Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Ένατη Διάσταση'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 13 results

  1. Κυκλοφόρησε φέτος τον Ιούνιο, από την Ένατη Διάσταση, το τέταρτο μεγάλο ερωτικό τομάκι του Κιουτσιούκη, μετά τον Δεξιοτέχνη, τη Νικολέτ και Το Μεγάλο Μπανιστήρι. Και είναι μακράν το πιο ώριμο από όλα τα ερωτικά, σεναριακά και σχεδιαστικά. Ο Νικόλας, ένας νεαρός σχεδιαστής κόμικς από τη Σαλονίκη, ετοιμάζει ερωτικό κόμικ και παίρνει τη μεγάλη απόφαση να πάει μετά από πολλά χρόνια διακοπές σε νησί (όχι λόγω πανδημίας, δεν έχει τέτοια εδώ), το καλοκαίρι. Έτσι, ξεκινάει για Αντίπαρο, συναντώντας πολλές απρόβλεπτες καταστάσεις καθ'οδόν και ειδικά από την στιγμή που πατάει το πόδι του στην μικρή Αντίπαρο, στην "ερημική" ακρογιαλιά που βρίσκεται φιλοξενούμενος... Πρόκειται για μία ιστορία με διάχυτο ερωτισμό και συνάμα μία άλφα πλοκή, το οποίο δεν είναι σύνηθες φαινόμενο στα περισσότερα ερωτικά κόμικς, με αποτέλεσμα να ενδιαφέρεσαι για τους αντι-συντηρητικούς χαρακτήρες page-turningly. Όχι, δεν είναι ένα ακόμα ερωτικό φετιχιστικό κομιξάκι του Σταύρου. Προσωπικά, από τα καλύτερά του (ίσως η καλύτερη αγορά που έκανα στο Con) και συστήνεται ανεπιφύλακτα σε μεταεφήβους. Εσείς, πήγατε φέτος διακοπές;
  2. ΝΙΚΟΣ ΚΑΜΠΑΣΕΛΕ: ΕΝΑΣ ΘΡΑΚΙΩΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΥΣΤΗΝΕΙ ΤΟ ΚΟΜΙΚ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΣΕ ΜΙΚΡΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΥΣ «Στα κόμικς μου, προσπαθώ να έχω ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας προς όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτου καταγωγής, φύλου, εθνικότητας» Στον απόηχο της έκδοσης τριών κόμικς – άλμπουμ από τις εκδόσεις Παρατηρητής μίλησε στο Ράδιο Παρατηρητής 94fm για την ζωή του και για τον λόγο που τον ώθησε στην συγγραφή κόμικ ο Νίκος Καμπασελέ, συγγραφέας, απόφοιτος Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών. Σύμφωνα με τον κ. Καμπασελέ τα κόμικς απευθύνονται σε όλες τις ηλικίες και συγκεκριμένα τα κόμικς του έχουν ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας προς όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτου καταγωγής, φύλου, εθνικότητας. Νίκος Καμπασελέ όμως… ΠτΘ: Πες μας λίγα πράγματα για σένα. Ν.Κ.: Γεννήθηκα στην Αθήνα, όμως η οικογένειά μου μετακόμισε στην Αλεξανδρούπολη το ’93, όταν ήμουν 7 χρονών, επομένως μεγάλωσα στην Αλεξανδρούπολη. Επέστρεψα στην Αθήνα για τις σπουδές μου στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, και αφού εκπλήρωσα και τη στρατιωτική μου θητεία πήγα στο εξωτερικό για μεταπτυχιακές σπουδές στην École Εuropéenne Supérieure de l’Ιmage (Ανωτάτη Ευρωπαϊκή Σχολή της Εικόνας), που είναι μια δημόσια σχολή με μεταπτυχιακό τμήμα, το οποίο εξειδικεύεται στα κόμικς και βρίσκεται στην πόλη της Ανγκουλέμ. Είναι μια πόλη αφιερωμένη στα κόμικς, όπου γίνεται και ένα από τα μεγαλύτερα φεστιβάλ της Ευρώπης κάθε χρόνο εκεί. Τελειώνοντας τις σπουδές μου κατάλαβα ότι ήθελα να επιστρέψω στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στην Αλεξανδρούπολη, γιατί θεωρώ ότι ο τόπος μας έχει πολλές δυνατότητες για να μπορούμε να δουλέψουμε. Τουλάχιστον εγώ στο δικό μου κομμάτι έτσι ένοιωθα και είναι ένα τόπος που πάντα μας είχε στηρίξει και οικογενειακά και συγκεκριμένα εμένα. ΠτΘ: Πώς ξεκίνησε η δική σου ενασχόληση με αυτό το κομμάτι; Ν.