Jump to content

leonidio

Founders/Moderator
  • Posts

    2,241
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    122

Everything posted by leonidio

  1. Φαντάζομαι, ότι αν δεν το βρεις σε κάποιο κομιξάδικο, μπορείς να το παραγγείλεις. Η τιμή είναι γύρω στα 16 ευρώ το ένα, από ό,τι είδα πρόχειρα
  2. Μια μίνι σειρά δέκα τευχών, όπου κεντρικός πρωταγωνιστής είναι ο διαβόητος αρχιεγκληματίας Doctor Doom, ο οποίος κατηγορείται άδικα, ότι σαμποτάρισε ένα πείραμα, που είχαν οργανώσει πολλοί υπερήρωες προκειμένου να αναστρέψουν την αύξηση της θερμοκρασίας στη Γη. Καθώς ο Ντουμ προσπαθεί να αποδείξει την αθωότητά του, δέχεται επισκέψεις από τον σχεδόν εξίσου διαβόητο Κανγκ, ο οποίος του μιλάει για ένα εναλλακτικό μέλλον, όπου ο δικτάτορας της Λατβερίας (ο Ντουμ ) είναι απαλλαγμένος από τη σωματική του παραμόρφωση, παντρεμένος, με οικογένεια και εργάζεται για το καλό της ανθρωπότητας. Μήπως αξίζει τον κόπο να επιδιώξει αυτό το μέλλον ο Ντουμ, να πάψει να είναι εγκληματίας και να γίνει, επιτέλους, καλός; Πολύ ενδιαφέρον κόμικ, που ψυχολογεί σε βάθος τον Ντουμ (στα πλαίσια των συμβάσεων του υπερηρωικού είδους, προφανώς), να τον δείχνει να αμφιβάλλει για τις επιλογές του, να αναρωτιέται για τις πράξεις του και κυρίως, να λαχταρά ενδόμυχα μια φυσιολογική ζωή, στην οποία εκείνος είναι ο καλός. Και όλα αυτά, προφανώς, τη στιγμή που παραμένει αλαζόνας και υπερφίαλος, αλλά και διάνοια σε πολλά θέματα. Μπορεί, όμως, ένας άνθρωπος, που θέλει να ελέγχει τους πάντες, να αλλάξει; Μπορεί πραγματικά να θέσει τον εαυτό του στην υπηρεσία άλλων ή τελικά ακόμη κι αυτό είναι μια προέκταση του αλλοπρόσαλλου ψυχισμού του; Ενδιαφέροντα ερωτήματα, και ο συγγραφέας καταφέρνει να σκιαγραφήσει έναν Ντουμ λίγο διαφορετικό, σχεδόν ανθρώπινο σε κάποιες στιγμές και σχεδόν ευάλωτο σε άλλες, έναν αδίστακτο εγκληματία, που ίσως, ίσως, φλερτάρει με την ιδέα να γίνει "φυσιολογικός" - αν και για τον Ντουμ αυτή η λέξη δεν έχει το νόημα, που φανταζόμαστε. Καλογραμμένο κόμικ με τον Ντουμ και τον Κανγκ σε κεντρικούς ρόλους, κάποιους δεύτερους της Marvel και ορισμένους πρωτοκλασάτους ήρωες σε γκεστ εμφάνιση. Σημαντικό μειονέκτημα: απαιτείται αρκετή γνώση του κόσμου της Marvel, για να τα καταλάβει κάποιος όλα. Πολύ καλό σχέδιο από τον Salvador Larroca, που σχεδιάζει και υπέροχες σκηνές δράσης, αλλά δίνει και ψυχή στους χαρακτήρες. Δέκα τεύχη, που συγκεντρώθηκαν σε δύο trades. Η σειρά ήταν υποψήφια για Eisner στην κατηγορία Best New Series το 2020. Αν σας αρέσουν τα υπερηρωικά, προχωρήστε! Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Συνέντευξη του σεναριογράφου στο previewsworld.com και άλλη μία στο aiptcomics.com.
  3. Πραγματικά, τεράστιο αφιέρωμα, πολύ καλή ανάλυση και υπάρχει και φαίνεται πόσο πολύ έχεις αγαπήσει το κόμικ! Συγχαρητήρια! Άντε, να δω και εγώ πότε θα αξιωθώ να το διαβάσω ολόκληρο.
  4. Πραγματικά, πολύ καλή ιστορία, την οποία διαβάσαμε για πρώτη φορά ολόκληρη στα ελληνικά από τους τόμους της Radnet. Έχει δράση και αγωνία, αλλά δείχνει και τα προσωπικά προβλήματα του Πίτερ και θέτει και βάσεις για μελλοντικές εξελίξεις με την εμφάνιση νέων χαρακτήρων. Ακριβώς αυτό!
