Jump to content

leonidio

Founders/Moderator
  • Posts

    1,397
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    45

leonidio last won the day on July 29

leonidio had the most liked content!

Reputation

7,625 Excellent

4 Followers

Recent Profile Visitors

2,068 profile views
  1. Μόλις το διάβασα κι εγώ. Εξαιρετικό! Οι φίλοι του συμπαθέστατου βάρβαρου θα βρουν εδώ ορισμένες εξαιρετικές ιστορίες, που τιμούν το ιστορικό παρλθόν του ήρωα, αλλά είναι και πολύ σύγχρονες! Η αφήγηση είναι εξαιρετική και ο τρόπος με τον οποίον δένουν όλες οι ιστορίες απολαυστικός! Αν σας αρέσει ο Κόναν, να το διαβάσετε οπωσδήποτε! Προσωπικά δεν πρελάθηκα τόσο πολύ με το σχέδιο του Mahmud Asrar, αλλά, εντάξει, γούστα είναι αυτά . Ομολογώ, πάντως, ότι η σκηνοθεσία των πλάνων του είναι εξαιρετική!
  2. Ένα εξαιρετικό κόμικ, που μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση, όταν το είχα διαβάσει. Όπως, ίσως, ξέρετε οι περισσότεροι, είναι, πολύ απλά, ένα κόμικ γύρω από τον Τρωικό Πόλεμο. Ο Eric Shanower πιάνει την ιστορία από την αρχή, ξεκινώντας πολύ πριν από τα γεγονότα, που αφηγείται ο Όμηρος (ως γνωστόν, η Ιλιάδα ξεκινά με τη διαμάχη Αγαμέμνονα και Αχιλλέα και τελειώνει με το θάνατο του Έκτορα). Η αρχή του έπους του Shanower είναι η αρπαγή της Ωραίας Ελένης από τον Πάρι, αν και στο κόμικ μάλλον μιλάμε για αμοιβαία έλξη. Ο Shanower αντλεί στοιχεία από διάφορες πηγές, έχοντας κάνει σημαντική έρευνα πάνω στο θέμα και ενσωματώνει στο έργο του πολλές από τις ιστορίες, που σχετίζονται με τον Τρωικό Πόλεμο και οι οποίες δεν είναι ιδιαίτερα γνωστές. Στην κατά Shanower εξιστόρηση του έπους, χωράνε σχεδόν όλες οι δευτερεύουσες ιστορίες ή σχεδόν όλες. Γιατί, απολύτως συνειδητά, ο σεναριογράφος / σχεδιαστής έχει επιλέξει να αφήσει έξω από την ιστορία του τους θεούς και τις θεές, που διαδραματίζουν έναν εξαιρετικά σημαντικό ρόλο στην ιστορία. Σε αυτή την εκδοχή, οι πρωταγωνιστές είναι υπεύθυνοι για τις επιλογές τους, είναι άνθρωποι με σάρκα και οστά χωρίς να άγονται και να φέρονται από τα καπρίτσια των θεών. Αυτή η σεναριακή επιλογή αποτυπώνεται και στο σχέδιο, με τους πολυάριθμους χαρακτήρες να είναι γεμάτοι συναισθήματα και πάθη. Επίσης, η δουλειά, που έχει κάνει ο Shanower είναι εμφανής και στο σχέδιο, στις ενδυμασίες των πρωταγωνιστών, στα κτήρια, στα πλοία. Η σκηνοθεσία του είναι υποδειγματική και παρά τον πειρασμό να φτιάξει εντυπωσιακές σκηνές μάχης, ποτέ δεν χάνει την εστίαση στον άνθρωπο. Κατά τη γνώμη μου, πρόκειται για ένα εξαιρετικό κόμικ, το οποίο γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρον, λόγω της θεματολογίας του, που έχει ιδιαίτερη σημασία για εμάς στην Ελλάδα. Πέρα από αυτό, όμως, πραγματικά πιστεύω, ότι είναι ίσως, ό,τι καλύτερο μπορεί κανείς να διαβάσει σχετικά με τον Τρωικό Πόλεμο - εξαιρουμένων προφανώς των ίδιων των Ομηρικών Επών. Η μεγάλη μου απορία, φυσικά, και πολλών άλλων, υποθέτω, είναι, πώς και δεν έχει βρεθεί κάποιος να το εκδώσει στα ελληνικά.... Υπάρχει μια πιθανή απάντηση, για να είμαι δίκαιος: ο Shanower έχει προγραμματίσει να βγάλει 7 τόμους και αυτή τη στιγμή δεν έχει φτάσει ούτε στους μισούς (αν θεωρήσουμε, ότι το "Betrayal" είναι ένας τόμος) μέσα σε 22 χρόνια. Το τεύχος 33 κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 2013 και το #34 το Μάιο του 2019. Το καλό πράγμα αργεί να γίνει, αλλά εδώ μιλάμε για μια πολύ μεγάλη καθυστέρηση. Οι τόμοι που έχουν κυκλοφορήσει έως τώρα είναι οι εξής: A Thousand Ships (τεύχη 1-9) Sacrifice (τεύχη 10-19) Betrayal, Part One (τεύχη 20-26) Betrayal, Part Two (τεύχη 27-33) Η αρχική σειρά είναι ασπρόμαυρη, αλλά πλέον η Image επανεκδίδει τους τόμους έγχρωμους. Εγώ έχω την αρχική έκδοση, την ασπρόμαυρη και δεν ξέρω πώς μπορεί να φαίνεται το κόμικ με χρώμα. Οι ασπρόμαυρες εκδόσεις έχουν κάποια σχέδια, γλωσσάρι με οδηγίες για την προφορά των ονομάτων και αυτά. Δεν γνωρίζω εάν οι έγχρωμες έχουν κάτι παραπάνω. Παραθέτω και δύο έγχρωμες σελίδες, όπως τις βρήκα στο Ίντερνετ και θα ήθελα πολύ να διαβάσω εντυπώσεις από όσους και όσες έχουν την έγχρωμη έκδοση. Νομίζω, ότι πραγματικά αξίζει να διαβάσετε αυτό το κόμικ και να το έχετε στη συλλογή σας. Είναι ένα από τα κόμικς, που σίγουρα πρέπει να έχει διαβάσει ένας κομιξόφιλος. Ο Shanower κέρδισε το Eisner στην κατηγορία Best writer/artist για τη δουλειά του στο κόμικ, τόσο το 2001, όσο και το 2003. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Η επίσημη ιστοσελίδα Μια ιστοσελίδα, που θίγει επιλεκτικά κάποια σημεία της σειράς (και έχει ενδιαφέρον) Συνέντευξη του Shanower στην "Ελευθεροτυπία" από μια επίσκεψή του στην χώρα μας, που συνοδεύτηκε και από ομιλία του.
