Jump to content

Lazaros

Member
  • Content Count

    56
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    1

Lazaros last won the day on August 27 2020

Lazaros had the most liked content!

Community Reputation

401 Excellent

The recent visitors block is disabled and is not being shown to other users.

Enable
  1. Άκρως αναπάντεχη, αλλά εξαιρετικά ευχάριστη η έκδοση του Green Lantern! Ας ελπίσουμε, η έκδοση να αναδείξει το υπέροχο σχέδιο.
  2. Κυριολεκτικά είναι το δεύτερο που έχω διαβάσει. Πρόσφατα παραγγείλα κάποιες κυκλοφορίες του Mizuki, οπότε μάλλον θα' ναι ο επόμενος.
  3. Εγώ πήρα το ρίσκο να κανω συνδρομη για ένα έτος, οπότε ελπίζω να με δικαιώσει με τα επόμενα τεύχη. Πάντως, ισχύει, δύσκολα να συναντησει κανείς ολοκληρωμένες μικρές ιστορίες, οι περισσότερες ξεχνιούνται στο πι και φι.
  4. Πρόσφατα, αποφάσισα πως είναι καλή ιδέα να αρχίζω να ασχολούμαι με τον αχανή κόσμο των manga. Ωστόσο, επειδή δεν είχα όρεξη να μαζεύω σειρές με άπειρα τομάκια, είπα να ξεκινήσω δειλά δειλά με κάτι αυτόνομο. Έτσι, τσίμπησα την ανθολογία Τhe Sky is Blue with A Single Cloud που κυκλοφόρησε πέρυσι από την Drawn & Quarterly και μαζεύει κάποιες ιστορίες της υποτιμημένης, απ' ότι λέει και η εισαγωγή, δημιουργού Kuniko Tsurita. Πολύ συνοπτικά, να αναφέρω ότι η Tsurita πρόκειται μια από τις πρώτες γυναίκες δημιουργούς (αν όχι η πρώτη) σε μια βιομηχανία που δεν θεωρείται/δεν είναι ιδιαίτερα φιλική σε αυτές, αν και η ίδια έχει παραμείνει στην αφάνεια μιας και ελάχιστοι έχουν ασχοληθεί με το έργο της. Σύμφωνα με την εκτενή εισαγωγή του τόμου, η Tsurita ήταν μια αρκετά τολμηρή προσωπικότητα για τα δεδομένα της τότε ιαπωνικής κοινωνίας, τολμώντας να ασκεί “αντρικές” συνήθειες, όπως το κάπνισμα ή η παρακολούθηση ερωτικών ταινιών στο σινεμά. Αντίστοιχα τολμηρό ήταν και το έργο της, στο οποίο αποδομούνται τα στερεότυπα φύλου, οι φιγούρες της σπάνια είναι ξεκάθαρα αντρικές ή θηλυκές, ενώ συχνά αποτυπώνουν το πολιτικό κλίμα της περιόδου. Η συγκεκριμένη συλλογή περιέχει 18 ιστορίες από όλη της την καριέρα, η οποία ολοκληρώθηκε σύντομα λόγω του θανάτου της από λύκο το 1985 σε ηλικία 37 ετών. Η αρρώστια, που την ταλαιπώρησε για αρκετά χρόνια, δυσκολεύοντας την όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια, άφησε ανεξίτηλη τη σφραγίδα της στο σύνολο του έργου της, αφού πολλές ιστορίες έχουν ως θεματική τον θάνατο ή περιστρέφονται γύρω από διάφορα υπαρξιακά ερωτήματα. Αν και μπορώ να καταλάβω τη σημασία της για την ιαπωνική σκηνή, η συγκεκριμένη συλλογή δεν με ενθουσίασε. Σχεδιαστικά, αν και υπάρχουν μερικές έξυπνες ιδέες, έχουμε να κάνουμε με ένα σχέδιο που άλλοτε είναι εξαιρετικά απλουστευτικό, και άλλοτε