Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Αγόρι'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 3 results

  1. Καλοκαίρια με «Αγόρι», «Μανίνα», «Τρουένο» και «Πάττυ» Χτύπησε βαθιά νοσταλγική φλέβα η αναγγελία της απώλειας του εκδότη κάποιων περιοδικών που αποτελούσαν κάποτε το εικονογραφημένο ευαγγέλιο των ατέλειωτων και ανέμελων καλοκαιριών της προεφηβείας. Δημήτρης Πολιτάκης Ο Νίκος Δεληγιώργης ήταν εκείνος που είχε λανσάρει περιοδικά μαζικής και απόλυτης δημοτικότητας όπως η «Μανίνα» και το «Αγόρι» (απαραίτητα σχεδόν αξεσουάρ / εγχειρίδια κάποτε για τα κοριτσάκια και τα αγοράκια αντιστοίχως). Ίσως αν δεν ήταν καλοκαίρι, έστω και πέντε-έξι ζωές μετά από τα ατέλειωτα και ανέμελα καλοκαίρια της προεφηβείας, να μην είχε τον ίδιο αντίκτυπο και να μη χτύπαγε τόσο βαθιά νοσταλγική φλέβα η αναγγελία θανάτου του εκδότη κάποιων περιοδικών που αποτελούσαν το εικονογραφημένο ευαγγέλιο εκείνης της περιόδου. Ο Νίκος Δεληγιώργης ήταν εκείνος που είχε λανσάρει περιοδικά μαζικής και απόλυτης δημοτικότητας όπως η «Μανίνα» και το «Αγόρι» (απαραίτητα σχεδόν αξεσουάρ / εγχειρίδια κάποτε για τα κοριτσάκια και τα αγοράκια αντιστοίχως), αλλά και οι πιο χορταστικές μηνιαίες ή δεκαπενθήμερες εκδοχές τους («Πάττυ» και «Τρουένο») καθώς και την πιο εφηβική και ψαγμένη «Βαβούρα» αργότερα. Θυμήθηκα έναν μεγαλύτερο στο σχολείο μου που είχε θέμα με το ρο, παρ’ όλα αυτά όμως ζητούσε με μεγαλίστικη αυτοπεποίθηση από τον περιπτερά «ένα Μάγμπογο και τη Βαβούγα». Δεν είχα πετύχει στην ώρα του το πρώτο τεύχος του περιοδικού «Αγόρι» που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στα μέσα του καλοκαιριού του 1975 (και ολοκλήρωσε την εκπαιδευτική του διαδρομή τον Μάρτιο του 1992) και θα πρέπει η πρώτη επαφή να έγινε γύρω στο 1977, όταν είχε φύγει από τον τίτλο ο επιθετικός προσδιορισμός «Δυναμικό» και είχε μείνει σκέτο το «Αγόρι» μαζί με τον, ξεκάθαρων προθέσεων, υπότιτλο: Περιπέτειες – Δράση – Ηρωισμοί. Παρότι έμοιαζε να βασίζεται στην ίδια συνταγή (μια ανθολογία από ξένα κόμικς, εν προκειμένω βρετανικά και ισπανικά κυρίως), έμοιαζε κάπως πιο σύγχρονο ή πιο προχωρημένο ή πιο βίαιο ή πιο συναρπαστικό από το αντίπαλο δέος του, το «Μπλεκ» των εκδόσεων Ανεμοδούρα που υπήρχε ήδη από το 1969, όπως υπήρχαν και διάφοροι άλλοι τίτλοι, βραχύβιοι συχνά, που κατέκλυζαν σιγά-σιγά την αγορά ικανοποιώντας την μετάβαση από τα «παιδικά» στα «κόμικς», και κάθε καλοκαίρι έμοιαζαν να πολλαπλασιάζονται. Τα κοριτσίστικα περιοδικά έμοιαζαν ταγμένα στην ποπ ειδωλολατρία και τα κόμικς που περιείχαν ήταν πλημμυρισμένα με ρομαντικές προσμονές, ερωτικές απογοητεύσεις και πλήθος γκομενικές καταστάσεις, την ώρα που εμείς ασχολούμασταν μόνο με μπάλα, με τέρατα και με μεταλλαγμένους υπερήρωες. Παρά την πανσπερμία του είδους στην αυγή της δεκαετίας του ’80, τον ερχομό των κόμικς της Marvel από τις εκδόσεις Καμπανά και την πληθώρα των κόμικς που κυκλοφορούσαν για χρόνια με ηρωικές ιστορίες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου («Μάχη», «Κράνος», «Τανκς», «Έφοδος» κ.