Jump to content

leonidio

Founders/Moderator
  • Posts

    1,749
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    67

Everything posted by leonidio

  1. «Ρουφήξατε τη χώρα με το μπουρί της σόμπας» Γιάννης Κουκουλάς Από την ίδρυση του ελληνικού κράτους μέχρι σήμερα κάποιοι λίγοι καταφέρνουν να λυμαίνονται τη χώρα, να προσαρμόζονται και να αφήνουν απογόνους. Αυτές οι διαχρονικές «Παλιές Πουτάνες», που διατηρούνται πάντα στον αφρό του συστήματος, βρήκαν στο πρόσωπο του Σπύρου Δερβενιώτη τον βιογράφο τους. Δύο σεξεργάτριες, η Κρίστυ και η Λούλου, ο πολιτικός γόνος Κωνσταντίνος Κολετζντηρής, ο χίπστερ γραφίστας Αντόμπης Γκάραμοντ και η γκαλερίστα Αγρίππη, που είδαν τις ζωές τους να διασταυρώνονται (και τις ζωές όλων των Ελλήνων να επηρεάζονται από αυτή τη διασταύρωση) κάπου στο Μεταξουργείο και στον Κεραμεικό όταν οι «κακόφημες» περιοχές «αναπλάθονταν», δηλαδή περνούσαν στα χέρια νέων επιδρομέων και πλιατσικολόγων, ήταν οι πρωταγωνιστές στις «Πουτάνες» του Σπύρου Δερβενιώτη («Μάνα Ρέιβερ», «Yesternow», «Ουγκ», «Διαρκής Ειρήνη», «Γιατί μας Μισούν» κ.ά.) που δημοσιεύονταν στο περιοδικό Unfollow επί σειρά ετών. Οι «Πουτάνες» μπορεί να πέρασαν στην Ιστορία, αλλά κάποια σκοτεινά σημεία του παρελθόντος των χαρακτήρων δεν φωτίστηκαν ποτέ. Με τις «Παλιές Πουτάνες» (εκδόσεις Χαραμάδα) ο Δερβενιώτης συμπληρώνει όλα τα κενά και πιάνει την ιστορία από το βαθύ παρελθόν της οικογένειας Κολετζντηρή, για να αποδείξει ότι αυτοί που κυβερνούσαν πριν από δύο αιώνες φρόντισαν να διαιωνίσουν το όνομα και την περιουσία τους για να φτάσουν οι απόγονοί τους στο σήμερα αλώβητοι, αλλά και γελοίοι. «Η χαρτογράφηση των τεκτονικών πλακών από επενδυτές, γκαλερίστες, free press, πολιτικούς και χίπστερς που συναποτελούσαν την Πανγαία με το όνομα “Ακραίο Κέντρο” και που συναντήθηκαν σε εκείνο το σημείο της Αθήνας, σε εκείνη την περίοδο της Ιστορίας, ήταν η μαγιά για την κόμικς σειρά που ξεκίνησε εκείνη την περίοδο να δημοσιεύεται στο περιοδικό Unfollow» διευκρινίζει ο Δερβενιώτης στο εισαγωγικό του σημείωμα. Και συνεχίζει, εξηγώντας ότι τώρα «ο καμβάς ανοίγει ώστε να μάθουμε το παρελθόν και το μέλλον, την καταγωγή και την κατάληξη αυτών των χαρακτήρων από την ίδρυση του Ελληνικού Κράτους μέχρι σήμερα. Λέγεται συχνά ότι “η Ιστορία γράφεται από τους νικητές”. Αν αυτό αληθεύει, δείτε τον τόμο που κρατάτε στα χέρια σας ως το “bonus material”: όλες οι κομμένες σκηνές που θεωρήθηκε σκόπιμο να μείνουν εκτός της κύριας αφήγησης, αλλά που εξηγούν ασυνέχειες, λύνουν απορίες και κλείνουν σεναριακές τρύπες». Γυρνώντας λοιπόν πίσω στο παρελθόν, οι αναγνώστες μαθαίνουν το origin των χαρακτήρων σε ένα απολαυστικό πρίκουελ που καταλήγει σίκουελ. Όλα ξεκίνησαν από τον προπάππο Αρείμανθο Κολετζντηρή, βοσκό σε έναν απέραντο γιδότοπο, τον Κεραμεικό, επί Τουρκοκρατίας πριν από διακόσια χρόνια. Και συνεχίστηκαν σε κάθε κρίσιμη καμπή της ελληνικής Ιστορίας με την οικογένεια Κολετζντηρή μαζί με άλλες επώνυμες οικογένειες αυτού του τόπου να βγαίνουν αλώβητες από κάθε κρίση ή καλύτερα να αρπάζουν τις ευκαιρίες που φέρνει η κρίση σύμφωνα με το νεοφιλελεύθερο τσιτατολόγιο. Έτσι σε μερικούς απολαυστικούς αναχρονισμούς του Δερβενιώτη στην Επανάσταση του 1821 αυτοί οι «πατριώτες» κατηγορούσαν τον «λαϊκισμό» των εξεγερμένων, απειλούσαν ότι οι Τούρκοι «θα μας πετάξουν έξω από το γρόσι» και διαμαρτύρονταν ότι «για την Τριπολιτσά δεν λέτε κουβέντα», μετά την Καταστροφή της Σμύρνης εκμεταλλεύτηκαν τους πρόσφυγες, το 1941 συνεργάστηκαν με τους ναζί και το 1945 με τους Άγγλους, τη δεκαετία του 1960 αποθέωσαν την ΕΡΕ και τον Καραμανλή, το 1973 είδαν «κάτι αλήτες» να μπαίνουν στο Πολυτεχνείο, το 1981 τρόμαξαν από τα λαϊκά μουστάκια, τα δασύτριχα στέρνα και τα ζιβάγκο του ΠΑΣΟΚ, το 1992 κραύγαζαν «το όνομά μας είναι η ψυχή μας» και πάει λέγοντας. Με το σαρκαστικό του χιούμορ και με μια μοναδική αίσθηση ειρωνείας σε κάθε φράση, ο Δερβενιώτης πλάθει ένα αξεπέραστο χρονολόγιο της μίζας, της αρπαχτής, της διαπλοκής και της υποκρισίας στο οποίο πρωταγωνιστικό ρόλο έχουν αυτοί που πάντα φρόντιζαν να διαιωνίσουν το είδος τους και, διόλου περίεργο, βρίσκονται ακόμα και σήμερα στην καρδιά κάθε εξουσίας. Το πιο σπουδαίο είναι όμως πως δεν παρουσιάζονται ως ανίκητοι ή πανέξυπνοι. Ως ηλίθιοι, ψεύτες και απατεώνες παρουσιάζονται. Ως ανθρωπάκια δειλά που αναπαράγονται μένοντας γαντζωμένα σε έναν «προαιώνιο» μηχανισμό απομύζησης και αφαίμαξης του Δημοσίου, των κοινών κόπων, των συλλογικών προσπαθειών τις οποίες καταγγέλλουν για να τις εκμεταλλευτούν. Ο μηχανισμός είναι ανίκητος, τα ανθρωπάκια όχι. Κι ο Δερβενιώτης φαίνεται να αναρωτιέται: «Ως πότε;» Κι ακόμα περισσότερο «ως πότε» αυτή η δράκα των απολογητών κάθε ιστορικού εγκλήματος θα το μεταβαπτίζει σε σωτηρία και θα αναθεωρεί το παρελθόν για να αδράξει το μέλλον; Το επισημαίνει υποδειγματικά ο Αυγουστίνος Ζενάκος στην εξαιρετική εισαγωγή του: «[…] Το θέμα ήταν και εξακολουθεί να είναι πως ο μετασχηματισμός της δημόσιας συζήτησης που η ακροκεντρώα τεχνολογία εν πολλοίς πέτυχε όλα αυτά τα χρόνια δεν ήταν μόνο μια προσπάθεια επείγουσας παρέμβασης στο παρόν: πίσω από τις κροκοδείλιες εκκλήσεις για μετριοπάθεια, υπέρβαση του διχασμού και πολιτικό πολιτισμό, διεξαγόταν μια επιχείρηση που αναθεωρούσε αφηγήσεις και παραδοχές που συνιστούσαν -ή έτσι πιστεύαμε- την ίδια τη βάση της πολιτικής συναίνεσης. Ξαφνικά, ήταν όχι μόνο θεμιτό αλλά και ζωτικό να συζητηθεί αν τα Τάγματα Ασφαλείας είναι λίγο παρεξηγημένα, καθότι -“ας μη φοβόμαστε πια να το πούμε”- μας σώζανε από το να γίνουμε Αλβανία∙ αν ο Μελιγαλάς ήταν ένα έγκλημα ισάξιο με τις θηριωδίες των Ναζί, όπως στο κάτω κάτω και ο σταλινικός ολοκληρωτισμός που ήταν το πρότυπό του· αν το μετεμφυλιακό κράτος, παρά τις όποιες υπερβολές του, δεν εδραίωσε στην πραγματικότητα τη θέση της χώρας στο δυτικό στρατόπεδο και έθεσε τις βάσεις για την ασφάλεια και την ανάπτυξη∙ αν η εξέγερση του Πολυτεχνείου πρέπει να συνεχίσει να θεωρείται θετικό γεγονός, πόσο μάλλον να τιμάται, παρότι ανέκοψε τον δρομολογημένο εκδημοκρατισμό της χούντας, συνεισφέροντας κι αυτή στην τραγωδία της Κύπρου…». Στον συμφεροντολογικό αναθεωρητισμό αυτού του είδους αντιστέκεται σθεναρά ο Δερβενιώτης, αποκαλύπτοντας, ξεμπροστιάζοντας τους διαχρονικούς εκπροσώπους του και αποδίδοντάς τους στην απόλυτη γύμνια τους από το μακρινό «τότε» μέχρι το συγκεκριμένο «σήμερα». Με στόχο όχι να φύγουν οι «Παλιές Πουτάνες» και να 'ρθουν καλύτερες νέες, αλλά να συντριβεί το κύκλωμα που τις συντηρεί και τις αναπαράγει. Πηγή