  3. Ένας κομίστας ψάχνει στις ανασκαφές Του ΒΑΓΓΕΛΗ ΒΑΓΓΕΛΑΤΟΥ Συναντιόμαστε με τον Ερικ Σάνοουερ σε ένα καφέ κάτω από την Ακρόπολη. Μου λέει πως ήρθε προχθές από τις Μυκήνες, όπου πήγε για έρευνα, γοητεύτηκε από τα Κυκλώπεια Τείχη και απογοητεύτηκε που δεν μπόρεσε να περπατήσει στην περιφραγμένη αυλή του πρωταγωνιστή του, Αγαμέμνονα. Ο Αχιλλέας, ο Αγαμέμνονας, ο Πάρις, ο Οδυσσέας, η Ωραία Ελένη και ο Πρίαμος, κατά τον Ερικ Σάνοουερ Στο μυαλό του Αμερικανού, που γεννήθηκε στη Χαβάη, τα κόμικς ζευγάρωσαν με την αρχαιολογία και ευτυχισμένα γεννοβολάνε ασταμάτητα. Δηλώνει, για παράδειγμα, ευτυχής που βρήκε σε ένα μουσείο ένα σκεύος που θα μπορούσαν κάλλιστα να χρησιμοποιούν οι στρατιώτες για να μαγειρεύουν, πολιορκώντας την Τροία. Θα το δούμε σε ερχόμενο κόμικ του. Ο 47χρονος Ερικ Σάνοουερ (Eric Shanower), αν και κομίστας, είναι καλεσμένος της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα. Συμμετέχει στη συζήτηση «Graphic Greeks: Ancient Greece in Three Comics Narratives» (Εικονογραφημένοι Έλληνες: Η Αρχαία Ελλάδα σε Τρεις Αφηγήσεις Κόμιξ). Γίνεται απόψε στις 7 στη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη με τη συμμετοχή και των Απόστολου Δοξιάδη και Αλέκου Παπαδάτου, συγγραφέα και εικονογράφου του διάσημου πια «Logicomix». Ο Ερικ γράφει και σχεδιάζει. Το όνομά του είναι συχνά στη λίστα με τα μπεστ-σέλερ κόμικς των «Νιου Γιορκ Τάιμς», ενώ η δουλειά του έχει βρεθεί από τη Marvel ως τη Random House και από το Nickelodeon Magazine ώς το BBC. Το τρέχον κόμικς του, όμως, «Age of Bronze» (Εποχή του Χαλκού) που τον έφερε -για άλλη μια φορά- στην Ελλάδα λέει σε συνέχειες ολόκληρη την ιστορία του Τρωικού Πολέμου. Ξεκίνησε το 1998, βάζοντας την ιστορία στο πραγματικό χρονολογικό της πλαίσιο, τον 13ο αιώνα π.Χ. Κέρδισε δύο βραβεία Eisner, ένα βραβείο Gran Guinini και ένα τσούρμο υποψηφιότητες. Ο δεύτερος τόμος του Age of Bronze, «Sacrifice», ήταν στα καλύτερα βιβλία του 2004 τού Publisher's Weekly και έχει μεταφραστεί σε ισπανικά, γαλλικά, πολωνικά, ιταλικά, κροατικά, ινδονησιακά, μαλαισιανά κ.λπ. Όχι όμως στα ελληνικά, αν και θα ήταν ιδανικό αντίδοτο στην εκπαιδευτική βαρεμάρα. Μου εξηγεί πώς του ήρθε η ιδέα για την «Εποχή του Χαλκού». «Τον Φεβρουάριο 1991 διάβαζα το βιβλίο "The March of Folly: From Troy to Vietnam" της Μπάρμπαρα Τούκμαν, με τις μεγαλύτερες γκάφες των κυβερνώντων στην Ιστορία. Ξεκινούσε με την απόφαση των Τρώων να βάλουν τον Δούρειο Ίππο μέσα στα τείχη τους», θυμάται. Έτσι κατάλαβε πως υπάρχουν πολλές εκδοχές του Τρωικού Πολέμου -από τον Όμηρο ώς τον Σέξπιρ- και σκέφτηκε αν θα μπορούσε να τις συμβιβάσει σε μία. «Να τις παρουσιάσω μάλιστα σε ένα κόμικς όπου όλα, από την αρχιτεκτονική ως τα χτενίσματα και τα όπλα ή τα ρούχα, θα είναι απόλυτα σωστά με βάση τα αρχαιολογικά και ιστορικά δεδομένα της εποχής του Χαλκού. Ήθελα να κάνω προσβάσιμη την Ιλιάδα στο κοινό των κόμικς». Ξεκίνησε λεπτομερή έρευνα για να μάθει πώς ήταν οι άνθρωποι του Αιγαίου της Ύστερης Εποχής του Χαλκού, πριν αρχίσει να γράφει και να σχεδιάζει. Και όταν ο μύθος δεν «κόλλαγε» με τα επιστημονικά δεδομένα; «Όταν τα αρχαιολογικά δεδομένα συγκρούονται με τους μύθους, νικούν τα δεδομένα. Σε όλη σχεδόν τη λογοτεχνία ο Αχιλλέας είναι ξανθός, αλλά πουθενά στην έρευνά μου δεν είδα να απεικονίζονται ξανθοί Έλληνες της εποχής του Χαλκού. Είναι όλοι μελαχρινοί. Η αρχαιολογία νικάει και οι ήρωές μου είναι όλοι μαυρομάλληδες. Όταν συγκρούονται η αφήγηση με την επιστήμη κερδίζει η αφήγηση. Στη Σκύρο, ας πούμε, η Ιστορία λέει πως ο Αχιλλέας έμεινε σε παλάτι. Δεν έχουμε όμως τέτοια αρχαιολογικά ευρήματα. Αλλά ήταν απαραίτητο για την ιστορία, οπότε πήρα στοιχεία από ανασκαφή στη Σαντορίνη και το σχεδίασα». Παρ' όλα αυτά, δεν δείχνει τους θεούς. Υπάρχουν, λατρεύονται, αλλά δεν τους απεικονίζει. «Με ενδιέφερε να καταλάβουμε πώς οι ήρωες μας κάνουν τις επιλογές τους και συχνά ακόμα και τερατώδη πράγματα. Ο Αγαμέμνονας δεν θυσιάζει την κόρη του γιατί του το λέει η Άρτεμις, αλλά γιατί τον οδηγούν εκεί σταδιακά τα κίνητρά του». Τον ρωτάω πώς αντιστάθηκε στον πειρασμό να δώσει χρώμα στον κόσμο του και επιμένει στα ασπρόμαυρα καρέ. Η απάντηση είναι πως αρχικά δεν άντεχε το κόστος του χρωματισμού. Παρ' όλα, αυτά ετοιμάζεται μια έγχρωμη εκδοχή τους, πρώτα ψηφιακά και on line και στη συνέχεια σαν εφαρμογή app για τα ipads. Πηγαίνοντας τον κέρσορά σου πάνω σε αρκετά από τα καρέ θα αναδύονται λογοτεχνικές και αρχαιολογικές πληροφορίες. Σε απασχόλησε ποτέ αν η όλη ιστορία της Τροίας ήταν αληθινή; «Κάτι τέτοιο προφανώς έγινε. Η Τροία ήταν πάνω στις αρχαιότερες εμπορικές οδούς και όλοι την ήθελαν, υπήρξαν μεγάλες συγκρούσεις». Τους κινηματογραφικούς «300» δεν τους είδε. Αφ' ενός γιατί ανήκουν στην κλασική ελληνική εποχή, αφ' ετέρου γιατί ήταν κινηματογραφική μεταφορά ενός κόμικς που δεν το ενδιέφερε και τόσο η ιστορική πιστότητα και η ακρίβεια, όσο το στιλιζάρισμα. «Εγώ προσπαθώ να δείξω έναν ολόκληρο κόσμο όσο καλύτερα μπορώ. Γι' αυτό έρχομαι συχνά στην Ελλάδα και την Τροία. Θέλω να νιώθω ακόμα και τον ήλιο και τον αέρα». Και το «Troy»; «Το είδα αν και αρχικά είχα αποφασίσει να μην πάω και απογοητευτώ. Η ταινία ξεκινάει βάζοντας ημερομηνία των γεγονότων και ακολουθεί ένας αχταρμάς. Βάζουν μέχρι και τα λιοντάρια του Μυκηναϊκού Τείχους στο δωμάτιο του Αγαμέμνονα! Έχουν τους καλύτερους ειδικούς, ανθρώπους του κινηματογράφου και τόνους λεφτά. Ε, ας πούνε την ιστορία σωστά! Ακόμα και ο Πάρις επιζεί!» Θα κάνεις άραγε και την Οδύσσεια; «Όχι, η ιστορία μου θα τελειώσει με την πτώση της Τροίας. Δεν θα κάνω Αινειάδα, Ορέστεια κ.λπ. Μόνο ένα κεφάλαιο με το τι ακολούθησε. Άλλωστε έχω πολλή δουλειά ακόμα. Ο Τρωικός Πόλεμος κράτησε 10 χρόνια και εγώ είμαι ακόμα στο τέταρτο». Πηγή
  4. Φεστιβάλ Kόμικς στη Λάρισα: Ένας θεσμός γεννιέται Από τον Γιώργο Σούλτη, αντιδήμαρχο Λάρισας Θυμάμαι όταν ακόμη ήμουν παιδάκι του Δημοτικού, ένα κυριακάτικο απόγευμα του Ιουλίου του 1966 με τους γονείς στην πολύβουη Κεντρική πλατείας της Λάρισας, αγόρασα τυχαία από το περίπτερο, με το χαρτζιλίκι των 2 δραχμών, το πρώτο τεύχος του Μίκυ Μάους των εκδόσεων Τερζόπουλου. Ακόμη δεν μπορώ να εξηγήσω τι ήταν αυτό το μαγικό που από τότε με γοήτευσε τόσο πολύ, που σε όλη μου τη ζωή πραγματικά νιώθω απέραντη χαρά όταν ξεφυλλίζω ένα κόμικς. Βέβαια εκείνη την εποχή για τους γονείς και τους δασκάλους μας, όλα τα κόμικς ήταν χαζά «Μίκυ μάους». Στην καλύτερη περίπτωση θεωρούσαν τα κόμικς κάτι σαν ένα ευτελές παιχνίδι για να περνάει η ώρα. Τις περισσότερες φορές όμως τα «μίκυ μάους» θεωρούνταν επιβλαβή για τους μαθητές και πολλές φορές αμαρτωλά που ξεμυάλιζαν τα παιδιά. Τα κόμικς τότε για τα παιδιά ήταν κάτι ισοδύναμο με τα σφαιριστήρια, το τσιγάρο, τα μακριά μαλλιά και την αλητεία. Από την άλλη πλευρά όταν βρέθηκα στο πανεπιστήμιο στα μέσα της δεκαετίας του ’70, άρχισα να ντρέπομαι