λπ., στα οποία μπορούσες, έστω και εξαιρετικά σπανίως, να πετύχεις και κανέναν καλό Γερμανό, οι Γιαπωνέζοι όμως ήταν σταθερά οι «κίτρινοι σατανάδες» και αντιπροσώπευαν όλοι ανεξαιρέτως το εξωτικό / εφιαλτικό «Άλλο»), το «Αγόρι» παρέμενε το αγαπημένο προεφηβικό αγορίστικο ανάγνωσμα, το χάιλαϊτ της εβδομάδας. Και κάποιες ιστορίες που είχα διαβάσει εκεί, βδομάδα με τη βδομάδα, και που ενδεχομένως προορίζονταν για «μεγαλύτερα παιδιά», μου προκάλεσαν μια αίσθηση που δεν μπορούσε να επαναληφθεί ποτέ ξανά μετά την επέλαση της εφηβείας. Όπως ο ανελέητος (και φασίζων) «Δικαστής Ντρεντ», που εκεί τον ανακαλύψαμε, εισαγόμενο από το θρυλικό βρετανικό περιοδικό κόμικς «2000AD» και μεταγλωττισμένο στα ελληνικά. Όπως θα μάθαινα πολύ εκ των υστέρων, δύο ακόμα αγαπημένα μου κόμικς στο «Αγόρι» προέρχονταν επίσης από την ίδια Βίβλο: Τα «Τέρατα του Μετώπου», που ξεκινούσαν με την ανακάλυψη του ημερολογίου ενός νεαρού Γερμανού στρατιώτη που βρέθηκε να πολεμά στο Ανατολικό Μέτωπο μαζί με Ρουμάνους βρικόλακες, και το αγρίως φουτουριστικό «Αερομπόλ», η παράνοια του οποίου είναι δύσκολο να περιγραφεί (μια ομάδα μαύρων παικτών ενός υβριδικού σπορ δίνουν στο μέλλον αγώνες ζωής και θανάτου). Ίσως το πιο αγαπημένο μου όμως ήταν ένα «παλιομοδίτικο» εμφανισιακά κόμικ που λεγόταν «Αδάμ ο Αιώνιος» (δεν έχει σχέση με τον «Αιώνιο Αδάμ» του Ιουλίου Βερν) με πρωταγωνιστή έναν νεαρό βοηθό αλχημιστή του 16ου αιώνα που δοκιμάζει το ελιξίριο της αιώνιας ζωής και καταδικάζεται να περιφέρεται μαρτυρικά στον αέναο χωροχρόνο. Κι επειδή εκείνα τα καλοκαίρια υπήρχαν και ξαδέλφες στο οικογενειακό εξοχικό, προσφερόταν η δυνατότητα κατασκοπείας του «εχθρού» μέσα από τη (λαθραία) ανάγνωση της «Μανίνας» και της «Πάττυ». Από μία άποψη, ήταν η διαφορά της μέρας με τη νύχτα, η διαφορά ανάμεσα στη μακάρια προεφηβεία των αγοριών και την πρώιμη εφηβεία των κοριτσιών. Τα κοριτσίστικα περιοδικά έμοιαζαν ταγμένα στην ποπ ειδωλολατρία και τα κόμικς που περιείχαν ήταν πλημμυρισμένα με ρομαντικές προσμονές, ερωτικές απογοητεύσεις και πλήθος γκομενικές καταστάσεις, την ώρα που εμείς ασχολούμασταν μόνο με μπάλα, με τέρατα και με μεταλλαγμένους υπερήρωες. Τα μόνα ινδάλματα που επιτρέπονταν στα αγοράκια ήταν οι ποδοσφαιριστές. Μετά μπήκαν, διά της βίας σχεδόν, κι άλλα ενδιαφέροντα στην εξίσωση και τα πράγματα μπλέχτηκαν. Το «Αγόρι» έμοιαζε παιδικό πια κατάλοιπο μιας προηγούμενης ύπαρξης, μια χαρά όμως είχε κάνει τη δουλειά του. Επίσης, η αγάπη για τα κόμικς από εκεί ξεκίνησε και δεν υποχώρησε ποτέ. Πηγή