  2. Ύμνος στη διαφορετικότητα Γιάννης Κουκουλάς Αν και γραμμένο το 1963, το βιβλίο της Madeleine L’ Engle «Ρωγμή στο Χρόνο» εξακολουθεί να μαγνητίζει τη φαντασία παιδιών και εφήβων και να προκαλεί μοναδικά συναισθήματα. Η μεταφορά του σε κόμικς από τη Hope Larson το κάνει ακόμα πιο συναρπαστικό «Ήταν μια σκοτεινή θυελλώδης νύχτα. Συνήθως δεν φοβάμαι την κακοκαιρία. Είναι η κακοκαιρία σε συνδυασμό με όλα τα άλλα. Σε συνδυασμό με μένα. Σε συνδυασμό με μένα, τη Μεγκ Μάρι, που κάνω τα πάντα λάθος. Όπως το σχολείο. Το σχολείο είναι όλο λάθος» σκέφτεται η μικρή πρωταγωνίστρια, ακούγοντας τη βροχή και τον αέρα να λυσσομανάει κάπου στην αμερικανική επαρχία της δεκαετίας του 1960. Στην αρχή της «Ρωγμής στο Χρόνο» (μετάφραση: Μαρίνα Τσικλητήρα, εκδόσεις Brainfood Εκδοτική, σειρά Φουρφούρι, 392 σελίδες) γίνεται αμέσως φανερό στον αναγνώστη ότι κάτι δεν πάει καλά. Κι αυτό δεν είναι η μικρή Μεγκ. Μπορεί να είναι διαφορετική από τα άλλα παιδιά, μπορεί να είναι οξύθυμη και μοναχική, μπορεί να μη νιώθει άνετα με τους ανθρώπους, αλλά είναι ένα σπουδαίο παιδί. Ο μπαμπάς της, διάσημος φυσικός και υπάλληλος της κυβέρνησης σε απόρρητα προγράμματα, είναι εξαφανισμένος εδώ και καιρό, η μαμά της, επιστήμονας κι αυτή, σπάνια μιλάει για το θέμα ελπίζοντας στην επιστροφή του, ο μικρός της αδερφός φαίνεται να καταλαβαίνει και να ξέρει πολλά περισσότερα απ’ όσα δείχνει. Και η ίδια, ένα αστέρι των Μαθηματικών σε έναν κόσμο που δεν τη χωράει και τη θεωρεί «τέρας», προσπαθεί να παραμείνει παιδί και να λύσει ένα μυστήριο που την ξεπερνάει. Όταν μάλιστα χτυπήσει η πόρτα και στο σπίτι εισβάλλει η αλλόκοτη «Κυρία Πωστηλένε» για να φάει ένα σάντουιτς με τονοσαλάτα, τα πράγματα θα γίνουν ακόμα πιο περίπλοκα αλλά και το μυστήριο θα αρχίσει σιγά σιγά να λύνεται. Στην παράξενη οικογένεια προστίθεται σύντομα και ο Κάλβιν, άλλο ένα διαφορετικό παιδί που περιμένει να πετάξει όταν όλοι του κόβουν τα φτερά, και το ταξίδι ξεκινά. Ένα ταξίδι στα πέρατα του χρόνου, του χώρου και της φαντασίας με φαινομενικό στόχο την απελευθέρωση του Πατέρα, αλλά με ουσιαστικό σκοπό την αυτογνωσία, τον αυτοσεβασμό, την ελευθερία, τη διατήρηση της διαφορετικότητας, τη νίκη απέναντι στην επιβαλλόμενη ομοιομορφία. Το βιβλίο της Madeleine L’ Engle από την πρώτη στιγμή που βγήκε γνώρισε μεγάλη επιτυχία και την πρώτη χρονιά κυκλοφορίας του τιμήθηκε με το βραβείο Νιούμπερι ως το καλύτερο παιδικό βιβλίο στις ΗΠΑ. Από τότε έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και έχει γνωρίσει αμέτρητες επανεκδόσεις, ενώ το 2018 μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο με την Οπρα Γουίνφρεϊ, τη Ρις Γουίδερσπουν και τον Ζακ Γαλιφιανάκη μεταξύ άλλων σε πρωταγωνιστικούς ρόλους. Στην κόμικς εκδοχή του οι εικόνες τής Hope Larson δένουν απόλυτα με την αφήγηση, ιδιαίτερα στα κεφάλαια της αναζήτησης του Πατέρα σε παράξενους κόσμους. Το μεταφυσικό στοιχείο και οι αλληγορικές διαστάσεις που παίρνουν οι περιπέτειες των ταξιδιωτών αποδίδονται ιδανικά χωρίς να τρομάζουν τα παιδιά και προσφέροντας υλικό για προβληματισμούς και συζητήσεις γύρω από πολύπλοκα ερωτήματα για τη ζωή, τον θάνατο, την αγάπη, την προσήλωση σε κάποιον στόχο, το δικαίωμα στη διαφορά, το ταλέντο. Γιατί πάνω απ’ όλα η «Ρωγμή στο Χρόνο» είναι ένα βιβλίο που δεν τελειώνει με την πρώτη ανάγνωση, αλλά αποτελεί σταθερό σημείο διαρκών επιστροφών όπου ανάλογα με την ηλικία των αναγνωστών θα προσφέρει και διαφορετικές απολαύσεις. Πηγή
  3. Καλό, πολύ καλό και πολύ έξυπνα στημένο. Αξίζει να το διαβάσετε! Συμφωνώ με όλα όσα γράφει ο @geo_trouστην πολύ ωραία παρουσίασή του! Να προσθέσω μόνο, ότι μου άρεσε πάρα πολύ η ελληνική έκδοση. Γερό δέσιμο, ωραίο χαρτί, ζωντανά χρώματα, πολύ καλή μετάφραση και επιμέλεια. Συγχαρητήρια στους συντελεστές!
  4. Το διάβασα κι εγώ, πρώτη φορά σε έντυπο. Καλή προσπάθεια, συμπαθής, αλλά δεν νομίζω, ότι η ιστορία αναπτύχθηκε επαρκώς μέσα σε τόσο λίγες σελίδες. Ήταν καλή προσπάθεια, πάντως. Κι εγώ το ίδιο. Ή ενναλακτικά, να έβγαινε ως τεύχος κι όχι ως άλμπουμ. Κακά τα ψέματα, ακριβή η τιμή για λίγες σελίδες. Κι εγώ! Πολύ ωραία παρουσίαση @Kappastitsio, ευχαριστούμε!
  5. Δυστυχώς, εγώ δεν το έχω διαβάσει, αλλά μετέφερα την απορία σου σε αυτό το θέμα, που είναι το κατάλληλο. Με ενδιαφέρει και εμένα, αν κάποιος.α το έχει διαβάσει
  6. Πρώτη περίπτωση: Spider-Man: Η σελίδα του κόμικ που πωλήθηκε για 3,36 εκατ. δολάρια Για το αστρονομικό ποσό των 3,36 εκατομμυρίων δολαρίων πωλήθηκε σε δημοπρασία μία μόνο σελίδα από κόμικ του Spider-Man που χρονολογείται το 1984. Πρόκειται για τη σελίδα 25 του από το «Secret Wars No.8» της Marvel Comics, με την υπογραφή του Μάικ Ζεκ (Mike Zeck) Το απίστευτο αυτό ποσό προκύπτει από το ότι στην εν λόγω σελίδα εμφανίζεται για πρώτη φορά η εντυπωσιακή και πασίγνωστη πλέον μαύρη στολή του Spider-Man Το ρεκόρ προσφορών, το οποίο ξεκίνησε από τις 330.000 δολάρια και ξεπέρασε τα 3 εκατομμύρια δολάρια, σημειώθηκε την πρώτη ημέρα της τετραήμερης εκδήλωσης κόμικς του οίκου δημοπρασιών «Heritage Auctions» στο Ντάλας. Το προηγούμενο ρεκόρ για εσωτερική σελίδα αμερικανικού κόμικς ήταν 657.250 δολάρια από ένα τεύχος του 1974 του «The Incredible Hulk». Επίσης, ένα από τα ελάχιστα σωζόμενα αντίτυπα του ντεμπούτου του Σούπερμαν, Action Comics No.1, πωλήθηκε για 3,18 εκατομμύρια δολάρια, γεγονός που το τοποθετεί μεταξύ των ακριβότερων βιβλίων που έχουν δημοπρατηθεί ποτέ. Πηγή Δεύτερη περίπτωση (αυτή που αναφέρεται στο τέλος της πρώτης): Το πρώτο κόμικ του Superman πωλήθηκε 3 εκατομμύρια δολάρια Πριν από 84 χρόνια, το 1938, ο Superman έκανε την πρώτη του εμφάνιση στον κόσμο των κόμικ στο Action Comics No 1. Αυτό το τεύχος πωλήθηκε για 3,18 εκατ. δολάρια και έγινε το τρίτο ακριβότερο κόμικ που έχει αγοραστεί ποτέ. Η πώληση έγινε με μεσολάβηση της Goldin Auctions για λογαριασμό ιδιώτη πελάτη της. Το συγκεκριμένο αντίγραφο του περιοδικού της DC Comics ονομάζεται «The Rocket Copy» επειδή διαθέτει μια σφραγίδα με πυραύλους που τοποθετήθηκε από τον 13χρονο που αγόρασε το τεύχος από το περίπτερο το 1938. Το αντίγραφο έχει λάβει βαθμολογία 6.0 CGC. Άλλα Action Comics που έχουν πουληθεί σε υψηλότερη τιμή βαθμολογήθηκαν με 8,5 CGC (3,25 εκατομμύρια δολάρια σε δημοπρασία τον Απρίλιο του 2021) και με 9,0 CGC (3,2 εκατομμύρια δολάρια τον Αύγουστο του 2014). Είναι η πρώτη φορά που το «The Rocket Copy» του Action Comics No. 1 πωλήθηκε σε δημοπρασία. «Ήταν διασκεδαστικό να δέχομαι προσφορές και η νικητήρια να είναι πάνω από 3 εκατομμύρια δολάρια. Ξέρω ότι θα πάει σε ένα υπέροχο σπίτι!», ανέφερε ο Κεν Γκόλντιν της Goldin Auctions σχολίασε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Πηγή
  7. Πολύ ωραίο βίντεο, μου ξύπνησε πολλές αναμνήσεις! Εγώ προσωπικά, περιμένω κι άλλα τέτοια! Σκεφτόμουν κι εγώ να κάνω σύγκριση σε κάποια του Καμπανά σε σχέση με τις συλλογές, που κυκλοφορούν τώρα, αλλά δεν βρίσκω το κουράγιο...
