Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Ανασκόπηση'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 5 results

  1. Το 2021 φεύγει, τα κόμικς του θα μείνουν Γιάννης Κουκουλάς Ακόμη μια δύσκολη χρονιά έφτασε στο τέλος της χωρίς κάποιο ελπιδοφόρο μήνυμα για την επόμενη. Τα ελληνικά κόμικς, ωστόσο, στάθηκαν στο ύψος τους με πολλές νέες κυκλοφορίες και με τους εκδοτικούς οίκους να αντιστέκονται και να επιμένουν. Όπως κάθε τελευταία εβδομάδα του έτους, καταγράφουμε ορισμένα από τα κόμικς που μας κράτησαν συντροφιά σε εποχές κατήφειας και απομόνωσης. Γυμνά Οστά Δημοσθένης Παπαμάρκος, Κανέλλος Cob (εκδόσεις Polaris) Χρόνια μετά το τέλος του πολιτισμού όπως τον ξέραμε, ένας από τους τελευταίους ανθρώπους πασχίζει να επιβιώσει μαζί με το συμβιωτικό του. Οι μηχανές που έχουν κυριεύσει τον κόσμο απαιτούν ενέργεια και «τρέφονται» από τους λιγοστούς επιζήσαντες ενώ αυτοί έχουν ανάγκη τις μηχανές για να αντέξουν λίγο παραπάνω σε μια εύθραυστη ισορροπία αμοιβαίου συμφέροντος. Η τεχνολογία δεν εξελίχθηκε όπως ναρκισσιστικά την ονειρευόταν ο άνθρωπος και οι Παπαμάρκος και Cob φιλοτεχνούν ένα πολυεπίπεδο φιλοσοφικό και οντολογικό σχόλιο για τη φύση της ύπαρξης και την ηθική της επιβίωσης με αμέτρητες αναφορές στην ιστορία της ανθρωπότητας και της τέχνης. 1922 Θανάσης Πέτρου (εκδόσεις Ίκαρος) Μετά το «Όμηροι του Γκαίρλιτς», ο Θανάσης Πέτρου επιστρέφει στη νεότερη ελληνική ιστορία και ειδικότερα στις τραγικές μέρες που προηγήθηκαν της Καταστροφής της Σμύρνης. Καταγράφοντας το οδοιπορικό μιας ομάδας αβοήθητων Ελλήνων στρατιωτών στην Τουρκία με προορισμό τη Σμύρνη, χωρίς «πυξίδα», χωρίς τροφή, χωρίς σχέδιο και ουσιαστικά εγκαταλελειμμένων από το κράτος, ερμηνεύει εν πολλοίς την αναμενόμενη έκβαση της προσπάθειας. Ο Πέτρου (που φέτος έδωσε επίσης το σπαρακτικό ψυχολογικό δράμα «Υπομονή Θέλει» από τις εκδόσεις Μικρός Ήρως και πιο πρόσφατα το «Ξημέρωσε ο Θεός τη Μέρα» σε σενάριο Τάσου Ζαφειριάδη από τις εκδόσεις Πατάκη) με εντυπωσιακή τεκμηρίωση, προσπαθώντας και πετυχαίνοντας να μείνει πιστός στα πραγματολογικά και ιστορικά δεδομένα, στήνει μια συγκινητική μυθοπλασία με πρωταγωνιστές τους ανθρώπους-θύματα του διαχρονικού μεγαλοϊδεατισμού μας. ’21, Η Μάχη της Πλατείας Soloup (εκδόσεις Ικαρος) Τα 200 χρόνια από την επανάσταση του 1821 ήταν η κατάλληλη αφορμή για τη δημιουργία ενός εντυπωσιακού σε μέγεθος και πληροφορίες βιβλίου γύρω από την πιο σημαντική στιγμή της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας. Για να περιγράψει ο Soloup όλα όσα συνέβησαν πριν αλλά και μετά την επανάσταση, χωρίζει το βιβλίο του σε πολλά μικρά κεφάλαια, οιονεί λήμματα, που συνδέονται όμως αριστοτεχνικά μεταξύ τους μέσω μιας πανέμορφης ιστορίας που εξελίσσεται στο σήμερα. Ένας ηλικιωμένος λάτρης της Ιστορίας και μια νεαρή κοπέλα που διψά να την κατανοήσει συζητούν στη σκιά του Κολοκοτρώνη στην Παλιά Βουλή και «διδάσκουν» πώς πρέπει να προσεγγίζεται το παρελθόν, χωρίς πανηγυρισμούς και αφορισμούς. Οι Τρομοκράτες Νικόλας Ρώσσης (εκδόσεις Jemma Press) Το σκάνδαλο Ιράνγκεϊτ συντάραξε τη διεθνή κοινή γνώμη τη δεκαετία του 1980 γιατί τα είχε όλα: παράνομο εμπόριο όπλων, σκοτεινές διαδρομές βρόμικου χρήματος, μυστικούς πράκτορες, στρατιωτικούς, πολιτικούς και παρακράτος σε συντονισμένη δράση, επέμβαση στα πολιτικά πράγματα ξένων χωρών με άρωμα ανατροπής νόμιμων κυβερνήσεων, επικίνδυνα παιχνίδια πολιτικής επικράτησης. Ενορχηστρωτής του σκανδάλου ήταν ο Λευκός Οίκος επί Ρέιγκαν, με πρώτο βιολί τον στρατιωτικό καριέρας Ολιβερ Νορθ. Σε όλο αυτό το χάος προσπαθεί να βάλει τάξη και να το καταγράψει ο Νικόλας Ρώσσης στην πρώτη του και εντυπωσιακά δοσμένη και τεκμηριωμένη μεγάλη ιστορία κόμικς. Μέρες Λατρείας Γιώργος Γούσης, Παναγιώτης Πανταζής (εκδόσεις Polaris) Το Πάσχα στο χωριό για τον Τίτο, έναν έφηβο από την Αθήνα σε ολιγοήμερες διακοπές, ήταν πάντα το ίδιο. Οι ίδιες συνήθειες, τα ίδια φαγητά, τα ίδια έθιμα, το ίδιο πρόγραμμα, οι ίδιες προβλέψιμες εξελίξεις. Η εφηβεία όμως είναι μια έκρηξη συναισθημάτων και προσδοκιών. Τα πάντα διογκώνονται, οι χαρές γίνονται θρίαμβοι και οι στενοχώριες καταστροφές. Ο Τίτος, το συγκεκριμένο Πάσχα, παίρνει την απόφαση να μη γυρίσει στην Αθήνα αν δεν ζήσει κάτι πραγματικά μεγάλο. Οι εφηβικοί έρωτες προαναγγέλλουν τη μετάβαση από την άγουρη παιδικότητα στην ενηλικίωση και το παιδί μεγαλώνει απότομα σε ένα γλυκόπικρο κλίμα αθωότητας με ημερομηνία λήξης. Παλιές Πουτάνες Σπύρος Δερβενιώτης (εκδόσεις Χαραμάδα) Πίσω από τη μεγάλη εικόνα της Ιστορίας που γράφεται πάντα από τους νικητές, βρίσκονται άνθρωποι. Οι πολλοί και ανώνυμοι, συνήθως δεν επηρεάζουν τα πράγματα και η Ιστορία τούς αποσιωπά. Κάποιοι γράφονται με χρυσά γράμματα γιατί βρέθηκαν στο κατάλληλο μέρος την κατάλληλη στιγμή και πήραν πρωτοβουλίες. Και κάποιοι κρύβονται στο βάθος, στις σκιές, καταφέρνοντας να βγαίνουν πάντα αλώβητοι και θριαμβευτές. Σε αυτές τις Παλιές Πουτάνες αναφέρεται με το γνωστό χιούμορ του και δεν τους χαρίζεται καθόλου ο Δερβενιώτης, σε μια δράκα διαπλεκόμενων τυχοδιωκτών που διαχρονικά είναι με το μέρος των νικητών αλλά πάντα στα μουλωχτά. Σπαζοραχούλα ή Το Μάτι της Μέδουσας Στιβ Στιβακτής - Ελενα Γώγου (εκδόσεις Jemma Press) Αν το Brokeback Mountain γυριζόταν στην Ελλάδα και αν οι δημιουργοί του είχαν χιούμορ, θα λεγόταν Σπαζοραχούλα. Ο Στιβακτής και η Γώγου πλάθουν μια υπέροχα αστεία και μαγικά ρεαλιστική σαρκαστική ιστορία για το κυνήγι της ευτυχίας και της αυτογνωσίας σε έναν εχθρικό κόσμο, αυτόν της ελληνικής επαρχίας. Έναν κόσμο που διαθέτει, όμως, και αμέτρητες νησίδες ελπίδας και σωτηρίας, αρκεί να ξέρεις πού να ψάξεις και να τολμήσεις να περιπλανηθείς. Στις πολλές Ελλάδες που ξεδιπλώνονται όσο πιο βαθιά τολμά να ταξιδέψει, αναζητά ο βοσκός Κωνσταντής το παλικάρι των ονείρων του κόντρα σε προκαταλήψεις και αγκυλώσεις, αλλά με θαρραλέους και ανοιχτόμυαλους συμμάχους. Αποτυπώματα 1967-1975 Κυριάκος Ρόκος (εκδόσεις Στερέωμα Ένα από τα πρώτα ολοκληρωμένα κόμικς που κυκλοφόρησαν στην Ελλάδα (1978) δημιουργήθηκε από έναν γλύπτη. Ο Κυριάκος Ρόκος το φιλοτέχνησε στο Παρίσι κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών της δικτατορίας και αποτελεί ένα μοναδικό ιστορικό και καλλιτεχνικό αποτύπωμα. Με μια επινοημένη και φαινομενικά ακατάληπτη γλώσσα που παρ’ όλα αυτά λειτουργεί αφηγηματικά και βγάζει νόημα και με εικόνες ρέουσες, γεμάτο παραλλαγμένες διαφημίσεις, σλόγκαν και ειδήσεις της εποχής, δίνει ιδανικά το κλίμα της ανελευθερίας, της θλίψης, της καταπίεσης αλλά και της ανυπακοής, της διαμαρτυρίας, της εξέγερσης ενάντια στη χούντα. Τα Θέλουμε Όλα Κυριάκος Μαυρίδης (Εκδόσεις των Συναδέλφων) Βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Νάνι Μπαλεστρίνι, το έργο του Κυριάκου Μαυρίδη αποτελεί ένα πλήρως τεκμηριωμένο ντοκουμέντο, συνοδευμένο από εκτενείς σημειώσεις του δημιουργού, για τον μεγάλο απεργιακό αγώνα των εργατών της Φίατ στην Ιταλία το 1969. Με παραστατικότητα και χωρίς μεγαλοστομίες, ο Μαυρίδης μεταφέρει το αγωνιστικό κλίμα από τις διαδηλώσεις, τις κινητοποιήσεις, τις συνελεύσεις των Ιταλών εργατών, ακόμα και από τις αντιφάσεις του κινήματος που τις κρίσιμες στιγμές, απέναντι στην αδιαλλαξία της εργοδοσίας και τον κρατικό αυταρχισμό, στάθηκε ενωμένο και έγινε παράδειγμα για το μέλλον. Ρεμπέτικο - Ιστορία και Πρωταγωνιστές Νίκος Κουφόπουλος και 14 σχεδιαστές (εκδόσεις Ελυζέ) Όσα και να γραφτούν για το Ρεμπέτικο και την ιστορία του, θα είναι πάντα λίγα. Ο Νίκος Κουφόπουλος με τα σενάριά του επιχειρεί και επιτυγχάνει να φωτίσει ακόμα περισσότερες πλευρές του καθαρά ελληνικού μουσικού και κοινωνικού φαινομένου. Σε συνεργασία με 14 σχεδιαστές καταγράφει σημαντικές στιγμές του ρεμπέτικου γύρω από τα απαγορευμένα τραγούδια και τα ρεμπέτικα της κατοχής, τους τεκέδες του Πειραιά, τους σμυρνέικους αμανέδες, τις απαγορεύσεις και τη λογοκρισία, τον Βαμβακάρη, τον Τσιτσάνη, τον Παπαϊωάννου, τον Μπαγιαντέρα, την Μπέλλου, τη Νίνου, τον Χατζιδάκι. Σε μια χρονιά με λοκντάουν και την πανδημία να μονοπωλεί τις ζωές μας, δεν θα μπορούσαν να λείψουν και τα ανάλογα κόμικς. «Οι Εγκλειστοι» του Περικλή Κουλιφέτη (εκδόσεις Μικρός Ήρως) είναι μια χιουμοριστική και μελαγχολική συνάμα καταγραφή των ατέλειωτων ωρών της καραντίνας που μοιράζονται