διαθέτει αρκετές λεπτομέρειες και μερικά πολύ όμορφα πάνελ (βέβαια, οι εναλλαγές στην ποιότητα του σχεδίου οφείλονται και στην αρρώστια, οπότε στην πραγματικότητα δεν με ενόχλησε ιδιαίτερα). Το μεγαλύτερο μου πρόβλημα ήταν σεναριακό, αφού με εξαίρεση κάποιες πραγματικά ενδιαφέρουσες ιστορίες με έντονο υπαρξιακό προληματισμό (Sounds, Calamity), κωμική κλιμάκωση (The Tragedy of Princess Rokunomiya), ισχυρό συναισθηματικό αντίκτυπο (Yuko's Days, Arctic Cold) ή πρωτότυπη πλοκή (Flight) , οι περισσότερες ή τελειώνουν απότομα, δίχως να έχουν προλάβει να αναπτυχθούν ιδιαίτερα ή μοιάζουν ακατανόητες ως προς τις προθέσεις της. Μάλιστα, όσο διάβαζα την εισαγωγή, γινόντουσαν κάποιες αναφορές σε ιστορίες που δεν συμπεριλήφθηκαν εδώ και πραγματικά μου είχαν φανεί πολύ πιο ενδιαφέρουσες. Υποψιάζομαι, όμως, ότι ίσως ένα σημαντικό μέρος της δουλειάς της να μην είναι εύκολα προσβάσιμο, οπότε ίσως η επιλογή των ιστοριών να ήταν εξ' αρχής περιορισμένη. Με την μοναδική μου επαφή με manga να είναι η προ ετών ανάγνωση του “Μολυσματικού Σύνδρομου...”, το οποίο ανέβασε πολύ υψηλά τον πήχη των προσδοκιών για το σχεδιαστικό κομμάτι, μάλλον δεν είμαι και το ιδανικότερο κοινό για τη συγκεκριμένη συλλογή. Φαντάζομαι, πως οι ιστορίες θα φανούν σαφώς πιο ενδιαφέρουσες σε όσους έχουν εντρυφήσει περισσότερο στο μέσο ή/και γνωρίζουν κάποια πράγματα για την πολιτική κατάσταση στην Ιαπωνία εκείνων των δεκαετιών. Σε κάθε περίπτωση, μόνο και μόνο για την ιστορική σημασία της Tsurita, θεωρώ πως αξίζει μια ματιά.
  5. Σενάριο: James Tynion IV, Ram V, Lonnie Naddler, Alex Paknadel κ.α Σχέδιο Dani, Μιχάλης Διαλυνάς, John J Pearson, Ricardo Lopez Ortis κ.α Τον περασμένο Οκτώβρη ξεκίνησε μια νέα ανθολογία τρόμου υπό την επίβλεψη του James Tynion IV, η οποία αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο τρίτο τεύχος, αλλά εγώ πριν κανα δυο εβδομάδες παρέλαβα τα δύο πρώτα. Σε πολύ γενικές γραμμές, η ύλη του περιοδικού αποτελείται από σύντομες ιστορίες, συνεντεύξεις (στο πρώτο τεύχος του Scott Snyder στον Tynion και στο δεύτερο του Gou Tanabe στον Zack Davisson) και διηγήματα. Όπως συμβαίνει σε κάθε ανθολογία, το επίπεδο διαφέρει αισθητά από ιστορία σε ιστορία, ωστόσο, έχοντας διαβάσει και το δεύτερο τεύχος, ομολογώ πως το βρήκα πολύ κατώτερο από το πρώτο, με ελάχιστες ενδιαφέρουσες εξαιρέσεις. Ας τα δούμε όμως λίγο πιο αναλυτικά. Από το πρώτο τεύχος, στο οποίο μάλιστα έχουμε διπλό ελληνικό χτύπημα με τη συμμετοχή του Μιχάλη Διαλυνά και της Dani, ξεχώρισα το Dead Means Dead (Foxe, Διαλυνάς) σχετικά με ένα πτώμα που ίσως να μην είναι όσο νεκρό φαίνεται, το She’s Got It (Zac Thompson, Cha) για ένα ανέμελο κυριακάτικο πρωινό που παίρνει