  8. Ο Διγενής Ακρίτας σαν υπερήρωας Ο Κ. Δημητρίου και η Κ. Παπαδάκη μιλούν για τη μεταφορά του βυζαντινού έπους σε graphic novel «Το στυλ του Αύγουστου Κανάκη και του Ντέννι Γιατρά, ένα εκλεπτυσμένο μείγμα της ευρωπαϊκής και της manga σχολής, με καθαρές γραμμές και παλέτες, είναι σύγχρονο, δραματικό και ρεαλιστικό, χωρίς φληναφήματα», αναφέρει ο ο Κωνσταντίνος Δημητρίου. Νικόλας Ζώης ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, ΚΑΛΛΙΑ ΠΑΠΑΔΑΚΗ, ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΚΑΝΑΚΗΣ, ΝΤΕΝΝΙΣ ΓΙΑΤΡΑΣ Διγενής Ι. Το σημάδι του Κάιν εκδ. Jemma Press, σελ. 48 Πολεμικά κατορθώματα μεταξύ θρύλου και Ιστορίας, μάχες με δράκους, έρωτες με κόρες στρατηγών και, βέβαια, μια αναμέτρηση με τον Χάρο στα μαρμαρένια αλώνια που έγινε δημοτικό τραγούδι: είναι στα αλήθεια ηρωικό και με κάθε σημασία φανταστικό το έπος του Διγενή Ακρίτα, του γιου ενός Σύρου εμίρη και μιας βυζαντινής αριστοκράτισσας, ο οποίος υπερασπίστηκε τα σύνορα του Βυζαντίου κατά τον 9ο ή 10ο αιώνα μ.Χ. και τα ανδραγαθήματά του έφτασαν να μνημονεύονται για πολλά πολλά χρόνια. Είναι επίσης μια ιστορία που, ενώ διασώζεται σε διάφορες εκδοχές και χειρόγραφα, διατηρεί αναλλοίωτα ορισμένα αφηγηματικά χαρακτηριστικά, που κληρονομήθηκαν στα ακριτικά τραγούδια και περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων το εξής: «Οι λεπτομέρειες και οι χρωματισμοί στην αλλαγή των εικόνων», αναφέρει στο βιβλίο του «Τα ωραιότερα δημοτικά τραγούδια» (εκδ. Ιωλκός) ο Γιάννης Κορίδης, «είναι κάτι το μοναδικό». Εικαστική δύναμη «Tα πραγματικά πρόσωπα πίσω από τις προφορικές παραδόσεις σιγά σιγά χάνονται. Το μόνο που απομένει είναι ένας πυρήνας αλήθειας περικυκλωμένος από το συλλογικό όνειρο», λέει ο Κ. Δημητρίου. Ίσως εκεί βρέθηκε το έναυσμα για τη μεταφορά του έπους του Διγενή σε graphic novel, ο πρώτος τόμος του οποίου μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Jemma Press: το σενάριο υπογράφουν ο Κωνσταντίνος Δημητρίου, σύμβουλος στρατηγικής επιχειρήσεων που ζει μεταξύ Σιγκαπούρης και Οξφόρδης, και η πολυβραβευμένη συγγραφέας, ποιήτρια και σεναριογράφος Κάλλια Παπαδάκη, ενώ τις εικόνες ανέλαβαν οι Αύγουστος Κανάκης και Ντέννις Γιατράς, δύο σχεδιαστές που δραστηριοποιούνται και εκτός συνόρων. Πέρα ωστόσο από την εικαστική δύναμη των ακριτικών τραγουδιών, το έπος του Διγενή διαθέτει και ιδιότητες που ξεπερνούν το πεδίο της ένατης τέχνης. «Έχω πάθος με την ανθρωπολογία», λέει στην «Κ» ο Κωνσταντίνος Δημητρίου και συνεχίζει: «Πριν από έξι χρόνια, διάβασα τον “Χρυσό κλώνο” του Τζέιμς Φρέιζερ σε μια προσπάθεια να ερευνήσω τη διάδραση μεταξύ μύθου και Ιστορίας, το ειδικό βάρος των προφορικών παραδόσεων και εθίμων, τη σημασία τους στην κατανόηση της ανθρώπινης κατάστασης μέσα από τον “μονομύθο” του Τζόζεφ Κάμπελ, τη θεωρία ότι όλες οι ιστορίες ηρώων ανεξαρτήτως πολιτισμού και εποχής ακολουθούν έναν παρεμφερή κύκλο. Οι αναφορές του Φρέιζερ στις ευρωπαϊκές λαϊκές παραδόσεις μού θύμισαν τον δικό μας Διγενή Ακρίτα. Από περιέργεια διάβασα την απόδοση του “χειρογράφου της Ανδρου” του Διγενή από τον Αντώνη Μηλιαράκη, που εκδόθηκε το 1881, και συνειδητοποίησα ότι ο συγγραφέας περιγράφει έναν υπερήρωα, τον κατεξοχήν πρωταγωνιστή των κόμικς. Έτσι γεννήθηκε η ιδέα». «Ο δικός μας Διγενής είναι τραγικό πρόσωπο, ένας άνδρας στα σύνορα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας που μάχεται ανάμεσα σε δύο ταυτότητες, που πασχίζει να αντιπαρέλθει εχθρούς και προσωπικούς δαίμονες, να υπερβεί όσα τον περιορίζουν», τονίζει η Κάλλια Παπαδάκη. Από τον πρώτο τόμο της σειράς (οι υπόλοιποι πέντε θα κυκλοφορούν ανά έξι μήνες), που έχει τον τίτλο «Διγενής Ι. Το σημάδι του Κάιν», φαίνεται πως πρόκειται για μια παραλλαγή του κλασικού έπους, η οποία ξεκινά με το origin story του βασικού χαρακτήρα και τον ακολουθεί στη μεταμόρφωσή του από άνθρωπο των βιβλίων σε ήρωα και από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία μέχρι τα βάθη της Ανατολής: ο δεκαεξάχρονος Διγενής μεγαλώνει στα σύνορα του Βυζαντίου με τη σαρακινή Συρία, αγαπά τη Σοφία, κόρη του στρατηγού Βάρδα Φωκά, και πασχίζει, όχι χωρίς κόστος, να αποδείξει στον περίγυρό του τις ικανότητές του. Σύμφωνα με την Κάλλια Παπαδάκη, «ο Διγενής Ακρίτας, σε όλες τις παραλλαγές που διαθέτουμε, είναι ένας άνδρας που έχει όλες τις σωματικές και ψυχικές αρετές για να προκόψει σε μια εποχή που μαστίζεται από τον πόλεμο και τη βία. Στην παρούσα όμως μεταφορά, αναγεννιέται μέσα από τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει, τον προσωπικό του μόχθο, του λείπουν αρχικά όλα τα εφόδια, πέρα από μια ροπή προς τη γνώση, σε μια εποχή που η ρώμη υπερτερεί. Ο δικός μας Διγενής είναι τραγικό πρόσωπο, ένας άνδρας στα σύνορα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας που μάχεται ανάμεσα σε δύο ταυτότητες, που πασχίζει να αντιπαρέλθει εχθρούς και προσωπικούς δαίμονες, να υπερβεί όσα τον περιορίζουν. Η διαδρομή που ακολουθεί είναι ένα μακρύ ταξίδι ενηλικίωσης και μαθητείας στον Δρόμο του Μεταξιού, όπου σταδιακά μεταμορφώνεται από έναν αδύναμο ψυχικά και σωματικά άνδρα σ’ έναν ήρωα, κάποιον που υπερβαίνει εαυτόν, ώστε να ζήσει ελεύθερος». Σύγχρονο και δραματικό Κυριαρχούν φυσικά εκείνες «οι λεπτομέρειες και οι χρωματισμοί στην αλλαγή των εικόνων»: όπως παρατηρεί ο Κωνσταντίνος Δημητρίου, «το στυλ του Αύγουστου Κανάκη και του Ντέννι Γιατρά, ένα εκλεπτυσμένο μείγμα της ευρωπαϊκής και της manga σχολής, με καθαρές γραμμές και παλέτες, είναι σύγχρονο, δραματικό και ρεαλιστικό, χωρίς φληναφήματα». Πώς νοηματοδοτείται, όμως, σήμερα ένας μύθος στον οποίο, σύμφωνα με τον Νικόλαο Πολίτη, «αποκορυφούνται οι πόθοι και τα ιδεώδη του ελληνικού έθνους, διότι εν αυτώ συμβολίζεται η μακραίων και άληκτος πάλη του ελληνικού προς τον μουσουλμανικόν κόσμον»; Ο Κωνσταντίνος Δημητρίου βάζει και τη φιλοσοφία στο παιχνίδι: «Με το πέρασμα των αιώνων», λέει, «τα πραγματικά πρόσωπα πίσω από τις προφορικές παραδόσεις σιγά σιγά χάνονται. Το μόνο που απομένει είναι ένας πυρήνας αλήθειας περικυκλωμένος από το συλλογικό όνειρο. Η άποψη του Πολίτη είναι συνάρτηση της εποχής του, όταν μια μικρή, νέα χώρα συνέθετε ακόμη την εθνική της ταυτότητα σ’ ένα άκρως ανταγωνιστικό διεθνές πλαίσιο. Στο “χειρόγραφο της Άνδρου” του Διγενή υπάρχει μόνο μία αμυδρή αναφορά στην έννοια της πατρίδας. Η δική μας εκδοχή εστιάζεται στον άνθρωπο Διγενή, στην εσωτερική του πάλη λόγω της καταγωγής του, στη συνεχή αμφιταλάντευσή του και στη μετέπειτα προσπάθειά του για σύνθεση, υπέρβαση και αυτογνωσία, στα βήματα του Σοπενχάουερ». Πηγή
