Jump to content

leonidio

Founders/Moderator
  • Posts

    2,006
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    85

leonidio last won the day on May 9

leonidio had the most liked content!

Reputation

11,388 Excellent

6 Followers

Recent Profile Visitors

3,595 profile views
  1. Ο Έλληνας πίσω από… την ανάσταση του Δράκουλα Ο συγγραφέας και σεναριογράφος κόμικς Θοδωρής Πρασίδης μιλάει στην «Κ» «Πριν από τρία χρόνια, παρατηρούσα για ώρες έναν από τους στοιχειωμένους καθεδρικούς ναούς του Μπεκσίνσκι· το μετααποκαλυπτικό τοπίο, τις σκιώδεις μορφές που εγείρονται πλάι του. Αναρωτήθηκα ποια ανίερη ιστορία να υπάρχει πίσω από αυτό το κτίριο. Και κάπως έτσι γεννήθηκε το "Black Mass Rising"». Δημήτρης Καραΐσκος Ενώ σε όλο τον πλανήτη η ένατη τέχνη περνάει μια περίοδο μεγάλης δημιουργικής ακμής και η δημοφιλία των γκράφικ νόβελ φέρνει τα κάποτε στιγματισμένα, παραγνωρισμένα κόμικς από τα υπόγεια στα σαλόνια, η Ελλάδα συμμετέχει επάξια στην παγκόσμια αυτή τάση, έχοντας να δείξει έναν πλούτο από εντυπωσιακούς δημιουργούς, οι οποίοι, συχνά, διαπρέπουν και εκτός ελληνικών συνόρων. Ανάμεσά τους στέκεται, ξεχωριστός στο είδος του, χαρισματικός, ένας «σκοτεινός» διανοούμενος, κάποιος με ακαδημαϊκές περγαμηνές που όμως φοράει μαύρα χέβι μέταλ μπλουζάκια, ίσως η μοναδική περίπτωση Έλληνα σεναριογράφου του χώρου των κόμικς που κάνει παγκόσμια καριέρα. Ο Θοδωρής Πρασίδης, γέννημα-θρέμμα της Δράμας, έφυγε για να σπουδάσει στην Αγγλία, για να επιστρέψει στη γενέτειρά του, όπου σήμερα, με την ισχυρή πένα του, τις πλούσιες αναφορές του και τον βαθύ, πολύπλευρο πολιτισμό του, υφαίνει κόσμους φαντασίας που εξάγει με επιτυχία στο εξωτερικό. Του μιλήσαμε με αφορμή τη νέα του δουλειά, μια επανεξέταση του «Δράκουλα» του Μπραμ Στόκερ, ένα εκλεκτικής ποιότητας γκράφικ νόβελ εικονογραφημένο με συναρπαστικό τρόπο από την Jodie Muir, Αγγλίδα εικονογράφο με μια ζωγραφική ματιέρα που κόβει την ανάσα. Η σύμπραξη των δύο δημιουργών σμιλεύει ένα εκδοτικό διαμάντι που έχει όλα τα συστατικά για να γίνει ένα μελλοντικό σημείο αναφοράς στον χώρο της φιλολογίας και εικονογραφίας του φανταστικού. – Το μεταπτυχιακό που έκανες στο πανεπιστήμιο Μπρουνέλ της Αγγλίας ακούγεται συναρπαστικό: «Cult Film and Television». Τι σε έκανε να το διαλέξεις, τι κέρδισες από εκεί – ποια ήταν η εμπειρία σου στην Αγγλία, γενικότερα; Ήξερα ότι ήθελα να κάνω κινηματογραφικές σπουδές, και μάλιστα ήμουν έτοιμος να φύγω για το Κεντ, όπου είχα γίνει δεκτός σε ένα πολύ κυριλέ μεταπτυχιακό που έχουν στο πανεπιστήμιο εκεί, μέχρι που βρήκα το συγκεκριμένο master. Το προτίμησα γιατί πάντα είχα μια αδυναμία στις αντιθέσεις, οπότε ήθελα λίγο τρασίλα στην ακαδημαϊκότητά μου. Αυτό που πήρα από εκεί ήταν να δω την ακραία πλευρά της ποπ κουλτούρας με ένα εντελώς διαφορετικό μάτι, να αντιμετωπίζω δηλαδή ακόμη και το πιο κακόγουστο ανοσιούργημα του ‘70, με τον τρόπο που θα αντιμετώπιζα κριτικά, σημειολογικά και αισθητικά, τα έργα του Μπέργκμαν και του Ταρκόφσκι. Έμαθα για την έννοια της επένδυσης σε συγκεκριμένα properties, και για την ουσία του cult following, για το πως δηλαδή συγκεκριμένες ταινίες ή σειρές αναβιώνονται και αναπαράγονται συνεχώς με μια καθαρά θρησκευτική ευλάβεια μέσα από τα σκληροπυρηνικά fanbases τους. Επίσης, είχα πρόσβαση στην πρώτη πανεπιστημιακή cult ταινιοθήκη του κόσμου. Υπέροχα πράγματα. Στην Αγγλία πήρα μια γενναία δόση μυθικής βρετανικής υπαίθρου, λάτρεψα το Λονδίνο μέσα στην βιομηχανική μεγαλοπρέπειά του, αλλά να σου πω την αλήθεια κάπου χάρηκα όταν το πρόγραμμα ολοκληρώθηκε, γιατί σε κάποια φάση —ποιος θα το περίμενε;— άρχισε να μου λείπει ο ήλιος. – Να φανταστώ πως από μικρός είχες αρχίσει να σκαλίζεις τον τέχνη του φανταστικού και του «παράξενου» (σινεμά, μουσική, κόμικς, λογοτεχνία); Τα κόμικς τα έπιασα πολύ αργότερα, μόλις στην τελευταία δεκαετία για την ακρίβεια, αλλά σινεμά βλέπω μανιωδώς από τότε που μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου. Κάπου εκεί στα εφτά, όταν άρχισα δηλαδή να έχω και μια πιο καλή αντίληψη του τι πάει να πει κινηματογραφική ομορφιά, είδα το Batman Returns του Μπάρτον. Η ταινία αυτή μου διαμόρφωσε την αισθητική, μου φανέρωσε την κλίση που έχω στα σκοτεινά και περίεργα πράγματα, αλλά και στο μαύρο χιούμορ, και μου δίδαξε την έννοια του οράματος ενός δημιουργού. Ακόμα έχω κάπου την βιντεοκασέτα, μισοδιαλυμένη από την υπερβολική χρήση. Τώρα όσον αφορά στην ενασχόλησή μου με την καθαρόαιμη φαντασία, αυτή ξεκίνησε κάπου στα δεκατέσσερα, όταν συνέπεσαν μέσα σε διάστημα δύο-τριών ετών η γνωριμία μου με το έργο του Τόλκιν, με την εισαγωγή μου στο Dungeons & Dragons και στο χέβι μέταλ. Όλη εκείνη η περίοδος ήταν Άρχοντας στο σχολικό σάκο, Symphony of Enchantment Lands από Rhapsody στα ακουστικά, και ατέλειωτες ώρες D&D με φίλους. Και μετά βγαίνει η Συντροφιά του Δαχτυλιδιού στις κινηματογραφικές αίθουσες. Ήμουν τελειωμένη υπόθεση. – Πως ξεκίνησε η πορεία σου στη συγγραφή και πως συνδέθηκες με τη σεναριογραφία στο χώρο των κόμικς; Άρχισα να γράφω επαγγελματικά το 2016, κάνοντας μια γύρα από διάφορα αμερικάνικα sites ποπ κουλτούρας, με άρθρα για το σινεμά. Εκείνο τον καιρό διοργάνωνα παράλληλα στην Δράμα το Fuzztastic Planet, ένα διεθνές φεστιβάλ ψυχεδελικής ροκ μουσικής, με συμμετοχές σημαντικών ονομάτων του χώρου, το οποίο έχει έκτοτε αποκτήσει ένα όμορφο cult status. Μου ήρθε τότε η ιδέα να γράψω ένα χιουμοριστικό εικονογραφημένο βιβλιαράκι για την doom metal, παίζοντας με την αντίθεση του παντρέματος ενός από τα σκοτεινότερα είδη του χέβι μέταλ, με το φορμά ενός παιδικού αλφάβητου. Η φιλοδοξία μου ήταν να το αυτοεκδώσω και να το πουλάω στο merch booth του φεστιβάλ. Άλλα μια νύχτα σκέφτηκα να το στείλω στην Image Comics, την μεγαλύτερη αμερικανική εκδοτική μετά την Marvel και την DC, έτσι για πλάκα, για να δω τι μπορεί να γίνει. Ο εκδότης της Image, ο Eric Stephenson, μου απάντησε μέσα σε είκοσι λεπτά, και μου είπε ότι θέλει να το κυκλοφορήσει άμεσα. Δεν το πίστευα. Γλυκάθηκα λοιπόν με όλη αυτή την ιστορία, και είπα ναι, θα προσπαθήσω να μπω στα αμερικάνικα κόμικς. – Ποια ήταν τα μεγάλα σου πρότυπα όσο μεγάλωνες, και ποια είναι ακόμα; Όντας παιδί του σινεμά, τα πρότυπά μου μεγαλώνοντας ήταν σχεδόν αποκλειστικά σκηνοθέτες. Λάτρευα τον Κουροσάβα, τον Μπέργκμαν, και λίγο αργότερα τον Αγγελόπουλο, όσο λάτρευα τον Μπάρτον, τον Σπίλμπεργκ, και τον Τζάκσον. Και να σου πω, δεν έχει αλλάξει κάτι. Μέχρι σήμερα, οι άνθρωποι που θαυμάζω περισσότερο, που θεωρώ ότι αυτό που κάνουν είναι η υπέρτατη μορφή δημιουργικής έκφρασης, που μελετάω τις ζωές τους και συνεχίζω να μένω μαγεμένος από την τέχνη τους, είναι συνήθως κινηματογραφιστές. – Μιλάς με πάθος για την μουσική, και συγκεκριμένα για το χώρο του χέβι μέταλ. Τι είναι αυτό που εκτιμάς σε αυτόν, αυτό που σε εμπνέει; Ίσως κάποιοι θεωρούν τον μουσικό χώρο αυτό έκπτωτο, κάτι που αναλογεί περισσότερο σε εφηβικά κοινά… Δημήτρη, το χέβι μέταλ είναι η χαρά της ζωής. Προσωπικά με ενθουσιάζει, με χαλαρώνει, με ταξιδεύει, μου διεγείρει την φαντασία, με βοηθάει να σκέφτομαι, με κάνει να αισθάνομαι σαν παιδί. Είναι αγνό, ατόφιο συναίσθημα. Αγαπάω τα πάντα σε αυτό, την υπερβολική δραματικότητα στον ήχο και στην παρουσία των μουσικών, την ακραία εικονογραφία στα εξώφυλλα των δίσκων και στη στιχουργία, την απλοϊκότητα της ποίησής του, την γνησιότητα, την αυθάδεια, την αφέλειά του. Είναι μια από τις κορυφαίες μορφές escapism που έχει σκαρφιστεί ποτέ ο άνθρωπος. Μπορείς να διανοηθείς πόσο φτωχότερος θα ήταν ο κόσμος αν δεν υπήρχε το χέβι μέταλ; – Ποιος πιστεύεις πως είναι ο λόγος που η μουσική αυτή έχει τόσο μεγάλη παραγωγή, κοινό και παράδοση στη χώρα μας; Καλή ερώτηση. Δεν ξέρω, κάπως ταιριάζει στην ιδιοσυγκρασία μας. Ίσως γιατί οι Έλληνες είναι ένας λαός που γενικά γουστάρει την καλοπέραση, και το μέταλ είναι ένα μουσικό είδος που δεν ζητάει τίποτα από σένα, απλά υπάρχει εκεί για να σε κάνει να περάσεις καλά. Πάντως τεράστιο ρόλο έχουν παίξει και οι Rotting Christ σε αυτό. Δηλαδή νομίζω ότι η πορεία του μέταλ στην Ελλάδα, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την πορεία των Rotting Christ. – Υπάρχει ένας θησαυρός από εικονογραφήσεις σχετικές με τον «ηρωικό», φαντασιακό κόσμο που σε γοητεύει, στις δεκαετίες του ’70 και ’80, στον ευρύτερο χώρο των παιχνιδιών (είτε επιτραπέζιων, είτε ηλεκτρονικών). Ένα παράδειγμα είναι ο φοβερός Άγγλος εικονογράφος Λες Έντουαρντς, που θαυμάζαμε μαζί πρόσφατα. Τι έχεις να πεις για όλο αυτόν τον κόσμο του ντιζάιν και της ιστοριογραφίας για τα παιχνίδια; Είναι όπως ακριβώς το περιέγραψες, ένας αληθινός θησαυρός εικονογραφήσεων που ξεκινάει από τα pulp εξώφυλλα weird fiction περιοδικών της δεκαετίας του ‘30, και φτάνει μέχρι την επιστημονική φαντασία και το sword and sorcery του ‘80. Είτε μιλάμε για λογοτεχνία, είτε για κινηματογράφο, είτε για ηλεκτρονικά ή επιτραπέζια παιχνίδια, οι εικονογραφήσεις των εξωφύλλων δημιουργούσαν τόσο απόλυτα ολοκληρωμένους κόσμους, που πολλές φορές ξεπερνούσαν σε αξία το περιεχόμενο. Και δυστυχώς αυτή η vintage αισθητική λείπει σήμερα από την οπτική αφήγηση, τόσο από τα κόμικς, αλλά ακόμα περισσότερο από τον κινηματογράφο. Για παράδειγμα το Dune του Villeneuve ήταν για μένα μια μεγάλη χαμένη ευκαιρία για ένα πραγματικά παραισθησιογόνο, εξωτικό όραμα. Για να μην παρεξηγηθώ, η ταινία ήταν εξαιρετική, αλλά είμαι ο μόνος που βρήκα την καλλιτεχνική της διεύθυνση κάπως παρωχημένη; Δηλαδή βλέπεις τα εξώφυλλα που έκανε ο Bruce Pennington για τα βιβλία του Herbert στα 1960s και 1970s, και λες διάολε, πότε θα δούμε μια ταινία που να μοιάζει έτσι. – Γράφεις στο εισαγωγικό σημείωμα στο site σου: «μου αρέσει να γράφω ιστορίες για μαγεία, τέρατα και γυναίκες με σπαθιά». Γιατί βάζεις το σπαθί στο χέρι των γυναικών, σε ένα κόσμο γεμάτο από πατριαρχικά πρότυπα, άντρες-πολεμιστές; Υπάρχει άλλωστε και μια επιλογή γυναικών-εικονογράφων για τις ιστορίες σου… Όλες οι ιστορίες μου περιέχουν και θα συνεχίσουν να περιέχουν τουλάχιστον ένα από τα τρία αυτά