Κ.: Πάντα πηγαίναμε στο χωριό μας, στη Ρούμελη τα καλοκαίρια οικογενειακώς, όπου ο παππούς είχε μια κασέλα ξύλινη η οποία ήταν γεμάτη με κόμικς. Είχε κόμικς τα «Κλασικά Εικονογραφημένα», αλλά και παλιότερες εκδόσεις υπερηρώων όπως ο Spiderman, οι Πέντε Φανταστικοί, κλπ, αυτή ήταν η πρώτη μου επαφή και μου έκανε φοβερή εντύπωση που ο παππούς μου συνέλεγε τέτοια κόμικς. Με τα χρόνια αυτό αναπτύχθηκε. Βοήθησαν πολύ και οι γονείς μου σε αυτό, για παράδειγμα όποτε επέστρεφαν από κάποιο ταξίδι στη Γαλλία, που έχει μια τρομερή παράδοση με τα κόμικς, μας έφερναν πάντα ένα «Αστερίξ», ένα «Λούκι Λουκ», ένα «Τεν Τεν», αυτά τα κλασικά της γαλλοβελγικής σχολής. Όταν ήρθε η ώρα και αποφάσισα ότι ήθελα να ασχοληθώ επαγγελματικά με αυτό το κομμάτι και να το σπουδάσω, το πιο φυσικό για μένα ήταν κατευθυνθώ προς τη Σχολή Καλών Τεχνών. «Πράγματα που με απασχολούν είναι πράγματα που απασχολούν και την κοινωνία γύρω μου» ΠτΘ: Η «ΘΥΕΛΛΑ » είναι η ιστορία της καπετάνισσας η οποία ζει ανάμεσα σε εξωγήινους κατάδικους. Πόσο δύσκολο είναι για σένα να μπεις σε αυτή τη διαδικασία; Αποφεύγεις να ζωγραφήσεις κάτι που έχεις στο μυαλό σου υπό τον «φόβο» των όποιων αντιδράσεων ή θεωρείς ότι το κοινό του κόμικ είναι λίγο πιο ανοιχτόμυαλο; Ν.Κ.: Πάντα έχεις ένα φίλτρο, αλλά είναι ένα φίλτρο που στόχο έχει να φτιάξει μια ιστορία η οποία να είναι όσο το δυνατόν πιο κατανοητή και με όσο καλύτερη ροή γίνεται. Δηλαδή ένα σύστημα που χρησιμοποιώ συνήθως είναι να σκέφτομαι έναν χαρακτήρα ή ένα διάλογο και να φαντάζομαι την ιστορία χωρίς αυτούς τους διαλόγους. Εάν η ιστορία στέκεται χωρίς αυτά, σημαίνει ότι αυτά είναι περιττά, οπότε πρέπει να τα βγάλω, όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό. Αυτή είναι η πιο δύσκολη διαδικασία για μένα, γιατί πολλές φορές μπορεί να έχεις όρεξη να ζωγραφίσεις κάτι συγκεκριμένο, απλά για την ευχαρίστηση της ζωγραφικής, χωρίς να ταιριάζει πολύ καλά στην ιστορία σου. Οπότε να πρέπει να το παραλείψεις. Αυτή κυρίως είναι η δυσκολία μου. Το να ξέρω τι είναι απαραίτητο για την ιστορία και τι είναι περιττό. Όσον αφορά τα μηνύματα, είναι ανησυχίες που λίγο πολύ όλοι τις μοιραζόμαστε. Είμαι ένας άνθρωπος του καιρού μου. Πράγματα που με απασχολούν είναι πράγματα που απασχολούν και την κοινωνία γύρω μου. Δεν θεωρώ ότι είμαι αποκομμένος από τη Θράκη και από την Ελλάδα ή τον κόσμο. Είμαι κομμάτι της. «Ο Σκελε-τούλης είναι μια προσπάθεια να αντιμετωπίσω καταστάσεις που με προβλημάτιζαν μέσω του χιούμορ» ΠτΘ: Θέλουμε να μας πει για τον «Σκελε-τούλη και την παρέα του». Ν.Κ.: Με τον «Σκελε-τούλη» ήθελαν να κάνω μικρές χιουμοριστικές ιστορίες. Είχε ξεκινήσει κάπως αυθόρμητα αυτό, πάλι από τα φεστιβάλ του Comic ‘N’Play. Εκεί είχα ξεκινήσει να κάνω μια τέτοια ιστορία για ένα τέτοιο φεστιβάλ. Τελικά δεν πρόλαβα, αλλά επειδή ό,τι φτιάχνω το δείχνω στους φίλους μου και τους γνωστούς για να πάρω γνώμες, είχε αρέσει πολύ και μου κάνανε το εξής σχόλιο: «μα εσύ συνήθως δεν κάνεις αστείες ιστορίες, τώρα πώς το έπαθες;». Θεωρώ ότι το χιούμορ είναι πιο δύσκολο απ’ ό,τι η περιπέτεια ή το δράμα. Θέλει ένα άλλο χτίσιμο. Έπαιρνα στοιχεία από πράγματα που με ενδιέφεραν ή που με προβλημάτιζαν και τα έβαζα όμως σε ένα περιβάλλον χιούμορ. Είναι μια προσπάθεια κάπως να αντιμετωπίσω καταστάσεις που με προβλημάτιζαν μέσω του χιούμορ. Γι’ αυτό και ο «Σκελε-τούλης» κάνει σχόλια γύρω από το πώς είναι η ζωή του καλλιτέχνη, γύρω από τη φύση της αγάπης, γύρω από την απώλεια γενικότερα, αλλά πάντα με έναν τρόπο πιο εύθυμο. «Το πιο δύσκολο στάδιο είναι το χτίσιμο της ιστορίας» ΠτΘ: Τι σε δυσκολεύει περισσότερο, η συγγραφή, οι διάλογοι που αποτυπώνονται στο κόμικ ή το σχέδιο; Ν.