μια εφιαλτική τροπή και είναι σχεδιασμένο εξαιρετικά άβολα από την υπέροχη Cha, αλλά και το A Dream of Time (Ram V, John J Pearson), την μάλλον πιο ποιητική ιστορία του τεύχους που δίνει μια διαφορετική διάσταση στις θεωρίες για το τέλος του κόσμου το 2012 με το σχέδιο να θυμίζει κάτι από τον πολυαγαπημένο μου Dave McKean. Επιπλέον, λάτρεψα, όπως ήταν αναμενόμενο, και το σχέδιο της Dani στο Anatomy of the Rut, αν και σεναριακά δεν μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Οι υπόλοιπες ιστορίες ήταν είτε απλά οκ, είτε κακές με τη ζυγαριά να γέρνει στις πρώτες. Δυστυχώς, όμως, η ισορροπία αντιστράφηκε στο δεύτερο τεύχος, όπου με δυσκολία ξεχώρισα κάποια ιστορία. Αγαπημένη μου ήταν το πρώτο κεφάλαιο του The Adventures of Killboy (James Tynion IV, Ricardo Lopez Ortis), το οποίο αποτελεί την πρώτη εμφάνιση του Killboy, χαρακτήρα που φαίνεται πως θέλει να μετατραπεί στο σήμα κατατεθέν του περιοδικού. Ο Killboy πρόκειται για τον φιλικό serial killer της γειτονιάς που σκοτώνει με σαδιστικότατο τρόπο όσους κάνουν το παραμικρό παράπτωμα και δείχνει τα βιντεάκια των δολοφονιών στα άτομα τα οποία υποτίθεται πως θέλει να προστατέψει. Υποσχόμενο φαίνεται και το Cinderside ( Alex Paknadel, Jason Loo),το οποίο θα συνεχιστεί και αυτό σε επόμενα τεύχη, οπότε δεν έχω πλήρη εικόνα, ενώ οι υπόλοιπες ιστορίες ήταν σοκαριστικά αδιάφορες, σε σχεδιαστικό και σεναριακό επίπεδο. Πάντως, απ’ ότι ξέρω στο τρίτο τεύχος έχουν επιστρέψει κάποιοι αγαπημένοι μου δημιουργοί (Ram V και Lonnie Nadler), ενώ έχουν προστεθεί και άλλοι που μου έχουν τραβήξει το ενδιαφέρον, οπότε ελπίζω σε ένα καλύτερο αποτέλεσμα. Σε κάθε περίπτωση, νομίζω πως αξίζει τον κόπο, αφού καλύπτει το κενό για ιστορίες τρόμου δια χειρός σπουδαίων ονομάτων της σύγχρονης κόμικ σκηνής. Το περιοδικό το βρίσκετε ΕΔΩ, τα δύο πρώτα τεύχη μόνο ψηφιακά πλέον, το τρίτο και σε έντυπο.
  6. Τι' ναι αυτά βρε παιδιά; Εγώ περίμενα τρία deluxe του Swamp Thing, ιδανικά με τον αρχικό χρωματισμό, να δικαιολογήσω κάπως στον εαυτό μου την δεύτερη, αχρείαστη αγορά
  7. Αν για Rorschach εννοείς το νέο του Tom King, πήρα την μεγάλη απόφαση να το διαβάζω τεύχος-τεύχος και έχω να πω πως ενώ μέχρι στιγμής δεν ξέρουμε που το πάει (και είναι στο #5...), έχει καταφέρει να πιάσει μια από τις αγαπημένες μου πτυχές του αρχικού κόμικ, το ενδιαφέρον για τον απλό, καθημερινό άνθρωπο. Έχει κάτι ωραίους πειραματισμούς (πχ ένα τεύχος ξετυλίγεται μόνο μέσω γραμμάτων που στέλνουν δύο χαρακτήρες ο ένας στον άλλον) και το σχέδιο είναι ωραίο, αλλά ακατανότητα ρετρό. Με επιφύλαξη, λοιπόν, θα πω πως τιμάει το πνεύμα του κόμικ, αλλά μένει να δούμε μήπως το μυστήριο αποδειχθεί καμιά πατάτα γιγατόνων.
