Jump to content

Lazaros

Member
  • Posts

    100
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    1

Lazaros last won the day on August 27 2020

Lazaros had the most liked content!

Reputation

731 Excellent

1 Follower

The recent visitors block is disabled and is not being shown to other users.

Enable
  1. Δεν έχεις άδικο! Σωστά, εγώ αυτό που εννοούσα είναι πως μέσω των περιοδικών, site κλπ ενδεχομένως έρθει σε επαφή με κόμικς που δεν θα έβρισκε τόσο εύκολα. Δλδ να βρει μια πρόταση, να την διαβάσει και σιγά σιγά να ανακαλύψει κυκλοφορίες πυο δεν γνώριζε. Προφανώς, όχι να διαβάζει κριτικές μόνο.
  2. Πω τέλειο θέμα και συγγνώμη δεν θα κρατηθώ, αλλά θα κράξω γιατί τα σκέφτομαι πολύ έντονα τελευταία! Αρχικά, για να έχεις νέες σειρές πρέπει να έχεις... σεναριογράφους! Αυτή τη στιγμή, ζήτημα να μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Δεύτερον, ειλικρινά πιστεύω ότι οι εκδότες δεν διαβάζουν κόμικς. Βλέπω σε άλλες χώρες (αντίστοιχου μεγέθους με την Ελλάδα) να κυκλοφορούν άμεσα κυκλοφορίες εκδοτικών όπως η Vault(!). Αλλά εντάξει, γιατί να βγάλεις ένα κόμικ των 6 ή 12 τευχών, όταν μπορείς να ξανατυπώσεις το ΚΛΑΣΙΚΟ ΚΟΜΙΚ των 75 τευχών γνωρίζοντας εξαρχής οτι θα ειναι καταδικασμένο να μείνει μισό(σσ.: προφανώς δεν εννοώ να σταματησουν να βγαίνουν παλιότερα κόμικς, αλλά να αυξηθούν τα πιο σύγχρονα); Μετά μπορείς να ρίξεις το φταίξιμο στο κοινό (δεν υπάρχει κοινό, δεν αγοράζει κλπ κλπ) ή/και στις ακριβές πρώτες ύλες και είσαι καλυμένος. Βέβαια, υπάρχουν και οι ακόμα πιο αγαπημένοι μου εκδοτικοί που όχι μόνο δεν διαβάζουν κόμικς, αλλά ντρέπονται που τα εκδίδουν. Είναι εκείνοι που βγάζουν ΜΟΝΟ ιστορικά κόμικς, εεε συγγνώμη ΓΚΡΑΦΙΚ ΝΟΒΕΛ ήθελα να πω. Και όπως λέει ο @Dredd, δυστυχώς ουτε οι δημιουργοί διαβάζουν. Γεγονός το οποίο πιστεύω οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο ότι... ...δεν υπάρχουν μέσα (έστω και online) να γράφουν για κόμικς. Κάποτε είχες μια ΒΑΒΕΛ που τη διαβαζε κόσμος, ερχόταν σε επαφή με κανα κόμικ της προκοπής, επηρεαζόταν και έβγαζε και εκείνος κάτι ενδιαφέρον. Τώρα τι; Πλέον βλέπω κάτι συνεντευξεις σε γνωστο site/περιοδικό της Αθήνας που φιλοξενεί κατά καιρούς συνεντεύξεις από μεγάλα ονόματα (εντάξει, δύο ξένους έχω στο μυαλό μου που έτυχε να κυκλοφορήσουν δύο κόμικ που εκαναν πάταγο σε κριτικές τα τελευταία χρόνια) και τους ρωτάνε για εξώφυλλα που κάνουν σε γνωστά περιοδικά! Τίποτα για τα κόμικς τους, τις επιρροές τους, την κομιξική δουλειά τους. Οπότε, ας πούμε πως κάποιος μεταφράζει Ram V, Tom King ή Jeff Lemire. Ποιος θα του το προωθήσει; Προφανώς υπάρχουν αμερικάνικες ιστοσελίδες, αλλά προσωπικά