  5. Ο Φανούρης Άπλας είναι ένας μικροσκοπικός το δέμας, αλλά τετραπέρατος και δαιμόνιος ντετέκτιβ, που αναλαμβάνει τις πλέον απίθανες αποστολές, όπως να εκτελωνίσει τρεις κούτες ενός θαυματουργού σαμπουάν, να σώσει ένα πάρτυ συμφιλιώνοντας δύο αντιμαχόμενες εταιρείες κέτερινγκ, να βρει ένα θαυματουργό τυρί και να αποτρέψει την καταστροφή της σιέστας των υπουργών των σπακακοπαραγωγών χωρών. Εάν όλα αυτά σας ακούγονται παλαβά, μην ανησυχείτε, το ίδιο το κόμικ είναι τρελό και παλαβό και αρκετά σουρεαλιστικό με πολύ προχωρημένο χιούμορ. Οι περιπέτειες του Φανούρη Άπλα ξεκίνησαν να δημοσιεύονται το 1991 από τη Μαμούθ Κόμιξ, η οποία κυκλοφόρησε το άλμπουμ στα περίπτερα, κάτι καθόλου, μα καθόλου αυτονόητο για εκείνη την εποχή και τελικά κυκλοφόρησαν 4 άλμπουμ με τα τρία επόμενα να βγαίνουν το 1992, το 1994 και το 1998 αντίστοιχα. Δεν έχει νόημα να περιγράψω την υπόθεση κάθε άλμπουμ, η οποία ούτως ή άλλως είναι προσχηματική, με την έννοια, ότι υφίσταται περισσότερο ως αφορμή για τα αστεία, τα οποία διαβάζουμε. Οπωσδήποτε, το χιούμορ της σειράς δεν είναι για όλους και δεν είναι όλα τα αστεία εξίσου πετυχημένα, σε γενικές γραμμές όμως, πιστεύω, ότι ακόμη και σήμερα στέκει μια χαρά και σίγουρα το θεωρώ πολύ μπροστά από την εποχή του για τα ελληνικά δεδομένα. Γενικά, το κόμικ σατιρίζει με ιδιαίτερα καυστικό τρόπο κάποια από τα κακώς κείμενα της ελληνικής πραγματικότητας της εποχής (ξαναδιαβάζοντάς το τώρα, παρατηρώ, ότι πολλά δεν έχουν αλλάξει καθόλου ), ενώ είναι και μια παρωδία των κόμικς περιπέτειας. Πρωτίστως όμως, είναι μια αφορμή για φευγάτο χιούμορ. Το ένα σεναριογράφο, το Δημήτρη Βανέλλη, τον ήξερα ήδη από τα κείμενά του στο ιστορικό περιοδικό Cine-7 και η πορεία του στο χώρο των κόμικς είναι γνωστή σε όλους μας, αλλά για το Δημήτρη Καλαϊτζή δεν γνωρίζω κάτι παραπάνω. Αν έχει κανείς/καμία πληροφορίες, θα ήθελα να τις μοιραστεί μαζί μας. Το Δερβενιώτη, φυσικά, τον ξέρουμε όλοι. Νομίζω, ότι αυτή ήταν η πρώτη αυτόνομη δουλειά του (είχε δημοσιεύσει έργα του και σε περιοδικά πιο πριν) και αυτό, η αλήθεια είναι, φαίνεται. Το σχέδιό του στα πρώτα άλμπουμ δεν υποστηρίζεται από καλά χρώματα, υπάρχει όμως μια σταθερή βελτίωση, η οποία γίνεται εμφανέστατη στο τέταρτο άλμπουμ της σειράς, το οποίο είναι πολύ πιο ώριμο και πολύ πιο φιλικό στο μάτι από τα τρία προηγούμενα και θυμίζει τον εξαιρετικό Δερβενιώτη που όλοι ξέρουμε. Τα άλμπουμ είναι στο σύνηθες μέγεθος της Μαμούθ, το πρώτο έχει 60 σελίδες, τα υπόλοιπα από 50. Διαπιστώνω, ότι πλέον είναι και τα τέσσερα εξαντλημένα, αλλά εμφανίζονται αραιά και πού σε διάφορα σάιτ σε σχετικά λογικές τιμές. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Θα προσπαθήσω να ανεβάσω και κάποιες εσωτερικές σελίδες προσεχώς.
  6. Διάβασα τον 8ο και τον 10ο τόμο της σειράς, δηλαδή τις δύο ιστορίες με το βρικόλακα και έχω να παρατηρήσω τα εξής: Το "Ζαγκόρ εναντίον Βρικόλακα", που περιλαμβάνει τα τεύχη 85-87 της ιταλικής σειράς, δημοσιευμένα το 1972, θα ήταν μια τυπική περιπέτεια του Ζαγκόρ, εάν δεν υπήρχε το υπερφυσικό στοιχείο. Είναι αξιοπρεπής, αλλά μέχρι εκεί. Φυσικά, για εμάς, που την είχαμε διαβάσει υπό άθλιες συνθήκες στην έκδοση του Παπαχρυσάνθους, είναι πραγματικά απόλαυση να τη διαβάζουμε στη σωστή μορφή της. "Η Επιστροφή του Βρικόλακα" (τεύχη 186-189, 1981) έχει το μεγάλο μειονέκτημα, ότι αργεί πάρα πολύ να μπει στη δράση, καθώς σπαταλά αρκετές σελίδες με τις γκάφες του Τσίκο, είναι όμως πιο πολύπλοκη (στα πλαίσια του Ζαγκόρ, εννοείται) και αρκετά πιο σκοτεινή και απειλητική. Πάντως, για να είμαι ειλικρινής, και αυτή φαίνεται σαφώς παλαιάς κοπής πλέον και δεν νομίζω, ότι θα μπορούσε εύκολα να συγκινήσει το νεότερο ηλικιακά κοινό. Τελικά, φαντάζομαι, ότι και οι δύο ιστορίες απευθύνονται σχεδόν αποκλειστικά στους οπαδούς του ήρωα. Πρέπει, όμως, να συγχαρώ και την εκδοτική για την άψογη επιμέλεια των τόμων, καθώς και για τα υπέροχα συνοδευτικά κείμενα , που υπάρχουν σε αυτούς (το πρώτο φαντάζομαι από την ιταλική έκδοση, ενώ το δεύτερο είναι γραμμένο από το Γαβριήλ Τομπαλίδη). Πραγματικά επαγγελματική δουλειά, που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από αντίστοιχες ξένες εκδόσεις και δείχνει πόσο σημαντικό πράγμα είναι, να εμπιστεύεσαι ανθρώπους που ξέρουν από κόμικς για τέτοιες δουλειές. Επιπλέον συγχαρητήρια για τη γλώσσα και τη σωστή ορθογραφία στη μετάφραση, κάτι που δείχνει, ότι έγινε πραγματικά σωστή επιμέλεια.