  8. Ααααα, μάλιστα! Ευχαριστώ πολύ!
  9. Καλησπέρα παιδιά! Επειδή η βιβλιοθήκη μου έχει αρχίσει να γεμίζει επικίνδυνα, είπα να ρωτήσω κάτι (δεν ξέρω αν υπάρχει άλλο θέμα, οπότε θα το ρισκάρω εδώ). Υπάρχει θέμα αν τοποθετώ τα κόμικ οριζόντια, όπως στη φωτογραφία; Σε μερικές περιπτώσεις βοηθάει στην εξοικονόμηση χώρου, αλλά δεν ξέρω αν μακροπρόθεσμα προκαλέσουν κάποια ζημιά (μιλάω κυρίως για paperbacks, τα καλά hardcovers φοβαμαι να τα τοποθετήσω έτσι).
  10. Πολύ ωραία συζήτηση, μπράβο σε όλους κ όλες! Τώρα, σχετικά με τ ο δίλημμα, προσωπικά πάντα θα προτιμώ το έντυπο, διότι είναι μια εντελώς διαφορετική εμπειρία. Άλλο πράγμα να διαβάζεις ψηφιακά το Swamp Thing και άλλο σε εκδοσάρα με πολύ προσεγμένο εξώφυλλο που σε προσκαλεί να το αγγίξεις (αντίστοιχα και στις πιο απλές εκδόσεις, το άρωμα των σελίδων και μόνο είναι ιερό!). Συν τη λαχτάρα του ξεφυλλίσματος, το πόσο όμορφα φαίνονται στα ράφια κλπ κλπ. Βέβαια, για πρακτικούς λόγους (οικονομικών, χώρου κλπ) είναι πρακτικά αδύνατον να διαβάζει κανείς μόνο έντυπα, οπότε προσωπικά επιλέγω είτε να διαβάσω ιστορίες που υποψιάζομαι πως δεν θα μ' αρέσουν, είτε κόμικς που δεν περιμένω να διαβάσω έντυπα (αλλά αν μ' αρέσουν θα τα τιμήσω και έντυπα). Επίσης, υπάρχουν κάποιοι καλλιτέχνες που όντως πειραματίζονται με την ψηφιακή ανάγνωση, οπότε εκεί το ψηφιακό είναι ιδανική επιλογή. Ο πρώτος που έρχεται στο μυαλό μου είναι ο (αγαπημένος μου) Ezra Claytan Daniels. Αν έχετε apple συσκευές, προτείνω να κατεβάσετε την εφαρμογή για το εξαιρετικό του κόμικ Upgrade Soul και να πείτε και σε εμάς τους υπόλοιπους τις εντυπώσεις σας
  11. Πριν λίγες μέρες ξεκίνησα και τελείωσα το Ted Lasso. Οκ, είχα ακούσει πολύ καλά λόγια σε βαθμό που ήμουν δύσπιστος για την ποιότητά της (και το ποδοσφαιρικό θέμα δεν βοήθαγε να μου αλλάξει τη γνώμη), ωστόσο αποδείχθηκε όντως εξαιρετικό. Πάρα πολύ ευχάριστο, με έναν πρωταγωνιστή τρομακτικά αισιόδοξο, χωρίς όμως να γίνεται ποτέ cheesy. Δεν ανακαλύπτει τον τροχό, αλλά είναι μια ευχάριστη έκπληξη μέσα στον χαμό του κυνισμού και της μισαλλοδοξίας που έχει κατακλύσει την ποπ κουλτούρα. Δεύτερη σειρά που ολοκλήρωσα την Παρασκευή, το WandaVision. Όσοι με ξέρετε γνωρίζετε πως δεν έχω σε εκτίμηση το MCU και η αλήθεια είναι πως η σειρά φαινόταν πρόθυμη να κάνει κάτι διαφορετικό. Δυστυχώς, σπατάλησε κάποιες εξαιρετικές ιδέες, αδυνατώντας να τις προσεγγίσει με πραγματικά φρέσκια ματιά, θυσιάζοντάς τες στο βωμό των υπερηρωικών κλισέ. Βέβαια, η σειρά βλέπεται ευχάριστα και σώζεται σε μεγάλο βαθμό από τις ερμηνείες του ζεύγους και μιας γειτόνισσας. Αν και οι άλλες σειρές του Disney+ καταλήξουν να είναι τηλεοπτικά στησίματα των μελλοντικών ταινιών από MCU και Star Wars, τα πράγματα είναι πολύ σκούρα...