ο Στάθης και το μισάνθρωπο καναρίνι του, ο Αγαθοκλής, ενώ το «Το Λέει η Επιστήμη» (αυτοέκδοση) του Πάνου Γερακάκη είναι μια συλλογή από σαρκαστικά στριπάκια με πρωταγωνιστές σε πολλά από αυτά τον «Μωυσή» πρωθυπουργό μας και τον εκπρόσωπό του, Σωτήρη Τσιόδρα. Αξιοσημείωτες για τη χρονιά που φεύγει ήταν επίσης οι δυο νέες περιοδικές ανθολογίες από τις εκδόσεις Μικρός Ήρως («Non Stop Comics», μια συλλογή από ιστορίες κυρίως δράσης και περιπέτειας, και «Μουσικά Καρέ», μια έκδοση που εξερευνά τη σχέση κόμικς και μουσικής), η συλλογική δουλειά «Τσοντοκόμικ» ως ένας ύμνος στο απενοχοποιημένο σεξ, και το «Ο Μαρίνος Ρούσος θα παίξει την Τρομπέτα του», ένα φλιπ κόμικς φτιαγμένο από Ελληνες δημιουργούς με τη τζαζ στο επίκεντρο, στη μνήμη του Soter Tas που έχασε τη ζωή του λίγο πριν φιλοτεχνήσει τη δική του συμμετοχή στο βιβλίο. Τέλος, δεν θα μπορούσε να λείπει από αυτόν τον απολογισμό η σπουδαία πρωτοβουλία του Τάσου Μαραγκού (ο οποίος κυκλοφόρησε μέσα στη χρονιά δυο νέα μικρά αλμπουμάκια και τη συνέχεια του εμβληματικού «Hard Rock») «Πενάκια εναντίον Γκλομπ», που συγκέντρωσε διαδικτυακά έργα πολλών δημιουργών με θέμα την αστυνομική βία και ασυδοσία. Στα αξιοσημείωτα επίσης η 5η συνέχεια του «1800» του Θανάση Καραμπάλιου, το 2ο μέρος από τα «Μυστήρια Πράματα» του Θανάση Πετρόπουλου, καθώς και οι δυο νέες εκδόσεις του κύκλου του «World War Sapiens» του Δημήτρη Καμένου, όλα από τη Jemma Press. Με την ευχή ότι του χρόνου θα μπορούμε να γράφουμε για ακόμη περισσότερα κόμικς, από το Καρέ Καρέ, Καλή Χρονιά! Πηγή
  2. Άκρως ενδιαφέρουσα χρονιά το 2019 για τα κόμικς, τόσο για την εξέλιξη της ίδιας της βιομηχανίας, αλλά και σχετικά με τις θεματικές που απασχόλησαν τις φετινές κυκλοφορίες. Στο κομμάτι των εκδοτικών, είχαμε την παρθενική εμφάνιση τουλάχιστον δύο εκδοτικών που μοιάζουν να φέρνουν έναν αέρα ανανέωσης στη βιομηχανία. Η πρώτη είναι η Ahoy Comics που κάθε τεύχος συνοδεύεται από μπόλικο έξτρα υλικό (κόμικς, ποιήματα, essays κλπ), δίχως να αυξάνεται η τιμή του(!) και η δεύτερη είναι η TKO Studios που κυκλοφορεί τις ιστορίες της σε τρεις μορφές: ψηφιακά, σε τεύχη, τα οποία κυκλοφορούν την ίδια μέρα και έρχονται μέσα σε μια όμορφη θηκούλα ή στο τυπικό τεύχος που περιέχει όλη την ιστορία μαζεμένη. Για μένα, οι προτάσεις τους ήταν αρκετός λόγος για να αγοράσω τεύχη, κάτι που σπάνια κάνω καθώς συνήθως προτιμώ να διαβάζω τις ιστορίες ολοκληρωμένες και μαζεμένες σε έναν τόμο, αλλά το ερώτημα είναι κατά πόσω αυτός ο πειραματισμός των δύο εταιριών ανοίξει το δρόμο και για άλλες παρόμοιες προσπάθειες που θα τονώσουν τις πωλήσεις. Θεματικά τώρα, αν και είναι αδύνατο να εντοπίσει κανείς μονάχα μία κυρίαρχη αφήγηση, δεδομένων των άπειρων κυκλοφοριών, προσωπικά παρατήρησα δύο θεματικές "εμμονές". Η πρώτη έχει να κάνει με το αστικό φαινόμενο του εξευγενισμού για το οποίο είδαμε τουλάχιστον τέσσερις κυκλοφορίες. Αυτός ο αριθμός σαφώς και είναι ελάχιστος συγκριτικά με το σύνολο των κυκλοφοριών, ωστόσο δείχνει πως η εκμετάλλευση του αστικού χώρου και οι επιπτώσεις της στις τοπικές κοινότητες αρχίζει να προβληματίζει τους καλλιτέχνες. Η δεύτερη τάση, που προς το παρόν περιορίζεται στους κόλπους της DC (και σε ελάχιστες ανεξάρτητες περιπτώσεις, βλ. The Wrong Earth), έχει να κάνει με μια στροφή πως τη σεναριακή και αισθητική αφέλεια της προ-Watchmen & Dark Knight Returns εποχής των υπερηρωικών κόμικς. Αυτή η τάση γίνεται εμφανής σε κυκλοφορίες όπως τα Green Lantern, Jimmy Olsen και Martian Manhunter, αλλά κορυφώνεται στο Doomsday Clock, το κομιξικό σίκουελ του Watchmen, στο οποίο η ελπίδα που συμβολίζει ο Superman, έρχεται σε σύγκρουση με τον κυνισμό του Dr. Manhattan, αποτελώντας παράλληλα τον ακρογωνιαίο λίθο του σύμπαντος της DC. Η επιστροφή σε παλιότερα υπερηρωικά μοτίβα φαίνεται ότι θα συνεχίσει και το 2020 με ιστορίες, όπως το πολυαναμενόμενο Adam Stranger του Tom King που θα κυκλοφορήσει σε λίγους μήνες. Ίσως αυτό να είναι ένα μεμονωμένο φαινόμενο της DC, ωστόσο έχει αρκετό ενδιαφέρον να παρακολουθήσουμε την πορεία του και αν τελικά θα καταφέρει να πείσει το κοινό πως μια υπερηρωική ιστορία μπορεί να είναι καλή, ακόμα και αν δεν είναι ωμά ρεαλιστική. Βέβαια, αυτή η τάση που μόλις αναφέρθηκε δεν θα είναι τόσο αισθητή στη φετινή λίστα και ο λόγος έχει να κάνει με τα κριτήρια επιλογής. Όπως πέρυσι, έτσι κι φέτος, για να μπει μια ιστορία κόμικ στη λίστα μας θα πρέπει (α) να έχει κυκλοφορήσει σε paperback μέσα στη χρονιά ή (β) να έχουν κυκλοφορήσει όλα τα τεύχη της μέσα στο 2019. 10. The White Trees (Image Comics) Στο The White Trees του Chip Zdarsky ακολουθούμε το ταξίδι τριών πατεράδων, πρώην πολεμιστών, να εντοπίσουν και να απελευθερώσουν τα δύο παιδιά τους από τους εχθρούς που του Zdarsky που απογειώνει το τελικό αποτέλεσμα, αφού καταφέρνει με απόλυτα οργανικό τρόπο να μας παρουσιάσει τις απαραίτητες πληροφορίες για το παρελθόν του κόσμου, αλλά και να εμβαθύνει στην περίπλοκη ψυχοσύνθεση των χαρακτήρων, ασκώντας παράλληλα μια έντονη κριτική στη χρήση της βίας, κυρίως μέσα απ' τον στωικό πρωταγωνιστή που κουβαλάει τις δικές του αμαρτίες και προσπαθεί να προχωρήσει πέρα απ' το βίαιο παρελθόν του. Αυτόν το γεμάτο βία κόσμο, οπτικοποιεί ιδανικά το δυναμικό και σεξουαλικά ωμό σχέδιο του Kris Anka, αλλά και ο υπέροχος πολύχρωμος χρωματισμός που προσφέρει μια ονειρική διάσταση στην ιστορία. Συνολικά, το The White Trees μπορεί να θεωρηθεί ως άλλη μια εξαιρετική στιγμή για την Image, αποτελώντας μια τολμηρή, οπτικά ελκυστική και σεναριακά ενδιαφέρουσα πρόταση της εκδοτικής. 9. Little Bird (Image Comics) Με μια πρώτη ματιά, το Little Bird δεν φαίνεται να είναι κάτι το ενδιαφέρον, άλλωστε έχουμε διαβάσει (και δει) άπειρες ιστορίες όπου μια ομάδα επαναστατών επιχειρεί να αντιμετωπίσει την καταπιεστική δικτατορία. Το ενδιαφέρον όμως με τη συγκεκριμένη ιστορία δεν είναι ακριβώς το τι θέλει να αφηγηθεί, αλλά ο τρόπος, αφού μέσα σε μόλις έξι τεύχη των 40 σελίδων, καταφέρνει να χτίσει έναν κόσμο που μοιάζει γνώριμος, αλλά και αρκετά διαφορετικός από αντίστοιχες απόπειρες, ενώ διαθέτει και το αισθητικά πανέμορφο σχέδιο του Ian Bertram που απογειώνει την λιτή, αλλά αποτελεσματική αφήγηση του πρωτοεμφανιζόμενου Darcy Van Poelgeest. 8. Ice Cream Man (Image Comics) Η αλήθεια είναι πως τα πρώτα τεύχη της ανθολογικής σειράς τρόμου Ice Cream Man του W. Maxwell Prince δεν εντυπωσιάζουν ιδιαίτερα. Όχι πως δεν είναι καλά, απλώς πρόκειται για ικανοποιητικές ιστορίες τρόμου που δύσκολα θα χαραχθούν στη μνήμη των αναγνωστών. Ωστόσο, οι φετινές ιστορίες (που έχουν μια ελαφριά σύνδεση η μια με την άλλη) φαντάζουν αισθητά πιο φρέσκες, έτοιμες να παίξουν με τα αφηγηματικά όρια του μέσου, κερδίζοντας έτσι επάξια μια θέση στη λίστα με τα καλύτερα της χρονιάς. 7. Green Lantern (DC Comics) Είναι γνωστή η αγάπη του Grant Morrison για τις αγνές, υπερηρωικές εποχές, οπότε αρκετά συχνά οι ιστορίες του τιμάνε με κάθε δυνατό τρόπο την προ-Watchmen εποχή. Το ίδιο μοτίβο, λοιπόν, ακολουθεί και η νέα του σειρά για τον Green Lantern, η οποία είναι γεμάτη με παλαβές ιδέες, όπως το trafficking πλανητών(!), και μια μαγευτική σχεδιαστική προσέγγιση από τον Liam Sharp που φέρνει έναν ανεξάρτητο αέρα. Εν ολίγοις, πρόκειται για μια τυπική Morrison-ική δημιουργία που πατάει τέρμα το γκάζι της παλαβομάρας με το αποτέλεσμα να είναι άκρως απολαυστικό. 6. Bezimena (Fantagraphics) Με επιρροή από την αρχαιοελληνική μυθολογία και συγκεκριμένα τον μύθο της Άρτεμις και του Ακταίωνα, τον οποίον η Άρτεμις μετέτρεψε σε ελάφι, όταν διαπίστωσε πως την παρακολουθούσε να κάνει μπάνιο, η Nina Bunjevac αφηγείται μια εξαιρετικά άβολη ιστορία. Πρωταγωνιστής είναι ο Benny, ένας ταλαιπωρημένος, σεξουαλικά καταπιεσμένος, νεαρός άντρας, ο οποίος μετά από πολλά χρόνια θα αντικρίσει τυχαία έναν παιδικό του έρωτα και θα αρχίσει να τον παρακολουθεί, οδηγώντας την πλοκή σε ένα κρεσέντο γεγονότων με έντονα ερωτικά και σουρεαλιστικά στοιχεία που βουτάνε τους αναγνώστες όλο και πιο βαθειά στην ταραγμένη ψυχοσύνθεση του. H επιλογή της Bunjevac να αφηγηθεί την ιστορία ακολουθώντας τον Benny και να επιχειρήσει μια ψύχραιμη και διεισδυτική ματιά στη ψυχολογία του, δίχως να επιδιώκει τον εκβιασμό συναισθήματος, είναι πραγματικά αξιοθαύμαστη και μετατρέπει το Bezimena σε ένα τολμηρό έργο τέχνης, μια συγκινητική κατάθεση ψυχής με σκοπό να εξορκιστούν προσωπικοί δαίμονες. 