τουλάχιστον ελάχιστα τις εμπιστεύομαι πλέον. Με κάποιες σπάνια ταιριάζουν τα γούστα μου (Comic Journal), αν και βρίσκω άγνωστα κόμικς, και με τα περισσότερα έχω εκνευριστεί γιατί κάθε τεύχος το περιγράφουν ως αριστούργημα. Άντε να τα πάρεις στα σοβαρά μετά. Τέλος πάντων, για να κλείνω, καταλαβαίνω πως έχουμε μικρό κοινό λόγω πληθυσμού, αλλά πώς είναι δυνατόν όλος ο κόσμος να διαβάζει κόμικς και η Ελλάδα να είναι το μικρό γαλατικό χωριό που αντιστέκεται; Κάτι μου λέει πως, αν εξαιρέσεις κάποιες σοβαρές και αντικειμνικές παραμέτρους, μεγάλη ευθύνη πρέπει να καταλογιστεί στους «ανθρώπους» της κοινότητας (η οποία -προφανώς- και θα ήταν διασπασμένη σε 100 διαφορετικές κλίκες που ετοιμάζεται να φάει η μία την άλλη!).
  3. Εγώ δεν θα πάρω θέση, μιας και δεν ασχολούμαι ιδιαίτερα με μπάλα. Αλλά ρε παιδιά, μου κάνει τρομερά άσχημη εντύπωση πως η πλειονότητα των μέσων από τη μια κράζει το φετινό μουντιάλ κι απ' την άλλη, αμα σκρολάρεις λίγο πιο κάτω τη σελίδα, βλέπεις χορηγούμενα ποστ με θέμα... το μουντιάλ! Καταλαβαίνω πως είναι πολλά τα λεφτά και οτι τα site θέλουν να έχουν έσοδα, αλλά τουλάχιστον κράτα πιο μετριοπαθή στάση βρε αδερφέ.
  4. Αν και είναι και για βιβλία κυρίως, υπάρχει η εφαρμογή StoryGraph, που σου βγάζει και στατιστικά (πχ ανα είδη).
  5. Έχω παρατηρήσει πως κάθε φορά που ξεκινάω να διαβάζω ένα κόμικ τεύχος-τεύχος κάνει μερικούς αιώνες να ολοκληρωθεί. Τέλος πάντων, κάλλιο αργά παρά ποτέ, το πρώτο τεύχος συμπαθητικό ήταν, τιμιότατη μπρουταλιά με προοπτικές, ας δούμε και τη συνέχεια τώρα.
  6. Σχετικό - άσχετο, όσο έβλεπα το Ghost Story πριν κάτι χρόνια, θυμήθηκα αυτό το κόμικ. Μοιάζει σαν μια άτυπη μεταφορά του, αν και καμιά σχέση πρακτικά. Νομίζω θα κάνουν καλό «double bill» πάντως
  7. Καλέ, ποια μέση; Εγώ είχα φτάσει ένα τεύχος πριν το τέλος και ένιωθα πως δεν έγινε τίποτα. Ε, ακόμα δεν το έχω τελειώσει. Μου είχε φανεί απαράδεκτο!
  8. Καλησπέρα παιδιά! Δυστυχώς, εδώ και καιρό διαπίστωσα πως δύο absolute (τρομάρα τους...) έχουν ξεκολλήσει από τη ράχη (το ένα λιγότερο και το άλλο σχεδόν ολοκληρωτικά). Επειδή φοβάμαι να δοκιμάσω μόνος μου με κόλλες, έλεγα να πάω σε κάποιο βιβλιοδετείο να γίνει η δουλίτσα. Έχετε κάποιο κατά νου που είτε σας έχουν πει ή γνωρίζεται από πρώτο χέρι πως αξίζει;
  9. Συμφωνώ σε όλα @leonidio! Προσωπικά τον χρωματισμό της Muir τον βρήκα εξαιρετικό, ίσως από τους καλύτερους της χρονιάς και έναν από τους βασικότερους λόγους για να διαβαστεί το κόμικ σε έντυπη μορφή!
  10. Πολύ ωραία συνέντευξη, απ' τις καλύτερες που έχω παρακολουθήσει στο συγκεκριμένο κανάλι (ή απλά μου φάνηκε πιο ενδιαφέρων ο καλεσμένος λόγω κόμικς )
