Jump to content

leonidio

Founders/Moderator
  • Posts

    1,477
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    53

Everything posted by leonidio

  1. Επιτέλους, το αγόρασα και το διάβασα. Συμφωνώ με την πολύ ωραία παρουσίαση του @Jonasκαι ιδιαίτερα με το σχόλιο, ότι είναι μια έκδοση με ιδιαίτερη σημασία. Εξαιρετικό σχέδιο από τον @Klimis και πολύ σαρκαστικό σενάριο από το Γιώργο Βακάκη. Σύντομη και περιεκτική ιστορία με νοήματα, αλλά όχι διδάγματα. Κατά τα άλλα, θαυμάζω τους δύο δημιουργούς, που είναι αθεράπευτα αισιόδοξοι για το μέλλον της ανθρώπινης φυλής και θεωρούν, ότι ένας φασίστας μπορεί σε λίγο καιρό με την κατάλληλη διαπαιδαγώγηση να γίνει ανθρώπινο ον. Με απόλυτη ειλικρίνεια, εύχομαι με όλη τη δύναμη της ψυχής μου να έχουν δίκιο. Ακριβώς αυτό!
  2. Το διάβασα και εγώ και συμφωνώ σε όλα με την εξαιρετική παρουσίαση του @DreddΕντυπωσιακό σχέδιο, αλλά μάλλον προσχηματικό σενάριο. Πιστεύω, ότι θα ασχοληθούμε ξανά στο μέλλον με το δημιουργό, ο οποίος δίνει πάρα πολλές υποσχέσεις για τη συνέχεια. Να επισημάνω, επίσης, με αφορμή ένα πολύ λογικό σχόλιο, ότι ήταν το πιο τίμιο φανζίν του φετινού Comicdom, από όλα όσα αγόρασα εγώ τουλάχιστον, σε σχέση ποσότητας και τιμής.
  3. @Θρηνωδός Συμφωνώ σχεδόν με όλα όσα γράφεις και τα γράφεις πολύ σωστά. Μόνο μια παρατήρηση, βασισμένη στη δική μου, μακρά εμπειρία ψαξίματος: ο Βίος και η Πολιτεία δεν είναι τόσο σπάνια, αλλά εύκολα πλέον δεν τα λες. Κάποτε και όχι πολλά χρόνια πριν, τα έβρισκες εύκολα και σε φυσιολογικές τιμές, Τώρα όμως, ξεκινάνε από 200 ευρώ και φτάνουν ως.... , όπως φαίνεται και στο σύνδεσμο: https://metabook.gr/books/o-vios-kai-i-politia-toy-skroytz-mak-ntak-rosa-don-18565 Οι τόμοι 4 και 5 της Βιβλιοθήκης Κόμιξ, όμως είναι σαφώς πολύ πιο δύσκολο να βρεθούν. Μέχρι πρότινος έβρισκες τους υπόλοιπους σε εξαιρετικές τιμές (8 ευρώ τον έναν τους είχαν στο τελευταίο παζάρι βιβλίου στην Κλαυθμώνος το 2020). Φοβάμαι όμως, ότι σε λίγο καιρό θα είναι κι αυτοί δυσεύρετοι. Οι 4 και 5 έχουν εξαντληθεί εδώ και χρόνια.... Δεν ξέρω, εάν πρόκειται για τεχνητή έλλειψη, αλλά νομίζω πώς όχι. Από την στιγμή, που έχει κλείσει η εκδοτική και δεν υπάρχει περίπτωση ανατύπωσης στο ορατό μέλλον, οι τιμές τραβούν την ανηφόρα, εκτός εάν κάπου βρεθεί ένα απόθεμα που δεν έχει πουληθεί και έχει ξεμείνει (δεν είναι απίθανο, έχει ξανασυμβεί). Δυστυχώς, το σε πόσα αντίτυπα είχε εκδοθεί κάτι κάποτε, δεν παίζει κανένα ρόλο. Εφόσον τα αντίτυπα δεν ανανεώνονται και οι άνθρωποι που το θέλουν αυξάνονται, βλέπουμε αυτά τα φαινόμενα. Προσφορά και ζήτηση, όπως πολύ σωστά το έγραψες στην αρχή.... Θέλω να πιστεύω, ότι είναι σαφές από όσα έγραψα, πως θεωρώ κι εγώ τις τιμές πώλησης εξωπραγματικές και δείγμα νεοελληνικής αρπαχτής. Δυστυχώς, στην Ελλάδα ο καθένας νομίζει, ότι θα πλουτίσει ή θα πάει διακοπές στις Μπαχάμες πουλώντας ένα βιβλίο (όχι απαραίτητα κόμικ - κλασικότερο παράδειγμα όλων, το συγκεκριμένο βιβλίο).
  4. Την επόμενη εβδομάδα με την "Εφημερίδα των Συντακτών" ο πρώτος τόμος του "Μόμπι Ντικ", κόμικ του 2014 σε σενάριο Olivier Jouvray και σχέδιο Pierre Alary. Πρόκειται για αυτό εδώ. Πιθανόν να το δούμε σε τρεις δόσεις, ίσως όμως και σε δύο....
  5. Εμένα μου αρέσει του King Spawn περισσότερο, αλλά και του Gunslinger Spawn είναι εντυπωσιακό!! Κι εγώ θα αντισταθώ στον πειρασμό Ναι, ναι, ναι....
  6. until
    ΠΡΟΒΟΛΕΣ Δημοτικός Κινηματογράφος Κήπος Δευτέρα 13/9: Μικρού μήκους ταινίες animation Τρίτη 14/9: «Mediterranima» - Ειδικό αφιέρωμα animation στην Ελλάδα, την Ιταλία και την Κύπρο Τετάρτη 15/9: Αφιέρωμα στο σύγχρονο πολωνικό animation Πέμπτη 16/9: Μικρού μήκους ταινίες απ’ όλο τον κόσμο Παρασκευή 17/9: «Wolfwalkers» (κατάλληλο για παιδιά - με ελληνικούς υπότιτλους) Σάββατο 18/9: Οι καλύτερες ταινίες του Chaniartoon 2021 και live ψηφοφορία του κοινού για το «Βραβείο Κοινού 2021» Κυριακή 19/9: Μικρού μήκους ταινίες απ’ όλο τον κόσμο Ολες οι προβολές αρχίζουν στις 21.00 ΕΚΘΕΣΕΙΣ Κέντρο Αρχιτεκτονικής Μεσογείου Η θεματική μεγάλη έκθεση κόμικς του φετινού φεστιβάλ έχει θέμα της την «(Αν)ισότητα» και συμμετέχουν δεκάδες δημιουργοί ενώ παράλληλα θα πραγματοποιηθεί έκθεση σκίτσου, εικονογράφησης και κόμικς Ελλήνων καλλιτεχνών (Κυριακή 19/9 - Τρίτη 28/9 από τις 11.00 ώς τις 23.45 καθημερινά). Στον ίδιο χώρο του Κέντρου Αρχιτεκτονικής Μεσογείου θα λειτουργεί καθημερινά ο διαδραστικός τοίχος Επαυξημένης Πραγματικότητας, θα εξελίσσονται παιχνίδια εικονικής πραγματικότητας και θα παρουσιάζονται εμβυθιστικές εμπειρίες αλλά και ταινίες μικρού μήκους εικονικής πραγματικότητας. ARTISTS ALLEY Πλατεία Κατεχάκη Το τριήμερο από την Παρασκευή 24/9 έως την Κυριακή 26/9 (11.30 - 23.45) 45 καλλιτέχνες παρουσιάζουν τα νέα αλλά και παλαιότερα έργα τους (κόμικς, εικονογραφήσεις, prints, πόστερ, fanzines κ.ά.), συνομιλούν με τους επισκέπτες έχοντας άμεση επαφή μαζί τους, υπογράφουν τις δουλειές τους και γενικότερα επιχειρούν να εγκαθιδρύσουν και πάλι μια σχέση εγγύτητας με το κοινό μετά την οδυνηρή εμπειρία της «κοινωνικής αποστασιοποίησης» και τις επιπτώσεις της στην τέχνη. Συμμετέχουν οι: Θεμιστοκλής Λιονέτης, Παναγιώτης Λιακός, Zgur, Αλέξης Κιτσονίδης, Αλέξια Οθωναίου, Θανάσης Πετρόπουλος, Αντώνης Βαβαγιάννης, Νίκος Καμπασελέ, Βασίλης Πατσουράκης, Γεωργία Τόκα, Λεωνίδας Στιβάκτης, Γεώργιος Κομιώτης, Θάνος Κυρατζής, Χρυσαυγή Σακελλαροπούλου, Δανιήλ Γουδέλης, Δημήτρης Αβραμόπουλος, Κωνσταντίνος Αθανασόπουλος, Βίβιαν Τερζοπούλου, Φίλιππος Ντεγίδης, Μίριαμ Μεταξά, Σοφία Γεωργιάδη, Ανδρέας Αντώνος, Τάσος Μαραγκός, Ιωσήφ Φαντέλ, Μάρκος Ευλογημένος, Παύλος Πιτούλιας, Κάμαρης, Φώτης Τσελεπατιώτης, Κωνσταντίνος Πρόβης, Κατερίνα Αγνάντη, Κωνσταντίνος Τσιάμης, Ροζάννα Χαζάπη, Ιωάννης Τσουμπρής, Κώστας Δρακούλης, Ιάσονας Μπολιεράκης, Τάσος Αναστασιάδης, Κάλλη Ντολτσέτη, Ζωή Ζαχοπούλου, Αννα Αντωνιάδη, Μαγδαληνή Βεντούρη, Νικόλαος Βεντούρης, Ειρήνη Κουρτικάκη, Ρόζα Τσιάντα, Νιόβη Φωτοπούλου, Βασίλης Κουκουτσίδης. Στον χώρο του artists alley, το «παρών» θα δώσουν και οι εκδόσεις Jemma Press με όλες τις νέες κυκλοφορίες τους. ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ Εργαστήριο Σκίτσου Χανίων ▪ «Πώς να μετατρέψετε οποιοδήποτε γραφείο σε ένα εργαστήριο: Η τεχνολογία του Laser Cutter για δημιουργούς», με τους NomadTeach (Τρίτη 14/9). ▪ «Το λαϊκό παραμύθι και η αφήγησή του» με τη Λιλή Λαμπρέλλη (Σάββατο 18/9). ▪ «Η λειτουργία του σκηνικού στη λογοτεχνική ιστορία» με την Κατερίνα Νανούρη (Κυριακή 19/9). ▪ «Συν-δημιουργώντας το νόημα στα βιβλία χωρίς λέξεις» με τη Μαριάννα Μίσιου (Τρίτη 21/9). ▪ «Η αφήγηση στα video games» με την Ελίνα Ροϊνιώτη (Τρίτη 21/9). ▪ «Κόμικς και διδασκαλία της Ιστορίας» με τον Αντώνη Βαβαγιάννη (Πέμπτη 23/9). ▪ «Unreal Development» με την Dahouse Studio (Πέμπτη 23/9). ▪ «Δημιουργώντας σαν ομάδα - Πώς να κάνετε κόμικς σαν ομάδα» με τον Θάνο Κυρατζή και τον Στέλιο Πλιάτσικα (Παρασκευή 24/9). ▪ «Animal Cartoonification (Character Design Workshop)» με τον Κώστα Δρακούλη (Παρασκευή 24/9). ▪ «Εργαστήριο Κόμικς» με τον Soloup (Σάββατο 25/9). ▪ «Βασικά σχεδιαστικά στιλ του tattoo και βασικές αρχές tattoo» με τον Ιωσήφ Φαντέλ (Κυριακή 23/9). ▪ «Περί κούκλας… ο λόγος» με τον Φαίδωνα Σοφιανό (θα πραγματοποιηθεί ψηφιακά μέσω zoom την Τετάρτη 15/9). ▪ «Το game design σήμερα» με τον Γιώργο Λουκάκη και φοιτητές του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας (θα πραγματοποιηθεί ψηφιακά μέσω zoom τη Δευτέρα 20/9). ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΔΡΑΣΕΙΣ ▪ Παρουσίαση βιβλίου «Το γέλιο του βατράχου». Θα μιλήσουν: Λίλη Λαμπρέλη, Φώτης Δούσος, Παραμυθάδες των Χανίων (Παρασκευή 17/9, 19.30, Στούντιο «Οξω Νου»). ▪ Παρουσίαση - εργαστήριο «Ο Μονόκερος» με τον Σπύρο Γιαννακόπουλο (Σάββατο 18/9, 11.00, Παιδική Βιβλιοθήκη Δήμου Χανίων). ▪ Ομιλία - παρουσίαση «Οι εφαρμοσμένες τέχνες, από την εκπαίδευση στην πράξη»: «Animation/VFX»: Αντώνης Καρακούντας - DaHouse Studio, «Game Design»: Νικόλαος Λαρίν - Pixel Reing, «Βουβά Graphic Novels»: Μαριάννα Μίσιου, «Εκπαίδευση με κόμικ»: Κέλλυ Δασκαλά, «Οι χαλικούτηδες σε comic»: Αντώνης Αθανασάκης, Δημήτρης Παπαφράγκος, Παυλίνα Μπαϊλάκη, «Kickstarter στην Ελλάδα»: Ελένη Ροϊνιώτη, «Kickstarter στον τομέα του comic»: Θάνος Κυρατζής (Τετάρτη 22/9, 20.00, πλατεία Κατεχάκη). ▪ Παρουσίαση των κόμικς «Η γυναίκα με τα τραπουλόχαρτα» της Αλέξιας Οθωναίου και «Diabolik» (Ανθολογία). Θα μιλήσουν η δημιουργός Αλέξια Οθωναίου και ο Λευτέρης Σταυριανός (Πέμπτη 23/9, 20.00, πλατεία Κατεχάκη). ▪ Παρουσίαση του graphic novel του Soloup «’21: Η μάχη της πλατείας». Θα μιλήσουν: Αντώνης Νικολόπουλος - Soloup, Θεόδωρος Εσπίριτου, Ηλίας Κολοβός. Συντονίστρια: Μαριάνθη Λιάπη (Παρασκευή 24/9, 19.30, Θέατρο στον Προμαχώνα San Salvatore). 5ο Διεθνές Φεστιβάλ Κόμικς και Animation Chaniartoon στα Χανιά Πότε: Δευτέρα 13 - Τρίτη 28 Σεπτεμβρίου Πού: Δημοτικός Κινηματογράφος Kήπος, Κέντρο Αρχιτεκτονικής Μεσογείου, πλατεία Κατεχάκη, Στούντιο «Οξω Νου», Παιδική Βιβλιοθήκη Δήμου Χανίων, Θέατρο στον Προμαχώνα San Salvatore Είσοδος ελεύθερη Πλήρες πρόγραμμα και για εγγραφή στα εργαστήρια: www.chaniartoonfest.gr Πηγή
  7. Κόμικς και κινούμενα σχέδια στα Χανιά Γιάννης Κουκουλάς Προβολές ταινιών animation μικρού και μεγάλου μήκους από διάφορες χώρες και σχολές, θεματικές εκθέσεις, εργαστήρια, ομιλίες, παρουσιάσεις, artists alley και πολλά ακόμα περιλαμβάνει το 5ο Διεθνές Φεστιβάλ Κόμικς και Animation «Chaniartoon», που ξεκινά τη Δευτέρα στα Χανιά και συνεχίζεται μέχρι τις 28 Σεπτεμβρίου Δεν κουραζόμαστε να το λέμε και να το γράφουμε. Το τέλος της καραντίνας και των παράλογων απαγορεύσεων σε καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, εκθέσεις κ.λπ. σήμανε συναγερμό σε διοργανωτές, καλλιτέχνες και κοινό που προσπαθούν τους τελευταίους μήνες να αναπληρώσουν το χαμένο έδαφος. Μετά την έκθεση κόμικς Ελλήνων καλλιτεχνών με τίτλο «Σημείο Συνάντησης» στην Καλαμάτα, το φεστιβάλ LA Comics στη Λάρισα, την παρουσίαση του συνεργατικού flip comic «Ο Μαρίνος Ρούσος θα παίξει την τρομπέτα του» στη Σύρο και το 15ο Φεστιβάλ του Comicdom, που ξεκίνησε χθες και ολοκληρώνεται αύριο στην Ελληνοαμερικανική Ενωση και στην πλατεία Κλαυθμώνος, σειρά παίρνουν τα Χανιά με ένα φεστιβάλ που συνδυάζει κόμικς, κινούμενα σχέδια και πολλές ακόμη εκφράσεις της καλλιτεχνικής δημιουργίας, της σύγχρονης τεχνολογίας και της ποπ κουλτούρας. Μεταξύ άλλων, οι επισκέπτες του 5ου Chaniartoon από τις 13 ώς τις 28 Σεπτεμβρίου θα έχουν την ευκαιρία να δουν πολλά κόμικς και ταινίες animation, να παρακολουθήσουν συζητήσεις, εκδηλώσεις και εκθέσεις για το σκίτσο, την εικονογράφηση, το game design, τις 3D εφαρμογές, την επαυξημένη και την εικονική πραγματικότητα, το παραμύθι, το τατουάζ κ.