συστατικά, ιδανικά και τα τρία μαζί. Το εξήγησες μια χαρά και εσύ, σε έναν κόσμο γεμάτο από πατριαρχικά πρότυπα, οφείλουμε να βάλουμε το σπαθί στο χέρι των γυναικών, στο χέρι των μειονοτήτων, στο χέρι των καταπιεσμένων. Όπως και να το κάνουμε, η αντιπροσώπευση μετράει. Forced diversity, θα βγουν να γκρινιάξουν κάποιοι αυτόκλητοι φύλακες της ποπ κουλτούρας, συχνά φορείς συγκαλυμμένου ρατσισμού. Ανήκοντας ο ίδιος στην πλέον βαρετή πληθυσμιακή ομάδα, αυτή των λευκών στρέιτ ανδρών, αλλά μεγαλωμένος από δυνατές γυναίκες, με ενδιαφέρει πολύ περισσότερο να εξερευνήσω οπτικές γυναικών, ή ΛΟΑΤ+ ανθρώπων, μέσα σε παραδοσιακά ανδροκρατούμενα genres, όπως ο γοτθικός τρόμος και η επική φαντασία. Και επιδιώκω επίσης, όσο μπορώ, να έχω και συνεργασίες με γυναίκες. Εξάλλου έχεις δει γυναίκα με σπαθί; Δεν υπάρχει ωραιότερη εικόνα. – Πες μου εν τάχει για τα βιβλία που έχεις γράψει ως τώρα – και ποια συνεχίζεις ακόμα. Λοιπόν, όπως προανέφερα, η φάση ξεκίνησε με το The Doomster’s Monolithic Pocket Alphabet, που κυκλοφόρησε το 2017 από την Image Comics. Πριν μερικούς μήνες κυκλοφόρησε η δεύτερη δουλειά μου, το Swamp Dogs: House of Crows, από την Black Caravan, που είναι το horror imprint της Scout Comics. Το Swamp Dogs είναι μια σειρά grindhouse τρόμου με άρωμα από τα 1970s, την γράφω μαζί με τον φίλο και συνεργάτη μου J.M. Brandt, και βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο τρίτο από τα πέντε τεύχη, με πλάνο να ολοκληρωθεί μέσα στην χρονιά. Τέλος, στις 31 Μαΐου κυκλοφορεί το Black Mass Rising από την TKO Studios, ένα σκοτεινό φάνταζι γοτθικού τρόμου με ψήγματα Βαλκανικού φολκλόρ, γύρω από τον μύθο του Δράκουλα. – Τι μπορείς να μας πεις για την δική σου βερσιόν στην κλασική ιστορία τρόμου του Ιρλανδού Μπραμ Στόκερ; Έχεις, ως φαίνεται, δημιουργήσει ένα σκοτεινό, συναρπαστικό σίκουελ… Κοίτα, το ότι προωθείται σαν σίκουελ του βιβλίου του Μπραμ Στόκερ είναι λίγο μάρκετινγκ τρικ του εκδότη. Σε καμία περίπτωση δεν είναι συνέχεια του κλασικού Δράκουλα — το λέω πριν αρχίσουν να με λιθοβολούν οι πουρίστες! Είναι ένα ας πούμε re-imagining, εμπνευσμένο από ένα συνονθύλευμα διαφορετικών πηγών και εκδοχών, που τραβάει ιδέες τόσο από το Transylvanian Superstitions της Σκωτσέζας συγγραφέως Emily Gerard, που επηρέασε καταλυτικά τον Στόκερ, και τις εξαιρετικές μελέτες των ακαδημαϊκών Radu Florescu και Raymond T. McNally πάνω στον μύθο και την ιστορική αλήθεια του Βλαντ Τσέπες, όσο και από την πολυαγαπημένη διασκευή του Κόπολα, και τις Ιαπωνικού τύπου παραλλαγές, όπως τα Vampire Hunter D και Castlevania. Είναι μια αντιπρόταση στις παραδοσιακές αφηγήσεις μιας μυθολογίας που έχει απασχολήσει όσο λίγες την ανθρωπότητα, που προσφέρει μια ολοκαίνουργια, ανατρεπτική ιστορία, με ακραία επική εικονογράφηση. – Όπως σου είπα, έχω ενθουσιαστεί με τη δουλειά της εικονογράφου Jodie Muir. Έχω δίκιο να πιστεύω πως ταίριαξαν γάντι οι κόσμοι σας, ή αντίληψη σας πάνω στην ιστορία και την ατμόσφαιρά της; Έχεις απόλυτο δίκιο. Ήθελα ένα πολύ συγκεκριμένο ύφος για το συγκεκριμένο βιβλίο, κάτι που ίσως είναι πιο κοντά στο concept art ηλεκτρονικών παιχνιδιών, παρά στην παραδοσιακή αισθητική των κόμικς. Πέρασα πολλές ώρες ψάχνοντας για το κατάλληλο χέρι στις εσχατιές του διαδικτύου, και όταν ανακάλυψα την δουλειά της Jodie πάγωσα. Το θεοσκότεινο μεγαλείο που εκπέμπουν οι πίνακές της, οι πιθανές, βλάσφημες ιστορίες που κρύβουν, και τα πρόσωπα των ηρώων της, με αυτό το υγρό, μελαγχολικό βλέμμα, με καθήλωσαν. Την προσέγγισα με ένα treatment, και για καλή μου τύχη, της μίλησε αμέσως. Παρόλο που δεν είχε ποτέ ξανακάνει sequential art, δέχτηκε με ενθουσιασμό να αναλάβει ολόκληρο το κομμάτι της εικονογράφησης. Μιλάμε για ένα πλήρως εικονογραφημένο βιβλίο 168 σελίδων. Ήταν ένα τιτάνειο εγχείρημα για αυτήν, και τα έδωσε όλα. Ήταν η πρώτη μου επιλογή. Ουσιαστικά η μόνη μου επιλογή. Χωρίς την Jodie, και την ψυχή που έδωσε στην ιστορία και τους χαρακτήρες, το βιβλίο αυτό δεν θα δούλευε για κανένα λόγο. – Διαβάζοντας το βιβλίο, είδα εικόνες που με παρέπεμψαν στις δυστοπίες του Πολωνού σουρεαλιστή ζωγράφου Zdzisław Beksiński. Ήταν εσκεμμένη η αναφορά; Θα σου πω το εξής: πριν τρία χρόνια περίπου, παρατηρούσα έναν από αυτούς τους στοιχειωμένους καθεδρικούς ναούς του Beksiński. Καθόμουν και τον εξέταζα για δεν ξέρω κι εγώ πόση ώρα. Το ρημαγμένο, μετα-αποκαλυπτικό τοπίο, οι φριχτές, σκιώδεις μορφές που εγείρονται πλάι του, η απεχθής, σχεδόν οργανική πρόσοψη, που νιώθεις να σε πνίγει με την σαρωτική ζοφερότητά της. Αναρωτήθηκα ποια ανίερη ιστορία να υπάρχει πίσω από αυτό το κτίριο. Και κάπως έτσι γεννήθηκε το Black Mass Rising. – Πώς είναι η ζωή ενός νέου πατέρα δύο μικρών αγοριών στη Δράμα, και πόσες, στ’ αλήθεια, μπλούζες χέβι μέταλ έχεις; Η ζωή οποιουδήποτε πατέρα δύο μικρών αγοριών οπουδήποτε, είναι απλά χαοτική. Όμορφη, αλλά χαοτική. Όποιος ξέρει, ξέρει. Βοηθάει το γεγονός ότι η Δράμα είναι μια ιδανική πόλη για να μεγαλώνεις παιδιά, γεμάτη πάρκα, αλάνες, και μπόλικο πράσινο. Η ζωή εδώ είναι αντικειμενικά εύκολη, αν και κάπως μοναχική, γιατί είμαστε μακριά από όλα τα μεγάλα και τα σπουδαία των μεγάλων πόλεων. Εδώ, για παράδειγμα, είμαι εντελώς αποκομμένος από την ελληνική κοινότητα των κόμικς, αλλά δεν σου κρύβω ότι κάθε φορά που κατεβαίνω Αθήνα, ανυπομονώ να γυρίσω πίσω. Τώρα για τα μπλουζάκια, ήμουν πάντα της λογικής ότι αντί να πάρεις ένα οποιοδήποτε basic κοντομάνικο και να ενισχύσεις την τάδε πολυεθνική, πάρε ένα αλήτικο heavy metal μπλουζάκι και βοήθησε μια μπάντα να ηχογραφήσει τον επόμενο δίσκο της, ή να βγει περιοδεία. Ότι t-shirt έχω στην ντουλάπα μου, είναι είτε από μπάντα, είτε από κάποιον ανεξάρτητο εικονογράφο, άντε και μερικά από ταινίες. Ο αριθμός τους θα παραμείνει ένα επτασφράγιστο μυστικό, που ίσως αποκαλυφθεί κάποια στιγμή στο μακρινό μέλλον, όταν πια θα τις έχουν κληρονομήσει τα αγόρια μου. – Έχει, άραγε, επηρεάσει την κουλτούρα, τις αναφορές και τη φαντασία σου, ο τόπος από τον οποίο κατάγεσαι και ζεις, η Δράμα, και το περιβάλλον τοπίο της; Έχω θεμελιωδώς διαμορφωθεί από αυτόν τον τόπο. Μάλιστα, οι πιο ζωηρές και αγαπημένες παιδικές μου αναμνήσεις είναι από το χωριό μου, την Σκαλωτή, που βρίσκεται στις παρυφές του παρθένου δάσους της Ελατιάς, κοντά στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Εκεί περνούσαμε τα καλοκαίρια μας εγώ και τα ξαδέρφια μου, μαζί με τον παππού και τη γιαγιά. Η φαντασία που έχω σήμερα, όποια κι αν είναι αυτή, είναι απόρροια εκείνου του τοπίου, εκείνων των βουνών. Οι δε διηγήσεις του παππού μου από τα χρόνια του πολέμου, και οι βόλτες που κάναμε μαζί στα γύρω δάση, με έκαναν να θέλω να λέω σχεδόν αποκλειστικά ιστορίες της υπαίθρου. – Αν έπρεπε να διαλέξεις μια αγαπημένη ταινία, ένα αγαπημένο κόμικ και ένα αγαπημένο βιβλίο, ποια θα ήταν αυτά; Για να το περιορίσω λίγο, γιατί διαφορετικά θα σπάσω το κεφάλι μου, θα σου δώσω τα αγαπημένα από την τελευταία χρονιά. Από ταινίες, το The Northman του Robert Eggers. Μυσταγωγικό, τολμηρό, συγκλονιστικό σινεμά, από τον αγαπημένο μου νέο σκηνοθέτη. Από κόμικς, το The Last God, γραμμένο από τον Phillip Kennedy Johnson, και εικονογραφημένο από τον τρομερό Riccardo Federici. Με δυο λόγια, το έπος ηρωικής φαντασίας που έλειπε από το μέσο, με εύστοχες σφήνες Λαβκραφτικού κοσμικού τρόμου. Από βιβλία, το Tyll του Daniel Kehlmann, ένα διαολεμένα έξυπνο και ευφάνταστο οδοιπορικό στα κατάμαυρα χρόνια του Τριακονταετή πολέμου, με ένα σαρδόνιο χιούμορ που σπάει κόκκαλα, και μια προσέγγιση του μυθικού που θυμίζει κάτι από τις αφηγήσεις των αδελφών Γκριμ. Απλά αριστουργηματικό, αναζητήστε το. – Τι γνώμη έχεις για τη φοβερή πρόσφατη (παγκόσμια) δημοφιλία του γκράφικ νοβελ – και ποια η γνώμη σου για αυτό τον χαρακτηρισμό έναντι του κλασικού «κόμικ»; Είναι γνωστή η ατάκα του Neil Gaiman, «είναι σαν να αποκαλείς μια πόρνη, συνοδό για το βράδυ». Η δημοφιλία του graphic novel μόνο θετική μπορεί να είναι, διότι υπάρχει τέτοιος πλούτος στο μέσο, ειδικά στον indie χώρο, που πραγματικά αξίζει να ανακαλυφθεί. Από το debate όμως κόμικς ή graphic novel, προσωπικά απέχω. Θέλει κάποιος εκδότης να βαφτίσει το βιβλίο του graphic novel αντί για κόμικ, για λόγους εμπορικότητας; Πολύ καλά κάνει. Σκοπός του είναι να πουλήσει βιβλία, αυτό δεν θέλουμε όλοι; Δηλώνει κάποιος δημιουργός graphic novelist, αντί για comic book artist ή writer, για λόγους κύρους; Μαζί του. Ο καθένας μπορεί να αποκαλεί τον εαυτό και την δουλειά του όπως θέλει και τον εκφράζει. Μην κολλάμε σε ονόματα και ορολογίες. – Τι βλέπεις να συμβαίνει στο χώρο των ελληνικών κόμικς; Δεν είναι φανταστική αυτή η άνθηση; Είναι νομίζω αναπάντεχο αυτό που συμβαίνει στην ελληνική σκηνή τα τελευταία χρόνια. Μιλάμε για αδιανόητα ταλέντα που εκδίδουν φανταστικές δουλειές, και στους εγχώριους εκδοτικούς, αλλά και Αμερική. Και υπάρχει φοβερή ποικιλομορφία. Υπάρχουν οι παλιοί που είναι κεφάλαιο για τον χώρο, οι πιτσιρικάδες που ξεπηδούν συνεχώς από πόλη σε πόλη, πάρα πολλές γυναίκες, ίσως περισσότερες από τους άντρες, ψαγμένα, πολύχρωμα queer παιδιά. Στα μάτια μου είναι η πιο ενδιαφέρουσα καλλιτεχνική σκηνή της χώρας, και το λέω γνωρίζοντας ένα μεγάλο κομμάτι και της κινηματογραφικής, αλλά και της μουσικής ροκ/μέταλ σκηνής. Τα comic cons και είναι ένα χάρμα οφθαλμών! – Ποια σχέδια έχεις για το μέλλον, τι ετοιμάζεις; (…φαντάζομαι έχεις ήδη σκεφτεί να γράψεις σενάρια για τον κινηματογράφο!) Αυτή τη στιγμή δουλεύω πάνω σε δύο καινούργια βιβλία, ένα ορθόδοξο, βουκολικό folk horror, και ένα αλχημιστικό έπος ιστορικής φαντασίας, στο οποίο συνεργάζομαι με τον ανερχόμενο σκηνοθέτη κινουμένων σχεδίων Adrian Dexter, γνωστό ίσως σε κάποιους από τα πανέμορφα εξώφυλλα δίσκων που έχει κάνει για την αμερικάνικης heavy psych μπάντα Elder. Ο κινηματογράφος είναι πάντα στο μυαλό μου, και ναι, ίσως κάποια στιγμή τολμήσω την μετάβαση. Οψόμεθα. Να είμαστε καλά, να κάνουμε. Πηγή
  2. Καλώς ήρθες στην παρέα μας, Κωνσταντίνε! Εξαιρετικό ποστ γνωριμίας, θα χαρούμε πολύ να μοιραστείς τις απόψεις σου μαζί μας!