  7. Βρισκόμαστε στο μέλλον. Οι ΗΠΑ έχουν μετατραπεί σε μια θεοκρατική δικτατορία και έχουν εισβάλει στον Καναδά, όπου υπάρχουν ακόμη κάποιοι θύλακες αντίστασης. Μετά από μια επιδρομή σε ένα στρατόπεδο ανταρτών, η δωδεκάχρονη Little Bird θα προσπαθήσει να εισέλθει σε μια φυλακή για μεταλλαγμένους, προκειμένου να βοηθήσει έναν κρατούμενο ονόματι Axe να αποδράσει, ακολουθώντας τις οδηγίες της μητέρας της, που της είχε πει, ότι εκείνος είναι η μεγαλύτερη ελπίδα του Καναδά, για να αποκρούσουν την εισβολή. Μέσα στη φυλακή, όμως, αλλά και στη συνέχεια της ιστορίας η Little Bird θα ανακαλύψει πολλά πράγματα για τον εαυτό της και την οικογένειά της, τα οποία δεν είχε ποτέ της φανταστεί. Αυτή είναι πολύ χονδρικά η πλοκή αυτού του πεντάτευχου κόμικ, που κέρδισε το βραβείο Eisner στην κατηγορία Best Limited Series το 2020. Όπως καταλαβαίνετε από τη σύνοψη, πρόκειται για μάλλον τυπικό δείγμα μετα-αποκαλυπτικής ΕΦ, το οποίο έγραψε ο σκηνοθέτης Darcy Van Poelgeest, τον οποίον προσωπικά δεν ήξερα. Η ιστορία είναι αρκετά ενδιαφέρουσα, έχει διάφορες ανατροπές, όχι πολύ απρόβλεπτες, για να είμαι ειλικρινής, αλλά δεν προσφέρει κάτι πραγματικά καινούριο. Σίγουρα ο σεναριογράφος χτίζει έναν ενδιαφέροντα κόσμο, αλλά δεν προλαβαίνει ή δεν ενδιαφέρεται να μας εξηγήσει κάποια πράγματα για αυτόν. Το κόμικ ασχολείται με τη θρησκοληψία, τους οικογενειακούς δεσμούς, την εξιλέωση και τη συγχώρεση, λέει κάποια πράγματα σχετικά με αυτά, αλλά κατά τη γνώμη μου, δεν εμβαθύνει ιδιαίτερα σε κανένα, ούτε μας προσφέρει κάτι, που δεν έχουμε διαβάσει αλλού. Ακόμη κι έτσι, πάντως, έχει αρκετό ενδιαφέρον και οπωσδήποτε έχει και ασταμάτητη δράση και διαβάζεται άνετα. Όλα τα λεφτά στο κόμικ είναι το τρομερό σχέδιο του Ian Bertram, που είναι σαφώς επηρεασμένο από ευρωπαϊκά κόμικς και ιδίως από τον Moebius (εξάλλου, πιστεύω, ότι και το σενάριο έχει επηρεαστεί από τον Jodorowsky σε κάποια σημεία). Ο Bertram, όμως, δεν μένει στο επίπεδο της επιρροής, αφού έχει μια δική του τεχνοτροπία με πολύ δυναμικά, πολύ βίαια, άκρως αιματοβαμμένα (τα εντόσθια χύνονται ακατάπαυστα), σχεδόν γκροτέσκα σχέδια, που συνδυάζουν το μακάβριο, το απάνθρωπο, το υπερβατικό μέσα στη φρίκη. Παρόλα αυτά, εμένα προσωπικά μου έκαναν μεγάλη εντύπωση τα μεγάλα, αφύσικα, αλλά πολύ εκφραστικά μάτια των χαρακτήρων του, που τα θεωρώ το πιο χαρακτηριστικό γνώρισμα του σχεδίου του. Φυσικά, θα πρέπει να επισημάνω και τον εξαιρετικό χρωματισμό του Matt Hollingsworth. Τελικά, φαντάζομαι, ότι σε λίγο καιρό δεν θα θυμάμαι τι ακριβώς γινόταν στο κόμικ, αλλά το σχέδιο δεν πρόκειται να το ξεχάσω. Τα πέντε τεύχη συγκεντρώθηκαν σε έναν πολύ ωραίο σκληρόδετο τόμο με κάποιο επιπλέον υλικό (σχέδια, εξώφυλλα, making of, storyboards). Νομίζω, ότι έχει βγει και σε softcover, αλλά δεν ξέρω κάτι για αυτήν την έκδοση. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ.
  8. «Ένα φως πιο λαμπερό και από χίλιους ήλιους» Γιάννης Αντωνόπουλος (John Antono) Ο πυρηνικός όλεθρος στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι, η εθνική μνήμη και το συλλογικό τραύμα στα ιαπωνικά manga και anime. Χιροσίμα, 6 Αυγούστου 1945. Στις 8:15 το πρωί, το αμερικανικό βομβαρδιστικό «Ενολα Γκέι» απελευθερώνει μια βόμβα ουρανίου-235 πάνω από την ιαπωνική πόλη με τις περίπου 320.000 ψυχές. Από την έκρηξη, η καταστροφική δύναμη της οποίας ισοδυναμεί με 15 κιλοτόνους ΤΝΤ, σκοτώνονται ακαριαία 80.000 άνθρωποι. Από την αδιανόητη θερμότητα της έκρηξης, που φτάνει τα πολλά εκατομμύρια βαθμούς Κελσίου, εξαϋλώνονται σχεδόν τα πάντα σε ακτίνα τριών χιλιομέτρων. Ο αριθμός των θυμάτων που θα πεθάνουν αργότερα από την έκθεση στην ακτινοβολία, ανέρχεται σε αρκετές ακόμα δεκάδες χιλιάδες. Μετά από τρεις μέρες, στις 9 Αυγούστου, ένα δεύτερο Β-29 ρίχνει μια βόμβα πλουτωνίου στο Ναγκασάκι σκοτώνοντας 40.000 ανθρώπους. Στις 15 Αυγούστου ο αυτοκράτορας της Ιαπωνίας Χιροχίτο θα ανακοινώσει με ραδιοφωνικό του μήνυμα την άνευ όρων παράδοση της χώρας του στους Συμμάχους. Ήταν η τελευταία πράξη του δράματος που έβαλε τέρμα στην πιο ανθρωποκτόνο