ά. Οπως περιγράφουν και οι διοργανωτές του Chaniartoon, περιχαρείς που φέτος θα έχουν τη δυνατότητα να πραγματοποιήσουν το σύνολο των εκδηλώσεών τους με φυσική παρουσία του κοινού και όχι εξ αποστάσεως ή μέσω διαδικτυακής συμμετοχής, τα Χανιά είναι έτοιμα για το μεγάλο come back: «Βρισκόμαστε μόλις μια ανάσα πριν οι ποικίλες δράσεις της 5ης διοργάνωσης Chaniartoon πάρουν σάρκα και οστά στα Χανιά. Στα Χανιά που έχουν να προσφέρουν και να δείξουν πως δεν τελειώνουν στον τουρισμό. Στα πολιτιστικά Χανιά, στο φεστιβάλ του μετα-καλοκαιριού, μια κι ο Σεπτέμβρης συνηθίζει να μας αποζημιώνει με ήλιο και δροσιά. Το Chaniartoon, λοιπόν, τον Σεπτέμβριο γίνεται πέντε ετών. Αυτό το καλλιτεχνικό παιδί σιγά σιγά μεγαλώνει, ενώ έχει ήδη αποκτήσει τη δική του ταυτότητα και φωνή. Είναι, μάλιστα, πολύ ενθαρρυντικό και συγκινητικό που μετά από πέντε ολόκληρα χρόνια υπάρχει κόσμος, τόσο θεατές όσο και καλλιτέχνες, που το περιμένουν και ανυπομονούν να ζήσουν την εμπειρία. Εχει προκύψει έτσι ένας δημιουργικός παλμός για την πόλη των Χανίων, που σιγά σιγά επεκτείνεται και εκτός Ελλάδας». Από το πλούσιο πρόγραμμα του Chaniartoon ξεχωρίζουν τα εξής: ΠΡΟΒΟΛΕΣ Δημοτικός Κινηματογράφος Κήπος Δευτέρα 13/9: Μικρού μήκους ταινίες animation Τρίτη 14/9: «Mediterranima» - Ειδικό αφιέρωμα animation στην Ελλάδα, την Ιταλία και την Κύπρο Τετάρτη 15/9: Αφιέρωμα στο σύγχρονο πολωνικό animation Πέμπτη 16/9: Μικρού μήκους ταινίες απ’ όλο τον κόσμο Παρασκευή 17/9: «Wolfwalkers» (κατάλληλο για παιδιά - με ελληνικούς υπότιτλους) Σάββατο 18/9: Οι καλύτερες ταινίες του Chaniartoon 2021 και live ψηφοφορία του κοινού για το «Βραβείο Κοινού 2021» Κυριακή 19/9: Μικρού μήκους ταινίες απ’ όλο τον κόσμο Όλες οι προβολές αρχίζουν στις 21.00 «Η γυναίκα με τα τραπουλόχαρτα» της Αλέξιας Οθωναίου και «Diabolik» ΕΚΘΕΣΕΙΣ Κέντρο Αρχιτεκτονικής Μεσογείου Η θεματική μεγάλη έκθεση κόμικς του φετινού φεστιβάλ έχει θέμα της την «(Αν)ισότητα» και συμμετέχουν δεκάδες δημιουργοί ενώ παράλληλα θα πραγματοποιηθεί έκθεση σκίτσου, εικονογράφησης και κόμικς Ελλήνων καλλιτεχνών (Κυριακή 19/9 - Τρίτη 28/9 από τις 11.00 ώς τις 23.45 καθημερινά). Στον ίδιο χώρο του Κέντρου Αρχιτεκτονικής Μεσογείου θα λειτουργεί καθημερινά ο διαδραστικός τοίχος Επαυξημένης Πραγματικότητας, θα εξελίσσονται παιχνίδια εικονικής πραγματικότητας και θα παρουσιάζονται εμβυθιστικές εμπειρίες αλλά και ταινίες μικρού μήκους εικονικής πραγματικότητας. «Wolfwalkers» ARTISTS ALLEY Πλατεία Κατεχάκη Το τριήμερο από την Παρασκευή 24/9 έως την Κυριακή 26/9 (11.30 - 23.45) 45 καλλιτέχνες παρουσιάζουν τα νέα αλλά και παλαιότερα έργα τους (κόμικς, εικονογραφήσεις, prints, πόστερ, fanzines κ.ά.), συνομιλούν με τους επισκέπτες έχοντας άμεση επαφή μαζί τους, υπογράφουν τις δουλειές τους και γενικότερα επιχειρούν να εγκαθιδρύσουν και πάλι μια σχέση εγγύτητας με το κοινό μετά την οδυνηρή εμπειρία της «κοινωνικής αποστασιοποίησης» και τις επιπτώσεις της στην τέχνη. Συμμετέχουν οι: Θεμιστοκλής Λιονέτης, Παναγιώτης Λιακός, Zgur, Αλέξης Κιτσονίδης, Αλέξια Οθωναίου, Θανάσης Πετρόπουλος, Αντώνης Βαβαγιάννης, Νίκος Καμπασελέ, Βασίλης Πατσουράκης, Γεωργία Τόκα, Λεωνίδας Στιβάκτης, Γεώργιος Κομιώτης, Θάνος Κυρατζής, Χρυσαυγή Σακελλαροπούλου, Δανιήλ Γουδέλης, Δημήτρης Αβραμόπουλος, Κωνσταντίνος Αθανασόπουλος, Βίβιαν Τερζοπούλου, Φίλιππος Ντεγίδης, Μίριαμ Μεταξά, Σοφία Γεωργιάδη, Ανδρέας Αντώνος, Τάσος Μαραγκός, Ιωσήφ Φαντέλ, Μάρκος Ευλογημένος, Παύλος Πιτούλιας, Κάμαρης, Φώτης Τσελεπατιώτης, Κωνσταντίνος Πρόβης, Κατερίνα Αγνάντη, Κωνσταντίνος Τσιάμης, Ροζάννα Χαζάπη, Ιωάννης Τσουμπρής, Κώστας Δρακούλης, Ιάσονας Μπολιεράκης, Τάσος Αναστασιάδης, Κάλλη Ντολτσέτη, Ζωή Ζαχοπούλου, Αννα Αντωνιάδη, Μαγδαληνή Βεντούρη, Νικόλαος Βεντούρης, Ειρήνη Κουρτικάκη, Ρόζα Τσιάντα, Νιόβη Φωτοπούλου, Βασίλης Κουκουτσίδης. Στον χώρο του artists alley, το «παρών» θα δώσουν και οι εκδόσεις Jemma Press με όλες τις νέες κυκλοφορίες τους. «Το γέλιο του βατράχου» και «21: Η μάχη της πλατείας» του Soloup ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ Εργαστήριο Σκίτσου Χανίων ▪ «Πώς να μετατρέψετε οποιοδήποτε γραφείο σε ένα εργαστήριο: Η τεχνολογία του Laser Cutter για δημιουργούς», με τους NomadTeach (Τρίτη 14/9). ▪ «Το λαϊκό παραμύθι και η αφήγησή του» με τη Λιλή Λαμπρέλλη (Σάββατο 18/9). ▪ «Η λειτουργία του σκηνικού στη λογοτεχνική ιστορία» με την Κατερίνα Νανούρη (Κυριακή 19/9). ▪ «Συν-δημιουργώντας το νόημα στα βιβλία χωρίς λέξεις» με τη Μαριάννα Μίσιου (Τρίτη 21/9). ▪ «Η αφήγηση στα video games» με την Ελίνα Ροϊνιώτη (Τρίτη 21/9). ▪ «Κόμικς και διδασκαλία της Ιστορίας» με τον Αντώνη Βαβαγιάννη (Πέμπτη 23/9). ▪ «Unreal Development» με την Dahouse Studio (Πέμπτη 23/9). ▪ «Δημιουργώντας σαν ομάδα - Πώς να κάνετε κόμικς σαν ομάδα» με τον Θάνο Κυρατζή και τον Στέλιο Πλιάτσικα (Παρασκευή 24/9). ▪ «Animal Cartoonification (Character Design Workshop)» με τον Κώστα Δρακούλη (Παρασκευή 24/9). ▪ «Εργαστήριο Κόμικς» με τον Soloup (Σάββατο 25/9). ▪ «Βασικά σχεδιαστικά στιλ του tattoo και βασικές αρχές tattoo» με τον Ιωσήφ Φαντέλ (Κυριακή 23/9). ▪ «Περί κούκλας… ο λόγος» με τον Φαίδωνα Σοφιανό (θα πραγματοποιηθεί ψηφιακά μέσω zoom την Τετάρτη 15/9). ▪ «Το game design σήμερα» με τον Γιώργο Λουκάκη και φοιτητές του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας (θα πραγματοποιηθεί ψηφιακά μέσω zoom τη Δευτέρα 20/9). ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΔΡΑΣΕΙΣ ▪ Παρουσίαση βιβλίου «Το γέλιο του βατράχου». Θα μιλήσουν: Λίλη Λαμπρέλη, Φώτης Δούσος, Παραμυθάδες των Χανίων (Παρασκευή 17/9, 19.30, Στούντιο «Οξω Νου»). ▪ Παρουσίαση - εργαστήριο «Ο Μονόκερος» με τον Σπύρο Γιαννακόπουλο (Σάββατο 18/9, 11.00, Παιδική Βιβλιοθήκη Δήμου Χανίων). ▪ Ομιλία - παρουσίαση «Οι εφαρμοσμένες τέχνες, από την εκπαίδευση στην πράξη»: «Animation/VFX»: Αντώνης Καρακούντας - DaHouse Studio, «Game Design»: Νικόλαος Λαρίν - Pixel Reing, «Βουβά Graphic Novels»: Μαριάννα Μίσιου, «Εκπαίδευση με κόμικ»: Κέλλυ Δασκαλά, «Οι χαλικούτηδες σε comic»: Αντώνης Αθανασάκης, Δημήτρης Παπαφράγκος, Παυλίνα Μπαϊλάκη, «Kickstarter στην Ελλάδα»: Ελένη Ροϊνιώτη, «Kickstarter στον τομέα του comic»: Θάνος Κυρατζής (Τετάρτη 22/9, 20.00, πλατεία Κατεχάκη). ▪ Παρουσίαση των κόμικς «Η γυναίκα με τα τραπουλόχαρτα» της Αλέξιας Οθωναίου και «Diabolik» (Ανθολογία). Θα μιλήσουν η δημιουργός Αλέξια Οθωναίου και ο Λευτέρης Σταυριανός (Πέμπτη 23/9, 20.00, πλατεία Κατεχάκη). ▪ Παρουσίαση του graphic novel του Soloup «’21: Η μάχη της πλατείας». Θα μιλήσουν: Αντώνης Νικολόπουλος - Soloup, Θεόδωρος Εσπίριτου, Ηλίας Κολοβός. Συντονίστρια: Μαριάνθη Λιάπη (Παρασκευή 24/9, 19.30, Θέατρο στον Προμαχώνα San Salvatore). 5ο Διεθνές Φεστιβάλ Κόμικς και Animation Chaniartoon στα Χανιά Πότε: Δευτέρα 13 - Τρίτη 28 Σεπτεμβρίου Πού: Δημοτικός Κινηματογράφος Kήπος, Κέντρο Αρχιτεκτονικής Μεσογείου, πλατεία Κατεχάκη, Στούντιο «Οξω Νου», Παιδική Βιβλιοθήκη Δήμου Χανίων, Θέατρο στον Προμαχώνα San Salvatore Είσοδος ελεύθερη Πλήρες πρόγραμμα και για εγγραφή στα εργαστήρια: www.chaniartoonfest.gr Πηγή
  8. Πάρα πολύ ενδιαφέρουσες κυκλοφορίες όλες. Κρίμα που την Harleen και τον Hawkeye τα έχω στα αγγλικά, αλλιώς θα ήταν σίγουρες αγορές.... Να προσθέσω, ότι με βάση την ιστοσελίδα, 29/09 κυκλοφορεί και "Η Άφιξη" (The Arrival) του Shaun Tan, ένα πολύ ωραίο κόμικ χωρίς λόγια. Για κάποιον λόγο, το έχουν σε άλλη κατηγορία (εκδόσεις Φουρφούρι) και όχι μαζί με τα άλλα κόμικς. Πολύ ωραία νέα, @GreekComicFan, ευχαριστούμε
  9. Comicdom: Ανταπόκριση από το Φεστιβάλ Κόμικ της Αθήνας «Είδες την νέα έκδοση της Fantagraphics με έγχρωμα κόμικς του Breccia;», «Το δεύτερο Τσοντοκόμικ το πήρες;» Το φεστιβάλ Comicdom CΟΝ Athens γιόρτασε τα δεκαπέντε χρόνια παρουσίας του στα πολιτιστικά πράγματα της πόλης. Ο Σεπτέμβρης έχει μια γεύση πικρή και ανυπόφορη για πολλούς, μια «γεύση Δευτέρας». Είναι ο μήνας που ξεκινάει όχι ακριβώς την πρώτη του μέρα, αλλά όταν θα εισπνεύσεις τα καυσαέρια στο λιμάνι που θα αποβιβαστείς επιστρέφοντας από τις διακοπές, όταν θα καθαρίσεις το μπουκάλι του αντηλιακού από τα υπολείμματα κόκκων άμμου, πριν το βάλεις στο ντουλάπι του μπάνιου για το επόμενο καλοκαίρι και όταν θα αρχίσει να ξεθωριάζει το μαύρισμά σου. ©Comicdom Ευτυχώς αυτόν τον μετα-κόβιντ Σεπτέμβρη, σε μια Αθήνα που ψάχνει να βρει τον παλμό της, πραγματοποιήθηκαν εκδηλώσεις που βοήθησαν αρκετούς από ‘μας να ξεφύγουμε από την «τα κεφάλια μέσα» θεώρηση των πραγμάτων. Αφορμή ολιγοήμερης συνάντησης στάθηκε και φέτος το φεστιβάλ Comicdom που γιόρτασε τα δεκαπέντε χρόνια παρουσίας του στα πολιτιστικά πράγματα της πόλης μετά από απουσία ενός έτους - απόρροια της συνθήκης της πανδημίας. Για να είμαι ειλικρινής δεν είχα συνειδητοποιήσει το πόσο αναγκαία είναι η αλληλεπίδραση σε φυσικό χώρο -στα πλαίσια ενός φεστιβάλ π.χ.- ανθρώπων με κοινά γούστα, αισθητικές αφετηρίες και χόμπι. Το κατάλαβα τις προάλλες, όταν ακολούθησα έναν φίλο στο κέντρο της πόλης για ένα ρεπορτάζ που έκανε: μπαίνοντας σε ένα δισκάδικο, ο ιδιοκτήτης μας είπε πως μετακομίζουν σε μεγαλύτερο χώρο. Εμείς σοκαριστήκαμε. Μεγαλύτερος χώρος; Μα γιατί; Το ίντερνετ διαλύει τα φυσικά καταστήματα. Ο δισκοπώλης ήταν απόλυτος: «αυτοί που συλλέγουν δίσκους έχουν ανάγκη την επαφή και την αλληλεπίδραση που η αγορά του ίντερνετ δεν τους παρέχει». Έτσι συμβαίνει και σε όλα τα πράγματα, που οι άνθρωποι που τα αγαπούν, έχουν τα χαρακτηριστικά κοινότητας. Έτσι συμβαίνει και με τα κόμικς. ©Comicdom Για ένα ολόκληρο τριήμερο η κομικσόφιλη αλτερνατίβα (και όχι μόνο) της πόλης, άνθρωποι ετερόκλητοι με ξεθωριασμένα μαυρίσματα και κοινή αγάπη για την ένατη τέχνη παρέλασαν από τους χώρους της πλατείας Κλαυθμώνος και της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης. To artist alley και τα περίπτερα των εκδοτικών μεταφέρθηκαν φέτος στην πλατεία Κλαυθμώνος, προς αποφυγή του συγχρωτισμού, καθώς στις ώρες αιχμής η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική στα προηγούμενα φεστιβάλ. Αυτό φυσικά και δεν πτόησε τους φαν. Το κλίμα, η ατμόσφαιρα της διοργάνωσης, ήταν όλα φανταστικά. Συναντήσεις με φίλους και γνωστούς, που μόνο στα πλαίσια των φεστιβάλ συναντιέσαι, γέλια, πλάκες, κοινή αγωνία για το τί θα πρωτοαγοράσεις και φέτος. ©Comicdom «Είδες την νέα έκδοση της Fantagraphics με έγχρωμα κόμικς του Breccia;», «Το δεύτερο Τσοντοκόμικ το πήρες;», «Πώς το λένε εκείνο το ταλαντούχο παιδί που κάνει αυτά τα φανταστικά queer comics; Steve Stivaktis νομίζω;». Έπειτα τρέξιμο να προλάβουμε τις ομιλίες στην ελληνοαμερικανική: Να παρακολουθήσεις αυτήν για την πολιτική γελοιογραφία ή εκείνη για το επαναλανσάρισμα ηρώων που «σκοτώνει» τα κόμικς; Αυτά είναι διλήμματα ζωής. Επιστροφή στην Κλαυθμώνος, με την ψυχή στο στόμα, για να προλάβουμε δυο-τρεις κομίστες να μας υπογράψουν τα αντίτυπα που έχουμε κουβαλήσει από το σπίτι. Ξανά στην Ελληνοαμερικανική για να δούμε καλύτερα την έκθεση του Βασίλη Λώλου, τιμώμενου καλλιτέχνη του φετινού Comicdom και ενός από τους σημαντικότερους Έλληνες καλλιτέχνες με μεγάλη καριέρα στις ΗΠΑ και βραβεία Eisner και Harvey (τα όσκαρ των κόμικς) στο ενεργητικό του. ©Comicdom Το βράδια ξαποσταίνουμε για μπίρες σε κάποιο μπαρ του κέντρου ή των Εξαρχείων. Και πάλι συζητήσεις: για κομίστες, για κόμικς, για νέες εκδόσεις. Είναι τόσο μεγάλη η εγχώρια σκηνή και η διεθνής παραγωγή, που πραγματικά είναι αδύνατον να τα προλάβεις όλα. Ξαποσταίνουμε προσπαθώντας να αποβάλλουμε τη βουή του φεστιβάλ και με μυαλό που να μην κινείται στους ρυθμούς της synth pop από τα 80s που έπαιζε όλη μέρα στην Κλαυθμώνος να αφομοιώσουμε τι είδαμε στις φοβερές εκθέσεις. Η έκθεση για τα 100 χρόνια των Τσέχικων κόμικς μας ενθουσίασε. 30 μοναδικά πάνελ που σε ταξιδεύουν στην εξέλιξη του τσέχικου κόμικς από την απαρχή της ίδρυσης της Τσεχοσλοβακίας, τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα χρόνια του Κομμουνισμού και την Άνοιξη της Πράγας μέχρι το σήμερα. Μια αναδρομή σε μια σπουδαία ευρωπαϊκή σχολή κόμικς που μας είναι σχεδόν άγνωστη. Στα highlights της εν λόγω έκθεσης, τα έργα καλλιτεχνών όπως ο «βασιλιάς των τσέχικων κόμικς» Kaja Saudek, ο σημαντικός Jaroslav Weigel και φυσικά ο ρομαντικός και ιδιοφυής Jaroslav Foglar που με τα σχέδιά του υμνούσε τα ρομαντικά σημεία της Πράγας και ακροβατούσε μεταξύ μοναξιάς και εξύμνησης της στενής φιλίας μεταξύ νεαρών ανδρικών χαρακτήρων. Τέλος η πολύ ενδιαφέρουσα έκθεση για τη διαδρομή και διαμόρφωση της ποπ κουλτούρας από ένα από τα πλέον επιτυχημένα κόμικ στριπ όλων των εποχών: τα Στρουμφ. Παράλληλα η εν λόγω έκθεση, φέρνοντάς μας σε επαφή με τους 17 στόχους βιώσιμης ανάπτυξης που έχουν θέσει τα Ηνωμένα Έθνη, μας καλεί να δούμε τα Στρουμφ ως πρεσβευτές για τον καθαρισμό των ωκεανών. Το τριήμερο περνάει αστραπή και το βράδυ της Κυριακής βρίσκει όλους τους συμμετέχοντες να προσπαθούν να τακτοποιήσουν ψυχαναγκαστικά στις βιβλιοθήκες τους τα νέα αποκτήματα: κατά είδος και φορμάτ εκτύπωσης. Αυτά είναι τα φεστιβάλ, μας είχαν λείψει και τα είχαμε ανάγκη. Τόσοι μυημένοι στις πολύχρωμες σελίδες, τις ίδιες μέρες, στο ίδιο μέρος, αλλά και τόσοι αμύητοι. Γιατί μπορεί τα κόμικς να έχουν κατακλύσει ολοκληρωτικά την ποπ κουλτούρα, αλλά το ευρύ κοινό δεν τα διαβάζει. Τα φεστιβάλ όμως είναι εδώ για να κάνουν τις συστάσεις, για να διεκδικήσουν τον απαραίτητο χώρο σε αυτό που αποκαλούμε ένατη τέχνη και για να γεμίσουν κουτάκια μπύρας την Κλαυθμώνος. Στα επόμενα! Πηγή