  12. Σας ευχαριστώ πολύ παιδιά!
  13. Όπως κάθε κομιξικό σύμπαν που σέβεται τον εαυτό του, έτσι και το This is not a Blog Universe ήρθε η ώρα να κάνει ένα reboot. Από εδώ και πέρα, λοιπόν, μετανομάζεται σε The Director's Cut και το βρίσκετε ΕΔΩ. Η παλιά διεύθυνση θα συνεχίσει να υπάρχει, αλλά δεν θα ανανεώνεται, ενώ τα παλιά κείμενα θα μεταφέρονται αργά, αλλά σταθερά στη νέα ιστοσελίδα. Ελπίζω να σας αρέσει!
  14. Διπλό χτύπημα από τον Ram τον V, αφού εκτός από το Radio Apocalypse ανακοινώθηκε κι άλλη σειρά. Το όνομα αυτής The Many Deaths of Laila Starr και θα κυκλοφορήσει από την Boom Studios σε σχέδιο του Filipe Andrade. Σκέφτομαι πολύ σοβαρά να το γυρίσω το προφίλ σε fan club του Ram V, οι μισές κυκλοφορίες που περιμένω φέτος είναι δικές του. Δυστυχώς, δεν βρηκα φωτογραφίες σε είδος αρχείου που να μπορώ να ανεβάσω, οπότε περισσότερα θα βρείτε στο SYFY, απ' όπου ήρθε και η είδηση.
  15. Μιας και συζητήθηκε το Blue in Green, ευκαιρία να ανεβάσω και το κείμενο που έγραψα γι' αυτό πριν λίγο καιρό. Αφιερωμένο στον @geo_trou Σύμφωνα με έναν αρκετά διαδεδομένο θρύλο, αν κάποιος πουλήσει τη ψυχή του στο Διάβολο θα μπορέσει να πετύχει τους πιο φιλόδοξους στόχους του. Αυτό το μοτίβο κάνει την εμφάνιση του σε παραδοσιακές ιστορίες, όπως ο Φάουστ, ενώ διάφορες παρόμοιες φήμες περιτριγυρίζουν και καλλιτέχνες με ίσως πιο γνωστή την περίπτωση του μπλουζίστα μουσικού Robert Johnson, ο οποίος ξαφνικά απέκτησε ζηλευτές κιθαριστικές ικανότητες. Πάνω σε αυτή την ιδέα βασίζεται και μια από τις -προσωπικά- πιο πολυαναμενόμενες κυκλοφορίες κόμικ της χρονιάς, το Blue In Green, σε σενάριο του Ram V, σχέδιο του Anand RK και χρώμα του John J. Pearson, στο οποίο πρωταγωνιστεί ο Erik, ένας σαξοφωνίστας, ο οποίος παρ’ ότι ως παιδί είχε δημιουργήσει προσδοκίες για μια ξεχωριστή μουσική καριέρα, αυτές δεν επαληθεύτηκαν, αφού προτίμησε την καριέρα του καθηγητή. Ο θάνατος της μητέρας του, η προσωρινή επιστροφή στο πατρικό του σπίτι και η φωτογραφία ενός άγνωστου μουσικού που θα ανακαλύψει στις στοίβες πραγμάτων που η μητέρα του αρνούνταν να πετάξει σύντομα θα αποδειχθούν καθοριστικοί για το μουσικό του μέλλον, αφού θα τον υποχρεώσουν να πάρει μια σημαντική απόφαση, πληρώνοντας βέβαια το αντίστοιχο βαρύ τίμημα. Η ιστορία που αφηγείται ο Ram V πιθανότατα δεν είναι και η πιο πρωτότυπη και