  11. Μιας και σήμερα ήρθαν και τα τελευταία κομιξάκια πυο περίμενα, ορίστε (κάποιες) αγορές των τελευταίων μηνών. Στην πρώτη φωτογραφία τα λίγα που αγόρασα από Comicdom, εκ των οποίων ο, τι έχω διαβάσει μέχρι στιγμής μου άρεσε αρκετά (Stop Making Sense, Bedlam και ΕΓΚΛΗΜΑ) και στη δεύτερη μερικά κόμικς που περίμενα πολύύύύ καιρό (Sleepwalk και Ghost World είναι δώρα γενεθλίων).
  12. Υπέροχο κόμικ, με δυσκόλεψε και εμένα, δεν θυμάμαι να κατέληξα κάπου συγκεκριμένα, αλλά πραγματικά δεν με ένοιαξε καθόλου. Το σχέδιο δε, μαγευτικό!
  13. Τα ελάχιστα τεύχη είναι η μάστιγα των σύγχρονων κόμικς ρε γαμώτο, δεν καταλαβαίνω γιατί επιμένουν τόσο πολύ στα 5-6 τεύχη.
  14. Κάθε χρόνο, υπάρχει υπερπροσφορά με ιστορίες του Batman, σε βαθμό που αναρωτιέται κανείς αν η DC γνωρίζει πως διαθέτει κι άλλους χαρακτήρες που μπορεί να αξιοποιήσει. Ανάμεσα σε αυτές τις πολυάριθμες κυκλοφορίες, κάθε φορά εμφανίζεται και μία που επιχειρεί να αφηγηθεί μια πιο «ρεαλιστική» και «σκοτεινή» εκδοχή του χαρακτήρα, τοποθετημένη στα πρώτα χρόνια της καριέρας του (για φέτος έχουν ήδη ανακοινωθεί δύο τέτοιες, σίγουρα με αφορμή την ταινία). Με άλλα λόγια, η αγορά έχει κορεσθεί τόσο πολύ από το συγκεκριμένο brand που ακόμα και θαυμαστές του, όπως ο υποφαινόμενος, καλούνται να κάνουν μετρημένες επιλογές, έχοντας κάποιον πολύ καλό λόγο για να επιλέξουν να διαβάσουν μια ιστορία του Batman. Στην περίπτωση του Batman: The Imposter,το οποίο επίσης καυχιέται πως αποτελεί μια προσγειωμένη απεικόνιση του χαρακτήρα, οι λόγοι που κίνησαν το ενδιαφέρον μου ήταν δύο. Απ’ τη μια ο σεναριογράφος, Mattson Tomlin, που έβαλε το χεράκι του και στην πολυαναμενόμενη ταινία του Matt Reeves, οπότε ήθελα να δω ένα πρώτο δείγμα, γνωρίζοντας ωστόσο πως η πιθανή κομιξική του αποτυχία δεν συνεπάγεται απαραίτητα και την κινηματογραφική, μιας και μιλάμε για διαφορετικά μέσα. Κι απ’ την άλλη, η παρουσία του σχεδιαστή Andrea Sorrentino, η οποία υποσχόταν μια τουλάχιστον ευφάνταστη προσαρμογή του σεναρίου στους κομιξικούς κανόνες. Τελικά, τα τρία ζουμερά τεύχη επιβεβαίωσαν τις ανησυχίες μου - αυτή είναι ακόμη μια ιστορία του συρμού, παρά τις σκόρπιες ενδιαφέρουσες ιδέες της. O Batman σκοτώνει! Ή τουλάχιστον αυτή την εντύπωση δημιουργεί η παράλληλη δράση ενός αγνώστου που ντυμένος ως Batman δολοφονεί άτομα με σκοτεινό παρελθόν, προκαλώντας αναστάτωση στην Gotham. Οι πλούσιοι επιχειρηματίες έχουν θορυβηθεί και η αστυνομία βρήκε την αφορμή που ζητούσε, ώστε να βγάλει από την άκρη τον εκδικητή που, όπως αποδεικνύεται, περισσότερο δυσκολεύει, παρά διευκολύνει την απονομή δικαιοσύνης. Επομένως, ο πραγματικός Batman, ο