  9. Ένας ιστός 60 ετών Γιάννης Κουκουλάς Σε λίγους μήνες συμπληρώνονται 60 χρόνια από την πρώτη εμφάνιση του Spider-Man, ενός από τους πιο δημοφιλείς υπερήρωες του σύμπαντος της Marvel. Εν αναμονή των γενεθλίων, ο Ανθρωπος-Αράχνη τιμάται από ένα βιβλίο αναδρομής στη ζωή του και μια συναρπαστική ταινία. Ανάμεσα στους τόσους πολλούς και διαφορετικούς υπερήρωες της Marvel, που ξεπήδησαν στις αρχές της δεκαετίας του 1960 από την οργιώδη φαντασία του Stan Lee, ο πιο ξεχωριστός και πιθανώς ο πιο δημοφιλής μέχρι σήμερα είναι ο Spider-Man. Εύκολα μπορούσαν να ταυτιστούν μαζί του οι νεαροί αναγνώστες καθώς ήταν κι αυτός μικρός στην ηλικία και μάλιστα ιδιαίτερα συναισθηματικός και εύθραυστος, ένα παιδί που δεν δίσταζε να εκφράσει την αμηχανία του για όλα όσα του συνέβαιναν, να στενοχωριέται για το μπούλινγκ που δεχόταν από τους συμμαθητές του, να εξωτερικεύει το άγχος του και τις αδυναμίες του, να μετανιώνει για κάποιες από τις πράξεις του. Στις πρώτες ιστορίες, σχεδιασμένες από τον Steve Ditko, φαινόταν μάλιστα υπερβολικά παιδί, ένα δειλό, λιγνό και αγύμναστο ορφανό αγόρι με μικρή αυτοεκτίμηση που μεγαλώνει με τη θεία και τον θείο του, προσπαθώντας να είναι καλός μαθητής παρά τα πειράγματα των συνομηλίκων του και σε διαρκή απογοήτευση επειδή τα κορίτσια ούτε καν έστρεφαν το βλέμμα τους προς αυτόν. Όλα άλλαξαν όταν η μοίρα τού έπαιξε ένα άσχημο διπλό παιχνίδι. Πρώτα τον τσίμπησε μια ραδιενεργή αράχνη και τον μετέτρεψε σε υπερήρωα με μοναδική ευλυγισία και αίσθηση ισορροπίας, αλλά και την ικανότητα να σκαρφαλώνει σε μεγάλα ύψη, να πετάει ιστούς, να πηδάει από κτίριο σε κτίριο με ευκολία. Και στη συνέχεια πέθανε ο θείος Μπεν, ο «δεύτερος πατέρας» του, περιστατικό για το οποίο πάντα ένιωθε τύψεις καθώς, όπως πίστευε, μπορούσε και έπρεπε να το έχει αποτρέψει. Άργησε πολύ να κατορθώσει να διαχειριστεί αυτή την ανορθόδοξη ζωή ο Πίτερ Πάρκερ. Και μάλλον δεν τα κατάφερε ποτέ να ανταποκριθεί σε όσα ένιωθε ότι οφείλει να κάνει για τους συνανθρώπους του. Πάντα ζούσε μέσα σε αντιφάσεις, σε προσδοκίες που δεν εκπληρώνονταν, πασχίζοντας να παραμείνει ακέραιος, να ολοκληρώσει τις σπουδές του, να γίνει οικογενειάρχης και όταν οι περιστάσεις το απαιτούν να φορά τη στολή του και να αντιμετωπίζει μοχθηρούς και παράφρονες εγκληματίες. Τα χρόνια που ακολούθησαν βέβαια όλα έγιναν πιο περίπλοκα. Οι κόσμοι των υπερηρώων εμπλουτίστηκαν σε θέματα, οι κακοί έγιναν πιο ισχυροί και πιο βάναυσοι, οι απειλές πιο μεγάλες, οι υπερήρωες άρχισαν να συνεργάζονται αλλά και να διαφωνούν, η πολιτική να επηρεάζει όλο και πιο έντονα τις πράξεις τους. Από την άλλη η δημοφιλία του Spider-Man οδήγησε σε πολλές εκδόσεις που άρχισαν να μπλέκουν όλο και περισσότερο την κατάσταση με αναπόφευκτο αποτέλεσμα το χάος για τον αναγνώστη που δεν είχε τον χρόνο, τη διάθεση ή τα χρήματα να παρακολουθεί κάθε λεπτομέρεια για την καταγωγή, τις σχέσεις, τις συνεργασίες, τους αντίπαλους του Ανθρώπου-Αράχνη. Όλο αυτό το χάος έρχεται να βάλει σε μια τάξη το βιβλίο «Spider-Man, Η Ζωή μου» των Chip Zdarsky και Mark Bagley (εκδόσεις Anubis, μετάφραση: Χρήστος Κανελλόπουλος). Οι δύο δημιουργοί καταφέρνουν σε μόλις έναν τόμο να αφηγηθούν σε έξι κεφάλαια, ένα για κάθε δεκαετία από το 1960 μέχρι σήμερα, όλα τα σημαντικά γεγονότα της ζωής τού Spider-Man, επιτυγχάνοντας ταυτόχρονα να αποδώσουν κατάλληλα και μέρος του κλίματος της εκάστοτε εποχής εντός της οποίας αυτά συμβαίνουν. Επιπλέον λαμβάνουν υπόψη τους και εντάσσουν στις ιστορίες τους και πολλές από τις εξελίξεις στο σύμπαν των υπερηρώων της Marvel που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη ζωή του Spider-Man και επηρέασαν τις πράξεις και τις κινήσεις του. Η δεκαετία του 1960 φυσικά είναι αυτή της σχετικής «αθωότητας» που διακόπτεται από τα διλήμματα του Spider-Man ως προς τη συμμετοχή του στον Πόλεμο του Βιετνάμ και τη γνωριμία του με τον Captain America, ο οποίος αρνήθηκε να γίνει εργαλείο της πολεμικής μηχανής των ΗΠΑ σε αντίθεση με τον πάντα πειθήνιο και συνεργάσιμο Iron Man, κατά κόσμον κατασκευαστή και έμπορο όπλων Tony Stark.Τα χρόνια του ’70 και με τη συνοδεία ντίσκο μουσικής ο Spider-Man θα βιώσει ακόμη μια προσωπική τραγωδία με τον θάνατο της αγαπημένης του Gwen Stacy, γεγονός σπάνιο εκείνη την εποχή για πρωταγωνιστικά πρόσωπα σε υπερηρωικά κόμικς, αλλά θα καταφέρει να σώσει τον κλώνο του από θάνατο με αποτέλεσμα να γίνει «διπλός». Τις επόμενες δεκαετίες θα βιώσει κι άλλες τραγωδίες αλλά θα γίνει και πατέρας, θα συνεργαστεί με ομάδες υπερηρώων, ενώ με αμφιθυμία θα πάρει μέρος στον εμφύλιο πόλεμό τους («Civil War»), δεν θα σταματήσει να τα βάζει με τους διαχρονικούς εχθρούς του, τον Dr Octopus, τον Green Goblin, τον Mysterio, τον Kraven, τον Venom, αλλά θα δει και τους συντρόφους του έναν έναν να πεθαίνουν και τον εαυτό του να γερνάει, να φθείρεται, να επιθυμεί να αποσυρθεί αλλά να νιώθει πάντα το καθήκον να τον καλεί. Με ένα τέτοιο πολυδαίδαλο παρελθόν το έργο των Zdarsky και Bagley να περιλάβουν όσο περισσότερα στοιχεία μπορούσαν σε μια ενιαία ιστορία, που δεν θα ήταν θηριώδης σε μέγεθος αλλά ευσύνοπτη και θα λειτουργούσε ανεξάρτητα από τα διαβάσματα του κάθε αναγνώστη, ήταν εξ αρχής δύσκολο. Πριν κυκλοφορήσει το βιβλίο, από πολλές μεριές είχαν διατυπωθεί επιφυλάξεις και ειρωνικά σχόλια για τους «υπερφίαλους» δημιουργούς του και για τα «μεγαλεπήβολα» σχέδιά τους. Το αποτέλεσμα τελικά ήταν όχι απλώς ικανοποιητικό, αλλά εξαιρετικό. Η ελληνική έκδοση ήρθε με το σωστό timing δύο χρόνια σχεδόν μετά την αμερικανική, για να συμπέσει με την προβολή της ταινίας «Spider-Man: No Way Home» που παίζεται ακόμα στις ελληνικές αίθουσες. Η ταινία αποτελεί το τελευταίο μέρος της τριλογίας με πρωταγωνιστή τον Tom Holland και κλείνει τον κύκλο που ξεκίνησε με το «Homecoming» (2017) και συνεχίστηκε με το «Far From Home» (2019), όλα σε σκηνοθεσία του John Watts. Και αποτελεί μια θαυμάσια επιλογή ακόμα και για όσους είναι ανεξοικείωτοι με τον Spider-Man και τις περιπέτειές του, καθώς, πέρα από τα εντυπωσιακά εφέ και την πλούσια δράση, παρουσιάζει μια πλειάδα κακών που μπορούν να λειτουργήσουν ως μια εισαγωγή στο αραχνο-σύμπαν και τα πολλαπλά πρόσωπα που το κατοικούν. Αξιοσημείωτη επίσης είναι και η καθοριστική εμφάνιση και παρουσία τού Doctor Strange, που προσφέρει το απαραίτητο μεταφυσικό και μαγικό στοιχείο αλλά και τα έντονα ψυχολογικά κοντράστ των χαρακτήρων που ακροβατούν μεταξύ παράνοιας και μετάνοιας εντός λίγων λεπτών. Το πιο εντυπωσιακό και αρκούντως συγκινητικό όμως είναι η έμπνευση των δημιουργών της ταινίας να φέρουν ταυτόχρονα στη δράση τρεις διαφορετικούς Spider-Man των ταινιών της τελευταίας εικοσαετίας. Ο Tobby Maguire από τα «Spider-Man» 1, 2 και 3 (2002, 2004, 2007 αντιστοίχως) και ο Andrew Garfield από τα δύο «The Amazing Spider-Man» (2012 και 2014) εμφανίζονται μαζί με τον νέο Spider-Man, Tom Holland, σε μερικές απολαυστικές σκηνές που χαρακτηρίζονται από την έκπληξη των χαρακτήρων, την κατανόηση του ενός προς τους άλλους, την ενσυναίσθηση που εκφράζουν, τη συνειδητοποίηση της κοινής τους μοίρας αλλά και ένα διάχυτο σαρκαστικό και διακειμενικό χιούμορ. Δεν είναι ωστόσο απαραίτητο για κάποιον θεατή να έχει παρακολουθήσει τις προηγούμενες ταινίες, καθώς σύντομα μπαίνει στο κλίμα και κατανοεί τις διαφορές των τριών χαρακτήρων που είναι όμως ελάχιστες μπρος στις αμέτρητες ομοιότητές τους. Κι έτσι δημιουργείται μια πανέξυπνη και διασκεδαστική ταινία που με το τέλος της αφήνει την πιθανότητα συνέχειας ανοιχτή και προσθέτει στο κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel (MCU) μια επιτυχία που δεν βασίζεται αποκλειστικά σε εκρήξεις, πολύχρωμες ευφάνταστες στολές και διαδοχικές επιδείξεις ηρωισμών, αλλά στο χιούμορ, το συναίσθημα και τον πολυσύνθετο ψυχισμό των χαρακτήρων. Πηγή
  10. Συγχαρητήρια για το πτυχίο και καλή σταδιοδρομία! Ποια ήταν η σχολή σου;
  11. Μόλις κάναμε την κλήρωση. Οι τυχεροί αριθμοί ήταν, κατά σειρά, οι 13 και 10, που αντιστοιχούν στους @dimia και @the comic guide αντίστοιχα! Συγχαρητήρια παιδιά, και γράψτε μας τι πήρατε!
  12. Λοιπόν, οι αριθμοί της κλήρωσης είναι οι εξής: 1 - @Beefheart 2- @Beefheart 3- @Beefheart 4- @Kappastitsio 5- @Kappastitsio 6- @Kappastitsio 7- @ShadowKat 8- @ShadowKat 9- @ShadowKat 10- @the comic guide 11- @the comic guide 12- @angeltze 13- @dimia 14- @dimia 15- @dimia Η κλήρωση θα γίνει αύριο στις 20:00. Ο σύνδεσμος για το Zoom είναι ο εξής: https://us04web.zoom.us/j/77591780796?pwd=VJnG9DQq9SakJjS_JD1z5_qiKdmlk5.1 Meeting ID: 775 9178 0796 Passcode: 0KJG32 Σας περιμένουμε!
