Jump to content

Lazaros

Member
  • Content Count

    34
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    1

Lazaros last won the day on August 27

Lazaros had the most liked content!

Community Reputation

266 Excellent

The recent visitors block is disabled and is not being shown to other users.

Enable
  1. Το διάβασα και εγώ πρόσφατα. Η παρουσίαση του @Dredd αποτύπωσε ακριβώς αυτά που σκεφτόμουν και εγώ. Εξαιρετική δουλειά! Το μόνο που θέλω να προσθέσω είναι πως η ποικιλία στις ποιότητες των σκιών ανάλογα με τον φωτισμό αποδεικνύει πως το ασπρόμαυρο σχέδιο δεν ήταν λύση ανάγκης ή εντυπωσιασμού, αλλά έχει όντως δουλευτεί με τρομερή λεπτομέρεια.
  2. Δεν ξέρω αν συνδέεται με το Doomsday Clock, πάντως λαμβάνει υπόψη τα γεγονότα της τηλεοπτικής σειράς. Σχετικά με το τεύχος τώρα, ούτε εγώ ενθουσιάστηκα ιδιαίτερα, αλλά θεωρώ πως είναι και νωρίς για να βγουν ασφαλή συμπερασμάτα. Αυτό που με ενόχλησε είναι το σχέδιο, το οποίο αν και αισθητικά άρτιο, δίνει την ψευδαίσθηση πως η ιστορία τοποθετείται στα 60s -70s, ενώ διαδραματίζεται το 2020... Μάλιστα, είναι τόσο αποπροσανατολιστικό που όταν αναφέρθηκε η χρονολογία νόμιζα ότι κάτι κατάλαβα λάθος και ξαναδιάβασα το συγκεκριμένο κομμάτι. Σε κάθε περίπτωση περιμένω να δω πού θα το πάει, αν και αμφιβάλλω οτι θα μπορέσει να εκμεταλλευτεί στο έπακρο τον χαρακτήρα, τις ιδέες του οποίου θεωρώ υλικό για φανταστική εξερεύνηση της σύγχρονης πολιτικής σκηνής.
  3. Λα-τρεύ-ω τις φιγούρες τους, αν και έχω σταματήσει να παίρνω διότι οκ, πόσα να πρωτοαγοράσει κανείς. Το πραγματικά εντυπωσιακό με τις συγκεκριμένες φιγούρες είναι η ζωντάνια και η έντονη κίνηση που έχουν σχεδόν όλες, σε αντίθεση για παράδειγμα με τις σαφώς πιο στατικές FunkoPops. Από αυτές που ανέβασες μ' αρέσουν ο Batman Who Laughs, o Batman the Last Knight on Earth και ο Μίκυ από Fantasia!
  4. Πάντως εγώ ενδιαφέρομαι για το Summoner, αν θέλουν και άλλοι να κανονίσουμε!
  5. Που λέτε, περίμενα σήμερα να μου έρθει η έγχρωμη έκδοση του From Hell. Τα καλά νέα είναι πως όντως ήρθε, ωστόσο όταν άρχισα να το ξεφυλλίζω με περίμεναν μερικές εκπλήξεις... Κάμποσες σελίδες είναι διπλωμένες στη μέση, όπως φαίνεται στη φωτογραφία. Ζήτησα αντικατάσταση, ελπίζω η επόμενη κόπια να μην έχει τα ίδια θέματα. Πάντως, ρίχνοντας κλεφτές ματιές στις σελίδες μπορώ να πω πως ο χρωματισμός του ταιριάζει και ευτυχώς δεν αλλοιώνει ιδιαίτερα τις σκληρές γραμμές του σχεδίου. Τώρα μένει να το διαβάσω και να δω τι εντυπώσεις αφήνει στα πλαίσια της ανάγνωσης.
  6. Μιας που το Watchmen του HBO κέρδισε πρόσφατα 11 Emmy, είπα να ανεβάσω τα recaps των επεισοδίων, να υπάρχουν και εδώ και να τα συζητήσουμε με όσους την έχουν δει ή πρόκειται να την δουν σύντομα. Τα κείμενα είχαν δημοσιευτεί αρχικά ΕΔΩ. Επεισόδιο 1ο - It’s Summer and We’re Running Out of Ice Ένα απ’ τα ιδιαίτερα αφηγηματικά εργαλεία που χρησιμοποίησε ο Alan Moore για να χτίσει των κόσμο στον οποίον διαδραματίζεται το Watchmen, ήταν η χρήση “ντοκουμέντων” (αποσπασμάτων από βιβλία, έγγραφα κλπ), καταφέρνοντας να προσφέρει με πρωτότυπο τρόπο διάφορες λεπτομέρειες για το παρελθόν, το παρόν -και γιατί όχι- και για το μέλλον των χαρακτήρων του. Στην ταινία, αυτή η πτυχή της ιστορίας δεν απασχόλησε ιδιαίτερα τον Zack Snyder, φαντάζομαι για λόγους αφηγηματικής οικονομίας, ωστόσο η τηλεοπτική δομή της σειράς ευνοεί τέτοιους πειραματισμούς. Ευτυχώς, ο Lindelof εκμεταλλεύεται την ευκαιρία ξεκινώντας τη σειρά με μια ασπρόμαυρη, βωβή ταινία, στην οποία πρωταγωνιστεί ο πρώτος μαύρος αστυνομικός. Άραγε, πόσες υπερηρωικές σειρές (ή και ταινίες) ξεκινάνε με μια βωβή ταινία του ’20;! Η δράση του ενάντια στην KKK και η πίστη του στο νόμο θα εμπνεύσει και θα προσφέρει ελπίδα στον μαύρο πιτσιρικά που παρακολουθεί την ταινία σ’ ένα άδειο σινεμά υπό τους ήχους της μουσικής που παίζει η μητέρα του στο πιάνο, στην αγωνιώδη προσπάθεια της να σκεπάσει τους ήχους των πυροβολισμών που λαμβάνουν χώρα έξω απ’ το σινεμά. Αμέσως μετά, θα εμφανιστεί ο άντρας της, θα διακόψει απότομα την προβολή, θα αρπάξει τον μικρό στην αγκαλιά του και οι τρεις τους θα βγουν έξω στο δρόμο, όπου μαύροι σκοτώνονται ο ένας μετά τον άλλον. Σε άλλη μια πιστή στο πνεύμα του κόμικ αφηγηματική επιλογή, ο Lindelof αποφασίζει να μας εισάγει στον κόσμο της σειράς του μεταφέροντας μας στην Tulsa του 1921, όπου έλαβε χώρα η μεγαλύτερη ρατσιστική σφαγή στην αμερικάνικη ιστορία, η οποία ακόμα και σήμερα παραμένει αρκετά άγνωστοι στους Αμερικάνους (αλλά και γενικότερα). Παράλληλα, γίνεται εύκολα αντιληπτό, ότι μια απ’ τις πιο βασικές, ίσως η βασικότερη θεματική της σειράς, θα περιστρέφεται γύρω απ’ το φυλετικό ζήτημα, που άλλωστε τόσο πολύ απασχολεί και τη σύγχρονη Αμερική. Η τόσο κατατοπιστική για το κλίμα και την κατεύθυνση της σειράς σκηνή θα ολοκληρωθεί με να ξυπνάει στη μέση του πουθενά, περικυκλωμένο από πτώματα και ένα βρέφος που ακούγεται να κλαίει λίγο παραδίπλα. Το τυλίγει με κάτι που θυμίζει αμερικάνικη σημαία, το παίρνει στην αγκαλιά του και ακολουθεί έναν δρόμο προς το άγνωστο. Χρόνια αργότερα, το 2019, βρισκόμαστε πάλι στον ίδιο δρόμο (μάλλον), στο οποίο διέρχεται ένα όχημα. Ο οδηγός του, ο οποίος σύντομα θα αποδειχτεί μέλος ακροδεξιάς οργάνωσης, οδηγεί χαλαρός ακούγοντας χιπ χοπ (ρατσιστής με ανοιχτούς μουσικούς ορίζοντες, πρώτη επίδειξη του πειραγμένου χιούμορ της σειράς), όταν