5. Bttm Fdrs (Fantagraphics) Το φαινόμενο του εξευγενισμού είναι ένα ζήτημα που ταλαιπωρεί πολλά αστικά κέντρα ανα τον κόσμο και το Bttm Fdrs του Ezra Claytan Daniels το προσεγγίζει με εντυπωσιακό τρόπο μέσα από το είδος του τρόμου. Η εμβάθυνση του σεναρίου είναι υποδειγματική, δίχως να καταλήγει ποτέ διδακτική, ενώ ο τρόμος συνυπάρχει αρμονικά με την κωμωδία χάρη στο καρικατουρίστικο και πολύχρωμο σχέδιο του Ben Passmore. Διαβάστε εδώ τη συνέντευξη μας τον Ezra Claytan Daniels. 4. Mister Miracle (DC Comics) Το Mister Miracle είναι, κατά πάσα πιθανότητα, η σπουδαιότερη δουλειά του Tom King. Ακολουθεί τις περιπέτειες του θεού Scott Free, στις οποίες έγγαμη ζωή και οικογένεια αναμειγνύονται με τον πόλεμο και τον αφανισμό. Ακολουθεί την πορεία του πρωταγωνιστή, από την δυστυχία και την κατάθλιψη στην ολοκλήρωση. Είναι ένα έργο σύνθετο, με έντονο σκεπτικισμό προς την εξουσία, την θρησκεία και την έννοια της ευτυχίας. Είναι ένα έργο σκληρό, τραγικό, αλλά ταυτόχρονα ελπιδοφόρο και κωμικό. Είναι πανέμορφο, με το σχέδιο του Mitch Gerads να είναι πραγματικό κομψοτέχνημα, με όλη τη σημασία της λέξης. Είναι ένα έργο αριστουργηματικό! -Σόλωνας Παπαγεωργίου 3. The Structure Is Rotten, Comrade (Fantagraphics) Ένας νεαρός αρχιτέκτονας θέλει να βοηθήσει τον -επίσης αρχιτέκτονα- πατέρα του να υλοποιήσει το όραμα του για την αστική ανάπλαση μιας ολόκληρης πόλης. Ωστόσο, τα υπερφιλόδοξα σχέδια τους να γεμίσουν την πόλη με τσιμέντο βρίσκουν εμπόδιο τις αντιδράσεις των κατοίκων, οι οποίοι όχι μόνο θα χάσουν τα σπίτια τους, αλλά και τα σύμβολα-φορείς της συλλογικής τους μνήμης. Μια καυστική, γεμάτη (οπτικό) χιούμορ, κριτική στις μοντερνίστικες ουτοπίες, με έξυπνο σενάριο και ένα εξαιρετικά εκκεντρικό σχέδιο, το οποίο ωθεί το μέσο στα αφηγηματικά του όρια και μάλλον είναι το αγαπημένο μου της χρονιάς. Οι αρχιτέκτονες θα το λατρέψουν, αρκεί να μην έχουν θεοποιήσει προσωπικοτήτες μεγαθήρια, όπως ο Le Corbusier, ενώ όλοι οι υπόλοιποι θα βρεθούν απέναντι σε μια απ' τις πιο ιδιαίτερες προτάσεις της χρονιάς, η οποία ίσως τους ξενίσει με τις αρχιτεκτονικές αναφορές, αλλά διάολε, αξίζει μια και δύο και τρεις αναγνώσεις! 2. These Savage Shores (Vault Comics) Το όνομα του Ινδού Ram V ίσως να μην σας λέει και πολλά, αλλά καλού κακού σημειώστε το κάπου, γιατί το μέλλον του στο χώρο των κόμικς φαίνεται λαμπρό, αν κρίνουμε απ' το σπουδαίο These Savage Shores. Μέσα σε πέντε, αριστοτεχνικά αφηγημένα τεύχη, ξεδιπλώνει μια ιστορία όπου οι μύθοι της Ανατολής (Raakshasa) συναντούν εκείνους της Δύσης (Βρυκόλακες) με φόντο της βρετανικές αποικίες στην Ινδία. Όλα λειτουργούν στην εντέλεια σε μια σειρά που ισορροπεί ιδανικά ανάμεσα στην ενδιαφέρουσα ιστορία με τις πολιτικές προεκτάσεις για να μας υπενθυμίσει πως τα σημάδια της αποικιοκρατίας ακόμα δεν έχουν φύγει από περιοχές όπως η Ινδία. 1. Glenn Ganges in: River at Night Τι ακριβώς είναι το River at Night; Είναι μια ιστορία για τις αυπνίες του πρωταγωνιστή της, αλλά παράλληλα και μια σειρά διάσπαρτων σκέψεων σχετικά με τη φύση του χρόνου. Είναι μια ιστορία που ενώ θα έπρεπε να είναι τρομερά βαρετή, καταφέρνει να διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον, ωθώντας τις αφηγηματικές ικανότητες του είδους στα άκρα. Είναι μια δουλειά χρόνων που φέτος κυκλοφόρησε μαζεμένη σε έναν όμορφο τόμο για να τον διαβάζουμε ξανά και ξανά, θαυμάζοντας την διακριτική ιδιοφυία του Kevin Huizenga. Με άλλα λόγια, είναι η καλύτερη κυκλοφορία της χρονιάς. Το άρθρο το βρίσκετε και εδώ.
  3. Tα 10 κόμικς που αγαπήσαμε περισσότερο το 2019 Μετά από την ανασκόπηση των ελληνικών κόμικ για το 2019, περνάμε στην αμερικάνικη αγορά. Η χρονιά που πέρασε μας έφερε πολλούς νέους τίτλους αλλά και κάποιες σημαντικές σειρές που ολοκληρώθηκαν. Προσπαθήσαμε να ξεχωρίσουμε τις 10 καλύτερες νέες σειρές και να κάνουμε μία τιμητική αναφορά σε κάποιες από αυτές που ολοκληρώθηκαν. Σε γενικές γραμμές, μετά από χρόνια η Marvel έκανε μία χρονιά με πολύ καλά event, τόσο το κεντρικό της (War of the Realms) όσο και τα επιμέρους (Absolute Carnage) ξανά ζέσταναν τις -απογοητευμένες από τη μετριότητα- καρδιές μας ενώ με το House of X/ Powers of X, ήρθε η επανεκκίνηση των X-Men που όλοι και όλες περιμέναμε. Από την άλλη, η DC άπλωσε το Year of the Villain σε όλους τους τίτλους και μας άφησε και κάποια διαμαντάκια ενώ το Black Label -η σειρά «ενήλικων» τίτλων- παίρνει σιγά σιγά τα πάνω της. Όσον αφορά τη σειρά κόμικ τρόμου που «τρέχει» κάτω από το γενικό τίτλο Hill House, ξεχωρίσαμε κάποια ενδιαφέροντα πράγματα που όμως είναι στα πρώτα τους βήματα και για αυτό δεν πήραν κάποια θέση σε αυτή τη λίστα — ελπίζουμε για του χρόνου. Τέλος, σε σχέση με την Image, έβγαλε κάπως λιγότερους τίτλους συγκριτικά με άλλες χρονιές ενώ είδε σπουδαίες σειρές της να φτάνουν στο τέλος τους (Black Science, East of West, Wicked + Divine). Όμως αυτό δεν την εμπόδισε να δώσει εξαιρετικές νέες σειρές και, όπως θα δείτε, να καταλάβει τη 2η θέση στη λίστα της χρονιάς. Αυτά από εμάς εισαγωγικά, απολαύστε τώρα τις επιλογές μας… 10 – War of the Realms (Marvel) Η πολυετής ιστορία του Jason Aaron για τον Thor δεν είναι μονάχα μια απ’ τις καλύτερες ιστορίες του χαρακτήρα, αλλά και μια απ’ τις ελάχιστες, σταθερά καλές ιστορίες της Marvel για τη δεκαετία που μας αφήνει. Έτσι, γίνεται εύκολα κατανοητός ο λόγος που οι προσδοκίες μας για το φινάλε της ιστορίας ήταν εξαιρετικά μεγάλες. Ευτυχώς, ο Jason Aaron κατάφερε να ολοκληρώσει με τον καλύτερο τρόπο το σπουδαίο του run στον χαρακτήρα με το comic book event War of the Realms. Αποτελούμενο από 6 βασικά τεύχη και 57 tie-ins και με την σημαντική παρουσία πολλών αγαπημένων χαρακτήρων, το War of the Realms μας προσφέρει πλουσιοπάροχες δόσεις δράσης, σπουδαίο σχέδιο δια χειρός Russell Dauterman και Matt Wilson (χρώμα) κερδίζοντας επάξια μια θέση ανάμεσα στα καλύτερα events στην ιστορία του μέσου, παρέα με το Secret Wars της Marvel και τα δύο Crisis της DC. 9 – Absolute Carnage (Marvel) Το φετινό μεγάλο event της Marvel ήταν από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις της χρονιάς. O Donnie Cates (Guardians of the Galaxy) και ο Ryan Stegman (Superior Spider-man) ετοιμάζοντας το έδαφος ήδη από το πολύ καλό run τους στο Venom φτιάχνουν μία από τις πιο απολαυστικές ιστορίες των υπερηρωικών κόμικ τα τελευταία χρόνια. ΣτοAbsolute Carnage ο Venom στην προσπάθειά του να προστατέψει τον γιό του Dylan θα βρεθεί να αντιμετωπίζει έναν από τους πιο επικίνδυνους κακούς της Marvel: τον Kletus Cassaday (κατά κόσμο Carnage). Και όπως είναι φυσικό αυτή η συνάντηση δεν μπορεί παρά να δημιουργήσει το απόλυτο… μακελειό. Οι Cates και Stegman καταφέρνουν να δημιουργήσουν μία χορταστική ιστορία με πολύ γρήγορους ρυθμούς και ατελείωτη δράση, η οποία, αν και με κάποιες προβληματικές (όπως το απότομο τέλος της ή η άμεση σύνδεσή της με το κόμικ του Venom), καταφέρνει παρόλα αυτά να εντυπωσιάσει και να προσφέρει στον αναγνώστη μία απλοποιημένη πλοκή μεν, απόλυτα διασκεδαστική ιστορία δε. Μπορούμε να πούμε λοιπόν ότι το Absolute Carnage για αυτό που είναι, είναι εξαιρετικό. Και αυτό είναι που έχει την περισσότερη σημασία. 8 – Harleen (DC Black Label) Το Harleen ήταν ένα κόμικ που οι περισσότεροι από εμάς δεν περιμέναμε με τίποτα ότι θα ήταν τόσο καλό. Το κόμικ του Stjepan Sejic (Sunstone, Ravine) εκδόθηκε από το Black Label imprint της DC και επιχειρεί να διηγηθεί μια πιο ενήλικη και διαφορετική εκδοχή της Harley Quinn. Στο κόμικ παρακολουθούμε τα πρώτα βήματα της νεαρής ψυχιάτρου Harleen Quinzel και πώς η μοιραία κατάληξή της στο Arkham Asylum θα την οδηγήσει στο να γίνει η γνωστή σε όλους μας supervillain αλλά και το αντικείμενο πόθου/κακοποίησης του Joker. Το Harleen είναι μία ιστορία 3 τευχών με 65 περίπου σελίδες το κάθε τεύχος, με σφιχτοδεμένη πλοκή και εξαιρετικό ρυθμό. Αυτό όμως που κάνει το κόμικ να ξεχωρίζει είναι ο σκοτεινός τόνος του και τα ευαίσθητα σημεία που επιχειρεί να αγγίξει. Το κόμικ επιστρέφει τη Harley Quinn στις ρίζες της και επιλέγει να εξερευνήσει τη χειριστική σχέση της με τον Joker, αλλά και να δώσει μία εξήγηση για το πώς μπορεί ένας απλός άνθρωπος να μεταπηδήσει από τη μία στιγμή στην άλλη στην τρέλα. Το Harleen είναι μία πιο σκοτεινή εκδοχή ενός από τα γνωστότερα κόμικ ζευγάρια και σίγουρα ένα από τα πιο ενδιαφέροντα και αξιόλογα κόμικ της φετινής χρονιάς. 