  2. Έφυγε από τη ζωή ο Νικόλαος Δεληγιώργης, εκδότης των περιοδικών «Μανίνα» και «Δυναμικό Αγόρι» Πέθανε ο εκδότης Νικόλαος Δεληγιώργης Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 85 ετών ο εκδότης Νικόλαος Δεληγιώργης. Το όνομά του συνδέθηκε με τα θρυλικά περιοδικά «Μανίνα» και «Δυναμικό Αγόρι». «Καλό Ταξίδι πατέρα. Παρακαταθήκη για όλο τον κόσμο τα περιοδικά σου ΜΑΝΙΝΑ, ΑΓΟΡΙ, ΒΑΒΟΥΡΑ, ΠΑΤΤΥ, ΤΡΟΥΕΝΟ, ΓΚΟΛ. Για εμάς η φροντίδα σου, η αγάπη σου και το ανεπανάληπτο σου χιούμορ. Θα τα λέτε με τους φίλους σου εκεί ψηλά και θα μας πειράζετε», έγραψε ο γιος του Νικόλαου Δεληγιώργη, Αλέξανδρος. Ποιος ήταν ο Νικόλαος Δεληγιώργης Ο Νικόλαος Δεληγιώργης είχε γεννηθεί στον Πειραιά στις 14 Μαΐου 1937 και ήταν εκδότης περιοδικών και συν-δημιουργός, μαζί με τον δημοσιογράφο Κώστα Μπαζαίο, δύο εκ των πιο δημοφιλών κόμικς στις δεκαετίες του '70 και '80, των Μανίνα (για κορίτσια) και Δυναμικό Αγόρι. Το 1971 ο Νικόλαος Δεληγιώργης εξασφάλισε από την «Ελλάς Πρες» του κ. Γιώργου Σγούρα (που διέθετε δικαιώματα εικονογραφημένων) βρετανικές ποδοσφαιρικές σειρές και συνδημιούργησε το «Γκολ» (που επανεκδόθηκε και πολύ αργότερα). Τον Ιούνιο του 1972 εξέδωσε μαζί με τον δημοσιογράφο Κώστα Μπαζαίο τη Μανίνα, αρχικά σε μεγάλο σχήμα, που έφθασε να πουλάει περισσότερα από 100.000 φύλλα εβδομαδιαίως. Ακολούθησαν το εβδομαδιαίο Αγόρι και τα 15θήμερα Τρουένο και Πάττυ. Επίσης, στα τέλη της δεκαετίας του 1980 εξέδωσε τη Βαβούρα, (εβδομαδιαίο για παιδιά με ανεπτυγμένο χιούμορ) και τη δεκαετία του 1990 το Γκάρφιλντ. Πηγή
  3. Όλοι μας ξέρουμε το θρυλικό περιοδικό 2000AD, το οποίο έβγαλε το πρώτο του τεύχος το Φεβρουάριο του 1977, όταν το έτος 2000 φαινόταν πολύ μακρινό. Ναυαρχίδα του περιοδικού ήταν και είναι ακόμη ο διάσημος Judge Dredd, αλλά εδώ θα ασχοληθώ με μια άλλη ιστορία, που ξεκίνησε από το πρώτο κιόλας τεύχος του περιοδικού και η οποία έμελλε να αποκτήσει πολλούς οπαδούς και στη χώρα μας, η σειρά Harlem Heroes (Οι Ήρωες του Χάρλεμ). Οι Ήρωες του Χάρλεμ, ήταν μια ομάδα από μαύρους, οι οποίοι συμμετέχουν στο εξαιρετικά δημοφιλές στο μέλλον άθλημα του Aeroball, που είναι ένας συνδυασμός αμερικανικού ποδοσφαίρου, κουνγκ-φου και μπάσκετ, ενώ έμπνευση για την ομάδα των πρωταγωνιστών, υπήρξαν οι διάσημοι Harlem Globetrotters, οι οποίοι ήταν πάρα πολύ δημοφιλείς εκείνη την εποχή. Μόνο και μόνο το γεγονός, ότι όλοι οι πρωταγωνιστές ήταν μαύροι και μάλιστα με σημαντικά αυξημένη την αίσθηση της προσωπικής ηθικής, αφού τους βλέπουμε να προσπαθούν να κερδίσουν όλα τα παιχνίδια με έντιμο τρόπο, σε αντίθεση με κάποιες από τις αντίπαλες ομάδες, ήταν μεγάλη υπόθεση τότε. Η σεναριακή ιδέα ανήκε στον Pat Mills, αρχισυντάκτη του περιοδικού, αλλά τα σενάρια γράφτηκαν από τον Tom Tully και το σχέδιο στα περισσότερα επεισόδια ανήκε στο Dave Gibbons, Στα τελευταία επεισόδια της σειράς, ο Gibbons έδωσε τη σχεδιαστική σκυτάλη στον Ιταλό Massimo Belardinelli, το σχέδιο του οποίου ήταν πιο ζοφερό και πιο μπαρόκ. Το πολύ καλό σχέδιο των Gibbons και Belardinelli συνέβαλε πολύ στην επιτυχία της σειράς, η οποία γνώρισε και