θα τον σταματήσει ξαφνικά ένα περιπολικό. Σε μια τυπική σκηνή, ο αστυνομικός θα ήταν λευκός, ο οδηγός μαύρος και τα πράγματα δεν θα εξελίσσονταν καθόλου καλά για τον δεύτερο. Εδώ, η κατάληξη μένει ίδια, οι ρόλοι όμως αλλάζουν. Όση ώρα ο αστυνομικός ρωτάει πληροφορίες τον ταραγμένο οδηγό η κάμερα δεν δείχνει ποτέ τον αστυνομικό. Χρειάστηκε μια ειρωνική απάντηση του οδηγού -“Εγώ μπορώ να δω το πρόσωπο σου;”- για να μάθουμε τελικά ότι οι αστυνομικοί κρύβουν τα πρόσωπα τους φορώντας μια έντονη κίτρινη μάσκα. Ο μαύρος αστυνομικός ζητάει την άδεια οδήγησης, ο οδηγός ανοίγει το ντουλαπάκι και κάπου ανάμεσα σε άλλα αντικείμενα αχνοφαίνεται κάτι που θυμίζει μάσκα του Rorsarch. Ο αστυνομικός κατευθύνεται προς το περιπολικό και ζητάει άδεια για να χρησιμοποιήσει το όπλο του. Ωστόσο, μέχρι να την πάρει, ο οδηγός έχει κατέβει απ’ το όχημα, έχει αρπάξει την του και αρχίζει να τον πυροβολεί (αν και όπως θα δούμε αργότερα, ο αστυνομικός δεν πέθανε, αλλά έπεσε σε κώμα, απ’ το οποίο ξυπνάει στο φινάλε του επεισοδίου). Όπως και στο κόμικ, έτσι κι εδώ, η ύπαρξη του Dr. Manhattan επέτρεψε τη δημιουργία ηλεκτρικών αυτοκινήτων. Το φως του περιπολικού αντί για μπλε είναι κίτρινο για να ταιριάζει με τις μάσκες των αστυνομικών. Ωραία λεπτομέρεια, μπράβο σειρά! Μετά το δυστύχημα, οι αστυνομικοί της Tulsa συγκεντρώνονται για να παρακολουθήσουν ένα βίντεο-μανιφέστο που έστειλαν οι ακόλουθοι του Rorsarch, ονόματι Seventh Kavalry (ή όπως τους φωνάζουν οι αστυνομικοί, 7Κ). Χρησιμοποιώντας ατάκες που θα φέρουν στο μυαλό τα λεγόμενα του πασίγνωστου χαρακτήρα, τα μέλη της οργάνωσης δηλώνουν ξεκάθαρα πως όποιος αστυνομικός σταθεί εμπόδιο στον στόχο τους -ποιόν στόχο εννοούν δεν ξέρουμε- θα σκοτωθεί. Σε αυτό το σημείο, οφείλω να παραδεχθώ πως λατρεύω άπειρα την πιθανότητα το ημερολόγιο του Rorsarch να δημοσιεύτηκε -όπως δηλαδή υπονοεί το φινάλε του κόμικ- και έτσι να δημιουργήθηκε μια ακροδεξιά οργάνωση, η οποία εμπνέεται απ’ τα ιδανικά του χαρακτήρα. Άλλωστε, παρ’ ότι πρόκειται για τον πιο δημοφιλή χαρακτήρα του Watchmen στην πραγματικότητα αποτελεί μια εξαιρετικά αμφιλεγόμενη και προβληματική φιγούρα, οπότε ο τρόπος που χειρίζεται η σειρά την κληρονομιά του είναι σπουδαίος. Βέβαια, και εδώ θα γίνουμε λίγο μέτα, έχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι και το Joker χειρίστηκε με παρόμοιο τρόπο τον πρωταγωνιστή του. Να’ ναι τυχαίο άραγε; Οι εξελίξεις έχουν αναστατώσει τους αστυνομικούς, οι οποίοι πίστευαν πως είχαν ξεμπερδέψει με δαύτους, αφού όπως αναφέρεται, είχαν τρία χρόνια να κάνουν επίθεση, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση ότι είχαν εξαφανιστεί. Έτσι, αποφασίζουν να επιτεθούν στο κρησφύγετο τους, το οποίο ευτυχώς γνωρίζουν πού είναι. Της επίθεσης θα ηγηθεί ο αρχηγός της αστυνομίας, Judd Crawford (περισσότερα για αυτόν σε λίγο) και η Angela Abar που φαίνεται να είναι η πρωταγωνίστρια της σειράς. Εκτιμάω τόσο πολύ το γεγονός ότι η σειρά μας έχει χαρίσει. ήδη απ’ τον πιλότο, παλαβές εικόνες σαν και αυτές. Ωστόσο, την Angela την γνωρίζουμε υπό εντελώς διαφορετικές συνθήκες. Την πρώτη φορά που εμφανίζεται στην οθόνη μας, τη βλέπουμε σε μια τάξη να κάνει μαθήματα ζαχαροπλαστικής, εξηγώντας τη σημασία του διαχωρισμού των ασπραδιών των αυγών απ’ το υπόλοιπο αυγό και πληροφορώντας μας πως κάποτε ήταν αστυνομικός, αλλά βγήκε στη σύνταξη. Βέβαια, όπως θα διαπιστώσουμε λίγο αργότερα, η ζαχαροπλαστική είναι απλά η βιτρίνα, στην πραγματικότητα ποτέ δεν συνταξιοδοτήθηκε απ’ το επάγγελμα της αστυνομικού. Έτσι, λίγο αργότερα δέχεται μήνυμα για τη συνέλευση που αναφέραμε νωρίτερα. Μπαίνει γρήγορα στο αυτοκίνητο της, κατευθύνεται προς ένα τροχόσπιτο, σπάει την πόρτα, πιάνει τον άντρα που έμενε εκεί μέσα και τον βάζει στο πορτ-μπαγκάζ του αυτοκινήτου της. Όταν φτάνει στο αστυνομικό τμήμα, περιμένει στο γραφείο του Judd, τον ενημερώνει για τον άντρα, πεπεισμένη πως πρόκειται για μέλος της 7Κ, οπότε αρχίζουν την ανάκριση. Αρχικά, τον τοποθετούν σε ένα κυκλικό δωμάτιο, περιτριγυρισμένο με οθόνες. Κατά τη διάρκεια της ανάκρισης εμφανίζονται διάφορες εικόνες ικανές να κάνουν την ψυχούλα ενός ρατσιστή να αντιδράσει και μια από αυτές είναι η μάσκα του Rorsarch, η οποία όντως προκαλεί λεπτές αλλαγές στο βλέμμα του άντρα. Ο αστυνόμος που τον ανέκρινε και απ’ ότι φαίνεται είναι ικανός να αντιληφθεί κάθε κίνηση των βλεφάρων, βγαίνει έξω και λέει στην Angela πως είχε δίκιο που υποψιαζόταν τον τύπο ως μέλος της 7K και εκείνη πάει να συνεχίσει την ανάκριση με τον δικό της τρόπο. Αρχικά, προσεγγίζει τον άντρα, του ζητάει συγγνώμη για την απαράδεκτη συμπεριφορά της νωρίτερα στο τροχόσπιτο, εκείνος δείχνει κατανόηση και εκείνη αφού τον ευχαριστήσει, τον αρπάζει και τον πετάει σε ένα δωμάτιο, αρχίζοντας να τον πλακώνει στο ξύλο. Η μέθοδος της δεν αργεί να λειτουργήσει, αφού λίγο αργότερα, βγαίνει έξω και αναφέρει το μέρος στο οποίο πρέπει να επιτεθούν. Το ενδιαφέρον με αυτή τη σκηνή είναι η εικονογραφία που χρησιμοποιείται - φέρνει στο μυαλό πάλι τον Rorsarch. Από τη μια έχουμε την εξαιρετικά κουλ, εντυπωσιακή και ευφάνταστα σχεδιασμένη μάσκα του αστυνόμου-ανακριτή, που είναι σαφώς εμπνευσμένη απ’ την αντίστοιχη του Rorsarch. Από την άλλη, όσο η Angela βασάνιζε τον κρατούμενο της, το καδράρισμα είναι ευθεία αναφορά σε εκείνη τη σκηνή του κόμικ, όπου ο Rorsarch, λίγο πριν δραπετεύσει απ’ τη