σύρραξη της παγκόσμιας Ιστορίας: τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ήταν επίσης και το πρώτο επεισόδιο που εισήγαγε βίαια την ανθρωπότητα από την εποχή των συμβατικών πολέμων στην Πυρηνική Εποχή. Σε μια ευρύτερη οπτική, το τρομακτικό αυτό όπλο -στην κατασκευή του οποίου είχαν συμμετάσχει φυσικοί απ’ όλον τον κόσμο, μεταξύ των οποίων και ο Αϊνστάιν- κατέδειξε τα όρια της επιστήμης, όταν οι ηθικοί της φραγμοί ξεπερνιούνται για την εξυπηρέτηση πολιτικοστρατιωτικών σκοπιμοτήτων. Οι ρίψεις των ατομικών βομβών στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι, μαζί με τους βομβαρδισμούς στο Τόκιο και σε δεκάδες άλλες πόλεις, συνιστούν μέχρι σήμερα τραυματικές εμπειρίες για τον ιαπωνικό λαό και ταυτοτικά στοιχεία της συλλογικής του μνήμης. Αποτέλεσαν όμως και τη βασική πηγή έμπνευσης για κινηματογραφικά, λογοτεχνικά και μουσικά έργα, τα οποία υπήρξαν μέρος μιας θεραπευτικής διαδικασίας μέσω της τέχνης. Σε πολλά, βέβαια, από τα έργα αυτά, εμφανής είναι η απουσία αυτοκριτικής για τα εγκλήματα που είχαν προηγηθεί από τον ιαπωνικό μιλιταρισμό, αλλά και ο μονοδιάστατος ρόλος του «θύματος» που κατά κανόνα προορίζει η Ιαπωνία για τον εαυτό της. Τα manga και τα anime διαδραμάτισαν και αυτά τον δικό τους ρόλο μεταπολεμικά στην αποτύπωση του τραύματος της Ιαπωνίας. Ο πρωτοπόρος των ιαπωνικών κόμικς, γνωστός και ως ο «πατέρας και θεός των manga», Osamu Tezuka (1928-1989), ήταν έντονα επηρεασμένος από τα εφηβικά του βιώματα. Το σύνολο του εξαιρετικά παραγωγικού έργου του διακρίνεται από μια προσκόλληση στην επιστημονική φαντασία, από την αγάπη του στη φύση και στον άνθρωπο και από έναν στοχασμό για τις αμοραλιστικές πτυχές της τεχνολογίας. Στο πιο γνωστό του έργο, το «Astro Boy», ένας επιστήμονας δημιουργεί ένα ανθρωπόμορφο ρομπότ για να καλύψει το κενό που άφησε η απώλεια του γιου του. Ο Astro Boy είναι ένα σκεπτόμενο ρομπότ με ανθρώπινα αισθήματα και ασύλληπτες δυνάμεις τις οποίες χρησιμοποιεί για την καταπολέμηση του κακού και της αδικίας, μαχόμενος ενάντια σε άλλα ρομπότ. Οι υπερηρωικές δυνάμεις του οφείλονται στη σωστή χρήση της ατομικής ενέργειας, που εκείνη την εποχή προτασσόταν για ειρηνικούς σκοπούς. Το «Astro Boy» ξεκίνησε το 1952 ως manga, ενώ μεταξύ 1963-1966 μεταφέρθηκε ως anime στην τηλεοπτική οθόνη. Όπως ο Tezuka, έτσι και ο διάδοχός του, Hayao Miyazaki (1941-) ήταν μάρτυρας των καταστροφικών αεροπορικών επιδρομών στο τέλος του πολέμου. Εικόνες ατομικών βομβών εμφανίζονται συχνά στα έργα του, παράλληλα με τις εκκλήσεις για ανθρώπινη αυτοσυγκράτηση. Στην πιο χαρακτηριστική manga σειρά του με τον τίτλο «Nausicaä of the Valley of the Wind» (1982-1994), προσαρμοσμένη από τον ίδιο στο ομώνυμο anime του 1984, ο Miyazaki περιγράφει έναν μετα-αποκαλυπτικό κόσμο που κατοικείται από ραδιενεργά μεταλλαγμένα όντα, ως συνέπεια της κακής χρήσης της πυρηνικής τεχνολογίας. Το manga, ωστόσο, που καταπιάνεται πιο άμεσα με την ατομική βόμβα είναι το αυτοβιογραφικό «Barefoot Gen». Στη σειρά καταγράφονται με φρίκη και ωμότητα οι συνέπειες της πυρηνικής έκρηξης μέσα από τα μάτια του εξάχρονου Gen Nakaoka -ο οποίος δεν είναι παρά η περσόνα του ίδιου του δημιουργού Keiji Nakazawa (1939-2012), επιζώντα της Χιροσίμα. Ο Barefoot Gen δημοσιεύτηκε σε διάφορα περιοδικά μεταξύ 1973 και 1987, μεταφέρθηκε σε τρεις κινηματογραφικές παραγωγές (μεταξύ 1976 και 1980), σε δυο ταινίες anime (1983 και 1986), καθώς και στην ιαπωνική τηλεόραση (2007). Την αμείωτη δημοφιλία της η σειρά την οφείλει, εκτός των άλλων, και στα μηνύματα ελπίδας και ανθεκτικότητας που αντικατοπτρίζονται στους χαρακτήρες της, συμβολίζοντας την αναγέννηση της Ιαπωνίας. Όπως είχε δηλώσει ο Nakazawa για την επιλογή του ονόματος Gen (που στα ιαπωνικά σημαίνει «πηγή» ή «προέλευση»): «Ονόμασα τον κύριο χαρακτήρα μου Gen με την ελπίδα ότι θα γινόταν η πηγή δύναμης για μια νέα γενιά, που θα μπορούσε να πατήσει ξυπόλητη το απανθρακωμένο έδαφος της Χιροσίμα έχοντας τη δύναμη να πει ΟΧΙ στα πυρηνικά όπλα». Akira (1988) Άλλη κλασική περίπτωση manga που έγινε anime με