  10. Επερχόμενες κυκλοφορίες από το Previews Σεπτεμβρίου, που μου κίνησαν το ενδιαφέρον (εξαιρούνται οι εκδοτικές με δικό τους θέμα): Δεν είναι καινούρια σειρά, ήδη φτάνει στο #8, αλλά μια σειρά με την υπογραφή του Terry Moore δεν περνά ποτέ απαρατήρητη. Serial, λοιπόν και πάντα με γυναίκες πρωταγωνίστριες. Το κόμικ αφορά σε μια κοπέλα, τη Zoe, που γνωρίσαμε στο Rachel Rising, η οποία εξαιτίας ενός δαίμονα είχε μείνει στην ηλικία των 10 ετών για 50 χρόνια και είχε γίνει κατά συρροήν δολοφόνος. Απελευθερωμένη από αυτόν, προσπαθεί να ανακαλύψει το δολοφόνο, που σκότωσε τον παιδικό της φίλο. Πολύ ενδιαφέρον ακούγεται! Ο Cullen Bunn έχει νέα σειρά τρόμου στην Aftershock με με τίτλο Heathens και σχεδιαστή τον ανερχόμενο Sami Kivelä, όπου μαζεύει μια ομάδα (υπαρκτών) εγκληματιών και απατεώνων για να καταδιώξει έναν ακόμη πιο επικίνδυνο εγκληματία, που δραπέτευσε από την Κόλαση (ή κάτι παρόμοιο ). Γνωρίζω ότι ο συγγραφέας χαίρει μεγάλης εκτίμησης. Για να δούμε... 2ο trade για το Undone By Blood των Lonnie Nadler, Zac Thompson (σενάριο) και Sami Kivelä (ξανά! - σχέδιο). Πολύ πρόσφατα αγόρασα το 1ο trade, αλλά οι συγγραφείς είναι σχεδόν εγγύηση μετά το The Dregs και το Come into Me. Εξάλλου και για αυτή τη σειρά έχω διαβάσει καλά λόγια από το φίλο @Lazaros Αλλά και το Second Coming της Ahoy Comics θα έχει 2ο trade. Δυστυχώς, παρά τα καλά λόγια, που έχω διαβάσει, δεν έχω καταφέρει ακόμη να αποκτήσω το 1ο.... Ευτυχώς για όλους μας, το έχει διαβάσει και αυτό ο @Lazaros, ενώ μπορείτε να διαβάσετε και ένα άρθρο εδώ. Ίσως να έχει αναφερθεί και πιο πριν, εάν ναι, ζητώ συγγνώμη: άλλη μια σειρά του J. Michael Straczynski για την AWA και μάλιστα σε σχέδιο Steve Epting με τίτλο Telepaths. Μια ηλεκτρομαγνητική καταιγίδα ενεργοποιεί τηλεπαθητικές δυνάμεις σε ένα τμήμα του πληθυσμού της Γης και φυσικά εκείνοι καταδιώκονται από της δυνάμεις καταστολής. Μοιάζει με το Awakening, δεν ξέρω εάν διαδραματίζεται στο ίδιο σύμπαν, αλλά ο σεναριογράφος είναι για εμένα εγγύηση.... Μια νέα σειρά από τον Jeff Smith με τίτλο Tuki, που διαδραματίζεται στις μέρες των προϊστορικών ανθρώπων στην Αφρική, 2 εκατομμύρια χρόνια πριν. Φαίνεται με μια πρώτη ματιά σαν μια ιστορία αναζήτησης, σε στιλ "Ο Πόλεμος της Φωτιάς" αλλά ακούγεται πολύ ενδιαφέρον. Υπήρχε κάποτε ένα underground κόμικ με τίτλο Octobriana, όπου η κεντρική ηρωίδα υπερασπιζόταν τις αξίες και τα ιδανικά της Οκτωβριανής Επανάστασης. Το κόμικ έχει μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία, την οποία μπορείτε να διαβάσετε εδώ (αξίζει να του ρίξετε μια ματιά, πραγματικά ). Εγώ δεν ξέρω κάτι παραπάνω, επειδή δεν το έχω διαβάσει. Τέλος πάντων, για να γιορτάσουν τα 50 χρόνια από τη δημιουργία της, η Dead Good Media κυκλοφορεί ένα κόμικ με νέες ιστορίες από διάφορους συγγραφείς και σχεδιαστές. Συγκεντρωτική έκδοση για το Berlin του Jason Lutes από την πάντα ποιοτική Drawn and Quarterly, που θεωρείται ένα από τα καλύτερα κόμικς των τελευταίων ετών. Η σειρά ολοκληρώθηκε το 2018 με την κυκλοφορία του τρίτου τόμου, αφηγείται την άνοδο του Φασισμού στη Γερμανία με μια πλούσια πινακοθήκη χαρακτήρων και αξίζει να την ανακαλύψετε Zagor: The Great Conspiracy από την Epicenter για εμάς του αθεράπευτα ρετρολάγνους (ακούτε @mycomics.grκαι @φλοκ;; ) και με πολύ υποσχόμενο εξώφυλλο. The History of Science Fiction από τη Humanoids από τους Xavier Dollo (σενάριο) και Djibril Morrisette (σχέδιο). Μάλλον, μόνο για τους οπαδούς του είδους. 200 σελίδες, σκληρόδετο και σίγουρα με ωραίο εξώφυλλο H Magnetic Press έχει πολύ ενδιαφέροντα κατάλογο, αλλά αυτό το μήνα ξεχώρισα το Sergio Toppi's Scenes from the Bible, χωρίς άλλα σχόλια. Για να μείνω στην ίδια εταιρεία πάντως, και το Carbon Silicon του Mathieu Bablet, και το Shangri-La του ιδίου και το The Wall των Antoine Charreyron και Mario Alberti μου κίνησαν το ενδιαφέρον, αλλά δεν ξέρω κάτι παραπάνω για αυτά. Αν ξέρει κανείς / καμία, ας μας πει Περιμένω και τις δικές σας προτάσεις, αφού μελετήσετε τα τεύχη, τα οποία μπορείτε να τα βρείτε (και) εδώ: https://www.dropbox.com/s/bw80lu5d8qu9ela/MMCOMICS-Sep21-Previews.pdf?dl=0 https://www.dropbox.com/s/q3pyxzu2jzcxlss/MMCOMICS-Sep21-DC-Connect.pdf?dl=0 https://www.dropbox.com/s/vrtzvdaiatxlvpk/MMCOMICS-Sep21-Marvel-Previews.pdf?dl=0
  11. Αθήνα, ένα μεγάλο κρεβάτι: Το δεύτερο τσοντοκόμικ είναι εδώ και είναι ήδη best seller 13 θηλυκότητες δημιουργούν 13 χαρακτήρες που «πηδούν» κυριολεκτικά και μεταφορικά από τη μια ιστορία στην άλλη.Οι δημιουργοί του πετυχημένου project που χρηματοδοτήθηκε αποκλειστικά από crowdfunding, μιλούν στη LifO Το πρώτο Τσοντοκόμικ, με το χαρακτηριστικό ροζ εξώφυλλο, που αρχικά κυκλοφόρησε στο Comicdom Con του 2019, είχε γίνει ανάρπαστο. Ο ενθουσιασμός του κοινού για μια ιδιαίτερη συλλογή ερωτικών ιστοριών ήταν τόσο μεγάλος που παρά την πανδημία και την αναβολή που αυτή έφερε, οι δημιουργοί αποφάσισαν χωρίς δεύτερη σκέψη να προχωρήσουν στη δεύτερη συλλογή. Σε αυτή, 13 θηλυκότητες δημιουργούν 13 χαρακτήρες που «πηδούν» κυριολεκτικά και μεταφορικά από τη μια ιστορία στην άλλη. Περιπτεράδες και πορνοστάρ, ρωσοπόντιοι και ερασμίτες, σουβλατζίδικα, γκαλερί, πολλές πολυκατοικίες και τουλάχιστον ένα παράνομο μαντείο συνδυάζονται για να αποδώσουν μια πολύπλευρη τσόντα με φόντο το αστικό τοπίο της Αθήνας. Αυτό το εγχείρημα είχε όμως κάτι το διαφορετικό. Βασίστηκε σε μια καμπάνια που είχε ως βάση το kickstarter. Κάποιος δηλαδή μπορεί να στηρίξει τη δημιουργία του κόμικ χρηματοδοτώντας την και κάνοντας pre-order από αυτόν τον σύνδεσμο. Η ανταπόκριση του κόσμου και οι στόχοι που πιάνονταν ο ένας μετά τον άλλον έδειξαν ότι το ρεύμα του Τσοντοκόμικ2 είναι μεγάλο και οι ιστορίες σεξουαλικής απόλαυσης πιο ποθητές από ποτέ. Υπάρχουν νέοι καλλιτέχνες και καλλιτέχνιδες που σπάνε τα στεγανά και σχεδιάζουν ερωτικά κόμικ όπως αυτοί και αυτές θέλουν, χωρίς να ακολουθούν την πεπατημένη, χωρίς να βασίζονται στα στερεότυπα που πολλές φορές είναι προβληματικά αλλά παρουσιάζοντας μια νέα οπτική, και αυτό είναι πολύ καλό, είναι μια φρέσκια πνοή στη σκηνή των ελληνικών κόμικ. «Όποτε μας ρωτούν πώς ξεκινήσαμε, κάνω flashback στο Comicdom Con 2018, όπου μόλις έχω γνωρίσει τη Στέλλα, ένα άτομο του οποίου τη δουλειά ξέρω και θαυμάζω αρκετό καιρό και για κάποιο λόγο η πρώτη μου συζήτηση μαζί της είναι, “ρε, ξέρεις τι θα ήταν τέλειο; Να κάναμε τσόντες όλοι μαζί”», λέει η Γεωργία γελώντας. Μαζί με τη Στέλλα και τη Λουκία, τρεις από τις δημιουργούς, περιγράφουν πώς γεννήθηκε η ιδέα του Τσοντοκόμικ και πώς εξελίχθηκε μέχρι σήμερα. «Η Στέλλα ψήθηκε και αρκετά σύντομα το συζητήσαμε με τη Λουκία και με τα άλλα κορίτσια», συνεχίζει. «Όταν μιλάμε για αυτοεκδόσεις συνήθως σκοπεύουμε να τις δείξουμε σε κάποιο con γιατί αλλιώς δεν βγαίνουν τα έξοδα της εκτύπωσης. Έχεις στο μυαλό σου ότι θα τυπώσεις, θα πληρώσεις και θα βγάλεις τα έξοδα στο φεστιβάλ, οπότε και το πρώτο τσοντοκόμικ σκεφτήκαμε αμέσως ότι πρέπει να το προετοιμάσουμε για τον con της επόμενης χρονιάς και γιατί αυτός θα ήταν ο τρόπος να καλυφθούμε οικονομικά. Με αυτό τον τρόπο κάναμε το δύο, το ετοιμάζαμε για να παρουσιαστεί πέρσι τον Απρίλιο. Έτσι, "αναγκαστήκαμε" να φτάσουμε στο kickstarter. Δεν είναι καθόλου κακή επιλογή, απλά αυτές οι ιδιαίτερες συνθήκες μας έδωσαν μια διαφορετική επιχειρηματική διέξοδο». Το kickstarter Στέλλα: Το πρώτο τσοντοκόμικ πήγε πάρα πολύ καλά στο πρώτο con που παρουσιάστηκε, και μετά την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, είδαμε ότι στα κομιξάδικα μας το ζητούσαν ακόμη, όπως και ο κόσμος και από τη στιγμή που είδαμε ότι υπήρχε όλο αυτό το θετικό feedback είπαμε να δοκιμάσουμε το kickcstarter γιατί υπάρχει στήριξη. Γεωργία: Το μόνο που είχαμε σκεφτεί ήταν να πούμε η καθεμία στο instagram ή στο facebook ότι θα κάνουμε αυτό, κάντε pre-orders για να βγουν τα λεφτά της παραγγελίας. Απλά το θέμα με το kickstarter είναι ότι με έναν τρόπο βρίσκεις μια διέξοδο σε πολύ πιο διεθνή κοινά, το οποίο για εμάς είναι μόνο καλό γιατί πολλές φορές η σκηνή είναι λίγο κλεισμένη στη μιζέρια της και πάρα πολλοί νέοι δημιουργοί που έχουν μεγάλο potential να κάνουν πράγματα πρέπει να σκέφτονται ότι υπάρχουν τα φεστιβάλ και ότι έτσι είναι τα πράγματα εδώ, πως ό,τι κάνεις θα είναι μέσα από μια αυτοέκδοση. Ενώ, αν ξεκινήσεις με το σκεπτικό ότι δεν υστερεί σε τίποτα η δουλειά σου από άλλες που κυκλοφορούν, γιατί να μην κάνεις ένα kickstarter; Το ερωτικό κόμικ Λουκία: Νομίζω ότι ανέκαθεν υπήρχε το ερωτικό κόμικ, έστω και στα αυστηρά ελληνικά πλαίσια, απλά είχε περισσότερο τη χροιά του underground comic. Ήταν, κατά κανόνα, στα πλαίσια κάποιου φανζίν, κάποιας αυτοέκδοσης ή ενήλικων περιοδικών ποικίλης ύλης, δηλαδή δεν ήταν κάτι αυτόνομο. Απλά τα τελευταία χρόνια εμφανίζεται το περίφημο «νέο αίμα» στη σκηνή των κόμικ, τουλάχιστον κατά τη δική μου εκτίμηση, που δεν περιορίζεται μόνο στα παραδοσιακά πρότυπα σε ό,τι αφορά το ερωτικό κόμικ. Υπάρχουν νέοι καλλιτέχνες και καλλιτέχνιδες που σπάνε τα στεγανά και σχεδιάζουν ερωτικά κόμικ όπως αυτοί και αυτές θέλουν, χωρίς να ακολουθούν την πεπατημένη, χωρίς να βασίζονται στα στερεότυπα που πολλές φορές είναι προβληματικά αλλά παρουσιάζοντας μια νέα οπτική, και αυτό είναι πολύ καλό, είναι μια φρέσκια πνοή στη σκηνή των ελληνικών κόμικ. Στα πλαίσια ενός προσωπικού project τις τελευταίες ημέρες χρειάστηκε να ερευνήσω τα «ιερά τέρατα» της ευρωπαϊκής - γαλλοβελγικής σκηνής, που έγιναν διάσημα σχεδιάζοντας ενήλικα κόμικ και τα οποία κατά κανόνα ανήκαν στην αριστερά και θεωρήθηκαν σύμβολα προοδευτικότητας. Οπότε επιβεβαιώνω το πόσο συνυφασμένη ήταν η προοδευτικότητα και η λεγόμενη «ανοιχτομυαλιά», όχι μόνο στο πολιτικό, κοινωνικό πλαίσιο αλλά και στο ερωτικό, δηλαδή όσο πιο ακραία και πιο προκλητικά ήταν αυτά που σχεδίαζες τόσο πιο ανοιχτόμυαλο σε θεωρούσαν. Ότι χτύπαγες το κατεστημένο και τη συντηρητική κοινωνία, ενώ στην πραγματικότητα, βλέποντας τα έργα όλων αυτών των διάσημων καλλιτεχνών με σημερινή ματιά, θα δούμε ότι ήταν πολύ προβληματικά σε αρκετά σημεία, όσον αφορά και την απεικόνιση της γυναίκας κ.