7 – Miles Morales (Marvel) Η σειρά Spider-Man, που ξεχώρισε το 2019 δεν είχε τον ιστορικό τίτλο Amazing Spider-Man, ούτε καν είχε πρωταγωνιστή τον Peter Parker. Αντιθέτως ήταν η σειρά Miles Morales: Spider-Man του Saladin Ahmed με πρωταγωνιστή έναν διαφορετικό Spider-Man, τον Miles, έναν μαύρο έφηβο Αραχνάκια, ο οποίος πρέπει να συνδυάσει τα καθήκοντα του friendly neighborhood Spider-Man με την καθημερινή ρουτίνα του σχολείου. Είναι αυτός ο Spider-Man που πρωταγωνίστησε στην animation έκπληξη του Spider-Man: Into The Spider-verse. Αυτό που κάνει τον τίτλο να ξεχωρίζει είναι η φρεσκάδα που δίνει η νεότητα του Miles. Είναι ένας έφηβος της εποχής μας και αυτό τον κάνει πολύ διαφορετικό από οποιονδήποτε άλλον Spider-Man και ο Ahmed προσπαθεί να το τονίσει αυτό, αφού και ο ίδιος είναι ένας νέος και ταλαντούχος συγγραφέας και ως εκ τούτου δεν χρειάζεται να δεσμεύεται από το παρελθόν, αλλά κυρίως θέλει να στρέψει την προσοχή μας στο μέλλον παρουσιάζοντάς μας το δικό του όραμα για τον χαρακτήρα του. Αυτή την αντίθεση νέου – παλιού μάλιστα τη διακωμωδεί παρουσιάζοντας ήδη απ’ τα πρώτα τεύχη στην ιστορία τον Rhino, έναν απ’ τους κλασσικούς villains του Spider-Man, ο οποίος όμως εδώ εμφανίζεται γερασμένος και κουρασμένος και ως εκ τούτου η επαφή του με τον Miles καταδεικνύει το χάσμα γενεών που υπάρχει μεταξύ τους. Θα μπορούσαμε να τον κατανοήσουμε και ως έναν συμβιβασμένο villain, όπου ο Ahmed θέλει να μας πει ότι έδωσε ό,τι είχε να δώσει στην εποχή του που ντυνόταν σαν ρινόκερος και τρόμαζε τα πλήθη. Πλέον, στην εποχή της έκρηξης της τεχνολογίας, τέτοιοι ήρωες δεν μπορούν να κάνουν τίποτα άλλο παρά να παραιτηθούν και να αφήσουν τη θέση τους σε μία νέα γενιά villains που συμβαδίζει με την εποχή της. Διαφορετικά το ξαναζέσταμα villains σαν τον Rhino θα οδηγήσει στη γελοιοποίηση τους. Έτσι λοιπόν ο Ahmed παρουσιάζει τον Rhino αρκετά συνειδητοποιημένο ως προς τις δυνατότητές του, αποτίοντας έτσι φόρο τιμής στο παρελθόν του Spider-Man αλλά στέλνοντας ταυτόχρονα το μήνυμα ότι σε αυτή τη σειρά δεν θα δούμε ξαναζεσταμένα σενάρια του παρελθόντος. 6 – The White Trees (Image comics) Στο The White Trees του Chip Zdarsky ακολουθούμε το ταξίδι τριών πατεράδων, πρώην πολεμιστών, να εντοπίσουν και να απελευθερώσουν τα δύο παιδιά τους από τους εχθρούς που τα έχουν απαγάγει. Το σενάριο του Zdarsky καταφέρνει με απόλυτα οργανικό τρόπο να μας παρουσιάσει τις απαραίτητες πληροφορίες για το παρελθόν του κόσμου, αλλά και να εμβαθύνει στην περίπλοκη ψυχοσύνθεση των χαρακτήρων, ασκώντας παράλληλα μια έντονη κριτική στη χρήση της βίας, κυρίως μέσα απ’ τον στωικό πρωταγωνιστή που κουβαλάει τις δικές του αμαρτίες και προσπαθεί να προχωρήσει πέρα απ’ το βίαιο παρελθόν του. Αυτόν το γεμάτο βία κόσμο, οπτικοποιεί ιδανικά το δυναμικό και σεξουαλικά ωμό σχέδιο του Kris Anka, αλλά και ο υπέροχος πολύχρωμος χρωματισμός του Matt Wilson που προσφέρει μια ονειρική διάσταση στην ιστορία. Συνολικά, το The White Trees μπορεί να θεωρηθεί ως άλλη μια εξαιρετική στιγμή για την Image, αποτελώντας μια τολμηρή, οπτικά ελκυστική και σεναριακά ενδιαφέρουσα πρόταση της εκδοτικής. Στο The White Trees του Chip Zdarsky ακολουθούμε το ταξίδι τριών πατεράδων, πρώην πολεμιστών, να εντοπίσουν και να απελευθερώσουν τα δύο παιδιά τους από τους εχθρούς πο του Zdarsky που απογειώνει το τελικό αποτελέσμα, αφού καταφέρνει με απόλυτα οργανικό τρόπο να μας παρουσιάσει τις απαραίτητες πληροφορίες για το παρελθόν του κόσμου, αλλά και να εμβαθύνει στην περίπλοκη ψυχοσύνθεση των χαρακτήρων, ασκώντας παράλληλα μια έντονη κριτική στη χρήση της βίας, κυρίως μέσα απ’ τον στωικό πρωταγωνιστή που κουβαλάει τις δικές του αμαρτίες και προσπαθεί να προχωρήσει πέρα απ’ το βίαιο παρελθόν του. Αυτόν το γεμάτο βία κόσμο, οπτικοποιεί ιδανικά το δυναμικό και σεξουαλικά ωμό σχέδιο του Kris Anka, αλλά και ο υπέροχος πολύχρωμος χρωματισμός του Matt Wilson που προσφέρει μια ονειρική διάσταση στην ιστορία. Συνολικά, το The White Trees μπορεί να θεωρηθεί ως άλλη μια εξαιρετική στιγμή για την Image, αποτελώντας μια τολμηρή, οπτικά ελκυστική και σεναριακά ενδιαφέρουσα πρόταση της εκδοτικής. 5 – DIE (Image Comics) Ο Kieron Gillen (σενάριο), μετά από το Wicked + The Divine, συνεργάζεται με τη σχεδιάστρια Stephanie Hans για να μας χαρίσουν μία σκοτεινή αποδόμηση του DnD που θα μας φέρει αντιμέτωπους με τέρατα, μάγους αλλά και με τη διάψευση των νεανικών προσδοκιών. Μία παρέα εφήβων ξεκινούν ένα νέο rpg και με την πρώτη ζαριά εξαφανίζονται για να εμφανιστούν μετά από δύο χρόνια · ένας από αυτούς λείπει, ένας έχασε το χέρι του και κανένας δεν μιλάει για αυτό που τους συνέβη. Μετά από χρόνια, όντας μεσήλικες πλέον, θα επιστρέψουν στον κόσμο του παιχνιδιού, θα αντικρίσουν ξανά τον φίλο τους και θα εμπλακούν για ακόμα μία φορά στην περιπέτεια ενός κόσμου που δεν γνωρίζουν καν αν είναι πραγματικός. Το Jumanji συναντιέται με το It για να κάνει κομμάτια όλα τα κλισέ των παιχνιδιών rpg αλλά και να μας υποχρεώσει να σκεφτούμε τη διαδρομή της ζωής μας υπό νέο πρίσμα: με τι ελπίδες και όνειρα ξεκινήσαμε, πού πραγματικά βρεθήκαμε αλλά και τι είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε για να αποκτήσουμε μία νέα ευκαιρία. 4 – Silver Surfer Black (Marvel) Τον τελευταίο καιρό, ο Donny Cates μας προσφέρει μερικές απ’ τις πιο ενδιαφέρουσες ιστορίες της Marvel με το Silver Surfer: Black να μην αποτελεί εξαίρεση. Μέσα σε μόλις πέντε τεύχη, ο Cates στέλνει τον πρωταγωνιστή του σε ένα κοσμικό ταξίδι προς την κόλαση με απώτερο στόχο να επιστρέψει αναγεννημένος. Η ιστορία είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και σέβεται σε μεγάλο βαθμό την ιστορία του χαρακτήρα, οπότε οι αναγνώστες δύσκολα θα μείνουν ανικανοποιήτοι σε αυτόν τον τομέα. Ακόμα, όμως, κι αν συμβεί κάτι τέτοιο, το αδιανόητα όμορφο σχέδιο του Tradd Moore είναι ο απαραίτητος λόγος για να διαβάσει κανείς την ιστορία στη μεγαλύτερη δυνατή έκδοση. Βγαλμένο λες απ’ τη δεκαετία του ’60, το σχέδιο φαντάζει διαρκώς ρευστό, αποτυπώνοντας με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο τις κοσμικές και αρκούντως τριπαριστές περιπέτειες του Silver Surfer. 3 – Little Bird (Image) Τι βγαίνει όταν ανακατέψεις το western και την αισθητική του Akira με τους αρχαίους μύθους των Ινδιάνων; Ένα παράξενο υβρίδιο το οποίο ακούει στο όνομα Little Bird και ήρθε από το πουθενά για να εκπλήξει. Το Little Bird είναι γεμάτο από βία, δράση και αδρεναλίνη. Ο Darcy Van Poelgeest στο ντεμπούτο του στα κόμικς καταφέρνει να πλέξει μία ιστορία η οποία δανείζεται στοιχεία από τις post apocalyptic δυστοπίες, από τα western αλλά και από ινδιάνικους μύθους. Το δυνατό όμως σημείο του Little Bird είναι το σχέδιό του. O Ian Betram και η δουλεία του είναι απλά καταπληκτική. Το σχέδιό του αγγίζει τα όρια του σουρεαλιστικού, ενώ τα εξαιρετικά τοπία του και οι άρτια χορογραφημένες μάχες κάνουν τις σελίδες του κόμικ να ζωντανεύουν μπροστά στα μάτια του αναγνώστη. Το Little Bird είναι χωρίς αμφιβολία, μία ιστορία που ήρθε από το πουθενά και αποδεικνύει ότι για άλλη μία φορά μικρότερες εταιρίες όπως η Image είναι ικανές να δημιουργήσουν ιστορίες οι οποίες μπορούν να ανταγωνιστούν ισάξια τα “μεγαθήρια” της DC και της Marvel. 