διεθνή επιτυχία είναι το το μετα-αποκαλυπτικό cyberpunk «Akira» (1982-1990) του Katsuhiro Otomo. Οπως στο κόμικς, έτσι και στην ομότιτλη ταινία του 1988 εξυφαίνεται το σενάριο ότι το έτος 1988 το Τόκιο καταστράφηκε από μια έκρηξη παρόμοια με εκείνη μιας πυρηνικής βόμβας. Αυτή η έκρηξη οδήγησε τελικά στην έναρξη του Γ΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι συσχετισμοί με τους βομβαρδισμούς της Ιαπωνίας τον Αύγουστο του 1945 είναι ηθελημένοι. Η ταινία μάς μεταφέρει 31 χρόνια μετά όταν το Τόκιο (ανακατασκευασμένο από τους αντιπάλους με φουτουριστικά πρότυπα και μετονομασμένο σε Νεο-Τόκιο) γίνεται το επίκεντρο μιας τεράστιας κοινωνικοπολιτικής αναταραχής. Grave of the Fireflies (1988) Ίσως η πιο ανθρώπινη και συγκινητική ταινία anime με θέμα τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο από ιαπωνική σκοπιά, είναι το «Grave of the Fireflies» (1988) του Isao Takahata, βασισμένη στο ομότιτλο ημι-αυτοβιογραφικό διήγημα του Akiyuki Nosaka (1967). Η ταινία δείχνει την τραγική καθημερινότητα του έφηβου Σάιτα και της μικρής αδελφής του, Σετσούκο. Με τον πατέρα τους να υπηρετεί στο Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Ναυτικό και μετά από τον θάνατο της μητέρας τους στον βομβαρδισμό της πόλης τους, Kabo, τα δυο αδέλφια καταβάλλουν έναν ασύμμετρο αγώνα να επιβιώσουν σε συνθήκες απόλυτης εξαθλίωσης και ευθραυστότητας της ζωής. Συμπερασματικά, τα manga και τα anime στη μεταπολεμική περίοδο λειτούργησαν ως ένα μέσο διά του οποίου η ηττημένη Ιαπωνία προσπάθησε να επανεφεύρει τον εαυτό της, εκφράζοντας τη θλίψη της και αναζητώντας την αξιοπρέπειά της. Χωρίς βέβαια να κρύβει πάντοτε επιτυχώς, πίσω από το τεράστιο πυρηνικό μανιτάρι, τον ρεβιζιονισμό της... Πηγή
  9. Εδώ έχουμε το reboot του θρυλικού κόμικ, το οποίο επιχείρησε να κάνει ο Έστερχελντ το 1969, αυτή τη φορά σε σχέδια του Alberto Breccia, με τον οποίον είχε συνεργαστεί και στο παρελθόν (όπως στο "Mort Cinder", αλλά όχι μόνο σε αυτό). Η ιστορία δημοσιευόταν κάθε εβδομάδα στο πολιτιστικό και πολιτικό περιοδικό ευρείας κυκλοφορίας "Gente". Μην τρομάζετε, δεν πρόκειται να επαναληφθεί το σεντόνι, που έγραψα για την πρώτη, την ορθόδοξη εκδοχή του "Ετερνάουτα" με εισαγωγές, κοινωνικοπολιτικά πλαίσια κτλ. Εξάλλου, όσα έγραψα σε εκείνη την παρουσίαση, ισχύουν και εδώ. Συγκρατείστε μόνο το εξής: το 1957, όταν ο Έστερχελντ ξεκίνησε να γράφει τον πρώτο "Ετερνάουτα", η Αργεντινή ήταν υπό στρατιωτική δικτατορία, κάτι που επίσης συνέβαινε το 1969. Όσο αφορά στην ιστορία, ο Έστερχελντ ήθελε να την αφηγηθεί ξανά από την αρχή, κάνοντας κάποιες αλλαγές. Οι δύο πιο σημαντικές σε αυτήν την εκδοχή είναι ότι απουσιάζει ο μικρός Πάμπλο και έχει αντικατασταθεί από μια νεαρή κοπέλα, τη Σουσάνα, πιθανόν σε μια προσπάθεια του συγγραφέα να προσθέσει έναν ακόμη γυναικείο χαρακτήρα, για να κάνει πιο ενδιαφέρουσα την πλοκή ή για να προσθέσει μια ερωτική ιστορία. Η δεύτερη διαφορά είναι θεμελιώδης, όχι τόσο για την πλοκή, όσο για τον ιδεολογικό προσανατολισμό του νέου κόμικ: σε κάποιο σημείο, σχετικά νωρίς στην πλοκή, αναφέρεται ξεκάθαρα, ότι η εξωγήινη εισβολή πλήττει μόνο τη Νότια Αμερική, επειδή οι μεγάλες δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ και ΕΣΣΔ, αποφάσισαν να τους προσφέρουν εν είδει θυσίας αυτό το μέρος του κόσμου, προκειμένου να σωθούν οι ίδιες. Η πίκρα και η απογοήτευση του Έστερχελντ από την πολιτική κατάσταση στη χώρα του και στον κόσμο είναι σαφείς. Σε κάθε περίπτωση, το νέο κόμικ δεν πήγε καλά. Ξεκίνησε να δημοσιεύεται στις 29/5 και ολοκληρώθηκε στις 18/9 κακήν κακώς, επειδή ζητήθηκε από τον Μπρέσια να κάνει το σχέδιό του πιο εμπορικό, κάτι το οποίο τόσο ό ίδιος, όσο και ο σεναριογράφος αρνήθηκαν να κάνουν, αλλά και επειδή ο Έστερχελντ αντιλήφθηκε, ότι κάποια κομμάτια των κειμένων του είχαν αφαιρεθεί. Σύμφωνα με τον Rodrigo Baeza, που υπογράφει το βασικό κείμενο για το κόμικ στην έκδοση της Fantagraphics, οι πολιτικές πεποιθήσεις του Έστερχελντ έπαιξαν σίγουρα ένα ρόλο στην ακύρωση του κόμικ. Εξάλλου, το πολιτικά άκρως φορτισμένο