Κ.: Είναι περίεργο γιατί το ένα συμπληρώνει το άλλο. Μπορεί να κάνεις μια εικόνα που να δείχνει ένα ηλιοβασίλεμα, δεν θα πρέπει το κείμενο να λέει «Α, τι ωραίο ηλιοβασίλεμα». Θα πρέπει να λέει κάτι που να μην φαίνεται στην εικόνα. Για παράδειγμα: «Αύριο πρέπει να ξυπνήσω νωρίς». Κάτι που να σου υποδηλώνει τι νοιώθει ο χαρακτήρας ή σε ποιο πλαίσιο βρίσκεται η ιστορία, κάπως έτσι λειτουργούν δηλαδή. Είναι μια οντότητα και τα δύο. Το πιο δύσκολο στάδιο είναι το χτίσιμο της ιστορίας. Δηλαδή το να πάρεις αυτή την ιδέα, αυτό το συναίσθημα που έχεις μέσα σου και να το στριμώξεις σε αυτές τις δύο διαστάσεις. Το μυαλό όμως δεν έχει όρια, οπότε από τη στιγμή που περνάς κάτι που έχεις στο μυαλό σου στο χαρτί, κάτι χάνεται, κάτι καινούργιο δημιουργείται, απρόβλεπτα πράγματα συμβαίνουν πάντα, και είναι καλό αυτό. Αυτό είναι το πιο δύσκολο, το αρχικό προσχέδιο. Μετά, το ίδιο το σχέδιο και το φιξάρισμα των διαλόγων είναι υπόθεση δουλειάς. ΠτΘ: Πού μπορεί κανείς να βρει τα άλμπουμ-κόμικς σου; Ν.Κ.: Προς το παρόν μπορεί να τα βρει από τις εκδόσεις του Παρατηρητή της Θράκης και σύντομα πιστεύω ότι θα βρίσκονται και σε διάφορα βιβλιοπωλεία της περιοχής και της χώρας γενικότερα. ΠτΘ: Είναι ο χώρος του κόμικ το βιβλιοπωλείο; Ν.Κ.: Θεωρώ ότι είναι. Έχει αλλάξει κάπως το σύστημα της διάθεσης του τύπου στην Ελλάδα, ειδικά στην Αλεξανδρούπολη έχει περιοριστεί πολύ, ενώ παλιά είχαμε το Κέντρο Τύπου, ήταν το μέρος που μπορείς να πας και να βρεις κόμικς, εφημερίδες, κλπ, τώρα πλέον έχει αλλάξει. Έχει συρρικνωθεί αρκετά. Τα βιβλιοπωλεία όμως φαίνεται να έχουν όλο και μεγαλύτερο ενδιαφέρον και ειδικά οι εκδόσεις στο κόμικ, γιατί είναι ένας εναλλακτικός τρόπος, ο οποίος φαίνεται να έχει ένα κοινό που μεγαλώνει συνέχεια, επειδή υπάρχει και ο φόβος ότι το βιβλίο μπορεί να μειωθεί. «Το κόμικ δεν είναι μόνο για παιδιά» ΠτΘ: Τα φεστιβάλ αποτυπώνουν την αυξανόμενη ζήτηση και από πλευράς του ίδιου του κοινού; Ν.Κ.: Ναι και την αυξάνουν ακόμη περισσότερο. Θυμάμαι από το ’15 που είχα πάει πρώτη φορά σε ένα φεστιβάλ στην Αθήνα, έχει τεράστια διαφορά με το σήμερα. Συμμετέχουν πολύ περισσότεροι δημιουργοί, έχει περισσότερο κόσμο και πολύ περισσότερες εκδόσεις. Χαρακτηριστικό είναι ότι και πολλοί από τους μεγαλύτερους εκδοτικούς οίκους της χώρας ασχολούνται με κόμικ ή με το graphic novel, όπως το λένε μερικοί και αυτό είναι κάτι πολύ θετικό. Πλέον σπάει αυτό το κομμάτι που υπήρχε παλιότερα ότι το κόμικ είναι κάτι ευτελές, για παιδιά, που δεν έχει μεγάλη σημασία. Το σε ποιο κοινό απευθύνεται ήταν για μένα πολύπλοκο στην αρχή. Νόμιζα ότι απευθύνομαι σε ένα πολύ συγκεκριμένο κοινό. Αλλά ειδικά από την παρουσίαση της «ΘΥΕΛΛΑΣ» που κάναμε με το βιβλιοπωλείο Δημητριάδης και τις εκδόσεις «Ένατη Διάσταση» στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της Αλεξανδρούπολης, αυτή η αντίληψή μου άλλαξε εντελώς γιατί ήρθαν σε εκείνο το χώρο πραγματικά όλες οι ηλικίες και το αγόραζαν άνθρωποι από όλα τα backgrounds πραγματικά. Και ηλικιωμένοι αγόρασαν τη «ΘΥΕΛΛΑ» και παιδιά, και άτομα στην ηλικία μας και ήταν φοβερό. Οπότε νομίζω ότι απευθύνεται σε όλους. Και γενικότερα στα κόμικς μου, προσπαθώ να έχω ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας προς όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτου καταγωγής, φύλου, εθνικότητας. ΠτΘ: Κάνεις εργαστήρια κόμικς στην Αλεξανδρούπολη. Υπάρχει ενδιαφέρον από τους συμπολίτες μας; Ν.Κ.: Ναι, υπάρχει. Τα εργαστήρια που κάνω στην Αλεξανδρούπολη είναι και για ενήλικες και για παιδιά. Υπάρχει ενδιαφέρον. Φοβόμουν στην αρχή ότι δεν θα υπήρχε ενδιαφέρον, αλλά εκεί διαψεύστηκα ευχάριστα. Διαπιστώνω ότι υπάρχει μεγάλη δίψα για μάθηση στους ανθρώπους και ειδικά δίψα για πράγματα τα οποία να μην τα έχουν ξαναδοκιμάσει. Τα κορίτσια είναι συνήθως πιο θαρραλέα στο να δοκιμάζουν, ειδικά όσον αφορά το καλλιτεχνικό κομμάτι. Βέβαια το κόμικ, δυστυχώς θεωρείται ακόμα σχετικά ανδροκρατούμενος χώρος, κι αυτό είναι κάτι που επίσης πρέπει να αλλάξει. Είχα πάει πρόσφατα στο Comic and beer Kipseli Festival. Τα φεστιβάλ είναι γενικά στην Ελλάδα ένας χώρος όπου μπορείς να βρεις δημιουργούς κόμικς και να αγοράσεις απευθείας τα έργα τους από τους ίδιους, να μιλήσεις μαζί τους, να πάρεις πρόσθετο