  13. Συμφωνώ, κι εγώ το έχω παραγγείλει αυτό!
  14. Θα κάνει τα πάντα για την ειρήνη, ακόμα και να σκοτώσει. Αυτός είναι ο Peacemaker Λίγο πριν ο Peacemaker του Τζέιμς Γκαν κάνει την πρεμιέρα του στη μικρή μας οθόνη, το Flix ξεφυλλίζει την ιστορία του πιο αμφιλεγόμενου κακού (ή ήρωα) της DC. "Δώσε στην ειρήνη μια γαμ#μένη ευκαιρία." Αν ένας χαρακτήρας κατάφερε να ξεχωρίσει μέσα από την σωρεία νέων και παλιών χαρακτήρων που έκαναν την εμφάνισή τους στην ταινία «The Suicide Squad», την απενοχοποιημένα διασκεδαστικό blockbuster του Τζέιμς Γκαν, ήταν εκείνος του Peacemaker του Τζον Σένα. Ένας «ειρηνιστής» ο οποίος θα σκότωνε όποιον βρισκόταν στον δρόμο του προκειμένου να φέρει την ειρήνη στον κόσμο. Για πολλούς ήρωας, για ακόμα περισσότερους όμως ένας ακόμη κακός, στο πρόσωπο του Peacemaker χαρτογραφείται σε όλη της την αντιφατική μεγαλοπρέπεια η τρέλα ενός έθνους με την οπλοκατοχή αλλά και η πίστη πως όλο αυτό βοηθάει στην ευημερία και στην διατήρηση της ειρήνης στην Αμερική. Ο Peacemaker επιστρέφει στις 16 Ιανουαρίου με την δική του σειρά οχτώ επεισοδίων, σε παραγωγή και σενάριο του Τζέιμς Γκαν. Η σειρά θα εξετάζει το origin story του χαρακτήρα και το σκοτεινό του πάθος για την ειρήνη. Λίγο πριν η σειρά κάνει πρεμιέρα στο HBO Max, και στο Vodafone TV εδώ στην Ελλάδα, το Flix βουτάει στην ιστορία του χαρακτήρα για να τον γνωρίσουμε καλύτερα μέσα από τα κόμικς του. O Τζον Σένα στο τηλεοπτικό «Peacemaker» του Τζέιμς Γκαν Ο Peacemaker είναι δημιούργημα των Τζον Γκιλ και Πατ Μποϊέτ κι έκανε την πρώτη του εμφάνιση ως εφεδρικός χαρακτήρας στην ομάδα κατασκοπείας του Fightin' 5 #40, το οποίο κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 1966 από Charlton Comics. Όταν αυτή η σειρά ακυρώθηκε με το τεύχος #41, ο Peacemaker έλαβε την δική του σειρά κόμικς, η οποία κράτησε για πέντε τεύχη από τον Μάρτιο έως τον Νοέμβριο του 1967, αυτή την φορά με τους Fightin' 5 ως εφεδρική ομάδα, και αργότερα ως επανεκτύπωση από την εκδοτική εταιρεία της Modern Comics. Μετά και το κλείσιμο της Charlton Comics στα μέσα της δεκαετίας του 1980, η DC Comics εξαγόρασε τον χαρακτήρα και κυκλοφόρησε μια μίνι σειρά με τέσσερα τεύχη τα οποία κράτησαν από τον Ιανουάριο έως και τον Απρίλιο του 1988. Υπάρχουν αρκετές εκδοχές του Peacemaker, αλλά η πιο γνωστή είναι εκείνη του Κρίστοφερ Σμιθ, ενός ειρηνιστή διπλωμάτη τόσο αφοσιωμένου στην ειρήνη που ήταν πρόθυμος να χρησιμοποιήσει βία ως υπερήρωας για να την προωθήσει, καθώς χρησιμοποιεί μια σειρά από ειδικά μη φονικά όπλα, ιδρύοντας επίσης και το Ινστιτούτο Pax, μια φιλανθρωπική οργάνωση με έδρα τη Γενεύη. Οι περισσότεροι από τους κακούς που έρχεται αντιμέτωπος είναι δικτάτορες και πολέμαρχοι. Μετά την σειρά «Crisis on Infinite Earths», ο Σμιθ μαθαίνει ότι οι προσπάθειές του για ειρήνη μέσω βίας ήταν το αποτέλεσμα μιας σοβαρής ψυχικής ασθένειας που προκλήθηκε από τη ντροπή που ένιωθε για τον πατέρα του που ήταν διοικητής σε Ναζιστικό στρατόπεδο. Πιστεύει ότι το πνεύμα του πατέρα του τον στοιχειώνει συνεχώς και επικρίνει κάθε του κίνηση, ακόμη κι όταν προσπαθεί να αφήσει πίσω το παρελθόν του. "Αγαπώ την ειρήνη με όλη μου την καρδιά. Δεν με νοιάζει πόσους άντρες, γυναίκες και παιδιά θα σκοτώσω για να την έχω." Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μετατραπεί σε έναν αρκετά θανατηφόρο τιμωρό, ο οποίος θα σκοτώσει κάποιον με την παραμικρή αφορμή, ενώ αρχίζει να πιστεύει ότι τα φαντάσματα των ανθρώπων που σκότωσε ή που σκοτώθηκαν γύρω το, αρχίζουν να συγκεντρώνονται μέσα στο κράνος του και μπορούν να του προσφέρουν διαρκώς πολύτιμες συμβουλές. Για ένα διάστημα, ο Peacemaker υπηρετεί και ως κυβερνητικός πράκτορας των ΗΠΑ - υπό την αιγίδα του Checkmat - σε μια μονάδα ειδικών δυνάμεων, όπου και κυνηγά τρομοκράτες έως ότου η συμπεριφορά του αρχίζει να γίνεται πολύ ακραία για την κυβέρνηση. Στην σειρά των έντεκα κόμικς «The Janus Directive», η οποία κράτησε από το Μάιο έως και τον Ιούνιο του 1989, η αρχηγός του Suicide Squad Αμάντα Γουόλερ, αρχίζει να στέλνει τους πράκτορες της σε αποστολές εξυπηρετούν την δική της ατζέντα, γνωστή και ως «The Janus Directive», φέρνοντας τα μέλη της Ομάδας σε σύγκρουση με άλλους κακούς μετα-άνθρωπους και κυβερνητικές υπηρεσίες. Εκεί o Peacemaker παίζει τον δικό του σημαντικό ρόλο. Παρόλο που θεωρείται σύμμαχος, ορισμένοι από τους άλλους ήρωες πιστεύουν ότι είναι πολύ... κακός για να τους βοηθήσει. Τελικά συντρίβει ένα ελικόπτερο για να καταστρέψει τανκς που ελέγχονται από τον υπερκακό Eclipso και αναφέρεται νεκρός. Η ψυχή του εμφανίζεται στο βασίλειο του Καθαρτήριου στην σειρά «Day of Judgment» (Νοέμβριος 1999). Εκεί μια ομάδα ηρώων εμφανίστηκε για να στρατολογήσει την ψυχή του Χαλ Τζόρνταν (aka Green Lantern), αλλά αυτό δεν αρέσει στους φύλακες του Καθαρτηρίου και έτσι ο Peacemaker, μαζί με άλλους νεκρούς τιμωρούς, συγκεντρώνονται για να αποσπάσουν την προσοχή των φυλακών ώστε η ομάδα να μπορέσει να επιστρέψει στη Γη. Ο Peacemaker κάνει την εμφάνισή του και σε άλλα κόμικς, με πιο γνωστή εκείνη στο σίκουελ των «The Watchmen», με τίτλο «Doomsday Clock» (2017-2019) συμμετέχοντας στη μάχη στον Άρη εναντίον του Doctor Manhattan. Μια διαφορετική εκδοχή του Peacemaker ήταν και εκείνη που εμφανίζεται για μία φορά στο τεύχος Justice League International #65 ως μέλος των «League-Busters». Άλλη μια εκδοχή του ήταν και του Μίτσελ Μπλακ, ενός χειρούργου ο οποίος στρατολογήθηκε από το «Peacemaker Project», μια οργάνωση που δεν συνδέεται με το Ινστιτούτο Pax και το «Project Peacemaker» της κυβέρνησης των ΗΠΑ, κάνοντας την εμφάνισή του στην σειρά The L.A.W., ενώ φαίνεται πως σκοτώθηκε από τον υπερ-κακό Prometheus στο Infinite Crisis #7 κατά τη διάρκεια μιας μάχης για να σωθεί η Metropolis από την καταστροφή. Άλλες εκδοχές του ήταν και στην σειρά «Blue Beetle», σε μερικά φλάσμπακ στην σειρά «Kingdom Come» (όπου φοράει μια στολή η οποία φέρνει κάτι από εκείνη του Μπόμπα Φετ από το «Star Wars»), στα τελευταία τεύχη της σειράς «52», αλλά και στο τέταρτο τεύχος της σειράς «The Mutiversity» με τίτλο «Pax Americana», ενώ φαίνεται πως ήταν και η έμπνευση για τον χαρακτήρα The Comedian στο «The Watchmen». Ο Ρόμπερτ Πάτρικ και ο Τζον Σένα στους ρόλους πατέρα-γιου στο «Peacemaker» του Τζέιμς Γκαν Ο Peacemaker και η... παρέα του στη σειρά του Τζέιμς Γκαν Στη σειρά του Τζέιμς Γκαν, το νήμα της ιστορίας ξεκινάει μετά το τέλος του «The Suicide Squad», όπου ο Peacemaker έχει επιβιώσει από ένα θανατηφόρο χτύπημα και είναι πλέον έτοιμος να αντιμετωπίσει την προβληματική σχέση με τον πατέρα του αλλά και τη θέση του στο σύγχρονο κόσμο, μέσα από μια ιστορία εκδίκησης που θα ανοίξει σκοτεινές πλευρές του παρελθόντος. Τo «Peacemaker» θα ολοκληρωθεί σε οκτώ επεισόδια και θα είναι διαθέσιμο από τις 13 Ιανουαρίου Πηγή
  15. Το ίδιο έχει συμβεί και με εμένα και έχουν περάσει τουλάχιστον δέκα μέρες