για την αγάπη μου στα κόμικς, γιατί μέσα το κλίμα τις έντονης πολιτικοποίησης, κάποιοι έλεγαν ότι τα κόμικς είναι ένα ακόμα εργαλείο της αντίδρασης και του διεθνούς καπιταλισμού. Τότε δεν γνώριζα ακόμη ότι τα κόμικς αποενοχοποιήθηκαν κατά την εξέγερση του Μάη του ’68, όπου χρησιμοποιήθηκαν σαν ένα από τα βασικά επικοινωνιακά εργαλεία των εξεγερμένων φοιτητών. Στα τέλη της δεκαετίας του ’90 ως καθηγητής στο ΤΕΙ Λάρισας και αντιπρόεδρος τότε, ήμουν υπεύθυνος για την υποβολή μιας πρότασης προς το Υπουργείο Παιδείας για την αναβάθμιση της βιβλιοθήκης του Ιδρύματος. Θεώρησα τότε καινοτομία να συμπεριλάβω στην πρόταση τη δημιουργία στη βιβλιοθήκη του ΤΕΙ, ενός τμήματος «κόμικς». Παρόλο που ήδη τότε τα κόμικς θεωρούνταν η 9η Τέχνη και σε πολλά πανεπιστήμια στον κόσμο ήταν αντικείμενο μελέτης, η συνολική μου πρόταση για τη βιβλιοθήκη πήρε χαμηλή βαθμολογία μόνο και μόνο για αυτόν τον λόγο, και από ό,τι έμαθα στις επιτροπές αξιολόγησης έγιναν αρκετά όχι και τόσο κολακευτικά σχόλια για τον συντάκτη της πρότασης. Σήμερα τα κόμικς αποτελούν μία από τις πιο δυναμικές μορφές έκφρασης και επίσημα πια θεωρούνται η 9η Τέχνη. Σε όλο τον κόσμο όλες οι βιβλιοθήκες έχουν τμήματα κόμικς και μάλιστα τα τμήματα αυτά είναι από τα πιο δημοφιλή. Στην εκπαίδευση τα κόμικς θεωρούνται ένα θαυμάσιο εργαλείο και οι βιβλιοθήκες των σχολείων έχουν τα κόμικς δίπλα στην κλασική λογοτεχνία. Σήμερα η εξέλιξη της τεχνολογίας παρέχει μεγάλες δυνατότητες για εξαιρετικής ποιότητας παραγωγές κόμικς και έτσι σε όλο τον κόσμο υπάρχουν πάμπολλες θαυμάσιες και φθηνές εκδόσεις. Οι διάσημοι χάρτινοι ήρωες αποτελούν πλέον τη σύγχρονη μυθολογία όλης της ανθρωπότητας. Τα κόμικς και οι ήρωές τους σήμερα τροφοδοτούν και επηρεάζουν τον κινηματογράφο, τη λογοτεχνία και γενικά όλες τις τέχνες. Ακόμη και αν κάποιος δεν έχει ποτέ διαβάσει Αστερίξ, Λούκυ Λουκ, Τεν Τεν, Σούπερμαν, Σπάιντερμαν και τόσους άλλους χάρτινους ήρωες, γνωρίζει τη μορφή τους, σαν να είναι υπαρκτό πρόσωπο. Εξίσου σημαντική είναι και η οικονομική-αναπτυξιακή πλευρά των κόμικς. Από τους μεγαλύτερους οικονομικούς κολοσσούς παγκόσμια είναι οι εταιρίες παραγωγής κόμικς, όπως η Disney, η Marvel, η DC και πολλές ακόμα. Ο Τεν Τεν σήμερα για το Βέλγιο αποτελεί εξαγώγιμο αγαθό και σημαντικό τουριστικό προϊόν. Για να χρησιμοποιήσει κάποιος τη μορφή ενός ήρωα έστω και στον τίτλο του καταστήματός του χρειάζεται να πληρώσει δικαιώματα στην αντίστοιχη εταιρεία. Όποιος ακόμη και σήμερα δεν βλέπει την πολλαπλή σημασία και αξία των κόμικς μάλλον είναι εκτός πραγματικότητας. Παρόλα αυτά εγώ στον περιπτερά μου ακόμη νιώθω την ανάγκη να δικαιολογηθώ όταν αγοράζω «Μίκυ μάους» και με κοιτάζει με ύφος που εννοεί «δεν ντρέπεσαι ρε γέρο»! Με το κρυφό και μοναχικό μου πάθος για τα κόμικς να με συνοδεύει σε όλη μου τη ζωή, είχα πάντα την υποψία ότι στη Λάρισα είμαστε πολλοί, αλλά δεν γνώριζε ο ένας τον άλλο. Όταν στη Λάρισα άνοιξε ένα κατάστημα μόνο για κόμικς (το κατάστημα «9», στην Ανθίμου Γαζή απέναντι από το 4ο Λύκειο) και έμεινε για χρόνια ζωντανό, τότε η υποψία μου έγινε πια βεβαιότητα. Όταν το 2016 ο αείμνηστος Γιώργος Βουλγαράκης ως υπεύθυνος της σύνταξης του φακέλου της «Λάρισας - Πολιτιστική Πρωτεύουσα του ’21», ζητούσε ιδέες για πρωτότυπες εκδηλώσεις προώθησης, σε ένα mail του πρότεινα μια εκδήλωση για τα κόμικς. Το φωτισμένο αυτό μυαλό μαζί με τον αντιδήμαρχο, τον φίλο Πάνο Σάπκα, είχαν ήδη πιάσει την ιδέα και διοργάνωσαν τότε μια σειρά εβδομαδιαίων εκδηλώσεων για τα κόμικς με επίκεντρο μια διεθνή έκθεση με προσκεκλημένους εξαιρετικούς δημιουργούς από Ελλάδα και το εξωτερικό. Αυτό το γεγονός υπήρξε καταλύτης ώστε να βγουν στην επιφάνεια και να συναντηθούν πολλοί, οι οποίοι ασχολούνται με τον χώρο των κόμικς στη Λάρισα και όχι μόνο. Πρόκειται για ομάδες κυρίως νέων παιδιών που ασχολούνται πολλαπλώς με τα κόμικς σαν δημιουργοί, κριτικοί, συλλέκτες, κ.λπ. Οι εκδηλώσεις αυτές οδήγησαν στη διοργάνωση του πρώτου Φεστιβάλ κόμικς που διοργανώθηκε από τον Δήμο Λαρισαίων και την ομάδα των ETK comics στον Μύλο το 2019. Ο αντιδήμαρχος, ο φίλος μου ο Πάνος κατάφερε να ξεπεράσει τις γραφειοκρατικές δυσκολίες του Δήμου αφενός, και από την άλλη να πείσει τις «δύσκολες» ομάδες των φίλων των κόμικς ότι το μόνο που μας ενδιαφέρει σαν Δήμο, είναι να δώσουμε έδαφος να αναπτυχθεί αυτό που φαίνεται ότι υπάρχει στη Λάρισα και δεν εκδηλώνεται. Παρά την περιπέτεια του Covid, το 2020 πρόλαβε και διοργανώθηκε και το δεύτερο Φεστιβάλ κόμικς. Θεωρώ ότι το Φεστιβάλ και τις δύο χρονιές είχε μεγάλη επιτυχία. Ήταν ένας τόπος συνάντησης δημιουργών από όλη την Ελλάδα. Ήταν ένα καλλιτεχνικό πανηγύρι νέων ανθρώπων που συζητούσαν, αντάλλασσαν ιδέες, διαφωνούσαν ή συμφωνούσαν, με ένα κοινό σημείο την αγάπη τους για τα κόμικς. Δημιουργοί παρουσίασαν της δουλειές τους στις εκθέσεις και εκδότες προώθησαν τις εκδόσεις τους και έκλεισαν συμφωνίες για νέες δουλειές. Το τρίτο Φεστιβάλ είναι προ των πυλών και θα γίνει στο τέλος του Αυγούστου. Πραγματικά αξίζει τον κόπο όλοι, είτε σας αρέσουν τα κόμικς είτε όχι, να το επισκεφτείτε, να είστε σίγουροι ότι θα ζήσετε μια διαφορετική εμπειρία. Με το τρίτο Φεστιβάλ προ των πυλών, νομίζουμε ότι ένας νέος θεσμός γεννιέται στην πόλη μας. Είναι καιρός όλοι αυτοί που έχουν την αγάπη και ασχολούνται με κάθε τρόπο με τα κόμικς να βγουν στο φως. Η Λάρισα έκρυβε και κρύβει σημαντικές δυνάμεις στον χώρο των κόμικς. Ένας από τους σημαντικότερους κατά τη γνώμη μου δημιουργούς σήμερα, ζει και εργάζεται στη Λάρισα. Πρόκειται για τον Θανάση Καραμπάλιο, του οποίου η καταπληκτική δουλειά «1800» γνωρίζει μεγάλη επιτυχία, και προσωπικά είμαι σίγουρος ότι στο μέλλον θα συζητάμε για μια δουλειά σταθμό στην εξέλιξη των ελληνικών κόμικς. Γνωρίζω και άλλους εξαιρετικούς δημιουργούς που ζουν ανάμεσά μας. Όλη αυτή η κίνηση ελπίζω να τους βγάλει στην επιφάνεια και να δούμε πολλές δημοσιευμένες δουλειές τους σύντομα. Τα παιδιά του ΕΤΚ comics ήδη δημιούργησαν ένα υπέροχο στέκι-κατάστημα στη Λάρισα. Πρόκειται για έναν τόπο συνάντησης, συζητήσεων και παραγωγής ιδεών για τα κόμικς. Η Λάρισα δειλά-δειλά μπαίνει στον χάρτη των κόμικς. Το Φεστιβάλ πρέπει να γίνει θεσμός! Ας το πιστέψουμε και ας προσπαθήσουμε για αυτό όλοι όσοι αγαπάμε τα κόμικς. Η Δημοτική Αρχή οφείλει να δημιουργήσει το υπόβαθρο για τη δημιουργία του νέου θεσμού παρέχοντας κάθε βοήθεια, ηθική και υλική, όμως η προστασία και η επιτυχία του θεσμού επαφίεται σε όλους εσάς που αγαπάτε τα κόμικς... Πηγή
  5. Από αυτά που γράφεις, συμπεραίνω, ότι είναι προϊόντα που δεν έχει διαθέσιμα το κατάστημα. Σε αυτήν την περίπτωση, δυστυχώς, και τα δύο ενδεχόμενα είναι πιθανά. Τα περισσότερα συνήθως έρχονται, αλλά πολλά καθυστερούν και κάποια δεν έρχονται καθόλου. Εγώ έχω κάνει παραγγελία από τις 21/03 και κάποια δεν έχουν έρθει ακόμα, ενώ κάποια άλλα με ενημέρωσαν, ότι δεν τα βρήκαν.