σίγουρα σε αυτόν τον τομέα υπολείπεται της συγκλονιστικής προηγούμενης δουλειάς του, These Savage Shores. Ωστόσο, πολλές φορές δεν έχει σημασία τόσο το τι λες, αλλά το πώς. Ο, τι υπολείπεται σε σεναριακή πρωτοτυπία, λοιπόν, ο Ram V το αναπληρώνει με την εμβάθυνση των χαρακτήρων και την αφήγηση μέσω της οποίας ξεδιπλώνεται η πλοκή. Όσον αφορά τους χαρακτήρες, ο Ram V καταφέρνει να σκιαγραφήσει σύντομα και περιεκτικά τις σχέσεις του Erik με τα κοντινά του πρόσωπα – την απόμακρη σχέση με την αδερφή του, η οποία οδηγείται σε κάποια ξεσπάσματα που βρήκαν ευκαιρία να εκφραστούν μετά την κηδεία, αλλά και τον φόβο που ένιωθε για τη μητέρα του, η οποία του απαγόρευε να ασχολείται με το σαξόφωνο. Κυρίως, όμως, καταφέρνει να βουτήξει στην ψυχοσύνθεση του ίδιου του πρωταγωνιστή του, του Erik, και να αναδείξει τους προσωπικούς του φόβους και τις ανασφάλειες για την ίδια του τη ζωή, την οποία θεωρεί άνευ σημασίας. Η κατάβαση στη ψυχή του Erik επιτυγχάνεται μέσω του εσωτερικού μονολόγου, τον οποίον ο Ram V χρησιμοποιεί ως βασικό όχημα για το ξεδίπλωμα της ιστορίας. Τούτη η αφηγηματική επιλογή κρίνεται επιτυχημένη για δύο λόγους – αφενός συνεισφέρει στη δημιουργία μιας πλούσιας αναγνωστικής εμπειρίας (η οποία απουσιάζει από την πλειονότητα των σύγχρονων κόμικς που τις περισσότερες φορές αφήνουν μια αίσθηση βιασύνης) με έντονη λογοτεχνική αύρα και αφετέρου δημιουργεί μια ατμόσφαιρα ταιριαστή με το ύφος της ιστορίας, όπως αυτό διαμορφώνεται από το σχέδιο και το χρώμα. Σ’ αυτό το σημείο, αξίζει να αναφερθεί πως η πλοκή προέκυψε ύστερα από αυτοσχεδιασμούς του Ram V και του Anand RK, προκειμένου να αποτυπωθεί η αυτοσχεδιαστική φύση της τζαζ μουσικής. Έχοντας, όμως, αυτή την πληροφορία κατά νου οφείλουμε να παρατηρήσουμε πως το τελικό αποτέλεσμα, αν και αρκετά αφαιρετικό, μοιάζει πιο δομημένο απ’ ότι θα περίμενε κανείς, λες και το σενάριο ποτέ δεν παρασύρθηκε από αποφάσεις της στιγμής. Βέβαια, για να είμαι ειλικρινής, δεν έχω αποφασίσει ακόμα αν αυτό το θεωρώ προτέρημα ή μειονέκτημα της ιστορίας. Αντιθέτως, αυτό που με βεβαιότητα μπορώ να ισχυριστώ πως έλειψε από την ιστορία ήταν ο πρωταγωνιστικός ρόλος της jazz ή για να μην το συγκεκριμενοποιώ τόσο, της μουσικής γενικότερα. Σίγουρα, η ενσωμάτωση μουσικών χαρακτηριστικών στο άνευ ήχων μέσο των κόμικς φαντάζει από δύσκολη ως