φυλακή, σκοτώνει -μάλλον με εξαιρετικά βίαιο τρόπο- έναν συγκρατούμενο του που του απειλούσε τη ζωή και αίματα άρχισαν να βγαίνουν από το κενό, κάτω από την πόρτα. Μέχρι στιγμής λοιπόν, η σειρά ναι μεν έχει ως πρωταγωνιστές τους αστυνομικούς, ωστόσο δεν φαίνεται να παίρνει ξεκάθαρα το μέρος τους, αφού τους εξισώνει με έναν ψυχοπαθή. Ενδιαφέρουσα προσέγγιση, σαφώς πιστή στην περιπλοκότητα του κόμικ, μένει όμως να δούμε πως θα εξελιχθεί. Όντως, αμέσως μετά βλέπουμε τους αστυνομικούς να έχουν περικυκλώσει το ράντσο των K7, μέσα στο οποίο κάποια μέλη της οργάνωσης συλλέγουν… μπαταρίες. Οι αστυνομικοί κρύβονται πίσω από ένα κοπάδι αγελάδων που είναι εκεί γύρω, έτοιμοι να εισβάλλουν στο χώρο, αλλά γίνονται γρήγορα αντιληπτοί, οπότε δέχονται πυρά, τα οποία μπορεί να μην πετυχαίνουν ούτε έναν αστυνομικό, αλλά αποδεκατίζουν το κοπάδι των αγελάδων. Κάποια στιγμή, όταν τελείωσαν οι σφαίρες, οι Angela βρίσκει την ευκαιρία να επιτεθεί, κυνηγάει έναν τύπο, ο οποίος κατευθύνεται προς το κρησφύγετο, αλλά προτού προλάβει να τον πιάσει εκείνος έχει καταπιεί ένα χάπι, αυτοκτονώντας. Ωστόσο, το κυνηγητό δεν σταματά εδώ, αφού όσο γινόταν ο πανικός, δύο μέλη της οργάνωσης μπήκαν κρυφά σε ένα αεροπλανάκι για να ξεφύγουν. Αμ δε. Που να’ ξεραν πως ο Judd θα πέταγε με κάτι που μοιάζει με το όχημα του δεύτερου Nite Owl και θα τους έψηνε με το φλογοβόλο του; Βέβαια, το ιπτάμενο όχημα του Judd δεν άντεξε την ισχυρή επίθεση και κουρασμένο σωριάστηκε στο έδαφος. Η Angela τρομαγμένη το πλησίασε, προσπαθώντας να απεγκλωβίσει τον Judd και την άλλη αστυνομικό που ήταν μαζί του στο όχημα. Τελικά, εκείνος βγαίνει από την οροφή και ρωτάει την Angela αν είναι καλά, με την καλά να κάνει ελαφριά επίδειξη του πειραγμένου χιούμορ της. “K7 καλοί, μόνο ψητοί”. Την αρκετά επιτυχημένη αποστολή ενάντια των K7 θα ακολουθήσει ένα οικογενειακό τραπέζι με τις οικογένειας της Angela και του Judd, στο οποίο ο δεύτερος θα αποκαλύψει -ύστερα από πίεση της παρέας- το φωνητικό του ταλέντο. Μέσα από αυτή τη σύντομη, αλλά στρατηγικά τοποθετημένη σκηνή ανακαλύπτουμε έναν γλυκύτατο και εξαιρετικά συμπαθή άνθρωπο. Ωστόσο, αν κρίνουμε και από τον αγχωτικό χτύπο του ρολογιού που ακούγεται σ’ όλη τη διάρκεια της, η σειρά έχει ύπουλους σκοπούς, αφού το μέλλον του Judd προδιαγράφεται δυσοίωνο. Οι υποψίες μας για την κατάληξη του χαρακτήρα, επιβεβαιώνονται λίγο αργότερα όταν δέχεται μια επείγουσα κλήση και αναγκάζεται να αφήσει τη γυναίκα του. Φοράει τη στολή του, με την οποία φαίνεται να έχει κάποια εμμονή (κρατήστε το αυτό), της λέει ότι θα προσέχει και ότι δεν χρειάζεται να τον περιμένει και φεύγει. Ε, μετά από λίγο, η Angela, διακόπτει εκνευρισμένη τις ερωτικές περιπτύξεις με τον άντρα της για να απαντήσει σε ένα τηλεφώνημα που δέχεται από έναν άντρα, ο οποίος όχι μόνο φαίνεται να γνωρίζει πολλά για εκείνη, αλλά της λέει να τον συναντήσει σε ένα συγκεκριμένο σημείο. Όταν φτάνει εκεί, βλέπει τον ηλικιωμένο μαύρο άντρα σε αναπηρικό καροτσάκι –μήπως είναι το παιδί που είδαμε στην αρχή;- που της είχε μιλήσει και νωρίτερα στο επεισόδιο. Η κάμερα ανεβαίνει, ο ήχος μιας κουκουβάγιας ακούγεται (κρατήστε το και αυτό) και αμέσως μετά αποκαλύπτεται το κρεμασμένο πτώμα του Judd. Κάπως έτσι, το πρώτο επεισόδιο της σειράς ολοκληρώνεται με μια δολοφονία, ακριβώς δηλαδή, όπως ξεκίνησε και το πρώτο τεύχος του Watchmen. Το ματωμένο σήμα κλείνει το μάτι στην ματωμένη κονκάρδα του Comedian. Αποκομμένος από το υπόλοιπο επεισόδιο παραμένει ο Ozymandias(;) του Jeremy Irons, ο οποίος κατοικεί σε μια απομακρυσμένη έπαυλη κάπου στην Ουαλία (τουλάχιστον εκεί έγιναν τα γυρίσματα), με τον υπόλοιπο κόσμο να τον θεωρεί νεκρό. Σύμφωνα με πληροφορίες, η ιστορία του γυρίστηκε αυτόνομη, πριν από κάθε τι άλλο, οπότε υποψιαζόμαστε ότι θα διατηρήσει μια αυτόνομη πορεία σε σχέση με τις εξελίξεις. Τί και πώς, θα τα μάθουμε σύντομα. Αυτό που προξενεί έντονο ενδιαφέρον στην περίπτωση του Ozymandias είναι οι υπηρέτες απ’ τους οποίους περιτριγυρίζεται, που μεταξύ μας, δεν φαίνονται και διάνοιες. Δηλαδή, είναι δυνατόν να δίνεις σε έναν άνθρωπο ένα πέταλο αλόγου για να κόψει μια τούρτα; Τι φάση; Κάποια στιγμή, ο Ozymandias αναφέρει ότι γράφει ένα θεατρικό, “Ο γιος του ωρολογοποιού”, στο οποίο θέλει τους δύο υπηρέτες του να πρωταγωνιστήσουν. Δεδομένου ότι ο Jon Osterman aka Dr Manhattan ήταν γιός ωρολογοποιού, κάτι μας λέει πως το θεατρικό έχει να κάνει με τον μπλε υπεράνθρωπο (τον οποίον είδαμε νωρίτερα να γκρεμίζει κάτι κάστρα στον Άρη) και ίσως, λέμε ίσως, οι δύο υπηρέτες να είναι κάποιου είδους πειραματαζώα. Ξανά, δεν έχουμε ιδέα, ελπίζουμε να μάθουμε σύντομα. Πάντως, όπως και να έχει ο Jeremy Irons είναι ιδανικός στον ρόλο. Διαθέτει το κύρος και τη γοητεία του χαρακτήρα και μπορούμε να πούμε πως φαίνεται αρκετά ευδιάθετος, οπότε το σχέδιο του για τη σωτηρία μάλλον πήγε καλά. Ωστόσο, κάθε φορά που μιλάνε οι υπηρέτες του μια διακριτική πικρία και απογοήτευση σχηματίζεται στο πρόσωπο του. Σε καμία περίπτωση δεν είμαστε σε θέση να προβλέψουμε την πορεία μιας σειράς από το πρώτο επεισόδιο. Ωστόσο, σαν πρώτο δείγμα, το κατά Lindelof Watchmen δεν απογοητεύει, μεταφέρει σε τηλεοπτική δομή κάποια πολύ ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του κόμικ, διατηρεί την περιπλοκότητα της ιστορίας και βάζει πλώρη για μια απ’ τις καλύτερες σειρές της χρονιάς, ανεξαρτήτως