Jump to content

leonidio

Founders/Moderator
  • Posts

    2,520
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    137

Everything posted by leonidio

  1. Χριστουγεννιάτικο Comicdom Bazaar Κυριακή 18 Δεκεμβρίου στη Δημοτική Αγορά Κυψέλης! Είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι το Comicdom Bazaar είναι ο καλύτερος τρόπος να υποδεχθούμε τις γιορτές! Μια βδομάδα πριν τα Χριστούγεννα, σας περιμένουμε όλους με χιλιάδες comics και related items για όλα τα γούστα! Το Comicdom σε συνεργασία με τo Impact Hub Athens παρουσιάζουν το Comicdom Bazaar την Κυριακή 18 Δεκεμβρίου. Η εκδήλωση πραγματοποιείται στο πλαίσιο του 10ήμερου εορτασμού από τις 16 μέχρι τις 24 Δεκεμβρίου, με τον οποίο η ομάδα του IHA αποχαιρετά τη Δημοτική Αγορά Κυψέλης. Η ομάδα του Impact Hub Athens ολοκληρώνει επιτυχώς στο τέλος του 2022, την αποστολή που της ανέθεσε ο Δήμος Αθηναίων, να αναβιώσει και να διαχειριστεί τη Δημοτική Αγορά της Κυψέλης, εφαρμόζοντας την τεχνογνωσία της στην ανάπτυξη ενεργών ομάδων γύρω από ένα κοινό όραμα και σκοπό. Έχοντας συμπληρώσει 5 χρόνια διαχείρισης, το Impact Hub Athens μεταμόρφωσε την Αγορά σε σημείο συνάντησης, συνεργασίας και συν-δημιουργίας με βασικούς άξονες τον πολιτισμό, την εκπαίδευση, την κοινωνική καινοτομία και επιχειρηματικότητα. Την Κυριακή 18 Δεκεμβρίου, λοιπόν, από τις 11 το πρωί έως τις 9:30 το βράδυ, περιμένουμε όλους τους φίλους των comics, από απλούς αναγνώστες που αναζητούν νέα ενδιαφέροντα αναγνώσματα, μέχρι φανατικούς συλλέκτες που ψάχνουν μανιωδώς να κλείσουν τρύπες στη συλλογή τους, στον υπέροχο χώρο της Δημοτικής Αγοράς Κυψέλης (Φωκίωνος Νέγρη 42). Χιλιάδες τεύχη από Marvel, DC, Image, Dark Horse, indies, τεράστια ποικιλία από ελληνικά, manga, Disney, ευρωπαϊκά, trade paperbacks, hardcovers, καθώς και πάρα πολλά action figures, statues, Funko Pop!, t-shirts, trading cards, games και πάσης φύσεως collectibles, σας περιμένουν στο χριστουγεννιάτικο Comicdom Bazaar! Μια τεράστια ποικιλία παλιών και καινούριων comics, graphic novels και merchandise για όλα τα γούστα, κατευθείαν από ιδιωτικές συλλογές συλλεκτών, σε τιμές για όλα τα βαλάντια! Συμπληρώστε κενά στη συλλογή σας, δοκιμάστε νέους τίτλους, αποκτήστε graphic novels και trade paperbacks που πάντα θέλατε να διαβάσετε, ή ψωνίστε δώρα για φίλους. Εξοπλιστείτε, λοιπόν, με ευχάριστη διάθεση και επισκεφθείτε, είτε μόνος είτε με παρέα, τον υπέροχο και φιλόξενο χώρο της Δημοτικής Αγοράς Κυψέλης, συνδυάζοντας την εορταστική κυριακάτικη βόλτα σας με ψάξιμο ανάμεσα σε longboxes και αγορές comics και collectibles για εσάς και τους φίλους σας. Οι πωλητές που συμμετέχουν στο Comicdom Bazaar θα σας περιμένουν όπως πάντα από το πρωί, με πλατιά χαμόγελα και χιλιάδες comics! Για να πάρετε μια ιδέα του τι σας περιμένει, ρίξτε μια ματιά στο παρακάτω gallery και αρχίστε από τώρα να προγραμματίζετε τα ψώνια σας. Και φυσικά, μην ξεχάσετε να σημειώσετε την ημερομηνία! Κυριακή 18 Δεκεμβρίου! Μη λείψει κανείς!!! Αν ενδιαφέρεστε να συμμετέχετε ως πωλητής σε κάποιο Comicdom Bazaar και θέλετε να μάθετε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το event, καθώς και λεπτομέρειες για τις προϋποθέσεις και το κόστος συμμετοχής, στείλτε e-mail με το ονοματεπώνυμο και το τηλέφωνό σας στο comicdom@comicdom.gr (με την ένδειξη Bazaar). Πηγή
  2. until
    Χριστουγεννιάτικο Comicdom Bazaar Κυριακή 18 Δεκεμβρίου στη Δημοτική Αγορά Κυψέλης! Είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι το Comicdom Bazaar είναι ο καλύτερος τρόπος να υποδεχθούμε τις γιορτές! Μια βδομάδα πριν τα Χριστούγεννα, σας περιμένουμε όλους με χιλιάδες comics και related items για όλα τα γούστα! Το Comicdom σε συνεργασία με τo Impact Hub Athens παρουσιάζουν το Comicdom Bazaar την Κυριακή 18 Δεκεμβρίου. Η εκδήλωση πραγματοποιείται στο πλαίσιο του 10ήμερου εορτασμού από τις 16 μέχρι τις 24 Δεκεμβρίου, με τον οποίο η ομάδα του IHA αποχαιρετά τη Δημοτική Αγορά Κυψέλης. Η ομάδα του Impact Hub Athens ολοκληρώνει επιτυχώς στο τέλος του 2022, την αποστολή που της ανέθεσε ο Δήμος Αθηναίων, να αναβιώσει και να διαχειριστεί τη Δημοτική Αγορά της Κυψέλης, εφαρμόζοντας την τεχνογνωσία της στην ανάπτυξη ενεργών ομάδων γύρω από ένα κοινό όραμα και σκοπό. Έχοντας συμπληρώσει 5 χρόνια διαχείρισης, το Impact Hub Athens μεταμόρφωσε την Αγορά σε σημείο συνάντησης, συνεργασίας και συν-δημιουργίας με βασικούς άξονες τον πολιτισμό, την εκπαίδευση, την κοινωνική καινοτομία και επιχειρηματικότητα. Την Κυριακή 18 Δεκεμβρίου, λοιπόν, από τις 11 το πρωί έως τις 9:30 το βράδυ, περιμένουμε όλους τους φίλους των comics, από απλούς αναγνώστες που αναζητούν νέα ενδιαφέροντα αναγνώσματα, μέχρι φανατικούς συλλέκτες που ψάχνουν μανιωδώς να κλείσουν τρύπες στη συλλογή τους, στον υπέροχο χώρο της Δημοτικής Αγοράς Κυψέλης (Φωκίωνος Νέγρη 42). Χιλιάδες τεύχη από Marvel, DC, Image, Dark Horse, indies, τεράστια ποικιλία από ελληνικά, manga, Disney, ευρωπαϊκά, trade paperbacks, hardcovers, καθώς και πάρα πολλά action figures, statues, Funko Pop!, t-shirts, trading cards, games και πάσης φύσεως collectibles, σας περιμένουν στο χριστουγεννιάτικο Comicdom Bazaar! Μια τεράστια ποικιλία παλιών και καινούριων comics, graphic novels και merchandise για όλα τα γούστα, κατευθείαν από ιδιωτικές συλλογές συλλεκτών, σε τιμές για όλα τα βαλάντια! Συμπληρώστε κενά στη συλλογή σας, δοκιμάστε νέους τίτλους, αποκτήστε graphic novels και trade paperbacks που πάντα θέλατε να διαβάσετε, ή ψωνίστε δώρα για φίλους. Εξοπλιστείτε, λοιπόν, με ευχάριστη διάθεση και επισκεφθείτε, είτε μόνος είτε με παρέα, τον υπέροχο και φιλόξενο χώρο της Δημοτικής Αγοράς Κυψέλης, συνδυάζοντας την εορταστική κυριακάτικη βόλτα σας με ψάξιμο ανάμεσα σε longboxes και αγορές comics και collectibles για εσάς και τους φίλους σας. Οι πωλητές που συμμετέχουν στο Comicdom Bazaar θα σας περιμένουν όπως πάντα από το πρωί, με πλατιά χαμόγελα και χιλιάδες comics! Για να πάρετε μια ιδέα του τι σας περιμένει, ρίξτε μια ματιά στο παρακάτω gallery και αρχίστε από τώρα να προγραμματίζετε τα ψώνια σας. Και φυσικά, μην ξεχάσετε να σημειώσετε την ημερομηνία! Κυριακή 18 Δεκεμβρίου! Μη λείψει κανείς!!! Αν ενδιαφέρεστε να συμμετέχετε ως πωλητής σε κάποιο Comicdom Bazaar και θέλετε να μάθετε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το event, καθώς και λεπτομέρειες για τις προϋποθέσεις και το κόστος συμμετοχής, στείλτε e-mail με το ονοματεπώνυμο και το τηλέφωνό σας στο comicdom@comicdom.gr (με την ένδειξη Bazaar). Πηγή
  3. Για όποιον/α ενδιαφέρεται: μόνο για σήμερα, 06/12, υπάρχουν δωρεάν μεταφορικά με τον κωδικό FREETUESDAY. Δυστυχώς, μόνο για παραγγελίες άνω των 100 ευρώ, εκτός εάν μένετε Γερμανία, όπου είναι για άνω των 50. Πάντως, επειδή κάποια πράγματα τα έχει λίγο πιο φτηνά από το bookdepository, ίσως να συμφέρει.
  4. Previews Δεκεμβρίου για ορισμένες προτάσεις κόμικς εκδοτικών που δεν έχουν δικό τους θέμα και εξαιρουμένων των μάνγκα. Ablaze για αρχή και ένα ωραίο Box Set του "The Cimmerian": Και ένα one-shot από την Archie Comics: Και νέα σειρά από την AWA: Macbeth από την Clover Press δια χειρός Stewart Kenneth Moore σε μια οπτικά σίγουρα ενδιαφέρουσα εκδοχή: Να κι ακόμα ένα ιταλικό (υποθέτω) κόμικ στα αγγλικά, για το οποίο δεν έχω ιδέα περί τίνος πρόκειται: Και μια ακόμη ευρωπαϊκή κυκλοφορία, που επίσης αγνοούσα: Κι αυτό φαίνεται να έχει ενδιαφέρον: Και ένα κόμικ ελληνικού ενδιαφέροντος: Δεν βρήκα πολλά πράγματα αυτό το μήνα. Τους καταλόγους μπορείτε να τους κατεβάσετε (και) από εδώ: https://www.dropbox.com/s/6fakmymngptoi5p/MMCOMICS-DEC-2022-Previews.pdf?dl=0 https://www.dropbox.com/s/t5zotqwcb3drdvu/MMCOMICS-DEC-2022-DC-Connect.pdf?dl=0 https://www.dropbox.com/s/nufpeph4odak8m9/MMCOMICS-DEC-2022-Marvel-Previews.pdf?dl=0 MMCOMICS-DEC-2022-Next-Phase.pdf (dropbox.com) Και φυσικά, όπως πάντα, θέλω να διαβάσω και τις δικές σας προτάσεις.