  3. until
    Sketching Ennio: Ennio the cinephile Μοναδικός παγκοσμίως στο είδος του, ο Πολιτιστικός Σύλλογος Φίλων Μουσικής Ennio Morricone Ελλάδoς με έδρα τη Λάρισα έχει στόχο του την προώθηση του έργου, της σημαίνουσας προσωπικότητας και της φιλοσοφίας του μεγάλου Ιταλού μουσικοσυνθέτη. O Ennio Morricone (1928-2020), με πάνω από 60 χρόνια δημιουργικής πορείας, έγραψε μουσική κάθε είδους για περισσότερες από 500 ταινίες και σειρές, καθώς και δεκάδες κλασικά κομμάτια. Έργο του Θανάση Καραμπάλιου από την έκθεση «Ennio the cinephile» Στην έκθεση «Sketching Ennio: Ennio the Cinephile-Τα comics συναντούν την κινηματογραφική μουσική του maestro Ennio Morricone», σε επιμέλεια του συνεργάτη μας Γιάννη Αντωνόπουλου (John Antono), 26 δημιουργοί κόμικς (Δ. Αδαμοπούλου, J. Antono, Μ. Βεντούρη, Τ. Γιοβάνης, Σ. Δερβενιώτης, Ο. Ερμείδης, Γ. Ζάχαρη, Ε. Θεοδωροπούλου, Θ. Καραμπάλιος, Σ. Κιουτσιούκης, Ρ. Κόνη, Lussaki, Δ. Νικολαΐδη, Tasmar, Π. Μητσομπόνος, Μ. Μπόρας, Α. Οθωναίου, Θ. Πετρόπουλος, Γ. Ρουμπούλιας, Α. Σαλαμαλίκη, Κ. Σκλαβενίτης, Ν. Σταυριανός, Σ. Στεργίου, Ν. Στεφαδούρος, Κ. Φραγκιαδάκης, Chrispy Shift) επιλέγουν ισάριθμες εμβληματικές ταινίες προκειμένου να εμπνευστούν και να φιλοτεχνήσουν μια μονοσέλιδη ιστορία. Η καθεμιά και ο καθένας από τους καλλιτέχνες κλήθηκε να εμπνευστεί από την ατμόσφαιρα, την πλοκή, την αισθητική και το σάουντρακ της ταινίας, εικονοποιώντας τα συναισθήματα που της/του προκάλεσε, με το αποτέλεσμα να είναι εντυπωσιακό σε 26 μονοσέλιδα που «παντρεύουν» τα κόμικς με τον κινηματογράφο και τη μουσική. Η έκθεση πραγματοποιείται υπό την αιγίδα του Ιταλικού Μορφωτικού Ινστιτούτου Περιφέρειας Θεσσαλίας. 📌 Πότε: Τρίτη 24 Μαΐου έως Δευτέρα 10 Οκτωβρίου Εγκαίνια: Τρίτη 24/5 στις 19.00 Πού: Speak Easy (Kubrick Pure Social Club), Πρωτοπαπαδάκη 12, πλατεία Ταχυδρομείου, Λάρισα
  4. until
    Τον Μάρτιο του 2020 όλα ήταν έτοιμα για την ετήσια έκθεση γελοιογραφίας στο Λαφύστιο της Λιβαδειάς. Ηρθε όμως ο Covid και όλα ανατράπηκαν. Με δύο χρόνια καθυστέρηση, η ζωή επανέρχεται στη φυσιολογική της ροή και η σημαντική έκθεση που έχει γίνει πια θεσμός για τα γελοιογραφικά πράγματα επιστρέφει. Με τίτλο «Οι καλύτεροί μας φίλοι» και θέμα τη συμβίωση των ανθρώπων με τους τετράποδους και όχι μόνο φίλους μας, τα ζώα, περισσότεροι από 50 γελοιογράφοι καταθέτουν διακόσια έργα στα οποία πρωταγωνιστούν ζωάκια και άνθρωποι και σχολιάζεται μια σχέση που η ποιότητά της αποτελεί αναμφίβολα κριτήριο πολιτισμού και απαιτεί άμεσα βελτίωση. Τιμώμενος καλλιτέχνης στη φετινή έκθεση που θα πραγματοποιηθεί στη Λιβαδειά είναι ο συνεργάτης μας, Πάνος Ζάχαρης, ο οποίος έχει σχεδιάσει και την αφίσα της εκδήλωσης, ενώ την επιμέλεια έχει όπως πάντα ο ιδρυτής, άοκνος εργάτης του θεσμού και γελοιογράφος Γιάννης Γερούλιας. Ολα τα έργα της έκθεσης θα περιλαμβάνονται στον κατάλογο που θα κυκλοφορήσει στα εγκαίνια, ενώ η έκθεση θα παραμείνει ανοιχτή για μία εβδομάδα. 📌 Πότε: Σάββατο 28 Μαΐου έως Κυριακή 6 Ιουνίου Ώρες λειτουργίας: 19.30-22.30 Εγκαίνια: Σάββατο 28 Μαΐου στις 20.00 Πού: Φωτογραφική Λέσχη Λιβαδειάς, Γεωργαντά 4 και Πρωτέως Πληροφορίες: Γιάννης Γερούλιας, 6973527622
  5. Γελοιογραφίες και κόμικς από τη Λιβαδειά ως τη Λάρισα Γιάννης Κουκουλάς Η ετήσια έκθεση γελοιογραφίας στη Λιβαδειά, το LA Comics Festival και μια έκθεση κόμικς για τον Ennio Morricone στη Λάρισα αποτελούν ιδανικές αφορμές για ταξίδι. Εκθέσεις, εκδηλώσεις, ομιλίες, παρουσιάσεις γύρω από τα κόμικς και τη γελοιογραφία δεν μας λείπουν τα τελευταία χρόνια. Τρία σημαντικά γεγονότα όμως που εγκαινιάζονται την ίδια εβδομάδα δεν είναι και ό,τι πιο συνηθισμένο και αποτελούν έναν πολύ καλό λόγο για μια γρήγορη απόδραση με σταθμούς τη Λιβαδειά και τη Λάρισα. Έχουμε και λέμε: LA Comics Festival vol. 4 στη Λάρισα Για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά, ο Σύλλογος Κόμικς και Τεχνών «ΕΤουΚου» σε συνεργασία με το Project Ιππόκαμπος και την Αντιδημαρχία Πολιτισμού και Επιστημών του Δήμου Λαρισαίων παρουσιάζουν επί μία ολόκληρη εβδομάδα μια πολυθεματική εκδήλωση που εστιάζει στον χώρο της ένατης τέχνης και απευθύνεται σε φίλους των τεχνών, λάτρεις των κόμικς, γραφίστες, εικονογράφους, animators, αναγνώστες, φοιτητές οπτικής επικοινωνίας και multimedia, δασκάλους και μαθητές, γονείς και παιδιά. Η αφίσα του LA Comics Festival από τον Φώτη Τσελεπατιώτη Στο πολύ πλούσιο πρόγραμμα του φεστιβάλ που έχει χορηγό επικοινωνίας για μία ακόμη χρονιά την «Εφ.Συν.» περιλαμβάνονται εκθέσεις κόμικς, εικονογράφησης και γελοιογραφίας, εργαστήρια, ομιλίες και panels, παραστάσεις και προβολές, εκπαιδευτικά προγράμματα και παιχνίδια, bazaar κόμικς και σχετικών εκδόσεων και πολλές ακόμη δραστηριότητες. Στο Artists Alley θα συμμετέχουν περισσότεροι από 60 καλλιτέχνες κόμικς, 30 εικονογράφοι και 30 τοπικοί δημιουργοί, προβάλλοντας μια μεγάλη ποικιλία εικονογραφήσεων, αυτοεκδόσεων και κόμικς. Γιώργος Κόλλιας, LA Comics Festival Από τις εκθέσεις ξεχωρίζουν η συλλογική έκθεση «Ιστορίες απ’ τον Κάμπο» με τη συμμετοχή δεκάδων δημιουργών και η έκθεση «’21-’22: Η Ιστορία μέσα από τα Graphic Novels ’21-Η Μάχη της Πλατείας και Αϊβαλί του Soloup», ενώ από τα πολλά workshops που θα πραγματοποιηθούν κατά τη διάρκεια της εβδομάδας ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν το εργαστήριο «Διαβάζοντας εικόνες» του Θωμά Κεφαλά, το εργαστήριο «Characters design» της Κατερίνας Φράγκου, το εργαστήριο «Το στήσιμο μιας ιστορίας κόμικς και οι διαφορετικές αφηγηματικές δυνατότητες» του Soloup, το εργαστήριο «Εικονογράφηση» του Αποστόλη «Κότσιφας» Ιωάννου και το εργαστήριο «Ψηφιακές μορφές τέχνης στη διαδικασία της μάθησης και της δημιουργίας του Βασίλη Λιάπη». Θωμάς Κεφαλάς, LA Comics Festival Πολλές θα είναι επίσης και οι ομιλίες που θα πραγματοποιηθούν, από τις οποίες ξεχωρίζουν οι εξής: «Πολιτικές συμπτώσεις σημασίας» από τον Ιορδάνη Στυλίδη, «Akira: Σημειώσεις και παρατηρήσεις πάνω στην ιστορική ταινία ιαπωνικού animation» από τη Νάσια Στυλίδου, «Gutters n’ Singles» από τους Andri J & Μέλανδρο Γκανά καθώς και οι βιβλιοπαρουσιάσεις «Καλλωπίζοντας το τέρας» από τον Μάρκο Κωστούλη, «Πίσω από τα σκίτσα στο Graphic Novel ’21- H Μάχη της Πλατείας» από τον Soloup και «Σκοτεινά παραμύθια» από τον Ζήση Αποστολίδη. Bewildbrother, LA Comics Festival Το πρόγραμμα συμπληρώνουν πολλές προβολές για μικρούς και μεγάλους, πρωτότυπα events, όπως τα «Τοιχογραφία στο ποτάμι» από την ΕΤουΚρου, «Υπερήρωες στον Κάμπο» από τους Klimis και Λευτέρη Γιακουμάκη, η θεατρική παράσταση «Απόδραση α λα ελληνικά» καθώς και πολλά live music events και παιχνίδια ρόλων. Ανδριανός Σταγγίδης, LA Comics Festival 📌 Πότε: Δευτέρα 23 Μαΐου έως Κυριακή 29 Μαΐου Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα-Πέμπτη 18.00-22.00 και Παρασκευή-Κυριακή 10.00-22.00 Επίσημα εγκαίνια: Παρασκευή 27 Μαΐου στις 20.00 με αφορμή την εκδήλωση «Η εξέλιξη των ελληνικών κόμικς. Από τη Βαβέλ μέχρι τη Σύγχρονη Δυναμική τους Παρουσία» με ομιλητές τον αντιδήμαρχο Επιχειρησιακού Σχεδιασμού και Τεχνικών Εργων Λάρισας, Γεώργιο Σούλτη, τον ιδρυτή και καλλιτεχνικό διευθυντή του φεστιβάλ, Μέλανδρο Γκανά, και τον δημιουργό κόμικς και γελοιογράφο, Soloup Πού: Πολυχώρος Μύλος του Παπά, Διονύσου 13, Λάρισα Για το πλήρες πρόγραμμα επισκεφτείτε τη σελίδα της διοργάνωσης στο facebook, LAComicsFestival Διονύσης Διγώνης, LA Comics Festival 23η Έκθεση Γελοιογραφίας στη Λιβαδειά Τον Μάρτιο του 2020 όλα ήταν έτοιμα για την ετήσια έκθεση γελοιογραφίας στο Λαφύστιο της Λιβαδειάς. Ήρθε όμως ο Covid και όλα ανατράπηκαν. Με δύο χρόνια καθυστέρηση, η ζωή επανέρχεται στη φυσιολογική της ροή και η σημαντική έκθεση που έχει γίνει πια θεσμός για τα γελοιογραφικά πράγματα επιστρέφει. Με τίτλο «Οι καλύτεροί μας φίλοι» και θέμα τη συμβίωση των ανθρώπων με τους τετράποδους και όχι μόνο φίλους μας, τα ζώα, περισσότεροι από 50 γελοιογράφοι καταθέτουν διακόσια έργα στα οποία πρωταγωνιστούν ζωάκια και άνθρωποι και σχολιάζεται μια σχέση που η ποιότητά της αποτελεί αναμφίβολα κριτήριο πολιτισμού και απαιτεί άμεσα βελτίωση. Τιμώμενος καλλιτέχνης στη φετινή έκθεση που θα πραγματοποιηθεί στη Λιβαδειά είναι ο συνεργάτης μας, Πάνος Ζάχαρης, ο οποίος έχει σχεδιάσει και την αφίσα της εκδήλωσης, ενώ την επιμέλεια έχει όπως πάντα ο ιδρυτής, άοκνος εργάτης του θεσμού και γελοιογράφος Γιάννης Γερούλιας. Όλα τα έργα της έκθεσης θα περιλαμβάνονται στον κατάλογο που θα κυκλοφορήσει στα εγκαίνια, ενώ η έκθεση θα παραμείνει ανοιχτή για μία εβδομάδα. 