  6. Όσες και όσοι διαβάζουμε DC Comics ξέρουμε ποιος είναι ο Τζίμι Όλσεν: ο νεαρός κοκκινομάλλης φωτορεπόρτερ με τις φακίδες και φιλαράκι του Σούπερμαν, αν και η λέξη "φιλαράκι" εδώ σημαίνει, ότι μπλέκει συνέχεια σε μπελάδες, από τους οποίους τον σώζει ο Κρυπτόνιος φίλος του. Υπήρξε και κεντρικός ήρωας μιας σειράς κόμικς, που κράτησε 163 τεύχη μέσα σε 20 χρόνια και στη συνέχεια έκανε την εμφάνισή του σε αρκετά κόμικς της εταιρείας, αρκετές φορές σε πρωταγωνιστικό ρόλο. Το 2019 η DC Comics αποφάσισε να ξεκινήσει μια καινούρια μίνι σειρά 12 τευχών, που θα επανέφερε το συμπαθή δημοσιογράφο στις ρίζες του. Και κάπου εδώ, ανέλαβε ο Matt Fraction να γράψει το σενάριο. Η ιστορία χωρίζεται σε πάρα πολλά μικρά κεφάλαια, τα περισσότερα ε των οποίων είναι έως 3 ή 4 σελίδες, κάποια απλά μονοσέλιδα και ορισμένα εκτείνονται έως και τις 8 σελίδες. Σε κάθε κεφάλαιο υπάρχει μια μικρή, χιουμοριστική εισαγωγή, που μιμείται τα αντίστοιχα κείμενα των κόμικς των δεκαετιών του ''50, του 60 και του '70. Η ιστορία είναι ακριβώς αυτό, που δηλώνει ο τίτλος, μια έρευνα για το ποιος σκότωσε τον Τζίμι Όλσεν, την οποία, φυσικά, διεξάγει .... ο ίδιος ο Τζίμι Όλσεν (μη ρωτάτε, θα τα διαβάσετε στο κόμικ ) Χιουμοριστικό κόμικ, απολαυστικό σε διάφορα σημεία, με ενδιαφέρουσα αφήγηση, που κινείται μπρος και πίσω στο χρόνο, έχει πραγματικά καλή φάση και αρκετά αστεία, και κυρίως μια ενδιαφέρουσα ιστορία, η οποία, όμως, έχει πολλά στοιχεία, που απευθύνονται σε ανθρώπους, που έχουν επαφή με το σύμπαν της DC Comics, καθιστώντας το μάλλον ακατάλληλο ή αδιάφορο στους υπόλοιπους. Αυτό είναι και το μοναδικό μειονέκτημα του κόμικ, το οποίο εγώ (και όχι μόνο) το απήλαυσα. Κατά τα άλλα, το κόμικ είναι ηθελημένα αφελές, αλλά μόνο φαινομενικά. Δεν αποδομεί το χαρακτήρα, ούτε του δίνει μια καινούρια τροπή, όπως έκανε ο Fraction με το Hawkeye, αλλά είναι ένα χορταστικό κόμικ, που διαβάζεται με ευχαρίστηση. Ο Steve Lieber δεν καινοτομεί σχεδιαστικά και σέβεται το φαινομενικά παλαιομοδίτικο χαρακτήρα του κόμικ με το καρτουνίστικο σχέδιό του, αλλά γνωρίζει πολύ καλά, πώς να δώσει σημασία σε διάφορα καρέ ή να δημιουργήσει πολύ όμορφες συνθέσεις. Τα φωτεινά χρώματα του κολορίστα Nathan Fairbairn βάζουν κι αυτά πολλά σημαντικά λιθαράκια στην ατμόσφαιρα του κόμικ. Αξίζει να το διαβάσετε, ακόμη κι αν δεν ξέρετε πολλά για το χαρακτήρα και στην τελική κι όσοι δεν τον ξέρετε καλά, καιρός να τον ανακαλύψετε. Η σειρά κέρδισε δύο βραβεία Eisner πριν από λίγες ημέρες, όπως μπορείτε να διαβάσετε στο σχετικό θέμα. Όλα οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ.
  7. Η Μαμούθ έβγαλε σε αυτόνομα άλμπουμ το 9 και το 10 της σειράς και σίγουρα και το #11 μέσα στο περιοδικό "Κόμικς" της Καθημερινής. Δεν ξέρω εάν έβγαλε και άλλο μέσα στο συγκεκριμένο περιοδικό.
  8. Αν σου αρέσει το σύμπαν της DC, το Dark Knight Metal είναι απαραίτητο, αλλά και αρκετά ενδιαφέρον. Το Morrison Hotel δεν το έχω διαβάσει και δεν έχω άποψη.