  5. Για να δούμε και τα νέα της Humanoids: Προσωπικά, πάντως, εγώ θα ήθελα αυτό:
  6. Οι νέες εκδόσεις της Fantagraphics με Oestrheld / Breccia, αλλά και Little Nemo μεταξύ άλλων :
  7. Μια συνεργασία των James Tynion IV και Michael Avon Oeming με εξωγήινους κι έτσι... Αυτό τώρα, δεν ξέρω τι είναι, αλλά μου φάνηκε ενδιαφέρον, τόσο ως ιδέα, όσο και ως σχέδιο: Richard Corben Library στη Dark Horse:
  8. Το Local Man φαίνεται να έχει μια ενδιαφέρουσα ιδέα σε πρώτη φάση. Από εκεί και μετά, η νεκροψία θα δείξει... Νέα σειρά από τον Peter J. Tomasi... Και trade από τον Daniel Warren Johnston, αλλά και από τον Tom King
  9. Το The Sandman Universe : Nightmare Country, για το οποίο μας έψησε άγρια ο @Treoris θα κυκλοφορήσει σε trade τον Απρίλη:
  10. Να μια κυκλοφορία, που μου φάνηκε ενδιαφέρουσα με, αν μη τι άλλο, αρκετούς καλούς συντελεστές:
  11. Ένα ακόμα εντυπωσιακό φανζίν από το Δημήτρη Αβραμόπουλο ( @dimia), το οποίο μέσα σε 20 σελίδες περίπου, στήνει μια ιστορία τρόμου με πρωταγωνιστή ένα νεαρό, που έχει παραισθήσεις είτε λόγω του διαταραγμένου ψυχισμού του, είτε λόγω της φαρμακευτικής αγωγής, που λαμβάνει, είτε εξαιτίας και των δύο. Με εξαίρεση τα αρχικά καρέ, σχεδόν ολόκληρη η ιστορία διαδραματίζεται μέσα σε ένα δωμάτιο, όπου βρίσκεται ο νεαρός πρωταγωνιστής, αδυνατώντας να καταλάβει τι του συμβαίνει. Δε χρειάζεται να γράψω πολλά, εξαιρετική ατμόσφαιρα, υπέροχα χρώματα, στρωτή αφήγηση με ελάιστα λόγια, που είναι όλα μονόλογοι του πρωταγωνιστή, αλλά κυρίως εκπληκτικό στήσιμο των καρέ για μια ιστορία, η οποία τόσο σεναριακά, όσο και - κυρίως - σχεδιαστικά θυμίζει τον Charles Burns. Μου άρεσε πάρα πολύ και το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Μόνο μου "παράπονο", ότι η ιστορία διακόπτεται σε ένα κρίσιμο σημείο, κάτι, που με έκανε να ανυπομονώ για τη συνέχεια, η οποία είναι άγνωστο πότε θα έρθει. Η έκδοση είναι πολύ καλή, σε εξαιρετικής ποιότητας χαρτί με έντονα και ζωντανά χρώματα, κάτι που έχει σημασία για την εξέλιξη της ιστορίας. Το κόμικ είναι στην αγγλική γλώσσα. Στο AthensCon την προηγούμενη Κυριακή κατάφερα επιτέλους να γνωρίσω το Δημήτρη και να συζητήσω για λίγο μαζί του και εκείνος μου είπε για τη συνέχεια, που δεν γνωρίζει πότε θα είναι έτοιμη. Προσδοκώ να είναι σύντομα και σε κάθε περίπτωση χάρηκα πολύ για τη γνωριμία και εύχομαι να τα ξαναπούμε από κοντά σύντομα.
  12. Στην πατρίδα των παιδικών χρόνων Γιάννης Αντωνόπουλος (John Antono) Στο νέο του γκράφικ νόβελ, ο Θανάσης Πέτρου μας καλεί σε ένα οδοιπορικό στη Νεάπολη των παιδικών του αναμνήσεων. «Μόνη πατρίδα τα παιδικά μας χρόνια» λέει ένα χιλιογραμμένο σύνθημα. Σε αυτή την «πατρίδα» επιστρέφει ο Θανάσης Πέτρου καλώντας μας να την περιδιαβούμε μαζί του. Και η πατρίδα αυτή έχει όνομα: Νεάπολη Θεσσαλονίκης. Πάντα απολαμβάνω αφηγήσεις από την παιδική ηλικία. Όχι τόσο για τις αμήχανες πλευρές μιας ευάλωτης ανωριμότητας που όλοι/ες θα θέλαμε να ξεχάσουμε, όσο για την αναβιωτική περιγραφή ενός κόσμου που, αν και ενδεχομένως χωροχρονικά διαφορετικός, γίνεται αίφνης στα μάτια μας οικείος, μέσα από το πρίσμα του κοινού παιδικού βιώματος. Αυτό συνειδητοποιώ κάθε φορά που ξαναπιάνω στα χέρια μου κόμικς όπως το «Maus» του Αρτ Σπίγκελμαν, το «Persepolis» της Μαριάν Σατραπί, το «Blankets» του Κρεγκ Τόμπσον, αλλά και το «Χωριό» του Αποστόλη Ιωάννου. Ιστορίες από τελείως διαφορετικούς τόπους και χρόνους, αλλά με κοινή συνισταμένη το αυτοβιογραφικό στοιχείο, την προσωπική μαρτυρία, τη βιωματική ματιά της παιδικής ηλικίας. Ο Θανάσης Πέτρου (καλλιτέχνης κόμικς, διδάσκων στην ΑΚΤΟ, καθηγητής γαλλικών, μεταφραστής, μουσικός και εκλεκτός συνεργάτης μας στο Καρέ Καρέ) είναι αναμφισβήτητα από τους πιο παραγωγικούς και πολύπλευρους εγχώριους δημιουργούς. Προς τούτο συνηγορεί πρωτίστως ο όγκος των έργων του, που αριθμούν ήδη δεκαέξι τίτλους (μεταξύ των οποίων: «Το Γιούσουρι», «Γρα-Γρου», «1922»). Με τα «Νεαπολίτικα», ο Πέτρου μάς δίνει την πιο προσωπική του, μέχρι τώρα, δουλειά. Πρόκειται για ένα σκιτσογραφικό οδοιπορικό του δημιουργού στις γειτονιές της Νεάπολης και συνάμα μια a posteriori ιχνηλάτηση των αναμνήσεών του, μια περιδιάβαση στα μονοπάτια της μνήμης, ατομικής και συλλογικής. Όπως ο ίδιος γράφει: «Δεν με ενδιέφερε να κάνω έναν ιστορικό, ανθρωπολογικό, “οδικό” χάρτη της Νεάπολης. […] Ηθελα όμως να είναι κάτι πιο προσωπικό, έστω κι αν αυτό μοιάζει πιο περιορισμένης κλίμακας». Και τούτο χωρίς «καμιά διάθεση ωραιοποίησης ή αγιοποίησης του παρελθόντος». Με εμφανή, εξαρχής, την απουσία αφηγηματικού πλάνου, ο Πέτρου υιοθετεί ένα είδος αυτόματης υπερρεαλιστικής γραφής για να μας «ξεναγήσει» στην παλιά του γειτονιά, η οποία αναβιώνει εμπρός μας μέσα από την αρχιτεκτονική του τοπίου της, αλλά και από παλιές φωτογραφίες: ταπεινές μονοκατοικίες, που κάποτε στέγαζαν φίλους παιδικούς, συνυπάρχουν με πολυκατοικίες που υψώθηκαν επί χούντας και στα πρώτα χρόνια της «Αλλαγής». Ερείπια προπολεμικών σπιτιών που κατοικούνταν από Αρμένηδες και Πόντιους, ρημάζουν δίπλα σε οικήματα με τάσεις λαϊκού μοντερνισμού. Και από τον ρωμαϊκό πύργο του Κλαυδιανού, νά σου το συμμαχικό νεκροταφείο, με τα μνήματα 20.000 στρατιωτών της Αντάντ (Γάλλων και Σέρβων κυρίως) από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ενώ στο φόντο όλου αυτού του –μεταπολεμικά διαμορφωμένου– αστικού τοπίου, τα φαντάσματα δεκάδων χιλιάδων μουσουλμάνων και Εβραίων επιμένουν να στοιχειώνουν μια πόλη που έχει, σχεδόν παντελώς, εξαφανίσει την υλικότητα της μνήμης τους. Χρονικό πεδίο απ’ όπου ξεπηδούν οι παιδικές αναμνήσεις, τα τέλη των 70s και οι αρχές των 80s. Μετά τα σεργιανίσματα στα χαλάσματα και τα καλντερίμια, ο Πέτρου πιάνει το δικό του νήμα από την αρχή. Θυμάται συνειρμικά το πατρικό του και τα πρώτα σχολικά του χρόνια. Στη συνέχεια οι σκανταλιές, ένα αθώο σκίρτημα, τα πρώτα (και τελευταία) κατοικίδια. Ο καταστροφικός σεισμός του 1978. Ο Αγγελάκας και ο… Σαρτζετάκης – αμφότεροι γεννήματα-θρέμματα της Νεάπολης. Και, πού και πού, να «αναδίδονται» μυρωδιές: από την πούλπα ροδάκινου, από το αχνιστό σαλέπι, από τον φούρνο της Κασσιανής… Στα «Νεαπολίτικα» η μικροϊστορία συμπλέκεται, κυριολεκτικά, με τη μεγάλη Ιστορία. Το ασπρόμαυρο σχέδιο, η γλαφυρή απόδοση των κτιρίων, η αποτύπωση της καθημερινότητας των λαϊκών στρωμάτων, αλλά και ο αυτοβιογραφικός χαρακτήρας μάς θυμίζουν αρκετά το «Συμβόλαιο με τον Θεό» («A Contract with God»), το αυτοβιογραφικό έργο του Γουίλ Αϊσνερ που σκιαγραφεί κι εκείνος την παιδική του ηλικία στις εβραϊκές φτωχογειτονιές του Μπρούκλιν. Συμπτωματικά, ο Αϊσνερ δημιούργησε το εμβληματικό γκράφικ νόβελ του το 1978, ακριβώς τη χρονική περίοδο κατά την οποία ο Θανάσης Πέτρου βίωσε τις εμπειρίες που περιγράφει στα «Νεαπολίτικα», μία από τις οποίες ήταν η πρώτη του επαφή με τον μαγικό κόσμο των κόμικς. Πηγή