2 – Joker Year of the Villain (DC) Αυτό που κάνει το Year of the Villain εξαιρετικό, είναι η ανάγνωση πάνω στον χαρακτήρα του Joker. Η ιστορία διαδραματίζεται σε ένα διαφορετικό Gotham ενώ ο “αφηγητής” της ιστορίας είναι ο Jeremy, ένας άνθρωπος ψυχικά ασθενής, ο οποίος βρίσκει ελπίδα μέσα από το πρόσωπο του Joker και αποφασίζει να τον βοηθήσει να καταστρώσει το επόμενό του σχέδιο. O Carpenter πατώντας στα χνάρια παλιότερων ιστοριών με επίκεντρο τον Joker όπως το “Arkham Asylum” του Morrison και το “Joker” του Brian Azzarello επιλέγει να μιλήσει για τον διάσημο αυτό χαρακτήρα μέσα από τη σκοπιά της ψυχανάλυσης. Έχουμε λοιπόν μία εξαιρετική μικρή ιστορία με όμως πολύ δύσκολο και ευαίσθητο περιεχόμενο. Μέσα από τις περίπου 40 σελίδες του ο Carpenter μιλάει για την ψυχική ασθένεια και το πώς αυτή αντιμετωπίζεται από την ίδια την κοινωνία, η οποία πολλές φορές επιλέγει είτε να την αγνοεί είτε να την ηρωοποιεί, θυματοποιώντας όμως είτε με τον έναν είτε με τον άλλον τρόπο τους ανθρώπους που βασανίζονται από τις ψυχικές ασθένειες. Το Year of the Villain λοιπόν είναι μία σκοτεινή αλλά συνάμα εξαιρετική ιστορία, η οποία βάζει τον αναγνώστη σε σκέψεις και προσφέρει κάτι πολύ διαφορετικό από αυτό που έχουμε συνηθίσει από την ίδια την DC ειδικά τα τελευταία χρόνια. Τιμητική αναφορά (κόμικ που ολοκληρώθηκαν μεσα στο 2019) Giant Days (Boom Box) Η σειρά ολοκληρώθηκε φέτος με τον καλύτερο τρόπο, κερδίζοντας δύο βραβεία Eisner (best continuing series, best humor publication) και θυμίζοντας μας ότι τα κόμικ, πέρα από φανταστικούς κόσμους, εντυπωσιακούς ήρωες και ηρωίδες, είναι απολύτως ικανά να μας μιλήσουν για την καθημερινότητα που ζούμε. Το έργο των John Allison (σενάριο) Lissa Treiman, Max Sarin (σχέδιο) ακολούθησε τη διαδρομή τριών φοιτητριών, των Susan, Esther καιDaisy, από την πρώτη μέρα στο πανεπιστήμιο μέχρι την αποφοίτηση. Με χιούμορ, ευαισθησία και διαισθητική ματιά, το Giant Days, μέσα σε 54 τεύχη, μας μίλησε για τη φιλιά, τις σχέσεις, τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει σήμερα μία νέα γυναίκα στις σπουδές, την εργασία και τη ζωή της. Η σειρά μας έδωσε ρεαλιστικούς, πολυδιάστατους χαρακτήρες που ωρίμασαν και άλλαξαν μαζί, διατηρώντας η κάθε μια και ο καθένας την ιδιαιτερότητα της/του. Σε αυτές τις μέρες που -όπως εξήγησε ο σεναριογράφος- φαντάζουν γιγάντιες γιατί σε διαμορφώνουν σαν άτομο και καθορίζουν με χίλιους τρόπους τη ζωή σου, είναι αφιερωμένο το Giant Days και θα μας λείψει. East of West (Image) Σε μία εποχή όπου μεσουρανούν οι απλουστευμένες και εύπεπτες ιστορίες, το East of West έχει χαρακτηριστεί ως ένα από τα πιο πολύπλοκα κόμικς της δεκαετίας. Γραμμένο από τον Jonathan Hickman (House of X/Powers of X) έναν από τους καλύτερους σεναριογράφους κόμικς των καιρών μας και εικονογραφημένο από τον Nick Dragotta, το εν λόγω κόμικ ολοκλήρωσε φέτος την ιστορία του στα 45 κεφάλαια. Το εν λόγω κόμικ είχε χαρακτηριστεί (και όχι άδικα) ως το Game of Thrones των αμερικανικών κόμικς καθώς η δύσκολη και πολυπρόσωπη αφήγησή του δημιούργησαν μια ιστορία δολοπλοκιών και παιχνιδιών συνωμοσίας με φόντο μία post apocalyptic δυστοπία. Και μπορεί τα σχέδια για μία τηλεοπτική μεταφορά εν τέλει να ναυάγησαν, το σίγουρο όμως είναι ότι το East of West με την ολοκλήρωσή του κατέληξε να είναι ένα από καλύτερα κόμικς της χρονιάς και ίσως το πιο έξυπνο και σύνθετο κόμικς της δεκαετίας. Batman του Tom King (DC) Το run του Tom King στον Batman μόνο απαρατήρητο δεν πέρασε από το comic κοινό. Λατρεύτηκε από κάποιους, μισήθηκε από άλλους, πάντως σίγουρα απασχόλησε έντονα τους comic αναγνώστες τα τελευταία χρόνια και ήταν μία απ’ αυτές τις σειρές που ξεχώρισαν απ’ την Rebirth περίοδο της DC. Και τι δεν έκανε με τον Batman ο Tom King (ο δημιουργός που έλαμψε μέσα απ’ το Mr. Miracle και τον Vision). Προσπαθώντας να αναδιαμορφώσει εκ βαθέων τον χαρακτήρα του Batman, μας επέστρεψε στις καταβολές του. Καλύτερη στιγμή του run -η οποία πρέπει ήδη να θεωρείται κλασσική- ήταν το War of Jokes and Riddles που ξεκινά βάζοντας το Εγώ του Batman στο περιθώριο και εστιάζοντας περισσότερο στις δυνάμεις που το περικυκλώνουν και βρίσκονται σε αντιδιαμετρική αντίθεση μαζί του. Από την μία ο προαιώνιος εχθρός του πνεύματος του αστικού νόμου, το βάρβαρο και χαοτικό Αυτό του Joker και από την άλλη το υπολογιστικό Υπερεγώ του Riddler. Δεν είναι άλλωστε και τυχαίο που για αυτό τον ρόλο επιλέχθηκε ο Riddler, ο οποίος προήλθε σαν μια εξέλιξη του ίδιου του Joker, όπως ακριβώς και ο πολιτισμός βασίζεται, εν μέρει, στις λειτουργίες διαρρύθμισης και ελέγχου των ενστίκτων. Η πολλές φορές άλογη βία η οποία εναλλάσσεται με τα αστεία και την ωμή κυνικότητα του Clonwed Prince of Crime αντιπαραβάλλεται με την μεθοδικότητα και την οξύνοια του Riddler, ο οποίος στην παρούσα ιστορία δεν φαίνεται απλά αναβαθμισμένος, αλλά σε θέση να αντιμετωπίσει, λεκτικά, σωματικά και πολιτικά, την σημασία ενός αρχετυπικού villain όπως ο Joker. Φυσικά ο Tom King μας χάρισε και άλλες μεγάλες στιγμές σε αυτά τα 85 τεύχη του run του, το οποίο έγινε και αντικείμενο ευρύτερης συζήτησης σε στιγμές όπως ο γάμος του Batman με την Catwoman, με τον οποίο ασχολήθηκαν οι New York Times (με τον πιο λανθασμένο τρόπο). Δεν κρυβόμαστε. Θα μας λείψει ο Tom King και η Gotham που δημιούργησε. Ο Batman μπορεί πέρσι να έγινε 80 χρονών όμως στα χέρια του King φαινόταν σαν να είχε ακόμα κάτι νέο να μας πει. Κι αυτό δεν είναι εύκολο αν το πετύχει ένας δημιουργός. Καθόλου εύκολο. 1 – House of X / Powers of X (Marvel) Οι X-Men ήταν η πληγή της Marvel εδώ και χρόνια. Σε ένα βαθμό ως επιλογή της εταιρίας για να πιέσει τη FOX που είχε τα κινηματογραφικά δικαιώματα, σε ένα βαθμό όμως και ως αδυναμία της να ανανεώσει τη δυναμική των μεταλλαγμένων και να τους φέρει στη νέα εποχή. Με την επαναφορά των δικαιωμάτων στη Marvel να διευκολύνει την κατάσταση, ο Jonathan Hickman ήρθε για να σώσει την κατάσταση μέσα από δύο σειρές έξι τευχών (House of X/ Powers of X) που διαπλέκονται με απρόσμενους τρόπους και ξαναζωντανεύουν, με κάθε τρόπο, τόσο τους X-Men όσο και όλους τους μεταλλαγμένους, σε όποιο στρατόπεδο και αν βρέθηκαν τα προηγούμενα χρόνια. Δίπλα στο Hickman στάθηκαν οι Pepe Laraz και Rubens Silva · μέσα από την εξαιρετική δουλειά τους, απέκτησε υπόσταση το νησί της Krakoa όπου δημιουργήθηκε το νέο έθνος-κράτος που περιλαμβάνει όλους τους μεταλλαγμένους. Στην ηγεσία τους ενώθηκαν όλες οι παλιές ομάδες σε μία απρόσμενη συμμαχία που περιλαμβάνει από τη Jean Grey και την Emma Frost μέχρι τον Xavier και το Magneto αλλά και τον Apocalypse. Μέσα από τη γέννηση του κράτους, συντίθενται οι αντιτιθέμενες τάσεις μέσα στους μεταλλαγμένους, η σύγκρουση με την ανθρωπότητα και η προσπάθεια συνύπαρξης με αυτή. Οι προκλήσεις και οι κίνδυνοι τίθενται σε μία πραγματικά νέα βάση, όπως, αντίστοιχα και τα διλήμματα, που θα διχάσουν πρωταγωνιστές και πρωταγωνίστριες, πέρα από απλές διαιρέσεις «καλού»-«κακού». Οι X-men επανασυνδέονται με σύγχρονα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα σε ένα πανέξυπνο σενάριο που ανοίγει μία νέα εποχή με τον καλύτερο τρόπο. Πηγή
  4. Το 2019 μέσα από τα καρέ που μας πρόσφερε η ελληνική κόμικ σκηνή… Ένα ακόμα έτος φτάνει στο τέλος του… Και λίγο πριν την αυγή του νέου έτους (και φέτος μιας νέας δεκαετίας) κοιτάς πίσω και κάνεις μια ανασκόπηση των γεγονότων που σημάδεψαν τόσο εσένα σε προσωπικό επίπεδο, όσο και τον κόσμο, σε κοινωνικό, πολιτικό ή ακόμα και σε πολιτισμικό επίπεδο. Ο χώρος της τέχνης ευδοκίμησε ιδιαίτερα φέτος, αλλά συνέχισε να μετατρέπεται όλο και περισσότερο σε ένα αγοραστικό προϊόν. Το ίδιο δεν μπορεί να ειπωθεί και για τα κόμικς, την 9η τέχνη, τα οποία έως και σήμερα παραμένουν μια από τις αγνότερες τέχνες. Παρακάτω πρόκειται να επιχειρήσουμε μία ανασκόπηση της χρονιάς για την ελληνική κόμικ σκηνή. Το 2019 αποτέλεσε μια από τις παραγωγικότερες χρονιές της ελληνικής κόμικς σκηνής, αφού τυπώθηκαν παραπάνω από 300 νέες δουλειές που διανεμήθηκαν στα διάφορα φεστιβάλ, βιβλιοπωλεία, περίπτερα κλπ. Μαζί με αυτή την άνοδο ήρθε και μια άλλη άνοδος, πρωτοποριακή για την Ελλάδα, εκείνη των ψηφιακών κόμικς. Μέσα στη χρονιά όμως, άνοιξαν και πολλές νέες συζητήσεις. Αναδύθηκαν ερωτήματα σχετικά με το μέλλον του χώρου στην ελληνική πραγματικότητα. Μερικά από τα κυριότερα ερωτήματα που έφεραν και φέρουν οι εποχές της ψηφιοποίησης των κόμικς είναι εάν το έντυπο πεθαίνει, εάν η κοινωνία επιλέγει να διαθέσει χρήματα αποκλειστικά σε mainstream πράγματα παραλείποντας την ανεξάρτητη σκηνή και τα «underground» ρεύματα, αλλά και εάν πλέον τα κόμικς, υπάρχουν αποκλειστικά για τον ρομαντισμό, και το νοσταλγικό κοινό. Η Ψηφιακή Ένατη Τέχνη Φέτος, η ελληνική κοινότητα προσπάθησε να κάνει κάποια σημαντικά βήματα προσπαθώντας τόσο να εκμοντερνιστεί όσο και να συστηθεί σε ένα ευρύτερο κοινό. Οι πρωταγωνιστές αυτής της προσπάθειας ήταν οι ίδιοι οι δημιουργοί κόμικς. Μια περιήγηση στα social media μερικών δημιουργών και θα βρεθεί κάποιος