κόμικ τους για τον Τσε Γκεβάρα είχε κυκλοφορήσει - και κυνηγηθεί από το καθεστώς - μόλις λίγους μήνες νωρίτερα. Το αποτέλεσμα όλων αυτών, συνεπώς, είναι ότι, ενώ η ιστορία ξεκινά αργά, από ένα σημείο και μετά τα γεγονότα τρέχουν, η δράση συμπιέζεται, καθώς ο σεναριογράφος ασθμαίνει, για να ολοκληρώσει την ιστορία, η οποία τελειώνει με τον ίδιο τρόπο με εκείνο της πρώτης εκδοχής και τελικά το κόμικ μοιάζει ανολοκλήρωτο και εκτός αφηγηματιικής ισορροπίας. Υπάρχει, φυσικά, το ανυπέρβλητο σχέδιο του Μπρέσια, ο οποίος, για μια ακόμη φορά, μεγαλουργεί, δημιουργώντας εικόνες, που εμπνέονται τόσο από τον εξπρεσιονισμό, όσο και από τη σύγχρονη (το 1969) ΕΦ και πιθανόν και την ψυχεδέλεια, αλλά ταυτόχρονα είναι και αφαιρετικές, αξιοποιώντας ακόμη και το άσπρο χρώμα της σελίδας ως εκφραστικό μέσο. Αδιαφορεί για το ρεαλισμό, αποδίδει τους εισβολείς με αδρές γραμμές, αλλά και τους ανθρώπους μόνο με τα βασικά χαρακτηριστικά τους, επειδή τον ενδιαφέρει πρωτίστως η ψυχολογική κατάσταση, η οποία δημιουργείται από τα δρώμενα. Ακόμη και οι νιφάδες του χιονιού είναι σχεδόν εξωπραγματικές και για αυτό το λόγο εντελώς απειλητικές. Και βεβαίως, σε διάφορα καρέ έχουμε τα αγαπημένα του κολάζ και σε ακόμη περισσότερα τη χρήση γραμμών, για να σχεδιαστεί ένα τμήμα του περιβάλλοντα χώρου. Τελικά, το σχέδιο του Μπρέσια είναι και ο κύριος λόγος, για να διαβάσει κανείς το συγκεκριμένο κόμικ, εκτός βέβαια αν ενδιαφέρεται να κάνει μια αντιπαραβολή μεταξύ των δύο εκδοχών. Δυστυχώς, το άδοξο τέλος του κόμικ επηρέασε αρκετά το τελικό αποτέλεσμα. Το κόμικ εκδόθηκε στα αγγλικά το 2020 από τη Fantagraphics ως ο τρίτος τόμος της σειράς "Alberto Breccia Library" (ο πρώτος ήταν το"Mort Cinder, ο δεύτερος το "Perramus", ενώ ακολούθησε και ένας τέταρτος). Είναι μάλλον περιττό να προσθέσω κάτι για την πολύ υψηλή ποιότητα έκδοσης, η οποία συνοδεύτηκε και από κείμενα για το κόμικ και τους δημιουργούς. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ.
  10. Και συνεχίζεις πάρα πολύ δυνατά, Λόρδε μου. Μπράβο, πάντα τέτοια!
  11. Το δικό μου είναι βεβαίως από αυτό το κόμικ, το οποίο λατρεύω.
  12. Αν είχε όλο το υλικό μέσα και αν είχε σωστή επιμέλεια και συμπληρωματικά κείμενα, πιστεύω, ότι θα άξιζε τον κόπο, χωρίς αυτό να σημαίνει, ότι δεν θα ήταν ακριβή για το πορτοφόλι του μέσου Έλληνα...
  13. Αυτό ακριβώς. Συμφωνώ απόλυτα, για εμένα είναι ίσως το κορυφαίο χιουμοριστικό στριπ στην ιστορία με χιούμορ, που τσακίζει κόκαλα και που θίγει άπειρα θέματα. Κατά τα άλλα, κρίμα, που δεν υπάρχουν συνοδευτικά άρθρα, ευτυχώς όμως υπάρχουν αρκετά στο "Μαφάλντα 25". Μακάρι να βλέπαμε κάποτε στα ελληνικά μια απόλυτα συγκεντρωτική έκδοση της αγαπημένης Μαφάλντα, με το αντίστοιχο συνοδευτικό υλικό, εννοείται.
  14. Previews Αυγούστου για τις εκδοτικές, που δεν έχουν δικό τους θέμα και εξαιρουμένων των μάνγκα. Ένα κόμικ από Φιλιππινέζους καλλιτέχνες και εμπνευσμένο από την παράδοση της χώρας τους, παρουσιάζει, ενδεχομένως, ένα ενδιαφέρον. Από την Ablaze. Life Zero σε σχέδιο του εξαιρετικού Marco Checchetto Babyteeth Omnibus από την Afterschock στις 9/11. Η τιμή, πάντως, μου φαίνεται τσιμπημένη για 465 σελίδες. Αξίζει;;;; AWA και Year Zero 0 Rogue State από την Black Mask Matteo Pizzolo και C. Granda Αυτό το κόμικ από την Drawn & Quarterly ήταν σε αρκετές λίστες με τα καλύτερα του 2021 Χαγιάο Μιγιαζάκι και Shuna's Journey από τη First Second. Πάμε στη Magnetic Press για να δούμε Temudjin, τη ζωή του ανθρώπου που είναι γνωστότερος ως Τζένγκις Χαν, αλλά και το Collected Toppi vol. 8: The Collector , για το οποίο μας είχε ενημερώσει ο@batigoal Ένα πάρα πολύ ενδιαφέρον κόμικ για τη ζωή τον Τόμι Σμιθ και Τζον Κάρλος, χρυσού και χάλκινου Ολυμπιονίκη αντίστοιχα στο Μεξικό το 1968, γραμμένο μάλιστα από τον ίδιο το Σμιθ. Ψάξτε τους στο Ίντερνετ, αν δεν ξέρετε την ιστορία τους, αξίζει τον κόπο. Και κάτι σε εντελώς διαφορετικό κλίμα από την Oni Press και το Ryan Lang, visual development artist σε πολλές ταινίες κινουμένων σχεδίων. Δεν είναι ακριβώς κόμικ, από ό,τι κατάλαβα, αλλά