  13. Ύμνος στις γάτες Το εξώφυλλο του ημερολογίου με σκίτσο του Σπύρου Δερβενιώτη Γιάννης Αντωνόπουλος (John Antono) Η Λέσχη Ελλήνων Γελοιογράφων φιλοτεχνεί μια «Ωδή στη Γάτα» και μας προσφέρει για το 2023 ένα πρωτότυπο ημερολόγιο με 12 χνουδωτά σκίτσα. Οι πρόγονοί τους εμφανίστηκαν στον πλανήτη πριν από περίπου 11 εκατομμύρια χρόνια και άρχισαν να εξαπλώνονται όταν οι άνθρωποι από νομάδες μετατράπηκαν σε καλλιεργητές γης. Οι πρώτοι αγρότες τις κουβαλούσαν μαζί τους όταν μετανάστευαν. Σπύρος Δερβενιώτης Αργότερα, μέσω της ναυσιπλοΐας «κατέκτησαν» κάθε γωνιά του κόσμου. Στην αρχαία Αίγυπτο και τη Μεσοποταμία λατρεύτηκαν ως ιερές, για τους Ρωμαίους ήταν η ενσάρκωση της ανεξαρτησίας, ενώ για την ιαπωνική κουλτούρα συνιστούν τόσο σύμβολα καλοτυχίας όσο και αναπαραστάσεις δαιμόνων. Κωνσταντίνος Ρουγγέρης Σε όλες τις περιόδους της ιστορίας, οι γάτες κατάφεραν να συντροφεύσουν τους ανθρώπους, μα και να τους διχάσουν ανάμεσα σε μαγικές δοξασίες και δεισιδαιμονίες. Ποτέ κανείς, όμως, δεν φαίνεται να έμεινε αδιάφορος από το πέρασμα της γάτας στον πλανήτη… Σίγουρα όχι οι ζωγράφοι, οι οποίοι στο διάβα των χιλιετιών τής έχουν προσδώσει μια περίοπτη θέση στην ιστορία της τέχνης. Και οπωσδήποτε όχι οι κομιξάδες της σύγχρονης εποχής οι οποίοι, στο πρόσωπο δημοφιλέστατων καρτουνίστικων χαρακτήρων (από την Krazy Kat και τον Φέλιξ μέχρι τον Γκάρφιλντ και τον Μπλάκσαντ) έχουν αποδώσει τις δέουσες τιμές στο αιλουροειδές γένος. Ιάκωβος Βάης Αλήτισσες και αρχόντισσες συνάμα, οι γάτες κατέχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στα σκίτσα και τα στριπάκια των ανά την οικουμένη σκιτσογράφων. Για τη Λέσχη Ελλήνων Γελοιογράφων, ένα σκιτσογραφικό αφιέρωμα στα τριχωτά μας φιλαράκια ήταν μονόδρομος: «Δεν ξέρουμε για τον “καλύτερο φίλο του ανθρώπου”, ξέρουμε όμως σίγουρα τον καλύτερο φίλο του γελοιογράφου», διακηρύσσουν. Μαρία Τζαμπούρα «Ανθρωποι που περνάνε πολλές ώρες στο σπίτι κατά μόνας και που έχουν μια εγγενή αλλεργία στις προσταγές, δεν θα μπορούσαν να σκεφτούν ιδανικότερη χρονιά από μια χρονιά γεμάτη με γάτες! Γάτες καλοκαιρινές, γάτες χειμωνιάτικες. Γάτες σε ραστώνη, σε χειμερία νάρκη και σε οίστρο. Γάτες κουλουριασμένες πάνω μας τα Χριστούγεννα ή στα κεραμίδια την άνοιξη». Πάνος Μαραγκός Έτσι, 12 μέλη της Λέσχης έπιασαν τα πενάκια τους και έφτιαξαν 12 σκίτσα για ισάριθμους μήνες, ώστε να μας συντροφεύουν το 2023, σε ένα πρωτότυπο επιτραπέζιο ημερολόγιο. Περιλαμβάνει σκίτσα των: Κωνσταντίνου Ρουγγέρη, Ιάκωβου Βάη, Τάσου Αναστασίου, Παναγιώτη Μήλα, Πάνου Μαραγκού, Παναγιώτη Μητσομπόνου, Μαρίας Τζαμπούρα, Πάνου Ζάχαρη, Βασίλη Παπαγεωργίου, Πέτρου Ζερβού, Σπύρου Δερβενιώτη, Drani. 📌 Θα το βρείτε στα βιβλιοπωλεία και στο e-shop των σκιτσογράφων: www.cartoonbee.com Κεντρική διάθεση: cartoonbee, Κριεζή 58, Παλλήνη τηλ.: 6944595150 info@cartoonbee.com Πηγή
  14. Το Ολοκαύτωμα και τα Graphic novel Πρώτα ήταν η επίσκεψή μου στο Νταχάου, που με συγκλόνισε. Και λίγες μέρες μετά, στο Λονδίνο, η παρουσίαση ενός θαυμάσιου πονήματος με τίτλο «Graphic novel και Ολοκαύτωμα», των πανεπιστημιακών Γεωργίας Καραντώνα και Τασούλας Τσιλιμένη, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ροπή, όπου είχα την τιμή να είμαι συντονιστής. Η παρουσίαση στο Λονδίνο έγινε με τη φροντίδα της Greek Library of London, που στην καρδιά της βρετανικής πρωτεύουσας έχει δημιουργήσει ένα κύτταρο πολιτισμού. Ομιλητές ήταν ο δρ Πάρις Παπαμίχος Χρονάκης, που διδάσκει σύγχρονη ελληνική ιστορία στο τμήμα Ιστορίας του Royal Holloway του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, η Ξένια Ελευθερίου, δρ Φιλοσοφικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και επιστημονική υπεύθυνη του Εβραϊκού Μουσείου Θεσσαλονίκης, η δρ Ράνια-Ελευθερία Κοσμίδου, που διδάσκει θεωρία και ιστορία του κινηματογράφου και αναπαράσταση των ευρωπαϊκών εμφυλίων πολέμων στον κινηματογράφο στο Πανεπιστήμιο του Salford, στο Μάντσεστερ, και οι δύο συγγραφείς. Το βιβλίο «Graphic Novel και Ολοκαύτωμα – Διδακτικές Προτάσεις και Εφαρμογές για την Πρωτοβάθμια και τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση» προσφέρει μια σύντομη εισαγωγή στο πεδίο των Πολιτισμικών Σπουδών, των Σπουδών του Τραύματος, των Λογοτεχνικών Σπουδών και των Σπουδών των Κόμικς. Επιχειρείται μια σύντομη αναφορά στο graphic novel και ειδικότερα μια ιστορική αναδρομή στο Holocaust graphic novel (graphic novel για το Ολοκαύτωμα). Η ποικιλία και η ρευστότητα αναπροσαρμογής αυτής της κατηγορίας των graphic novels την καθιστούν έναν εξελισσόμενο κλάδο της αναπαράστασης του Ολοκαυτώματος, εγκαθιδρύοντας ένα καινοτόμο μέσο σύλληψης της πολιτισμικής μνήμης. Η συγκεκριμένη κατηγορία graphic novel αξιοποιείται εκπαιδευτικά τις τελευταίες δεκαετίες για την προσέγγιση του ιστορικού θέματος του Ολοκαυτώματος και της γενοκτονίας ευρύτερα. Μπορεί, όμως, ένα συγκρουσιακό και τραυματικό γεγονός να διδαχθεί μέσω μιας πολυσημικής συνάντησης του μέσου των κόμικς και της λογοτεχνίας; Η παρούσα μελέτη αποδεικνύει τις πολυεπίπεδες δυνατότητες που αναφύονται μέσα από ένα τέτοιο εγχείρημα. Το παρόν βιβλίο, βασισμένο στη σύγχρονη βιβλιογραφία του κλάδου για τη διδασκαλία του Ολοκαυτώματος, αποτελεί ένα καινοτόμο, διεπιστημονικό εγχειρίδιο διδακτικής μεθοδολογίας για εκπαιδευτικούς και φοιτητές που επιθυμούν να το προσεγγίσουν αποτελεσματικά στη σχολική τάξη, αλλά και για αναγνώστες που αγαπούν την ιστορία, τη λογοτεχνία και τα κόμικς. Πηγή
  15. Manga District: Τα πάντα γύρω από το σύμπαν του anime Μόλις άνοιξε στα Εξάρχεια το πρώτο μαγαζί στην Αθήνα που είναι αποκλειστικά αφιερωμένο στη γιαπωνέζικη ποπ κουλτούρα. Μαρία Παππά Την πιο άστοχη ερώτηση που μπορείς να κάνεις σε κάποιον που διαβάζει manga είναι πιο είναι το πιο αγαπημένο του. Δεν θα σου πει ποτέ μόνο έναν τίτλο αλλά δεκάδες. Το γνωρίζω από προσωπική εμπειρία και ενασχόληση. Στην Ελλάδα δεν υπάρχουν εξειδικευμένα μαγαζιά πάνω στα manga, τουλάχιστον στην Αθήνα. Το συγκεκριμένο είδος των κόμικς πάντοτε συνυπήρχε ως ένα ξεχωριστό section σε ράφια μαζί με αμερικανικά κόμικς και τη λογοτεχνία φαντασίας σε βιβλιοπωλεία ή κομιξάδικα. Το Manga District στα Εξάρχεια ίσως είναι το πρώτο μαγαζί στην Ελλάδα που αφορά αποκλειστικά τη σκηνή των manga και των anime και φέρνει οτιδήποτε έχει να κάνει με αυτά, από κούπες, αυτοκόλλητα, αγαλματάκια και φιγούρες Funko Pop μέχρι σκουλαρίκια, δίσκους και είδη μοντελισμού, εκτός από κόμικς. Δεν γίνεται να μην το πάρει το μάτι σου αν περνάς από την οδό Σουλτάνη και μπορεί να μην είναι μεγάλο, αλλά έχει πολύ merchandise για να κάθεσαι να χαζεύεις με τις ώρες. Οι τοίχοι του είναι γεμάτοι εντυπωσιακές αφίσες αλλά και σπάνια βινύλια OST διάσημων αλλά και πιο άγνωστων ταινιών anime που κυριολεκτικά μοιάζουν με έργα τέχνης (και δεν είναι προς πώληση). Το μαγαζί ήταν μια ιδέα τριών φίλων συλλεκτών manga, του Παναγιώτη, του Νίκου και του Άγγελου. Στο ταμείο βρίσκεις στον Παναγιώτη, ο οποίος μου δείχνει ένα απίθανο παλιό τσίγκινο κουτί με καραμέλες που δεν έχει ανοιχτεί ποτέ και ήταν το πρόμο για