υλικό, το οποίο δεν μπορείς να βρεις σε βιβλιοπωλεία, όπως αφίσες, αυτοκόλλητα, κάρτες, διάφορο συνοδευτικό υλικό των κόμικς τους και είναι αυτό που εμένα προσωπικά με κινητοποιεί να συνεχίζω να δημιουργώ, γιατί μέσα από αυτή τη συνάντηση κυρίως με άλλους δημιουργούς, αλλά και με το κοινό που σε διαβάζει, αποκτάς περισσότερη όρεξη για αυτό που κάνεις. Το επόμενο στο οποίο θα πάω είναι το LAComics Festival, στη Λάρισα στις 28 Αυγούστου. Θα διαρκέσει 5 μέρες στη Λάρισα, από τις εκδόσεις του «Κάμπου». ΠτΘ: Έχεις ξεκινήσει ήδη κάτι για το επόμενο διάστημα; Ν.Κ.: Η «ΘΥΕΛΛΑ 2» είναι το επόμενο που θα βγει. Παράλληλα δουλεύω και διάφορα μικρότερα κόμικς, τα οποία παρουσιάζονται σε ανθολογίες διαφόρων εκδόσεων. Πηγή
  3. Το Song stories είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα ανθολογία για τις ιστορίες πίσω από τα τραγούδια από την Ένατη Διάσταση. Ένα ψηφιδωτό εμπνευσμένο από τις διηγήσεις των μουσικών, της σύγχρονης ελληνικής σκηνής. 7 κομικσικά τραγούδια πίσω από τα τραγούδια. Στο σχέδιο οι Εφη Θεοδωροπούλου - «Το Νερό που Κυλάει» του Παύλου Παυλίδη, Άρης Λάμπος - «Non Serviam» των Rotting Christ, Κλήμης Κεραμιτσόπουλος - «Just a Burn» των Nightstalker, Γιώργος Καμπάδαης - «Σουρεάλ» του 12ου Πίθηκου, Σοφία Σπυρλιάδου - «Δίπλα Μαξιλάρι» των Στίχοιμα και Νικόλας Στεφαδούρος - «Μέγαρα» των Social Waste. Το πρώτο κόμικ έχει να κάνει με τη γέννηση της ιδέας γι αυτήν εδώ τη συλλογή κι είναι σχεδιασμένο από τον Σπύρο Κιουτσιούκη. Οι συνεντεύξεις και η σεναριακή τους διασκευή που οδήγησε στα κόμικς είναι του Θεσσαλονικιού μουσικού αρθρογράφου Jacek Henryk Maniakowski. Το εξώφυλλο είναι του Marcos Cabrera, η γραφιστική επιμέλεια του Bernardo Hoffmann και η επιμέλεια έκδοσης από τον Νίκο Δαλαμπύρα. Κυκλοφόρησε με αφορμή την 11η διοργάνωση του Street Mode Festival στη Θεσσαλονίκη. Απόσπασμα από τη συνέντευξη που έδωσαν στη lifo, o Νικος Δαλαμπύρας (9η διάσταση) και ο Jacek Henryk Maniakowski Νίκος: Το «Song Stories» είναι μια ανθολογία που συγκεντρώνει συγχρόνως αντιπροσωπευτικά δείγματα δύο διαφορετικών μορφών τέχνης: των κόμικς και της μουσικής. Έχουμε σίγουρα ξαναδεί κόμικς που ασχολούνται με βιογραφίες μουσικών ή που φιλοτεχνούν τους στίχους κάποιου τραγουδιού. Αυτό όμως που κάνουμε εμείς εδώ είναι ουσιαστικά ένα εικονογραφημένο ντοκιμαντέρ. Jacek: Στην ουσία προσπαθώ να μην κάνω μια στείρα αφήγηση των γεγονότων που συνδέονται με τη δημιουργία του τραγουδιού. Προσπαθώ να μπω στην ίδια την «ψυχή» του τραγουδιού και του δημιουργού. Αυτό που προσπαθώ να δείξω είναι ότι ένα τραγούδι δεν είναι απλά 4 λεπτά από νότες και στίχους. Είναι μια συμπυκνωμένη γνώση κλειδωμένη μέσα σε λίγες νότες και μερικούς στίχους, η οποία απλά ζητάει από κάποιον να την ξεκλειδώσει. Και προσπαθούμε να βοηθήσουμε ώστε ο ακροατής και αναγνώστης να βρούνε αυτό το κλειδί. Φρέσκο και διασκεδαστικό ανάγνωσμα για μουσικόφιλους κομιξάδες, γίνεται ακόμα πιο απολαυστικό με την παράλληλη ακρόαση των αντίστοιχων τραγουδιών
  4. Πώς γράφονται τα τραγούδια; Νικόλας Στεφαδούρος - Τα Μέγαρα (Social Waste) Γιάννης Κουκουλάς «Μα πού βρίσκετε όλες αυτές τις ιδέες;» «Από πού αντλείτε την έμπνευσή σας;» «Ποιοι είναι οι καλλιτέχνες που σας έχουν επηρεάσει;» Στο «Song Stories», έξι συν ένας Έλληνες δημιουργοί κόμικς αφηγούνται την ιστορία που κρύβεται πίσω από ισάριθμα γνωστά τραγούδια της σύγχρονης ελληνικής μουσικής. «Η ιστορία της μουσικής είναι ένας ωκεανός ο οποίος εμπεριέχει μικρότερες θάλασσες, πελάγη και νησιά. Η πλήρης εξερεύνησή της είναι κάτι το σχεδόν αδύνατο, αλλά το ενδιαφέρον είναι πάντα το ταξίδι (από το “Τα άξια είδα”). Ένα τέτοιο ταξίδι λοιπόν είναι και τα “Song Stories”. Είναι μικρά μουσικά νησάκια, κάποια πιο δημοφιλή και άλλα λιγότερο, που κρύβουν