λπ. Οριακά cringe-άρεις βλέποντάς τα, χωρίς να αμφισβητείς βέβαια το καλλιτεχνικό κομμάτι, την καλλιτεχνική αξία, αλλά βέβαια, καθαρά σαν έργα ή όσον αφορά τα μηνύματά τους, είναι λίγο «κάπως». Τσοντοκόμικ 2 Γεωργία: Είπαμε ότι το δεύτερο κόμικ χρειάζεται κάποιο στοιχείο που να είναι ενδιαφέρον, να μην είναι απλά άλλες δέκα ασύνδετες ερωτικές ιστορίες. Η Αλκυόνη πρότεινε να κάνουμε έναν χαρακτήρα που περνάει από διάφορα one night stands, αλλά καταλήξαμε στο να δημιουργήσει η καθεμία έναν χαρακτήρα και μετά να διαλέξουμε πώς θα ενωθούν. Είναι σαν να παίζεις Sims ή Barbie (γέλια). Νομίζω ότι αυτό βοήθησε πάρα πολύ στη συνεργασία, επειδή έπρεπε να συζητάμε τα στοιχεία των χαρακτήρων μας. Συνεργαζόμασταν για να διορθώσουμε, πολλές φορές, τον ρυθμό της ιστορίας ή το σχέδιο. Είναι άλλο πράγμα να κάνεις μια ιστορία λίγο πριν από το con και να μην έχεις χρόνο να τη δείξεις σε κάποιον, οπότε να φεύγει με όλα τα λάθη που μπορεί να έχει. Ενώ αναγκαστικά, εάν ο χαρακτήρας μου κάνει σεξ με τον χαρακτήρα μιας άλλης δημιουργού, θα της στείλω κάθε προσχέδιο και θα της πω «πώς σου φαίνεται αυτή η οπτική γωνία; Λειτουργεί αυτό; Θα το έκανε αυτό ο χαρακτήρας σου; Είναι έτσι το πουλί του χαρακτήρα σου»; Πρέπει να συνεννοηθούμε μέχρι και γι' αυτό. Οπότε η εμπειρία του πρώτου μαζί με αυτή την πιο στενή συνεργασία του δεύτερου μας έχουν κάνει μια πάρα πολύ δεμένη ομάδα. Η Αθήνα Γεωργία: Η Αθήνα μπήκε στο πλαίσιο λιγότερο ως ο ερωτικός τόπος συνάντησης αλλά περισσότερο ως backround, με όλα τα αστεία, με τα λεωφορεία, τις χουλιγκανιές, τα γήπεδα. Έχουμε ένα χαρακτήρα που είναι ΑΕΚτζής και έχει σημαιάκι της ΑΕΚ μέσα στο περίπτερο. Nιώθω ότι όταν ξανανοίξουν τα μπαρ -ίσως στο μέλλον πιο πολύ με εμβόλια- όλοι θα φασώνονται παντού και συνέχεια. Ότι δεν θα χρειάζεται να κάνουν κουβέντα με κάποιον στο μπαρ, απλά θα φασώνονται σαν να μην υπάρχει αύριο. Feedback Γεωργία: Εμένα μου αρέσουν πολύ και αυτοί που λένε ότι δεν είναι αρκετά τσόντα και αυτοί που λένε ότι παραείναι τσόντα. Εγώ το βρίσκω «appropriately τσόντα», δηλαδή κάποιες, όπως η δική μου ιστορία στο πρώτο τεύχος, είναι πολύ διακριτικές, άλλες μπορεί να είναι πολύ πιο explicit. Νομίζω ότι υπάρχουν διάφορα πεδία στα οποία, ανάλογα με το πού κινείσαι, με κάποιο θα ταυτιστείς. Νομίζω ότι το τσοντοκόμικ μου έχει δημιουργήσει καλύτερη επικοινωνία με συντρόφους. Είμαι με κάποιον και έχει δει κάτι, το βλέπουμε για πλάκα και μου λέει «α, αυτό το έχεις δοκιμάσει;». Προφανώς έχει να κάνει και με το άτομο που είσαι εκείνη τη στιγμή, αλλά σίγουρα έχει βοηθήσει λίγο στο να πούμε αστείες ιστορίες σεξουαλικότητας και να βρούμε πράγματα που θα θέλαμε να δοκιμάσουμε στο μέλλον, οπότε είναι ένα πολύ καλό σεξουαλικό βοήθημα (γέλια). Όταν βρισκόμασταν στα φεστιβάλ είχαμε όλων των ειδών τα σχόλια. Πολλές φορές ο κόσμος δεν μπορεί να κάνει σχόλια εκείνη τη στιγμή μπροστά μας, αλλά είχα δει αρκετά μηνύματα, στο Instagram, κυρίως μετά το φεστιβάλ και από κοπέλες που είπαν πόσο χάρηκαν που είδαν κάτι τέτοιο. Εννοείται ότι αγαπημένοι μας πελάτες είναι τα 15χρονα-25χρονα αγόρια που ανοίγουν, κλείνουν το κόμικ, λένε «χα, βυζιά» και φεύγουν. Τα πιο ενδελεχή σχόλια όμως έρχονταν μετά. Μπορεί να βοηθήσει στη σεξουαλική απελευθέρωση; Στέλλα: Δεν έχουμε κάνει Βίβλο για το σεξ, δεν έχουμε ψευδαισθήσεις για το τι έχουμε φτιάξει, απλά θέλαμε να ζωγραφίσουμε τσόντες και το κάναμε. Πέρα από αυτό, λειτουργεί λίγο συνδυαστικά με το ίντερνετ για το πώς αυτό καταπολεμάει το σεξουαλικό περιεχόμενο, ενώ είναι κάτι που προσπαθεί να το ψάξει ο καθένας. Εάν δηλαδή βοηθήσει να βγει κάποιο κίνητρο για κάποιο sexual awakening, εγώ θα είμαι πάρα πολύ περιφανή για τη δουλειά μου. Όλες εντυπωσιάζονται και λένε «οι γυναίκες που κάνουν κόμικ», ενώ στα cons υπάρχουν σταθερά γυναίκες καλλιτέχνιδες που κάνουν τσόντες. Είναι πάρα πολλές που έχουν κάνει τσόντες και σε κόμικ και σε illustration, οπότε δεν καταλαβαίνω αυτήν τη συνεχή έκπληξη που υπάρχει κάθε φορά. Τα στοιχεία είναι ακριβώς μπροστά σας. Γεωργία: Πιστεύω ότι υπάρχουν ακόμη πολλά στερεότυπα παντού. Το αποκορύφωμα, είναι ότι μια κοπέλα είχε ποστάρει κάποια στιγμή σε ένα group στο facebook για κόμικ το kickstarter, γράφοντας «ουάου, δείτε τι κάνουν τα κορίτσια» και από κάτω υπάρχει ένα σχόλιο «εγώ πάντως δεν πιστεύω ότι οι γυναίκες βρίσκουν τις ζωγραφισμένες τσόντες και τα pin ups ελκυστικά». Πάρα πολλοί άνθρωποι πρέπει να πιστεύουν ότι εμείς θεωρούμε πως είμαστε απίστευτες φεμινίστριες που κάνουμε κάτι τέτοιο και ότι θέλουμε να μπούμε στο αντρικό μάτι ή οτιδήποτε. Στην πραγματικότητα απλά θέλουμε να έχουμε έναν χώρο να εκφράσουμε πράγματα που σκεφτόμαστε, που νιώθουμε, και δεν χρειάζεται να υπάρχει μια απίστευτη δυναμική. Θεωρώ ότι αυτό που κάνουμε είναι μια φεμινιστική πράξη, αλλά δεν ήταν αυτός ο αρχικός σκοπός ή ο λόγος που το αρχίσαμε. Λουκία: Δεν είπαμε «πάμε να κάνουμε ένα κόμικ με τσόντες για να δείξουμε αυτό και αυτό». Και μόνο η πράξη μας αυτή, στην οποία στην αρχή 'ήμασταν δέκα και τώρα δεκατρείς κοπέλες, το ότι δουλέψαμε πολύ, εκδώσαμε ένα τεύχος και τώρα πάμε να κάνουμε και δεύτερο, χωρίς να έχουμε κανέναν μεσάζοντα, κανέναν editor να μας λέει τι να βάλουμε και τι να μη βάλουμε, κάνοντας αυτό που θέλουμε, είναι από μόνο του, κατά την άποψή μου, μια φεμινιστική πράξη. Μπορείτε να κάνετε pre-order το τσοντοκόμικ εδώ Οι δημιουργοί: Κορίννα Μέι Βεροπούλου (@korinnamei) Στέλλα Στεργίου (@star.chaser.stella) Λουσάκι (@lussy_tzo) Ρομπέρτα Γιαϊτζόγλου Watkinson Κατερίνα Μ. (@light.in.the.storm) Poisoner (@poisoner_art) Σιλένα Νικολοπούλου (@silenaart) Σμαρ (@smarmakescomics) Γεωργία Ζάχαρη (@tiganopsomo) Σιαδώρα (@siadora) Έλενα Γώγου (@elenagarts) Ultramarie (@_ultramaria) Βαμπιροπούλα (@vabiropula) *Στο Τσοντοκόμικ #1 συμμετείχαν και οι: Ραφαέλλα Κόνη και Darina Miroshnichenko, με την Darina στο σχεδιασμό εξωφύλλου. Instagram Facebook Πηγή
  12. To ερωτικό ξύπνημα ενός εφήβου με φόντο το ελληνικό Πάσχα- σε κόμικ «Μέρες Λατρείας»: Ο Παναγιώτης Πανταζής/Pan Pan και ο Γιώργος Γούσης έφτιαξαν ένα γλυκόπικρο κόμικ για τους πρώτους νεανικούς έρωτες που συνήθως σκάνε με πάταγο. O Pan Pan και Γιώργος Γούσης δημιουργούν μια γλυκόπικρη και χιουμοριστική ιστορία με αληθινούς, σύγχρονους, εφηβικούς χαρακτήρες σε ένα εξαιρετικά καλοφτιαγμένο graphic novel. Ο Τίτος, ένας έφηβος από την Αθήνα, ζει ακόμη ένα Πάσχα στο χωριό, ίδιο κι απαράλλαχτο όπως κάθε χρόνο. Αλλά αυτήν τη φορά, με τους φίλους του, παίρνουν μια πολύ σοβαρή απόφαση: να μη γυρίσουν στην Αθήνα, αν δεν γίνει, επιτέλους, αυτό το κάτι. Βιώνουν τις δικές τους «Μέρες Λατρείας», βουτώντας στα νερά των πρώτων εφηβικών ερώτων, αυτών που ζεις μόνο για μία φορά. Και οι ήρωές μας δεν βουτάνε απλά, σκάνε με πάθος επάνω τους κάνοντας πάταγο. O Pan Pan / Παναγιώτης Πανταζής («Στα Μυστικά του Βάλτου») και Γιώργος Γούσης («Ερωτόκριτος», «Ληστές») δημιουργούν μια γλυκόπικρη και χιουμοριστική ιστορία με αληθινούς, σύγχρονους, εφηβικούς χαρακτήρες σε ένα εξαιρετικά καλοφτιαγμένο graphic novel, που κάνει την πρεμιέρα του στο Φεστιβάλ ComicDom Con 2021. — Πότε ξεκινήσατε να φτιάχνετε τις «Μέρες Λατρείας»; Το 2019, όταν στο περιοδικό για κόμικ «Μπλε Κομήτης», με το οποίο συνεργαζόμασταν σε διαφορετικά πόστα και οι δύο, ξεκίνησαν διάφορες σειρές, δηλαδή κόμικς που θα δημοσιευόταν σε συνέχειες σε κάθε νέο τεύχος. Μια από αυτές, ήταν και το «Μέρες Λατρείας», που θα είχε τα χαρακτηριστικά της εφηβικής χιουμοριστικής ιστορίας. Είχαμε ξανασυζητήσει μεταξύ μας στο παρελθόν την ιδέα μιας ερωτικής εφηβικής ιστορίας με φόντο το, κλασικό για πολλούς Έλληνες, Πάσχα στο χωριό και θεωρήσαμε πως ήταν καλή ευκαιρία να το κάνουμε. Το κοινό των κόμικς είναι πιστό και ενθουσιώδες, αλλά στην Ελλάδα είναι μικρό σε αριθμό. Με κάθε νέα μας δουλειά προσπαθούμε να δημιουργούμε κι άλλους φαν αυτής της τέχνης. — Τι σας έδωσε την ιδέα να φτιάξετε τον Τίτο και τις περιπέτειές του; Οι εφηβείες μας και οι εμπειρίες μας από το Ελληνικό Πάσχα και την κορύφωση του θείου δράματος που ζούσαμε κάθε χρόνο, όντας κάθε χρόνο κρυφά ερωτευμένοι με την ίδια έφηβη συγχωριανή μας. Ενώσαμε τα τοπία από τις διαφορετικές καταγωγές μας (ο ένας βουνό, ο άλλος νησί), τις διάφορες ιστορίες που είχαμε ακούσει από «έναν φίλο στο χωριό που δεν τον ξέρεις» και μαζί με διάφορες ιδέες που μας ήρθαν στην πορεία της συγγραφής, προέκυψαν όλοι οι χαρακτήρες και οι καταστάσεις του κόμικ. Μόνο το όνομα Τίτος δεν θυμόμαστε από πού μας ήρθε, αλλά νομίζουμε ότι ταιριάζει αρκετά στον ντροπαλό ερωτιάρη «χυλοπιτάκια» ήρωα που έχουμε φτιάξει. Άλλο τόσο πιστεύουμε ότι ταιριάζει και το Μάγδα στην αγέρωχη μελλοντική αρχιτεκτόνισσα που είναι η συγχωριανή της ιστορίας μας. — Πόσο διαφορετική είναι η ιστορία που κυκλοφορεί τώρα από αυτή που ξεκινάτε στον «Μπλε Κομήτη»; Καθόλου διαφορετική, είναι απλώς ολοκληρωμένη. Καθώς ο «Μπλε Κομήτης» σταμάτησε να κυκλοφορεί ενώ το «Μέρες Λατρείας» δεν είχε προλάβει να δημοσιευτεί ολόκληρο ως ιστορία, οι εκδόσεις Polaris μας ανακοίνωσαν με χαρά πως θα ήταν διατεθειμένοι, αν το ολοκληρώσουμε, να το κυκλοφορήσουν αυτόνομα πια, ως graphic novel. Συμφωνήσαμε και κάπως έτσι φτάσαμε στην τωρινή έκδοση, με μια μικρή καθυστέρηση λόγω πανδημίας. — Πείτε μου με λίγα λόγια για όσα γίνονται στο κόμικ. O Tίτος πάει μαζί με τον πατέρα του στο χωριό για διακοπές: Μεγάλη Πέμπτη με Τρίτη του Πάσχα. Η μητέρα του δεν είναι μαζί τους αυτήν τη χρονιά και καταλαβαίνουμε ότι οι γονείς του περνάνε μια κρίση στη σχέση τους. Στο χωριό ξανασμίγει, όπως κάθε χρόνο, με τους φίλους του, τον Γιώργο και την Κορίνα. Όμως φέτος κάτι έχει αλλάξει στην ατμόσφαιρα, τελείωσαν τα ψέματα: ο 15χρονος Τίτος έχει αποφασίσει ότι δεν γυρίζει στην Αθήνα «αν δεν γίνει κάτι» με τη δύο χρόνια μεγαλύτερή του, Μάγδα, στην οποία προσπαθούσε να μιλήσει το Πάσχα και των προηγούμενων τριών χρόνων. Έτσι, τον παρακολουθούμε να προσπαθεί να αναρριχηθεί στην τροφική αλυσίδα της νεολαίας του χωριού εντός πολύ στενών χρονικών περιθωρίων, τη στιγμή που η Μάγδα έχει τις Πανελλήνιες να την περιμένουν σε τρεις μήνες. Η σκηνή αυτής της περφόρμανς του Τίτου είναι το χωριό, είναι τα έθιμα του Πάσχα, είναι οι θείοι που σε ταΐζουν σημεία του αρνιού που δεν θα σκεφτόσουν ποτέ να φας και οι γιαγιάδες που κάνουν αδιάκριτες ερωτήσεις. Και κάπως έτσι, τα παιδιά ζουν εκείνες τις λίγες μέρες των διακοπών με ένταση που ταιριάζει στις πιο σημαντικές μέρες της ζωή τους – ως τις επόμενες. — Σε τι κοινό απευθύνεται; Είναι μια ποπ δουλειά με πολύ χρώμα, υπάρχει εφηβικό κοινό που ασχολείται με κόμικς; Φτιάχνουμε ιστορίες που μπορεί να τις διαβάσει και να συνδεθεί οποιοσδήποτε. Το κοινό των κόμικς είναι πιστό και ενθουσιώδες, αλλά στην Ελλάδα είναι μικρό σε αριθμό. Με κάθε νέα μας δουλειά προσπαθούμε να δημιουργούμε κι άλλους φαν αυτής της τέχνης. Το χρώμα σε αυτό είναι όντως ποπ, αυτό ταίριαζε σε αυτή την ιστορία. Σε άλλες ιστορίες μας ταιριάζουν άλλες παλέτες. — Πώς είναι να δουλεύετε μαζί; Έχει πλάκα και επίσης είναι αποτελεσματικό. Οι φορές που έχει συμβεί με credit σε κόμικς (Lynch, Φεστιβάλ, Ερωτόκριτος, Μπλε Κομήτης κ.ά.) είναι λίγες σε σχέση με το πόσες φορές ο ένας ζητάει τη γνώμη ή τη βοήθεια του άλλου. Επίσης έχουμε δουλέψει και σε άλλους τομείς που ο ένας έφερε κάτι δικό του στη δουλειά του άλλου (κινηματογράφος, μουσική, logo design κ.ά.) — Πού θα σας βρει όποιος ενδιαφέρεται για αυτόγραφο και για να ρωτήσει τις απορίες του για τις «Μέρες Λατρείας»; Παρασκευή με Κυριακή, 10:00 με 21:00, στην πλατεία Κλαυθμώνος. Πότε στο περίπτερο των εκδόσεων Polaris και πότε στο artist alley στο τραπέζι με Πανταζή/Ζάχαρη/Στεργίου. Άλλα 12 κόμικς που αξίζει να αναζητήσει κανείς στο φετινό ComicDom Con από τις πρόσφατες και νέες κυκλοφορίες – ιδιαίτερη προσοχή αξίζουν και οι αυτοεκδόσεις, όπου μπορεί να βρει κανείς κάθε χρονιά διαμαντάκια: — Γυμνά Οστά, Δημοσθένης Παπαμάρκος/Kanellos Cob — Ληστές, Γιώργος Γούσης/Γιάννης Ράγκος — Equidistance, Ντέννις Γιατράς/Αύγουστος Κανάκης — Πείνα η Απηνής, Δήμητρα Νικολαΐδη — Ψυχαλάστρας, Τρίτο σεμινάριο, Πανάγος — Τσοντοκόμικ 2, Ανθολογία με γυναίκες δημιουργούς — Σπαζοραχούλα ή το Μάτι της Μέδουσας, Στηβ Στιβακτής/Έλενα Γώγου — Φθινόπωρο, Κατερίνα Μαραμβελιωτάκη — Μυστήρια Πράγματα, Θανάσης Πετρόπουλος — 1800, Θανάσης Καραμπάλιος (η συνέχεια της saga) — Mυθομάχος, Γιάννης Ρουμπούλιας — Διακοπές στην Ακτή, Ευάγγελος Ανδρουτσόπουλος Συγκεκριμένες ώρες signing στις εκδόσεις Polaris: Κυριακή, 13:00-16:00: Γιώργος Γούσης Κυριακή, 16:00-18:00: Παναγιώτης Πανταζής στην Πλατεία Κλαυθμώνος Πηγή