  16. Ο αμφιλεγόμενος Τεν Τεν Μάρθα Κίσκιλα Ποιος μπορεί να ξεχάσει τον δαιμόνιο και ευρηματικό ρεπόρτερ με το μονίμως όρθιο τσουλούφι που ταξίδεψε σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, αντιμετώπισε λαθρέμπορους και κακοποιούς, αλλά πάντα έβγαινε σώος και αβλαβής από τα ριψοκίνδυνα ταξίδια που έκανε; Σήμερα αποτελεί ένα από τα πιο επιτυχημένα κόμικς παγκοσμίως, με περισσότερες από διακόσια εκατομμύρια πωλήσεις, ενώ έχει μεταφραστεί σε 58 γλώσσες. Ωστόσο, η λάμψη του άρχισε να φθίνει, μετά τις κατηγορίες εναντίον του για μισογυνισμό, ρατσισμό και αντικομουνισμό. Ο λόγος για τον Τεν Τεν που «γεννήθηκε» στις 10 Ιανουαρίου. Ο Τεν Τεν δημιουργήθηκε από το πενάκι του βέλγου κομίστα Ζορζ Ρεμί, γνωστός και ως Ερζέ, το οποίο αποτελεί αντιστροφή των αρχικών του ονοματεπώνυμού του. Η ιστορία του αποδεικνύει ότι ο ήρωας ενός κόμικ δεν χρειάζεται να έχει πάντα σούπερ δυνάμεις για γίνει αγαπητός από το κοινό. Οι ιστορίες του άρχισαν να δημοσιεύονται στις 10 Ιανουαρίου του 1929 στο παιδικό ένθετο Le Petit Vingtième (Ο μικρός εικοστός) της εφημερίδας Le XXe Siècle (Ο 20ός αιώνας) και συνέχισε να εκδίδεται εκεί μέχρι τις 11 Μαΐου του 1930, υπό τον τίτλο Les Aventures de Tintin (Οι περιπέτειες του Τεντέν). Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου οι περιπέτειες του μεταφέρθηκαν στη βελγική εφημερίδα Le Soir, στην οποία δούλευε ο Ερζέ, ενώ από τις 26 Σεπτεμβρίου 1946 άρχισε στο Βέλγιο η έκδοση του εβδομαδιαίου περιοδικού Τεν Τέν από την εκδοτική εταιρεία του Raymond Leblanc, η οποία συνέχισε μέχρι το 1993. Ο ρεπόρτερ που ερευνούσε μεγάλες υποθέσεις και έμπλεκε σε απίστευτες περιπέτειες είχε πάντα παρέα του τον πιστό του φίλο Μιλού, ένα φοξ τεριέ το οποίο τον συντρόφευε σε όλα τα ταξίδια του. Άλλοι γνωστοί ήρωες που πλαισίωναν τον Τεν Τεν ήταν ο οξύθυμος Κάπτεν Χάντοκ, ο καθηγητής Τρύφων Τουρνεζόλ, αλλά και οι πασίγνωστοι «δίδυμοι» ντέτεκτιβ Ντιπόν και Ντιπόν. Ένας από τους χειρότερους εχθρούς του ήταν ο ελληνοαμερικανός μεγιστάνας Ροβέρτος Ρασταπόπουλος, ιδιοκτήτης των κινηματογραφικών στούντιο Cosmos Pictures που χρησιμοποιούσε ως βιτρίνα για τις παράνομες δουλειές του. Είναι μάλιστα πιθανό ο Ερζέ να εμπνεύστηκε τον ήρωά του από τον Αριστοτέλη Ωνάση. Ο Τεν Τεν έχει γίνει ένα από τα βελγικά σύμβολα, ενώ η χώρα τιμά το διάσημο δημοσιογράφο των καρτούν με ένα ασημένιο νόμισμα των 10 ευρώ, πάνω στο οποίο είναι αποτυπωμένη η μορφή του. Μάλιστα πριν αρκετά χρόνια ο Σαρλ ντε Γκολ είχε πει: «Κατά βάθος, ο μόνο διεθνής αντίπαλός μου είναι ο Τεν Τεν». Ο Ερζέ από τη μεριά του είχε πολλούς γνωστούς θαυμαστές για την καθαρή, εκφραστική και φωτεινή πινελιά του, όπως ο Άντι Γουόρχολ και ο Ρόι Λιχτενστάιν. Πώς δημιουργήθηκε ο Τεν Τεν Πηγή έμπνευσης για τον Ερζέ για να δημιουργήσει τον Τεν Τεν αποτέλεσε ένας 15χρονος πρόσκοπος από την Δανία, ο Πάλλε Χούλντ, ο οποίος κέρδισε τον διαγωνισμό μιας τοπικής εφημερίδας για τον εορτασμό των 100 χρόνων προσφοράς του Ιουλίου Βερν. Οι όροι του διαγωνισμού έλεγαν ότι ο επικρατέστερος θα έπρεπε να κάνει μόνος του τη διαδρομή που διέγραψε ο ήρωας του βιβλίου «Ο Γύρος του Κόσμου σε 80 Ημέρες» μέσα σε 46 ημέρες και χωρίς να χρησιμοποιήσει αεροπλάνο. Ο Παλλέ κέρδισε τον διαγωνισμό και έτσι ξεκίνησε την 1η Μαρτίου 1928 από την Κοπεγχάγη και διέσχισε με σιδηρόδρομο και ατμόπλοιο την Σκοτία, τον Καναδά, τη Σοβιετική Ένωση, την Ιαπωνία, την Πολωνία και τη Γερμανία. Όταν μάλιστα επέστρεψε από το ταξίδι του έγραψε ένα βιβλίο με τις εμπειρίες του, το οποίο διάβασε ο Ερζέ και λίγο αργότερα δημιούργησε τις πρώτες ιστορίες του Τεν Τεν. Ρατσιστικές και αντικομουνιστικές ιδεολογίες Οι δύο πρώτες περιπέτειες του Τεν Τεν σε Σοβιετική Ρωσία και Κονγκό, δεν είναι τίποτα παραπάνω από προπαγανδιστικά έντυπα, που αναπαράγουν τις ρατσιστικές και ιδεολογικές εμμονές της ευρωπαϊκής καθολικής Ακροδεξιάς της δεκαετίας του 1930. Ξεκινώντας τις περιηγήσεις του από το Βέλγιο, ο Τεν Τεν ταξίδεψε πρώτα «Στη χώρα των Σοβιέτ» και κατηγορήθηκε για αντικομουνισμό, επειδή ασκούσε κριτική στο σταλινισμό. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να θεωρείται για πολλά χρόνια προϊόν του Ψυχρού Πολέμου. Στην ΕΣΣΔ, ο Τεν Τεν συναντά διεφθαρμένους και αιμοσταγείς κρατικούς λειτουργούς, την αφόρητη καταπίεση του πληθυσμού και την επικράτηση της «ενιαίας κομματικής γραμμής». Στο Κονγκό, ο νεαρός ρεπόρτερ, αναπαράγει μια εικόνα στην οποία αφήνει υπονοούμενο πως θεωρεί τους Αφρικανούς ανίκανους να διαχειριστούν τις τύχες τους, χωρίς δυτική και στη συγκεκριμένη περίπτωση βελγική κηδεμονία. Πάντως τα δύο αυτά επεισόδια αποδίδονται στις στενές σχέσεις του με τον ακραίο καθολικό και δεδηλωμένο θαυμαστή του Χίτλερ και του ιταλικού φασισμού, αβάς Ουαλέζ, ο οποίος είναι αυτός που πείθει τον Ρεμί, που εργάζεται στο διαφημιστικό τμήμα του περιοδικού, να αναλάβει εβδομαδιαία στήλη κόμικς. Ακολουθούν άλλες περιπέτειες του γνωστού ρεπόρτερ στην πρωτεύουσα του εγκλήματος, το Σικάγο και πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο έφτασε στην Αίγυπτο, την Ινδία, την Κίνα ακόμα και στο φεγγάρι. Στόχος του ήρωα ήταν πάντα να πολεμά τους κακούς και να βοθάει τους αθώους σε οποιοδήποτε μέρος κι αν βρισκόταν. Σήμερα, το Ίδρυμα Ερζέ, που διαχειρίζεται τα δικαιώματα του Τεντέν, έχει μετατραπεί σε μια επικερδής βιομηχανία. Ο ήρωας δεν έχει πρωταγωνιστήσει μόνο στα βιβλία, αλλά και στη μικρή και τη μεγάλη οθόνη, ενώ έχει ανέβει και στο θέατρο. Οι ιστορίες του έγιναν και πάλι γνωστές το 2011 μέσα από την μεγάλη οθόνη στην ταινία του Στίβεν Σπίλμπεργκ, «Οι Περιπέτειες του Τεν τεν: Το μυστικό του μονόκερου», αφού είχε προηγηθεί μια πτωτική πορεία εξαιτίας της ιδεολογίας που προέβαλε. Ο Τεν Τεν γιορτάζει τα 90ά γενέθλιά του και προσεχώς θα δικαιούται να έχει μια δεύτερη κινηματογραφική ταινία με πρωτοβουλία του ντουέτου Πίτερ Τζάκσον - Στίβεν Σπίλμπεργκ, αλλά ίσως και ένα ανέκδοτο λεύκωμα που θα φθάσει στα βιβλιοπωλεία, όπως ανακοίνωσε ο διευθυντής εκδόσεων του οίκου Casterman. Παρόλο που ο Τεν Τεν του Ερζέ θα είναι για πάντα μία μηχανή προπαγάνδας, τοποθετημένη μάλιστα μέσα σε παιδικά κόμικ, θα μείνει για πάντα στις καρδιές των περισσότερων ως ο υπερασπιστής του καλού που παρέα με τον πιστό του σκύλο, Μιλού, θα μπλέκουν σε περιπέτειες γεμάτες κινδύνο, όμως πάντα θα καταφέρνουν να ξεφεύγουν αλώβητοι. Πηγή
