Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Αίολος'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 2 results

  1. Εκδόσεις : ΑίολοςΣελ: 176 - Διαστάσεις: 24 x 32, Σκληρόδετο Εξώφυλλο ISBN: 978-960-521-296-4 - Τιμή: € 15.40Μετάφραση : Θωμάς Μαστακούρης Η Καταιγίδα αποτελεί τη συνέχεια από το graphic novel Ο Ρουμπινένιος Θρόνος, το πρώτο μέρος μιας νέας σειράς επικής, σκοτεινής φαντασίας εμπνευσμένης από το έπος του περιβόητου αλμπίνου αντιήρωα Έλρικ του Μελνιμπονέ, του διασημότερου δημιουργήματος του υπερταλαντούχου συγγραφέα Michael Moorcock. Αυτό που διαφοροποιεί τη νέα αυτή προσπάθεια αναβίωσης ενός εκ των θρυλικότερων πρωταγωνιστών του Sword & Sorcery, εφάμιλλου για πολλούς με τον έναν και μοναδικό Κιμμέριο, είναι το γεγονός πως ο Julien Blondel (μαζί με τον Jean-Luc Cano σε αυτό το δεύτερο τεύχος) δεν περιορίζεται σε μια απλή μεταφορά των λογοτεχνικών περιπετειών του Λευκού Λύκου, αλλά τολμά να προχωρήσει ένα βήμα πιο πέρα, και να δώσει στον αναγνώστη μια εφιαλτική πανδαισία ενός (πολυ)σύμπαντος, δείχνοντας για πρώτη φορά την ακραία και παράλογη βία μέσα στην οποία ανδρώθηκε ο Έλρικ. Ο δεύτερος αυτός τόμος, ξεκινά ακριβώς από εκεί που έκλεισε ο πρώτος, με τον σατανικό Yyrkoon να απαγάγει την πολυαγαπημένη ερωμένη του Έλρικ, Cymoril -αδελφή του πρώτου και ξαδέλφη του δεύτερου, γιατί έτσι κάνουν οι πραγματικοί Μελνιμπόνιοι- και να εξαφανίζεται χάρη στη βοήθεια ενός τρομακτικού δαίμονα. Όπως ίσως μπορείτε να φανταστείτε, αυτή η εξέλιξη δεν είναι κάτι που μπορεί να ανεχτεί ο ηγεμόνας της πιο αδυσώπητης Αυτοκρατορίας που γνώρισαν ποτέ τα Νεαρά Βασίλεια, και, επικαλούμενος τον προστάτη του και άρχοντα του Χάους, Άριοχ, εξαπολύει ένα αδίστακτο ανθρωποκυνηγητό, χρησιμοποιώντας όλα τα μαγικά μέσα που διαθέτει. Δυστυχώς για τον καταραμένο ασπρομάλλη (κι ευτυχώς για μας), ο ξάδελφός του δεν είναι κάποιος κοινός θνητός αλλά ένας σχεδόν εξίσου ισχυρός μάγος, με το μανιασμένο πάθος της ζήλιας να ενισχύει ακόμα περισσότερο τόσο τη δύναμη όσο και την αποφασιστικότητά του. Η τελική μονομαχία ανάμεσα στους δύο αντίζηλους είναι απλά εκπληκτική, γεμάτη λύσσα και μένος. Οι δε τελευταίες σελίδες αποτελούν μια λυτρωτική ενδοσκόπηση στην ψυχοσύνθεση ενός νομοτελειακά χαοτικού χαρακτήρα και δρουν σαν ένα σαφέστατο και πλήρως επεξηγηματικό προοίμιο του τι θα ακολουθήσει στη συνέχεια, καθώς ο Έλρικ παραδίδεται όλο και περισσότερο στην παρασιτική του σχέση με την Καταιγίδα, το μαγικό ξίφος που θα τον σημαδέψει για το υπόλοιπο της ζωής του. Όλα αυτό βέβαια, όπως και η περιρρέουσα, πανταχού παρούσα ατμόσφαιρα μιας νωχελικής ηδονής και οδύνης, ενισχύονται και υπογραμμίζονται από τα εκπληκτικά σκίτσα των Julien Telo, Robin Recht και Didier Poli που κοσμούν τη συγκεκριμένη έκδοση, η οποία μάλιστα κυκλοφορεί στο μεγάλο, τυπικό για τα ευρωπαϊκά δεδομένα, format. Στα συν, πέρα από την πολύ καλή μετάφραση του μετρ του είδους και μεταφραστή και των βιβλίων του Moorcock για λογαριασμό των εκδόσεων Αίολος, Θωμά Μαστακούρη, αξίζει να αναφερθεί και ο κατατοπιστικότατος και πολύ εμπνευσμένος πρόλογος του σπουδαίου Alan Moore. Εν κατακλείδι, πρόκειται για ένα σύγχρονο έπος αντάξιο του οράματος του Moorcock αλλά και του ονόματος του Έλρικ, το οποίο θα ικανοποιήσει τους πάντες αλλά οι ήδη μυημένοι στα μυστικά του λογοτεχνικού έργου του Βρετανού συγγραφέα θα το λατρέψουν μέχρι κεραίας.