μικρές ιστορίες. Ιστορίες με τη λυρική ματιά του δημιουργού τους. Ιστορίες για την ίδια την Ιστορία, για μικρά προσωπικά βιώματα και για ανθρώπους που μόνο λιγοστοί στίχοι και μερικές νότες νοιάστηκαν. Είναι σαν μουσική εξόρυξη στις ψυχές των ίδιων των μουσικών αλλά και για τους ανθρώπους για τους οποίους μιλούν αυτά τα τραγούδια». Με αυτά τα λόγια προλογίζει ο Jacek H. Maniakowski το «Song Stories» (εκδόσεις: Ένατη Διάσταση σε συνεργασία με το Street Mode Festival της Θεσσαλονίκης), ένα βιβλίο που μεταφέρει σε κόμικς την ιστορία που κρύβεται πίσω από έξι γνωστά τραγούδια επιτυχημένων καλλιτεχνών και σπουδαίων συγκροτημάτων της σύγχρονης ροκ, μέταλ, χιπ χοπ και ραπ ελληνικής σκηνής. Εφη Θεοδωροπούλου, «Το Νερό που Κυλάει» (Παύλος Παυλίδης) Τις συνεντεύξεις των μουσικών και τη σεναριακή διασκευή υπογράφει ο αρθρογράφος και μουσικός παραγωγός Jacek Maniakowski ενώ την έκδοση προλογίζει ο Σταύρος Κιουτσιούκης με ένα εγκιβωτισμένο στην αφήγηση κόμικς που περιγράφει τη γέννηση της ιδέας πίσω από το βιβλίο που με τη σειρά του περιγράφει τη γέννηση των ιδεών που κρύβονται πίσω από τα τραγούδια. Η Εφη Θεοδωροπούλου αναλαμβάνει «Το Νερό που Κυλάει» του Παύλου Παυλίδη, ο Αρης Λάμπος το «Non Serviam» των Rotting Christ, ο Κλήμης Κεραμιτσόπουλος το «Just a Burn» των Nightstalker, ο Γιώργος Καμπάδαης το «Σουρεάλ» του 12ου Πίθηκου, η Σοφία Σπυρλιάδου το «Δίπλα Μαξιλάρι» των Στίχοιμα και ο Νικόλας Στεφαδούρος τα «Μέγαρα» των Social Waste, όλα τους τραγούδια δημοφιλή και γνωστά. Νικόλας Στεφαδούρος, «Τα Μέγαρα» (Social Waste) Είναι αυτονόητο ότι η ανάγνωση όλων των κόμικς του «Song Stories» γίνεται διπλά απολαυστική αν συνοδεύεται από την ταυτόχρονη ακρόαση των τραγουδιών. Στο ίδιο το βιβλίο, έτσι κι αλλιώς, δημοσιεύονται οι στίχοι και θα ήταν πλεονασμός να μεταφέρεται δραματοποιημένο και αποδοσμένο σε κόμικς το τραγούδι. Η δευτερογενής ιδέα να μεταφερθεί σε κόμικς η σύλληψη της πρωτογενούς ιδέας που οδήγησε στη γέννηση του τραγουδιού αποτελεί όμως μια πραγματικά πρωτότυπη και ενδιαφέρουσα πρόταση, που υλοποιείται ιδανικά από το σύνολο των δημιουργών κόμικς. Γιατί η έμπνευση και η πορεία προς την τελική μορφή που έχει ένα τραγούδι είναι μια συναρπαστική προσωπική διαδρομή που δύσκολα μοιράζεται όποιος την κάνει. Συνήθως μένει άγνωστη, ερμητικά κλεισμένη στον κόσμο του και τις αναμνήσεις του. Όταν όμως γίνεται κτήμα των μουσικών του φίλων και μάλιστα με τη διαμεσολάβηση της τέχνης των κόμικς, η σχέση που εγκαθιδρύεται μεταξύ καλλιτέχνη και αποδέκτη γίνεται ακόμα πιο βαθιά, πιο ουσιαστική, πιο ειλικρινής. Πηγή
  5. Το 2004 εμφανίστηκε ένας χαρακτήρας (τον λες και ήρωα) που μας αρρώστησε. Ήταν ο Yellow Boy, ένας βαριά άρρωστος πιτσιρίκος. Συστήθηκε μέσα από το σαλονικιώτικο περιοδικό Εξώστης, το πρώτο free press έντυπο που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα. Τα πρώτα αυτά στριπάκια συγκεντρώθηκαν σε ένα μικρό αλμπουμάκι από την Ένατη Διάσταση, το οποίο κυκλοφόρησε τον Δεκέμβρη του 2005. Οι θλιβερές περιπέτειες του Yellow Boy αποτελούν την πρώτη επίσημη κυκλοφορία του Σταύρου Κιουτσιούκη, αλλά και την πρώτη έκδοση της Ένατης Διάστασης. Τα #2 (Οι ακόμη πιο θλιβερές περιπέτειες του Yellow Boy) και #3 (Πολύ σκληρός για να πεθάνει) κυκλοφόρησαν τον Νοέμβρη του 2007 και τον Δεκέμβρη του 2009 αντίστοιχα. Περιείχαν επίσης στριπάκια που είχαν προηγουμένως δημοσιευτεί στον Εξώστη. Αντιθέτως, το τέταρτο και τελευταίο (μέχρι στιγμής;) τεύχος (Το κουρέλι... τραγουδάει ακόμη) περιλαμβάνει τα στριπ που παρουσιάστηκαν στο socomic.gr την περίοδο 2014-2015 και τυπώθηκε τον Νοέμβρη του 2015. Ο Yellow Boy, που λέτε, είναι κρεβατωμένος με μια ανίατη ασθένεια που δεν κατονομάζεται, αλλά προκαλεί ίκτερο, διάρροια, τρομακτικά σπυράκια και πολλά άλλα