📌 Πότε: Σάββατο 28 Μαΐου έως Κυριακή 6 Ιουνίου Ώρες λειτουργίας: 19.30-22.30 Εγκαίνια: Σάββατο 28 Μαΐου στις 20.00 Πού: Φωτογραφική Λέσχη Λιβαδειάς, Γεωργαντά 4 και Πρωτέως Πληροφορίες: Γιάννης Γερούλιας, 6973527622 Sketching Ennio: Ennio the cinephile Μοναδικός παγκοσμίως στο είδος του, ο Πολιτιστικός Σύλλογος Φίλων Μουσικής Ennio Morricone Ελλάδoς με έδρα τη Λάρισα έχει στόχο του την προώθηση του έργου, της σημαίνουσας προσωπικότητας και της φιλοσοφίας του μεγάλου Ιταλού μουσικοσυνθέτη. O Ennio Morricone (1928-2020), με πάνω από 60 χρόνια δημιουργικής πορείας, έγραψε μουσική κάθε είδους για περισσότερες από 500 ταινίες και σειρές, καθώς και δεκάδες κλασικά κομμάτια. Έργο του Θανάση Καραμπάλιου από την έκθεση «Ennio the cinephile» Στην έκθεση «Sketching Ennio: Ennio the Cinephile-Τα comics συναντούν την κινηματογραφική μουσική του maestro Ennio Morricone», σε επιμέλεια του συνεργάτη μας Γιάννη Αντωνόπουλου (John Antono), 26 δημιουργοί κόμικς (Δ. Αδαμοπούλου, J. Antono, Μ. Βεντούρη, Τ. Γιοβάνης, Σ. Δερβενιώτης, Ο. Ερμείδης, Γ. Ζάχαρη, Ε. Θεοδωροπούλου, Θ. Καραμπάλιος, Σ. Κιουτσιούκης, Ρ. Κόνη, Lussaki, Δ. Νικολαΐδη, Tasmar, Π. Μητσομπόνος, Μ. Μπόρας, Α. Οθωναίου, Θ. Πετρόπουλος, Γ. Ρουμπούλιας, Α. Σαλαμαλίκη, Κ. Σκλαβενίτης, Ν. Σταυριανός, Σ. Στεργίου, Ν. Στεφαδούρος, Κ. Φραγκιαδάκης, Chrispy Shift) επιλέγουν ισάριθμες εμβληματικές ταινίες προκειμένου να εμπνευστούν και να φιλοτεχνήσουν μια μονοσέλιδη ιστορία. Η καθεμιά και ο καθένας από τους καλλιτέχνες κλήθηκε να εμπνευστεί από την ατμόσφαιρα, την πλοκή, την αισθητική και το σάουντρακ της ταινίας, εικονοποιώντας τα συναισθήματα που της/του προκάλεσε, με το αποτέλεσμα να είναι εντυπωσιακό σε 26 μονοσέλιδα που «παντρεύουν» τα κόμικς με τον κινηματογράφο και τη μουσική. Η έκθεση πραγματοποιείται υπό την αιγίδα του Ιταλικού Μορφωτικού Ινστιτούτου Περιφέρειας Θεσσαλίας. 📌 Πότε: Τρίτη 24 Μαΐου έως Δευτέρα 10 Οκτωβρίου Εγκαίνια: Τρίτη 24/5 στις 19.00 Πού: Speak Easy (Kubrick Pure Social Club), Πρωτοπαπαδάκη 12, πλατεία Ταχυδρομείου, Λάρισα Πηγή
  6. Κυκλοφόρησε το τρίτο μέρος της τριλογίας του Θανάση Πέτρου με τίτλο "1923, Εχθρική Πατρίδα"
  7. Πολλές ευχές για υγεία και αγάπη στις εορτάζουσες και στους εορτάζοντες!
  8. Δεν ξέρω, εάν έχει αναφερθεί και αλλού, αλλά το γράφω εδώ καλού-κακού Ο Daredevil επιστρέφει στο Disney+ Οι σειρές της Marvel στο Netflix είχαν το κοινό τους. Ήταν εκείνες οι σειρές οι οποίες, λόγω της θεματολογίας τους και των κάποιων βίαιων σκηνών τους, δεν θα μπορούσαν να προβληθούν σε κάποιο πιο οικογενειακό κανάλι. Και γι’ αυτό όταν η Disney αγόρασε τις σειρές αυτές πίσω με την ακύρωσή τους από το Netflix και άρχισε να τις προβάλλει στο Disney+ τον Μάρτιο που μας πέρασε, και χωρίς μάλιστα να κόψει σκηνές, αρκετοί ήταν εκείνοι οι γονείς που αντέδρασαν και έστειλαν παράπονα στο στούντιο γιατί τόλμησε να έχει ακατάλληλες σειρές στην διαδικτυακή του πλατφόρμα. Όμως, ευτυχώς, δεν φαίνεται πως ίδρωσε το αυτί της Disney από όλα αυτά και τώρα ετοιμάζει να επαναφέρει τον «Daredevil» στη μικρή οθόνη. Αυτό έρχεται να επιβεβαιώσει τις διάφορες φήμες που κυκλοφορούσαν εδώ και μήνες για την επιστροφή του Daredevil, ειδικά μάλιστα όταν ο Τσάρλι Κοξ, ο ηθοποιός που πρωταγωνιστεί στον ρόλο, έκανε την εμφάνισή του Ματ Μέρντοκ, τον δικηγόρο του Πίτερ Πάρκερ στο «Spider-Man: No Way Home». Σύμφωνα με το Variety οι Ματ Κόρμαν και Κρις Ορντ, οι δημιουργοί της σειράς «Covert Affairs» θα είναι οι showrunners της σειράς και θα αναλάβουν και την παραγωγή της. Δεν υπάρχουν ακόμα λεπτομέρειες για το εάν θα πρόκειται για μια νέα, τέταρτη, σεζόν της σειράς ή κάτι τελείως διαφορετικό. Στην σειρά φαίνεται πως θα δούμε για άλλη μια φορά και τον Βίνσεντ Ντ’ Ονόφριο στον ρόλο του Kingpin, ο οποίος προκάλεσε έκπληξη στους φανς όταν επανεμφανίστηκε στην σειρά «Hawkeye» ως ο κύριος κακός της. Αν και η νέα αργεί ακόμα, φήμες θέλουν τον Κοξ να εμφανίζεται πρώτα στο «She-Hulk: Attorney By Law» η οποία θα κάνει την πρεμιέρα της τον Αύγουστο, ενώ κάποιοι άλλοι πιστεύουν πως ο Daredevil θα έχει την πρώτη του rematch με τον Kingpin στην επερχόμενη σειρά της Marvel «Echo», μιας χαρακτήρας που κι αυτή εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο «Hawkeye». Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει καμία άλλη ανακοίνωση για το εάν και οι υπόλοιπες σειρές του Netflix, «Jessica Jones», «Luke Cage», «The Iron Fist», «The Punisher» και «The Defenders» θα επιστρέψουν με νέες σειρές στο Disney+. Πηγή
  9. Σε περίπτωση, που θέλει κανείς/καμιά να λάβει μέρος : Εξώφυλλο του κόμικ «Batman: The Dark Knight Returns» του 1986 σε δημοπρασία Το αυθεντικό εξώφυλλο του graphic novel «Batman: The Dark Knight Returns» της DC Comics, του 1986 πωλείται σε δημοπρασία του Heritage Auctions στη Νέα Υόρκη τον ερχόμενο μήνα με εκτιμώμενη τιμή τα δύο εκατομμύρια δολάρια. Η μίνι σειρά τεσσάρων τευχών, γραμμένη από τον Φρανκ Μίλερ θεωρείται ότι μετέτρεψε την ιστορία του Batman από ανάλαφρη παιδική σε πιο εξελιγμένη και δυσοίωνη μορφή αφήγησης. Το εξώφυλλο είναι συνδημιουργία του Μίλερ και της πρώην συζύγου του Λιν Βάρλεϊ, η οποία είχε αναλάβει τον χρωματισμό των τευχών και παρέμενε στην κατοχή έως το 2013, όταν το πούλησε. Απεικονίζει μια σιλουέτα του Batman στον ουρανό με έναν κεραυνό να χτυπά πίσω του. «Αυτό ήταν πραγματικά ένα από τα αγαπημένα μου» δήλωσε ο Μίλερ για το εξώφυλλο. Το «Dark Knight Returns» έδειχνε ένα ακόμη πιο σκοτεινό μέλλον για τον χαρακτήρα του υπερήρωα. Ακολουθεί τον 55χρονο Μπρους Γουέιν, ο οποίος είχε αποσυρθεί από Batman δέκα χρόνια νωρίτερα, μετά τον θάνατο του Ρόμπιν/Τζέισον Τοντ. Με την πόλη Γκόθαμ σε χειρότερη θέση από ποτέ, χάρη σε μια συμμορία που αποκαλείται «The Mutants», ένας μεγαλύτερος σε ηλικία Batman επιστρέφει για να πάρει πίσω την πόλη. Στο πρώτο τεύχος, ο Batman έχει να αντιμετωπίσει και τον «Two-Face», ο οποίος επιστρέφει στο έγκλημα αφού απελευθερώθηκε από την Άρκαμ. Η δημοπρασία Comics & Comic Art Signature του οίκου Heritage Auctions διοργανώνεται στις 16-19 Ιουνίου και η υποβολή προσφορών θα αρχίσει αργότερα αυτόν τον μήνα. Πηγή
  10. 4ο LA Comics Festival: Πάρτι γεμάτο σκίτσα, σχέδια και τοιχογραφίες στο κάμπο Διοργανωτές, comic artists, illustrators μιλούν στην ATHENS VOICE για το μεγαλύτερο δωρεάν Φεστιβάλ του κάμπου © LA Comics Festival Μαριάννα Μανωλοπούλου 4ο LA Comics Festival: Μέλανδρος Γκανάς, Σταύρος Κιουτσιούκης, Michelle and Babbies, Κλήμης Κεραμιτσόπουλος και Θωμάς Κεφαλάς μιλούν στην ATHENS VOICE. Tι L.A, τι LArissa Comic Festival; Πολύχρωμοι άνθρωποι με κέφι και δημιουργικότητα έξω από ένα μουσείο πολιτιστικής κληρονομιάς για την Λάρισα. Πολλά σκίτσα και γελοιογραφίες με φαντασία, γέλια, παρέες που γίνονται ένα, χορός, αράγματα με μπύρες και σουβλάκια βλέποντας rap lives, και κυρίως συζητήσεις περί έρωτα, αληθινής τέχνης και ότι άλλο είναι ταμπού παίρνουν σάρκα και οστά σε ένα φεστιβάλ. «Μια βδομάδα μαζευόμαστε καλλιτέχνες και δείχνουμε τη δουλειά μας, βάφουμε τους τοίχους, ακούμε και χορεύουμε σε μουσικές από άλλους φίλους που μας τιμάνε και έρχονται στον ζεστό κάμπο της Λάρισας. Αγκαλιές, χαμόγελα και κόμικς. Γενικά είναι σα να γιορτάζουμε κάτι. Δε μας νοιάζει τι, μας αρκεί που γιορτάζουμε» ήταν τα πρώτα λόγια του Μέλανδρου Γκανά, διοργανωτή του 4ου LA Comics Festival, όταν τον ρώτησα τι σημαίνει γι αυτόν το φετινό φεστιβάλ. 60 Καλλιτέχνες Κόμικς-Artist Alley, 30 Local Artists, 30 Illustrators και μαθητές του Project Ιππόκαμπος, εκθέσεις κόμικς, εικονογράφησης κι γελοιογραφίας, εργαστήρια, bazaar, graffiti, skate events, ένα αγροτικό “spooky” διόραμα, lives, προβολές, σχετικές ομιλίες στα panel του φεστιβάλ και πολλές εκπλήξεις θα ζωντανέψουν στον Μύλο του Παππά στις 23-29 Μαΐου σε ένα στολισμένο προαύλιο χώρο που διοργανώνει η Αντιδημαρχία Πολιτισμού και Επιστημών του Δήμου Λαρισαίων, σε συνεργασία με το Project Ιππόκαμπος και τον Σύλλογο Κόμικς και Τεχνών “ΕΤουΚου”. Το πρώτο LA Comic Festival έγινε το 2019 και είναι το μόνο φεστιβάλ με comics που δεν έχασε καμία χρονιά μέχρι και σήμερα - ούτε άλλωστε και εγώ. «Κάθε χρόνο έχουμε στιγμές που μένουν. Φίλοι που έρχονται από μακριά, όπως φέτος ο Λευτέρης Γιακουμάκης που μας έρχεται από την Ισλανδία. Έχουμε εθελοντές που έρχονται από την Κρήτη, έχουμε φίλους που κλείνουν τα γραφεία τους και παίρνουν άδεια από τις δουλειές τους, για να είναι μία βδομάδα εδώ. Για μένα αυτά είναι τα συγκινητικά. Το παράπονο μας μία ζωή, ήταν πως έπρεπε να γίνονται μεγάλα πράγματα έξω από το “κέντρο” και να τα υποστηρίζουν όλοι. Εγώ πλέον θα πω πως νιώθω τυχερός που έχουμε φίλους που μας στήριξαν και συνεχίζουν να μας στηρίζουν». Eρωτικές ιστορίες του κάμπου από τον Σταύρο Κιουτσιούκη Ο Σταύρος Κιουτσιούκης είναι επαγγελματίας δημιουργός κόμικς και ελαφρού ρεπερτορίου. Η προσωπική του επωδός είναι «φτηνή τέχνη για τις μάζες». «Με βοηθάει να κάνω λαϊκά κόμικς για τα μικρά ερωτικά μας μυστικά, που τελικά είναι κι αυτά τόσο υψηλές έννοιες» λέει. Η τέχνη του αφορά κυρίως τον έρωτα και την απελευθέρωση, την κατάρριψη των ταμπού και μικρές επαναστάσεις γύρω από την σεξουαλικότητα. «Δεν υπάρχει συνταγή για την τέχνη ώστε να υπάρχουν και χρόνοι. Αλλά συνήθως λέω ώρες, για να χρεώνω περισσότερο (γέλια)» O Σταύρος Κιουτσιούκης Ξεκίνησε από την παιδική ηλικία σχεδιάζοντας παντού και φυσικά