είδους. Το αν θα τα καταφέρει, εδώ θα είμαστε αν το διαπιστώνουμε επεισόδιο το επεισόδιο. Παρατηρήσεις – Χτίσιμο Κόσμου – Θεωρίες Τα καλαμάρια Στο φινάλε του κόμικ, η Νέα Υόρκη έπεσε θύμα επίθεσης ενός γιγαντιαίου χταποδιού/καλαμαριού. Η ταινία αποφάσισε να αλλάξει το φινάλε, αλλά η σειρά -πολύ σοφά- φαίνεται να μένει πιστή στο αρχικό υλικό. Τώρα, αυτό το συμβάν φαίνεται πως δεν ήταν μεμονωμένο, αφού κάποια στιγμή εμφανίζονται πολλά μικρά καλαμαράκια να πέφτουν απ’ τον ουρανό. Επειδή όμως όλοι αντιδράνε αρκετά ψύχραιμα, μάλλον το φαινόμενο είναι αρκετά συχνό. Για άλλη μια φορά, ανυπομονούμε να μάθουμε περισσότερα. Robert Redford for President Στο κόμικ ο Redford υποτίθεται ότι θα κατέβαινε για υποψήφιος για την προεδρία των ΗΠΑ και απ’ ότι φαίνεται τα κατάφερε και μάλιστα με μεγάλη επιτυχία. Ωστόσο, δεν έχουν την ίδια άποψη τα συντηρητικά στοιχεία της χώρας, αφού όπως μαθαίνουμε από μια ακροδεξιά ραδιοφωνική εκπομπή που άκουγε ο Judd λίγο πριν πεθάνει (κρατήστε και αυτό), κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης Redford η γη προς κατοίκηση μειώθηκε, ο αριθμός των ζώων προς κατανάλωση επίσης μειώθηκε, ενώ πλέον κάποιος χρειάζεται να περιμένει έξι ολόκληρους μήνες για να πάρει όπλο! Με άλλα λόγια, ο Redford φαίνεται πως ξέφυγε από τη συντηρητική πολιτική, ενοχλώντας αρκετούς. Αυτή την Αμερική θέλουμε άραγε; Αισιοδοξία για το μέλλον Βέβαια, υπάρχουν και άτομα που βλέπουν με θετικό μάτι τις πολιτικές του Redford είχε με αποτέλεσμα να κυκλοφορούν με πινακίδες όπως αυτή, που γράφει The Future Is Bright (Το Μέλλον Είναι Λαμπρό), αντικαθιστώντας το αισθητά πιο καταθλιπτικό και απαισιόδοξο End Is Nigh (Το Τέλος Πλησιάζει) που συναντούσαμε στο κόμικ. Κάτι μας λέει βέβαια, πως η δεύτερη πινακίδα σύντομα θα αποδειχτεί πιο επίκαιρη. Ντοκυμαντέρ για Minutemen Στο κόμικ μαθαίναμε διάφορες πληροφορίες για τη δράση των Minutemen μέσα απ’ την αυτοβιογραφία του πρώτου Nite Owl. Εδώ, φαίνεται πως αυτό θα συμβεί μέσα από μια τηλεοπτική εκπομπή. Εγκρίνουμε. Είναι ο Judd ο Night Owl ο Δεύτερος; Μπορεί να μην μάθαμε πολλά για το παρελθόν του Judd, ωστόσο κάποια στρατηγικά τοποθετημένα στοιχεία, αφήνουν να εννοηθεί ότι ο Judd είναι ο Night Owl που γνωρίσαμε στο κόμικ. Ποιά είναι αυτά τα στοιχεία; Αρχικά, το σκάφος που χρησιμοποιεί είναι σχεδόν ίδιο με εκείνο που χρησιμοποιούσε ο Night Owl. Δεύτερον, όταν η Angela πήγε στο γραφείο του, την είδαμε να πίνει καφέ από μια κούπα σε σχήμα κουκουβάγιας, ενώ και λίγο πριν αποκαλυφθεί το πτώμα του, ακούστηκε μια κουκουβάγια. Last but not least, που λένε και στο χωριό μου, ο τρόπος που ερμηνεύει τον χαρακτήρα ο Don Johnson είναι γεμάτος αυτοπεποίθηση, αναφέροντας μάλιστα λίγο πριν αποχαιρετήσει τη γυναίκα του πως “ξεχειλίζει αυτοπεποίθηση”. Στο κόμικ, ο χαρακτήρας του Nite Owl ήταν ακριβώς το αντίθετο, μάλιστα μόνο όταν φόραγε τη στολή του ένιωθε ισχυρός και γεμάτος δύναμη, αλλά μέσα στα χρόνια αυτό μπορεί να έχει αλλάξει. Αν και ακόμα, όπως είδαμε νωρίτερα, έχει ένα κολληματάκι με τη στολή του. Τώρα, αν όντως ισχύει κάτι τέτοιο, τι μπορεί να σημαίνει; Σε εντελώς μέτα επίπεδο, η ιστορία της σειράς ξεκινάει με τη δολοφονία ενός πρώην υπερήρωα, ακριβώς όπως και στο κόμικ. Σεναριακά μεταφράζεται σε αφορμή για να εμφανιστεί η Silk Spectre της Jean Smart με την οποία ήταν σε σχέση ο Nite Owl στο φινάλε του κόμικ, έχοντας μάλιστα αλλάξει τα ονόματα τους. Είναι λοιπόν και μια καλή ευκαιρία να μάθουμε τι συνέβη μεταξύ τους. Όχι κι άσχημα. Τα πράγματα περιπλέκονται αρκετά περισσότερο όμως, αν λάβουμε υπόψη μας μερικά ακόμα στοιχεία. Γιατί ο Judd άκουγε ακροδεξιά εκπομπή; Μήπως είναι μέλος της 7K; Επίσης, το επεισόδιο κλείνει με έναν μαύρο να πιάνει τον διεφθαρμένο σερίφη, θυμίζοντας… την εισαγωγή του επεισοδίου. ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ; ΕΙΝΑΙ Ο NITE OWL ΦΑΣΙΣΤΑΣ;
  7. Φουλ ενθουσιασμένος για Γυμνά Οστά, φαίνεται μαγευτικό (σχεδιαστικά τουλάχιστον)
  8. Μιας και κυκλοφόρησε επιτέλους, είπα να διαβάσω το Batman: Three Jokers #1, αν και ξεκίνησα αρνητικά προκατειλημμένος (πόσες ιστορίες με τον Joker να διαβάσουμε πια;). Ωστόσο, το αποτέλεσμα φαίνεται αρκετά υποσχόμενο. Από το σενάριο του Geoff Johns ξεχωρίζει ο τρόπος με τον οποίον παρουσιάζει τους τρεις πρωταγωνιστές (Batman, Batwoman, Redhood), καταφέρνοντας να τους αποτυπώσει ως προσωπικότητες με ξεχωριστά χαρακτηριστικά, ενώ το σχέδιο του Jason Fabok κινείται σε υψηλά επίπεδα, αποδίδοντας εξαιρετικά την ατμόσφαιρα της ιστορίας, αν και προσωπικά με χάλασε το γεγονός ότι μοιάζει υπερβολικά στο στυλ του Gary Frank. Όπως είναι αναμενόμενο, το σενάριο κλείνει διαρκώς το μάτι σε παλιότερες ιστορίες (κυρίως το Killing Joke) με το τεύχος να ολοκληρώνεται με μια σχετικά έντονη στιγμή που προσωπικά την βρήκα ψιλοπροβλέψιμη, αλλά σίγουρα μου διατήρησε ζωντανό το ενδιαφέρον για τη συνέχεια. Αν καταφέρει να μην καταλήξει ένα κόμικ φόρος τιμής σε παλιότερες ιστορίες και αποκτήσει δικιά του ταυτότητα, θα έχει αρκετά ενδιαφέρον. Μέχρι τότε, όμως, προσωπικά κρατάω μικρό καλάθι, αν και περιμένω με ανυπομονησία τα επόμενα τεύχη! Το άλλο κόμικ που διάβασα τελευταία και με συγκλόνισε είναι το one shot Hedra από την Image. Δεν θα πω πολλά, μονάχα πως είχα καιρό να δω τέτοια αξιοποίηση του μέσου για τις αφηγηματικές ανάγκες της ιστορίας (η οποία ωστόσο δεν είναι κάτι τρελό)!