  13. «Tomahawk Angel»: Το νέο manga του 21χρονου Mangaka Ody Η νέα δουλειά του νεαρού Έλληνα mangaka είναι αυτό που θα διαβάζουν όλο το καλοκαίρι όσοι αγαπούν τα manga. Ο Oδυσσέας Θεoδωράτος ξεκίνησε να κάνει manga από τα δεκαέξι, όταν είδε anime για πρώτη φορά στη ζωή του. Σήμερα, στα είκοσι ένα του, έχει αφοσιωθεί στη γιαπωνέζικη αυτή τέχνη. Είναι μία από τις πιο δύσκολες σκηνές στον τομέα των κόμικ ‒ είναι σχεδόν ακατόρθωτο να επιβιώσεις σε αυτήν αν δεν κατάγεσαι από την Ιαπωνία. Τα τελευταία χρόνια αυτό έχει αρχίσει να αλλάζει, όπως μου λέει ο Οδυσσέας. «Παρόλο που τα τελευταία χρόνια η σκηνή των anime έχει γίνει πιο φιλική προς τους καλλιτέχνες της Δύσης, παραμένει δύσκολη η κατάσταση. Αν δεν είσαι Ιάπωνας και θέλεις να κάνεις όνομα στον χώρο των manga, θα πρέπει να είσαι έτοιμος, ψυχολογικά και σωματικά, να αφιερώσεις κάθε λεπτό της ζωής του στην τέχνη αυτή. Ακριβώς όπως κάνουν οι μεγάλοι mangaka της Ιαπωνίας». Ο ίδιος δεν το βάζει κάτω. Έχει διακριθεί σε διάφορους διαγωνισμούς στο εξωτερικό, όπως τα μηναία Manga Awards του Shounen Shoujo, ενώ ήταν ανάμεσα στους φιναλίστ του Kyoto International Manga Contest. Η τελευταία του δουλειά είναι το Tomahawk Angel, που δημοσιεύεται εβδομαδιαία στο Webtoon, την κορεατική πλατφόρμα για κόμικ. Από τις πρώτες δύο εβδομάδες έχει καταφέρει να κάνει 40.000 views, που συνεχώς ανεβαίνουν. Η υπόθεσή του διαδραματίζεται το 2050 στην Αθήνα. Η ηρωίδα του είναι ένα κορίτσι που ζει σε έναν δυστοπικό κόσμο, στα πρόθυρα της καταστροφής λόγω της κλιματικής αλλαγής. «Και σαν να μην είναι αυτό αρκετό, με έναν μυστηριώδη τρόπο έχει κατακλυστεί από τέρατα άγνωστης προέλευσης. Η καταστροφή του κόσμου, σε συνδυασμό με τέρατα, είναι η ιστορία που πάντοτε ήθελα να γράψω. Είναι ο κόσμος μέσα στον οποίον θα ήθελα να υπάρξω. Φυσικά, δεν θέλω να καταστραφεί ο κόσμος και να γεμίσει τέρατα ο τόπος» προσθέτει ο Οδυσσέας. Όλοι κρύβουμε μέσα μας πράγματα που θέλουμε να εκφράσουμε και τα κόμικ αποτελούν, εκτός από έναν τρόπο αφήγησης, έναν τρόπο επικοινωνίας, κάτι που χρειαζόμαστε εδώ, στην Ελλάδα, πιο πολύ από κάθε άλλη στιγμή. Όλοι έχουμε περάσει δύσκολες στιγμές τα τελευταία χρόνια και περισσότερα κόμικ σημαίνει περισσότερο χρώμα στη ζωή μας. «Ο μεγαλύτερος στόχος μου είναι να γίνει anime ή σειρά στο Netflix. Ήταν ένας λόγος που αποφάσισα να το δημοσιεύσω στο Webtoon, επειδή αυτή η πλατφόρμα είναι η ιδανικότερη για νέους καλλιτέχνες, καθώς το κοινό εκεί είναι πολύ μεγάλο και πολύ φιλικό. Το επόμενο πράγμα που θέλω να καταφέρω είναι να μπω στα Webtoon Οriginals. Τα Webtoon Originals είναι τα πιο πετυχημένα κόμικ στην πλατφόρμα του Webtoon και αρκετά γίνονται anime ή σειρές. Για να γίνει αυτό, πρέπει να συνεχίσω να βγάζω ένα κεφάλαιο κάθε βδομάδα. Aργότερα σχεδιάζω να βγάλω το Tomahawk Angel σε μορφή βιβλίου. Ιδανικά, θα ήθελα να εκδοθεί από έναν μεγάλο εκδοτικό οίκο στην Ιαπωνία, αλλά αυτό είναι κάτι πολύ δύσκολο να γίνει». Ο Οδυσσέας μού μιλάει για την απόφασή του να ασχοληθεί με τη ζωγραφική, ένα πάθος που ξεκίνησε από την ηλικία των τεσσάρων και δεν το άφησε ποτέ. «Ήμουν πάντα κάπως κλειστός ως παιδί και μου ήταν δύσκολο να εκφραστώ και να επικοινωνήσω με τους συμμαθητές μου στο σχολείο, κι αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μην έχω πολλούς φίλους στα παιδικά μου χρόνια. Αυτό με επηρέασε αρκετά, γιατί γενικά ένιωθα πολύ μόνος και πολλές φορές σκεφτόμουν σκοτεινά πράγματα, είχα περίεργες φαντασιώσεις. Ωστόσο, χαίρομαι που όλα αυτά τα κράτησα μέσα μου, γιατί αργότερα αυτό έγινε το “καύσιμο” που χρειάστηκα για να δημιουργήσω τα manga που δημιουργώ σήμερα. Ο Oδυσσέας Θεoδωράτος ξεκίνησε να κάνει manga από τα δεκαέξι, όταν είδε anime για πρώτη φορά στη ζωή του. Πλέον είμαι πιο χαρούμενος από ποτέ. Στην αρχή, είχα άλλα σχέδια, να γίνω αρχιτέκτονας ή ζωγράφος, όμως όλα αυτά άλλαξαν όταν στα δεκαέξι ανακάλυψα την τέχνη των γιαπωνέζικων κόμικ. Είδα το Death Note και το Tokyo Ghoul και αμέσως πήγα και αγόρασα τα manga. Από τότε η ζωή μου άλλαξε για πάντα, επειδή κάθε λεπτό που είμαι ξύπνιος ζωγραφίζω manga χωρίς διακοπή. Τώρα, πλέον, δεν ασχολούμαι με τίποτε άλλο πέρα από αυτό και κάτι που ήταν ένα απλό πάθος για ζωγραφική, τώρα έχει γίνει ο κύριος λόγος για τον οποίο ζω. Όταν ζωγραφίζω manga, η ζωή μου έχει νόημα, γι’ αυτό έχω αποφασίσει να ασχοληθώ επαγγελματικά και να δώσω το 100% του εαυτού σε αυτή την τέχνη. Δεν έχω κάποιο plan b. I’m going all the way with this. Τα σκίτσα του Tokyo Ghoul ειδικά ήταν το πιο εντυπωσιακό πράγμα που είδα ποτέ, ό,τι πιο εκφραστικό. Ο καλλιτέχνης που έπαιξε τον μεγαλύτερο ρόλο στον τρόπο που σχεδιάζω ήταν ο Sui Ishida, μετά ο Takeshi Obata (του Death Note), ο Hajime Isayama (του Attack on Titan) και ο Yusuke Murata (του One Punch Man). Έχω μελετήσει τον τρόπο σχεδίασης πολλών καλλιτεχνών, αλλά αυτοί οι τέσσερις είναι οι πιο σημαντικοί για μένα. Θεματικά, έχω επηρεαστεί όχι μόνο από άλλα manga/anime άλλα και από ταινίες κυρίως, όπως το Αlien franchise, το Τhing, το Μaze Runner και ταινίες zombie. Όπως φαίνεται, τείνω πιο πολύ προς το horror genre και το post-apocalyptic. Θεωρώ αυτά τα είδη ταινιών τα πιο συναρπαστικά, επειδή πάντα με κάνουν να σκέφτομαι τι θα έκανα εγώ εκείνη τη στιγμή. Δεν ξέρω γιατί, αλλά για κάποιον λόγο πάντα που άρεσαν περισσότερο οι ιστορίες στις οποίες πρωταγωνιστούσε μια γυναίκα, π.χ. στο Hunger Games ή στο Alita Battle Angel. Οι ηρωίδες μού φάνηκαν πολύ δυναμικές κι αυτό μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Έτσι κι εγώ ήθελα η δική μου ιστορία να έχει ως κύριο χαρακτήρα ένα δυναμικό κορίτσι που το κοινό θα αγαπούσε. Θα μπορούσα να διαλέξω ένα αγόρι, αλλά, τουλάχιστον εμένα, αυτό μου φαίνεται λίγο συνηθισμένο. Προσωπικά, νομίζω πως χωρίς τη Valerie ως πρωταγωνίστρια, η ιστορία του Tomahawk Angel δεν θα ήταν αυτό που είναι τώρα. Τα κόμικ μάς χαρίζουν τη δυνατότητα να διηγηθούμε μια ιστορία με έναν μοναδικό τρόπο. Όλοι κρύβουμε μέσα μας πράγματα που θέλουμε να εκφράσουμε και τα κόμικ αποτελούν, εκτός από έναν τρόπο αφήγησης, έναν τρόπο επικοινωνίας, κάτι που χρειαζόμαστε εδώ, στην Ελλάδα, πιο πολύ από κάθε άλλη στιγμή. Όλοι έχουμε περάσει δύσκολες στιγμές τα τελευταία χρόνια και περισσότερα κόμικ σημαίνει περισσότερο χρώμα στη ζωή μας. Για την ώρα, δεν έχω μεγάλα κέρδη από αυτό που κάνω. Ζω με τον πατέρα μου, καθώς εκείνος είναι ο άνθρωπος που με στηρίζει τόσα χρόνια, μόνος του, χωρίς καμία βοήθεια. Ωστόσο, σιγά-σιγά αρχίζω να βλέπω αποτελέσματα. Ακολουθώντας αυτό που αγαπώ, ξέρω πως η επιτυχία κάποια στιγμή θα έρθει κι αυτό είναι θέμα χρόνου, όσο η προσπάθεια δεν σταματάει. Όσο έχω κυρίως τον πατέρα μου αλλά και την κοπέλα μου δίπλα μου, ξέρω πως μπορώ να συνεχίσω να προχωράω». Μπορεί κανείς να διαβάσει το Tomahawk Angel ΕΔΩ. instagram.com/mangaka_ody Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO. Πηγή
  14. Ο Steve Stivaktis και τα σπαρταριστά queer κόμικς του Άλλος ένας καλός λόγος να επισκεφθείς το φετινό ComicDom. Έχει μπόλικο ταλέντο αλλά και χιούμορ, τον εμπνέει η ποπ κουλτούρα αλλά και η μυθολογία και η λαϊκή παράδοση, είναι «δημιουργικά υπερκινητικός» και πολυλογάς, δηλώνει ευθαρσώς τρανς και bisexual και η ΛΟΑΤΚΙ θεματολογία είναι συχνά παρούσα στη δουλειά του. Όχι γιατί επιδιώκει να προκαλέσει ή να σοκάρει αλλά επειδή «είμαστε κοινότητα και φτιάχνουμε πράγματα για να φροντίσουμε ο ένας τον άλλον», καθώς το θέτει. Φέτος εξέδωσε μία ακόμα ιδιαίτερη δουλειά, τη «Σπαζοραχούλα» (Jemma Press), σε συνεργασία με την Έλενα Γώγου, συμμετέχει στo συλλογικό πρότζεκτ «When I was me» (Moments of Gender Euphoria), θα είναι επίσης παρών στο φετινό 15ο ComicDom (10-12/9, πλατεία Κλαυθμώνος και Ελληνοαμερικανική Ένωση), όπου μας προσκαλεί κιόλας. Λατρεύει τα φανζίν και τις indie αυτοεκδόσεις, παραμένει φανατικός του «Dungeons and Dragons», έχει μια σειρά ακόμα πρότζεκτ κατά νου, ελπίζει δε το επόμενο να το «τρέξει» αραχτός σε ένα τροπικό νησί είτε σε κάποια βουνοκορφή ‒ σε όλα μέσα είναι και αναμένει προτάσεις. — Πόσο καιρό ασχολείσαι με τα κόμικς και πώς σε παρέσυραν στον κόσμο τους; Με το κόμικ ασχολούμαι από τότε που ξεκίνησα να διαβάζω. Συγκεκριμένα, από το περιοδικό «ΚΟΜΙΞ», από τότε που έβγαζε σε επεισόδια το «Ο βίος και η πολιτεία του Σκρουτζ ΜακΝτακ» και από τη συλλογή «Αστερίξ» που είχαμε στο σπίτι. Ασχολήθηκα αρχικά με υπερηρωικά κόμικς και μετά με μάνγκα, γρήγορα όμως λάτρεψα την indie σκηνή και τα φανζίν. «Το τυπωμένο κόμικ κινδυνεύει από το ψηφιακό όσο και οι σκάλες από τα ασανσέρ». Είναι απλώς διαφορετικό format, σημασία έχει να τα διαβάζουμε, το πώς είναι δευτερεύον. — Ποιοι είναι οι μέχρι τώρα σταθμοί της καριέρας σου και από πού αντλείς έμπνευση συνήθως; Παρότι ξεκίνησα να κάνω κάποιες δουλειές από το 2008 και είχα τραπέζι σε Comic Convention πρώτη φορά το 2013, θεωρώ ότι η καριέρα μου ξεκίνησε πραγματικά το 2017, που κυκλοφόρησα το «Εσμέ». Είναι μια δουλειά βασισμένη σε παραδοσιακά παραμύθια, με όσο χιούμορ μπορούσα να χώσω και με μπόλικα queer στοιχεία. Γενικά, είμαι μεγάλος φαν του fantasy και του sci-fi και λατρεύω κόσμους εμπνευσμένους από τις εμπειρίες και τις κουλτούρες κάθε συγγραφέα, που ξεφεύγουν από τους κλασικούς αγγλοσαξονικούς κόσμους που έχουμε συνηθίσει. Οπότε τείνω να γράφω ελληνικό fantasy, με στοιχεία από το φολκλόρ και τη μυθολογία αλλά και γενικότερα την ποπ κουλτούρα, ελληνική και ξένη – δείτε, για παράδειγμα, το κόμικ που κάναμε με τον Γιώργο Κομιώτη το 2019, τα «Πουλιά!», που έχει πρωταγωνιστές πτηνά (ναι, για τέτοια πουλιά ο λόγος) στην Αθήνα του ’50-’60 σε μια ιστορία νουάρ, και μία σε στυλ Φίνος Φιλμ. Ενίοτε το ρίχνω στον σουρεαλισμό, όπως π.