διαβάζοντας κόμικς διαρκώς. Μέσα στα χρόνια και ιδιαίτερα στα φοιτητικά, γνώρισε κι άλλους ανθρώπους με παρόμοιες ανησυχίες, που μέσω της τριβής τον οδήγησαν στον δρόμο που είναι σήμερα. Συζητώντας για την φετινή συμμετοχή του στο Φεστιβάλ ο Σταύρος αποκρίνεται: «Θεωρώ ότι έχει μια διαφορετική πιο φιλική προς τους νέους δημιουργούς προσέγγιση και μου αρέσει πάντα να είμαι κοντά στο νέο αίμα -ως βαμπίρ-. Μια ευκαιρία για γιορτή, σε μια πόλη που αποκτά σταδιακά την δική της τοπική σκηνή, αλλά και το δικό της φανατικό κοινό χάριν στις συντονισμένες προσπάθειες των Εκδόσεων του Κάμπου. Συμμετέχω ανελλιπώς από το πρώτο και δεν ξεχωρίζω κάποια στιγμή ή ιστορία, αλλά την συνολική αίσθηση μιας πολύ φιλόξενης διοργάνωσης. Φέτος συμμετέχω μόνο ως εκθέτης στο bazaar με εκδόσεις μου και όχι στο εκθεσιακό κομμάτι. Είναι τεράστια τιμή η αγάπη του κοινού, γιατί ουσιαστικά ως καλλιτέχνης παράγω εικόνες των σκέψεων και των επιθυμιών μου. Το να τις δέχεται ως δικές του ο κόσμος είναι μια πολύ γλυκιά συνύπαρξη». Σκίτσο του Σταύρου Κιουτσιούκη Σκίτσο του Σταύρου Κιουτσιούκη Όταν τον ρωτάω για μια δύσκολη στιγμή που αποτυπώνεται στα comics του η απάντηση του είναι γι ακόμη μια φορά ατακαδόρικη: «Επειδή κάνω ερωτικά κόμικς, φαντάζεστε πως είναι δύσκολο να αποκαλύψω ποια δύσκολη προσωπική στιγμή μου αποτυπώνεται στα κόμικς μου». Η Michelle και ο Βabbies Michelle and Babbies, μητέρα και γιος ενώνονται δυναμικά για το Φεστιβάλ Μια από τις συμμετοχές στο φετινό φεστιβάλ είναι οικογενειακή υπόθεση-μάνα ακούς, την επόμενη φορά θα σε βάζω να γράψεις-. Η Michelle Gerber είναι καλλιτέχνης από τη Νότια Αφρική αλλά ζει στην Ελλάδα εδώ και 20 χρόνια, illustrator, δημιουργός μαριονέτων και παιδικών βιβλίων. Ο γιος της, Babbies σπουδάζει ξυλογλυπτική στην Καλαμπάκα. Το σίγουρο είναι ότι δεν είχαν πάντα τις πιο εύκολες σχέσεις αφού τα πράγματα μπορεί να γίνουν αρκετά έντονα ανάμεσα σε μητέρα και γιο ωστόσο, η αμοιβαία αγάπη για την τέχνη και τη φύση είναι αυτό που τους έδεσε καλλιτεχνικά παρά τις διαφορετικές ηλικίες και καλλιτεχνικές ιδιοσυγκρασίες. Υποστηρίζουν πολύ ο ένας τον άλλον και συζητούν αναλυτικά όλα τα έργα τους ενώ μότο τους είναι «Η τέχνη είναι μια μορφή βαθύ διαλογισμού όταν το μυαλό σωπαίνει». «Ως μωρό, ο Μπάμπης μπορούσε να κρατάει ένα πινέλο πριν προλάβει να μπουσουλήσει και όπου κι αν πάει, είχε πάντα μαζί του σπρέι για γκράφιτι. Ήταν μεγάλος φαν των κόμικς από μικρή ηλικία» λέει η Michelle. Πίνακας "La Bruja" της Michelle © Michelle Η «μητέρα του Φεστιβάλ» εκθέτει μια σειρά fantasy art εμπνευσμένα από the divine feminine and mother nature γιατί νιώθει ότι ολόκληρος ο πλανήτης έχει απόλυτη ανάγκη από ιερή γυναικεία ενέργεια για να αντιμετωπίσει τις καταστροφικές δυνάμεις της πατριαρχικής κοινωνίας ενώ ο Βabbies λατρεύει τα κρανία, τα οστά και αποφάσισε να δημιουργήσει τέχνη με παλιές ακτινογραφίες. Για την Michelle το «La Bruja» ένα έργο φαντασίας που απεικονίζει την ομορφιά της αρχαίας γυναικείας σοφίας με τη μορφή μιας μάγισσας και των δύο κορακιών της είναι το έργο της που ξεχωρίζει ενώ για τον Babbie το δημιούργημα, το οποίο ξεχωρίζει είναι αυτό που δεν έχει δημιουργήσει ακόμα. «Η τέχνη είναι ένας τρόπος έκφρασης που θεωρώ πως όλοι μας θα πρέπει να ασκούμε. Όσον αφορά τα δικά μου δημιουργήματα είναι ένα ξέσπασμα, μια διαφυγή από τις καθημερινές σκέψεις». Νεκροκεφαλή, μεταποίηση παλιών ακτινογραφιών σε τέχνη © Babbies Κάτι που θα τους μείνει αξέχαστο… «Πέρυσι, το τοπικό μας κουκλοθέατρο συμμετείχε σε ένα διεθνές κίνητρο για την ευαισθητοποίηση σχετικά με την προσφυγική κρίση και την παιδική παρέλαση με την μαριονέτα "Αμάλ". Αυτό το γεγονός συνέβη την ίδια μέρα με το Φεστιβάλ κόμικς και άνθρωποι, μεταξύ των οποίων και παιδιά, δέχθηκαν επίθεση από χριστιανούς εξτρεμιστές που έριξαν αγιασμό πάνω τους, και πέτρες. Η παρέλαση με τη γιγάντια μαριονέτα έπρεπε να καταλήξει στο Mύλο του Παπά, την εκδήλωση όπου διεξάγεται κάθε χρόνο το Φεστιβάλ κόμικς. Την ημέρα αυτή τα συναισθήματα ήταν στα ύψη και επικράτησε πολύ χάος με την αστυνομία και τους διαδηλωτές να συγκρούονται. Δεν είχε να κάνει με τους θαμώνες του φεστιβάλ αλλά δεν θα ξεχάσω ποτέ το αίσθημα αλληλεγγύης που ένιωσα όταν οι καλλιτέχνες έφυγαν από τους πάγκους τους σε μια προσπάθεια να έρθουν να βοηθήσουν. Το Φεστιβάλ είναι ένας χώρος χωρίς επίκριση, όπου όλοι γίνονται αποδεκτοί όπως ακριβώς είναι και ο εξτρεμισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και η ομοφοβία δεν είναι δεκτοί με κανέναν τρόπο» τονίζει η Michelle. Ιστορίες του κάμπου από τον Κλήμη που τον εμπνέει η ανθρώπινη βλακεία «Ο καθένας έχει τις δικές του. Οι δικές μου ιστορίες από τον κάμπο, πάντα είχαν σημαντικό ρόλο σε ότι και να έκανα καλλιτεχνικά. Πάντα μου άρεσε να τις κάνω posters ή comics. Φέτος έβαλα αυτή τη θεματική, για να δω τις Ιστορίες που έχουν να πουν και οι άλλοι για τον κάμπο». O Κλήμης Κεραμιτσόπουλος είναι αυτοδίδακτος στο σκίτσο και ασχολείται με τα κόμικς "επαγγελματικά" από το 2018. «Η κόλασή μου είναι οι άλλοι, να προκαλείς την τύχη σου, συν Αθηνά και χείρα κίνει και άλλα τέτοια βαθυστόχαστα» είναι μόνο μερικά από τα μότο του. Έκτοτε έχει κυκλοφορήσει γύρω στις 12 αυτοεκδόσεις και 3-4 συνεργασίες στο σενάριο ενώ του αρέσει να κάνει τον κόσμο να σκέφτεται και το καυστικό χιούμορ με δόσεις κοινωνικής ευαισθησίας. Αυτό που τον εμπνέει είναι η κοινωνία και το παράλογο που την διέπει, η θρησκεία και κυρίως, η ανθρώπινη βλακεία. Αφορμή για το πρώτο του σχέδιο ήταν το δωμάτιο της κόρης του, το 2016, ένας πίνακας του Mordillo. «Από τότε ξεκίνησε η κατρακύλα. Ακολούθησαν πολλά τέτοια, αντιγραφές και ατελείωτες ώρες παρακολούθησης tutorials στο YouTube για να μάθω κόλπα και μυστικά». O Κλήμης Κεραμιτσόπουλος Στο LAComics Festival συμμετέχει κάθε χρόνο σκιτσάροντας τον "χάρτη" του χώρου, που είναι πάντοτε ο Μύλος του Παππά. Τα μεγάλα σχέδια μπορεί πλέον να του παίρνουν 7-10 ημέρες. «Αν σκεφτώ τις θυσίες που έκανα και τα συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα αναλογιζόμενος την πορεία μου στον χώρο μέχρι στιγμής, ε, όσο να πεις, ένα sense of achievement το νιώθω. Ειδικά όταν σκέφτομαι ότι όσα έχω καταφέρει τα έχω καταφέρει μόνος μου, με λίγο σπρώξιμο, με λίγο κράξιμο, με λίγη τόνωση αυτοπεποίθησης από τον Μάνο και τον Σταύρο (Κιουτσιούκη) και τελευταία από τον Λάζαρο Αλεξάκη που συνεργαζόμαστε για τα Μπαντιλίκια (old school comic με θέμα την μοτοσυκλετιστική τρέλα). Το ότι έχω βγει πολλές φορές από το σχεδιαστικό μου comfort zone είναι κάτι που με κάνει να νιώθω πως έχω την ικανότητα να καταφέρω ακόμα περισσότερα πράγματα». Κόμικ του Κλήμη Οι δυσκολίες που αποτύπωσε δημιουργικά ήταν … «Η πρώτη μου δουλειά το 2018 ήταν η αποτύπωση της απογοήτευσης που ένιωθα τότε όταν όλα στον χώρο των κόμικς του φαίνονταν βουνό. Οι Καραντινιέροι, το 2020 αφορά την πρώτη, την βαρβάτη καραντίνα που ζήσαμε και η τελευταία μου δουλειά -Δουλειά στα Καπάκια- είναι η αποτύπωση των δυσκολιών που έζησα όταν δούλεψα σε ένα εργοστάσιο στην γραμμή παραγωγής για ένα 8μηνο». Σχέδιο του Κλήμη Κεραμιτσόπουλου «Στα υπόγεια τα μπαλκόνια» και ιστορίες του κάμπου από τον Θωμά Κεφαλά O Θωμάς Κεφαλάς είναι επίσης, δημιουργός κόμικς. Το έργο του εμπνέεται κυρίως από την καθημερινότητα και την κοινωνική πραγματικότητα, από την οποία παίρνει στοιχεία και συνθέτει τους χαρακτήρες και τις ιστορίες του ενώ εμπεριέχει ψήγματα και στοιχεία προσωπικών βιωμάτων. Ο Θωμάς Κεφαλάς Για εκείνον το LA Comic Festival σημαίνει επιστροφή στο σπίτι. Συμμετέχει από το 1ο Φεστιβάλ οπότε έχει δει όλη την πορεία του. «Στο φεστιβάλ έρχονται μικροί και μεγάλοι, που πολλές φορές δεν έχουν καμία σχέση με την τέχνη και τα κόμικς, απλώς από περιέργεια. Όταν καταφέρεις, να τους κερδίσεις και να δεις την έκπληξη και τον ενθουσιασμό στα πρόσωπα τους με αυτά, που βλέπουν, είναι μαγεία. Ειδικά με τα έργα, που προσεγγίζουν θέματα του κάμπου, που γίνονται κάθε χρόνο στην κεντρική έκθεση του φεστιβάλ, δημιουργείται μια περαιτέρω σύνδεση με τον κόσμο, επειδή με τον τρόπο του κάθε δημιουργού, επιτυγχάνεται μία αναφορά σε πράγματα δικά τους, που γνωρίζουν. Οπότε θα τύχει, να δεις, να έρχονται χαμογελαστοί μεσήλικες αγρότες, να σε διορθώνουν για τη ντοπιολαλιά ή να σου λένε ιδέες για νέα έργα». Φέτος έχει φτιάξει ένα έργο για την κεντρική έκθεση του φεστιβάλ «Ιστορίες απ’τον Κάμπο» και πέρα από αυτό θα έχει το καινούργιο του comic «Στα υπόγεια τα μπαλκόνια», το συνεργατικό zine «ΒΑLKANOIA» που δημιούργησε με τον thePack, κάποια illustrations και κάποιες παλαιότερες δουλειές. Από τη στιγμή που θα σχηματιστεί η ιδέα στο μυαλό του, μπορεί να του πάρει από μία, μιάμιση ώρα μέχρι και δυο με τρεις μέρες, αναλόγως με το πόσο ξεκάθαρη είναι η ιδέα και τι απαιτεί. Σκίτσο του Θωμά Κεφαλά Ποιο δημιούργημα σου ξεχωρίζεις και γιατί; Τον ρωτάω. «Το πρώτο μου comic "Ιστορίες από Κάτω" από τις Εκδόσεις του Κάμπου, που παρότι ήταν ακόμη άγουρο τεχνικά, σηματοδότησε την είσοδο μου στο χώρο. Στο έργο που έκανα για τον Παύλο Φύσσα στα πλαίσια της έκθεσης "Βάλ’τους Χ – Ο μαύρος χάρτης της ρατσιστικής βίας στην Αθήνα" για τη βαρύτητα και την ευθύνη του εγχειρήματος. Τέλος, στο τελευταίο μου κόμικ "Στα υπόγεια τα μπαλκόνια", επειδή το θεωρώ την πιο άρτια δουλειά μου, μέχρι στιγμής, σε πλαίσιο αφήγησης». Σκίτσο του Θωμά Κεφαλά 4ο LA Comics Festival: Tι να μην χάσω από το φετινό Φεστιβάλ ή αλλιώς τα sos του κάμπου Προβολές από το TAFestival και τον Δημήτρη Αρμενάκη (που έφτιαξε το animation «All you can eat» για την υπερκατανάλωση, εμπνευσμένο από την Αθήνα) και ίσως πει και ένα τραγούδι-Who knows?