την ταινία του στούντιο Ghibli, Grave of the Fireflies, την οποία σκηνοθέτησε ο συγχωρεμένος πια Isao Takahata το 1988. Φυσικά, οι καραμέλες έχουν γίνει μια ομοιόμορφη μάζα και δεν τρώγονται πια. «Έκανα πλάκα με τους άλλους ιδιοκτήτες, και φίλους, γιατί τους έλεγα πως ό,τι μου αφήνουν εδώ πέρα θα το πουλάω. Τους τρόμαζα επειδή είναι αυτά πολύ ιδιαίτερα πράγματα που δεν τα ξαναβρίσκεις», μου αναφέρει ο Παναγιώτης. Άνοιξε πριν από περίπου δύο μήνες και ο λόγος που το έφτιαξαν ήταν η λατρεία τους για τη συγκεκριμένη κουλτούρα. Το σκεφτόντουσαν, καιρό αλλά με τον κορωνοϊό και τις καραντίνες, και λόγω των άλλων ασχολιών τους, είχε πάει πίσω μέχρι τώρα. Παρά το γεγονός ότι είναι μια πρόσφατη άφιξη, έχει ακουστεί και το επισκέπτεται συνεχώς κόσμος. Αυτό συνέβη μόλις ο Παναγιώτης άνοιξε λογαριασμό στο TikTok και άρχισε να ανεβάζει αστεία βίντεο με το εμπόρευμα. «Το πρώτο βίντεο στο οποίο ανακοινώσαμε ότι υπάρχει μαγαζί manga είχε 45.000 views. Δεν το πίστευα. Δεν λέω ότι όλοι όσοι το έχουν δει έχουν προλάβει να περάσουν από το μαγαζί, αλλά είναι ενδιαφέρον να βλέπεις ότι οι ηλικίες που ασχολούνται με τα manga ασχολούνται και με το TikTok». Το επισκέπτονται από παιδιά του δημοτικού μέχρι 40άρηδες και 50άρηδες. Μπορεί να ψάχνουν οτιδήποτε, από συναρμολογούμενα Gundam, τα οποία έχουν ένα πολύ ένθερμο κοινό, μέχρι συλλέκτες που ενδιαφέρονται και για φιγούρες, εκτός από τόμους. Ζητάνε διάφορους τίτλους που είναι πάρα πολύ παλιοί και είναι πάρα πολύ δύσκολο να τους βρούμε. Είναι ιδιαίτερη η κατάσταση με τις εκδόσεις των manga, επειδή δεν ξέρεις πότε θα τα ανατυπώσουν, αν θα τα ξανανατυπώσουν ή αν θα τα βγάλουν σε ένα ωραίο collection ή σε κάποιο boxset. Οι τιμές ενός τεύχους ξεκινάνε από οκτώ ευρώ και μπορούν να φτάσουν μέχρι τα τριάντα». «Δεν είναι εύκολο να έχεις στην Ελλάδα ένα εξειδικευμένο μαγαζί. Εμείς το αγαπάμε και γι’ αυτό το κάνουμε, ξεκάθαρα», λέει ο Παναγιώτης. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LifO Βέβαια, όσον αφορά τα manga, όπως μου εξηγεί, δεν έρχεται τίποτε από την Ιαπωνία, επειδή όλα είναι μεταφρασμένα στα αγγλικά και δεν έχει και νόημα, αφού πάρα πολλές εταιρείες έχουν πάρει το licensing και τα βγάζουν σε Αμερική και Ευρώπη. Τώρα, σχετικά με τα διάφορα αντικείμενα, πέφτει πολύ ψάξιμο online και φέρνουν οτιδήποτε ιδιαίτερο τους κινήσει το ενδιαφέρον. Αυτήν τη στιγμή οι πωλήσεις των manga στο εξωτερικό έχουν αρχίσει να ξεπερνούν αυτές των αμερικανικών κόμικς. Υπάρχει ένα τεράστιο hype. «Ακούγεται ότι η αγορά θα διπλασιαστεί και θα τριπλασιαστεί τα επόμενα πέντε-έξι χρόνια, τόσο σύντομα», αναφέρει. Πολλά παιδιά αρχίζουν να μαθαίνουν ιαπωνικά λόγω των manga, όπως συνέβη με την ανιψιά του Παναγιώτη. «Δεν είναι εύκολο να έχεις στην Ελλάδα ένα εξειδικευμένο μαγαζί. Εμείς το αγαπάμε και γι’ αυτό το κάνουμε, ξεκάθαρα. Επίσης, είμαστε συλλέκτες και θα συνεχίσουμε να είμαστε. Καταλαβαίνω απόλυτα τη χαρά του άλλου που θα μπει στο μαγαζί και θα βρει αυτό που θέλει. Κάθε μήνα φέρνουμε καινούργια κομμάτια που ξεκινούν από το πρώτο τεύχος κανονικά, πράγματα που μόλις κυκλοφόρησαν. Θέλω ο κόσμος που μας επισκέπτεται να το ψάχνει και το σχόλιο που μας κάνουν συνήθως είναι ότι εδώ βρίσκουν πράγματα τα οποία δεν υπάρχουν αλλού». Δεν γίνεται να μην το πάρει το μάτι σου αν περνάς από την οδό Σουλτάνη. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LifO Μπορείς να βρεις οτιδήποτε, από κούπες, αυτοκόλλητα, αγαλματάκια και φιγούρες Funko Pop μέχρι σκουλαρίκια, δίσκους και είδη μοντελισμού Πηγή (όπου μπορείτε να δείτε και άλλες φωτογραφίες)
  16. Στην Πολιτεία μπορείτε να βρείτε το κόμικ "1984" (παρουσίαση εδώ), το οποίο φέτος κέρδισε το Eisner στην κατηγορία "Best Adaptation from Another Medium" με έκπτωση 50% (9,54 τελική τιμή)
  17. Το κόμικ πρέπει να το παίρνεις σπίτι σου, δεν είναι για τον τοίχο Τέσσερις δημιουργοί συζητούν για το αντικείμενο τους, τα φεστιβάλ και την ανταπόκριση του κόσμου. Τελικά, το ελληνικό κοινό έχει «κομιξοπαιδεία»; Λέξεις: Χρυσούλα Κονταράκη Η ένατη τέχνη, ή αλλιώς κόμικ, είναι από πολλούς παρεξηγημένη. Κυρίως, γιατί θεωρείται παιδική. Για κάποιους όλα είναι «μικυμάου». Κι όμως η αντίληψη αυτή φαίνεται ν’ ανατρέπεται. Φεστιβάλ, εκθέσεις, περιοδικά, μουσεία, βιβλιοπωλεία, όλα ειδικά αφιερωμένα στον κόσμο των κόμικ, δείχνουν πως η δημοφιλία τους όλο και αυξάνεται. Ποιος καταλληλότερος, όμως, να μιλήσει γι’ αυτά, από τους ίδιους τους καλλιτέχνες; Tέσσερις Έλληνες δημιουργοί, που θα βρίσκονται στο Artists’ Alley του φετινού φεστιβάλ, κάποιοι με παρουσία στον χώρο τόσο ως καλλιτέχνες, όσο και ως διοργανωτές και όλοι με τον ίδιο ενθουσιασμό και αγάπη για την τέχνη τους, συζητούν μέσα από σε τέσσερις διαφορετικές συνεντεύξεις τα κόμικ τους και την αγαπημένη τους θεματολογία, τα φεστιβάλ, που κάποιοι θα έλεγαν πως έχουν κάνει «μπαμ» τα τελευταία πέντε χρόνια, το φαινόμενο που λέγεται «λογοκρισία των social», τα δυνατά και τα αδύνατα σημεία της ελληνικής σκηνής (και όχι μόνο). Νίκος Καμπασελέ Το πρώτο μεγάλο κόμικ του Νίκου Καμπασελέ κυκλοφόρησε στο Comic n’Play του 2019 από τις εκδόσεις της Ένατης Διάστασης. Στην ερώτηση αν θα ακολουθήσει κι άλλο τεύχος της «Θύελλας» η απάντηση ήταν θετική. Ο Αλεξανδρουπολίτης δημιουργός δεν φοβάται να αντλήσει από το βυζαντινό παρελθόν στοιχεία που θα αναμίξει με βαμπίρ και επιστημονική φαντασία, για να εξερευνήσει το πόσο η θρησκεία μας επηρεάζει, συνειδητά ή ασυνείδητα, στις επιλογές που κάνουμε ή στον τρόπο που επιδρά γενικά ή στην ίδια μας την ταυτότητα. Η πρώτη μου απορία ήταν αν φοβήθηκε, μήπως λογοκριθεί. «Γι’ αυτό δεν βάλαμε τον σταυρό στο εξώφυλλο. Το original εξώφυλλο ήταν με έναν σταυρό μπροστά, κανονικά. Αυτή ήταν η μόνη παρέμβαση. Το είχα σκεφτεί και μόνος, αλλά ήθελα λίγο να δοκιμάσω τα νερά». Είναι η πλευρά που λέει ότι δεν υπάρχει η θρησκεία, είναι απλά ένα όργανο ελέγχου και επιβολής εξουσίας και είναι και η πλευρά που λέει ότι η θρησκεία είναι κάτι βαθύτερο και μυστικιστικό και σου δίνει μία ενέργεια για να αντέχεις τις δυσκολίες της ζωής. Η Θύελλα σαν ηρωίδα βρίσκεται στην μέση αυτών των δύο και είναι σαν να τα παρατηρεί εξίσου, χωρίς, όμως, να παίρνει ανοιχτά το μέρος είτε της μίας πλευράς είτε της άλλης, γιατί έχει τον δικό της σκοπό και πορεύεται με βάση αυτό. Αυτοπροσωπογραφία του Νίκου Καμπασελέ Moebius και Miyazaki ήταν οι δύο επιρροές του Νίκου στο σχέδιο. Ο Moebius πρώτη φορά ήρθε στην Ελλάδα μέσω της Βαβέλ. Στην ερώτηση, αν διάβαζε Βαβέλ, μου απάντησε: «Μα, φυσικά!». Η δημιουργική διαδικασία ενός κόμικ για τον Νίκο έχει «αυστηρά ωράρια, μεγάλα τραπέζια με πολλά μηχανήματα, πολλές αφίσες στους τοίχους και τέχνη, βασικά, για να έχεις έμπνευση και πολλή πολλή μουσική.» Η Θύελλα συγκεκριμένα σχεδιάστηκε υπό τον ήχο της death metal και ειδικά των Bolt Thrower. Για τις σχεδιαστικές του επιρροές ο Νίκος συμπληρώνει: «Ο ρεαλισμός μ’ ενδιαφέρει μέχρι εκεί που εξυπηρετεί την