σαν ιδέα παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον. Από την 2000 AD, φυσικά. Η Source Point Press βγάζει και ανακοινώνει δυνητικά ενδιαφέροντες τίτλους. Έχει διαβάσει κανείς/καμία κάτι; Ούτε αυτό είναι ακριβώς κόμικ, αλλά όταν η Taschen βγάζει λεύκωμα / βιβλίο 500 σελίδων για την ιστορία του Μίκυ Μάους, δεν γίνεται, πρέπει να το επισημάνεις. Αν και η μεγάλη είδηση είναι αυτή, που ακολουθεί. Αλμυρή τιμή, αλλά μιλάμε για ένα από τα αριστουργήματα της 9ης τέχνης. Κι αυτό από Taschen. Αλλά έχουμε και τη συνέχεια του Fearscape από τη Vault Και ξανά Vault και Nasty vol. 2 με ελληνικό ενδιαφέρον (Γιώργος Καμπάδαης, γαρ): Αυτά και για αυτό το μήνα. Ελπίζω να βρείτε ενδιαφέρουσες τις προτάσεις μου, αλλά πάντα περιμένω και τις δικές σας. Το Previews Αυγούστου, λοιπόν, μπορείτε να το διαβάσετε και ή να το κατεβάσετε και από εδώ. https://www.dropbox.com/s/1uv61t0vlopfzal/MMCOMICS-August-2022-Previews.pdf?dl=0 https://www.dropbox.com/s/e49e53ogjytsktz/MMCOMICS-August-2022-DC-Connect.pdf?dl=0 https://www.dropbox.com/s/gxa3sfop9pqd3u4/MMCOMICS-August-2022-Marvel-Previews.pdf?dl=0 https://www.dropbox.com/s/j027ppbcoee92jo/MMCOMICS-August-2022-Next-Phase.pdf?dl=0
  15. Συνέχεια της The Jodrowsky Library με κάποιο ακυκλοφόρητο στα Αγγλικά έως τώρα υλικό για τυράκι. Αλλά και ένα επεισόδιο από τη βιογραφία του τιτάνα Μπετόβεν
  16. Το ξέρω, ότι σε κάποιους θα φαίνεται αδιανόητα ρετρό, αλλά μια συλλογή με τις ιστορίες του Ρέι Μπράντμπερι για την EC Comics δεν μπορεί να περάσει εύκολα απαρατήρητη. Δυστυχώς, η τιμή είναι αρκετά τσιμπημένη.
  17. Το ξέρω, ότι έχετε βαρεθεί το Scott Snyder, αλλά ίσως η συνεργασία του με το Francesco Francavilla να παρουσιάζει ένα κάποιο ενδιαφέρον. Και το έπος του Hellboy συνεχίζεται!
  18. Damn Them All, νεά σειρά τρόμου από τους Si Spurrier και Charlie Adlard Η συνέχεια του The Killer κυκλοφορεί σε συγκεντρωτική έκδοση στις 14/12.
  19. Junkyard Joe, νέα σειρά από τους Geoff Johns και Gary Frank.
  20. Κάπου είχε, νομίζω, αναφερθεί στο φόρουμ, ότι ο Paul Dunno, ο ηθοποιός, που υποδυόταν το Riddler στο τελευταίο Batman, θα έγραφε κόμικ με την προέλευση του εγκληματία. Κυκλοφορεί στις 25/10 Αλλά, για να μην ξεμείνουμε από Year One και πάθουμε τίποτα, οι Tom King και Phil Hester μας προσφέρουν το Gotham: Year One με το μυστικό origin της αγαπημένης μας πόλης. Το GCPD: The Blue Wall, όμως, ίσως να έχει περισσότερο ενδιαφέρον. Αν μη τι άλλο, ο σεναριογράφος, John Ridley, έχει κερδίσει Όσκαρ Σεναρίου για το "Δώδεκα Χρόνια Σκλάβος" και έχει γράψει και άλλα κόμικς.
  21. Μάλλον έχει γίνει κάπως δημοφιλής λόγω της τηλεοπτικής σειράς ο αγαπημένος Moon Knight και έχουμε Treasury Edition του Black, White and Blood γραμμένο από τον Jonathan Hickman και πολλούς/ές άλλους/ες
  22. Ακόμη ένα φανζίν από τον Παναγιώτη Μητρούση (Αέναον, Sibuna), η πρώτη προσπάθεια στο χώρο των κόμικς, όπως μας ενημερώνει ο ίδιος μέσα στο τεύχος (παρά το γεγονός, ότι στο οπισθόφυλλο γράφει "2022") και είναι μια πραγματικά ενδιαφέρουσα προσπάθεια να αποδοθεί με τη μορφή κόμικς το θρυλικό απόσπασμα περί έρωτος από το "Συμπόσιο" του Πλάτωνα. Ο Μητρούσης μεταφέρει το διάλογο στη σημεριή εποχή και σε ένα μπαρ και μετατρέπει τη Διοτίμα σε άντρα. Φιλόδοξο εγχείρημα, σίγουρα θα μπορούσε να επεκταθεί σε περισσότερες σελίδες, αλλά από την άλλη, θα ήταν πολύ δύσκολος και ο χειρισμός του. Το αποτέλεσμα, αν και ίσως άνισο, μου άρεσε, τηρουμένων βέβαια των αναλογών. Τόσο οι διάλογοι, που σε ορισμένα σημεία έχουν παρθεί σχεδόν αυτούσιοι από το έργο του Πλάτωνα, όσο και το σχέδιο έχουν μια περίεργη γοητεία, που πιστεύω, ότι ταίριαξε απόλυτα με την θεματολογία του κόμικ και γενικά δίνουν στο Μητρούση την ευκαιρία να σχολιάσει, κατά κάποιον τρόπο, το διάσημο έργο. Το κόμικ είναι έγχρωμο και τυπωμένο σε ωραίο, ιλουστρασιόν χαρτί, όπως και τα επόμενα του Μητρούση και η τιμή του στο Comicdom του 2022 ήταν 5 ευρώ. Η ιδιαιτερότητά του βρίσκεται και στο γεγονός, ότι είναι τυπωμένο και δεμένο οριζόντια και όχι κάθετα, όπως τα περισσότερα κόμικς.