- Η ομάδα «ΕτουΚρου» φέτος θα βάψει και ένα μεγάλο έργο σε ένα σημείο στον Πηνειό, με θέμα το Ποτάμι, το οποίο θα αποτελέσει και “δώρο” για το Φεστιβάλ Πηνειού, που ξεκινάει 2 βδομάδες μετά την λήξη του LA Comic Festival Τον επίσημο καλεσμένο Soloup και τα παιδιά από το Yo-Yo.Gr Την Παρασκευή που θα παίζουν οι N’CHEEZED και το live του Σάββατο με ένα project που ξεκίνησε ως ιδέα μέσα στην καραντίνα με κάποια sessions που έγιναν για το youtube κανάλι του Project ΙππόΚαμπος και σε αυτό το LACF, θα γίνουν θεσμός -Τα ΕτΚ Jams με Κάπα Ξήγα, Right Clique (Tωm Unit & Deltah One), JK One & DJ Wheel M, Andri J Univers, The VoCults, Astos και Jamshot- Το pre-festival με τις ξεναγήσεις των σχολείων, τα παιχνίδια και άλλες εκπλήξεις © LA Comics Festival 4ο LA Comics Festival: Το πρόγραμμα του Φεστιβάλ Εκθέσεις Ιστορίες απ’ τον Κάμπο / Συλλογική ‘21-‘22: Η Ιστορία Μέσα Από τα Graphic Novels 21 -Η μάχη της Πλατείας και Αϊβαλί / Soloup “Σπούκι” Αγροτικό Διόραμα / Μαρία Ναβακούδη +έκφραση / 4o ΕΠΑΛ Λάρισας Κούκλας / Μουσείο Κούκλας Τιριτόμπα Workshops Εργαστήριο / Φωτογράφιση Πορτραίτου / 4ο ΕΠΑΛ Λάρισας Εργαστήριο / Φθόγγοι & Συμπλέγματα / Νικόλας Κουνινιώτης Εργαστήριο / Πηλοπλασίες / Διώνη Κοτοπούλη Εργαστήριο / Character Design / Κατερίνα Φράγκου Εργαστήριο / Origami / Νίκος Ράπτης Εργαστήριο / Διαβάζοντας Εικόνες / Θωμάς Κεφαλάς Εργαστήριο / Face Painting / Φαίη Παστάκα Εργαστήριο / Βιομηχανικό Σχέδιο - Κατασκευή Props Στολών για Cosplay με Χαρτόνια / Αλέξανδρος Κισκίνης Εργαστήριο / YoYo Εργαστήριο / Η Δική σου Γραμματοσειρά / Last Cow Εργαστήριο / Το Στήσιμο μίας Ιστορίας Κόμικς και οι Διαφορετικές Αφηγηματικές Δυνατότητες / Soloup 16+ Εργαστήριο / Σχεδιασμός Επιτραπέζιων και η Εκπαιδευτική τους Σημασία /Ναταλία Παπαδημητρίου Εργαστήριο / Εικονογράφηση / Αποστόλης “Κότσιφας” Ιωάννου Εργαστήριο / Spray Art / Δήμητρα Κανταρά Εργαστήριο / Eyes-Eyes Baby / Διονύσης Διγώνης Εργαστήριο / Ψηφιακές Μορφές Τέχνης στην Διαδικασία της Μάθησης και της Δημιουργίας / Λιάπης Βασίλειος (aka Ζαν, J.P. inked) Παιδικά Εργαστήρια / Superhero Armbands / Μαρία Κισκίνη Παιδικό Εργαστήριο / Καλλιγραφία για Μικρά Παιδιά / Νικόλας Κουνινιώτης © LA Comics Festival Ομιλίες – Panels – Παρουσιάσεις Ομιλία / Η Εξέλιξη των Ελληνικών Κόμικς. Από τη <<Βαβέλ>> μέχρι την Σύγχρονη Δυναμική τους Παρουσία / Γεώργιος Σούλτης, Αντώνιος Νικολόπουλος (Soloup), Μέλανδρος Γκανάς Ομιλία / Πολιτικές Συμπτώσεις Σημασίας / Ιορδάνης Στυλίδης Ομιλία / AKIRA: Σημειώσεις και Παρατηρήσεις Πάνω στην Ιστορική Ταινία Ιαπωνικού Animation / Νάσια Στυλίδου Ομιλία / Gutters n’ Singles / Andri J & Μέλανδρος Γκανάς Ομιλία / Project ΙπποΚαμπος / Μέλανδρος Γκανάς, Νάσια Στυλίδου, Θωμάς Κεφαλάς, Αποστόλης Ιωάννου Signing / Ξενάγηση στην Εκθεση << ‘21-’22: Η Ιστορία μέσα από τα Graphic Novels 21 – Η Μάχη της Πλατείας και Αϊβαλί του Soloup>>& Signing από τον Δημιουργό. Παρουσίαση Βιβλίου / Καλλωπίζοντας το Τέρας / Μάρκος Κωστούλης Παρουσίαση Bιβλίου & Signing / Πίσω από τα Σκίτσα στο Graphic Novel του ‘21- H Μάχη της Πλατείας (Εκδόσεις Ίκαρος) / Soloup Παρουσίαση Βιβλίου / Σκοτεινά Παραμύθια / Ζήσης Αποστολίδης Προβολές Προβολές / TAFestival 15+ Προβολές / Loverman Animations / Δημήτρης Αρμενάκης Παιδικές προβολές / TAFestival Events Βαψιματική / Τοιχογραφία στο Ποτάμι / ΕΤουΚρου Βαψιματική / Κάρο & Καρέ / Ilion Afeslari Βαψιματική / Graffiti by Ashos D’signs Βαψιματική / Grafitti by Nick Serman Βαψιματική / Graffiti / Back to Back / Hood Spirit ft Bogs_97 Sketch Event / Υπερήρωες στον Κάμπο / Klimis vs Λευτέρης Γιακουμάκης Skate Event Θεατρική Παράσταση / “Απόδραση αλά Ελληνικά” / Παιδιά ΑΜΕΑ και Φίλοι Live / N’Cheezed Live / ΕτΚ Raps / Κάπα Ξήγα, Right Clique (Tωm Unit & Deltah One), JK One & DJ Wheel M, Andri J Univers, The VoCults, Astos, Jamshot © LA Comics Festival Πηγή
  11. Το «Moon Knight» μας ζητάει να κοιτάξουμε στα μάτια το χάος που κρύβουμε όλοι μέσα μας Η νέα σειρά της Marvel προσεγγίζει το θέμα της ψυχικής υγείας για να αφηγηθεί μια ιστορία χάους, αποδοχής και πάνω απ' όλα συμφιλίωσης με τον ίδιο μας τον εαυτό. Προσοχή: το άρθρο περιέχει spoilers και από τα έξι επεισόδια της σειράς «Moon Knight». Τα τελευταία χρόνια η Marvel, ίσως περισσότερό από κάθε άλλο στούντιο εκεί έξω, προσπαθεί να συμπεριλάβει στις ταινίες και στις σειρές της ομάδες ανθρώπων που σπάνια βλέπουμε να έχουν κάποια αντιπροσώπευση στη βιομηχανία. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά πρόσφατα έχει αρχίσει να αγγίζει και θέματα που όπου ελάχιστες ταινίες και σειρές του είδους των υπερηρωικών ταινιών, και πόσο μάλλον αυτές της Marvel, είχαν παλιότερα την τόλμη να προσεγγίσουν. H αρχή έγινε με το υπέροχο «WandaVision», όπου μίλησε, μέσα από ένα συναισθηματικά φορτισμένο και καθαρτήριο ταξίδι, για τον πόνο που νιώθουμε όταν βιώνουμε τον χαμό ενός δικού μας αγαπημένου προσώπου, αλλά και την κατάθλιψη που έρχεται μέσα από αυτό, και το πόσο επηρεάζουν όλα αυτά τόσο την ζωή μας όσο και εκείνη των γύρων μας. Και μπορεί οι υπόλοιπες σειρές της να ακολούθησαν μια πιο (βαρετά υπερηρωική) πεπατημένη, το τελευταίο πόνημα της Marvel με τίτλο «Moon Knight» έρχεται όχι μόνο για να εισάγει έναν ακόμα καινούργιο χαρακτήρα στον ήδη μακρύ κατάλογο του MCU, αλλά, κυρίως, να τολμήσει να αγγίξει ίσως ένα από τα πιο μεγάλα ταμπού της κοινωνίας: εκείνο της ψυχικής υγείας. Προς τιμή του, το «Moon Knight» αποτελεί μια τολμηρή κίνηση που δεν ακολουθεί την τυπική φόρμουλα υπερήρωων της Marvel, καθώς μοιάζει σαν να βρίσκεται αποκομμένο από το υπόλοιπο MCU. Η σειρά φαίνεται να ξεκινά ήδη από την τελευταία πράξη όπου σιγά σιγά εμείς, μαζί με τον χαρακτήρα του Στίβεν Γκραντ (ο Οσκαρ Αϊζακ στην συναρπαστική του πρώτη στο MCU), προσπαθούμε να γεμίσουμε τα κενά. Μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση σίγουρα, αφήνοντας εκτός τις όποιες περιττές origin μυθολογίες από τις οποίες θέλουν τους νέους χαρακτήρες να περνάνε, σαν κάποιο είδος μύησης, πριν εγκαθιδρύσουν την παρουσία τους στο αντίστοιχο κινηματογραφικό τους σύμπαν, αλλά ταυτόχρονα αποτελεί και μια έξυπνη, και σε στιγμές αρκετά εύστοχη, σεναριακή τροπή για να μιλήσει για κάτι πολύ πιο σοβαρό. Βλέπετε η σειρά εξερευνά το πώς μπορεί να είναι κάποιος υπερήρωας έχοντας διασχιστική διαταραχή ταυτότητας (γνωστή κι ως διαταραχή πολλαπλής προσωπικότητας). Μέσα σε αυτό η σειρά χτίζει, καθ’ όλη την διάρκεια των έξι επεισοδίων της, τον δικό της ρυθμό για τον τρόπο με τον οποίο θέλει να πει την ιστορία της. Μας εισάγει πρώτα στον χαρακτήρα του Γκραντ, έναν χαμηλών τόνων υπάλληλο του Βρετανικού Μουσείου, ο οποίος έχει τεράστιο πάθος με την αιγυπτιολογία. Όμως δεν αργεί να μας γνωρίσει, λίγο πριν τελειώσει το πρώτο επεισόδιο, και μια νέα προσωπικότητα, εκείνη του Μαρκ Σπέκτορ, ο οποίος παρουσιάζεται ως πρώην μισθοφόρος και φαίνεται πως ζει στο μυαλό του Γκραντ, χωρίς να γνωρίζουμε ακριβώς ποια ήταν εκείνη η προσωπικότητα που δημιούργησε την άλλη, μεταμορφώνοντάς τον έτσι στον υπερήρωα Moon Knight. Στην αρχή ο Στίβεν και ο Μαρκ είναι δυο προσωπικότητες οι οποίες δεν τα πάνε καθόλου καλά και δυσκολεύονται να συνυπάρξουν στο ίδιο σώμα, καθώς όταν ο ένας κυριαρχεί ο άλλος προσπαθεί να τον ανατρέψει. Η συνδι-αλλαγή μεταξύ αυτών των δύο χαρακτήρων γινόταν αντιληπτή στην αρχή με κάποια black outs, όπου τη μια στιγμή ο Στίβεν μπορεί να βρισκόταν στο σπίτι του και την επόμενη σε ένα χωρίο κάπου στην Ελβετία ή τη μια να απειλείται από κάποιους κακούς και την επόμενη όλοι να βρίσκονται αναίσθητοι (ή νεκροί) γύρω του. Προσθέστε και το γεγονός πως και οι δύο ήρωες επιλέχθηκαν από έναν αρχαίο Αιγύπτιο θεό, τον Κονσού, τον θεό του φεγγαριού, λόγω αυτής της διαταραχής, ως το άβατάρ του στην Γη για να αποδώσουν την δική του εκδοχή δικαιοσύνης στους κακούς και σχεδόν ολόκληρο το Αιγυπτιακό Πάνθεον, με τη θεά Αμμούτ (ή Αμμιτ) και τον κακό απόστολό της, και αρχηγό της αίρεσης, Αρθουρ Χάροου (ένας εξίσου απολαυστικός Ιθαν Χοκ) να αποτελούν τους κύριους ανταγωνιστές, για να συμπληρωθεί έτσι κάπως η Marvelική αυτή συνταγή. Tα πράγματα αρχίζουν να παίρνουν μια διαφορετική τροπή από τα μέσα του τέταρτου επεισοδίου και μετά, όπου ο Χάροου σκοτώνει τον Στίβεν/Μαρκ και ο ίδιος περνάει από ένα