Κοκομπίλ, αλλά και το Κάμα Σούτρα του Jacovitti Wikipedia για τον Jacovitti (στα αγγλικά) Lambiek ξανά για τον Jacovitti (στα αγγλικά) Σάιτ αφιερωμένο στον Κοκομπίλ, όπου εδώ μπορείτε να δείτε και τις αντιστοιχίσεις κάποιων από τα ελληνικά τεύχη
  9. Το Μάιο του 1975 ο εκδότης Στέλιος Ανεμοδουράς, πάντα εξαιρετικά δραστήριος στο χώρο των κόμικς, παρουσίασε στο ελληνικό κοινό ένα καινούριο κόμικ με τίτλο "Τζόννυ Λόγκαν". Ο κεντρικός τίτλος του κόμικ, που έδωσε και το όνομά του στο περιοδικό προερχόταν από την Ιταλία και συγκεκριμένα από το ιταλικό σατιρικό περιοδικό Jonny Logan, που αφηγούταν τις ιστορίες μιας ομάδας εκκεντρικών, ας το θέσω κομψά, μισθοφόρων, οι οποίοι αναλαμβάνουν κάποιες περιπέτειες, οι οποίες σατιρίζουν ανελέητα διάφορες πολύ σοβαρές καταστάσεις, που επικρατούσαν στην Ιταλία στη δεκαετία του 1970, όπως η τρομοκρατία (μείζον θέμα στην Ιταλία εκείνη τη δεκαετία), η Μαφία και άλλα. Το περιοδικό ήταν επηρεασμένο από ένα παρόμοιο σατιρικό περιοδικό, που κυκλοφορεί ακόμα στην Ιταλία, το θρυλικό Alan Ford, που γνώρισε και μια βραχύβια ελληνική έκδοση και στο οποίο επίσης πρωταγωνιστούσαν μυστικοί (λέμε τώρα ) πράκτορες. Ο φερώνυμος χαρακτήρας, Τζόνι Λόγκαν, είναι εφευρέτης και μισθοφόρος και ολοφάνερα παρωδία του Διαβολίκ, εάν κρίνω από τη στολή, περιστοιχίζεται δε από μια ομάδα απίστευτα γκαφατζήδων συνεργατών, Δημιουργοί του κόμικ ήταν οι Romano Garofalo και Leone Cimpellin, οι οποίοι υπέγραφαν με τα ονόματα Rastignac και Ghilbert αντίστοιχα. Το περιοδικό έφτασε τα 77 τεύχη, χωρισμένα σε δύο σειρές των 56 και 21 τευχών αντίστοιχα και σταμάτησε την έκδοσή του το 1977. Κυκλοφορούσε αρχικά στο κλασικό σχήμα τσέπης (στην πρώτη σειρά) και στη συνέχεια σε λίγο μεγαλύτερο, ασπρόμαυρο φυσικά. Ο Ανεμοδουράς δεν κράτησε το μικρό σχήμα και κυκλοφόρησε το περιοδικό σε μεγαλύτερο με εναλλασσόμενες ασπρόμαυρες και έγχρωμες σελίδες και 4 γραμμές σκίτσων ανά σελίδα. Επίσης, έβαλε στο περιοδικό και άλλες ιστορίες χιουμοριστικού περιεχομένου, κυρίως αγγλικής και γαλλικής προέλευσης κάποιες από τις οποίες νομίζω ότι είδαμε και σε άλλα περιοδικά μετά, όπως στη Βαβούρα. Ο σταθερές παρουσίες των πρώτων τευχών ήταν "Τα Τιγράκια", "Οι δισ....δισ...δισ..εκατομμυριούχοι", "Οι 3 Σούπερ" και ο "Τζον Φάκτορ", αλλά στη συνέχεια σχεδόν όλες αυτές οι σειρές αντικαταστάθηκαν από άλλες. Θέλοντας ίσως να κάνει μια ανανέωση στο περιοδικό, ο εκδότης αποφάσισε να αλλάξει το σχήμα του από το τεύχος 19 και να δοκιμάσει ένα μεγαλύτερο σχήμα εξ ολοκλήρου στην πορτοκαλιά απόχρωση, που ήταν διαδεδομένη τότε στην Ελλάδα, αλλά μάλλον η αλλαγή δεν βοήθησε και ο τίτλος σταμάτησε στο τεύχος 21, τον Ιανουάριο του 1977, παρόλο που διαφημίζεται και επόμενο τεύχος και νομίζω, ότι κάπου, σε κάποιο άλλο περιοδικό του Ανεμοδουρά, υπάρχει και το εξώφυλλο του #22, το οποίο όμως δεν έχει δει κανείς ποτέ έως τώρα. Πιστεύω ότι ήταν αρκετά καλό και αστείο κόμικ και θυμάμαι, ότι ξεκαρδιζόμουν στα γέλια, όταν ήμουν μικρός. Ακόμη και τώρα, όμως, θεωρώ ότι είναι αστείο, αν και υπερβολικά φαρσικό για τα γούστα μου πλέον και η σάτιρα είναι επιτυχημένη και πολύ κοντά και στην ελληνική πραγματικότητα εκείνης της εποχής (τουλάχιστον 3 από τα τεύχη έχουν τη λέξη ¨Χούντα" στο εξώφυλλο - θυμίζω, ότι ο τίτλος βγήκε το 1975 εν μέσω "σταγονιδίων" [όσοι είστε μεγαλύτεροι, ξέρετε τι σημαίνει η λέξη ]) . Δυστυχώς, δεν μπορώ να ξέρω ποια ιταλικά τεύχη κυκλοφόρησαν στην Ελλάδα, όποιος μπορεί να βοηθήσει, θα το εκτιμούσα. Μέχρι πριν από λίγα χρόνια, ήταν μια από τις πολύ δύσκολες σειρές. Πλέον κυκλοφορούν κάποια συγκεκριμένα τεύχη, τα υπόλοιπα όμως εξακολουθούν να παραμένουν από δύσκολο έως πάρα πολύ δύσκολο να βρεθούν. Γενικά, τα πρώτα και τα τελευταία τεύχη είναι πιο εύκολο να βρεθούν, τα μεσαία σαφώς δυσκολότερο. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα. Βιβλιογραφία για περαιτέρω μελέτη: wikipedia (στα αγγλικά με λίγα στοιχεία) wkipedia (στα ιταλικά με πλήθος στοιχείων) Leone Cimpellin (εκτεταμένη εργοβιογραφία από το lambiek)
×
×
  • Create New...