  17. Πατρινό Καρναβάλι: Ψάχνοντας το καλύτερο καρναβαλικό comics εφήβων Οι συμμετέχοντες στο διαγωνισμό καλούνται να οπτικοποιήσουν τις σκέψεις, τις ιδέες και τον προβληματισμό τους αναφορικά με το Καρναβάλι με πρωτότυπο τρόπο μέσα από την τέχνη των comics. Αλεξάνδρα Παναγοπούλου Μπορεί οι υγειονομικές συνθήκες και φέτος να μην επιτρέψουν την πραγματοποίηση του Πατρινού Καρναβαλιού με την μορφή που όλοι ξέρουμε και ελπίζαμε, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν συνεχίζονται οι προετοιμασίες εκδηλώσεων (όπως η τελετή έναρξης) αλλά και διαφόρων άλλων δράσεων. Μία από αυτές τις δράσεις είναι και η διενέργεια πανελλήνιου διαγωνισμού comics με τίτλο «Ανάδειξη του καλύτερου Καρναβαλικού comics εφήβων 2022 για το Πατρινό Καρναβάλι». Οι συμμετέχοντες στο διαγωνισμό καλούνται να οπτικοποιήσουν τις σκέψεις, τις ιδέες και τον προβληματισμό τους αναφορικά με το Καρναβάλι με πρωτότυπο τρόπο μέσα από την τέχνη των comics. Οι δημιουργοί μπορούν να χρησιμοποιήσουν παραδοσιακά ή ψηφιακά μέσα και το έργο μπορεί να είναι χιουμοριστικό, σουρεαλιστικό ή σοβαρό. Ο σκοπός είναι να αναδειχθούν οι έφηβοι της Ελλάδας που αγαπούν να δημιουργούν comics και να τους δοθεί κίνητρο να συνεχίσουν να ασχολούνται με αυτή τη μορφή τέχνης. Άλλωστε βασικά χαρακτηριστικά του Πατρινού Καρναβαλιού όπως η φρεσκάδα, η ζωντάνια, το χρώμα, το κωμικό στοιχείο, η σάτιρα, η ανατροπή, η φαντασία αλλά και η ελευθερία της επιλογής του τρόπου έκφρασης και δημιουργίας συναντώνται και στην τέχνη του comics. Το comics θα πρέπει να σχεδιαστεί σε μία με δύο σελίδες Α4 με θέμα το καρναβάλι. Το ύφος και η τεχνική σχεδίασης είναι ελεύθερη. Format / Ανάλυση: Το comics θα πρέπει να έχει ανάλυση 300 dpi, color mode CMYK, format pdf ή tif και απαραίτητα να επισυνάπτεται και ένα αρχείο jpg σε χαμηλή ανάλυση έως 1 MB για χρήση web. Προαιρετικά, η κάθε πρόταση μπορεί να συνοδεύεται με ένα σύντομο κείμενο επεξήγησης / υποστήριξης της ιδέας. Δικαίωμα συμμετοχής στο Διαγωνισμό έχουν όλοι οι έφηβοι της Ελλάδας από 11 έως και 17 ετών εφόσον καταθέσουν την πρόταση τους εντός της χρονικής προθεσμίας. Για την κρίση της Κριτικής Επιτροπής θα ληφθεί υπ’ όψη ο βαθμός προσέγγισης στους ακόλουθους τεθέντες στόχους, οι οποίοι έχουν ισοδύναμη βαρύτητα: τα αισθητικά χαρακτηριστικά της πρότασης, η συμβολή στην προώθηση των μηνυμάτων του φετινού Π.Κ. όπως αυτά προκύπτουν από το δημιουργικό σκεπτικό , η καλλιτεχνική πρωτοτυπία της πρότασης. Ο γνωστός Πατρινός κομίστας Γιώργος Μελισσαρόπουλος θα είναι στην επιτροπή του διαγωνισμού Τα τρία comics που θα επιλέξει η κριτική επιτροπή του διαγωνισμού θα λάβουν τιμητικές διακρίσεις-βραβεία . Παράλληλα στο πρώτο νικητή θα δοθούν τα δύο τεύχη του συλλεκτικού comics «Ο Κρυμμένος Θησαυρός των εντόμων» του Πατρινού δημιουργού comics Γιώργου Μελισσαρόπουλου. Στο δεύτερο και τρίτο νικητή θα δοθούν αναμνηστικά δώρα από το πωλητήριο της Κ.Ε.ΔΗ.Π. Καρναβάλι Πάτρας. Όλοι οι συμμετέχοντες θα λάβουν στα email τους ένα αναμνηστικό ευχαριστήριο σκίτσο για την συμμετοχή τους. Όλα τα έργα των συμμετεχόντων θα παρουσιαστούν ψηφιακά στην επίσημη ιστοσελίδα της ΚΕΔΗΠ – Καρναβάλι Πάτρας carnivalpatras.gr σε έκθεση online, ξεκινώντας την περίοδο του καρναβαλιού. Όλα τα έργα θα παραμείνουν εκεί όσο υπάρχει η σελίδα, ως καταγραφή. Τα έργα θα κριθούν από μια τριμελή κριτική επιτροπή δημιουργών comics. Η τριμελής κριτική επιτροπή του διαγωνισμού αποτελείται από τους Γιώργο Μελισσαρόπουλο (σκιτσογράφο/animator, με συνεργασίες σε Ελλάδα και εξωτερικό, www.meliss.gr), Άκη Μελάχρη (σκιτσογράφο/animator, βασικός συνεργάτης των εκδόσεων ΑΓΚΥΡΑ, www.toonmel. com) και Νικόλα Στεφαδούρο (σκιτσογράφο, με εμπειρία στη διδασκαλία και πλήθος συνεργασιών, www.stefadouros.gr). Xρέη γραμματέως της επιτροπής θα εκτελέσει η υπάλληλος Κ.Ε.ΔΗ.Π. Καρναβάλι Πάτρας κα Βασιλική Κουράτου. Πηγή
  18. Πολλά από τα πρώτα της Marvel και της DC, οι περισσότερες ιστορίες του Μπλεκ και τα περισσότερα Ντίσνεϊ (εδώ θα πέσουν κάποιοι να με φάνε ), το "Κάμα Σούτρα" του Μανάρα, το "Κόκκινο Φίδι", ένα μάνγκα, που ούτε καν θυμάμαι το δημιουργό, το Arhian, το Niourk, πολλά, πάρα πολλά.
  19. Γενικά, αγοράζω, ό,τι είναι από δημιουργούς που ξέρω και μου αρέσουν ή κόμικς για τα οποία διάβασα ή άκουσα καλά λόγια ή μου έκαναν εντύπωση για κάποιο λόγο. Δεν θα κρύψω, ότι ορισμένες φορές έχω αγοράσει κόμικς για λόγους νοσταλγίας, αλλά αυτά δεν είναι πολλά. Επίσης, κατά τη διάρκεια των περιηγήσεών μου σε παζάρια κτλ. έχω βρει αρκετά κόμικς σε πολύ χαμηλή τιμή και τα έχω πάρει, χωρίς να ξέρω τι ακριβώς είναι. Μέχρι στιγμής, έχω δώσει μόνο τα διπλά μου. Κάποια τα έχω πουλήσει (αυτά είναι τα λιγότερα), κάποια τα έχω ανταλλάξει, κάποια τα έχω χαρίσει. Δεν έχω μπει ακόμη στη διαδικασία να κάνω εκκαθάριση στη βιβλιοθήκη των κόμικς μου. Η αλήθεια είναι, ότι κρατώ - για την ώρα - και κόμικς, που έχω διαβάσει και δεν μου άρεσαν καθόλου!
  20. Μια από τα ίδια και για μένα....
  21. Προσωπικά, έχω διαβάσει τα 4 πρώτα τεύχη, αυτά που είχαν βγει στα ελληνικά. Κρίνοντας από αυτά, υπάρχουν πολύ καλύτερα πράγματα να διαβάσει κανείς.
  22. Μια κασέτα, μια ιστορία Γιάννης Κουκουλάς Ο στρατιώτης Τάσος Ζαφειριάδης αφηγείται τη δική του ιστορία από τον ελληνοϊταλικό πόλεμο ως μέλος του 67ου Συντάγματος Πεζικού στο μέτωπο της Αλβανίας. Ο εγγονός του Τάσος Ζαφειριάδης την απομαγνητοφωνεί και, μένοντας πιστός στην αφήγηση, την κάνει σενάριο. Και ο Θανάσης Πέτρου της δίνει εικόνα συνθέτοντας μια μοναδικά και πρωτότυπα τεκμηριωμένη ανθρώπινη περιπέτεια. Χωράει μια ολόκληρη ιστορία, αυτή του ελληνοϊταλικού πολέμου στο τέλος του 1940 και τους πρώτους μήνες του 1941, σε μια κασέτα 60 λεπτών; Και μπορούν όλα όσα αφηγείται ένας στρατιώτης της εποχής 45 χρόνια μετά μπροστά σε ένα κασετοφωνάκι να μεταφερθούν σε κόμικς χωρίς να αλλοιωθεί το περιεχόμενο και το νόημα, χωρίς να υποτιμηθούν κάποια γεγονότα ή να υπερτονιστούν κάποια άλλα; Η απάντηση δεν είναι εύκολη. Αλλά το αποτέλεσμα της προσπάθειας του Τάσου Ζαφειριάδη και του Θανάση Πέτρου είναι εντυπωσιακό. Είναι μια απόδειξη του πόσο αναγκαία είναι η καταγραφή της Ιστορίας από πολλαπλές πηγές, από αυτόπτες μάρτυρες, από ανθρώπους που την έζησαν και τη μετέφεραν στις επόμενες γενιές και όχι μόνο από επαγγελματίες ιστορικούς. «Το κόμικς αυτό βασίζεται σε μια αφήγηση ηχογραφημένη σε μια κασέτα 60 λεπτών. Την ηχογράφηση έκανε το 1985 η ξαδέρφη μου Καντιφένια, έφηβη τότε, χωρίς εξειδικευμένες γνώσεις και δίχως να κατευθύνει πρακτικά την αφήγηση με προκαθορισμένες ερωτήσεις. Το θετικό είναι ότι έχουμε μια ροή αφήγησης ζωντανή και “αυτόματη”, η οποία στέκεται σε αυτά που υποκειμενικά ο αφηγητής θεωρεί σημαντικότερα ή έχει πιο έντονες αναμνήσεις απ’ αυτά. Το αρνητικό είναι ότι για πολλά γεγονότα θα θέλαμε πιθανώς να γνωρίζουμε περισσότερες λεπτομέρειες και δεν δίνεται ίσως συνολικότερη εικόνα του μετώπου, αλλά είναι πια πολύ αργά για διευκρινίσεις» εξηγεί ο Τάσος Ζαφειριάδης στο εκτενές επίμετρό του στο νέο του βιβλίο με τίτλο «Ξημέρωσε ο Θεός τη μέρα», που κυκλοφόρησε πριν από λίγες μέρες από τις εκδόσεις Πατάκη. Ο τίτλος φυσικά είναι παρμένος από τα λόγια του παππού του συγγραφέα και συνονόματού του, που αφηγείται σαν ποταμός όλα όσα θυμάται από το μέτωπο ξεκινώντας πολλές μέρες της ιστορίας του μ’ αυτές ακριβώς τις λέξεις, «ξημέρωσε ο Θεός τη μέρα». Ο «αφηγητής» Τάσος Ζαφειριάδης, πρωταγωνιστής του βιβλίου και πρωτίστως ένας από τους πρωταγωνιστές των απαρχών ενός πολέμου πέθανε πέντε χρόνια μετά την ηχογράφηση, αλλά ο συγγραφέας και