είδος καθαρτήριου, το οποίο παρουσιάζεται μέσα από μια σουρεαλιστική σκηνή ενός ψυχιατρικού νοσοκομείου, με τον Στίβεν να έχει διαχωριστεί από τον Μαρκ και να τον ψάχνει μέσα στα διάφορα δωμάτια όπου, όταν επιτέλους συναντιούνται, πρέπει να περάσουν από τον ποταμό Ντουάτ και να βρουν έναν τρόπο να ισορροπήσουν την ζυγαριά με τις καρδιές τους για να φτάσουν στις Πύλες του Όσιρι. Αυτό το σημείο είναι και που αποτελεί τον καταλύτη για την βαθιά εσωτερική κάθαρση του ήρωα. Ξεκινά ένα ταξίδι στο παρελθόν για να μας δείξει την τραυματική εμπειρία που πέρασε ο Μαρκ σαν παιδί, χάνοντας τον αδερφό του, με τη μητέρα του να τον κατηγορεί για τον θάνατό του, δημιουργώντας την προσωπικότητα του Στίβεν για να μπορέσει να προστατεύσει τον εαυτό του από την κακοποίηση της μητέρας του αλλά και από την ανικανότητα του πατέρα του στο να τον προστατεύσει από αυτήν. Σίγουρα δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε μια σειρά να παίζει οπτικά και με τις έννοιες της πραγματικότητας, των ονείρων και των κόσμων που δημιουργεί το μυαλό μας για να μας προστατεύσει από το κακό (βλέπε και το «Legion» του Νόα Χόλεϊ), αλλά εδώ ο showrunner της, Μοχάμεντ Ντιάμπ παίζει με λεπτές ισορροπίες όπου όμως δεν αφήνει τα όποια κλισέ να υπερκαλύψουν την οποία δραματική βαρύτητα έχουν οι συγκεκριμένες σκηνές. To ταξίδι τους είναι σκληρό και σε στιγμές αβάσταχτο και για τους δυο – ο Μαρκ δεν ήθελε να βιώσει ξανά το δράμα αυτό και ο Στίβεν δεν χαίρεται καθόλου όταν μαθαίνει πως ήταν απλά μια δημιουργία της φαντασίας, αλλά είναι εκείνη την στιγμή που αρχίζει η διαδικασία της επούλωσης. Η στιγμή που και οι δυο αποδέχονται τα καλά, αλλά κυρίως τα ελαττώματά, ο ένας του άλλου, ανοίγοντας τις καρδιές τους και μιλώντας για το ό,τι τους βαραίνει. Είναι η στιγμή - σημαντική για τις ζωές όλων μας - που αρχίζεις να συμφιλιώνεσαι με το παρελθόν σου, αλλά κυρίως με τον ίδιο σου τον εαυτό, που μαθαίνεις να μην τον κατηγορείς και να αρχίζεις να τον αγαπάς. Εσύ είσαι το πραγματικό φως που θα σώσει τον εαυτό από οποιαδήποτε ψυχολογική καταδίκη τον έχεις καταδικάσει. Η στιγμή που οι δύο ήρωες μαθαίνουν να συνυπάρχουν βρισκόμαστε μπροστά σε μια από τις πιο όμορφες και συγκινητικές στιγμές του MCU. Ο Οσκαρ Αϊζακ εδώ έχει μια αρκετά δύσκολη, αλλά ταυτόχρονα ενδιαφέρουσα, πρόκληση: υποδύεται δυο διαφορετικούς αλλά επίσης τόσο ίδιους χαρακτήρες οι οποίοι έρχονται αντιμέτωποι με το κοινό τους παρελθόν. Η εξαιρετική, άλλοτε συγκινητική και άλλοτε άγρια, ερμηνεία του (η οποία, αν θέλετε τη γνώμη μας, σίγουρα θα είναι υποψήφια στα φετινά Emmy ή/και στις Χρυσές Σφαίρες αργότερα) φαίνεται να αποτελεί και το θεμέλιο της σειράς, με τον ίδιο να παραμένει πιστός και αληθινός σε κάθε στιγμή της. Το «Moon Knight» είναι και φυσικά μια αρκετά θεαματική σειρά με εντυπωσιακές μάχες - θυμίζει σε στιγμές κάτι από «Ιντιάνα Τζόουνς» και τη «Μούμια» του Στίβεν Σόμερς - γεμάτες από CGI χαρακτήρες και τέρατα (εξάλλου μην ξεχνάμε πως ακόμα μιλάμε για μια σειρά της Marvel). Πριν και μετά από την ψυχαγωγική της αξία, κάνει εξαιρετική δουλειά, δίνοντας θετικό πρόσημο και αντιμετωπίζοντας με ευαισθησία ένα τόσο σημαντικό ζήτημα, εκείνο της ψυχικής υγείας. Κάτι που, υπερήρωας ή μη, έχεις την ανάγκη να δεις και να ακούσεις. Πηγή
  12. Δεν είναι ξαδέρφια, ετεροθαλή αδέρφια είναι.
  13. Μίκυ Μάους: Πώς έσωσε τον Γουόλτ Ντίσνεϊ και ποιος θέλει σήμερα να τον κλέψει φωτ.: Shutterstock 15 Μαΐου 1928 Ο Μίκυ Μάους κάνει το ντεμπούτο του στο Χόλιγουντ. Σε ένα καρτούν εμπνευσμένο από την ηρωική σόλο πτήση με την οποία ο Τσαρλς Λίντμπεργκ διέσχισε τον Ατλαντικό, το Plane Crazy, παρουσιάζεται με τη μορφή μιας δοκιμαστικής προβολής. Όμως η ταινία δεν καταφέρνει να εξασφαλίσει διανομή. Η δεύτερη ταινία του Μίκυ Μάους έχει την ίδια τύχη. Ένας διανομέας είπε τότε στον Γουόλτ Ντίσνεϊ «δεν σε ξέρουν και δεν ξέρουν το ποντίκι σου». Όμως η τρίτη προσπάθεια πέτυχε, καθώς η ταινία Steamboat Willie έκανε πρεμιέρα στο Colony Theatre της Νέας Υόρκης στις 18 Νοεμβρίου του 1928, την ημέρα που γιορτάζονται έως και σήμερα τα γενέθλια του Μίκυ Μάους. «Ξεπετάχθηκε από το μυαλό μου σε ένα μπλοκ πριν από 20 χρόνια σε ένα ταξίδι με το τρένο από το Μανχάταν στο Χόλιγουντ, σε μία εποχή που η επιχειρηματική τύχη η δική μου και του αδερφού μου βρισκόταν στο χειρότερο σημείο της και η καταστροφή έμοιαζε να μας περιμένει στη γωνία», θα έγραφε το 1949 ο Γουόλτ Ντίσνεϊ. Ο Γουόλτ Ντίσνεϊ. (φωτ.: AP) Ποια ήταν αυτή η καταστροφή; Ο ανταγωνιστής του Τσάρλι Μιντζ του είχε κλέψει τον επιτυχημένο ήρωα καρτούν Όσγουαλντ το Τυχερό Κουνέλι αλλά και τους περισσότερους από τους καλλιτέχνες της Walt Disney Studios. Με τη γέννηση του Μίκυ Μάους, η επιχείρηση σώθηκε. Το διασημότερο ποντίκι όλων των εποχών εμφανίστηκε σε περισσότερες από 130 ταινίες, μεταξύ των οποίων και η θρυλική Fantasia του 1940. Και βέβαια, σε άπειρα επεισόδια σειρών και βιβλία κόμικ. Δέκα καρτούν του Μίκυ Μάους προτάθηκαν για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων Μικρής Διάρκειας. Το Lend a Paw κέρδισε το χρυσό αγαλματάκι το 1941. Το 1978, ο Μίκυ έγινε ο πρώτος ήρωας καρτούν με το δικό του αστέρι στο Hollywood Walk of Fame. φωτ.: AP Σήμερα, η Walt Disney αντιμετωπίζει και πάλι μία καταστροφή. Το 2024, η προστασία των δικαιωμάτων του Μίκυ Μάους λήγει, κάτι που σημαίνει ότι εκείνη η πρώτη εκδοχή του ήρωα από το Steamboat Willie θα είναι ελεύθερη για να τη χρησιμοποιήσει κάθε καλλιτέχνης και δημιουργός στα έργα του. Μία ομάδα Ρεπουμπλικάνων βουλευτών έχει ορκιστεί να μπλοκάρει κάθε προσπάθεια για επέκταση της προστασίας αυτή, η οποία έχει επιμηκυνθεί ήδη δύο φορές από το 1984, όταν έληγε αρχικά. Πώς, όμως, βρέθηκε ο Μίκυ Μάους στο επίκεντρο ενός πολιτικού πολέμου; Η Disney θεωρείται από τους συντηρητικούς στις ΗΠΑ σαν μια ισχυρή δύναμη που πολιτισμού που στηρίζει την προοδευτική ατζέντα. Πολλοί λένε, βέβαια, ότι ο Μίκυ Μάους δεν είναι τόσο σημαντικός σήμερα όσο ήταν πριν από 50 χρόνια, καθώς έχει ξεπεραστεί από άλλους ήρωες. φωτ.: AP Αν χάσει τα δικαιώματα εκείνου του πρώτου Μίκυ (οι μεταγενέστερες μορφές του προστατεύονται ακόμα), τι θα απογίνει η Disney; Η εταιρεία έκανε τζίρο 5,2 δισ. δολαρίων πέρυσι από συμφωνίες licensing για εμπορεύματα και λιανικές πωλήσεις. Όμως οι αναλυτές δεν ξέρουν για πόσα από αυτά τα χρήματα ευθύνεται το ποντίκι. Το σίγουρο είναι ότι ο Μίκυ Μάους είναι ένα πανίσχυρο σύμβολο. Στα 80α γενέθλια του Μίκυ, το 2008, το περιοδικό Time τον ανακήρυξε ως έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους χαρακτήρες στον κόσμο, συγκρίνοντάς τον ακόμα και με τον Άγιο Βασίλη. Σύμφωνα με στοιχεία της Disney, το 98% των παιδιών ηλικίας από 3 έως 11 ετών σε όλο τον κόσμο γνωρίζουν τον Μίκυ Μάους. moneyreview.gr Πηγή
  14. Ο Soloup μιλάει για τη νέα επετειακή έκδοση του «Άϊβαλί» – το βραβευμένο graphic novel για τη Μικρασιατική Καταστροφή «Πατρίδα είναι οι παιδικές μας μνήμες. Μυρουδιές, γεύσεις, επέτειοι και γιορτές, ανέκδοτα και παιχνίδια με φίλους, οι πρώτοι μας έρωτες. Η πατρίδα είναι κάτι που αγαπάμε γιατί είμαστε εμείς» Κείμενο: Πέπη Νικολοπούλου Μια σύγχρονη ιστορία για έναν Έλληνα που παίρνει το πλοίο από τη Μυτιλήνη για το Άϊβαλί με πλούσιες διηγήσεις από το παρελθόν, μνήμες, αναμνήσεις νοσταλγικές και άλλες σπαρακτικές, που συνθέτουν ένα μοναδικό μωσαϊκό αφήγησης που εύκολα δεν προσπερνάς. Δύο αδελφές στεριές που τόσα ανάμεσά τους να τους χωρίζουν και άλλα τόσα να γίνονται ένα κοινό πεπρωμένο. Εκεί στα υδάτινα σύνορα, ανάμεσα στη Λέσβο και το Άϊβαλί θα συναντηθούν με μαεστρία από το πενάκι του Soloúp τέσσερις διαφορετικές ιστορίες. Τέσσερις Αιβαλιώτες διηγούνται, τρεις Έλληνες και ένας Τούρκος: Φώτης Κόντογλου, Ηλίας Βενέζης, Αγάπη-Βενέζη-Μολυβιάτη και Αχμέτ Γιορουλμάζ. Άνθρωποι που έζησαν την κόλαση και τον παράδεισο μαζί στο πανέμορφο Μοσχονήσι και στις Κυδωνιές, στην Cunda και στο Ayvalik. «Τέτοια ευφροσύνη αισθάνεται ο άνθρωπος που μπαίνει σε τούτο το μέρος, ώστε αν πει πως ο Παράδεισος δε θα’ ναι ομορφότερος, δε λέγει κανένα ψέμα». Φώτης Κόντογλου Με ζωντάνια, ευαισθησία, και μια βαθιά προσωπική βουτιά στο υποσυνείδητο ο Soloúp παραδίδει ένα επικό graphic novel, το «Άϊβαλί», μια σπουδαία, πολυεπίπεδη ιστορία που όσο και αν φαντάζει περίπλοκη, οι απλές εικόνες του ταλαντούχου Soloup καταφέρνουν να την ξεδιπλώσουν και να μας την παραδώσουν προς απόλαυση. Οι φιγούρες του Soloúp συναντούν τις μαρτυρίες ανθρώπων που έζησαν εκείνες τις άλλοτε ξέγνοιαστες και άλλοτε σπαρακτικές ημέρες μέσα από ένα ταξίδι που ξεκίνησε το 2011, μια πρώτη έκδοση με περισσότερα από 5.000 αντίτυπα, μια μεγάλη έκθεση στο Μουσείο Μπενάκη το 2015, μεταφράσεις στην τουρκική γλώσσα, ταξίδια στην Αμερική και σε ολόκληρο τον κόσμο για να συναντήσουν και να μιλήσουν με τους απογόνους των τότε ξεριζωμένων, με όσους άκουσαν την ιστορία άλλοτε σαν παραμύθι λίγο πριν τον ύπνο και άλλοτε στα ψιθυριστά σαν εφιάλτης, διάβασαν και