ακατόρθωτη, αλλά θα είχε ενδιαφέρον μια έστω και αποτυχημένη προσπάθεια. Βέβαια, το Blue in Green είναι από εκείνες τις ιστορίες που το σχέδιο έχει την πρωτοκαθεδρία. Πώς θα μπορούσε άλλωστε να συμβεί διαφορετικά, όταν το επίπεδο είναι τόσο υψηλό, καταφέρνοντας να ξεχωρίζει σε μια χρονιά γεμάτη με πανέμορφες κυκλοφορίες. Ο Anand RK, γνώριμος συνεργάτης και φίλος του Ram V, φιλτράρει τις διδαχές των Bill Sienkiewicz, Dave McKean και Andrea Sorrentino (Joker: Killer Smile), παραδίδοντας εικόνες που μοιάζουν φευγαλέες (ακριβώς, όπως συνέβη και στην προηγούμενη συνεργασία τους, το Grafity’s Wall), μα σε υποχρεώνουν να χαζεύεις για ώρες. Το σχέδιο του, ένα συνονθύλευμα ποικίλων μα οργανικά δεμένων εικαστικών τεχνικών, ισορροπεί ανάμεσα στη γοητευτική ασάφεια των γρήγορων σκίτσων και στην αισθητική αρτιότητα που συναντάται σε λεπτοδουλεμένους πίνακες ζωγραφικής, αποτυπώνοντας τον υπαρξιακό τρόμο που βιώνει ο Erik ως έναν εφιάλτη, όπου οι λεπτομέρειες χάνουν το νόημα τους, γίνονται δυσδιάκριτες και τον πρώτο λόγο παίρνει μια απροσδιόριστη αίσθηση απειλής που υποβόσκει σε κάθε καρέ. Από κοντά, βρίσκεται και ο υπέροχος χρωματισμός του John J. Pearson, ο οποίος παρ΄ότι υιοθετεί χρώματα ασυνήθιστα (πχ μωβ) μοιάζοντας ανα στιγμές να αψηφά τη λογική, εν τέλει αποδεικνύεται απόλυτα ταιριαστός με το σχέδιο. Το Blue in Green είχε δημιουργήσει αρκετές προσδοκίες πριν την κυκλοφορία του λόγω του υλικού που είχε δημοσιευτεί. Έχοντας ολοκληρώσει την ανάγνωσή του, οφείλουμε να παραδεχτούμε πως δικαίωσε την αναμονή, αποτελώντας μια ιστορία που όλες οι πτυχές της συνεργάζονται ιδανικά μεταξύ τους. Σίγουρα, η αισθητική του σχεδίου κλέβει τις εντυπώσεις, ωστόσο και το σενάριο κρύβει ιδέες που μολύνουν τις σκέψεις των αναγνωστών ώρες μετά το φινάλε, εξερευνώντας τα όρια της καλλιτεχνικής φιλοδοξίας. Εν ολίγοις, μια απ’ τις καλύτερες κυκλοφορίες της χρονιάς. Y.γ. Προσπάθησα να μην ανεβάσω τα πιο ωραία παραδείγματα του σχεδίου, αλλά νομίζω πως και αυτά κάνουν τη δουλειά τους, τουλάχιστον εμένα με είχαν πείσει! Υ.γ 2 Λίγο καιρό μετά, κυκλοφόρησε και το Soul της Pixar, το οποίο έχει πολύύύύύ παρόμοια θεματική (μάλιστα και εκεί ο πρωταγωνιστής ειναι καθηγητής που θα ήθελε να γίνει σπουδαίος μουσικός), οπότε τα προτείνω ως double feature κι ας ειναι σε διαφορετικά μέσα.
×
×
  • Create New...