ιστορία. Δηλαδή δεν καίγομαι να κάνω κάτι που μοιάζει απόλυτα ρεαλιστικό, γιατί βρίσκω ότι χάνει και την γοητεία του έτσι. Μ’ αρέσει κυρίως να φαίνεται ελκυστικό και να σου προκαλεί κάτι στο μάτι, να θέλεις να εξερευνήσεις παρακάτω». Η αλήθεια είναι πως το οπτικό ερέθισμα ήταν κάτι που μου ανέφεραν και οι τέσσερις καλλιτέχνες. Η εικόνα. Παρατηρείς και οικειοποιείσαι στοιχεία που σου αρέσουν, μέχρι να φτάσεις συνθέσεις το δικό σου προσωπικό στυλ. Τα κόμικ δεν είναι αμιγώς παιδικά. Πριν ολοκληρώσω την ερώτηση μου, ο Νίκος βιάστηκε να συναινέσει. Μάλιστα, συμπλήρωσε πως τα κόμικς δεν ήταν καν παιδικά στην αρχή και έγινε ένα ολόκληρο κίνημα για να μην φτιάχνονται παιδικά κόμικς, γιατί θεωρούνταν ότι η παιδική ψυχή ήταν πολύ ευαίσθητη γι’ αυτά. Γι’ αυτό και έγινε το Comics Code Authority, για να λογοκρίνει τα κόμικς που έβγαιναν για παιδιά και να τα κάνει να είναι εντελώς αδιάφορα, στην ουσία: «οπότε το ότι τα κόμικς είναι παιδικά είναι σχεδόν πρόσφατη ιστορία, σχετικά πρόσφατη λογική». Στην Ελλάδα, τα πρώτα τεύχη από τα κλασικά εικονογραφημένα είχαν και οδηγίες που σου εξηγούσαν τι είναι το κόμικ και πώς να το διαβάζεις. Αριστερά το πρώτο μεταφρασμένο τεύχος των «Κλασικών Εικονογραφημένων». Δεξιά το πρώτο τεύχος των «Κλασικών Εικονογραφημένων» με θέμα από την ελληνική μυθολογία. Το εξώφυλλο της «Θύελλας», το δεύτερο τεύχος της οποίας θα κυκλοφορήσει στο 20ο Comic N’ Play. Ανέστης Μαυρομμάτης- Παρασίδης Ο Ανέστης Μαυρομμάτης Παρασίδης θεωρεί ότι ήταν όλα «μπαμ» για τα φεστιβάλ των κόμικ από το ’16. Η σχέση του ίδιου με τα κόμικ έχει βαθιές ρίζες. Έχοντας μία αγάπη από πολύ μικρή ηλικία για ό,τι έχει να κάνει με την εικόνα και «τα εικαστικά και οπτικά ερεθίσματα. Θυμάμαι ότι ο πατέρας μου, συλλέκτης και ο ίδιος, μού πήρε ένα «Μίκυ Μάους» σε κάτι διακοπές και είπα ότι εγώ θα κάνω συλλογή κόμικ και κάπως έτσι χτίστηκε αυτό». To 2020 ξαναέγινε το Comic dom στην Αθήνα, μετά από έναν χρόνο απουσίας, εξαιτίας της πανδημίας. «Λόγω και της απουσίας των υπόλοιπων φεστιβάλ, ήταν απίθανα πάρα πολύς ο κόσμος. Δεν μπορώ να το υπολογίσω αριθμητικά πώς ήταν, αλλά έβλεπα ότι δεν μπορούσαμε να πάρουμε ανάσα. Φεύγαμε το βράδυ και ήμασταν με κομμένα τα πόδια από την κούραση. Το πόσο είχαμε μιλήσει! Είχαμε όλοι κάτι σέξι φωνούλες μετά, βραχνιάζαμε, κάναμε, ράναμε… Υπάρχει μία τάση στήριξης. Είναι λίγο σαν το ετήσιο προσκύνημα μας. Ήταν, ας πούμε, μία τριήμερη γιορτή, γι’ αυτό και μετά είχαμε μία μίνι καταθλιψούλα τις επόμενες μέρες κι όχι μόνο για τους άλλους δημιουργούς, αλλά για τον κόσμο που σε ακολουθεί, γιατί μοιράζεσαι το ό,τι έχεις παράξει μέσα σ’ αυτό το διάστημα. Δηλαδή έχει πάντα όμορφα συναισθήματα». Φωτογραφία του Ανέστη Μαυρομμάτη- Παρασίδη από το Comic dom 2021, τραβηγμένη από τον φακό του Ορέστη Βλάχου. Πράγματι, πέρασε πολύς κόσμος τυχαία από την συγκεκριμένη πλατεία και το φεστιβάλ. Είχε πολλούς επισκέπτες και περαστικούς από το κέντρο της Αθήνας. Το «Inner Forest» του Ανέστη το πήραν και πολλοί τουρίστες, γιατί είναι χωρίς λόγια. Το έπαιρνε και κόσμος που «απλά περνούσε από εκεί. Δεν πιστεύω ότι ο κόσμος έρχεται σ’ αυτά τα φεστιβάλ, επειδή είναι αναγνώστης κόμικς. Νομίζω ότι απλά υπηρετεί μία τάση κι αυτή έχει να κάνει με την στήριξη αυτών των event και με την στήριξη των καλλιτεχνών. Μπορεί ακόμα και με το ότι είναι κουλ να πηγαίνεις σε τέτοια φεστιβάλ». Ο Ανέστης έχει συμμετάσχει και σε φεστιβάλ του εξωτερικού. Δεν πρόλαβε να πάει σε πολλά, βέβαια, λόγω κορωνοϊού, αλλά έχει πλέον και μία εικόνα της κατάστασης και εκτός Ελλάδος. Υπάρχει, απ’ ότι μου είπε, μία ιδιαιτερότητα στην Ελλάδα, που δεν υπάρχει αλλού: «ο κόσμος μάς στηρίζει και είναι πολύ όμορφο αυτό. Είναι λίγο αμφίδρομο, δηλαδή από τη μία είσαι στην Ελλάδα που δεν την παλεύεις, έτσι κι αλλιώς, αλλά από την άλλη, όλος ο κόσμος δεν την παλεύει, οπότε έρχεται και τα στηρίζει αυτά». Αντίστοιχο φεστιβάλ στο Βερολίνο δεν έχει καν κόσμο ή ακόμη και της Ανγκουλέμ, που είναι τεράστιο, «γιατί εκεί δεν έχεις αυτό με τον καλλιτέχνη, που θα πας να τον συναντήσεις στο τραπεζάκι του και να του πεις «Δεν μου αρέσει αυτό! Τι υλικά χρησιμοποιείς; Τρέχουνε οι μύξες σου πάνω στα prints σου». Είναι πιο απρόσωπα. Είναι λίγο για stars, κάπως έτσι». Και πάλι το οπτικό κομμάτι φαίνεται να παίζει ρόλο την απόφαση του Ανέστη να ασχοληθεί με τα κόμικ. Στην αρχή, διάβαζε Αστερίξ και δεν μπορούσε να ξεκολλήσει από τα δέντρα. Όταν πλέον ανακάλυψε και τους ευρωπαϊκούς καλλιτέχνες, όπως τον Moebius, τον Manara κ.α. (και πάλι μέσω της Βαβέλ), άρχισε να αντλεί στοιχεία που άμεσα ή έμμεσα τον βοήθησαν να δημιουργήσει το δικό του στυλ. «Δηλαδή μπορεί να έβρισκα κάτι που με έλκυε για κάποιο λόγο και το παρατήρησα τόσο πολύ, ώστε μετά, επίσης με κάποιο τρόπο, με διάφορες διαδικασίες, να μπήκε και στην δουλειά μου» και, κάπως έτσι, έφτασε να δημιουργήσει το «Inner Forrest», κάτι πολύ διαφορετικό σχεδιαστικά από τα «Μίκυ Μάους» που αποτέλεσαν την πρώτη του επαφή με το κόμικ. Ο Ανέστης ξεκίνησε να βλέπει πιο επαγγελματικά τα κόμικς, όταν εντάχθηκε στην ανεξάρτητη ομάδα δημιουργών κόμικ «Inkkorekt»(inkorrekt: 2006 (inkorrekt-comics.blogspot.com) στα δεκαεφτά του. Σήμερα «Inkorrekt» δεν υπάρχει. Στην θέση της δημιουργήθηκε, όμως, το Comic N’ Play από άτομα που συμμετείχαν πριν στην ομάδα αυτή των φίλων των κόμικς, από κοινού με τον σύλλογο «Ελληνικού Συλλόγου Φίλων Ιστορίας και Παιχνιδιών Στρατηγικής» και την εκδοτική Ένατη Διάσταση. Το κόμικ του Ανέστη «Inner Forest» Η γελοιογραφία δεν είναι κόμικ. Είναι συχνή παρανόηση. Ούτε τα κόμικς είναι απαραίτητα κωμικά. Εκείνο που διακρίνει τα κόμικς είναι η χρονικότητα τους, η δράση, δηλαδή κάτι γίνεται, «από εδώ- εδώ κάτι έχει συμβεί». Το κόμικ προϋποθέτει σκηνοθεσία, πλοκή, ουσιαστικά μία διαδοχή καρέ, μία αφήγηση μέσα από εικόνες. «Μια σελίδα μόνη, ακόμη κι αν έχει κείμενο και λέει: «Γεια σου Γκάρφιλντ!», δεν είναι κόμικ!» Έφη Θεοδωροπούλου Η Έφη Θεοδωροπούλου πιστεύει ότι πάντα θα υπάρχει κόσμος στα φεστιβάλ, δημιουργοί και επισκέπτες, οι οποίοι θα επιλέγουνε τα πιο mainstream. Αυτό δεν σημαίνει ότι τα κόμικ μαζοποιούνται. «Υπάρχει το αντίστοιχο κοινό και είναι αρκετά μεγάλο, αλλά παρόλα αυτά υπάρχει και το άλλο κοινό που δεν θέλει το mainstream, θέλει το πιο εναλλακτικό, το πιο εικαστικό και θα ταυτιστεί μ’ αυτό. Οπότε νομίζω ότι πάντα θα υπάρχει κοινό που θα στηρίζει την οποιαδήποτε πλευρά». Πριν αγοράσω ένα κόμικ, μ’ αρέσει να διαβάζω τις πρώτες σελίδες. Η προσέγγιση της Έφης είναι κάπως διαφορετική: «στην αρχή, θα επιλέξω κάτι, γιατί θα μου κεντρίσει το ενδιαφέρον καλλιτεχνικά. Ή ακόμη και για να μάθω κι εγώ κάποια πράγματα παραπάνω που θα μπορέσω να τα βάλω και στα δικά μου σχέδια. Προσωπικά πιστεύω πιο πολύ μου κεντρίζει το ενδιαφέρον το σχέδιο και μετά το concept του βιβλίου. Παρόλ’ αυτά, την έχω πατήσει πολλές φορές, γιατί έχω δει κάποιες δουλειές οι οποίες δεν με είχανε κερδίσει εξ αρχής