  9. Ο ΒΡΑΒΕΥΜΕΝΟΣ ΛΑΡΙΣΑΙΟΣ ΚΟΜΙΣΤΑΣ ΜΙΛΑΕΙ ΣΤΗ LARISSANET Θανάσης Καραμπάλιος: «Ζωτική για τον καλλιτέχνη η επικοινωνία με το κοινό» Συνέντευξη στον Μενέλαο Κατσαμπέλα Μεταξύ των θεμάτων που κέντρισαν το ενδιαφέρον του μεγάλου παραμυθά και οραματιστή – συγγραφέα, Ιούλιου Βερν, τόσο ώστε να γράψει ένα από τα φανταστικά μυθιστορήματά του, ήταν και η Ελληνική Επανάσταση του 1821. Με αφορμή των αγώνα για την απελευθέρωση, έγραψε την ιστορία «Το Αιγαίο στις Φλόγες». Το στόρι αρχίζει λίγο πριν την καθοριστική ναυμαχία του Ναυαρίνου, όπου οι Μεγάλες Δυνάμεις έβαλαν τέλος στη ναυτική κυριαρχία του οθωμανικού στόλου στα ελληνικά παράλια. Με τα σκηνικά της δράσης να εναλλάσσονται από το μανιάτικο Οίτυλο, την αγγλοκρατούμενη Κέρκυρα, τα ανελέητα κυνηγητά και τα φοβερά σκλαβοπάζαρα, εκτυλίσσεται μια ναυτική περιπέτεια στο Αρχιπέλαγος που κυριολεκτικά φλέγεται από τις ομοβροντίες των κανονιών και τα ρεσάλτα των πειρατικών τσούρμων. Τo βιβλίο του Ιουλίου Βερν «Το Αιγαίο στις Φλόγες» μεταφέρεται σε κόμικς για πρώτη φορά παγκοσμίως. Ο Γιώργος Βλάχος προσαρμόζει το σενάριο και ο Λαρισαίος κομίστας Θανάσης Καραμπάλιος σκιτσάρει με τον δικό του μοναδικό τρόπο. Ας μας τα πει ο ίδιος, με τον δικό του τρόπο, στη συνέντευξη που ακολουθεί: Πώς προέκυψε αυτή η έκδοση; Το χειμώνα που μας πέρασε και εν μέσω καραντίνας, επικοινώνησε μαζί μου ο Λεωκράτης Ανεμοδουράς των εκδόσεων Μικρός Ήρως και μου είπε ότι σκέφτεται να μεταφέρει σε κόμικς το συγκεκριμένο βιβλίο και αν θα με ενδιέφερε θα κάνω την εικονογράφηση. Μου φάνηκε αρκετά ενδιαφέρον και έτσι ξεκίνησε η συνεργασία μας. Πώς ήταν η συνεργασία με τον Γιώργο Βλάχο; Λόγω καραντίνας και της όλης κατάστασης με τον covid, καθώς και το γεγονός ότι εγώ μένω Λάρισα, δεν έχουμε βρεθεί από κοντά. Η επικοινωνία μας ήταν και παραμένει, δυστυχώς, τηλεφωνική. Η συνεργασία μας όμως ήταν καλή και ελπίζω να φανεί στο βιβλίο. Εικόνες από τον πρώτο τόμο της έκδοσης Διάβαζες τα μυθιστορήματα του Ιουλίου Βερν μικρότερος; Ναι, διάβασα αυτά που είχαμε στη σχολική βιβλιοθήκη στο Παλιόκαστρο. Δεν ήταν πλούσια αλλά είχε τα περισσότερα του Βερν, όπως τον «Γύρο του κόσμου σε 80 μέρες», το «200 λεύγες κάτω από τη θάλασσα» , «Ταξίδι στο κέντρο της γης» και άλλα. Είχες υπόψιν σου το βιβλίο πάνω στο οποίο βασίστηκε το «Αιγαίο στις φλόγες»; Το συγκεκριμένο βιβλίο του Βερν δεν το ήξερα και με εντυπωσίασε το γεγονός ότι είχε ασχοληθεί με τα γεγονότα της Ελληνικής Επανάστασης και από αυτό φαίνεται πόσο σημαντική ήταν αυτή για την εποχή. Είναι γεγονός ότι παραμένει το καλλιτεχνικό σου ενδιαφέρον σε συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Πώς εξελίσσεται η πορεία της σειράς «1800»; Είναι γεγονός ότι δεν προλαβαίνω να κάνω πολλά περισσότερα πράγματα και γι’ αυτό φαίνεται να έχω εγκλωβιστεί με τη συγκεκριμένη θεματολογία και εποχή. Ευτυχώς, σιγά σιγά ετοιμάζω και κάποιες άλλες δουλειές, για τις οποίες δεν μπορώ να μιλήσω ακόμα, που κινούνται σε διαφορετικό πλαίσιο. Το θέμα όμως είναι ένα, ότι πάντοτε με ενδιαφέρει η πτυχή του ανθρώπου και ο τρόπος με τον οποίο διαδρά με την εποχή του, όποια και αν είναι αυτή. Ειδικά το «1800» είναι μία δουλειά για την οποία είμαι υπερήφανος και πάρα πολύ χαρούμενος για την αποδοχή που έχει από το κοινό. Κυκλοφορεί ήδη το 5ο μέρος και τον Δεκέμβριο θα βγεί το 6ο, το οποίο θα κλείνει και τον πρώτο κύκλο της σειράς. Όταν το ξεκίνησα ήταν ένα ρίσκο και για μένα προσωπικά – μιας και θα ήταν η δουλειά με την οποία θα πρωτοεμφανιζόμουνα – και για τον εκδότη μου, Λευτέρη Σταυριανό. Μετά από τρία χρόνια και πέντε βιβλία πιστεύω ότι το όραμα που είχα για την συγκεκριμένη σειρά έχει αρχίσει να πραγματοποιείται. Εικόνες από τον πρώτο τόμο της έκδοσης Με τις εκδόσεις Μικρός Ήρωας διατηρείς μια ευρύτερη συνεργασία, καθώς νωρίτερα φέτος κυκλοφόρησαν τα Μουσικά Καρέ, όπου «ερμήνευσες» με το δικό σου τρόπο τον «Μαύρο Γάτο» του Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Πώς ήταν αυτή η εμπειρία; Όντως φέτος έκανα αρκετά πράγματα με τις εκδόσεις Μικρός Ήρως- έκανα και μια τρισέλιδη ιστορία του δικαστή Ντρεντ για το Μπλεκ Μαΐου- που με βοήθησαν να δείξω και μια άλλη σχεδιαστική μου «πλευρά». Θεωρώ τη μουσική την κορυφαία τέχνη και όντως ζορίζομαι που δεν μπορώ να παίξω κανένα μουσικό όργανο και ούτε να τραγουδήσω μέσα στο ρυθμό. Οπότε χάρηκα πολύ που μου δόθηκε η δυνατότητα να αποτυπώσω στο χαρτί τις εικόνες που μου δημιουργούσε ένα από τα αγαπημένα τραγούδια της εφηβείας μου. Ο «Μαύρος γάτος» αποτελεί μία ιστορία στη ανθολογία «Μουσικά Καρέ». Εννοείται ότι για να πάρω μέρος σ’ αυτή τη δουλειά έπαιξαν σημαντικό ρόλο και οι συνάδερφοι με τους οποίους συμμετείχα. Εικόνες από τον πρώτο τόμο της έκδοσης Μιας μορφής κανονικότητα επιστρέφει και αυτό φαίνεται από τα φεστιβάλ κόμικς που επαναλαμβάνονται, στη Λάρισα αλλά και σε Αθήνα – Θεσσαλονίκη. Ως τακτικός συνεργάτης ανάλογων φεστιβάλ, πως είναι να επικοινωνείς ξανά με το κοινό; Είναι γεγονός και επιτέλους έχουμε αρχίσει να ξαναβρισκόμαστε και μεταξύ μας οι δημιουργοί αλλά και με το κοινό μας. Εδώ στη Λάρισα ευτυχώς έχουμε τον ΙΠΠΟΚΑΜΠΟ, ο οποίος αποτελεί σημείο συνάντησης και κάνει πολλές δράσεις. Η επικοινωνία με το κοινό είναι ζωτικής σημασίας για έναν καλλιτέχνη. Είναι η στιγμή που το έργο σου (όποια και αν είναι η τέχνη σου) συνομιλεί μαζί σου μέσω του κοινού. Εικόνες από τον πρώτο τόμο της έκδοσης INFO: To Αιγαίο Στις Φλόγες Δημιουργοί: Γιώργος Βλάχος, Καραμπάλιος Θανάσης, Ιούλιος Βέρν Εκδόσεις: Μικρός Ήρως ISBN:978-618-2060-43-8 Σελίδες:56 Τιμή: 8,90€ Το πρώτο μέρος του κόμικς «Το Αιγαίο Στις Φλόγες» είναι ήδη διαθέσιμο στο site των εκδόσεων για προπαραγγελίες, ενώ από τις 29 Ιουλίου θα βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία, κομιξάδικα και τα περίπτερα όλης της Ελλάδας! Πηγή