συμπτώματα. Και σαν να μην έφτανε αυτό, οι νοσοκόμες είναι αδιάφορες και οι γιατροί κυνικοί. Ακόμη και οι φίλοι του από το σχολείο, όταν επιστρέφει εκεί στο τρίτο τεύχος (για λίγο, μην χαίρεστε), τον γιουχάρουν. Όλοι και όλα έχουν στραφεί εναντίον του... Όλοι, εκτός από τον Θάνατο, που περνάει καμιά φορά και παίζουν μαζί Trivial. Με απλό, ασπρομαυρογκρίζο σχέδιο (εκτός από το Yellow Boy IV, το μόνο έγχρωμο τευχάκι) και κατήμαυρο χιούμορ, ο Κιουτσιούκης μας προσφέρει ένα από τα καλύτερα κόμικς του. Τα τευχάκια περιέχουν πάρα πολλές αστείες στιγμές. Προφανώς δεν είναι όλα επιτυχημένα, αλλά προσωπικά την εντάσσω στις καλύτερες ελληνικές χιουμοριστικές σειρές. Θεωρώ ότι λείπουν από την ελληνική σκηνή οι επαναχρησιμοποιούμενοι χαρακτήρες και τα επαναλαμβανόμενα gags και το κίτρινο αγόρι είναι μια λαμπρή («Αδερφή κοίτα, φωσφορίζει στο σκοτάδι!») εξαίρεση. Υ.Γ.1: Τον Νοέμβρη του 2015 (αν δεν απατώμαι) βγήκε και το φανζίν Θέλεις να πεθάνω; το οποίο περιέχει 22 στριπ του Yellow Boy που δεν είχαν συμπεριληφθεί σε κάποια από τα άλλα άλμπουμ. Υ.Γ.2: Ο τίτλος αποτελεί εμφανή αναφορά στο Yellow Kid, το ιστορικό κόμικ του Richard F. Outcault. Υ.Γ.3: Ορμώμενος από το από πάνω, θα πρότεινα να θεσμοθετηθεί ένα κομιξοβραβείο ονόματι Yellow Boy. Τι, πιο έξυπνοι είναι οι Ιταλοί που απονέμουν το Yellow Kid στην Lucca; EDIT: τελικά, όπως μπορείτε να δείτε στο παρακάτω ποστ του @CitizenX, υπάρχει Yellow Boy Award, το οποίο απονέμεται στο Comic N' Play, ένα φεστιβάλ που λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο στην Θεσσαλονίκη. Πολύ θα ήθελα ένα τέτοιο στην βιβλιοθήκη μου
  6. Πρώτη Κυκλοφορία: 11-04-2009 (στην ComicdomCon Athens 2009) Υπάρχουν 2 θεματικοί άξονες στις ιστορίες με ιππότες: 1) Άνθρωποι με ιδανικά, υπηρετούν και προασπίζουν την δικαιοσύνη ή/και κάποια ιδεώδη (συνήθως θρησκευτικά). Παράρτημα αυτού της θεματικής μπορουν να θεωρηθούν και τα ρομάντζα με δεσποσύνες (και διάφορα δρακάκια ως guest star). 2) Το ρεαλιστικό υπόβαθρο, με τα αιματοκυλίσματα, την λογική του παραλόγου, και τις μηχανορραφίες. ... και κάποια αποφράδα μέρα ήρθαν οι Ιππότες της ελεεινής τραπέζης και αλλάξανε τα φώτα στην όλη κατηγορία! ... και μια άλλη αποφράδα μέρα, βγήκε ένα Ελληνικό κόμικ αντάξιο... της ελεεινής τραπέζης φυσικά! Οι Ιππότες είναι ένα απολαυστικό αλμπουμάκι για την σαλεμένη πλευρά των Ιπποτών και του σκηνικού που τους περικλείει... με ολίγους τόόόόσο δα μικρούς αναχρονισμούς. Δεν είναι σίγουρο πως θα σας κερδίσει από τις πρώτες αράδες, αλλά σίγουρα θα σας κερδίσει. Προσωπικά, το διάβασα στην επιστροφή με το τραίνο από την δεύτερη μέρα της comicdomcon 2009, και κατέληξα να γελάω σαν χάνος μόνος μου. Όχι δεν μπήκα στον κόπο να δω αντιδράσεις από τους συνεπιβάτες. Δεν με ενδιέφερε. Μέρος του υλικού έχει πρωτοκυκλοφορήσει στα Happy Revolver & Με Το Ζόρι. Οι δημιουργοί δεν θεωρούν τον τίτλο αντιπροσωπευτικό του περιεχόμενου, αλλά μιας και τους άρεσε ως κωδικό όνομα, τον κράτησαν.
  7. Σε μια εποχή που ακόμα το καφροκόμικ στην Ελλάδα το έδερναν στα σοκάκια ο Αστερίξ, ο Μίκυ και ο Λούκι Λουκ, ο Χρήστος Σταμπουλής μας πυροβολεί με την Σαρλότ (δε Χάρλοτ ), μια τύπισσα σκέτος κίνδυνος. Στα πρότυπα της Νύφης από το Kill Bill, η Σάρλοτ δεν σπάει δεν χαλάει, σφάζει στο γόνατο και μας προσφέρει 80 ασπρόμαυρες σελίδες σπλατεριάς και απολαυστικότατης βιας. Μας ήρθε τον Ιούνιο του 2007 από την Ένατη Διάσταση, και στο οπισθόφυλλο διαβάζουμε: "Κάποιοι παίζουν με κούκλες, κάποιοι παίζουν με ανθρώπους. Η Σάρλοτ παίζει με σπαθιά... Είναι κάποια υπερηρωίδα, μια ακόμη βλαμμένη, ή ένας άνθρωπος αυθεντικός; Όποια κι αν είναι η απάντηση, ας την ψάξει ο αναγνώστης για τον εαυτό του. Μόνο προσοχή: λερώνει... Η Σάρλοτ γ@#3! και δέρνει στ' αλήθεια και όχι για το kink."