σχεδιαστικά, αλλά όταν τις διάβασα, ενθουσιάστηκα, όπως επίσης έχω δει πολλές δουλειές που σχεδιαστικά ήταν πολύ όμορφες, πολύ καλοδουλεμένες, αλλά σεναριακά, δεν είχανε κάτι σπουδαίο να δώσουνε». Σκίτσο της Έφης Θεοδωροπούλου που απεικονίζεται η ίδια κατά την καλύτερη μέρα της ζωής της. Αναρωτιέμαι πως είναι να ξεκινάει κανείς στον χώρο το κόμικ, ποια είναι τα πρώτα του βήματα. Άραγε, φαντάστηκες ποτέ ότι θα μπορέσεις ν’ ασχοληθείς επαγγελματικά; Είναι και μία χώρα η Ελλάδα, που δεν εύκολο να επιλέξει κανείς να γίνει καλλιτέχνης, ούτε βιοποριστικά, ούτε κοινωνικά. Η Έφη απαντάει πως πάντα ήθελε ν’ ασχοληθεί μ’ αυτό, όμως την πήγαινε λίγο πίσω αυτός ο φόβος ότι είναι δύσκολο και ότι ίσως να μην υπάρχει η εκτίμηση που θα ‘πρεπε να υπάρχει για την τέχνη, ειδικά αυτή των κόμικ: «Για πολλούς είναι αυτό το «Έλα μωρέ τι κάνεις; Ζωγραφίζεις. Σιγά!». Οπότε όταν υπάρχει αυτή η αντιμετώπιση, κομπλάρεις και λες: «τώρα που πάω εγώ;». Σιγά- σιγά, όμως, όταν άρχισε να βλέπει την πρόοδο και την ανταπόκριση του κόσμου, αποφάσισε ότι θέλει να συνεχίσει να το κάνει όλο αυτό. Η δημιουργία κόμικ είναι μία εργασία που απαιτεί κλείσιμο στο σπίτι, αρκετές ώρες στο γραφείο σου, απομόνωση. Ωστόσο, «το να δουλεύεις από το σπίτι είναι μία άνεση, αλλά είναι και μεγάλη παγίδα, γιατί, εάν δεν είσαι πολύ πειθαρχημένος, μπορεί να ξεφύγεις πολύ από τους χρόνους». Το 2020 έγιναν προσπάθειες να μην ακυρωθούν τα φεστιβάλ, αλλά να πραγματοποιηθούν online. Δεν είναι, ωστόσο, τα ίδιο. «Για την ακρίβεια, δεν έχει καμία σχέση». Είναι ένα παυσίπονο, σύμφωνα με την Έφη, αλλά δεν έχει καμία σχέση με το να παίρνεις μέρος σε φεστιβάλ. «Είναι πολύ σημαντικό να έρχεσαι σ’ επαφή με τον κόσμο που εκτιμάει την δουλειά σου, να γνωρίζεις και να σε γνωρίζει νέος κόσμος. Νομίζω τα online δίνουν μια δυνατότητα στον κόσμο να δει κάποια πράγματα, αλλά δεν είναι το ίδιο πράγμα». Τα πρώτα επεισόδια του «3isters» κυκλοφόρησαν αρχικά μέσω της πλατφόρμας socomic.gr, πριν προστεθούν κι άλλα και γίνει βιβλίο. Ήταν και υποψήφιο για τα βραβεία της κατηγορίας «Καλύτερα Ελληνικά Κόμικς του 2019» από την Ακαδημία Βραβείων των Ελληνικών Κόμικ. Στην εικόνα, το εξώφυλλο του κόμικ και μία από τις σελίδες του που δημοσιεύτηκε στο socomic.gr Σταύρος Κιουτσιούκης «Στην πορεία, γενικά, ό, τι συναντούσα από κόμικ μού τραβούσε την προσοχή και αυτό που κατανοώ τώρα, όντας, ας πούμε, μεγάλος, είναι ότι μου έπαιρνε περισσότερο χρόνο απ’ ότι στους φίλους μου να διαβάσω ένα κόμικ. Δηλαδή στεκόμουν πάρα πολύ στην εικόνα, την μελετούσα». Ο Σταύρος Κιουτσιούκης τύπωνε μέχρι και πρόπερσι περίπου τουλάχιστον μία αυτοέκδοση τον χρόνο, μέσω της imprint εκδοτικής zart_corps –ναι! zart, όπως «ο ήχος της πορδούλας». Το πήρε πιο ζεστά, όμως, όταν γνώρισε σαν φοιτητής μία παρέα που δημιουργήθηκε με πρόθεση να κάνει μία έκθεση κόμικ. Από την Φιλοσοφική σχολή του ΑΠΘ, στην Αρχιτεκτονική, για μια χρονιά στο Βασιλικό Θέατρο, στο Γαλλικό Ινστιτούτο, και έκτοτε στην Αποθήκη Γ’ του Λιμανιού Θεσσαλονίκης. Εκτός από τους χώρους που φιλοξενήθηκε η έκθεση του Comic N’ Play, κι άλλα πράγματα έχουν αλλάξει από τότε που πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά, μα κυρίως, ο κόσμος. Σκίτσο του Σταύρου Κιουτσιούκη, που απεικονίζει τον ίδιο ν’ αντιμετωπίζει ένα δίλλημα. «Τα πρώτα χρόνια ήταν πολύ «geeky» το κοινό και το υλικό μας, οπότε είχαμε ένα κοινό που έμοιαζε λίγο, σε εισαγωγικά -χαριτωμένα- περιθωριακό». Τώρα είναι πιο ευρύ το φάσμα. Βέβαια, έχει χαθεί κι ένα ποιοτικό ζήτημα, ότι εκείνο το κοινό ήξερε, για τι ερχότανε. Το κοινό που έρχεται τώρα πολλές φορές δεν γνωρίζει καν τι διαφοροποιεί το σκίτσο από τα κόμικ, «παρόλ’ αυτά, εμείς το θέλουμε, γιατί πρέπει να μάθει και να κερδίσει και να κερδίσουμε κι εμείς. Κι όχι χρήματα, να κερδίσουμε ανταλλαγή τέχνης». Το comic n play είναι η μόνη έκθεση κόμικ στην Ελλάδα που πρώτον είναι αμιγώς έκθεση με ιστορίες κόμικ. Δεν εκθέτει ένα σκίτσο ή μία σελίδα, αλλά ολόκληρη την δισέλιδη/ τετρασέλιδη ιστορία και δεύτερον στηρίζει αμιγώς του ερασιτέχνες. Γνωρίζω ήδη πως εκτός από δημιουργός, ο Σταύρος είναι και διοργανωτής του Comic N’ Play, μαζί με τους Νίκο Δαλαμπύρα και Πάνο Κρητικό, εκδότες τις Ένατης Διάστασης και φυσικά, πρώην μέλη της «Inkorrekt». Ένα ακόμη κομμάτι της σχέσης με το κόμικ, λοιπόν, μαθαίνω πως είναι η διάδοση του. «Είναι προσωπική αγωνία. Επειδή ακριβώς ξεκίνησε από τα φοιτητικά χρόνια να θέλω να ζήσω μέσα από τα κόμικ και διαπίστωνα ότι δεν υπήρχε αυτή η δυνατότητα λόγω μικρού κοινού, αποφάσισα ότι θέλω να το διαδώσω. Όταν έγινε και καθαρά επαγγελματικό, επέμεινα περισσότερο και μ’ ενδιέφερε και γιατί έχει βιοποριστικό νόημα για μένα, αλλά και επειδή έχει αξία να γνωρίσει ο Έλληνας την τέχνη. Δυστυχώς, το πρόβλημα στην Ελλάδα, το χοντρό πρόβλημα στην Ελλάδα, με το κόμικ είναι ότι ακόμα έχουν την ρετσινιά του παιδικού, τα θεωρεί ο κόσμος παιδικά. Άρα το ζητούμενο είναι να το κάνουμε γνωστό ως ενήλικο υλικό, ως κάτι που αφορά μεγάλους, ως κάτι που μπορεί να θεωρηθεί μία υψηλή τέχνη». Το ελληνικό κοινό δηλαδή δεν έχει «κομιξοπαιδεία», όπως παίρνω το θάρρος να την ονομάσω. Δεν πειράζει. Την αποκτά τώρα. Από το κοινό, περνάμε στους καλλιτέχνες. Απ’ ότι φαίνεται, στην Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια, δημιουργείται μία σχολή κόμικς. Έχει πολλά στοιχεία μιμητισμού των ευρωπαϊκών, των αμερικανικών και άλλων προτύπων: «δεν μπορώ να πω ακόμα ότι έχουμε αμιγώς μία σχολή, αλλά σίγουρα έχουμε κάποιους καλλιτέχνες, οι οποίοι φτιάχνουν κάτι δικό τους, που ίσως όλοι αυτοί μαζί δημιουργήσουν έναν χαρακτήρα». Θίγω το ζήτημα της λογοκρισίας. Η απάντηση στην αρχή φάνηκε αρνητική, αλλά δεν είχε μπει ακόμη τελεία. Μπορεί να μην υπάρχει η παραδοσιακή λογοκρισία, υπάρχει, όμως, «η λογοκρισία των social» και αφορά σε δύο επίπεδα. Το πρώτο δεν είναι άλλο από το πολιτικό σκίτσο και την γελοιογραφία. Το δεύτερο είναι, γενικότερα, το κομμάτι με τον ερωτισμό, ένα κομμάτι που απασχολεί και τον Σταύρο περισσότερο και το οποίο βρίσκει και λίγο ασαφές. «Κατά καιρούς εκτίω ποινές των social και ταυτόχρονα σκρολάρω και βλέπω έναν σκιτσογράφο ξένο, ας πούμε, που φόρα- παρτίδα όλα και λέω τι γίνεται. Δεν νομίζω ότι όλες τις θηλές τις πιάνει ένας αλγόριθμος. Τις πιάνουν άνθρωποι που δεν γουστάρουνε να βλέπουνε, κι αυτό έχει να κάνει με τον πουριτανισμό που υπάρχει στην Ελλάδα». Και τότε, γιατί να επιλέξει το ερωτικό σχέδιο; «Γιατί μ’ αρέσει πάρα πολύ να νιώθω ότι κάνω μία μικρή επανάσταση μέσα από αυτό!». Συνήθως έχουμε τον έρωτα στο μυαλό μας μ’ έναν χυδαίο τρόπο. Ο Σταύρος τον ονομάζει «ερωτισμό του στριπτιτζάδικου». «Σκέφτομαι πολύ συχνά ότι δεν μπορεί ο ηδονισμός να προκύπτει μόνο από τέλεια σώματα. Ο ερωτισμός και ο ηδονισμός ανήκουν σε όλους και όλα! Κι επειδή οι χαρακτήρες μου είναι άνθρωποι της καθημερινότητας δικαιούνται να’ χουν και πλάκα, δικαιούνται να έχουν τα νεύρα τους, δικαιούνται να πουν μια