  2. Έλρικ: Ο Ρουμπινένιος Θρόνος – Η πραγματική εικόνα μιας αυτοκρατορίας σε αποσύνθεση Είναι πολύ δύσκολο να μιλήσει κανείς επαρκώς για το πόσο επηρέασε τη σύγχρονη λογοτεχνία (φανταστικού αλλά και γενικά) το πολύπλευρο έργο του Michael Moorcock. Ειδικότερα η έννοια του Αιώνου Πρόμαχου, με τις άπειρες πλευρές του και οι διακλαδώσεις τους σε ένα πολυσύμπαν (μία από τις πρώτες χρήσεις του όρου με τον τρόπο που την καταλαβαίνουμε σήμερα, την πολύ μακρινή πλέον δεκαετία του 1960). Το μόνο σίγουρο είναι πως εάν δεν υπήρχε ο Moorcock γενικά και η πιο γνωστή δημιουργία του, ο Έλρικ του Μελνιμπονέ το πιθανότερο θα ήταν πως θα έπρεπε να τον εφεύρουμε. Αλμπίνος, σωματικά αδύναμος, μα φιλόσοφος και μάγος, ο Έλρικ αποτέλεσε τον αντίποδα και την απάντηση στη σωματική ρώμη του Κόναν. Όχι όμως στην εικόνα μόνο. Ο Κόναν ξεκίνησε ως κλέφτης και έγινε βασιλιάς. Από την άλλη καταραμένος Μελνιμπόνιος ξεκίνησε ως αυτοκράτορας, γόνος εκφυλισμένων ιμπεριαλιστών, που έβλεπε γύρω από την άρρωστη και ηθικά απονεκρωμένη, ηδονική κοινωνία του έναν κόσμο να αλλάζει. Προσπαθώντας να καταλάβει ο ίδιος την αλλαγή ή ακόμα και να γίνει κομμάτι της, ο Έλρικ εγκατέλειψε έναν θρόνο από ρουμπίνι (και αίμα) και τελικά, έχασε τα πάντα. Το έπος του Έλρικ ήταν η ευρωπαϊκή, βρετανική απάντηση σε έναν αμερικανικό ατομικισμό που γεννήθηκε στην κρίση του 1930, ανδρώθηκε μέσα από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και άνθησε στην ψυχροπολεμική δεκαετία του 1950, εύρωστη και εστιασμένη στην ανάπτυξη των λίγων. Και αυτή την πτυχή, την καθαρά πολιτική που ενυπήρχε στο έργο του Moorcock από την αρχή του η αλήθεια είναι πως στις μεταφορές του έργου σε άλλες τέχνες, κυρίως κόμικς, τη βλέπαμε πολύ σπάνια και πάντα ως συμπληρωματική της υπαρξιακής αγωνίας που διακάτεχε τον ήρωα, γνήσιο γνώρισμα ανθρώπων που γεννήθηκαν σε εποχές μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος, όπου οι νεκροί δεν είχαν συμβιβαστεί από με τη θνητότητα τους και οι ζωντανοί δεν είχαν νιώσει ακόμα το αίμα να κυλά στις φλέβες τους. Ωστόσο, στο Έλρικ: Ο Ρουμπινένιος Θρόνος (στα ελληνικά από τις εκδόσεις Αίολος), η πολιτική διάσταση γίνεται κυρίαρχη. Αυτό είναι κάτι που συνεπάγεται όχι μόνο από τον πρόλογο του ίδιου του δημιουργού, ο οποίος ομολογεί πως το ανά χείρας έργο είναι αυτό που θα σχεδίαζε και ο ίδιος αν μπορούσε να σχεδιάσει, το πιστότερο στο αρχικό του όραμα. Όχι, προέρχεται κυρίως από την ίδια την ατμόσφαιρα του έργου, στο οποίο επιτέλους το Μελνιμπονέ και η κοινωνία του δεν είναι απλά το πεδίο της εναρκτήριας περιπέτεια του Λευκού Λύκου. Το Νησί των Δράκων αναπνέει, οι κάτοικοι του σκοτώνουν για απόλαυση, βασανίζουν για