  9. Συνεχίζουμε το αφιέρωμα στον βρετανό συγγραφέα Alan Moore, διαβάζοντας την αποχαιρετιστήρια ιστορία του για τον pre-Crisis Superman, "Whatever Happened to The Man of Tomorrow?". Τα υπόλοιπα άρθρα του αφιερώματος τα βρίσκετε εδώ. Το 1986, η DC βρισκόταν στο κατώφλι μιας νέας εποχής για τους χαρακτήρες της, αφού εκείνη την περίοδο ολοκληρωνόταν η σειρά-event Crisis on Infinite Earth που είχε ως βασικό στόχο να διαγράψει ο, τι είχε συμβεί μέχρι εκείνη τη στιγμή στη ζωή των υπερηρώων της εκδοτικής και να ξεκινήσουν όλοι από την αρχή. Ωστόσο, οι υπεύθυνοι θέλησαν να πουν ένα τελευταίο αντίο στον pre-Crisis Superman, οπότε ανέθεσαν στον Alan Moore, ο οποίος εκείνη την περίοδο έγραφε το αριστουργηματικό Swamp Thing, την αφήγηση της τελευταίας ιστορίας του. Ωστόσο, δεν ήταν μονάχα η καλλιτεχνική επιτυχία του Moore που υποχρέωσε τους εκδότες να του αναθέσουν την "τελευταία ιστορία του Superman". Καθοριστικό ρόλο έπαιξε και η αγάπη του βρετανού συγγραφέα για τον χαρακτήρα, τις περιπέτειες του οποίου διάβαζε μανιωδώς στα παιδικά του χρόνια, γοητευμένος από τις αφελείς, γεμάτες φαντασία περιπέτειες του, γεγονός που ίσως να φαντάζει περίεργο για όσους αναγνώστες γνωρίζουν τον Moore ως τον άνθρωπο που αποδόμησε το υπερηρωικό είδος. Και κάπως έτσι, εγένετο "Whatever Happened to The Man of Tomorrow?". Ακολουθούν spoilers. Η ιστορία λαμβάνει χώρα μια δεκαετία μετά τον θάνατο του Superman. Με αφορμή την επέτειο του θανάτου του, ένας δημοσιογράφος της Daily Planet προσεγγίζει την Lois Lane, η οποία πλέον έχει παντρευτεί και ονομάζεται Lois Elliot, με σκοπό να του αφηγηθεί τις τελευταίες μέρες του αγαπητού υπερανθρώπου. Σύμφωνα με όσα αναφέρει η Lois, όλοι οι αντίπαλοι του Superman είχαν εξαφανιστεί, οπότε εκείνος πέρναγε αρκετό χρόνο σε διαστημικές περιπέτειες που του ανέθετε η Αμερικάνικη κυβέρνηση. Ωστόσο, η ξαφνική επανεμφάνιση του Bizarro έφερε τα πάνω κάτω, αφού εκείνος άρχισε να καταστρέφει την Metropolis, υποχρεώνοντας τον Superman να επιστρέψει. Κατά τη διάρκεια της μονομαχίας τους, ο Bizarro τον ενημερώνει πως για να ανταποκριθεί στο ρόλο του αντι-Superman, κατέστρεψε ηθελημένα τον πλανήτη του και ήρθε στη Γη για να την καταστρέψει (ενώ ο Superman "μετανάστευσε" όσο ήταν νεαρός με την καταστροφή του πλανήτη του να μην είναι ηθελημένη). Το σκεπτικό του Bizarro είναι τόσο ηλίθιο που καταντάει ιδιοφυές και παρ' ότι μπερδεύει τον Superman, εκείνος δεν θα μπορέσει να ζητήσει περαιτέρω εξηγήσεις, αφού ο αντίπαλος του πεθαίνει. Παρ' όλα αυτά, τα προβλήματα του δεν σταματάνε εκεί και η καταστάση θα γίνει ακόμα πιο παράλογη, όταν σταδιακά αρχίζουν να του επιτίθονται σχεδόν όλοι οι παλιοί του αντίπαλοι. Αν και τελικά, μονάχα ο μεγαλύτερος του αντίπαλος θα είναι εκείνος που θα καταφέρει να τον σκοτώσει, οι υπόλοιποι θα παίξουν καθοριστικό ρόλο, ώστε να σπάσουν ψυχολογικά τον αγαπητό υπερήρωα, υποχρεώνοντάς τον είτε να αποκαλύψει δημόσια την ταυτότητα του, είτε να χάσει αγαπημένα του πρόσωπα, μερικά εκ των οποίων θυσιάστηκαν προσπαθώντας να τον προστατέψουν. Παράλληλα, και όσο ο Superman και τα κοντινά του πρόσωπα κρύβονται στο Fortress of Solitude, τον επισκέπτονται κάποια άτομα από το μέλλον, ώστε να αποδώσουν τον δικό τους φόρο τιμής στον ήρωα τους λίγο προτού εκείνος πεθάνει από τον μεγαλύτερο αντίπαλο του. Τα πράγματα, όμως, σύντομα θα πάρουν μια περίεργη τροπή. Με τα μέχρι τώρα δεδομένα που μας έχει δώσει το σενάριο, ο τελικός αντίπαλος του Superman πρόκειται να είναι το υβρίδιο του Lex Luthor και του Brainiac, ωστόσο η μεταξύ τους μάχη θα λήξει αρκετά σύντομα και κάπως άδοξα, με τον Superman να μην κουράζεται ιδιαίτερα. Στην πραγματικότητα, όμως, εκείνος που κρυβόταν πίσω από όλα αυτά τα γεγονότα, ο τελικός αντίπαλος του Superman, δεν ήταν άλλος από τον... Mister Mxyzptlk, ένα πλάσμα που ζει στην πέμπτη διάσταση και μετά από χιλιετίες βαρεμάρας αποφάσισε να βασανίσει τη ζωή του Ανθρώπου από Ατσάλι. Η δυνάμεις αυτού του όντος, το οποίο δεν μπορεί να γίνει αντιληπτό στην πλήρη του μορφή, ξεπερνούν ακόμα και τις ικανότητες του Superman, ο οποίος αποφασίζει να σπάσει τον ιερό του όρκο και να δολοφονήσει τον αντίπαλο του, στέλνοντας τον μισό στην 5η διάστηση και τον άλλον μισό στην Phantom Zone. Ωστόσο, παρ' ότι δεν είχε άλλη επιλογή, ο Sups δεν θα αντέξει το βάρος της δολοφονίας και δίχως να το πολυσκεφτεί θα βγει έξω στην παγωνιά και θα εξαφανιστεί μια για πάντα. Ή μήπως όχι; Αφού η Lois ολοκληρώσει την αφήγηση της και ο νεαρός δημοσιογράφος την αφήσει με την οικογένεια της, διαπιστώνουμε πως ο άντρας της δεν είναι άλλος από τον Superman, ο οποίος ύστερα από εκείνη τη σημαντική ημέρα "έχασε" τις δυνάμεις του, μένοντας ένας θνητός άνθρωπος. Με άλλα λόγια, ο θάνατος του Superman είχε περισσότερο συμβολικό χαρακτήρα, οδηγώντας έτσι