κουβέντα παραπάνω, οπότε όλο αυτό μπαίνει στο πακέτο του χιούμορ κι έτσι γίνεται το αποτέλεσμα». Λίγα από τα κόμικ του Σταύρου Κιουτσιούκη. Το «Πώς να το κάνετε σ’ ένα φιατάκι» έχει εκδοθεί από την imprint εκδοτική της 9ης Διάστασης, την Zart_Corps -ναι, zart όπως κάνει η πορδούλα! Στο πρώτο Comic n Play δεν είχε καν πάγκους, είχε μόνο το θέμα της έκθεσης στους τοίχους. «Εγώ ήμουν από αυτούς που ζητούσα να υπάρχει και bazaar, διότι θεωρώ ότι το κόμικ, καλό να εκτίθεται, απλά το κόμικ είναι κάτι που πρέπει να πάρεις σπίτι σου». Με τα χρόνια, εμφανίστηκε ένας μεγάλο πάγκος με fanzines – που δεν ήταν και πολλά στην αρχή. Κάποια ήταν δωρεάν, κάποια σε συμβολικές τιμές και «δεν κέρδιζε κανείς επί της ουσίας, κέρδιζε μόνο η τέχνη. Όμως, στην πορεία υπήρχε αυτή η ανάγκη, γιατί το κόμικ πρέπει να το παίρνεις σπίτι σου. Το κόμικ δεν είναι για τον τοίχο». *Η Χρυσούλα Κονταράκη είναι φοιτήτρια Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ στο ΑΠΘ **Οι συνεντεύξεις εκπονήθηκαν στο πλαίσιο εργασίας για το μάθημα αφηγηματικής δημοσιογραφίας της κυρίας Νικολαϊδου, για το τμήμα Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ,ΑΠΘ. Πηγή
  18. Εμένα δεν θα με ενοχλούσε καθόλου, γιατί άλλωστε; Θα το θεωρούσα απόλυτα φυσιολογικό και θα έκρινα μόνο το επίπεδο των ιστοριών, όπως σε όλα τα κόμικς. Το μόνο που θα περίμενα, θα ήταν να έχει ενταχθεί αρμονικά το ερωτικό /ομοφυλοφιλικό στοιχείο στο κόμικ, να μην υπάρχει, δηλαδή, απλά για να προκαλέσει. Πιστεύω, ότι ένα σημαντικό μέρος του κοινού θα έκρινε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και θα το θεωρούσε φυσιολογικό. Νομίζω, ότι οι άνθρωποι, που θα ενοχλούνταν, δεν συχνάζουν σε μέρη, όπως το AthensCon και αν συχνάζουν, δεν ασχολούνται ιδιαίτερα με αυτοεκδόσεις. Αλλά, σε κάθε περίπτωση, θέλω να πιστεύω, ότι οι κομιξόφιλοι και η νεολαία θα ενδιαφερόντουσαν για μια τέτοια έκδοση. Γενικότερα, θεωρώ, ότι η ελληνική κοινωνία έχει αλλάξει σε μεγάλο βαθμό, χωρίς αυτό να σημαίνει, ότι, όσοι θα ενοχλούνταν, δεν αποτελούν ακόμη την πλειοψηφία.
  19. Αστερίξ εναντίον αρχαιολόγων Aγαλμα του Βερσανζετορίξ στην Αλέσια και δεξιά, το χωριό της Γκεργκόβια |CreativeProtagon/Shutterstock Ένας νέος πόλεμος έχει ξεσπάσει στη Γαλλία για την τοποθεσία όπου ο Βερσανζετορίξ, ο γενναίος Γαλάτης που ενέπνευσε τον ήρωα του αγαπημένου γαλλικού κόμιξ, νίκησε θεαματικά τον στρατό του Καίσαρα - «Υποπτη» η τοποθέτηση ηλιακών συλλεκτών Όταν ο Ιούλιος Καίσαρ και οι ρωμαϊκές λεγεώνες του κατέκτησαν τα εδάφη που είναι τώρα γνωστά ως Γαλλία, Βέλγιο και Ελβετία, αρχηγός της αντίστασης ήταν ένας αδάμαστος γαλάτης πολεμιστής. Με άλλα λόγια, ο πραγματικός Αστερίξ, ο ήρωας των λατρεμένων γαλλικών κόμικς, ήταν ο Βερσανζετορίξ, αρχηγός της φυλής των Αρβέρνι, ο οποίος ένωσε τους Γαλάτες και κέρδισε μια θεαματική νίκη επί του Καίσαρα στη Μάχη της Γκεργκόβια, το 52 π.Χ. Σήμερα, ωστόσο, υπάρχει μικρή αίσθηση ενότητας μετά την απόφαση της κυβέρνησης του προέδρου Εμανουέλ Μακρόν να χαρακτηρίσει το πεδίο μάχης στην περιοχή της Ωβέρνης, της κεντρικής Γαλλίας, μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς, γράφει στους Times ο Ανταμ Σέιτζ, ανταποκριτής της βρετανικής εφημερίδας στο Παρίσι. Οι επικριτές λένε ότι οι υπουργοί του Μακρόν έχουν παρασυρθεί από μια «αρχαιολογική απάτη», καταγράφοντας τη λάθος τοποθεσία, και ισχυρίζονται ότι το πραγματικό πεδίο μάχης σχεδιάζεται να καλυφθεί από ηλιακούς συλλέκτες. Από την άλλη πλευρά, οι υποστηρικτές της κυβέρνησης επιμένουν ότι πρόκειται για την κατάλληλη τοποθεσία και καταγγέλλουν τους ισχυρισμούς περί του αντιθέτου ως «αφόρητη» επίθεση κατά της επιστήμης, από θεωρητικούς αρχαιολογικών συνωμοσιών. Ο «Αστερίξ» των Ρενέ Γκοσινύ & Αλμπέρ Ουντερζό είναι εμπνευσμένος από τον γενναίο γαλάτη πολέμαρχο Βερσαζετορίξ Η συζήτηση είναι ιδιαίτερα έντονη, επειδή ο Λοράν Βοκιέ, ο κεντροδεξιός επικεφαλής του περιφερειακού συμβουλίου της Οβέρν-Ρον-Αλπ, σχεδιάζει ένα Μουσείο Γαλατικού Πολιτισμού χρηματικού ύψους 40 εκατ. ευρώ στον καταγεγραμμένο χώρο. Ο 47χρονος Βοκιέ, που φιλοδοξεί να διαδεχθεί τον Μακρόν στην προεδρία, πιστεύει ότι το μουσείο του θα βοηθήσει στην ενίσχυση του πατριωτικού αισθήματος σε μια εποχή που απειλείται από την πολιτική ορθότητα, την ακύρωση του πολιτισμού και τη μετανάστευση. Η πιο λεπτομερής αφήγηση για τη Μάχη της Γκεργκόβια προέρχεται από τον ίδιο τον Καίσαρα, ο οποίος έγραψε γι’ αυτήν στον «Γαλατικό πόλεμο», τα απομνημονεύματά του για τη θριαμβευτική εκστρατεία του κατά των Γαλατών. Περίπου 36.000 Ρωμαίοι απωθήθηκαν από μια ακόμη μεγαλύτερη δύναμη υπό την ηγεσία του Βερσαζετορίξ, προσφέροντας στους Γαλάτες την καλύτερη στιγμή τους. Ωστόσο, ο Καίσαρας τους εκδικήθηκε λίγους μήνες αργότερα, στη μάχη της Αλεσίας· τους νίκησε και προσάρτησε τη Γαλατία στη Ρώμη, για αιώνες. Τα κόμιξ του Αστερίξ, γράφει ο Σέιτζ στους Times, διαδραματίζονται την περίοδο μετά τη μάχη της Αλεσίας, όταν υπήρχαν θύλακες αντίστασης προς τους κυρίαρχους Ρωμαίους. «Σκεφτόμασταν τον Βερσαζετορίξ… όταν εφηύραμε τον Αστερίξ μας», είχε πει κάποτε ο Ρενέ Γκοσινί, ο αείμνηστος δημιουργός του «χάρτινου» ήρωα. Ο Βερσαζετορίξ παραδίδει τα όπλα του στον Ιούλιο Καίσαρα μετά τη μάχη της Αλεσίας (52 π.Χ.), σε μια αμφισβητούμενη, φανταστική απεικόνιση του 1899 από τον Λιονέλ Ρουαγιέ (Wikipedia/ Musée CROZATIER du Puy-en-Velay) Το 1560, γράφει ο Στέιτζ στους Times, ο Γκαμπριέλε Σιμεόνι, ένας Φλωρεντινός ουμανιστής, ισχυρίστηκε ότι είχε εντοπίσει το πεδίο μάχης της Γκεργκόβια δίπλα στο χωριό Μερντόν, κοντά στην πόλη Κλερμόν-Φεράν. Και τώρα, ο Βοκιέ θέλει να χτίσει το μουσείο του κοντά στο χωριό, το όνομα του οποίου άλλαξε σε Ζεργκοβί τον 19ο αιώνα, για «να μεταδώσει την υπερηφάνεια της ιστορίας» στις μελλοντικές γενιές. Πρόσφατα, ένα διάταγμα που υπεγράφη από τον υπουργό Περιβάλλοντος Κριστόφ Μπεσί, κατέταξε το πεδίο της μάχης ως μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς. Ωστόσο, η Patrimoine-Environnement, μια εθνική ένωση πολιτιστικής κληρονομιάς, τρομοκρατήθηκε. Λέει πως οι αρχαιολόγοι της κυβέρνησης απέτυχαν να διερευνήσουν τους μακροχρόνιους ισχυρισμούς ότι το πραγματικό πεδίο μάχης βρισκόταν τέσσερα χιλιόμετρα μακριά, στο Κοτ-ντε-Κλερμόν. Οι επικριτές πιστεύουν ότι οι αξιωματούχοι φοβούνται να αμφισβητήσουν την επίσημη τοποθεσία των πέντε αιώνων για να μην αναστατώσουν την τοπική τουριστική οικονομία. «Είναι μια αρχαιολογική απάτη» λέει ο Κλεμπέρ Ροσιγιόν, ένας ακτιβιστής για την πολιτιστική κληρονομιά, επιμένοντας ότι «η τοποθεσία που ανακάλυψε ο Σιμεόνι δεν είναι η σωστή. Είναι αδύνατον η μάχη να έγινε εκεί». Η διάταξη των στρατευμάτων στη μάχη της Γκεργκόβια, το 52 π.Χ. Με κίτρινο χρώμα το γαλατικό στρατόπεδο, με ροζ το ρωμαϊκό (Wikimedia Commons) Ο Ροσιγιόν υποστηρίζει ότι η τοπογραφία του επίσημου πεδίου μάχης δεν ανταποκρίνεται στην αφήγηση του Καίσαρα, ενώ δεν διαθέτει παροχή νερού, απαραίτητη για όσους στρατούς θα στρατοπέδευαν εκεί. Επισημαίνει ότι το ζήτημα είναι επείγον λόγω των σχεδίων να τοποθετηθούν ηλιακοί συλλέκτες σε 120 στρέμματα γης στο Κοτ-ντε-Κλερμόν. Και τονίζει ότι «πρέπει να προστατεύσουμε το πραγματικό πεδίο μάχης». Ο Ροσιγιόν και η οργάνωση Patrimoine-Environnement έχουν προσφύγει στα δικαστήρια, σε μια προσπάθεια να ακυρωθεί το τρέχον καθεστώς πολιτιστικής κληρονομιάς, με την ελπίδα ότι θα ξαναγραφτεί, για να καλύψει αυτό που πιστεύουν ότι είναι το πραγματικό πεδίο μάχης. Στο μεταξύ, ο δήμαρχος του Κλερμόν-Φεράν, Ολιβιέ Μπιανκί, δεν είναι ευχαριστημένος: «Θα προτιμούσα να μη γίνει η δεύτερη μάχη της Γκεργκόβια» λέει. «Έχουμε τη συναίνεση των αρχαιολόγων. Είναι απαράδεκτο να αμφισβητείται διαρκώς η επιστημονική γνώση». Πηγή