αντιμέτωπος με τακτικά δημοσιεύματα χιουμοριστικών, σατυρικών, πολιτικών στριπς –ή ακόμα και ολοσέλιδων-, teasers για επερχόμενες δουλειές, fan arts ή και με σκηνές από τα ατελιέ ή τα artists alleys στα φεστιβάλ… Πλέον οι καλλιτέχνες επιδεικνύουν την δουλειά τους, σε μια διαρκή προσπάθεια να κερδίσουν κοινό, προσπαθώντας να διευρύνουν τους ορίζοντες τους, με μια πιο εξωστρεφή πολιτική σε σχέση με τα παλαιότερα χρόνια που η 9η τέχνη περιοριζόταν μονάχα στο χαρτί, το οποίο έπρεπε να πας μέχρι το περίπτερο ή το βιβλιοπωλείο της γειτονιάς για να το πάρεις. Πέρα από τους δημιουργούς όμως, και διάφορα ψηφιακά περιοδικά και sites ενισχύουν αυτή την αντίληψη. Sites όπως το socomic.gr, που επί σειρά ετών διαδίδει την ιδέα πως καθημερινά μπορείς να διαβάσεις κόμικς από οποιαδήποτε ηλεκτρονική συσκευή έχεις στην κατοχή σου, και περιοδικά όπως το φετινό «Comic Cultura», που κάθε δύο μήνες παρέχει ένα 68-σελίδων ψηφιακό περιοδικό κόμικς με στήσιμο εντύπου, τόσο με έργα Ελλήνων δημιουργών όσο και με αρθρογραφία γύρω από την 9η τέχνη, που διανέμεται εντελώς δωρεάν μέσα από την διαδικτυακή πλατφόρμα του issuu.com. Τα κύρια ρεύματα της ελληνικής κόμικ σκηνής Ένα από τα αξιοπερίεργα του έτους όμως, είναι ότι η ραγδαία ανάπτυξη του ψηφιακού τομέα φέρνει και την εξάπλωση στον έντυπο χώρο… Φέτος είχαμε πολλές νέες εκδόσεις κόμικ, προσεγμένες και πολυτελείς τόσο από εκδοτικούς που εκδίδουν κυρίως κόμικς όσο και από εκδοτικούς οίκους γενικής θεματολογίας. Μέσα από αυτή τη διαδικασία φάνηκαν να συνυπάρχουν στο χώρο διαφορετικά ρεύματα κάποια απ’ τα οποία έγιναν περισσότερο εμφανή στη φετινή χρονιά. Προηγουμένως περιγράψαμε το ρεύμα εκείνο που επιχειρεί να συνδυάσει τον ψηφιακό με τον χάρτινο κόσμο, χωρίς να μηδενίζει το παρελθόν αλλά αναγνωρίζοντας τις τεχνολογικές δυνατότητες του μέλλοντος. Στον αντίποδα αυτού στέκεται ένα ρεύμα «επιστροφής στο περίπτερο», μία ομάδα καλλιτεχνών και αναγνωστών κόμικς που κινούνται κυρίως με γνώμονα τη νοσταλγία. Η κουλτούρα του περιπτέρου βρισκόταν στα ύψη της μέχρι τις αρχές των 00ς. Έκτοτε, με την οικονομική κρίση και την επιρροή της «Βαβέλ», του «9», και περιοδικών που έφεραν τα κόμικς ως μια εκλεπτυσμένη μορφή τέχνης, οπότε καλλιεργήθηκε η άποψη πως τα κόμικς θα έπρεπε να ανήκουν δίπλα σε ένα βιβλίο, δίπλα σε μια έκθεση ζωγραφικής, κλπ. Ένθερμοι υποστηρικτές της «επιστροφής στο περίπτερο» είναι το πρόσφατο πολυθεματικό περιοδικό κόμικς «Epifany», που μέσα από την κυκλοφορία του στο περίπτερο ελπίζει στην επανασύσταση ενός νέου κοινού για τα κόμικς το οποίο θα επιστρέψει στα περίπτερα όπως στο παρελθόν και θα αναζητά αποπολιτικοποιημένες ιστορίες, ενώ η ίδια εκδοτική -Phase Productions- εκδίδει και 2 ακόμη τίτλους κόμικς περιπτέρου, τα «Αιώνιος» και «Λήσταρχοι». Μία ακόμη προσπάθεια για επιστροφή των κόμικς στα περίπτερα είναι η «Μεγάλη Συλλογή Της Μάρβελ» της Hachette και μας θυμίζει επίσης παλιότερες εποχές με διαφόρων ειδών σειρές (κατασκευές, DVD και ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς) που κυκλοφορούσαν τακτικά στα περίπτερα. Παράλληλα όμως αναπτύχθηκε και η ιδέα για κοινή παρουσία και στα περίπτερα και στα βιβλιοπωλεία. Οι εκδόσεις Μικρός Ήρως με το «Μπλεκ» και τα graphic novels της ή ο «Μπλε Κομήτης» των εκδόσεων Polaris είναι σαφή παραδείγματα. Ένα άλλο καλλιτεχνικό ρεύμα -με σημαντικά καλλιτεχνικά αποτελέσματα- είναι εκείνο της «mainstream-οποίησης» του μέσου. Απαρτίζεται από καλλιτέχνες που επιχειρούν να ανοίξουν τους ορίζοντες του ελληνικού κόμικ απευθυνόμενοι σε αναγνώστες πέραν από το σταθερό αναγνωστικό κοινό των κόμικς (το οποίο είναι έτσι κι αλλιώς αρκετά περιορισμένο στην Ελλάδα). Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι το «ΦΕΣΤΙΒΑΛ» από τους Γιώργο Γούση, Παναγιώτη Πανταζή και την Γεωργία Ζάχαρη, που κυκλοφόρησε στα πλαίσια της 60ης επετείου του Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης, και φτιάχτηκε ειδικά για την εκδήλωση. Ως ανάλογη μπορεί να θεωρηθεί η προσπάθεια του Αρίσταρχου Παπαδανιήλ με το «Ήταν Μια Φορά Ένας Κομίστας Στην TV», που επιχείρησε να τραβήξει ένα εξίσου διαφορετικό κοινό δημιουργώντας ένα poster book που συγκεντρώνει τα «έργα» Τάκη Περιστέρη στην σειρά «Η Πολυκατοικία». Μία άλλη καλλιτεχνική τάση που έχει ενισχυθεί τα τελευταία χρόνια είναι η έμπνευση απ’ την ελληνική ιστορία και τη συλλογική μνήμη. Σε αυτή την κατηγορία έργων βρίσκουμε από βιογραφίες σπουδαίων καλλιτεχνών, όπως του Έλληνα γλύπτη Γιαννούλη Χαλεπά, σε σενάριο του Δημήτρη Βανέλλη και σχέδιο του Θανάση Πέτρου μέχρι και ιστορίες απ’ την περίοδο της ελληνικής επανάστασης, με χαρακτηριστικότερο έργο το «1800» του Θανάση Καραμπάλιου, ένα ιδιαίτερα επίκαιρο κόμικ που ενόψει του εορτασμού των 200 χρόνων του ελληνικού κράτους επιχειρεί να διαβάσει το παρελθόν εντελώς διαφορετικά απ’ την εθνοκεντρική -έως και εθνικιστική- οπτική που θα μονοπωλήσει στις φιέστες που ετοιμάζουν στα πλαίσια του επίσημου εορτασμού. Στο ίδιο ιστορικό πλαίσιο κινήθηκε και η σειρά «Ληστές» των Γιάννη Ράγκου & Γιώργου Γούση που δημοσιεύθηκε στις σελίδες του «Μπλε Κομήτη», και οι «Λήσταρχοι» των Βασίλη Χειλά & Παναγιώτη Τσαούση. Επίσης το ενδιαφέρον στράφηκε και στην περίοδο του ’40, της Αντίστασης, του αντιφασιστικού αγώνα και της Απελευθέρωσης με την ανθολογία κόμικς «Ένα Γλυκό Ξημέρωμα» σε επιμέλεια των Μενέλαου Χαραλαμπίδη & Γιάννη Κουκουλά. Βέβαια η ιστορία -διαβασμένη με ταξικά γυαλιά- είναι πάντα παρούσα και στα καρέ του Πάνου Ζάχαρη, ο οποίος φέτος μας πρόσφερε το “Working Dead.. and…“ Τέλος, και φέτος είχαμε μεταφορά ενός κλασσικού έργου ελληνικής πεζογραφίας, με τον «Ζητιάνο» του Kanellos Kob. Σημαντικά ενισχυμένος φέτος ο πολιτικός λόγος στα ελληνικά κόμικς. Το «Καρέ Καρέ» είναι ένα σαφές παράδειγμα με τις πολιτικές γελοιογραφίες του, όπως είναι αντίστοιχα και πολλές ψηφιακές σειρές του socomic.gr καλλιτεχνών όπως ο Πάνος Ζάχαρης, ο John Antono ή η Αλέξια Οθωναίου. Έπειτα, ο αντιφασιστικός λόγος «κατέλαβε» πολλές εκδόσεις όπως τις ανθολογίες «Ένα Γλυκό Ξημέρωμα» και «Βάλτους Χ», ενώ και σε άλλα περιοδικά όπως το «Comic Cultura» ή σε εκθέσεις όπως η “Έκθεση ενάντια στον Κοινωνικό Αποκλεισμό” του Smass Fest οι Έλληνες δημιουργοί ύψωσαν τη φωνή τους ενάντια στην αδικία και την καταπίεση. Δεν ξεχνάμε και τις φετινές προσπάθειες για προσέγγιση και ενός παιδικού κοινού, με τις εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη με 3 νέους τίτλους από την Αρινέλα Κοτσίκο, τον Γιώργο Μελισσαρόπουλο και τον Νικόλα Στεφαδούρο, ενώ η AddArt με τους «Μπάμπουρες» δείχνει τον δρόμο και για άλλα περιοδικά στο περίπτερο, με τους Δημήτρης Σαββίδης, Γιάννης Τέξης, Σταύρος Κιουτσιούκης, κα, να συμμετέχουν στο εγχείρημα. Τα κόμικ, ένα “άθλημα” ομαδικό Από τις σημαντικότερες κινήσεις στην φετινή χρονιά πρέπει να καταταχθούν οι διάφορες έντυπες ανθολογίες κόμικς, όλες τους με πολιτική σημασία. Πρώτη για φέτος το «Τσοντοκόμικ» από 10 Ελληνίδες καλλιτέχνιδες (Γεωργία Ζάχαρη, Lussaki, Στέλλα Στεργίου, Σμαρ, Έλενα Γώγου κα), όπου η καθεμία με το προσωπικό και ιδιαίτερο στυλ της γράφει μία ερωτική ιστορία μακριά απ’ το man’s gaze που έχουμε συνηθίσει στα ερωτικά κόμικς. Ακολούθησε φυσικά το συλλογικό «Ένα Γλυκό Ξημέρωμα» με 14 κόμικς Ελλήνων δημιουργών (Γιώργος Γούσης, Τομέκ, Tasmar, Λέανδρος, Αλέξια Οθωναίου, Soloup, Γιώργος Φαραζής κα), στο οποίο αναφερθήκαμε προηγουμένως και το οποίο είχε πρωτοπαρουσιαστεί στην ομώνυμη έκθεση τον Οκτώβριο του 2016, με θέμα την Απελευθέρωση τον Οκτώβριο του 1944. Και λίγο πριν κλείσει το έτος, το «Βάλτους Χ – Ο Μαύρος Χάρτης Της Ρατσιστικής Βίας» ήρθε για να αποτυπώσει τις ρατσιστικές επιθέσεις στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις μέσα από τη ματιά 55 καλλιτεχνών (Σάββας Αμπατζίδης, Chrispy Shift, Λευτέρης Γιακουμάκης, Ξανθός Βενιζέλος, Θωμάς Κεφαλάς, Γιώργος Μικάλεφ, John Antono κα). Η έκδοση ξεκίνησε ως μια προσπάθεια ενίσχυσης της καμπάνιας για την δικαστική καταδίκη της Χρυσής Αυγής ως εγκληματική οργάνωης και αυτό είναι και ένα απ’ τα βασικά στοιχεία που την κάνει απαραίτητη προς αγορά αφού τα έσοδα της πάνε για την κάλυψη των εξόδων της Πολιτικής Αγωγής στην δίκη της Χρυσής Αυγής. Το δυσάρεστο γεγονός της χρονιάς ήταν η αναστολή του «Μπλε Κομήτη» που