Bruce Wayne, αρχίζει τη δικιά του έρευνα, προκειμένου να εντοπίσει και να σταματήσει τον δολοφόνο, προτού να είναι αργά και το Σύμβολο της Νυχτερίδας αμαυρωθεί για πάντα. Παράλληλα, ο Bruce οφείλει να περνά κάθε μέρα, τα ξημερώματα, από την ψυχολόγο του, η οποία στην αρχή της ιστορίας τον βρίσκει αναίσθητο και σοβαρά τραυματισμένο, απειλώντας τον πως αν δεν την επισκέπτεται θα αποκαλύψει την ταυτότητά του στην αστυνομία. Εκείνη ελπίζει να τον πείσει να αφήσει στο παρελθόν την νυχτερινή του υπερηρωική δράση, μιας και δεν προσφέρει κάτι στην ψυχολογική του ισορροπία, ίσα-ίσα την χειροτερεύει, αλλά εκείνος μοιάζει αμετακίνητος. Και σαν όλα αυτα να μην ήταν ήδη αρκετά, η αστυνομικός που έχει αναλάβει την υπόθεση τον έχει βάλει στο στόχαστρο ως βασικό ύποπτο, οπότε εκείνος πρέπει να βρει τρόπο να την διαχειριστεί. Η ιδέα ενός «απατεώνα» μασκοφόρου εκδικητή επιδέχεται πολλών προσεγγίσεων, άλλες εσωτερικές και σχεδόν μεταφυσικές κι άλλες πιο κυριολεκτικές. Σε κάθε περίπτωση αποτελεί ένα ενδιαφέρον εύρημα που επιτρέπει τη γέννηση υπαρξιακών ερωτημάτων στον Bruce για την αποτελεσμάτικοτητα του alter ego του ή ακόμα και τον κίνδυνο που ελλοχεύει για τον ίδιον σε περίπτωση που κάποτε ενδώσει στα βίαια ένστικτά του. Η πρώτη και σημαντικότερη αστοχία του σεναρίου, η μεγάλη χαμένη ευκαιρία αν θέλετε, είναι πως ποτέ δεν αναγνωρίζει αυτή τη διάσταση με τον Bruce να μην αμφισβητεί ποτέ την ιδιότητά του ως μασκοφόρος εκδικητής. Αντιθέτως, θεωρεί πως είναι το μοναδικό εργαλείο αντιμετώπισης των προβλημάτων της Gotham και εκφράζει τον φόβο πως η ύπαρξη του απατεώνα, ακόμα κι αν πιαστεί, θα δυσκολέψει το μελλοντικό του έργο. Μάλιστα, σε κάποιο σημείο αναφέρεται πως η δράση του έχει μειώσει δραματικά την εγκληματικότητα στην πόλη, γεγονός που αποδεικνύει την έλλειψη κριτικής στάσης απέναντι στον Batman. Πρακτικά, τα μόνα άτομα που απομένουν να εκφράσουν κάποιον προβληματισμό ή ακόμα και να εναντιωθούν στην ιδέα ύπαρξης ενός μασκοφόρου εκδικητή είναι η ψυχολόγος και η αστυνομικός. Στην πρώτη περίπτωση, οι όποιες αντιρρήσεις εκφράζονται μέσα από σύντομες ατάκες που διακόπτονται από τις απότομες απαντήσεις του Bruce, ενώ στη δεύτερη αποτυπώνονται κυρίως από το ιδιαίτερα ανατρεπτικό φινάλε, δίχως ωστόσο να εξερευνώνται πιο διεισδυτικά κάποιες πτυχές του ζητήματος. Λόγου χάρη, στην προσπάθεια να εντοπίσει την ταυτότητα του Batman, η αστυνομικός παρατηρεί πως η εταιρία του Bruce κέρδισε μια αποζημίωση για τη ζημιά που προκάλεσε στο κτίριό της ο... Batman, καταλήγοντας έτσι να ερευνά τον πλούσιο εργένη της Gotham. Δυστυχώς, όμως, το σενάριο δεν πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα τον σχολιασμό του, ώστε υπογραμμίσει πως θα μπορούσε η ελίτ της Gotham να αυξάνει τα κέρδη της από την «δημιουργική καταστροφή» που προκαλεί ο μασκοφόρος εκδικητής. Aυτές οι παραλήψεις ενδεχομένως να μην αποτελούσαν ιδιαίτερο πρόβλημα σε μια ιστορία που δεν ενδιαφέροταν να απεικονίσει τις συνέπειες της δράσης του Batman, αλλά στην προκειμένη περίπτωση στερούν από τις αν μη τι άλλο ενδιαφέρουσες ιδέες του Tomlin, την κατάλληλη κορύφωση που θα απογειώσει την ιστορία. Κάπου ανάμεσα στην έρευνα για την ταυτότητα του «νέου Batman» και τις συνεδριάσεις με τη ψυχολόγο, προκύπτει και μια ερωτική σχέση (ευτυχώς, όχι με την ψυχολόγο!). Ωστόσο, κι αυτή πέφτει θύμα της βιασύνης του σεναρίου, η οποίο παρά τις αγαθές προθέσεις της (είναι προφανές πως το φλερτ που ανατπύσσεται έχει ως σκοπό να δώσει συναισθηματικό βάρος στο ενδιαφέρον φινάλε), ποτέ δεν καταφέρνει να αναπτυχθεί οργανικά. Η χημεία του ζευγαριού δικαιολογείται χάρη στα κοινά βιώματα (θυμηθείτε τον τρόπο που ο Joseph Gordon Levitt «μυρίστηκε» την ταυτότητα του Batman στο The Dark Knight Rises…), ενώ δεν γίνεται απόλυτα ξεκάθαρο αν η σχέση είναι ειλικρινής από πλευράς του Bruce ή αν την εργαλειοποιεί για την έρευνα του∙ αν ισχύει το δεύτερο, χάθηκε μια σημαντική ευκαιρία να φωτιστεί με πρωτότυπο τρόπο ο ψυχισμό του Bruce και η εμμονή του με τον Batman. Τα πράγματα κυλούν σαφώς πιο ομαλά στο σχεδιαστικό κομμάτι με τον Sorrentino (σχέδιο) και την Jordie Bollaire (χρώματα) να κεντρίζουν το ενδιαφέρον σε κάθε στροφή. Οι σκοτεινές και μουντές αποχρώσεις της Bellaire κυριαρχούν, αποδίδοντας το ρεαλιστικό ύφος της ιστορίας, αν και δεν είναι λίγες οι φορές που βουτά τις σελίδες σε διάφορες μονοχρωματικές αποχρώσεις του κόκκινου, του μωβ κ.α, δημιουργώντας μια ασυνήθιστα χρωματιστική ατμόσφαιρα. Εξίσου συναρπαστικές είναι και οι οπτικές συνθέσεις του Sorrentino, αν και θεωρώ πως πλέον έχει αρχίσει να επαναλαμβάνεται σε μεγάλο βαθμό. Ο τρόπος που δομεί τις σελίδες παραμένει κατά κύριο λόγο πολύ ανώτερος και εφευρετικός από τον μέσο όρο, ωστόσο αισθάνομαι πως αν έχεις διαβάσει πέντε κόμικ που έχει σχεδιάσει, μπορείς να προβλέψεις πάνω κάτω ποιά οπτικά τρικς θα χρησιμοποιήσει. Είναι κρίμα που η συγκεκριμένη ιστορία δεν λειτουργεί τόσο καλά όσο θα περίμεναν οι δημιουργοί της διότι κάνει κάποιες τολμηρές επιλογές, τόσο με το status quo του χαρακτήρα και του περίγυρού του, όσο και με το ιδιαίτερο φινάλε, το οποίο μοιάζει να απαιτεί μια συνέχεια, περισσότερο για να ικανοποιήσει την περιέργεια μας για το τι συμβαίνει σε έναν κόσμο που ο Batman καταλήγει όπως καταλήγει εδώ.
×
×
  • Create New...