χ. στη «Σκιτσούχτρα», το μικρό σατανικό πλάσμα που βασανίζει δημιουργούς. Μερικές φορές, ξέρεις, η πιο τρελή ιδέα λειτουργεί. Σπαζοραχούλα — Mπορεί σήμερα ένας δημιουργός κόμικ στην Ελλάδα να βιοποριστεί αξιοπρεπώς από την τέχνη του; Προσωπικά, ευτυχώς τα βγάζω πέρα, δεν δουλεύω ωστόσο μόνο πάνω σε κόμικς. Έχω μαγαζί στο Etsy, όπου διαθέτω τη δουλειά μου εκτυπωμένη σε αυτοκόλλητα, καρφίτσες και τέτοια, ανεβάζω σχέδιά μου σε site με μπλούζες και διάφορα προϊόντα, εργάζομαι επίσης ως εικονογράφος. Ευτυχώς ή δυστυχώς, οι περισσότερες δουλειές μου γίνονται από το εξωτερικό, ακόμα και στην περίπτωση των Comic Cons σε κανονικές συνθήκες συνηθίζω να πηγαίνω σε τρία-τέσσερα διαφορετικά ευρωπαϊκά κάθε χρόνο, πέρα από τα ντόπια. Στην Ελλάδα θεωρώ ότι σήμερα δεν είναι ακατόρθωτο να βγάλει κανείς τα προς το ζην, αλλά σίγουρα είναι δύσκολο. Όπως και για σχεδόν κάθε επαγγελματία, βέβαια. — Εκδώσατε φέτος με την Έλενα Γώγου (σχέδιο) τη «Σπαζοραχούλα» στην Jemma Press. Τι σόι μέρος είναι αυτό, που στην εικονογράφηση βλέπουμε να διαθέτει εκκλησία, τζαμί, αρχαίους κίονες, αιγυπτιακές Σφίγγες, ανεμογεννήτριες και weird χωρικούς που φοράνε φουστανέλες και σεγκούνια; Είναι ένας παράλληλος κόσμος όπου συμβαίνουν όλοι οι μύθοι απ’ όλες τις παράλληλες διαστάσεις ταυτόχρονα και «τρέχουν» οι περισσότερες παραμυθοπεριπέτειες. Τον είχα παρουσιάσει αρχικά στο «Εσμέ», με σχέδιο και σενάριο δικό μου, όπου οι τρεις πρωταγωνιστές έχουν καθένας από μια επική αποστολή. Στη «Σπαζοραχούλα», που συνδέεται έμμεσα με το «Εσμέ», ο πρωταγωνιστής μας, ο Κωνσταντής, είναι ένας ταπεινός γκέι τσοπάνης που ψάχνει τον πραγματικό έρωτα και δεν έχει ακριβώς κάποια αποστολή να φέρει εις πέρας, αλλά καταφέρνει μερικά επικά πράματα έτσι κι αλλιώς – κάτι στο οποίο βοήθησε αφάνταστα το σχέδιο της Έλενας, η οποία φτιάχνει κατά βάση κόμικ δράσης και πήγε την ιστορία σε εντελώς άλλο επίπεδο, δίνοντάς της πολλά ιδιαίτερα στοιχεία στο σχέδιο που δεν υπήρχαν καν στο αρχικό κείμενο. Είμαστε και οι δυο πολύ περήφανοι γι’ αυτήν τη δουλειά κι ελπίζουμε να τη χαρείτε κι εσείς. Eίμαστε επίσης τυχεροί που τα παιδιά στην Jemma Press ήταν διατεθειμένα να ποντάρουν στα πολύ queer κόμικς μας. Avatar του Steve Stivaktis. — Καταπιάνεσαι συχνά με ΛΟΑΤΚΙ θεματολογία, συνεργάζεσαι με το «Antivirus», συμμετέχεις και στην ανθολογία «When I was me» (Moments of Gender Euphoria, Quindrie Press). Θα μπορούσε να πει κανείς ότι κάνεις ακτιβιστική τέχνη; Πόσο έχει προοδεύσει το queer κόμικ, πόσο πιο αποδεκτό έχει γίνει; Δεν ξέρω κατά πόσο θα έλεγα ότι κάνω ακτιβιστική ή «στρατευμένη» τέχνη, όχι πάντως με τον τρόπο που φαντάζεται ο περισσότερος κόσμος. Ανήκω στη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα· δεν είναι μυστικό πως είμαι τρανς και μπαϊσέξουαλ, είτε στην προσωπική είτε στην επαγγελματική μου ζωή. Μεγάλωσα σε μια εποχή, καθόλου παλιά, που αυτά τα πράγματα ήταν είτε αόρατα είτε στόχος επιθέσεων ή χλεύης. Είχα ανάγκη τότε να δω άτομα σαν κι εμένα να μοιράζονται τις ιστορίες, τις ιδέες και τις εμπειρίες τους μέσα από τα αγαπημένα μου μίντια, όπως ο καθένας. Μεγαλώνοντας, θέλησα να πω τις ιστορίες που είχα ανάγκη μικρός και ευτυχώς το καταφέρνω σιγά σιγά. Ελπίζω να το εξελίξω ακόμα περισσότερο κι ελπίζω να έχουν την ίδια ευκαιρία δημιουργοί απ’ όλες τις περιθωριοποιημένες ομάδες. Ευελπιστώ, επίσης, να μπορέσουν όσα άτομα δεν ανήκουν σ’ αυτές τις ομάδες είτε να ευαισθητοποιηθούν είτε να τους φύγει λίγη από την αμηχανία του αγνώστου που πιθανόν να έχουν. Νομίζω, πάντως, ότι το queer κόμικ έχει την ίδια μοίρα με την queer παρουσία οπουδήποτε – δεν θεωρώ ότι έχει γίνει ακριβώς αποδεκτό, περισσότερο αρνούμαστε πια να μείνουμε στο περιθώριο χωρίς λόγο και ο κόσμος αναγκάζεται να το συνηθίσει πρώτα και μετά ίσως να δει ότι, α, εντάξει, δεν είναι απαραίτητα του διαβόλου πράματα, και κοίτα, ίσως να υπάρχουν και μερικές ωραίες φάσεις εκεί γύρω. Το Ίντερνετ βοηθάει, εφόσον πλέον υπάρχουν επιλογές αν θέλει κάποιος να μοιραστεί τη δουλειά του ή να κάνει crowdfunding, χωρίς να χρειάζεται την άδεια κάποιου συντηρητικού εκδότη. Γενικά, χαίρομαι πολύ βλέποντας τη νέα γενιά δημιουργών να έχει διαθέσιμες και πολύ περισσότερες γνώσεις και πρόσβαση στην queer κοινότητα και σε queer δουλειές που ταιριάζουν με τις εμπειρίες της και ίσως τη βοηθάνε να μάθει πράγματα για τον εαυτό της. Γι’ αυτό, άλλωστε, φτιάχνουμε queer κόμικς κυρίως: όχι για να «προκαλέσουμε» ή για να σοκάρουμε, αλλά γιατί είμαστε (σπόιλερ αλέρτ!) κοινότητα και φτιάχνουμε πράγματα για να φροντίσουμε ο ένας τον άλλον. Όποιος απέξω έχει όρεξη να διασκεδάσει μαζί μας ή να μάθει κάτι απ’ αυτό, είναι φυσικά ευπρόσδεκτος. — Μίλα μου λίγο για το Dungeons and Dragons, γιατί κι εκεί διαπρέπεις. Αχ, Dungeons and Dragons. Λίγο η δουλειά, λίγο οι καραντίνες, έχω να παίξω κανονικό, μακροπρόθεσμο campaign πολύ περισσότερο καιρό απ’ όσο θα ’θελα. Είναι ένα χόμπι με το οποίο καταπιάνομαι εδώ και καμιά δεκαπενταριά χρόνια, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, από τότε που μας δούλευαν γι’ αυτό. Υποθέτω ότι πάντα μου άρεσε να λέω ιστορίες και να φτιάχνω φανταστικούς χαρακτήρες, οπότε ένα τέτοιο παιχνίδι ρόλων ήταν από τα καλύτερα πράγματα με τα οποία θα μπορούσα να καταπιαστώ. Έτυχε κάποια στιγμή που μου ήρθε να κάνω fun art με ζάρια και βαρβάρους να κυκλοφορήσουν ταυτόχρονα το «Critical Role» και το «Adventure Zone», να φέρουν ξαφνικά το D&D στο προσκήνιο και να το κάνουν λίγο πιο κουλ. Άλλο που δεν ήθελα εγώ. Είναι τόσο τέλειο ξαφνικά όλος ο κόσμος να μοιράζεται το χόμπι σου και να μπορείς να το συζητήσεις με τους πάντες! Άσε το πόση δουλειά έχω βρει από κόσμο που θέλει να τους σχεδιάσω τους χαρακτήρες τους και πόσα μπλουζάκια με σχέδιά μου με ζάρια έχω δει σε comic-con. Και άσε με πόσους καταπληκτικούς καλλιτέχνες έχω έρθει σε επαφή μέσω του συγκεκριμένου παιχνιδιού. Ζωάρα λέμε. Ambrosia — Με το animation ασχολείσαι καθόλου ή θα ήθελες να ασχοληθείς; Πολύ δύσκολα, εκτός αν ήταν να γράψω κανένα σενάριο. Θαυμάζω την τέχνη του animation, αλλά η μάνα μου δεν με γέννησε με τόση υπομονή. Παρ’ όλα αυτά, ξεκίνησα πρόσφατα να μαθαίνω να χτυπάω τατουάζ, κυρίως επειδή λατρεύω την τέχνη και επειδή μου ζητάνε σχέδιά τόσο πολύ, που λυπάμαι να χρεώνω τον κόσμο και για το σχέδιο που θα ξαναπληρώσει στον τατουατζή. Οπότε αυτό είναι το πρώτο καλλιτεχνικό «έξτρα». Το δεύτερο είναι ότι προσπαθώ (καιρό τώρα) να ασχοληθώ περισσότερο με το γράψιμο, πέρα από τα κόμικς. Αν όλα πάνε καλά και σταματήσω να στρεσάρομαι, ελπίζω να μπορέσω να μοιραστώ ακόμα περισσότερες ιστορίες αρκετά σύντομα. — Άλλοι καλλιτέχνες του είδους που σε έχουν συγκινήσει ιδιαίτερα; Ενδεικτικά: «Ο βίος και η πολιτεία του Σκρουτζ», που λέγαμε στην αρχή, του Ντον Ρόσα, η «Nimona» τ@ Noelle Stevenson, το «Saga» των Brian K. Vaughn και Fiona Staples, το «Maus» του Art Spiegelman, το «Homunculus» του Joe Sparrow, το «Pantheon» του Hamish Steele, το «Laura Dean keeps breaking up with me» των Mariko Tamaki και Rosemary Valero-O’Connell. Από ελληνικά κόμικς δεν θα ξεχωρίσω κάποια συγκεκριμένα, γιατί θα φανεί σαν να προμοτάρω φίλους και γνωστούς έτσι μικρή που είναι η σκηνή, άσε που θα μιλάω μέχρι μεθαύριο, κάτι το οποίο ναι μεν κάνω συχνά, καθότι παρλαπίπας, αλλά δεν ενδείκνυται για άρθρα, οπότε θα πρότεινα να κάνετε μια βόλτα σε οποιοδήποτε τοπικό φεστιβάλ κόμικς και να σηκώσετε τα πάντα. Οι δουλειές που παρουσιάζονται τα τελευταία χρόνια είναι εξαιρετικές και αν έχετε ακούσει κάποια μεγάλα ονόματα, δεν είναι τυχαίο. — Πώς βλέπεις το σύγχρονο κόμικ στην Ελλάδα και διεθνώς; Υπάρχει πάντα ενδιαφέρον για το τυπωμένο κόμικ ή το έχει υπερκεράσει το ψηφιακό; Πόσο διαφέρει το δεύτερο; Περιέργως, είχα μια παρόμοια συζήτηση πρόσφατα, που είχαμε μαζευτεί διάφορα άτομα στο Twitter και σχολιάζαμε πόσο πολύ λατρεύουμε το έντυπο κόμικ. Νομίζω ότι θα επανέλθω σε μια φράση που είχα ακούσει παλιά για το ψηφιακό βιβλίο: «Το τυπωμένο κόμικ κινδυνεύει από το ψηφιακό όσο και οι σκάλες από τα ασανσέρ». Είναι απλώς διαφορετικό format, σημασία έχει να τα διαβάζουμε, το πώς είναι δευτερεύον. Ιδανικά, να μην πειρατεύουμε κιόλας, ε; Όσο για το σύγχρονο κόμικ, προσωπικά με ενθουσιάζει. Κάθε χρόνο βλέπουμε όλο και περισσότερες εξαιρετικές δουλειές στην indie σκηνή, με τεράστια ποικιλία και ολοένα περισσότερα νέα ταλέντα. Γι’ αυτό λατρεύω και τα comic-cons, επειδή δίνουν την ευκαιρία να τα βρεις όλα μαζί και πολλές φορές νέους δημιουργούς, πολύ στην αρχή τους. — Με τι καταγίνεσαι αυτόν τον καιρό; Τι άλλα πρότζεκτ έχεις κατά νου; Επειδή ως άνθρωπος είμαι γενικά λίγο δημιουργικά υπερκινητικός, έχω ανά πάσα στιγμή τουλάχιστον καμιά δεκαριά πράγματα που θέλω να κάνω «του χρόνου», κι αν δύο-τρία συμβούν, είναι νίκη. Σ’ αυτήν τη φάση ετοιμάζω μια πρόταση για μία ακόμα queer ανθολογία σαν το «When I was me» και το «Ambrosia» (το δεύτερο θα το έχω και στο ComicDom), κάνω εικονογραφήσεις για ένα role-playing game που θα κυκλοφορήσει μέσω Kickstarter σύντομα και έχω και τρία ακόμα κόμικς στα σκαριά: ένα ημι-αυτοβιογραφικό για την τρανς εμπειρία και για τους έμφυλους ρόλους, ένα επιστημονικής φαντασίας, ξανά σε συνεργασία με την Έλενα Γώγου, και ένα κοινωνικού περιεχομένου, όπου κάνω μόνο το σχέδιο, το οποίο πήρε επιδότηση πρόσφατα και θα κυκλοφορήσει κάποια στιγμή μέσα στο 2022. Ευτυχώς, από δουλειά δεν έχω παράπονο. Απλώς σ’ αυτήν τη φάση, και μετά από τόσο καιρό με κορωνοϊό, ελπίζω το επόμενο πρότζεκτ μου να έχει τη βάση του σε κάποιο τροπικό νησί, όπου θα πληρώνομαι με ανανάδες και καρύδες που θα μου φέρνουν στην πλάτη τους εκπαιδευμένες θαλάσσιες χελώνες. Και με φραπέδες και στριφτάρι σε κάνα καφενείο στο βουνό βολεύομαι, ό,τι κάτσει. Δέχομαι προτάσεις. — Εκτός από τη δική σου επιβλητική παρουσία στο Artists Alley, τι άλλο αξίζει να δει κάποιος στο φετινό 15ο ComicDom; Καταρχάς, περάστε οπωσδήποτε από τον πάγκο μας με την Έλενα Γώγου, όπου θα έχουμε ένα σωρό κόμικς, αυτοκόλλητα, αφίσες και σπέσιαλ καλούδια να σας φιλέψουμε. Δίπλα μας ακριβώς θα είναι και ο Γιώργος Κομιώτης, στου οποίου τον πάγκο θέλετε να πάτε, αν ποτέ εκτιμήσατε το καλό, εξοντωτικό χιούμορ. Μη χάσετε το «Τσοντοκόμικ 2», την ερωτική ανθολογία (Νο 2!) που έβγαλαν δεκατρείς ντόπιες σκιτσογράφοι – θα το βρείτε και στη μεριά του πάγκου μας που θα κάθεται η Έλενα, αλλά και στους πάγκους των περισσότερων άλλων δημιουργών, όπως π.χ. της Γεωργίας Ζάχαρη, αν σας αρέσει το concept της «Σπαζοραχούλας», θα λατρέψετε και τα κόμικς της Γεωργίας. Αν ψάχνετε κι άλλα queer κόμικς, προτιμήστε το «Equidistance» που βγαίνει από τη Nerdula Lab. Στην Ελληνοαμερικανική Ένωση θα υπάρχει αφιέρωμα στο τσέχικο κόμικ, το οποίο δυστυχώς δεν θα μπορέσω να δω, μια και θα έχω πάγκο στην πλατεία Κλαυθμώνος, αλλά ακούγεται σούπερ ενδιαφέρον. Έπειτα, είναι δεδομένο και απαραίτητο να έρθετε σε επαφή με τα πιο μεγάλα και γνωστά ονόματα της ελληνικής κόμικ σκηνής, οπότε δεν θα μείνω σ’ αυτά. Αντίθετα, θα επιμείνω να πάτε στις αυτοεκδόσεις με ακόμα μεγαλύτερο ενθουσιασμό απ’ ό,τι στο Artists Alley. Λατρεύουμε φανζίν και τα στηρίζουμε πάντα! Πηγή
  15. Εμένα γιατί μου φάνηκε ότι διάβασα "Χοιροστάσιο";;;; Μόνο όταν ακολούθησα το λινκ της @kabuki, διαπίστωσα το λάθος μου...
  16. Δεν πήγα στην Ελληνοαμερικανική Ένωση χτες, λόγω έλλειψης χρόνου, οι εντυπώσεις μου είναι μόνο από την Κλαυθμώνος και είναι πολύ θετικές. Ο χώρος είναι κατάλληλος για μια τέτοια εκδήλωση, καιρού επιτρέποντος βέβαια, υπάρχει όμως αρκετό στριμωξίδι τις ώρες αιχμής στην artists alley. Σίγουρα εκεί να χρειαζόταν λίγο περισσότερος χώρος ανάμεσα στις σειρές, όπου κάθονται οι καλλιτέχνες, οι οποίοι είναι πάρα πολλοί φέτος - ή έτσι μου φάνηκαν εμένα. Αντίθετα, οι χώροι με τα περίπτερα των βιβλιοπωλείων και των εκδοτικών οίκων είναι πολύ πιο άνετοι, υπάρχει αρκετός χώρος και μεγάλη ποικιλία κόμικς. Σε γενικές γραμμές, είναι μια πολύ καλή εκδήλωση, ακριβώς αυτό που χρειαζόμασταν μετά από 1,5 χρόνο απουσίας και δικού μας εγκλεισμού. Χάρηκα πάρα πολύ, που είδα τόσο πολύ κόσμο, χτες το απόγευμα, όταν πήγα. Παρεμπιπτόντως, άκουσα ότι η έκθεση των Τσέχων κομιστών στην Ελληνοαμερικανική Ένωση είναι εντυπωσιακή. Αν πήγε κανείς, ας μας πει εντυπώσεις.
  17. Official teaser (προφανώς, το δωμάτιο είναι υπό κατασκευή, αγνοήστε την ακαταστασία )
  18. Ορίστε και η δική μου ταπεινή μπάζα....