μετά από μόνο 9 τεύχη, και ενάμιση χρόνο κυκλοφορίας σταμάτησε την κυκλοφορία του, αφήνοντας έτσι ένα κενό για άλλη μια φορά στον χώρο για ένα πολυθεματικό περιοδικό με –αμιγώς- Έλληνες δημιουργούς. Το «Comic Cultura» συγκεντρώνει επίσης Έλληνες δημιουργούς, αλλά ψηφιακά, ενώ το «Epifany» που ξεκίνησε τον Δεκέμβριο έχει νέες μεγάλες σειρές, που όμως δεν εναλλάσσονται ανά τεύχος όπως στα άλλα 2. Νέα κόμικ και σίκουελς παλιών αγαπημένων Η μυθοπλασία και οι πρωτότυπες ιστορίες έκαναν εντύπωση για μια ακόμη χρονιά, με το «Ψηφιδωτό» των Τάσου Ζαφειριάδη & Πέτρου Χριστούλια να σπάει τον γραμμικό τρόπο αφήγησης, την «Αθήνα» του Βασίλη Λώλου να προτείνει έναν σουρεαλιστικό τρόπο απεικόνισης της αθηναϊκής κοινωνίας των 90ς σε μια ιδιαίτερη αυτοβιογραφία, το «Αλλόκοσμα» των Αναστασία Βαξεβάνη & Ευγενία Κουμάκη παρουσιάζει 3 ελληνικά παραμύθια αλλιώς, ο «Βάρδος» του Νίκου Παπαμιχαήλ με μια ιστορία αφιερωμένη στους σκωτσέζικους θρύλους κα. Πολλά σίκουελς είχαμε επίσης σε ήδη εδραιωμένες σειρές, όπως συνέβη με τα «Κουραφέλκυθρα» του Αντώνη Βαβαγιάννη, το «Working Dead» του Πάνου Ζάχαρη, το «Hasta La Vista Baby» του Σπύρου Δερβενιώτη –τρίτη συνέχεια στο σύμπαν του «Yesternow» και «Shark Nation» Ο χώρος των αυτοεκδόσεων είχε την μεγαλύτερη παραγωγικότητα φέτος, με τον Κλημή Κεραμιτσόπουλο να φέρνει 3 νέες, ανάμεσά τους το «Κυνήγι» -σε σενάριο του Γιώργου Βακάκη– και το «Αποδομημένα Αστεία», ο Δημήτρης Καμένος με το «Μεφίστο» -συλλέγει το πρώτο κεφάλαιο της σειράς στριπ από το «Καρέ Καρέ»-, ο Κωνσταντίνος Κάτσος με τα «Το Διάστημα Ανάμεσά Μας» και «Μαγειρεύοντας Με Τον Τάκη», ο Μάνος Λαγουβάρδος με τον «Πολικό Παλαιστή», κα. Κατά τα άλλα ο έντυπος τύπος γενικώς είναι επιφυλακτικός με τα κόμικς κάτι που αποτυπώθηκε και φέτος. Εξαίρεση αποτελεί η Εφημερίδα Των Συντακτών που επιμένει με τη τετρασέλιδη στήλη «Καρέ Καρέ» -επιμέλεια: Γιάννης Κουκουλάς, Λουίζα Καραγεωργίου– η οποία έκλεισε φέτος 5 χρόνια έκδοσης αλλά και με προσεκτικά διαλεγμένες έκτακτες εκδόσεις «Popeye», «Κόρτο Μαλτέζε» και «Μικρός Ήρως». Κατά τα άλλα οι υπόλοιπες εφημερίδες κινήθηκαν σε ρηχά νερά όσον αφορά τις προσφορές τους σε κόμικς, αφού όταν έδιναν κόμικς είτε ήταν μόνο παιδικά είτε ήταν τυπωμένα σε φτηνιάρικες εκδόσεις. Νέες εκδόσεις μεταφρασμένων κόμικς Πολλά εξαιρετικά μεταφρασμένα κυκλοφόρησαν βέβαια και φέτος στην κόμικς αγορά. Το Οξύ και η Anubis έφεραν για άλλη μια χρονιά μια γερή δόση Marvel και DC, σαφή παραδείγματα τα «Batman: White Knight», «Spider-Verse», «Batman: The Man Who Laughs», «Justice», «Original Sin» και πολλά ακόμα. Το Οξύ μετέφρασε και τον πρώτο τόμο του «Saga» των Vaughan & Staples (ένα απ’ τα σημαντικότερα κόμικ των τελευταίων χρόνων που πρέπει να συνεχίζει να μεταφράζεται στα ελληνικά), ενώ ο πρώτος τόμος του «Έλρικ» των Blondel & Recht, Doli ήρθε από τον Αίολο, η Jemma Press πρότεινε το «Τρεις» των Gillen & Kelly, η Angelus Novus το «Κόκκινη Παρθένα» των Mary & Bryan Talbot, η Χαραμάδα με το «Οι ζωές των Σάκο και Βινσέτι» του Rick Geary. Η εκδοτική Μικρός Ήρως σύστησε αλλά και επανασύστησε το αναγνωστικό κοινό των κόμικς με διάφορα Λατινικά, Ιταλικά, Γαλλοβελγικά και Βρετανικά κόμικς μέσω του διμηνιαίου πολυθεματικού «Μπλεκ», ανάμεσα στα οποία ξεχωρίζουμε τον «Στορμ» των Martin Lodwejik & Don Lawrence, «Μάντυ Ρίλεϋ» των Ray Collins & Ernesto Garcia Seijas, «Μισέλ Βαγιάν» των Graton, Lapiere & Bourgne, Benetau, «Λάργκο Γουίντς» των Jean Van Hamme & Philippe Francq, κα. Ενώ εξέδωσε και πολλά κόμικς του οίκου Bonelli, με τίτλους όπως «Ντύλαν Ντογκ», «Mister No Revolution». Ο «Μπλε Κομήτης» εξέδωσε για πρώτη φορά στην Ελλάδα κόμικς των Zerocalcare –συγκεκριμένα το «Kobanne Calling»- και των Vehlmann & Kerascoet –με το «Satania»-, που είδαμε στα τελευταία 4 τεύχη του. Φεστιβάλ και δρώμενα της χρονιάς Πολλές ήταν οι εκθέσεις που έλαβαν χώρα σε διάφορους χώρους και πόλεις τόσο στην Αθήνα όσο και σε άλλες πόλεις. Στο Μουσείο Μπενάκη, τον Φεβρουάριο ο Soloup έφερε μια πολύ σημαντική έκθεση σχετικά με τον περσινό «Συλλέκτη». Η έκθεση Democrisis της Λέσχης Ελλήνων Γελοιογράφων μένει στη μνήμη μας τόσο για το υπέροχο αποτέλεσμα όσο και για την φιλοξενία του αγαπημένου Altan. Το «Βάλτους Χ» έπειτα έγινε και αυτό έντυπη συλλογή ξεχώρισε για τους λόγους που αναφέραμε, σε επιμέλεια της Ηλέκτρας Αλεξανδροπούλου. Η «Εν Αιθρία» -υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Γαβριήλ Τομπαλίδη- έκανε φέτος την 10η έκθεσή της, και φιλοξένησε πάνω από 70 έργα Ελλήνων καλλιτεχνών. Το «Oresteia Reversed», μια συνεργασία 23 Ελλήνων δημιουργών και του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης, ενώ χρησιμοποιήθηκε και υλικό από το ερευνητικό πρόγραμμα και καλλιτεχνικού προγράμματος «Μεγάλες Αφηγήσεις_ Η Επιστροφή» το οποίο διερευνά τη συνάντηση της Αρχαίας Ελληνικής Τραγωδίας με τις Πολιτικές Επιστήμες. Το «Comic ‘n’ Play» στη Θεσσαλονίκη με τη θεματολογία «Ένας Καινούριος Κόσμος» τράβηξε για 17η χρονιά τις εντυπώσεις. Η ανθολογία «Ένα Γλυκό Ξημέρωμα» έφερε μαζί της ξανά μετά από 2 χρόνια την ομώνυμη έκθεση, και ξεκινώντας τον Ιούλιο στην Αθήνα, μεταφέρθηκε τον Σεπτέμβριο σε Δράμα και Κρήτη, τον Οκτώβριο στη Λαμία και τον Νοέμβριο στη Θεσσαλονίκη. Και πολλές ακόμα πιο μικρές σε σκέλος, και εντός φεστιβάλ κόμικς. Περί των φεστιβάλ κόμικς, φέτος ξεκίνησαν 3 νέα την σταδιοδρομία τους, σε 3 διαφορετικές πόλεις. Το πολύ θετικό είναι πως η γένεσή τους δείχνει μια αναζωπύρωση της κοινότητας και μια κοινή προσπάθεια επέκτασης των κόμικς και γνωριμίας σε ένα ευρύτερο ελληνικό κοινό. Τον Μάρτιο του 2019 είχαμε στη Λάρισα το πρώτο LAComicsFestival, με την καθοριστική συμβολή του Μέλανδρου Γκανά και κατ’ επέκταση του Συλλόγου ΕΤουΚου, για ένα ολόκληρο επταήμερο. Φαίνεται πως το συγκεκριμένο έδειξε τον δρόμο και για 2 ακόμα μετά από 6 μήνες, ένα στη Δράμα, το Drama Comics Festival, και ένα στην Κρήτη, το 3C (Cretan Comic Con). Με την ίδια φλόγα συνεχίστηκαν και για φέτος τα Αθηναϊκά Comicdom Con Athens (Απρίλιος), Smass Fest (Ιούλιος), Φεστιβάλ Εφαρμοσμένων Τεχνών (Σεπτέμβριος) και Athenscon (Δεκέμβριος), τα Θεσσαλονικιώτικα The Comic Con (Μάιος) και Comic ‘n’ Play (Νοέμβριος) και το κρητικό Chaniartoon (Σεπτέμβριος). Επιλογικά, το 2019 ήταν μια καθοριστική χρονιά για τα εγχώρια κόμικς. Από θέμα ποιότητας μένει να κριθεί. Αλλά από άποψη παραγωγικότητας, ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Παρατηρήθηκε μια αυξημένη εκδοτική κινητικότητα, αλλά και καλλιτεχνική, καθώς όπως φαίνεται, τα κόμικς είναι μάλλον ένα απ’ τους καλύτερους τρόπους έκφρασης συναισθημάτων και πεποιθήσεων… Μένει να δούμε τι θα γίνει του χρόνου… Καλή χρονιά, και πάντα εις ανώτερα! Πηγή
  5. Κάθε φέτος και καλύτερα* Γιάννης Κουκουλάς Οι πολλές και σημαντικές νέες εκδόσεις και οι χιλιάδες επισκέπτες που προσέλκυσαν τα μεγάλα φεστιβάλ των κόμικς επιβεβαιώνουν τους αισιόδοξους για το μέλλον της ένατης τέχνης στη χώρα μας Μπορεί να απέχουμε πολύ από την εκδοτική παραγωγή των μεγάλων και παραδοσιακών χωρών της Ευρώπης στον χώρο των κόμικς, όπως η Γαλλία, η Ιταλία, η Ισπανία, η Μεγάλη Βρετανία κ.