ηδονή, συνθέτουν μελωδίες από ουρλιαχτά και είδη επιθανάτιων ρόγχων. Παθιάζονται και σκοτώνουν τόσο φυσικά όσο μιλάνε. Το διασκευασμένο σενάριο από τον Julien Blondel αλλά, πολύ περισσότερο, το (υπερενισχυμένο) σχέδιο από τρεις (!) σχεδιαστές, τους Didier Poli, Robin Recht και Zan Bastit) μας δίνει ένα πολύ βαρύ, υπερπλουραλιστικό, μεταλλικό και πρωτόγονο αποτέλεσμα, στο οποίο ένας πολιτισμός που πνέει τα λοίσθια βαυκαλίζεται συνεχώς με το περασμένο του μεγαλείο και δύναμη. Το Νησί των Δράκων αναπνέει, οι κάτοικοι του σκοτώνουν για απόλαυση, βασανίζουν για ηδονή, συνθέτουν μελωδίες από ουρλιαχτά και είδη επιθανάτιων ρόγχων. Παθιάζονται και σκοτώνουν τόσο φυσικά όσο μιλάνε. Το διασκευασμένο σενάριο από τον Julien Blondel αλλά, πολύ περισσότερο, το (υπερενισχυμένο) σχέδιο από τρεις (!) σχεδιαστές, τους Didier Poli, Robin Recht και Zan Bastit) μας δίνει ένα πολύ βαρύ, υπερπλουραλιστικό, μεταλλικό και πρωτόγονο αποτέλεσμα, στο οποίο ένας πολιτισμός που πνέει τα λοίσθια βαυκαλίζεται συνεχώς με το περασμένο του μεγαλείο και δύναμη. Το οπτικό αποτέλεσμα, όπως μαρτυρούν και οι δημιουργοί του, είναι παρμένο κατευθείαν από κάποιον εφιάλτη (ο οποίος συγγενεύει με το έργο του Clive Barker και πιο συγκεκριμένα με το Hellraizer ). Tην ίδια στιγμή όμως καταφέρνει να αποδώσει και όλο το δέος του νησιού. Η πρωτεύουσα μιας, κάποτε, παγκόσμιας αυτοκρατορίας, που στέκει περιτριγυρισμένη από έναν δικό της λαβύρινθο και πλούτη. Ταυτόχρονα, το σενάριο του Blondel (εξαιρετικά και άμεσα αποδοσμένο από τον πάντα αξιόπιστο Θωμά Μαστακούρη) μπορεί να μην είχε τον χώρο που θα χρειαζόταν, αλλά κατάφερε να διορθώσει ίσως κάποιες αδικίες προς κλασσικούς χαρακτήρες, όπως η Σίμοριλ, που από απροστάτευτος πρώτος έρωτας του Έλρικ και damsel in distress, παίρνει τον δικό της χώρο και λάμπει ως πραγματική Μελνιμπόνια. Ωστόσο λόγω χώρου, το κόμικ αφήνει τους περισσότερους χαρακτήρες σχεδόν μονοδιάστατους, μην προλαβαίνοντας να δαμάσει τον ρυθμό της δράσης του αλλά και των καταιγιστικών του εικόνων. Για κάποιον γνώστη του έργου του Moorcock ίσως κάτι τέτοιο δεν είναι τόσο πρόβλημα, αλλά αυτή η τυφλή πίστη στην εγγύτητα του με το αρχικό υλικό στερεί από το κόμικ την αυθυπαρξία του. Βέβαια αυτή η συντομία μας έδωσε και εντυπωσιακούς β’ χαρακτήρες, όπως τον δαιμονικό δόκτορα Τζεστ, έναν καλλιτέχνη του πόνου. Επιλογικά, το Έλρικ: Ο Ρουμπινένιος θρόνος είναι μια εξαιρετική προσθήκη στις μεταφορές των περιπετειών του αλμπίνου αυτοκράτορα, μια καθαρά σκωπτική και πολιτική ματιά που έργου που το φέρνει, οπτικά και απτικά το έργο στον 21ο αιώνα, αφού, όπως κάθε έργο της κλάσης του, είναι ταυτόχρονα αθάνατο και επίκαιρο. Πηγή
×
×
  • Create New...