στο χαρούμενο φινάλε που όφειλε να έχει μια εορταστική ιστορία σαν και αυτή. Υπάρχουν δύο οπτικές μέσα από τις οποίες μπορεί να διαβάσει κανείς τη συγκεκριμένη στορία. Αφ'ενός, σαν μια ιστορία του Superman και αφ' ετέρου σαν μια ιστορία του Alan Moore. Όσον αφορά, την πρώτη προσέγγιση, πρόκειται για μια ικανοποιητική ιστορία του χαρακτήρα που μάλλον απευθύνεται πολύ περισσότερο σε όσους έχουν μια στενότερη επαφή με τον Κρυπτονιανό. Όσοι γνωρίζουν ελάχιστα για τη μυθολογία του χαρακτήρα, μάλλον δεν θα συγκινηθούν ιδιαίτερα από την παρέλαση των διάφορων ανταγωνιστών ή από τη θυσία των κοντινών προσώπων του Superman. Αντίθετα, όσοι έχουν περάσει πολλές ώρες διαβάζοντας τις περιπέτειες του, το πιθανότερο είναι να εκλάβουν εντελώς διαφορετικά την ιστορία με αισθητά περισσότερη συναισθηματική φόρτιση. Σε κάθε περίπτωση όμως γίνεται φανερό πως ο Alan Moore προσέγγισε τον χαρακτήρα με εμφανή διάθεση να τον τιμήσει και να αναδείξει τις μεγαλύτερες αρετές του, προσπαθώντας παράλληλα να αναπαράξει το αφελές κλίμα των ιστοριών της Silver Age εποχής. Πέρα όμως από την επαφή που έχει ο αναγνώστης με τους χαρακτήρες που εμφανίζονται, η ιστορία έχει αρκετές αρετές, αλλά και αναμενόμενες ατέλειες. Όσον αφορά τις πρώτες, το σενάριο κινείται προς την σωστή κατεύθυνση θέτοντας τον Superman αντιμέτωπο όχι μόνο με εμπόδια που απαιτούν τη μυική του δύναμη, αλλά τον ωθούν στα ψυχολογικά του όρια. Άλλωστε, αυτή η προσέγγιση είναι η ιδανική για ιστορίες στις οποίες πρωταγωνιστούν τόσο πανίσχυρα όντα. Δυστυχώς, όμως, ο περιορισμένος χώρος της ιστορίας δεν επιτρέπει στον Moore να εξερευνήσει εις βάθος τις ψυχολογικές επιπτώσεις των πράξεων του Superman. Έτσι, από τη μια τον βλέπουμε να θυσιάζει τις υπερδυνάμεις του, αποκαρδιωμένος από την καταπάτηση του ιερού του όρκου, αλλά απ' την άλλη, ο θνητός πλέον Superman δείχνει να μην έχει καθόλου τύψεις σχετικά με το γεγονός που του άλλαξε τη ζωή, πλέοντας σε πελάγη ευτυχίας ως ένας απλός άνθρωπος. Επιπλέον, η απλοική, επεισοδιακή δομή της πλοκής, που στέκει μονάχα στα πλαίσια μιας επετειακής ιστορίας, σε συνδυασμό με το έντονο και ελαφρώς ατσούμπαλο -αλλά σαφώς απαραίτητο για τον μέσο αναγνώστη- exposition καθιστούν τη συγκεκριμένη ιστορία τεχνικά κατώτερη από άλλα αριστούργηματα του συγγραφέα, χωρίς αυτό όμως να σημαίνει κάτι ιδιαίτερο, όταν μιλάμε για έναν συγγραφέα σαν τον Moore. Ο Moore βασανίζει σωματικά, αλλά κυρίως ψυχολογικά τον Superman. Παρά τις όποιες αδυναμίες του, το "Whatever Happened to The Man of Tomorrow?" αποδεικνύεται αρκετά ενδιαφέρον αν το τοποθετήσει κανείς στο ευρύτερο πλαίσιο της δουλειάς του Moore, αφού εύκολα διακρίνονται σπέρματα ιδεών που κάνουν την εμφάνιση τους και σε άλλες δουλειές του συγγραφέα. Για παράδειγμα, η παραδοχή του θνητού πλέον Superman πως οι πραγματικοί ήρωες είναι οι απλοί καθημερινοί άνθρωποι είναι ένα θεματικό μοτίβο το οποίο ακολουθεί τον συγγραφέα και σε άλλες του δουλειές, ενώστην προκειμένη περίπτωση μπορεί να θεωρηθεί ως μια πρώτη δειλή προσπάθεια υπερηρωικής αποδόμησης. Παράλληλα, και στη συγκεκριμένη ιστορία βρίσκει την ευκαιρία να παρουσιάσει εν συντομία την αντίληψη του για τον χρόνο και την ντεντερμιστική του φύση, όπως την άλλωστε την έχει παρουσιάσει και σε άλλες δουλειές του. Στην προκειμένη περίπτωση, γίνεται εμφανές στη Legion που επισκέπτεται τον Superman απ' το μέλλον, όχι για να τον σώσει, όπως θα συνέβαινε σε μια οποιαδήποτε ιστορία με ταξίδι στο χρόνο, αλλά για να τον τιμήσει για την προσφορά του και να τον αποχαιρετήσει λίγο πριν το τέλος, το οποίο για εκείνους είναι προδιαγεγραμμένο. Ο θνητός Superman δεν φαίνεται να έχει σε ιδιαίτερη εκτίμηση την προηγούμενη "εκδοχή" του εαυτού του. Συνοψίζοντας, το "Whatever Happened to The Man of Tomorrow?" αποτελεί ένα απολαυστικό ερωτικό γράμμα σε έναν από τους πιο αγαπητούς χαρακτήρες της ένατης τέχνης, ενώ παρά το γεγονός ότι πρόκειται για μια ιστορία-event διαθέτει τη σεναριακή σφραγίδα του Alan Moore, υπενθυμίζοντας μας πως δεν θα μπορούσε να έχει ξεπηδήσει από την πένα κάποιου άλλου συγγραφέα.
  10. Οι μόνες περιπτώσεις που μπορώ να σκεφτώ είναι κόμικς, τα οποία μπορεί να μην ήταν κακά σεναριακά ή/και σχεδιαστικά, αλλά τα πλήρωσα ακριβά σε σχέση με τον χρόνο ανάγνωσης. Πιο πρόσφατα παραδείγματα τα Hard Tomorrow και Familiar Face (και τα δύο από Drawn & Quarterly), τα οποία έκαναν γύρω στα 20 ευρώ και τα τελείωσα σε 20'. Και δεν ήταν ότι είχαν λίγες σελίδες, αλλά η αφήγηση ξεπέταγε πολύ βιαστικά την ιστορία. Προσπαθώ να δείξω κατανόηση βέβαια και να σκέφτομαι ότι η δουλειά που έριξε ο καλλιτέχνης παραμένει δουλειά ανεξαρτήτως του χρόνου στον οποίον τελειώνει η ανάγνωση, αλλά σε έναν κόσμο που κάθε μήνα βγαίνουν αμέτρητα κόμικς, η σχέση τιμής/αναγνωστικής εμπειρίας -δυστυχώς- είναι σημαντική.