δημιουργός κόμικς Τάσος Ζαφειριάδης δεν άφησε την ιστορία του να ξεχαστεί. Απομαγνητοφώνησε την κασέτα κι έπιασε δουλειά. «Βέβαια, δεν μπόρεσα όλα να σας τα πω, γιατί πέρασαν και χρόνια σαράντα…» λέει με απολογητικό ύφος ο παππούς, αλλά αναλαμβάνει να συμπληρώσει τα κενά ο εγγονός: «Με στόχο το τελικό κείμενο να είναι όσο πιο ακριβές γίνεται, ελέγχθηκαν όλα τα πραγματολογικά στοιχεία, όπως τα τοπωνύμια, οι ημερομηνίες, οι αριθμοί των ταγμάτων και των άλλων σχηματισμών, και έγινε σύγκριση των δράσεων με αυτές που αναφέρονται στις βιβλιογραφικές πηγές και στο αρχείο του ΓΕΣ/ΔΙΣ. […] Τα περισσότερα λάθη διορθώθηκαν σιωπηρά, ενώ για όσα στοιχεία υφίσταται αμφιβολία ή θεώρησα ότι χρειάζεται διευκρίνιση, υπάρχει σχετική σημείωση. Μη δοθεί όμως η εντύπωση ότι η αφήγηση βρίθει λαθών – το αντίθετο. Επιβεβαιώθηκε πολλαπλώς από τη σχετική βιβλιογραφία και συχνά με απροσδόκητους τρόπους και σε σημεία που θα θεωρούσε κανείς αρχικά ασήμαντα. Μερικά παραδείγματα: η συνειδητοποίηση ότι οι “Ιταλικές Παράγκες” ήταν όντως τοπωνύμιο σε χρήση και όχι μόνο κυριολεκτική περιγραφή του παππού μου. Η βαθμιδωτή υφή που παρουσιάζει ακόμα σε δορυφορική άποψη λόφος βορειοδυτικά του Πόγραδετς, τον οποίο ο παππούς μου χαρακτηρίζει “αμπελοσπαρμένο”, αν και σήμερα δεν καλλιεργείται, η οποία περιγράφεται επίσης και στα αρχεία του ΔΙΣ. Οι χαρακτηριστικές πλάκες των πετρωμάτων στο Ύψωμα 731 που αναφέρει ότι χρησιμοποίησαν στην κατασκευή του πολυβολείου». Η ιστορία ξεκινά λίγο έξω από τη Θεσσαλονίκη, όταν φτάνουν τα νέα της «γενικής επιστράτευσης» και της κήρυξης του πολέμου από τους Ιταλούς. Ο Τάσος Ζαφειριάδης παρουσιάζεται και με το τρένο μεταφέρεται στο Κιλκίς. Με μια υπέροχη προφορικότητα που έχει διατηρηθεί ακέραια σχεδόν στο σύνολο του βιβλίου αφηγείται: «Ξημέρωσε η μέρα, την άλλη μέρα οπ! Βρίσκω και το θείο σου τον Τάσο, του Ζαφειράκου του μπαμπά, που σήμερα δε ζει. Και οι δυο, μαζί πια και με άλλους πολλούς πατριώτες, μας βάλαν να κοιμόμαστε σε μια εκκλησιά. Υστερα από δυο μέρες μας έδωσαν οπλισμό. Εμένα μ’ έδωσαν πολυβόλο, Hotchkiss, και έγινα πολυβολητής. Ο Τάσος, ο ξάδερφός μου, γεμιστής. Μας κάνουν μια άσκηση εκεί για να εκπαιδευτούμε λίγο στο πολυβόλο κι έτσι περιμέναμε τώρα την ημέρα και την ώρα για να ξεκινήσουμε για την Αλβανία. Για το Μέτωπο». Η συνέχεια της Ιστορίας του Β' Παγκοσμίου Πολέμου είναι λίγο-πολύ γνωστή από τα επίσημα βιβλία, από μελέτες και αρχεία, από τις ταινίες, από απομνημονεύματα και ντοκουμέντα. Η ανθρώπινη ιστορία όμως, όπως την αφηγείται ο Τάσος Ζαφειριάδης κι όπως την έζησαν οι φαντάροι στο μέτωπο, είναι μια μονάκριβη, ασύγκριτα σπουδαία μαρτυρία. Η ατέλειωτη πεζοπορία από το Κιλκίς μέχρι τα σύνορα με την Αλβανία, τα γεύματα που γίνονταν όλο και μικρότερα, οι διανυκτερεύσεις μέσα στα χιόνια, στην υγρασία, στο κρύο, η φιλοξενία αλλά και η καχυποψία στα χωριά μέχρι τον τελικό προορισμό, τα βραχώδη βουνά, η αβεβαιότητα, ο φόβος καταγράφονται σχετικά αποστασιοποιημένα λόγω του χρόνου που έχει περάσει αλλά κυρίως λόγω των όσων θα ακολουθήσουν. Γιατί τον Δεκέμβριο του 1940 οι φαντάροι αρχίζουν τις μάχες σώμα με σώμα, σφαίρες και οβίδες σφυρίζουν πάνω απ’ τα κεφάλια τους. Δεν ήταν ασκήσεις πια, αλλά πόλεμος. Αντεπιθέσεις, υποχωρήσεις, έφοδοι, κακουχίες, τραυματίες, νεκροί, «η πρώτη κακιά μέρα της μάχης της 9ης Δεκεμβρίου του 1940». Για τη συνέχεια ο εγγονός Τάσος Ζαφειριάδης, μετά τα τόσα χιουμοριστικά του κόμικς («Σπιφ και Σπαφ», «Ο Κυρ Κονγκ και άλλες Ιστορίες» κ.ά.), τα μυθοπλαστικά του σενάρια με αφορμές πραγματικά γεγονότα ή την ίδια την Ιστορία («Γρα Γρου», «Ψηφιδωτό» κ.ά.), τους κατ’ ουσίαν φιλοσοφικούς πειραματισμούς του πάνω στη φύση της τέχνης των κόμικς («Σκορποχώρι»),κάνει μια σπάνια δουλειά που τη διανθίζει με χάρτες, ιστορικά στοιχεία, αποτυπώματα αρχείων και δεδομένων. Όλα μετά από ενδελεχή μελέτη, μέρος της οποίας παρουσιάζεται στο τέλος του βιβλίου όπου επεξηγούνται πολλές λεπτομέρειες και παρατίθενται φωτογραφίες, ταυτότητες, στρατιωτικοί κατάλογοι, φύλλα πορείας, έγγραφα, ακόμα και προσωπικά γράμματα και σημειώματα του παππού Ζαφειριάδη. Στο αποτέλεσμα παίζει καθοριστικό ρόλο η τεράστια συμβολή του Θανάση Πέτρου. Με την τεράστια εμπειρία του ο Πέτρου, μεταξύ άλλων και δάσκαλος των κόμικς στον ΑΚΤΟ, παραλαμβάνει ένα τεράστιο και πολυεπίπεδο υλικό και το εικονοποιεί συναρπαστικά. Έχοντας υπογράψει πρόσφατα τα σενάρια και τα σχέδια σε δύο σπουδαία βιβλία για τη νεότερη ελληνική Ιστορία («Οι όμηροι του Γκαίρλιτς» και «1922, Το τέλος ενός ονείρου»), με τις συνεργασίες του με το Δημήτρη Βανέλλη πάνω στη μεταφορά σε κόμικς πολλών λογοτεχνικών έργων («Το Παραρλάμα και άλλες Ιστορίες του Δημοσθένη Βουτυρά», «Το Γιούσουρι και άλλες Φανταστικές Ιστορίες» κ.ά.), με τη συμμετοχή του στο «Λεξικό της Κρίσης» στο Καρέ Καρέ, με τα τόσα βιβλία που έχει φιλοτεχνήσει είτε μόνος του είτε σε συνεργασία με συγγραφείς και σεναριογράφους, ο Πέτρου έχει αποδείξει ότι μπορεί να φέρει εις πέρας ακόμα και το πιο δύσκολο εγχείρημα. Στο «Ξημέρωσε ο Θεός τη μέρα» αυτό γίνεται φανερό από τις πρώτες εικόνες. Τα βροχερά τοπία στην Αλβανία, τα χιόνια και οι μαυρισμένοι ουρανοί, η παγωμένη, σιωπηλή μουντάδα της αναμονής, οι εκρήξεις που πότε είναι μακρινές, ως ακίνδυνοι «λεκέδες» στο χαρτί, και πότε πλησιάζουν και νομίζεις πως τις ακούς, εικονογραφούνται υποδειγματικά. Πάνω απ’ όλα όμως αποδίδονται ιδανικά τα συναισθήματα του πρωταγωνιστή, οι εκφράσεις του, η προϊούσα απογοήτευση, η αισιοδοξία που δίνει τη θέση της στην ανασφάλεια όσο το στράτευμα και η συλλογική ψυχολογική κατάσταση βυθίζονται στην «καρδιά του σκότους». Σε τέτοιες πρωτότυπες τεκμηριωτικές πρακτικές όπως αυτή των Ζαφειριάδη και Πέτρου έχουν προβεί πολλοί δημιουργοί κόμικς τα τελευταία χρόνια. Συνήθως όμως για γεγονότα της πιο πρόσφατης Ιστορίας ή για πολέμους, κρίσεις και τραγωδίες στις οποίες οι ίδιοι οι δημιουργοί έγιναν μάρτυρες. Από τους πρωτοπόρους αυτής της μεθόδου ήταν ο Art Spiegelman με το «Maus», μια μετα-μυθοπλαστική αφήγηση πάνω στις ηχογραφημένες μαρτυρίες του επιζήσαντα από το Ολοκαύτωμα Εβραίου πατέρα του. Ο Spiegelman μάλιστα, χρόνια μετά το πολυβραβευμένο έργο του, κυκλοφόρησε το «Metamaus» επεξηγώντας τον τρόπο εργασίας του και ενθέτοντας μέρος του πλούσιου υλικού του, τμήμα του οποίου ήταν οι ίδιες οι συνομιλίες του με τον πατέρα του. Με έναν ανάλογο μηχανισμό φιλοτεχνούν οι Ζαφειριάδης και Πέτρου ένα υπέροχο βιβλίο, που είναι δύσκολο να καταταχθεί καθώς ισορροπεί ανάμεσα στην Ιστορία, το ντοκουμέντο, τα απομνημονεύματα, τη μυθοπλασία, την τεκμηρίωση. Κι όλα αυτά με τις μοναδικές δυνατότητες που προσφέρει η γλώσσα των κόμικς όταν χρησιμοποιείται με δεξιοτεχνία. Πηγή
  23. Παράτα τους ψυχαναγκασμούς σου και πιάσε αυτό το κόμικ, είναι απλά αριστούργημα, όπως γράφει και ο @Beefheart. Και δεν χρειάζεται να έχεις διαβάσει το Astro Boy, για να το καταλάβεις ή να το εκτιμήσεις.
×
×
  • Create New...