  19. Τι άλλαξε μέσα στα δεκαπέντε χρόνια του Comicdom Con Athens; Την δέκατη πέμπτη διοργάνωση σκοράρει φέτος το Comicdom Con Athens, κατακτώντας τον τίτλο του μακροβιότερου φεστιβάλ κόμικς στην χώρα, εφόσον εκείνο της Βαβέλ είχε φτάσει ως τις δεκατέσσερις μέχρι να αφήσει πίσω μόνο το θρύλο του. Χέρι-χέρι με την ελληνική σκηνή πορεύτηκε το φεστιβάλ, μεγάλωσε –ή μάλλον γιγαντώθηκε–, σε σημείο που πάνω από 15.000 επισκέπτες κατέκλυζαν την Ελληνοαμερικάνικη Ένωση κάθε Σεπτέμβριο για να γνωρίσουν τους αγαπημένους τους κομίστες, να ξεφυλλίσουν φρέσκες αυτοεκδόσεις και να βγάλουν δυο φωτογραφίες από τους παίκτες cosplay και τα φαντασμαγορικά κοστούμια τους. Για πρώτη φορά, η διοργάνωση επεκτείνεται στην Πλατεία Κλαυθμώνος, αφενός για την αποφυγή του συγχρωτισμού κι αφετέρου επειδή το μέγεθος των επισκεπτών ήταν κατακλυσμιαίο τις ώρες αιχμής. Έτσι, από 10 έως 12 Σεπτεμβρίου, τα καταστήματα κι οι εκδοτικές μαζί με τους κομίστες στήνουν περίπτερο στην κεντρική πλατεία, ενώ το κτίριο της Ελληνοαμερικάνικης Ένωσης (Μασσαλίας 22, Κολωνάκι) δεν χάνει κάτι απ’ όσα μας έχει συνηθίσει το φεστιβάλ τα δεκαπέντε πλέον χρόνια. Τρεις μεγάλες εκθέσεις ανοίγονται στο κοινό –μία για τα «100 χρόνια τσεχικά κόμικς», μία με δώδεκα εικονογράφους παιδικών βιβλίων και μία αφιερωμένη στο μπλε κόσμο των στρουμφ–, ενώ πάνελ, προβολές, εργαστήρια, καλεσμένοι και sketch events τις πλαισιώνουν, πάντοτε με ελεύθερη είσοδο. Κανονικά θα γίνει και ο cosplay διαγωνισμός, ωστόσο γα την επίσκεψη της Ελληνοαμερικάνικης απαιτείται πιστοποιητικό εμβολιασμού ή νόσησης για τους ενήλικους και δήλωση self-test από γονέα ή κηδεμόνα για τους ανήλικους. Λίγο πριν την επετειακή διοργάνωση, αδράξαμε την ευκαιρία για ανασκόπηση και περάσαμε το μικρόφωνο σε πέντε κομίστες, παλιούς και νέους, οι οποίοι συνδέονται –άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο– με το ίδιο το φεστιβάλ. Τι άλλαξε μέσα στα δεκαπέντε χρόνια ιστορίας; Το κοινό, η σκηνή, οι ευκαιρίες; Βασίλης Λώλος (τιμώμενος καλλιτέχνης 2021) Ο Βασίλης Λώλος ήταν ο πρώτος της σκηνής που έσπασε το φράγμα και, σε ηλικία μόλις 24 ετών, υπέγραψε συμβόλαιο στην Αμερική, ανοίγοντας το δρόμο σε όσους ακολούθησαν τη δεκαετία που μας πέρασε. Οι συνεργασίες που έχει υπογράψει με την DC, την Marvel, την Image Comics αλλά και τη Universal Pictures, τα βραβεία Eisner και Harvey (το «όσκαρ των κόμικς») που παρέλαβε κι η αδέκαστη αμεσότητα, που διακατέχει τόσο τον ίδιο όσο και τα τρομερά του σχέδια, κάνουν τον Βασίλη μια άκρως μοναδική περίπτωση στον κόσμο της ένατης τέχνης. «Θα ήταν μεγάλο ψέμα αν έλεγα ότι η ελληνική αγορά μπορεί να σου εξασφαλίσει το νοίκι και τα προς το ζην», ξεκαθαρίζει ο ίδιος. «Ωστόσο, ευκαιρίες φυσικά και υπάρχουν. Αυτό που πέτυχα εγώ δεν είναι κάποιο ψεύτικο ή απατηλό όνειρο. Όμως, πρέπει να προχωράς με πλάνο και επιμονή. Διάφορες διαβεβαιώσεις και υποσχέσεις αποκατάστασης που μοιράζονται ανεύθυνα είναι οριακά καταστροφικές και 99% ψευδείς». » Αν έχω κάτι να πω σε κάποιον/α που ξεκινά ή το κάνει χρόνια χωρίς να έχει το αποτέλεσμα που ζητάει, είναι το εξής απλό: Το ακόνισμα της τέχνης σου πρέπει να γίνει ο απόλυτος σκοπός σου. Μάθε να μανατζάρεις το χρόνο σου ώστε να έχεις maximum αποτέλεσμα με minimum πόρους και προπονήσου. Ξανά και ξανά. Με το ίντερνετ πλέον έχουν αλλάξει οι ισορροπίες στα κόμικς, τα memes πήραν κατά κάποιο τρόπο τη θέση τους, αλλά την ίδια στιγμή άνοιξαν πόρτες – εγώ, για παράδειγμα, μέσω μιας διαδικτυακής πλατφόρμας έκανα την επαφή με έναν συγγραφέα και οδηγήθηκα στην πρώτη μου έκδοση στο εξωτερικό». Από τότε γυρνάει στο εγχώριο τοπίο σπάνια, μόνο για κάποια προσωπική δουλειά, όπως ήταν το άλμπουμ «Αθήνα» (εκδ. Jemma Press), το οποίο απέσπασε πολύ καλές κριτικές. Ηλίας Κατιρζιγιανόγλου (συνδιοργανωτής) Η ιστορία του Comicdom ξεκίνησε να γράφεται μέσα απ’ τις σελίδες ενός φανζίν. «Το 1996, συμφοιτητές τότε με τον Δημήτρη Σακαρίδη, φτιάξαμε ένα ενημερωτικό έντυπο για τον κόσμο των αμερικάνικων κόμικς», λέει ο Ηλίας Κατιρζιγιανόγλου. Εκείνη τη δεκαετία εμφανίστηκαν τα πρώτα φανζίν γύρω από τα κόμικς, με άρθρα, παρουσιάσεις και συνεντεύξεις – ένα είδος δημοσιογραφίας που πλέον έχει μεταναστεύσει ολοκληρωτικά στο ίντερνετ. Μία δεκαετία αργότερα, στα μέσα ’00s, όσο ακόμη έτρεχε το φεστιβάλ της Βαβέλ κι υπήρχε η αίσθηση μιας νέας σκηνής που ήταν εν τη γενέσει της, οι δυο τους, μαζί με τον Γιάννη Κουρουμπακάλη και τη Λήδα Τσενέ (ομάδα που παραμένει σταθερή έως σήμερα), εγκαινίασαν μια διοργάνωση «με αφετηρία και τελικό προορισμό τα κόμικς», στα πρότυπα αντίστοιχων con του εξωτερικού. «Ίσως ακουστεί πεζό αλλά, κατά τη γνώμη μου, ο τρόπος που συνέβαλε περισσότερο το Comicdom στην ανάπτυξη της σκηνής ήταν το εμπορικό κομμάτι», λέει ο Ηλίας, «διότι ήταν το πρώτο σημείο όπου συγκεντρώθηκαν μαζί καταστήματα, εκδοτικοί και καλλιτέχνες για να συναντήσουν το κοινό. Αυτή η μαζικότητα έκανε αίσθηση και ενέπνευσε περισσότερο κόσμο να ασχοληθεί με αυτό». Έτσι, χέρι-χέρι με την ελληνική σκηνή, προχώρησε και αναπτύχθηκε το Comicdom, μετρώντας πλέον πάνω από 15.000 επισκέπτες κάθε χρόνο. «Ενδεικτικό είναι ότι την πρώτη χρονιά υπήρχαν μόλις τρία φανζίν στο φεστιβάλ, ενώ πλέον δεχόμαστε πάνω από εκατό αιτήσεις για το self-publishers alley». Πολλά άλλαξαν μέσα σε αυτά τα δεκαπέντε χρόνια, μεταξύ άλλων και το κοινό. «Οι σημερινοί πιτσιρικάδες –εάν εξαιρέσεις όσους είναι κολλημένοι με τα manga– δεν διαβάζουν κόμικς. γεννιούνται εξοικειωμένοι με τις οθόνες, οπότε θέλουν ταχύτητα, εναλλαγές». » Έχει διαφοροποιηθεί ηλικιακά ως χόμπι: έχει μετεφηβικό και ενήλικο χαρακτήρα πλέον, αλλά το σίγουρο είναι ότι ο αναγνώστης, μπαίνοντας σε αυτή την ηλικία, το κάνει επειδή πραγματικά το γουστάρει, όχι επειδή είναι λαϊκή τέχνη. Οπότε θα ψαχτεί κατευθείαν. Και δη όσον αφορά τους Έλληνες δημιουργούς. Θα λέγαμε πλέον ότι όχι μόνο έχει αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη προς το ελληνικό προϊόν, τους καλλιτέχνες και τους εκδοτικούς που πλήθυναν τα τελευταία χρόνια, αλλά πολλές φορές είναι τα πρώτα που θα βάλει ο επισκέπτης στο καλάθι». Δανάη Κηλαηδόνη (DaNi) Εάν η πορεία της Δανάης Κηλαηδόνη, κατά κομιξόκοσμον DaNi, έμπαινε σε παλμογράφο, η οθόνη θα έδειχνε μια απότομη εκτόξευση απ’ το 2016 κι έπειτα, χωρίς καμία μετάπτωση μέχρι σήμερα. Παρέα με τον Ανδρέα Πεφάνη (διοργανωτή πλέον του AthensCon) βρέθηκαν τότε σε ένα αγγλικό convention, όπου δύο –διόλου τυχαία– μάτια έπεσαν πάνω στο έντονο κοντράστ και τα αμαρτωλά σύμπαντα της Δανάης, και έσκασε πρόταση απ’ το βρετανικό περιοδικό «2000AD». Ύστερα ήρθε μια ευκαιρία στην Αμερική κι έπειτα η επόμενη, με το ταλέντο της να αποδεικνύεται τελικά αντάξιο της ομάδας της DC. Τέσσερις αυτοεκδόσεις είχε ολοκληρώσει προτού φύγει για την αγορά του εξωτερικού, χωρίς να έχει επιστρέψει έκτοτε στο εγχώριο εκδοτικό τοπίο. «Νομίζω ότι, αν έβρισκα χρόνο να το κάνω, πάλι προς την αυτοέκδοση θα κινιόμουν», λέει η ίδια, «αλλά μάλλον είναι προσωπικό χούι: μου αρέσει η διαδικασία, το δέσιμο – το βιβλίο ως έργο τέχνης, ας πούμε. Πλέον, οι εκδότες που βγάζουν κόμικς είναι πολύ πιο ανοιχτοί σε τέτοιου είδους καλλιτεχνικούς πειραματισμούς και σίγουρα δίνουν παραπάνω χώρο σε νέες φωνές». Πλήθυναν οι εκδοτικοί του χώρου τα τελευταία χρόνια, όμως και πάλι καλύπτουν μόνο ένα μέρος της υπό εξέλιξη εγχώριας σκηνής. «Αυτό κατ’ εμέ είναι ένας λόγος που η ελληνική σκηνή έχει τόσο φοβερές δουλειές στις αυτοεκδόσεις», παρατηρεί η Δανάη. «Υπάρχουν πολύ καλά χέρια και τόσο προσεγμένα άλμπουμ που τα μπερδεύεις με τα επαγγελματικά. Μπορώ να πω ότι, σε σχέση με αντίστοιχα zin communities άλλων χωρών που έχω δει, δεν έχουμε τίποτα να ζηλέψουμε». Δήμητρα Νικολαΐδη Η Δήμητρα ανήκει στο νέο αίμα της σκηνής, είναι γεννημένη το ’96, κι έχει ήδη στο ιστορικό της ένα βραβείο απ’ τη διοργάνωση, καθώς και τρία ολοκληρωμένα άλμπουμ, των οποίων τα αντίτυπα εξαντλήθηκαν άμα τη εμφανίσει. Από το γλυκούλικο light fantasy «Guess» πήγε στην εσωτερική αγωνία μιας εξαντλημένης χορεύτριας στα «Βαθιά ρέματα» και στο σκοτεινό, μετα-αποκαλυπτικό σενάριο της «Παλικαρούς», ετοιμάζοντας κάτι εξίσου απρόσμενο στη νέα της δουλειά, με δαίμονες, μυστικά και μια αλλόκοτη κοινωνία. «Από παιδί μου άρεσε να φτιάχνω ιστορίες όλων των ειδών», λέει η ίδια. «Μάλλον το μυαλό μου θα ευθύνεται γι’ αυτό που πηδάει από τη μια ιδέα στην άλλη χωρίς έλεγχο», συμπληρώνει με αθώα ειλικρίνεια. Πέρασε στο Φυσικό Αθηνών αλλά, όντας αποφασισμένη να μη συμβιβαστεί με κάτι που δεν τη γέμιζε, τα παράτησε και τελείωσε μια ιδιωτική σχολή εικονογράφησης –πλέον είναι τρεις οι εναλλακτικές, εάν κρίνεις ότι χρειάζεσαι ένα χαρτί ή λίγη ώθηση και δύο συμβουλές–, ενώ παράλληλα έσκασε μύτη στα Comicdom. «Ειδικά την πρώτη χρονιά ήταν τρομακτικά τεράστιο το να βλέπουν ξαφνικά τόσοι άνθρωποι τη δουλειά μου και να παίρνω καλά σχόλια, ήταν μια ανάσα για τη στροφή που έκανα στην καριέρα μου». Γιατί, όμως, εφόσον υπάρχουν εγχώριοι εκδοτικοί αφιερωμένοι στα κόμικς, μια δημιουργός με καλό potential παραμένει στην αυτοέκδοση, κάνοντας ουσιαστικά διπλή δουλειά; «Δεν πιστεύω ότι είναι κλειστοί και “δύσκολοι” οι εκδοτικοί οίκοι στα νέα ονόματα, απλώς όταν εγώ ένιωσα έτοιμη να χτυπήσω την πόρτα, οι πόρτες έκλεισαν λόγω της πανδημίας – κακό timing αλλά, αν το δεις από τη θετική πλευρά, αυτό σημαίνει ότι είναι θέμα χρόνου». Νίκος Γιαμαλάκης (Malk) Αγαπήθηκε περισσότερο μέσα από τον ανεπρόκοπο, κάφρο και πάντοτε πιωμένο «Φαβορίτη», όπου καυτηρίαζε με χιούμορ τα στραβά του νεοέλληνα, αλλά τα τελευταία χρόνια η υπογραφή «Malk» μπαίνει δίπλα σε σκηνές φρικιαστικών φόνων, σκοτεινούς δράκουλες και μάτια που στάζουν τρόμο, κόβοντας την ανάσα με old school ατμόσφαιρα. Όπως οι περισσότεροι, το μικρόβιο το κόλλησε από νωρίς. Όλο το χαρτζιλίκι απ’ τον παππού και τους γονείς πήγαινε στο περίπτερο, στις εκδόσεις του Ανεμοδουρά («Μπλεκ», «Όμπραξ», «Κάπτεν Μαρκ») και του Καμπανά («Μάστερ οφ Κουνγκ Φου», «Γκραν Γκίνιολ», «Σπαϊντερμαν», «Κάπτεν Αμέρικα», κ.ά.), στα «Γκαούρ-Ταρζάν», έως ότου –έφηβος πια, στα 90s– πέρασε πρώτη φορά την πόρτα του «Solaris» κι έπαθε σοκ. Ήταν η σπίθα για να γίνει κομίστας. Το ’98 (παρακαλώ!), κυκλοφόρησε το πρώτο του graphic novel, η «Μήδεια» (εκδ. Ιάμβλιχος). «Τότε είχα άλλα δύο τελειωμένα άλμπουμ στο συρτάρι, βασισμένα στον Χ.Φ. Λάβκραφτ, αλλά δεν προχώρησαν εκδοτικά», αναφέρει ο Νίκος. «Υπήρχε επιφυλακτικότητα στο να επενδύσει κάποιος σε Έλληνες δημιουργούς, πόσο μάλλον αν ήταν άγνωστοι». Για λίγα χρόνια έκανε ένα διάλειμμα απ’ το πενάκι, μεταπηδώντας σε άλλες μορφές έκφρασης, και, όταν επέστρεψε το 2005, το τοπίο ήταν σαφώς πιο εύφορο. Ο νόμος της εξέλιξης δείχνει μόνο μπροστά, οπότε το άλμα προς το vintage horror που κάποτε έπεσε στο κενό, εντέλει πέτυχε. «Πιστεύω πως οι σημερινοί δημιουργοί δεν φοβούνται τον πειραματισμό: Αν μια δουλειά είναι καλή, θα βρει το κοινό της». Αυτό συνέβη με τις ρετρό ανατριχίλες του Νίκου, αλλά και γενικότερα με το horror genre, για το οποίο κυκλοφορεί πλέον και ξεχωριστό περιοδικό: τα «Ρίγη». Πηγή
  20. Καναδάς: Έκαψαν Tintin και Asterix επειδή... διαδίδουν αρνητικά στερεότυπα Σύμφωνα με το Radio Canada , η “εκκαθάριση” πραγματοποιήθηκε στις βιβλιοθήκες του Providence Catholic School Board Συνολικά 5.000 βιβλία και κόμικς έχουν πεταχτεί, μερικά κάηκαν και θάφτηκαν, από μια σχολική επιτροπή στην επαρχία του Οντάριο, η οποία πιστεύει, ότι αυτά τα έργα διαδίδουν αρνητικά στερεότυπα. Σύμφωνα με το Radio Canada , η “εκκαθάριση” πραγματοποιήθηκε στις βιβλιοθήκες του Providence Catholic School Board, το οποίο συγκεντρώνει 30 γαλλόφωνα σχολεία σε όλο το νοτιοδυτικό Οντάριο. Ο στόχος: «η συμφιλίωση με τα πρώτα έθνη ». Μεταξύ των σχετικών έργων, κόμικς είναι και οι γνωστοί μας ήρωες Tintin & Asterix. Οι στάχτες μάλιστα από το κάψιμο των βιβλίων χρησιμοποιήθηκαν ως λίπασμα για να φυτέψουν ένα δέντρο και να μετατρέψουν αυτό που η σχολική επιτροπή θεώρησε αρνητικό σε θετικό. Η σχολική επιτροπή κατηγορεί το κόμικ Tintin in America για απαράδεκτη γλώσσα, λανθασμένες πληροφορίες, αρνητική παρουσίαση ιθαγενών και εσφαλμένη αναπαράσταση ιθαγενών στα σχέδια. Στο κόμικς του Hergé, που κυκλοφόρησε το 1932, ένα από τα βιβλία με τις καλύτερες πωλήσεις του συγγραφέα στον κόσμο, βρίσκουμε ιδιαίτερα την ονομασία Peau-Rouge. Ο ναός του ήλιου έχει επίσης αφαιρεθεί από τις ακτίνες. Επίσης, η Suzy Kies, η ερευνήτρια πίσω από αυτό το κίνημα, εκφράζει τη λύπη της για τη σεξουαλικοποίηση της αυτόχθονης γυναίκας που ερωτεύεται τον Οβελίξ στο κόμικ με τον Αστερίξ και τους Ινδιάνους . Η νεαρή γυναίκα εκπροσωπείται με βαθύ ντεκολτέ και μίνι φούστα. “Θα πήγαινες για τρέξιμο στο δάσος με μίνι φούστα; Αναπτύξαμε αυτό που ονομάζεται σεξουαλική αγριότητα, μια εικόνα των γηγενών γυναικών ως εύκολων γυναικών. Ένα άλλο παράδειγμα: η Ποκαχόντας, είναι τόσο σεξουαλική και αισθησιακή, για εμάς, τις γηγενείς γυναίκες, είναι επικίνδυνη”, αναφέρει η Suzy Skies. Πηγή (Και η είδηση στα αγγλικά)
  21. Διακρίνω κάποια εμμονή με το μέγεθος 18 Χ 28
  22. Ναι, ρε θηρίο, δίκιο έχεις, το είχες αναφέρει Κερδίζεις ένα Marvel No-Prize, φυσικά!