  8. Έχουμε περάσει το 10.000 μ.χ. και όλη η Γη έχει ενωθεί σε ένα κράτος, κάτω από μία θρησκεία, την ανατολική ελληνορθόδοξη χριστιανική. Όταν ο Λέοντας ο 4ος ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας, αποφάσισε να θεωρήσει εαυτόν Θεό και παντοκράτωρα, και να απαγορεύσει την λατρεία των αγίων. Έτσι όλοι οι πιστοί αναγκάστηκαν να γίνουν πρόσφυγες, κουβαλώντας τις εικόνες και τα ιερά κειμήλια τους, κυνηγημένοι από το κυνηγητό των δυνάμεων του αυτοκράτορα. Τα ιπτάμενα/διαστημικά μοναστήρια παίζουν τον ρόλο του ασύλου για όλους αυτούς τους κατατρεγμένους. Σε ένα από τα τελευταία αυτά μοναστήρια, θα γνωρίσουμε την καπετάνισσα Θύελλα, την υπεύθυνη για την άμυνα του μοναστηριού και θα την ακολουθήσουμε στις απεγνωσμένες της προσπάθειες να αντιμετωπίσει τις επιθέσεις των δυνάμεων του αυτοκράτορα αλλά και μια εσωτερική απρόσμενη απειλή, στο πρόσωπο της απέθαντης -πρώην- αυτοκράτειρας Θεοδώρας! Αν κάτι με τράβηξε στη πρώτη αυτή δουλειά του Νίκου Καμπασελέ, είναι το πρωτότυπο αλλά και αρκετά φιλόδοξο σενάριο. Ο συνδυασμός Βυζαντίου και επιστημονικής φαντασίας είναι κάτι το οποίο δεν είχα ξαναδιαβάσει, τον γνώρισα και στο LA Con, οπότε είπα να το δοκιμάσω. Δεν ξετρελάθηκα αλλά δεν απογοητεύτηκα κιόλας. Σεναριακά, δίνω πολλούς πόντους που το θέμα δεν είναι τετριμμένο, δεν είναι άλλη μια από τα ίδια. Δυστυχώς όμως, δεν έχει γίνει σωστή δουλειά στο characterization των χαρακτήρων, αλλά και στον ρυθμό της αφήγησης, με αποτέλεσμα, plot points και λογικές απορίες να μένουν αναπάντητες και κάποιες σκηνές οι οποίες "απαιτούσαν" περισσότερες σελίδες για να εξηγηθούν και να γίνουν κατανοητές, ξεπετάγονταν πολύ γρήγορα. Σχεδιαστικά, σίγουρα το έχει, απλά θέλει περισσότερη δουλειά για να μην υπάρχει ανισότητα στο αποτέλεσμα, καθώς κάποια πάνελ/καρέ είναι πανέμορφα, και σε λεπτομέρεια και σε στήσιμο της κάμερας, και κάποια άλλα φαίνονται "λειψά". Χαρακτηριστικό γνώρισμα βέβαια των νέων δημιουργών, και, αν μη τι άλλο, φαίνεται ότι υπάρχει η πρώτη ύλη για να βελτιωθεί στο μέλλον. Συνολικά, θα πρότεινα να το δοκιμάσετε, προφανώς όχι ως κάτι εκπληκτικό, αλλά ως μια ενδιαφέρουσα ιδέα, με κάποιες κοινωνικο-πολιτικές αναφορές(καταπίεση, θρησκευτική ελευθερία, προσφυγια), και ευχάριστο σχέδιο.
  9. Όπως πληροφορούμαστε και από το οπισθόφυλλο, η έκδοση αυτή συγκεντρώνει για πρώτη φορά όλα τα επεισόδια που δημοσιεύθηκαν αρχικά μέσα από τις σελίδες του 9 και κατόπιν σε έκδοση της Ελευθεροτυπίας. Επίσης στο τέλος υπάρχει έξτρα υλικό, με σχόλια του Τάσου Ζαφειριάδη, προσχέδια και σχέδια άλλων δημιουργών. Πρόκειται για μονοσέλιδες ιστορίες, ενίοτε χιουμοριστικές και ενίοτε πιο μελαγχολικές, που περιγράφουν τις εντυπώσεις του δημιουργού από την ζωή στην Αθήνα. Παρόλο που σαν γνήσιο τέκνο της πόλης που δεν μπορώ να με φανταστώ να την εγκαταλείπω, δεν συμμερίζομαι την οπτική του σεναριογράφου, αυτό δε σημαίνει ότι δε μου άρεσε. οι σελίδες είναι από το άρθρο του Γιάννη Κουκουλά Εντός (κι εκτός) των τειχών Αντιθέτως, το θεωρώ ένα αρκετά καλό "αυτοβιογραφικό" κόμικ με αρκετά πετυχημένο χιούμορ. Ακόμα, με εντυπωσίασε η ιδέα του σε-σμίκρυνση-πρωταγωνιστή που αφήνει την πόλη να παίρνει τον πρώτο ρόλο, ενώ αυτός προσπαθεί να επιβιώσει στους ρυθμούς της. Φαντάζομαι ότι σε ανθρώπους που άφησαν τον τόπο καταγωγής τους για να πάνε σε μια μεγάλη πόλη να ζήσουν, θα τους αρέσει ακόμα περισσότερο και σίγουρα θα βρουν αρκετά σημεία με τα οποία θα ταυτιστούν. Το σχέδιο είναι πολύ πετυχημένο και δένει με το ύφος των ιστοριών και η έκδοση είναι πολύ προσεγμένη και σίγουρα τα αξίζει τα χρήματα της.
  10. Δεν είναι από τα σενάρια που μας έχει συνηθίσει ο Σταύρος Κιουτσιούκης, αλλά ήταν μια ευχάριστη έκπληξη να συναντήσουμε κι αυτή του την πλευρά. Η Ρω βρίσκεται σε μια παραλία της Χαλκιδικής. Πολλά καλοκαίρια, στο ίδιο μέρος, από παιδί. . Νέα κοπέλα πλέον, στην ίδια παραλία, βυθίζει τα δάχτυλα των ποδιών της στην άμμο και ξεθάβει ένα ημερολόγιο... με τελευταία ημερομηνία τις 5 Αυγούστου, όπως τη μέρα που το βρήκε. Διαβάζοντας το, αποφασίζει να ακολουθήσει τα χνάρια της μυστηριώδους ιδιοκτήτριας του ημερολογίου. Μαζί με τον φίλο της μπλέκονται μέσα σε ένα καλοκαιρινό ελληνικό παραμύθι, με αλεπούδες, ταξίδια στο χρόνο, χιουμοριστικές νότες, τρυφερότητα, νοσταλγία και σουρεαλιστικές πινελιές. Η συνεργασία των δύο δημιουργών Κιουτσιούκη & Θεοδωροπούλου γέννησε ένα εξαιρετικό και πρωτότυπο αποτέλεσμα - είναι από αυτές τις δουλειές που πιστεύω ότι άνετα θα μπορούσε να βρει το δρόμο της και σε κάποια alternative εκδοτική του εξωτερικού. Το κόμικ ήταν υποψήφιο στα Ελληνικά Βραβεία Κόμικς 2017, στις κατηγορίες «Καλύτερο Κόμικ» και «Καλύτερο Σχέδιο». φώτο των δημιουργών πίσω από τις σελίδες του κόμικ τους (fb) Πολύ ενδιαφέρουσα κριτική από Smassing Culture: Η τσαλακωμένη ουρά: η παιδικότητα του Saint-Exupéry συναντά το ελληνικό κόμικ η Έφη Θεοδωροπούλου σημειώνει δέκα παρασκηνιακές λεπτομέρειες της δημιουργίας της Η Τσαλακωμένη Ουρά- Δέκα μικρά πράγματα που θέλω να ξέρω για αυτή… Από το "Καρέ - καρέ" της ΕΦΣΥΝ