  20. Ο δρόμος των κόμικς στις Βρυξέλλες Το Βέλγιο δεν είναι μόνο η χώρα της μπύρας, της σοκολάτας και του Eurogroup. Είναι και των κόμικς. Στην πόλη των Βρυξελλών, σε μία διαδρομή 6 περίπου χιλιομέτρων γνωστή ως Brussels' Comic Book Route, ξεδιπλώνονται καρέ από τα πιο διάσημα και δημοφιλή κόμικς. Το έργο ξεκίνησε το 1991 με πρωτοβουλία των τοπικών αρχών της πόλης των Βρυξελλών, σε συνεργασία με τo "Belgian Comic Strip Center" με σκοπό να εξωραΐσει τους άδειους τοίχους των κτηρίων της πόλης. Στη συνέχεια έγινε μια ευκαιρία να μάθουμε ότι πολλοί γνωστοί καλλιτέχνες των κόμικς απ' όλο τον κόσμο γεννήθηκαν ή συνδέθηκαν με την πρωτεύουσα του Βελγίου, η οποία ισχυρίζεται, δικαίως, πως είναι η πρωτεύουσα των "κόμικς". Ο Hergé, Βέλγος δημιούργός του Tintin. O Βέλγος Morris που δημιούργησε το Lucky Luke το 1964 για το γαλλο-βελγικό περιοδικό κόμικ Spirou. O René Goscinny και o Albert Uderzo που το 1959 δημιούργησαν τον Asterix για το πρώτο τεύχος του επίσης γαλλο-βελγικού περιόδικου Pilote. Ακόμη και ο πατέρας του Corto Maltese, ο Ιταλός Hugo Pratt ο οποίος για ένα διάστημα εργάστηκε για το γαλλο-βελγικό περιοδικό Casterman. Από το 1993 υπέυθυνη για την σύλληψη και εκτέλεση των τοιχογραφιών είναι η ιδρυθείσα το 1984 βελγική ένωση «Art Mural» με στόχο την παραγωγή τριών τοιχογραφιών τον χρόνο. Ο Georgios Oreopoulos και ο David Vandegeerde είναι τα μόνα εναπομείναντα ιδρυτικά μέλη με συμμετοχή σε όλες τις τοιχογραφίες... Στο μονοπάτι σήμερα υπάρχουν περίπου 50 τοιχογραφίες. Πηγή
  21. 40 χρόνια «Love & Rockets»: Το κόμικ της ζωής μας Μεγάλη επέτειος φέτος για τη μνημειώδη σειρά κόμικς των αδελφών Hernandez, οι οποίοι δημιούργησαν μερικούς από τους πιο αξέχαστους χαρακτήρες της σύγχρονης μυθοπλασίας, σε οποιοδήποτε μέσο. Δημήτρης Πολιτάκης Ό,τι υπερθετικό και να πει κανείς για το έργο των αδελφών Gilbert και Jaime Hernandez μοιάζει φτωχό. ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΟ να υπερτιμηθεί η σημασία της σειράς ιστοριών που κυκλοφορούν εδώ και σαράντα χρόνια με γενικό τίτλο «Love & Rockets» – για τα κόμικς χωρίς σούπερ ήρωες, για τα graphic novels, για την εικονογραφημένη αφήγηση, για τη λεγόμενη κάποτε εναλλακτική κουλτούρα, για τη μυθοπλασία. Ό,τι υπερθετικό και να πει κανείς για το έργο των αδελφών Gilbert και Jaime Hernandez μοιάζει φτωχό, δεν μπορεί να περιγράψει έναν παράλληλο κόσμο που ζει, μεγαλώνει, πληγώνεται, ερωτεύεται, ονειρεύεται και καμιά φορά πεθαίνει στο χαρτί, κι όμως μοιάζει πιο τρισδιάστατος από τον δικό μας. Δεν είναι μόνο η τεχνική, το ιδιοφυές κείμενο, η δραματικότητα, το χιούμορ, η φαντασία, η συγκίνηση, οι αυθεντικοί διάλογοι, οι οικουμενικοί χαρακτήρες (παρά το ειδικό βάρος του location), οι απόκοσμες παρακάμψεις, ο φοβερός συνδυασμός πανκ ηθικής και μαγικού ρεαλισμού, η κινηματογραφική αφήγηση, οι φιγούρες, οι γραμμές και τα περιβάλλοντα, όλα τόσο ελκυστικά στο μάτι. Είναι και το γεγονός –κι αυτό ίσως είναι το πιο κρίσιμο στοιχείο– ότι οι χαρακτήρες μεγαλώνουν και γερνάνε όπως οι δύο δημιουργοί τους και όπως οι πιστοί αναγνώστες τους ανά την οικουμένη μέσα στις δεκαετίες. Ασχέτως του αν κάποιοι από αυτούς τους χαρακτήρες, όπως και κάποιοι από εμάς, παραμένουν αγκυλωμένοι στη νεανική τους στιγμή και δυσκολεύονται να διαχειριστούν την ενηλικίωση, παρότι μεσήλικες πλέον. Mario, Gilbert and Jaime Hernandez, 1983. Οι αδελφοί Hernandez μεγάλωσαν σε μια μικρή κωμόπολη στη Νότια Καλιφόρνια, παρόμοια με το Huerta (ή «Hoppers») που είναι το αιώνιο σκηνικό των ιστοριών του Jaime (ο Gilbert τοποθετεί τις δικές του σ’ ένα Μεξικό της φαντασίας του), όπου παρεπιδημούν ακόμα πανκιά –όπως ήταν οι ίδιοι όταν έγινε η έκρηξη της πανκ σκηνής στα πέριξ του Λος Άντζελες, Black Flag, Circle Jerks κ.λπ.– ή τα φαντάσματά τους. Κάποιοι από τους χαρακτήρες είναι βασισμένοι στους ίδιους, τους συγγενείς, τους φίλους και τις φίλες, τις σχέσεις, τις περιπτώσεις, τις φυσιογνωμίες και τις καταστάσεις που γνώρισαν από πρώτο χέρι. Το πιο εκπληκτικό όμως είναι ότι αυτοί οι δύο (στρέιτ) άντρες δημιούργησαν κάποιους από τους πιο ολοκληρωμένους και αληθινούς γυναικείους χαρακτήρες στη σύγχρονη μυθοπλασία, σε οποιοδήποτε μέσο. Γυναίκες που μιλούν για το σώμα τους, τις ανάγκες τους, τους καημούς τους, την περίοδο, την εμμηνόπαυση και τα πάντα, αψηφώντας τον ανδροκρατούμενο κόσμο. Ειδικά η μπαλάντα της Maggie και της Hopey θα αντηχεί για πάντα στους αιώνες. Hopey, Daffy και Maggie από το «Love & Rockets» των αδερφών Hernandez. Αξίζει τα (μπόλικα) λεφτά της η εορταστική έκθεση με τα άπαντα σχεδόν της σειράς στην πρωτότυπη εκδοχή τους που κυκλοφορεί με την επέτειο των σαράντα χρόνων από την πρώτη επίσημη κυκλοφορία του «Love & Rockets», οτιδήποτε όμως με αυτό τον τίτλο (ή με άλλους τίτλους που φέρουν την υπογραφή του Jaime ή του Gilbert Hernandez), ένα οποιοδήποτε τεύχος, έχει αξία ανεκτίμητη. Και αφού έφτασαν ως εδώ, οι αδελφοί Hernandez, εξηντάρηδες πλέον, δεν σκοπεύουν να εγκαταλείψουν το σύμπαν που δημιούργησαν και συνεχίζει να εξελίσσεται. «Θέλουμε να φτάσουμε τον Τσαρλς Σουλτζ», δήλωσε πρόσφατα αστειευόμενος ο Jaime, «που σταμάτησε λίγο πριν το Peanuts (ο “Σνούπι” που λέγαμε εδώ) κλείσει πενήντα χρόνια. Τότε θα σταματήσουμε κι εμείς». Αξίζει τα (μπόλικα) λεφτά της η εορταστική έκθεση με τα άπαντα σχεδόν της σειράς στην πρωτότυπη εκδοχή τους που κυκλοφορεί με την επέτειο των σαράντα χρόνων από την πρώτη επίσημη κυκλοφορία του «Love & Rockets». Πηγή
  22. Ένα σύντομο άρθρο στο lifo.gr για το σάιτ και για το κατάστημα: https://www.lifo.gr/now/entertainment/egkyklopaideia-komiks-enas-diadiktyakos-thisayros-14000-kallitehnon-stin
  23. Ναι, κι εγώ αυτό νομίζω. Τα πρώτα τεύχη δεν λένε τίποτα ιδιαίτερο. Καλύτερα οι τόμοι της Hachette. Μετά το run του Starlin, εμένα μου άρεσε και εκείνο των Englehart και Milgrom, όπως έγραψα κι εδώ, αλλά αυτό αφενός είναι προσωπική εκτίμηση και αφετέρου μετά κι από αυτά τα τεύχη, σίγουρα ο τίτλος γίνεται κοινότοπος.
  24. Ναι, φυσικά, δεν αποκλείεται, αν και στο τέλος του κόμικ, ο Ζαγκόρ αναφέρει, ότι τον περιμένει ένας φίλος στο Ντάρκγουντ, οπότε, ίσως και να είναι ο Τσίκο αυτός.
×
×
  • Create New...