  10. Πρωτότυπος τίτλος : Un Océan d’amour (Delcourt, 2014) Μια μέρα σε ένα χωριό της Βρετάνης, ένας ηλικιωμένος ψαράς ξυπνάει μέσα στα άγρια χαράματα, τρώει το πρωινό, που του ετοιμάζει η γυναίκα του και ξεκινάει με το μικρό του ψαροκάικο, όπου επιβαίνει και ο βοηθός του, για να βγάλει τον επιούσιο. Η μέρα αυτή όμως, θα εξελιχθεί σε καταστροφή, αφού το καΐκι του θα αιχμαλωτιστεί στα δίχτυα ενός τεράστιου αλιευτικού και από εκεί και μετά θα βρεθεί περιπλανώμενος στον Ατλαντικό Ωκεανό. Τα νέα θα φτάσουν στο χωριό του μέσω του βοηθού, τον οποίον ο ψαράς είχε προλάβει να βάλει στη ναυαγοσωστική λέμβο και η πιστή και αγαπημένη του γυναίκα θα αρχίσει να τον ψάχνει σχεδόν σε όλον τον κόσμο. Αυτή είναι η πολύ συνοπτική περιγραφή μιας απίστευτης ιστορίας, η οποία περιλαμβάνει ακόμα πειρατές, την Κούβα (και τον ίδιο το Φιδέλ Κάστρο), ένα γλάρο, κεντήματα και αμέτρητες κονσέρβες με σαρδέλες - όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά. Είναι όμως, πριν και πάνω από όλα, μια ιστορία αγάπης, η οποία διασχίζει και υπερβαίνει κάθε εμπόδιο, ακόμα και ολόκληρους ωκεανούς. Ένα υπέροχο κόμικ, χωρίς καθόλου λόγια, που με κέρδισε αμέσως. Είχα διαβάσει καλά λόγια, αλλά ειλικρινά δεν το περίμενα τόσο καλό. Ο Λουπανό στήνει έναν κόσμο τόσο κοντά, αλλά και τόσο μακριά από το δικό μας, ένα παραμύθι σε ρεαλιστικό πλαίσιο, όπου, αν και η αληθοφάνεια δεν είναι ακριβώς το ζητούμενο και οι συμπτώσεις παίζουν ένα μεγάλο ρόλο, δεν χάνει ποτέ την επαφή του με την πραγματικότητα. Γιατί, αν και το σενάριο περιέχει και στοιχεία, που είναι πολιτικά, οικολογικά ή κοινωνικά (το τεράστιο αλιευτικό, που αδειάζει τη θάλασσα από ψάρια, το πετρελαιοφόρο που τη μολύνει, η θάλασσα των σκουπιδιών, τα κεντήματα, που γίνονται ανάρπαστα στις πλούσιες κυρίες στο κρουαζιερόπλοιο), δεν χάνει ποτέ το στόχο του, δηλαδή να αφηγηθεί την επιθυμία δύο ανθρώπων να ξαναβρεθούν, παρόλο που τους χωρίζει ένα ημισφαίριο. Και μέσα σε αυτό το σύγχρονο παραμύθι, η αληθοφάνεια δεν είναι απαραίτητα. Ο σχεδιαστής Grégory Panaccione μεγαλουργεί, αξιοποιώντας κάθε σχεδιαστικό μέσο, που έχει στη διάθεσή του και παραδίδοντας ένα έργο, που είναι φροντισμένο μέχρι και την παραμικρή λεπτομέρεια. Απλό σε κάποια σημεία, υποβλητικό σε άλλα, καρτουνίστικο εκεί που πρέπει, ρεαλιστικό εκεί που χρειάζεται, με αρκετά καρέ σε κάποιες σελίδες, με ένα καρέ σε άλλες ή με splash pages αλλού, με πολύ φωτεινά χρώματα για τη μέρα και με απειλητικά σκοτεινά για τη νύχτα, με έμφαση στη λεπτομέρεια εδώ, με γενικά πλάνα, που κόβουν την ανάσα εκεί, τίποτα δεν έχει αφεθεί στην τύχη. Το σχέδιό του λέει χιλιάδες πράγματα, που, αν τα έγραφε κάποιος με λόγια, θα χρειαζόταν ολόκληρο τόμο και υποκαθιστά με απόλυτη επιτυχία την ανυπαρξία διαλόγων. Εξάλλου, δεν είναι ένα κόμικ, που χρειάζεται λόγια, τα συναισθήματα και οι εντυπώσεις, που δημιουργούν οι εικόνες, είναι αρκετά για να γίνει κατανοητή η ιστορία σε όλους. Ειλικρινά πιστεύω, ότι είναι ένα από τα κόμικ, που αξίζει να διαβαστούν από όλες και όλους και ότι θα το απολαύσουν όλοι και όλες. Κυκλοφόρησε και σε αγγλική έκδοση το 2018 από την Lion Forge και απέσπασε τρεις υποψηφιότητες στα βραβεία Eisner την επόμενη χρονιά, αλλά τελικά δεν κέρδισε κανένα. Η αγγλική έκδοση είναι πάρα πολύ ωραία, σκληρόδετη, τυπωμένη σε όμορφο ιλουστρασιόν χαρτί και στο οπισθόφυλλο έχει σχεδιασμένο ένα ανοιχτήρι για κονσέρβες σαρδέλας, απαραίτητο εξάρτημα στο μεγάλο αυτό ταξίδι. Κάντε μια χάρη στον εαυτό σας και διαβάστε το σε οποιαδήποτε μορφή. Και όταν το κάνετε, περιμένω τις εντυπώσεις σας. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Συνέντευξη του Wilfrid Lupano στο The Comics Journal
  11. Καλά έκανες και δεν το τίμησες, δεν νομίζω ότι θα σου άρεσε. Ναι, το επόμενο είναι κανονικά το Fantastic Four
  12. Δεν νομίζω, ότι θα το βρεις πουθενά. Για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω αν έχει καν κυκλοφορήσει, δεν το έχω ποτέ και πουθενά διαθέσιμο.
  13. ΝΙΚΟΣ ΚΑΜΠΑΣΕΛΕ: ΕΝΑΣ ΘΡΑΚΙΩΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΥΣΤΗΝΕΙ ΤΟ ΚΟΜΙΚ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΣΕ ΜΙΚΡΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΥΣ «Στα κόμικς μου, προσπαθώ να έχω ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας προς όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτου καταγωγής, φύλου, εθνικότητας» Στον απόηχο της έκδοσης τριών κόμικς – άλμπουμ από τις εκδόσεις Παρατηρητής μίλησε στο Ράδιο Παρατηρητής 94fm για την ζωή του και για τον λόγο που τον ώθησε στην συγγραφή κόμικ ο Νίκος Καμπασελέ, συγγραφέας, απόφοιτος Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών. Σύμφωνα με τον κ. Καμπασελέ τα κόμικς απευθύνονται σε όλες τις ηλικίες και συγκεκριμένα τα κόμικς του έχουν ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας προς όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτου καταγωγής, φύλου, εθνικότητας. Νίκος Καμπασελέ όμως… ΠτΘ: Πες μας λίγα πράγματα για σένα. Ν.Κ.: Γεννήθηκα στην Αθήνα, όμως η οικογένειά μου μετακόμισε στην Αλεξανδρούπολη το ’93, όταν ήμουν 7 χρονών, επομένως μεγάλωσα στην Αλεξανδρούπολη. Επέστρεψα στην Αθήνα για τις σπουδές μου στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, και αφού εκπλήρωσα και τη στρατιωτική μου θητεία πήγα στο εξωτερικό για μεταπτυχιακές σπουδές στην École Εuropéenne Supérieure de l’Ιmage (Ανωτάτη Ευρωπαϊκή Σχολή της Εικόνας), που είναι μια δημόσια σχολή με μεταπτυχιακό τμήμα, το οποίο εξειδικεύεται στα κόμικς και βρίσκεται στην πόλη της Ανγκουλέμ. Είναι μια πόλη αφιερωμένη στα κόμικς, όπου γίνεται και ένα από τα μεγαλύτερα φεστιβάλ της Ευρώπης κάθε χρόνο εκεί. Τελειώνοντας τις σπουδές μου κατάλαβα ότι ήθελα να επιστρέψω στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στην Αλεξανδρούπολη, γιατί θεωρώ ότι ο τόπος μας έχει πολλές δυνατότητες για να μπορούμε να δουλέψουμε. Τουλάχιστον εγώ στο δικό μου κομμάτι έτσι ένοιωθα και είναι ένα τόπος που πάντα μας είχε στηρίξει και οικογενειακά και συγκεκριμένα εμένα. ΠτΘ: Πώς ξεκίνησε η δική σου ενασχόληση με αυτό το κομμάτι; Ν.