  23. Ένα flip κόμικς για την τζαζ και τον Σωτήρη Γιάννης Κουκουλάς Μετά την Καλαμάτα και τη Λάρισα, τη σκυτάλη των κόμικς παίρνει η Σύρος. Στο πλαίσιο του 9ου Φεστιβάλ Τζαζ της Ερμούπολης θα παρουσιαστεί το συνεργατικό κόμικς «Ο Μαρίνος Ρούσσος θα παίξει την τρομπέτα του» πάνω σε μια ιδέα του Νίκου Αλμπανόπουλου και με τη συμμετοχή 11 δημιουργών. Με την απουσία όμως του Soter Tas (Σωτήρη Τασιόπουλου) που εάν και έφυγε πρόσφατα από κοντά μας, «συμμετέχει» στο έργο κάθε καλλιτέχνη Για ένατη χρονιά φέτος θα διεξαχθεί το Φεστιβάλ Τζαζ στην Ερμούπολη της Σύρου ένα σημαντικό γεγονός τόσο για την πρωτεύουσα των Κυκλάδων όσο και για την Ελλάδα, ιδιαίτερα στις δύσκολες συνθήκες που διανύουμε και με αβεβαιότητα ως προς την εξέλιξη της κατάστασης. Στο πλαίσιο του φεστιβάλ για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά θα βρίσκονται σε περίοπτη θέση και τα κόμικς. Απόσπασμα από τη συμμετοχή του Βασίλη Παπαγεωργίου Πέρσι δίπλα στις συναυλίες και τις μουσικές, με οργανωτή και επιμελητή τον Νίκο Αλμπανόπουλο, ψυχή παλαιότερα του Φεστιβάλ Επιστημονικής Φαντασίας στην Ερμούπολη, είχε παρουσιαστεί μια σπουδαία έκθεση κόμικς με θέμα την τζαζ και με τη συμμετοχή πολλών δημιουργών αλλά και περισσότερων από 30 φοιτητών και φοιτητριών του τοπικού τμήματος του Πανεπιστημίου Αιγαίου, υπό την καθοδήγηση των καθηγητριών τους Φλωρεντίας Οικονομίδου και Ελσας Χαραλάμπους. Φέτος ο Αλμπανόπουλος προχώρησε ένα βήμα πιο πέρα. Είχε την ιδέα, οργάνωσε και επιμελήθηκε ένα συνεργατικό κόμικς. Απόσπασμα από τη συμμετοχή του Γιάννη Αντωνόπουλου Όπως μας περιγράφει ο ίδιος τη διαδικασία: «Η ιστορία προέκυψε από τη δουλειά ενός αριθμού καλλιτεχνών που ο καθένας συνέχιζε την αφήγηση των προηγούμενων και ο τελευταίος την ολοκλήρωσε». Ποιοι ήταν όμως οι περιορισμοί για τους δημιουργούς και πώς ξεκίνησαν να εργάζονται; «Το θέμα της ιστορίας ήταν ελεύθερο, με μόνο δύο περιορισμούς: (α) έπρεπε να έχει να κάνει με την τζαζ και (β) έπρεπε να διαδραματίζεται στην Ελλάδα. Ως προς το πρώτο είναι ευνόητο ότι θέλαμε η τζαζ να είναι στο επίκεντρο της ιστορίας και όχι "μεταξύ τυρού και αχλαδιού". Μερικά τελείως ενδεικτικά παραδείγματα για το θέμα που δόθηκαν στους καλλιτέχνες, απλώς για να σας δείξω ότι κάθε επιλογή των καλλιτεχνών, κυρίως εκείνων που θα ξεκινούσαν την ιστορία, ήταν αποδεκτή, ήταν τα εξής: ο ήρωας, η ηρωίδα, οι ήρωες, μπορούσαν να είναι ένας πετυχημένος ή ένας αποτυχημένος μουσικός της τζαζ, ένας κριτικός της τζαζ, ένας ραδιοφωνικός παραγωγός, ένας συλλέκτης δίσκων ή ένας απλός φαν, ένας εργαζόμενος σε τζαζ μπαρ που δεν αντέχει την τζαζ, ένα αγόρι που απεχθάνεται την τζαζ και θέλει να τα φτιάξει με ένα κορίτσι που τη λατρεύει, ένας κομίστας που παίρνει προκαταβολή για ένα κόμικς τζαζ και δεν έχει έμπνευση να το τελειώσει και πάει λέγοντας» διευκρινίζει ο Νίκος Αλμπανόπουλος. Απόσπασμα από τη συμμετοχή του Γαβριήλ Παγώνη «Έτσι λοιπόν «ο πρώτος καλλιτέχνης ξεκίνησε την ιστορία έχοντας στη διάθεσή του 3 σελίδες, την παρέδωσε στον επόμενο, ο οποίος τη συνέχισε με 2 ή 4 σελίδες, εκείνος στον επόμενο κ.ο.κ. με τον τελευταίο (Σπύρος Δερβενιώτης) να έχει συγκεκριμένο αριθμό σελίδων στη διάθεσή του για να την ολοκληρώσει. Όπως και σε παρόμοιες ομαδικές δουλειές στη λογοτεχνία, ίσχυσαν ορισμένοι πολύ απλοί κανόνες αλλά υπήρξε επίσης και μεγάλη ελευθερία. Οι συμμετέχοντες έπρεπε να μείνουν μέσα στο αφήγημα των προηγούμενων, ώστε ο αναγνώστης να διαβάζει "μία" και όχι πολλές ιστορίες. Ήταν φυσικά ελεύθεροι να κάνουν ανατροπές, να προσθέτουν χαρακτήρες, να εισαγάγουν το "απροσδόκητο" κ.λπ., αρκεί όλα αυτά να εντάσσονται σε μια "συνέχεια" και στην ανάπτυξη της ιστορίας που είχαν παραλάβει. Το γεγονός ότι το ύφος και το στιλ κάθε καλλιτέχνη είναι διαφορετικό ίσως αιφνιδιάσει τον αναγνώστη, πιστεύουμε όμως ότι τελικώς θα αρέσει». Απόσπασμα από τη συμμετοχή της Χρύσας Χαρτσά Πόσο εύκολο ήταν όμως να συναινέσουν οι δημιουργοί σε μια διαδικασία της οποίας δεν είχαν τον απόλυτο έλεγχο και την εξέλιξη της ιστορίας δεν τη γνώριζαν; «Πόση ώρα μού πήρε να πείσω κάθε κομίστα να πάρει μέρος; Περίπου… 30 δευτερόλεπτα. Μόλις άρχιζα να εξηγώ, ήταν όλοι μέσα. Νομίζω τους άρεσε το παιχνίδι με τη συνέχεια της ιστορίας που είχαν φτιάξει άλλοι» σύμφωνα με τον επιμελητή. Οι δημιουργοί μάλιστα, επηρεασμένοι από αυτό το ενδιαφέρον και πρωτότυπο παιχνίδι, προχώρησαν σε μια «αλλαγή ρόλων» ακόμα και στη σελίδα της έκδοσης με τα βιογραφικά τους. Ο καθένας τους, αντί να σχεδιάσει μια αυτοπροσωπογραφία του, σχεδίασε το πορτρέτο κάποιου άλλου συναδέλφου του, με αποτέλεσμα καθένα από τα 11 βιογραφικά να συνοδεύεται από το σκίτσο κάποιου άλλου από τους συμμετέχοντες. πόσπασμα από τη συμμετοχή του Θανάση Πέτρου Από μια τέτοια συνεργατική διαδικασία προέκυψε και η πλοκή αλλά και ο κεντρικός χαρακτήρας του βιβλίου, που πήρε το όνομα Μαρίνος Ρούσσος. «Tο Ρούσσος είναι το πιο κοινό συριανό επίθετο. Περίπου 1.000 στους 23.000 κατοίκους του νησιού έτσι λέγονται. Για αυτό και έχουν σχεδόν όλοι παρατσούκλια!» τονίζει ο Νίκος Αλμπανόπουλος. Ο Μαρίνος Ρούσσος του εξωφύλλου σχεδιάστηκε από τον Tasmar, που ήταν και ο πρώτος που του έδωσε μορφή αλλά και μια κατεύθυνση επιστημονικής φαντασίας, ενώ του οπισθόφυλλου από τον Παναγιώτη Μητσομπόνο. Απόσπασμα από τη συμμετοχή του Παναγιώτη Μητσομπόνου με τον Soter Tas να δίνει τιμητικά το «παρών» στο εμβόλιμο κυκλικό πλαίσιο Ποιος όμως ήταν ο λόγος για τη «συμμετοχή» των κόμικς σε δύο διαδοχικά τζαζ φεστιβάλ; «Κανένας λόγος. Για πλάκα. Γιατί διαβάζω κόμικς και ήθελα να βοηθήσω τον φίλο μου Βαγγέλη Αραγιάννη, που είναι ο διοργανωτής του φεστιβάλ. Προβλέπω πάντως ότι θα κάνουμε κάτι κομικσάδικο και του χρόνου» διευκρινίζει ο Νίκος Αλμπανόπουλος. Απόσπασμα από τη συμμετοχή του Σπύρου Δερβενιώτη Στα ονόματα των δημιουργών που συμμετέχουν θα έπρεπε να συμπεριλαμβάνεται και αυτό του Σωτήρη Τασιόπουλου, γνωστότερου ως Soter Tas. Δυστυχώς ο Σωτήρης πέθανε πριν ολοκληρωθεί η έκδοση. Για το θλιβερό αυτό γεγονός αλλά και για το μέλλον του Μαρίνου Ρούσσου ο Νίκος Αλμπανόπουλος, προλογίζοντας την έκδοση, περιγράφει: «Για μένα, που συντόνισα τη σκυταλοδρομία των αρχείων, και πιστεύω και για τους δημιουργούς, το τελευταίο εξάμηνο ήταν μια διασκεδαστική περιπέτεια. Τη σκίασε μόνο ο θάνατος του Σωτήρη Τασιόπουλου, που ήταν μέλος της παρέας. Ο Τασιόπουλος είχε πάρει μέρος στην περσινή έκθεση και είχε καθοριστεί ότι θα ήταν τέταρτος στη σειρά. Λίγες μέρες πριν παραλάβει το "σίριαλ" για τη δική του συνεισφορά μπήκε στο νοσοκομείο με κορονοϊό. Κι από κει δεν κατόρθωσε να βγει ζωντανός. Είναι όμως ζωντανός στο κόμικς μας. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο οι έντεκα δημιουργοί τον έβαλαν στις σελίδες τους. Θα τον βρείτε παντού. Και βέβαια στο οπισθόφυλλο, από το χέρι του φίλου του Παναγιώτη Μητσομπόνου. Πώς συμπεριλήφθηκε ο Τασιόπουλος στις σελίδες του κόμικς; Οταν έμαθα το θάνατο, ζήτησα από όλους να τον βάλουν μέσα, είτε περαστικό (όπως ο Χίτσκοκ στις ταινίες του) είτε με μια εικόνα του, με μια λέξη, κάτι. Δεν είναι παντού εύκολο να τον βρεις, αλλά υπάρχει έντεκα φορές. Επειδή οι πρώτοι 6-7 κομίστες είχαν ήδη παραδώσει, πήραν πρόθυμα πίσω τις σελίδες τους και πρόσθεσαν τον Σωτήρη. Ήταν συγκινητικό! Έχει ενδιαφέρον να δούμε αν θα μείνει ζωντανός και ο Μαρίνος Ρούσσος. Τα δύσκολα τα πέρασε, αναμετρήθηκε με θεούς και δαίμονες. Η επόμενη περιπέτεια, αν υπάρξει, δεν μπορεί παρά να είναι παιχνιδάκι. Ίσως λοιπόν στο 10ο φεστιβάλ τον ξαναδούμε. Ποιος ξέρει;» Syros Jazz Festival Παρουσίαση του άλμπουμ «Ο Μαρίνος Ρούσσος θα παίξει την τρομπέτα του». Συμμετέχουν 11 δημιουργοί κόμικς: Tasmar, Γαβριήλ Παγώνης, Θανάσης Πετρόπουλος, Παναγιώτης Μητσομπόνος, Μαρία Καλαμπαλίκα, Σπύρος Δερβενιώτης, Γιάννης Αντωνόπουλος, Χρύσα Χαρτσά, Θανάσης Πέτρου, Βασίλης Παπαγεωργίου, Δήμητρα Νικολαΐδη ενώ στο βιβλίο φιλοξενούνται σχέδιά και τριών Συριανών καλλιτεχνών, των Κώστα Καταγά, Γιάννη Δανέλη και Γιάννη Ξαγοράρη. Τη σελιδοποίηση έκανε ο Γιάννης Μπαριτάκης. Πότε; Σάββατο 28 Αυγούστου στις 18.30 Πού; Daidadi Gelato στο οποίο θα παρουσιαστεί και θα προσφερθεί στο κοινό, ειδικά για την περίσταση, μια νέα γεύση παγωτού, εμπνευσμένη από το συγκεκριμένο βιβλίο. Ομιλητές: Δημήτρης Βανέλλης, σεναριογράφος και συγγραφέας, Γιάννης Ξαγοράρης, γελοιογράφος, εικονογράφος και δημιουργός κόμικς, Νίκος Αλμπανόπουλος, οργανωτής και επιμελητής του εγχειρήματος και Γιάννης Κουκουλάς, ιστορικός τέχνης. Πηγή
  24. Λοιπόν, στα κεντρικά περίπτερα κυκλοφόρησε σήμερα και ορίστε οι πρώτες εντυπώσεις: Πρώτα από όλα, το ύψος είναι σαφώς μεγαλύτερο από τη συλλογή της Hachette και γενικά των περισσότερων TPB. Ο τόμος είναι περίπου στις διαστάσεις εκείνων της ΤΚΟ (για όσους ξέρουν από τη συγκεκριμένη εκδοτική) και τα πάνελ αναδεικνύονται πολύ. Το χαρτί δεν είναι ιλουστρασιόν, αλλά είναι μαλακό στην υφή και οι χρωματισμοί ζωντανοί (ακόμα κι αν δεν είναι οι αυθεντικοί). Ανάμεσα σε κάποια τεύχη παρεμβάλλονται μικρά κείμενα έκτασης μιας σελίδας το καθένα τα περισσότερα, που ασχολούνται με μια πτυχή του σύμπαντος της Marvel. Είναι εντελώς εισαγωγικά, απευθύνονται σχεδόν αποκλειστικά σε όσους/ες έχουν ελάχιστη γνώση από την ιστορία της Marvel, αλλά είναι οπωσδήποτε καλοδεχούμενα. Πιστεύω, επίσης, ότι η απόφαση να μην μπουν όλα μαζί στην αρχή ή στο τέλος του τόμου είναι σωστή, γιατί δίνουν μια ποικιλία κατά την ανάγνωση. Η μετάφραση φαίνεται καλή, αλλά διατηρώ μια επιφύλαξη, για να διαβάσω όλο τον τόμο προσεκτικά. Κάποια ονόματα έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά, π.χ. Γύπας), κάποια έχουν μείνει αμετάφραστα, π.χ. Τίνκερερ, Ντόκτορ Όκταπους / Ντουμ, Φαντάστικ Φορ. Για τα δύο τελευταία δεν καταλαβαίνω, γιατί να μην αποδοθούν, έστω ως "Δόκτωρ Χ" ή "Τέσσερις Φανταστικοί", αλλά είναι προσωπική μου άποψη και ξέρω, ότι άλλοι θα διαφωνήσουν. EDIT: Κατόπιν παρατήρησα, ότι οι Avengers γράφονται "Αβέντσερς" και όχι μόνο μια φορά.... Ο τόμος περιλαμβάνει και τα εξώφυλλα των τευχών, τα οποία έχουν μείνει εντελώς αμετάφραστα. Προσωπικά, δεν έχω αποφασίσει, εάν συμφωνώ ή όχι με αυτή την πρακτική της έλλειψης μετάφρασης, αλλά και πάλι αυτό είναι εντελώς προσωπικό. Αυτό, όμως, που μου έκανε πολύ θετική εντύπωση, είναι ότι περιλαμβάνονται και κάποιες σελίδες, όπου η Marvel επικοινωνεί με το κοινό της. Μακάρι να είχαμε τη δυνατότητα να διαβάζαμε και τις στήλες αλληλογραφίας των τευχών, αλλά δεν ξέρω αν αυτό θα ήταν εφικτό. Τέλος, υπάρχουν και δύο σχέδια του Ditko, που τροποποιήθηκαν ή δεν χρησιμοποιήθηκαν και μια σελίδα με τις επερχόμενες κυκλοφορίες. Συμπέρασμα: πολύ καλή έκδοση, καλύτερη από ό,τι περίμενα. Δεν είναι καθόλου ερασιτεχνική δουλειά, δεν υπάρχει προχειρότητα, δεν έχει τίποτα να ζηλέψει ως έκδοση από εκείνη της Hachette, εξαιρουμένων φυσικά του σκληρού εξωφύλλου και του ιλουστρασιόν χαρτιού. Όσες/οι ψήνεστε να την αγοράσετε, μη διστάσετε καθόλου. Όπως ήδη έχει αναφερθεί, ο τόμος περιλαμβάνει τα Amazing Fantasy 15 και Amazing Spider-Man 1-5. Όλες οι ιστορίες είχαν δημοσιευτεί και στο "Σπάιντερ-Μαν" του Καμπανά, στα τεύχη 167-172 συνεχόμενα, πιθανόν και σε μετέπειτα τεύχη, δεν θυμάμαι τώρα (το Amazing Spider-Man είχε δημοσιευτεί και στο #1, το δε Amazing Fantasy 15 και στο #17), αλλά με τελείως διαφορετική ποιότητα έκδοσης, πολύ χειρότερης από αυτήν εδώ.
×
×
  • Create New...