  11. Μπορεί στη σημερινή εποχή οι υπερήρωες να βρίσκονται στην αίθουσα ή στο κομιξάδικο και της πιο απομακρυσμένης περιοχής, ακόμα και εκτός των Η.Π.Α, ωστόσο δύσκολα μπορεί να αρνηθεί κανείς πως είναι ένα κατεξοχήν αμερικάνικο προιόν. Οι υπερήρωες που συναντάμε στις σελίδες της DC και της Marvel μπορεί να είναι εμπνευσμένοι από διάφορες μυθολογίες (Ελληνική, Σκανδιναβική κλπ), αλλά δημιουργήθηκαν με σκοπό να εκφράσουν τα ιδανικά του αμερικάνικου κράτους και να εμπνεύσουν με το θάρρος τους πρώτα απ’ όλους τους ίδιους τους Αμερικάνους. Με άλλα λόγια, αποτελούν την αμερικάνικη μυθολογία. Ο πιο δημοφιλής εκπρόσωπος τούτης της μυθολογίας δεν είναι άλλος από τον Superman. Γέννημα θρέμα μιας δύσκολης ιστορικής περιόδου για την Αμερική, ο πανίσχυρος, αλλά καλόκαρδος προστάτης της Metropolis συμβολίζει την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον, όπου η αλήθεια και η δικαιοσύνη θα επιτρέψουν την άνθιση του Αμερικάνικου Ονείρου, δίνοντας έτσι σάρκα και οστά σε ο, τι πρεσβεύει η Αμερική. Ή τουλάχιστον, ο, τι θέλει να πιστεύει πως πρεσβεύει. Τι κι αν διαφημίζεται ως ο απόλυτος τόπος της ελεύθερης έκφρασης και της προσωπικής εξέλιξης; Τα τελευταία χρόνια και με αποκορύφωμα την εκλογή Trump, η αμερικάνικη κοινωνία -ή ένα μέρος της τέλος πάντων- πασχίζει να κάνει αυτοκριτική για τα κακώς κείμενα της χώρας. Η αποστολή δύσκολη, αφού πολλά είναι εκείνα για τα οποία μπορεί να κατηγορήσει κανείς του Αμερικανούς. Ωστόσο, εκείνο το ζήτημα το οποίο φαίνεται να στοιχειώνει την Αμερικάνικη ιστορία εδώ και δεκαετίες και έχει μπει -δικαιωματικά- στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης δεν είναι άλλο από τον ρατσισμό και την προέκταση του, το φυλετικό μίσος προς τους Αφρο-αμερικάνους. Αυτή η αναστοχαστική διάθεση ήταν δεδομένο πως αργά ή γρήγορα θα επηρέαζε και την αμερικάνικη μυθολογία, άρα και τον Superman, ο οποίος τα τελευταία χρόνια έχε μετατραπεί σε αντικείμενο έντονης αποδόμησης από κάποιους δημιουργούς. Ποιός μπορεί να ξεχάσει το Man of Steel, ή ακόμα περισσότερο τη συνέχεια του, το BvS, που ούτε λίγο, ούτε πολύ παρουσίασαν το απόλυτο σύμβολο της Αμερικάνικης Κουλτούρας ως έναν μετανάστη, του οποίου οι υπερδυνάμεις μπορούν να αφανίσουν ολόκληρη τη χώρα; Παρόμοια ανατρεπτικά μονοπάτια ακολούθησε και το τηλεοπτικό Watchmen, στο οποίο ο Damon Lindelof προσέγγισε τη γέννηση του πρώτου υπερήρωα της Αμερικής μέσα από το πρίσμα του φυλετικού μίσους, κάνοντας ευθείες αναφορές στη μυθολογία του Superman. Στο παρόν άρθρο, όμως, θα ασχοληθούμε με μια πρόσφατη κυκλοφορία κόμικ, τη μίνι σειρά τριών τευχών Superman Smashes the Klan, σε σενάριο του Gene Luen Yang και σχέδιο από το studio Gurihiru. Αυτή η κυκλοφορία έχει δύο ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά. Πρώτον, βασίζεται σε μια ραδιοφωνική ιστορία της δεκαετίας του ’40, όπου ο Superman τα έβαζε -όπως φανερώνει και ο τίτλος- με την ΚΚΚ, καταφέρνοντας μάλιστα να οδηγήσει πολλά μέλη της οργάνωσης να απεγγραφούν(!). Αυτό το γεγονός έχει εξαιρετικά ενδιαφέρον, καθώς τα τελευταία χρόνια έχει ανοίξει μια τεράστια συζήτηση για το κατά πόσο η ποπ κουλτούρα πρέπει να είναι πολιτική αποδεικνύοντας πως πάντα ήταν πολιτική, απλά ο τρόπος επικοινωνίας του μηνύματος αλλάζει ανάλογα τον καλλιτέχνη και την προσέγγιση του. Δεύτερον, εκδίδεται από το παιδικό-εφηβικό τμήμα της DC, γεγονός που δημιουργεί αμφιβολίες για την περιπλοκότητα της ιστορίας. Ευτυχώς, όμως, η πένα του βραβευμένου με Eisner Yang καταφέρνει σε γενικές γραμμές να ισορροπήσει την πολιτική περιπλοκότητα με τους ενδιαφέροντες χαρακτήρες και την παιδική αφέλεια, χαρίζοντας μας μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα -και δυστυχώς, ακόμα επίκαιρη- ιστορία του Superman. Η πλοκή ακολουθεί δύο αφηγηματικές πορείες. Η πρώτη εστιάζει στη μικρή Roberta και τον Tommy, παιδιά μιας ασιατικο-αμερικάνικης οικογένειας που μόλις μετακόμισε στην Metropolis. Ωστόσο, παρά το γεγονός ότι η πλειοψηφία των κατοίκων τους έχουν υποδεχτεί με ζεστασιά, υπάρχουν μερικές εξαιρέσεις. Η πιο τρανταχτή είναι η περίπτωση του πιτσιρικά Chuck Riggs, ο οποίος ζηλεύοντας την ικανότητα του Tommy στο baseball, αρχίζει να τον παρενοχλεί για την καταγωγή του, καταλήγοντας τελικά εκτός της ομάδας, νέα που δεν θα αρέσουν καθόλου στο θείο του. Αυτή η εκρηκτική κατάσταση δεν φαίνεται να ανησυχεί ιδιαίτερα τον Tommy, αφού σε γενικές γραμμές έχει χτίσει το προφίλ του κουλ αγοριού. Αντίθετα, η σαφώς λιγότερο επικοινωνιακή αδερφή του δεν έχει καταφέρει να ενσωματωθεί ακόμα στο νέο περιβάλλον, νιώθωντας διαρκώς ξένη και εκφράζοντας την ανησυχία της για την αντιμετώπιση της οικογένειας της από μερικά άτομα, τα οποία όλως τυχαίως αποδεικνύονται μέλη της ΚΚΚ. Η δεύτερη αφήγηση επικεντρώνεται στον Superman, o οποίος ύστερα από την αντιμετώπιση ενός νέου ανταγωνιστή, του Atom Man, θα αρχίσει να βλέπει παραισθήσεις(;), οι οποίες τον οδηγούν στην αναζητήση της πραγματικής του ταυτότητας. Βλέπετε, οι γονείς του δεν του αποκάλυψαν ποτέ το γεγονός ότι προήλθε από το διάστημα, ενώ ο ίδιος στην προσπάθεια του να ενταχθεί στις παρέες των συνομιλήκων του, προσπάθησε -συνειδητά και ασυνείδητα- να κρύψει τις υπερδυνάμεις του. Έτσι, ο Superman που γνωρίζουμε δεν πετάει, αλλά τρέχει πολύ γρήγορα πάνω σε καλώδια ηλεκτρικού ρεύματος, ακριβώς δηλαδή όπως συνέβαινε στις πρώιμες ιστορίες του χαρακτήρα. Γι’ αυτό το λόγο, οι περιορισμένες δυνάμεις