Κ.: Πάντα πηγαίναμε στο χωριό μας, στη Ρούμελη τα καλοκαίρια οικογενειακώς, όπου ο παππούς είχε μια κασέλα ξύλινη η οποία ήταν γεμάτη με κόμικς. Είχε κόμικς τα «Κλασικά Εικονογραφημένα», αλλά και παλιότερες εκδόσεις υπερηρώων όπως ο Spiderman, οι Πέντε Φανταστικοί, κλπ, αυτή ήταν η πρώτη μου επαφή και μου έκανε φοβερή εντύπωση που ο παππούς μου συνέλεγε τέτοια κόμικς. Με τα χρόνια αυτό αναπτύχθηκε. Βοήθησαν πολύ και οι γονείς μου σε αυτό, για παράδειγμα όποτε επέστρεφαν από κάποιο ταξίδι στη Γαλλία, που έχει μια τρομερή παράδοση με τα κόμικς, μας έφερναν πάντα ένα «Αστερίξ», ένα «Λούκι Λουκ», ένα «Τεν Τεν», αυτά τα κλασικά της γαλλοβελγικής σχολής. Όταν ήρθε η ώρα και αποφάσισα ότι ήθελα να ασχοληθώ επαγγελματικά με αυτό το κομμάτι και να το σπουδάσω, το πιο φυσικό για μένα ήταν κατευθυνθώ προς τη Σχολή Καλών Τεχνών. «Πράγματα που με απασχολούν είναι πράγματα που απασχολούν και την κοινωνία γύρω μου» ΠτΘ: Η «ΘΥΕΛΛΑ » είναι η ιστορία της καπετάνισσας η οποία ζει ανάμεσα σε εξωγήινους κατάδικους. Πόσο δύσκολο είναι για σένα να μπεις σε αυτή τη διαδικασία; Αποφεύγεις να ζωγραφήσεις κάτι που έχεις στο μυαλό σου υπό τον «φόβο» των όποιων αντιδράσεων ή θεωρείς ότι το κοινό του κόμικ είναι λίγο πιο ανοιχτόμυαλο; Ν.Κ.: Πάντα έχεις ένα φίλτρο, αλλά είναι ένα φίλτρο που στόχο έχει να φτιάξει μια ιστορία η οποία να είναι όσο το δυνατόν πιο κατανοητή και με όσο καλύτερη ροή γίνεται. Δηλαδή ένα σύστημα που χρησιμοποιώ συνήθως είναι να σκέφτομαι έναν χαρακτήρα ή ένα διάλογο και να φαντάζομαι την ιστορία χωρίς αυτούς τους διαλόγους. Εάν η ιστορία στέκεται χωρίς αυτά, σημαίνει ότι αυτά είναι περιττά, οπότε πρέπει να τα βγάλω, όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό. Αυτή είναι η πιο δύσκολη διαδικασία για μένα, γιατί πολλές φορές μπορεί να έχεις όρεξη να ζωγραφίσεις κάτι συγκεκριμένο, απλά για την ευχαρίστηση της ζωγραφικής, χωρίς να ταιριάζει πολύ καλά στην ιστορία σου. Οπότε να πρέπει να το παραλείψεις. Αυτή κυρίως είναι η δυσκολία μου. Το να ξέρω τι είναι απαραίτητο για την ιστορία και τι είναι περιττό. Όσον αφορά τα μηνύματα, είναι ανησυχίες που λίγο πολύ όλοι τις μοιραζόμαστε. Είμαι ένας άνθρωπος του καιρού μου. Πράγματα που με απασχολούν είναι πράγματα που απασχολούν και την κοινωνία γύρω μου. Δεν θεωρώ ότι είμαι αποκομμένος από τη Θράκη και από την Ελλάδα ή τον κόσμο. Είμαι κομμάτι της. «Ο Σκελε-τούλης είναι μια προσπάθεια να αντιμετωπίσω καταστάσεις που με προβλημάτιζαν μέσω του χιούμορ» ΠτΘ: Θέλουμε να μας πει για τον «Σκελε-τούλη και την παρέα του». Ν.Κ.: Με τον «Σκελε-τούλη» ήθελαν να κάνω μικρές χιουμοριστικές ιστορίες. Είχε ξεκινήσει κάπως αυθόρμητα αυτό, πάλι από τα φεστιβάλ του Comic ‘N’Play. Εκεί είχα ξεκινήσει να κάνω μια τέτοια ιστορία για ένα τέτοιο φεστιβάλ. Τελικά δεν πρόλαβα, αλλά επειδή ό,τι φτιάχνω το δείχνω στους φίλους μου και τους γνωστούς για να πάρω γνώμες, είχε αρέσει πολύ και μου κάνανε το εξής σχόλιο: «μα εσύ συνήθως δεν κάνεις αστείες ιστορίες, τώρα πώς το έπαθες;». Θεωρώ ότι το χιούμορ είναι πιο δύσκολο απ’ ό,τι η περιπέτεια ή το δράμα. Θέλει ένα άλλο χτίσιμο. Έπαιρνα στοιχεία από πράγματα που με ενδιέφεραν ή που με προβλημάτιζαν και τα έβαζα όμως σε ένα περιβάλλον χιούμορ. Είναι μια προσπάθεια κάπως να αντιμετωπίσω καταστάσεις που με προβλημάτιζαν μέσω του χιούμορ. Γι’ αυτό και ο «Σκελε-τούλης» κάνει σχόλια γύρω από το πώς είναι η ζωή του καλλιτέχνη, γύρω από τη φύση της αγάπης, γύρω από την απώλεια γενικότερα, αλλά πάντα με έναν τρόπο πιο εύθυμο. «Το πιο δύσκολο στάδιο είναι το χτίσιμο της ιστορίας» ΠτΘ: Τι σε δυσκολεύει περισσότερο, η συγγραφή, οι διάλογοι που αποτυπώνονται στο κόμικ ή το σχέδιο; Ν.Κ.: Είναι περίεργο γιατί το ένα συμπληρώνει το άλλο. Μπορεί να κάνεις μια εικόνα που να δείχνει ένα ηλιοβασίλεμα, δεν θα πρέπει το κείμενο να λέει «Α, τι ωραίο ηλιοβασίλεμα». Θα πρέπει να λέει κάτι που να μην φαίνεται στην εικόνα. Για παράδειγμα: «Αύριο πρέπει να ξυπνήσω νωρίς». Κάτι που να σου υποδηλώνει τι νοιώθει ο χαρακτήρας ή σε ποιο πλαίσιο βρίσκεται η ιστορία, κάπως έτσι λειτουργούν δηλαδή. Είναι μια οντότητα και τα δύο. Το πιο δύσκολο στάδιο είναι το χτίσιμο της ιστορίας. Δηλαδή το να πάρεις αυτή την ιδέα, αυτό το συναίσθημα που έχεις μέσα σου και να το στριμώξεις σε αυτές τις δύο διαστάσεις. Το μυαλό όμως δεν έχει όρια, οπότε από τη στιγμή που περνάς κάτι που έχεις στο μυαλό σου στο χαρτί, κάτι χάνεται, κάτι καινούργιο δημιουργείται, απρόβλεπτα πράγματα συμβαίνουν πάντα, και είναι καλό αυτό. Αυτό είναι το πιο δύσκολο, το αρχικό προσχέδιο. Μετά, το ίδιο το σχέδιο και το φιξάρισμα των διαλόγων είναι υπόθεση δουλειάς. ΠτΘ: Πού μπορεί κανείς να βρει τα άλμπουμ-κόμικς σου; Ν.Κ.: Προς το παρόν μπορεί να τα βρει από τις εκδόσεις του Παρατηρητή της Θράκης και σύντομα πιστεύω ότι θα βρίσκονται και σε διάφορα βιβλιοπωλεία της περιοχής και της χώρας γενικότερα. ΠτΘ: Είναι ο χώρος του κόμικ το βιβλιοπωλείο; Ν.Κ.: Θεωρώ ότι είναι. Έχει αλλάξει κάπως το σύστημα της διάθεσης του τύπου στην Ελλάδα, ειδικά στην Αλεξανδρούπολη έχει περιοριστεί πολύ, ενώ παλιά είχαμε το Κέντρο Τύπου, ήταν το μέρος που μπορείς να πας και να βρεις κόμικς, εφημερίδες, κλπ, τώρα πλέον έχει αλλάξει. Έχει συρρικνωθεί αρκετά. Τα βιβλιοπωλεία όμως φαίνεται να έχουν όλο και μεγαλύτερο ενδιαφέρον και ειδικά οι εκδόσεις στο κόμικ, γιατί είναι ένας εναλλακτικός τρόπος, ο οποίος φαίνεται να έχει ένα κοινό που μεγαλώνει συνέχεια, επειδή υπάρχει και ο φόβος ότι το βιβλίο μπορεί να μειωθεί. «Το κόμικ δεν είναι μόνο για παιδιά» ΠτΘ: Τα φεστιβάλ αποτυπώνουν την αυξανόμενη ζήτηση και από πλευράς του ίδιου του κοινού; Ν.