  11. The 3isters Το κόμικ αυτό έχει να κάνει με την εξιστόρηση της ζωής τριών αδερφών, μέσα από σελίδες "στιγμιότυπα" και την αλληλεπίδραση μεταξύ τους. το 3isters ξεκίνησε τον Ιούλιο του 2016 ως webcomic στην πλατφόρμα του So Comic. Δύο χρόνια μετά κυκλοφορεί σε μια όμορφη έκδοση από την Ένατη Διάσταση. Είναι δύσκολο να μην ταυτιστεί κανείς διαβάζοντας το, αν έχει αδέρφια. Το κόμικ έχει πολλή ζωντάνια, αμεσότητα, ευαισθησία, χιούμορ και αποπνέει αυθεντικότητα. Το ιδιαίτερο σχεδιαστικό ύφος της Έφης Θεοδωροπούλου είναι πολύ ταιριαστό και αναδεικνύει την ιστορία. Γούσταρα επίσης πολύ την αβίαστη ροή του κόμικ, που δίνει την αίσθηση του ολοκληρωμένου αποτελέσματος, αντί για μια συλλογή από στριπς (όπως έχω δει να συμβαίνει σε άλλες εκδόσεις webcomics). Μου θύμισε σε πάμπολλες φάσεις σκηνικά με την αδερφή μου και σε κάποιες σελίδες με βρήκα να γελάω φωναχτά (που δε μου συμβαίνει πολύ συχνά όταν διαβάζω κόμικς). Η έκδοση περιέχει και κάποιες σελίδες έξτρα από το webcomic, έναν δυνατό επίλογο, σχέδια, όπως και όμορφο fanart από διάφορους έλληνες δημιουργούς.
  12. "Ο Κήπος" του Γιώργου Καμπάδαη (Friday's to the rescue, Μικρό) έκανε την εμφάνιση του στο CCA'19, τον περασμένο Απρίλιο από τις εκδόσεις Ένατη Διάσταση με πρόλογο του εκδότη Πάνου Κρητικού. Στις 68 σελίδες, το αυτοαποκαλούμενο epic fantasy "παραμύθι" όπως βλέπουμε στο οπισθόφυλλο (ατυχής χαρακτηρισμός για την αποδοχή του κόμικ) διαδραματίζεται σε ένα φανταστικό σύμπαν όπου ένας εγκλωβισμένος θεός τιμωρεί τον κόσμο με αιώνιο χειμώνα. Μια μικρή κοπέλα, η Κάλλια, με μόνο βοήθεια ένα μαγικό σπαθί και συντροφιά το λευκό κουνέλι της, ταξιδεύει στον Ναό του Θεού Καζού προς αναζήτηση μιας λύσης και ίσως της ίδιας της άνοιξης. Τυπικό fantasy κομικάκι. Συμπαθητικό σχέδιο αλλά η ιστορία αρκετά μανιχαϊστική και προσχηματική. Δυστυχώς, το epic fantasy είναι από τα πλέον κορεσμένα είδη στην τέχνη και αν δεν έχεις την εξαιρετικά πρωτότυπη και συνταρακτική φρέσκια ιδέα να δώσεις, καταλήγεις να γράψεις κάτι που σίγουρα θα έχει ειπωθεί ήδη μπόλικες φορές και δεν πρόκειται να συναρπάσει. Το ίδιο συμβαίνει και εδώ, με αποτέλεσμα στα δικά μου μάτια ο "Κήπος" να είναι ένα κόμικ της σειράς, αδιάφορο, που διάβασα 3 βδομάδες πριν και σχεδόν έχω ξεχάσει.
  13. Πρώτη Κυκλοφορία: 09-11-2018 Η σύνοψη του εκδότη για να μπείτε στο κλίμα. Η Λάνα σώζει τον Λουμ, και μαζί προσπαθούν να ανακτήσουν ένα πετράδι, περνώντας διάφορες δοκιμασίες σε τόπους γεμάτους κίνδυνο και μυστικισμό. Συνέχεια της εξιστόρησης των περιπετειών της Λάνας, του θηλυκού Κόναν, και συνέχεια της αναπολογητικής προσπάθειας αντιγραφής του ύφους του Savage Sword of Conan από την Δημήτρη Λαγό, αυτή την φορά σε φορμά που είναι εφάμιλλο με την θρυλική πρώτη μορφή του περιοδικού. Η αλήθεια είναι πως ο Λαγός γίνεται όλο και καλύτερος σε αυτό που κάνει, με αποτέλεσμα να είναι ένα συμπαθητικό ανάγνωσμα, αλλά η συνεχή προσπάθεια αντιγραφής του τρόπου γραφής του Χάουαρντ (και του Ρόι Τόμας που διασκεύαζε τις ιστορίες για τα κόμικς), η χρήση όλο και πιο πολλών τεχνασμάτων ανατροπής της ιστορίας, συγκεκριμένων plot points, και του noble savage ύφους που πετάγεται σε νεκρά σημεία της ιστορίας για να προσδώσει συμπάθεια για την χαρακτήρα, που συναντάμε γενικά στην ηρωική φαντασία της εποχής εκείνης, καθώς και το σχέδιο που συνεχίζει να θυμίζει demo tape metal συγκροτήματος της δεκαετίας του '80, συνεχίζει να δίνει ένα άνισο αποτέλεσμα. Κάτι στο στυλ του "θα μπορούσε να είναι το επόμενο Κόναν, αλλά δεν είναι και δεν πρόκειται να γίνει" ή "θα μπορούσε να γίνει το επόμενο Κόναν, αλλά άργησε 30 χρόνια και φτιάχτηκε σε λάθος ήπειρο". Δεν θα με χάλαγε να διαβάσω και άλλη ιστορία με τις περιπέτειες της Λάνας όμως, όσο αυστηρός και ας ακούγομαι στις προηγούμενες γραμμές. Απλά, θα περιμένω πάντα την υπέρβαση.
×
×
  • Create New...