  23. Συμφωνώ μαζί σου σε όλα. Αγαπημένη μου σειρά, με υπέροχες ιστορίες και εξαιρετική ποιότητα έκδοσης, τουλάχιστον μέχρι ένα σημείο, γιατί μετά χάλασε πολύ. Το πρώτο τεύχος, που αγόρασα ήταν το #86 και μέχρι να τελειώσει η σειρά, είχα καταφέρει να βρω όλα τα υπόλοιπα, στέλνοντας τον πατέρα μου στα γραφεία της εκδοτικής (ακόμη θυμάμαι τη διεύθυνση: Κριεζώτου 3), για να μου βρει όσα τεύχη μου έλειπαν. Εύχομαι να τα καταφέρεις, γιατί πλέον τα παλιά κόμικς έχουν γίνει δυσεύρετα και ακριβά.
  24. Και η Καθημερινή ασχολήθηκε με το θέμα: «Batgirl»: το κυνικό «κόψιμο» ενός μπλοκμπάστερ Πώς η απόφαση της Warner Bros. να ακυρώσει οριστικά την ταινία μοιάζει να θέτει ως προτεραιότητα το κέρδος κι όχι τον ίδιο τον κινηματογράφο Φωτ.: Warner Bros. Αιμίλιος Χαρμπής Μια από τις ειδήσεις που «έπαιξαν» περισσότερο στα παγκόσμια κινηματογραφικά νέα των τελευταίων ημερών, ήταν η αιφνίδια απόφαση της Warner Bros. να ακυρώσει την κυκλοφορία του «Batgirl», της καινούριας ταινίας από το κομίστικο σύμπαν της DC, με πρωταγωνίστρια την ανερχόμενη Λέσλι Γκρέις. Προσοχή, δεν μιλάμε για αναβολή, αλλά για οριστική ακύρωση ενός φιλμ το οποίο βρίσκεται στο στάδιο του post-production, έχει δηλαδή ολοκληρώσει ήδη όλα του τα γυρίσματα, έχοντας κοστίσει στο στούντιο κοντά στα 90 εκατομμύρια δολάρια. Η επίσημη δικαιολογία της Warner ήταν πως «το ποιοτικό αποτέλεσμα δεν ανταποκρινόταν στις απαιτήσεις μας και στα υψηλά στάνταρ που θέτουμε για την ψυχαγωγία του κοινού», ωστόσο οι γνωρίζοντες εκτιμούν πως πίσω από την απόφαση κρύβονται μάλλον… φορολογικά κίνητρα. Για να το πούμε απλά, με αυτόν τον τρόπο η Warner θα γράψει πολύ λιγότερες ζημιές, σε σχέση με μια αποτυχημένη κυκλοφορία της ταινίας, η οποία θα είχε επιπλέον στην πλάτη της και μια πανάκριβη προωθητική καμπάνια. Ακόμα πιο πιθανό είναι ωστόσο η απόφαση να σχετίζεται με την διαφορετική στρατηγική, την οποία θέλει να επιβάλλει ο νέος πανίσχυρος CEO της Warner Bros. – Discovery, Ντέιβιντ Ζάσλαβ. Μην ξεχνάμε πως το 2021 το στούντιο που εκείνος διευθύνει τώρα δεν δίστασε να στείλει ολόκληρη τη φιλμογραφία του έτους στην πλατφόρμα του HBO Max, ταυτόχρονα με την κυκλοφορία της στις αίθουσες με την δικαιολογία της πανδημίας, υπονομεύοντας έτσι μια θεμελιώδη κινηματογραφική σύμβαση. Ο Ζάσλαβ από την πλευρά του δείχνει να πιστεύει ακριβώς το αντίθετο: ότι δηλαδή οι πραγματικά μεγάλες ταινίες αξίζουν το «ταξίδι» στις αίθουσες, ενώ οι υπόλοιπες μπορούν να κατευθυνθούν σε πλατφόρμες ή ακόμα και να «πεθάνουν» όπως το «Batgirl», αν κριθεί πως αυτό συμφέρει οικονομικά. Εδώ όμως δεν μιλάμε π.χ. για μια προβληματική παρτίδα ανταλλακτικών, η οποία πηγαίνει κατευθείαν στην ανακύκλωση. Η δημιουργία μιας ταινίας, ειδικά τέτοιου μπάτζετ, κουβαλά πίσω της τις δημιουργικές προσπάθειες εκατοντάδων ανθρώπων (σκηνοθετών, σεναριογράφων, ηθοποιών κ.ο.κ.) και τα όνειρά τους για να την δουν τελειωμένη· όλα όσα περιέγραψε πρόσφατα σε μια συγκινησιακά φορτισμένη ανάρτησή της η πρωταγωνίστρια, Λέσλι Γκρέις, μιλώντας για τους επτά μήνες γυρισμάτων στην Σκοτία. Ο κυνισμός με τον οποίο κόπηκε το «Batgirl» μπορεί να πει κανείς ότι αποτελεί απλά βέλτιστη εταιρική πρακτική, προκειμένου να ισοσκελιστούν καλύτερα τα οικονομικά του στούντιο. Από την άλλη το κοινό τα «οσμίζεται» κάτι τέτοια και σταδιακά αντιλαμβάνεται πως το αγαπημένο του κάποτε σινεμά, μετατρέπεται σταδιακά σε καταναλωτική δεξαμενή με πολύ σύντομη ημερομηνία λήξης και ελάχιστη αληθινή αξία.
  25. Είναι όντως εναλλακτικό. Εκδόθηκε στα ελληνικά το 2013 και υπάρχει σε κομιξάδικα και βιβλιοπωλεία. Υ.Γ. Τόσο το έτος, όσο και ο εκδοτικός οίκος αναφέρονται στα tags της παρουσίασης.
×
×
  • Create New...