Κ.: Ναι και την αυξάνουν ακόμη περισσότερο. Θυμάμαι από το ’15 που είχα πάει πρώτη φορά σε ένα φεστιβάλ στην Αθήνα, έχει τεράστια διαφορά με το σήμερα. Συμμετέχουν πολύ περισσότεροι δημιουργοί, έχει περισσότερο κόσμο και πολύ περισσότερες εκδόσεις. Χαρακτηριστικό είναι ότι και πολλοί από τους μεγαλύτερους εκδοτικούς οίκους της χώρας ασχολούνται με κόμικ ή με το graphic novel, όπως το λένε μερικοί και αυτό είναι κάτι πολύ θετικό. Πλέον σπάει αυτό το κομμάτι που υπήρχε παλιότερα ότι το κόμικ είναι κάτι ευτελές, για παιδιά, που δεν έχει μεγάλη σημασία. Το σε ποιο κοινό απευθύνεται ήταν για μένα πολύπλοκο στην αρχή. Νόμιζα ότι απευθύνομαι σε ένα πολύ συγκεκριμένο κοινό. Αλλά ειδικά από την παρουσίαση της «ΘΥΕΛΛΑΣ» που κάναμε με το βιβλιοπωλείο Δημητριάδης και τις εκδόσεις «Ένατη Διάσταση» στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της Αλεξανδρούπολης, αυτή η αντίληψή μου άλλαξε εντελώς γιατί ήρθαν σε εκείνο το χώρο πραγματικά όλες οι ηλικίες και το αγόραζαν άνθρωποι από όλα τα backgrounds πραγματικά. Και ηλικιωμένοι αγόρασαν τη «ΘΥΕΛΛΑ» και παιδιά, και άτομα στην ηλικία μας και ήταν φοβερό. Οπότε νομίζω ότι απευθύνεται σε όλους. Και γενικότερα στα κόμικς μου, προσπαθώ να έχω ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας προς όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτου καταγωγής, φύλου, εθνικότητας. ΠτΘ: Κάνεις εργαστήρια κόμικς στην Αλεξανδρούπολη. Υπάρχει ενδιαφέρον από τους συμπολίτες μας; Ν.Κ.: Ναι, υπάρχει. Τα εργαστήρια που κάνω στην Αλεξανδρούπολη είναι και για ενήλικες και για παιδιά. Υπάρχει ενδιαφέρον. Φοβόμουν στην αρχή ότι δεν θα υπήρχε ενδιαφέρον, αλλά εκεί διαψεύστηκα ευχάριστα. Διαπιστώνω ότι υπάρχει μεγάλη δίψα για μάθηση στους ανθρώπους και ειδικά δίψα για πράγματα τα οποία να μην τα έχουν ξαναδοκιμάσει. Τα κορίτσια είναι συνήθως πιο θαρραλέα στο να δοκιμάζουν, ειδικά όσον αφορά το καλλιτεχνικό κομμάτι. Βέβαια το κόμικ, δυστυχώς θεωρείται ακόμα σχετικά ανδροκρατούμενος χώρος, κι αυτό είναι κάτι που επίσης πρέπει να αλλάξει. Είχα πάει πρόσφατα στο Comic and beer Kipseli Festival. Τα φεστιβάλ είναι γενικά στην Ελλάδα ένας χώρος όπου μπορείς να βρεις δημιουργούς κόμικς και να αγοράσεις απευθείας τα έργα τους από τους ίδιους, να μιλήσεις μαζί τους, να πάρεις πρόσθετο υλικό, το οποίο δεν μπορείς να βρεις σε βιβλιοπωλεία, όπως αφίσες, αυτοκόλλητα, κάρτες, διάφορο συνοδευτικό υλικό των κόμικς τους και είναι αυτό που εμένα προσωπικά με κινητοποιεί να συνεχίζω να δημιουργώ, γιατί μέσα από αυτή τη συνάντηση κυρίως με άλλους δημιουργούς, αλλά και με το κοινό που σε διαβάζει, αποκτάς περισσότερη όρεξη για αυτό που κάνεις. Το επόμενο στο οποίο θα πάω είναι το LAComics Festival, στη Λάρισα στις 28 Αυγούστου. Θα διαρκέσει 5 μέρες στη Λάρισα, από τις εκδόσεις του «Κάμπου». ΠτΘ: Έχεις ξεκινήσει ήδη κάτι για το επόμενο διάστημα; Ν.Κ.: Η «ΘΥΕΛΛΑ 2» είναι το επόμενο που θα βγει. Παράλληλα δουλεύω και διάφορα μικρότερα κόμικς, τα οποία παρουσιάζονται σε ανθολογίες διαφόρων εκδόσεων. Πηγή
  14. Την είδα κι εγώ. Πιο φτωχή από την πρώτη, βασικά επειδή ήταν σαφώς λιγότερα επεισόδια, αλλά ακόμη κι έτσι την παρακολούθησα με μεγάλη ευχαρίστηση. Δεν με χάλασε καθόλου, που υπήρξαν και επεισόδια λίγο ή πολύ εκτός του είδους της ΕΦ, πάντα χρειάζεται και κάτι λίγο διαφορετικό. Ελπίζω η τρίτη σεζόν να έχει μεγαλύτερη ποικιλία. Για την ιστορία, η δική μου σειρά κατάταξης: 1. The Drowned Giant 2. Pop Squad 3. Automated Customer Service 4. All Through The House 5. Snow in the DesertLife 6. Ice 7. The Tall Grass 8. Hutch
  15. Ένα σχετικά φρέσκο, πολύ διασκεδαστικό και αθεράπευτα κομιξόφιλο κόμικ, που ξεκίνησε την πορεία του το Νοέμβριοι του 2020 από τη συνήθη ύποπτο, Image Comics με σεναριογράφο τον επίσης συνήθη ύποπτο Donny Cates και σχεδιαστή τον Geoff Shaw, το δημιουργικό δίδυμο πίσω από το God Country (το οποίο διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην πλοκή). Η αρχική ιδέα είναι εξαιρετικά απλή: στις 11 Ιανουαρίου του 2017 στο Ντένβερ του Κολοράντο η πραγματικότητα, όπως την ξέρουμε, θρυμματίστηκε, αφού ένας εναλλακτικός κόσμος εισέβαλε μέσα στο δικό μας, ένας κόσμος, όπου όλοι οι υπερήρωες των κόμικς, που διαβάζουμε είναι υπαρκτοί και με σάρκα και οστά. Και φυσικά, σαν γνήσιοι υπερήρωες αρχίζουν να πολεμούν μεταξύ τους. Σε κάποια στιγμή, υψώνεται ένα δυναμικό πεδίο πάνω από την πόλη και από τότε κανείς δεν μπορεί ή να βγει. Λίγα χρόνια μετά, συναντάμε την ηρωίδα μας, την Ellipses (= αποσιωπητικά), η οποία ζει σε έναν κόσμο που είναι εχθρικός προς τα κόμικς. Η ίδια εργάζεται σε ένα από τα τελευταία εναπομείναντα κομιξάδικα, το οποίο γίνεται στόχος τρομοκρατικής επίθεσης από μια σέκτα φανατικών, λίγη ώρα αφού έχει συναντήσει την Ava, η οποία προέρχεται από τον κόσμο των υπερηρώων και ανήκει σε εκείνους, που όταν υψώθηκε το πεδίο έμειναν εκτός του Ντένβερ και σε εκείνους, που ενώ ανήκουν στον κόσμο των κόμικς δεν έχουν υπερδυνάμεις. Ή μήπως δεν είναι έτσι; Αυτή είναι, πολύ συνοπτικά, η αρχή του κόμικ, το οποίο έχει και άλλους ενδιαφέροντες χαρακτήρες, αρκετές ανατροπές και αρκετό μυστήριο. Και επίσης, έχει και πολλούς γνωστούς χαρακτήρες των κόμικς, που εμφανίζονται μέσα στην ιστορία, κάποιοι μέσα σε ένα καρέ, άλλοι με πολύ σημαντικούς ρόλους, κάνοντας την ανάγνωση του κόμικ ιδιαίτερα απολαυστική, ενώ υπάρχουν και αρκετά inside jokes για δημιουργούς κόμικς. Εντάξει, ίσως αν το δούμε αντικειμενικά, δεν είναι κάτι σπουδαίο, είναι όμως διασκεδαστικό και με αρκετή δράση και αγωνία. Δεν ξέρω πώς θα το χειριστεί στη συνέχεια ο Cates, αλλά για την ώρα είναι μια πολύ στρωτή και καλογραμμένη ιστορία, χωρίς φλυαρίες, Βασίζεται, προφανώς, πάρα πολύ στην πολύ έξυπνη κεντρική ιδέα του, αλλά υπάρχουν αρκετά δείγματα, ότι ο σεναριογράφος θέλει να προσθέσει και άλλες πτυχές σε αυτή την ιδέα. Ο Geoff Shaw κάνει και πάλι εξαιρετική δουλειά στο σχέδιο και πετυχαίνει να αποδώσει με μεγάλη επιτυχία και τις σκηνές δράσης και τις εκφράσεις των προσώπων και να στήσει πάρα πολύ ενδιαφέροντα καρέ. Πολύ ωραία χρώματα από τον Dee Cunniffe, σημαντική συμβολή στο κόμικ. Διαβάστε το, πιστεύω ότι θα αρέσει. Στη χειρότερη περίπτωση, θα περάσετε κάποια ώρα απλά ευχάριστα. Το πρώτο story arc με έξι τεύχη συγκεντρώθηκε σε ένα ΤΡΒ, το οποίο και διάβασα, με ένα μικρό πρόλογο του Cates, variant covers και τίποτα παραπάνω. Ο τόμος τελειώνει με μια σημαντική ανατροπή και ανυπομονώ για τη συνέχεια. Η σειρά συνεχίζεται, ήδη έχει βγει το 7ο τεύχος και έχει προγραμματιστεί έως και δέκατο.
×
×
  • Create New...