ένα δεύτερο κύκλο, το Harlem Heroes:Inferno, όπου απεικονίζεται μια εξέλιξη του Aeroball στο ακόμη βιαιότερο, αφού οι αθλητές έπρεπε να οδηγούν μηχανές. Το σενάριο του Tully έχει διάφορες νύξεις για τη διεθνή πολιτική κατάσταση εκείνης της εποχής και γενικά παρουσιάζει ένα ζοφερό μέλλον, όπου η βία είναι πανταχού παρούσα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι την εποχή της δημοσίευσης του κόμικ, η απειλή πυρηνικού πολέμου ήταν (θεωρητικά) υπαρκτή και ο φόβος για τα επακόλουθα μιας πυρηνικής σύρραξης διάχυτος. Στα πλεονεκτήματα της ιστορίας μπορούμε να συμπεριλάβουμε το ότι κανείς πρωταγωνιστής δεν ήταν στο απυρόβλητο, αφού σχεδόν όλοι μπορούσαν να σκοτωθούν στην πορεία της ιστορίας. Φυσικά, ο Tully καταφεύγει σε διάφορες εξωφρενικές ευκολίες (όπως πχ τηλεπαθητικοί εγκέφαλοι, οι οποίοι μάλιστα μιλάνε) και σίγουρα η επεισοδιακή δομή του κόμικ δεν βοηθά πολύ στην ανάπτυξη των χαρακτήρων. Επιπλέον, υπάρχουν υπερβολικά πολλές επεξηγήσεις και πολλή αφήγηση, που στην ουσία δεν προσφέρει πολλά στην ιστορία. Για να είμαι ειλικρινής, πιστεύω, ότι το κόμικ δύσκολα διαβάζεται σήμερα, αφού οι σημερινές τεχνικές αφήγησης των κόμικς είναι εντελώς διαφορετικές. Παρόλα αυτά, θεωρώ ότι ο βίαιος ρεαλισμός και ο κυνισμός του κόμικ θα εντυπωσιάσουν ακόμη και των τωρινό αναγνώστη, αλλά δεν νομίζω ότι θα τον κρατήσουν για πολύ, αφού η πυκνογραμμένη (= φλύαρη) και αποσπασματική αφήγηση αποβαίνει τελικά σε βάρος της ιστορίας. Το σχέδιο όμως, δεν έχει χάσει τίποτα από τη δυναμική του και είναι εντυπωσιακό ακόμη και σήμερα. Και οι δύο κύκλοι του κόμικ συγκεντρώθηκαν σε ένα τόμο με τίτλο: ‘The Complete Harlem Heroes”, που κυκλοφόρησε το 2010 από τις εκδόσεις Rebellion (πρέπει να έχει κυκλοφορήσει και δεύτερη έκδοση έκτοτε), από όπου και το διάβασα. Και οι δύο κύκλοι της σειράς είχαν κυκλοφορήσει στα ελληνικά, στα τέλη της δεκαετίας του 1970 με αρχές του 1980 στο πολύ δημοφιλές τότε περιοδικό “Αγόρι”, όπου είχαν δημοσιευτεί και άλλες ιστορίες από το 2000AD, αρκετές μάλιστα σε σενάριο και σχέδιο των ίδιων δημιουργών. Ο πρώτος κύκλος δημοσιεύτηκε με τον τίτλο “Αερομπώλ” στα τεύχη 51-70 της δεύτερης περιόδου και ο δεύτερος με τον τίτλο “Inferno – Οι ήρωες του Χάρλεμ” στα τεύχη 287-326. Η σειρά είχε γνωρίσει μεγάλη επιτυχία και πολλοί σημερινοί πενηντάρηδες τη θυμούνται ακόμη με νοσταλγία. Αν και δεν μπορώ να το αποδείξω, έχω την εντύπωση, ότι είναι μια από τις πιο δημοφιλείς σειρές, που δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό ¨Αγόρι" . ? Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ Πηγές για περαιτέρω μελέτη: wikipedia (στα αγγλικά) Σύνδεσμος για το κόμικ μέσα στο περιοδικό “Αγόρι” στο ιστολόγιο agori-magazine.blogspot.com Μια ελαφρώς τροποποιημένη εκδοχή αυτής της παρουσίασης αναρτήθηκε για πρώτη φορά στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
×
×
  • Create New...