λπ., αλλά ως μια μικρή περιφερειακή χώρα, με δεδομένες την ιδιαιτερότητα της γλώσσας και τη δεκαετή οικονομική κρίση, δεν τα πάμε κι άσχημα. Οι νέες εκδόσεις Ελλήνων δημιουργών δεν ήταν λίγες, ενώ κυκλοφόρησαν και ορισμένα πολύ σημαντικά μεταφρασμένα έργα. Το Καρέ Καρέ υπενθυμίζει αυτά που ξεχώρισαν. Μεφίστο Δημήτρης Καμένος, αυτοέκδοση Δημοσιευμένο στο Καρέ Καρέ, το πρώτο μέρος της σειράς «Μεφίστο» του Δημήτρη Καμένου αποτελεί μια εντελώς προσωπική και ελεύθερη απόδοση του «Φάουστ» του Γκέτε ως μια παρωδία που με ευφυείς αναχρονισμούς και αιχμηρό χιούμορ δεν σατιρίζει το πρωτότυπο έργο αλλά την εποχή μας. Ενας υποχόνδριος παππούς που επιθυμεί τη νεότητα, μια συντηρητική και θρήσκα μεγαλοκοπέλα και ένας ταλαίπωρος αν και ραδιούργος Διάβολος κινούνται υπό το «βλέμμα» ενός αόρατου και πανεπόπτη άβουλου και στοιχηματζή Θεού. Το ψηφιδωτό Τάσος Ζαφειριάδης - Πέτρος Χριστούλιας, εκδ. Jemma Press Ένα ταξίδι στο Βυζάντιο ανά τους αιώνες μέσα από το οδοιπορικό ενός πολεμιστή που περιπλανιέται στον χώρο και τον χρόνο συνθέτουν οι Ζαφειριάδης (σενάριο) και Χριστούλιας (σχέδια). Ο αναγνώστης παρακολουθεί την παρακμή μιας κάποτε κραταιάς αυτοκρατορίας και ταυτόχρονα προσπαθεί να συναρμολογήσει τις ψηφίδες μιας ιστορίας που διαβάζεται με πολλούς τρόπους, όπως και η Ιστορία. Η αρχή και το τέλος μπορούν να αλλάξουν ή, ακόμα, και η αρχή να αποτελεί εκ των πραγμάτων το τέλος και αντίστροφα. Γιαννούλης Χαλεπάς Δημήτρης Βανέλλης - Θανάσης Πέτρου, εκδ. Πατάκη Μια σπάνια και άκρως τεκμηριωμένη βιογραφία του «ένδοξου παράφρονα» Γιαννούλη Χαλεπά φιλοτεχνούν οι Δημήτρης Βανέλλης (σενάριο) και Θανάσης Πέτρου (σχέδια). Μέσα από δημοσιεύματα εφημερίδων, κριτικές και απόψεις ανθρώπων της τέχνης της εποχής, παρακολουθούν τη ζωή και την πορεία του Τηνιακού γλύπτη από το νησί του μέχρι τις απαρχές της δόξας, την τρέλα και την απομόνωση και εντέλει την καθυστερημένη και καθολική αναγνώριση στα ύστερα της ζωής του. Ο ζητιάνος Kanellos Cob, εκδ. Polaris Στο γνωστό έργο του Ανδρέα Καρκαβίτσα επιστρέφει ο Kanellos Cob και διασκευάζει τη διαχρονικά δημοφιλή ηθογραφία του Ελληνα λογοτέχνη για την ελληνική επαρχία στα τέλη του 19ου αιώνα. Διατηρώντας πολλά από τα γλωσσικά στοιχεία του Καρκαβίτσα και προσαρμόζοντας τις αφηγήσεις του σε υπέροχα σχέδια, φιλοτεχνεί μια συναρπαστική ιστορία, τοποθετώντας στο επίκεντρο την ελληνική παθογένεια των δεισιδαιμονιών, του διχασμού, της συμφεροντολογίας, της αγραμματοσύνης, της εκδίκησης. Μυστήρια πράγματα Θανάσης Πετρόπουλος, εκδ. Jemma Press Δύο ερευνητές παραφυσικών φαινομένων περιδιαβαίνουν τη σκοτεινή Ελλάδα του δέκατου ένατου αιώνα αναζητώντας «μυστήρια πράγματα» και προσπαθώντας να εντοπίσουν αλλόκοτα πλάσματα σαν αυτά που στοίχειωναν τη φαντασία στα παραμύθια των γιαγιάδων μιας άλλης εποχής. Τρομακτικά νεκροταφεία, παράξενες εκκλησίες, ετοιμόρροπα αγροτόσπιτα και ομιχλώδη δάση κρύβουν τον τρόμο και οι δύο φίλοι πρέπει να εξιχνιάσουν το ανεξήγητο. Οταν αυτό δεν είναι δυνατό, αρκεί να το σκοτώσουν. Αθήνα Βασίλης Λώλος, εκδ. Jemma Press Μετά από πολυετή απουσία από τα ελληνικά κόμικς και μια μεγάλη καριέρα στις ΗΠΑ και τις μεγαλύτερες εταιρείες, ο Βασίλης Λώλος επιστρέφει με ένα άλμπουμ με προσωπικές ιστορίες από την Αθήνα της παιδικής και νεανικής του ηλικίας. Παραβατικές συμπεριφορές, πολιτικές συνειδητοποιήσεις, ανθρωποκυνηγητά στους δρόμους, άγουροι έρωτες και άγριες μουσικές γίνονται εργαλεία επιβίωσης σε μια πόλη αφιλόξενη και απωθητική. Working Dead… And Πάνος Ζάχαρης, εκδ. Τόπος Ο συνεργάτης μας στο Καρέ Καρέ, εκτός από τις πολιτικές παρωδίες παραμυθιών της σειράς «Scary Tales», φιλοτεχνεί ανελλιπώς και τη βαθύτατα πολιτική σειρά «The Working Dead», με τους εργαζόμενους και «της Γης τους κολασμένους» στο επίκεντρο. Στον δεύτερο τόμο της σειράς όπως και στον πρώτο, πρωταγωνιστούν οι διαχρονικά καταπιεσμένοι εργαζόμενοι στα βάθη του χρόνου και στα πέρατα του κόσμου, χωρίς όμως και οι ίδιοι να μένουν στο απυρόβλητο, με το αίτημα της ταξικής εξέγερσης να είναι πάντα επίκαιρο. Ένα γλυκό ξημέρωμα Συλλογικό, εκδ. Jemma Press Δεκατέσσερις δημιουργοί αφηγούνται ιστορίες για την Αθήνα της Κατοχής και τη ζωή των ανθρώπων κάτω από τον γερμανικό ζυγό. Ποιοι και πώς αντιστάθηκαν στους κατακτητές, ποιοι συνεργάστηκαν μαζί τους, ποιοι αγωνίστηκαν και ποιοι πρόδωσαν, ποια ανθρώπινα δράματα συνέθεσαν την τραγωδία του ναζισμού; Αλλοι ακολουθώντας ιστορικές πηγές, άλλοι βασισμένοι σε οικογενειακές μαρτυρίες και άλλοι με μυθοπλασίες, οι δεκατέσσερις καλλιτέχνες συμπληρώνουν την άγραφη «δημόσια Ιστορία» της περιόδου 1941-1944. Βάλ’ τους Χ - Ο Μαύρος Χάρτης της Ρατσιστικής Βίας Συλλογικό, εκδ. Τόπος Περισσότεροι από πενήντα καλλιτέχνες «χαρτογραφούν» την Αθήνα και «μαρκάρουν» τα σημεία στα οποία η Χρυσή Αυγή και οι συνοδοιπόροι του ναζισμού και του ρατσισμού άσκησαν κατά τα τελευταία χρόνια την εγκληματική τους δράση εναντίον μεταναστών, προσφύγων, μειονοτήτων, «διαφορετικών» ανθρώπων, με βάση τα δικά τους πρότυπα μιας αρρωστημένης καθαρότητας και ομοιομορφίας. Με την πολύτιμη συνεργασία του Golden Dawn Watch, του Ιδρύματος Ρόζα Λούξεμπουργκ και του Human Rights 360 και σε επιμέλεια της Ηλέκτρας Αλεξανδροπούλου, το «Βάλ’ τους Χ» διατηρεί στη μνήμη αυτά που δεν πρέπει να ξεχαστούν από τη δράση των ταγμάτων εφόδου. Εκτός από τις ελληνικές εκδόσεις, τη χρονιά που πέρασε μεταφράστηκαν ορισμένα σημαντικά ξένα κόμικς μεταξύ των οποίων «Οι ζωές των Σάκο και Βαντσέτι» του Rick Geary (εκδ. Χαραμάδα) για τη στημένη δίκη και την άδικη εκτέλεση των δύο Ιταλών αναρχικών στις ΗΠΑ το 1927, η «Κόκκινη Παρθένα και το Όραμα της Ουτοπίας» των Mary Talbot και Bryan Talbot (εκδ. Angelus Novus) με θέμα τη ζωή και τους αγώνες της επαναστάτριας Λουίζ Μισέλ στην Παρισινή Κομμούνα, η «Ψυχολογία σε κόμικς» των Γκρέιντι Κλάιντ και Ντάνι Οπενχάιμερ (εκδ. Ψυχογιός), ένα πολύ πρακτικό και χιουμοριστικό εκλαϊκευμένο εγχειρίδιο για την ψυχολογία ως επιστήμη, το «Τρεις» των Kieron Gillen και Ryan Kelly (εκδ. Jemma Press), μια ρηξικέλευθη ιστορική ματιά στην Αρχαία Σπάρτη κ.ά. Οι εκδοτικές εταιρείες που ειδικεύονται στις μεταφράσεις ξένων κόμικς συνέχισαν με πολλούς νέους τίτλους, όπως το Οξύ, που κυκλοφόρησε τα «Superman – Brainiac», «Batman – Endgame», «Deadpool – Ο Καλός, ο Κακός και ο Ασχημος», κ.ά., οι εκδόσεις Μικρός Ηρως με νέα τεύχη του «Μπλεκ» και τόμους των «Τεξ», «Ζαγκόρ», Μίστερ Νο» και «Ντύλαν Ντογκ», αλλά και νέες ιστορίες του Κόρτο Μαλτέζε, οι εκδόσεις Μαμούθ με νέο Λούκυ Λουκ κ.ά. Στα δυσάρεστα της χρονιάς καταγράφεται η διακοπή της κυκλοφορίας του «Μπλε Κομήτη», μιας πολύ ποιοτικής περιοδικής κυκλοφορίας με σημαντικά κόμικς Ελλήνων και ξένων δημιουργών, αλλά στα σαφώς ευχάριστα η σταθεροποίηση της ηλεκτρονικής έκδοσης του «Comic Cultura» με κόμικς και κείμενα γύρω από την ένατη τέχνη και η κυκλοφορία του «Epifany», ενός νέου περιοδικού με κόμικς Ελλήνων δημιουργών. Η νέα σειρά παιδικών κόμικς των εκδόσεων Σιδέρη με τρία βιβλία που υπογράφουν οι Νικόλας Στεφαδούρος, Γιώργος Μελισσαρόπουλος και Αρινέλα Κοτσίκο δίνει ελπίδες για ακόμη περισσότερες τέτοιες εκδόσεις που απευθύνονται σε παιδιά και είχαν εκλείψει από τα ράφια τα τελευταία χρόνια, ενώ η ιδιαίτερα φιλόξενη για τα κόμικς ηλεκτρονική πλατφόρμα socomic.gr με τη σταθερότητα των κόμικς που δημοσιεύει εξακολουθεί να επιτρέπει τη διάχυσή τους και τη δημοσιοποίησή τους σε ένα ευρύ κοινό. Αλλοι δημιουργοί που συνέχισαν τις σειρές τους με μεγάλη επιτυχία ήταν ο Αντώνης Βαβαγιάννης με τα πάντοτε best sellers «Κουραφέλκυθρα», ο Θανάσης Καραμπάλιος με το «1800», o Σπύρος Δερβενιώτης με το «Hasta La Vista Baby», ενταγμένο στο σύμπαν των «Yesternow» και «Shark Nation», ο Γιάννης Αντωνόπουλος με το «Homo Skepticus», o Τάσος Μαραγκός με το «Hard Rock», ο Βαγγέλης Χατζηδάκης με το «Phat Comicsz», η Δήμητρα Αδαμοπούλου με το «True Story» κ.ά. Για ακόμη μια χρονιά τα τρία μεγάλα φεστιβάλ κόμικς στην Ελλάδα (Comicdom, Athens Con και The Comic Con) προσέλκυσαν δεκάδες χιλιάδες επισκέπτες και παρουσίασαν στο κοινό σπουδαίους καλεσμένους από την Ελλάδα και το εξωτερικό, συνεχίστηκαν ποιοτικά φεστιβάλ όπως το «Comic n’ Play» στη Θεσσαλονίκη, το «Chaniartoon» στα Χανιά και το «Smass Fest» στην Αθήνα, αλλά σε αυτά προστέθηκαν και τρία νέα περιφερειακά φεστιβάλ που υπόσχονται να μεγαλώσουν ακόμη περισσότερο στο μέλλον («Drama Comics» στη Δράμα, «LA Comics» στη Λάρισα, «Cretan Comic Con» στο Ηράκλειο). Η χρονιά που φεύγει, ωστόσο, χαρακτηρίστηκε και από δύο μεγάλες απώλειες, καθώς μέσα στο 2019 πέθανε ο Γιάννης Ιωάννου, ένας από τους κορυφαίους δημιουργούς της μεταπολιτευτικής ελληνικής γελοιογραφίας και των πολιτικών κόμικς, που ιδιαίτερα με τη σειρά του «Τρίτος Δρόμος» περιέγραψε με μοναδικά σαρκαστικό τρόπο την σύγχρονη πολιτική κατάσταση, και ο Διογένης Καμένος, που με τις γελοιογραφίες του παλαιότερα και τα κόμικς του, ιδιαίτερα αυτά της σειράς «Μήτσος και Κατινάκι», συνέβαλε καθοριστικά στη διάδοση του είδους μέσω των εφημερίδων των περασμένων δεκαετιών.Με την ευχή του χρόνου τέτοιες μέρες να παρουσιάζουμε ακόμη καλύτερα και ακόμη περισσότερα πράγματα για τα ελληνικά κόμικς, από όλους τους συνεργάτες του Καρέ Καρέ, Καλή Χρονιά! * Δεν πρωτοτυπούμε… Τον ίδιο ακριβώς τίτλο χρησιμοποιήσαμε και πέρυσι. Η χρονιά που πέρασε απέδειξε ότι είχαμε δίκιο. Οι επιτυχημένες συνταγές επαναλαμβάνονται. Πηγή
×
×
  • Create New...