του δεν έχουν δημιουργήσει ιδιαίτερα ερωτήματα στους πολίτες της Metropolis για την καταγωγή του προστάτη τους, θεωρώντας πως οι ικανότητες του είναι αποτέλεσμα κάποιας ιδιαίτερης, αποκρυφιστικής προπόνησης. Μέσα από αυτές τις δύο ημι-αυτόνομες πλοκές, ο Yang, πέρα από τους προφανείς παραλληλισμούς ανάμεσα στον Superman και την οικογένεια μεταναστών, καταφέρνει να αναδείξει σε μεγάλο βαθμό την περιπλοκότητα του κοινωνικού φαινομένου του ρατσισμού, αναδεικνύοντας ενδιαφέρουσες πτυχές του. Μέσα από τους κυρίως έφηβους χαρακτήρες αναδεικνύει την ευκολία με την οποία κάποιο άτομο που δεν είναι απαραίτητα κακό μπορεί να κατακρακυλίσει σε ακραίες ρατσιστικές πρακτικές, πολλές φορές δίχως να το καταλάβει ή την επιρροή που μπορούν να ασκήσουν τα Σύμβολα (υπερήρωες, αθλητές, καλλιτέχνες) ώστε τα άτομα να ξεπεράσουν τις φοβίες τους για τη διαφορετικότητα. Οι σεναριακές παρατηρήσεις περιπλέκονται ακόμα περισσότερο, όταν η πλοκή υπονοεί πως πολλές φορές η ρατσιστική ρητορική που εκφράζεται έχει ως απώτερο σκοπό την εκμετάλλευση του αισθήματος του φόβου για τον Άλλον και την χειραγώγηση των μαζών. Βέβαια, η θεματική περιπλοκότητα του σεναρίου υποχρεούται να σεβαστεί τους περιορισμούς που επιβάλλει η στόχευση της ιστορίας προς το ανήλικο αναγνωστικό κοινό. Έτσι, είτε θα υπάρχουν σκηνές που “κλωτσάνε” στο ενήλικο μάτι (όπως εκείνη όπου δύο πιτσιρίκια χτυπάνε με τις γροθιές τους ένα μέλος της ΚΚΚ…), είτε η απεικόνιση κάποιων καταστάσεων θα παρουσιασθεί με αισθητά μειωμένη βαναυσότητα. Έτσι, η απειλή της ΚΚΚ, αν και διατηρείται, σε καμιά περίπτωση δεν αγγίζει πραγματικά σκληρά επίπεδα, ενώ η παρουσίαση της Metropolis ως μιας φιλειρηνικής πόλης που σπιλώνεται μονάχα από μια πολύ μικρή ρατσιστική μειονότητα υποβιβάζει ένα φαινόμενο που ήταν και παραμένει πολύ πιο συστηματικό και έντονο. Ίσως, αν το σενάριο δεν περιοριζόταν από το ηλικιακό κοινό να μπορούσε να πάρει κάποιες θαραλλέες καλλιτεχνικές πρωτοβουλίες σε σχέση με την αρχική ιστορία, δίνοντας μας είτε έναν μαύρο Superman που φαντάζει ιδανική επιλογή για τη δεδομένη ιστορία, είτε μια εκδοχή του, η οποία όντας επηρεασμένη από το συντηρητικό κοινωνικό περιβάλλον θα εξέφραζε ρατσιστικές ιδέες, τις οποίες θα καλούνταν να αναθεωρήσει όταν θα μάθαινε την πραγματική του καταγωγή. Στο σχεδιαστικό κομμάτι, το studio Gurihiru με το ένα πόδι πατάει στις ασιατικές τεχνοτροπίες σχεδίασης και με το άλλο εμπνέεται από τον Superman του Fleischer από τη δεκαετία του ’40, με το αποτέλεσμα να αναζοωγονεί με ευκολία το στυλ του υπερηρωικού είδους. Ανάλαφρος σχεδιασμός με προσεγμένες αισθητικές λεπτομέρειες, ώστε να είναι πειστικό το κλίμα της εποχής και ωραία σκηνοθεσία που αναδεικνύει το σενάριο και συμβάλλει στην ομαλή αφηγηματική ροή. Μια σημαντική παράμετρος που καθορίζει την επιτυχία ή μη της κάθε ιστορίας είναι ο συγγραφέας να έχει βιώσει τα όσα γράφει, ώστε το αποτέλεσμα να είναι ειλικρινές και αληθοφανές. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, ο Yang ήταν μια εξαιρετική επιλογή. Έχοντας βιώσει και εκείνος στο πετσί του τον ρατσισμό καταφέρνει να παραδώσει μια ιστορία που από τη μια σέβεται και χειρίζεται δημιουργικά τη μυθολογία του Superman και από την άλλη επιχειρεί μια αρκετά διεσδυτική ματιά στον ρατσισμό, στα άτομα που τον αναπαράγουν και σε εκείνα που πλήττονται από αυτόν. Αν και ποτέ δεν τολμά να φτάσει την ιδέα στα άκρα, δημιουργώντας μια τολμηρή, αλλά άβολη ιστορία, η ιστορία του Yang παραμένει ενδιαφέρουσα, καθώς προσπαθεί -έστω και με απλοικο μερικές φορές τρόπο- να κατανοήσει την εμφάνιση των ρατσιστικών συμπεριφορών, δίχως να πέφτει στην παγίδα της δικαιολόγησης τους. Και αυτό είναι το πρώτο και εξαιρετικά σημαντικό βήμα για την εξάλειψη τους. ΠΗΓΗ
  12. Δεν αμφιβάλλω για τις καλές προθέσεις του Boyle, αλλά ούτε θεωρώ τυχαίο το γεγονός ότι οι περισσότερες (και σημαντικότερες) ιστορίες που προσπάθησαν να πάρουν στα σοβαρά την ιδέα του Υπερήρωα κατέληξαν να συμπεριλαμβάνουν ακροδεξιούς χαρακτήρες (Rorscharch, Batman του Frank Miller), ούτε καταλαβαίνω πώς είναι δυνατόν να χαρακτηρίζουμε αριστερό έναν βασιλιά (Black Panther), επειδή είναι μαύρος, ή το σύμβολο της καπιταλιστικής Αμερικής (Superman), μόνο και μόνο επειδή είναι μετανάστης. Επίσης, όσο διαβάζω το κείμενο, τόσο περισσότερο αισθάνομαι πως υπονοεί ότι οι μόνοι χαρακτήρες που αξίζουν να διαβαστούν είναι οι αριστεροί. Δλδ τον Batman τι να τον κάνουμε κύριε Boyle, να τον κάψουμε;
  13. @gotham-city Εγώ το κάνω αρκετά συχνά και όταν παραγγέλνω από Bookdepository, αλλά και από Amazon (πιο σπάνια εκεί) και συνήθως μου επιστρέφουν ένα μέρος της παραγγελίας, όχι κάτι τρομερό όμως. Βέβαια, επειδή πλέον τα χτυπημένα κόμικς ΔΕΝ είναι εξαίρεση, προσπαθώ να σκέφτομαι πως τα χτυπήματα είναι κομμάτι της ιστορίας τους και τους δίνουν γοητεία. Aλλιώς, εκνευρίζομαι άπειρα και δεν αξίζει. Επίσης, τι κακό αυτό το πράγμα με τα ΕΛΤΑ. Και αργούν να τα φέρουν και στο 99% των περιπτώσεων περνάνε από το σπίτι όχι για να μου αφήσουν το δέμα, αλλά την ειδοποίηση του δέματος!! Έχω βαρεθεί να πηγαίνω ταχυδρομείο, ακόμα και για μικρού μεγέθους παραγγελίες.
  14. Το περιμένω και εγώ να έρθει, έχω hype-αριστεί αρκετά με την υποψηφιότητα, αν και νομίζω πως μέχρι τότε δεν είχε ακουστεί αρκετά σαν κόμικ. Οι κασετίνες της TKO είναι εξαιρετική ιδέα, όσα έχω πάρει είναι σε αυτή τη μορφή, παρ' ότι αποφεύγω τη συλλογή τευχών.
×
×
  • Create New...