μελέτησαν εκείνη τη σκοτεινή περίοδο και σήμερα, επανεκδίδεται σε μια επετειακή, επαυξημένη έκδοση. Ο Soloúp με αυτό το βιβλίο αφηγείται όχι μία αλλά πολλές ιστορίες, ξεδιπλώνοντας το αόρατο νήμα που δένει τις ζωές των ανθρώπων. Μία εξαίρετη σύνθεση λόγου και εικόνας, που μας μεταφέρει το αφήγημα της Μικρασιατικής Καταστροφής ενώ ταυτόχρονα, καταφέρνει να γεφυρώσει το τότε με το τώρα, το παρελθόν με το παρόν, και να διανοίξει δρόμους εξοικείωσης της νέας γενιάς με ιστορικά γεγονότα αλλά και σημαντικές ελληνικές φυσιογνωμίες της ελληνικής παράδοσης και λογοτεχνίας με ζωντανό και παραστατικό τρόπο Ένα βιβλίο που δεν αφήνει κανέναν ασυγκίνητο. Και με αφορμή την νέα επετειακή έκδοση του βιβλίου Άϊβαλί που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κέδρος, με εισαγωγικό σημείωμα από τον Bruce Clark, συγγραφέα του βιβλίου Δύο φορές ξένος μιλήσαμε μαζί του. Γνωρίζω ότι έχετε καταγωγή από τη Μικρασία. Ήταν αυτός ο λόγος, το κίνητρο για να δημιουργήσετε αυτό το έργο; Και οι δυο παππούδες και οι δυο γιαγιάδες μου γεννήθηκαν στη Μικρασία. Σίγουρα λοιπόν συνέβαλε καθοριστικά η καταγωγή μου. Αλλά δεν ήταν αυτό το αρχικό κίνητρο. Η απαρχή της δημιουργίας του graphic novel υπήρξε ένα πραγματικό μονοήμερο ταξίδι στο Αϊβαλί. Η έκπληξη και το σοκ που ένιωσα όταν βρέθηκα εκεί, μπροστά σ’ αυτά τα πανέμορφα σπίτια με τα σαχνισιά που έχτισαν οι Έλληνες πριν το ’22 και που τα κατοίκησαν στη συνέχεια Τουρκοκρητικοί με την ανταλλαγή των πληθυσμών σύμφωνα με τη συνθήκη της Λοζάνης. Σπίτια που στέγασαν έτσι, από τα καπρίτσια της ιστορίας αλλά και τις σκληρές επιλογές της πολιτικής, των στρατηγών και της διπλωματίας, δυο πολιτισμούς και δυο θρησκείες, ερήμην της θέλησης των απλών ανθρώπων που έζησαν σε αυτά. Οι σκέψεις για τον πόνο των ανθρώπων που κρύβουν αυτά τα σπίτια ήταν το αρχικό κίνητρο. Στη συνέχεια βέβαια, καθώς προχωρούσα στη γραφή του σεναρίου, με επισκέπτονταν όλο και πιο συχνά οι αφηγήσεις της γιαγιάς μου της Μαρίας για την καταστροφή και την προσωπική της ιστορία στο λιμάνι της Σμύρνης. Και κοντά στις ιστορίες της γιαγιάς, άρχισαν ν’ ανασύρονται σιγά σιγά και άλλες παιδικές μνήμες από τις μικρασιάτικες συνήθειες της οικογένειας, τις κουβέντες των μεγάλων για τις ρίζες μας, τις γεύσεις και τις μυρουδιές απ’ τις σμυρναίικες συνταγές. Εκτός από το ιστορικό πλαίσιο υπάρχει έντονο το προσωπικό στοιχείο. Πού βρίσκονται τα όρια ανάμεσα στην ιστορία και την προσωπική «κατάθεση»; Τα όρια όπως σας τα περιέγραψα, είναι αρκετά ασαφή. Η Ιστορία που διαβάζουμε στα βιβλία και οι μικρο-ιστορίες που άκουγα κυρίως από τις γιαγιάδες μου, στο μυαλό μου αναγκαστικά έγιναν ένα. Η μεγάλη Ιστορία του ’22 δηλαδή που έχουμε όλοι κατά νου, με τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες της Σμύρνης που καίγεται, τη συνθήκη της Λοζάνης, φορτίστηκε και χρωματίστηκε απ’ τις αφηγήσεις των δικών μου. Στο graphic novel «Άϊβαλί» όταν κυκλοφόρησε το 2014 από τις εκδόσεις Κέδρος, εμφανίζονταν έτσι και οι δυο πτυχές της Ιστορίας. Η μεγάλη, των βιβλίων και της έρευνας, και η μικρή, των καθημερινών ανθρώπων και των προσωπικών βιωμάτων τους. Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, μόνο τυχαία δεν ήταν η επιλογή των αποσπασμάτων που ενσωματώθηκαν στο graphic novel και που προέρχονται από λογοτεχνικά κείμενα των Φώτη Κόντογλου, Ηλία Βενέζη, Αγάπης Βενέζη-Μολυβιάτη και Αχμέτ Γιορουλμάζ. Όλες οι εμβόλιμες ιστορίες έχουν ακριβώς αυτό το στοιχείο της προσωπικής ιστορίας, της υποκειμενικής ματιάς και της μαρτυρίας. Δεν σταματά όμως εκεί το «Αϊβαλί», δηλαδή στο μεγάλο ιστορικό πλαίσιο από τη μια και το συναίσθημα των μαρτυριών από την άλλη. Υπάρχει ανάμεσα σε αυτά και μια ευρύτερη πολιτική διερώτηση. Μια προσπάθεια αναζήτησης απαντήσεων σε θεμελιώδη ερωτήματα που γέννησε εκείνος ο πόλεμος για τη μισαλλοδοξία, τον φανατισμό, το μίσος αλλά και τη συνύπαρξη, την αλληλεγγύη. Ερωτήματα που δυστυχώς παραμένουν επίκαιρα. Γνωρίζω από όλα όσα διάβασα την πολύχρονη και κοπιαστική έρευνα που έχετε κάνει προκειμένου να δημιουργήσετε αυτό το επικό για μένα graphic novel. Ποια η πρωταρχική και ίσως σιωπηρή κινητήριος δύναμή σας που ακόμα και στα δύσκολα δεν σας επέτρεπε να σταματήσετε; Σας ανέφερα ήδη την πρώτη μου εμπειρία στο σημερινό Αϊβαλί. Τα ελληνικά σπίτια που κατοικούνται σήμερα από απογόνους ανταλλαγμένων Τουρκοκρητικών, η κρητική λαλιά και οι μαντινάδες που την ακούς ακόμα και σήμερα στο Μοσχονήσι, τα αναγνώσματα απ’ το «Αϊβαλί η πατρίδα μου» του Κόντογλου που είχα μαζί μου στο ταξίδι, οι μνήμες απ’ τις αφηγήσεις των γιαγιάδων μου… Όλα αυτά μαζί ήταν ένα πολύ δυνατό κοκτέιλ που με ωθούσε να φαντάζομαι -σχεδόν μεταφυσικά- ανθρώπους να τρέχουν με απόγνωση στα σοκάκια του Αϊβαλιού για να σωθούν και στη συνέχεια να βιώνουν την απώλεια και τον ευτελισμό που βιώνουν οι πρόσφυγες κάθε θρησκείας και κάθε ράτσας. Ένας ευτελισμός που σαν ηφαίστειο εν υπνώσει, μπορεί να ενεργοποιηθεί ανά πάσα στιγμή, όπως συμβαίνει δυστυχώς με τις προσφυγικές ροές στη Μεσόγειο προερχόμενες από την Ασία και την Αφρική αλλά και σήμερα στην Ουκρανία. Ο ευτελισμός, η μισαλλοδοξία, ο πόλεμος δεν είναι δυστυχώς ποτέ μακριά. Για ένα μήνα λοιπόν μετά το μονοήμερο ταξίδι μου, δεν μπορούσα να ηρεμήσω. Και γέμιζε θυμάμαι το κομοδίνο μου από βιβλία σχετικά και σημειώσεις, μέχρι που πήρα τελικά την απόφαση ν’ ασχοληθώ πιο συγκροτημένα με όλα αυτά, φτιάχνοντας το «Άϊβαλί». Μιλήστε μας λίγο για το εύρημα τις συνομιλίας, του διαλόγου με κείμενα του Κόντογλου, του Βενέζη και του Γιορουλμάζ. Φόρος τιμής ή εύρημα για μια ολοκληρωμένη λογοτεχνική και ιστορική αποτύπωση; Οδηγήθηκα στους τέσσερις συγγραφείς του βιβλίου μετά από πολλά διαβάσματα. Δοκίμια, για την ιστορία, μελέτες, μαρτυρίες, λογοτεχνικά βιβλία που μιλούσαν για την καταστροφή, την προσφυγιά και την ανταλλαγή των πληθυσμών, τόσο από την πλευρά των Ελλήνων όσο και των Τούρκων. Με ενδιέφερε να εντάξω τις προσωπικές τραγικές εμπειρίες των ανθρώπων που έζησαν αυτόν τον όλεθρο. Όμως αντί για τη Σωτηρίου, τον Δούκα, τον Πολίτη ή όποιον άλλο συγγραφέα, επέλεξα κάποιους που έζησαν κι έγραψαν για το Αϊβαλί/ Αϊβαλίκ και από τις δυο πλευρές. Κάπως έτσι έφτασα να συμπεριλάβω τα συγκεκριμένα κείμενα. Και στη συνέχεια προσπάθησα να μπουν σε σειρά με τέτοιο τρόπο – σαν σε πρελούδιο και τρίφωνη φούγκα- ώστε η μια ιστορία να συνδιαλέγεται με την άλλη διαμορφώνοντας μια νέα, σύγχρονη αφήγηση. Τι αλήθεια σημαίνει για εσάς η έννοια «πατρίδα»; Πατρίδα είναι οι παιδικές μας μνήμες. Οι σκέψεις και τα συναισθήματα που μας συνδέουν με γονείς, παππούδες και γιαγιάδες. Ιστορίες του τόπου που γεννηθήκαμε. Μυρουδιές, γεύσεις, επέτειοι και γιορτές, ανέκδοτα και παιχνίδια με φίλους, οι πρώτοι μας έρωτες. Η πατρίδα είναι κάτι που αγαπάμε γιατί είμαστε εμείς. Η γλώσσα και ο πολιτισμός μας. Όμως όλοι οι άνθρωποι έχουν πατρίδα, δεν πρέπει να το ξεχνάμε αυτό. Δεν έχουμε εμείς μόνο την «καλύτερη πατρίδα». Όλοι οι άνθρωποι βιώνουν την πατρίδα τους ως την «καλύτερη» γιατί είναι ο τρόπος που αισθάνονται και σκέφτονται. Είναι το σπίτι τους. Πρέπει λοιπόν να σεβόμαστε και την αγάπη των «άλλων» για την δική τους πατρίδα. Όπως κάνουμε δηλαδή όταν βρεθούμε σε μια ξένη χώρα ως τουρίστες και χαιρόμαστε με τα επιτεύγματά της, με τις μαγειρικές, τα αξιοθέατα και τα μουσεία της. Κάθε λαός είναι προικισμένος. Αν αγαπάμε λοιπόν την πατρίδα μας, πρέπει να δεχόμαστε ως αυτονόητη την ανάγκη όλων των λαών, όποιοι και αν είναι αυτοί, να μπορούν να κάνουν το ίδιο με τη δική τους. Αυτή η αγάπη όλων για τις δικές τους μνήμες, γλώσσα, συνήθειες είναι κάτι που θα πρέπει να μας συνδέει, όχι να μας χωρίζει. Δεν θα έπρεπε να χωράει η μισαλλοδοξία ή ο θρησκευτικός φανατισμός σε αυτά τα πράγματα. «Μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις», θα γράψει ο Μπρους Κλαρκ για εσάς στον πρόλογο του βιβλίου. Ποια κατά τη γνώμη σας η ιδιότητα της εικόνας που την καθιστά πιο ισχυρή σε νοήματα από τις λέξεις; Σίγουρα η εικόνα είναι μια άλλη παράλληλη και ίσως πιο πλούσια γλώσσα συνειρμών και σημαινομένων. Στον τρόπο που στήνω τις ιστορίες μου, προσπαθώ πολύ συνειδητά να δοκιμάζω και να πειραματίζομαι συνδυάζοντας τα κείμενα με συγκεκριμένες εικόνες. Μια κατάλληλη τέτοια σύνθετη αφήγηση, μπορεί να λειτουργεί πολλαπλασιαστικά για τις σκέψεις και τα συναισθήματα που φτάνουν στον αναγνώστη, διαμορφώνοντας κάτι πολύ περισσότερο από το απλό άθροισμα των δύο γλωσσών. Κάθε φορά που διαβάζω ένα κόμικ που καταπιάνεται με μια ιστορική αλήθεια, σκέφτομαι πόσο πραγματικά υπέροχο θα ήταν να διδασκόμασταν την ιστορία ως παιδιά μέσα από graphic novels. Ποια η γνώμη σας; Θα ήταν αποτελεσματικό πιστεύτε κάτι τέτοιο; Ξέρετε από πόσους εκπαιδευτικούς έχω ακούσει αυτό το πράγμα, με αφορμή τόσο το «21- Η μάχη της πλατείας» των εκδόσεων Ίκαρος- ένα graphic novel που μιλάει με μια άλλη γλώσσα για την Επανάσταση του 1821- αλλά και για το «Άϊβαλί»; Το να διδάσκονται δηλαδή αυτά τα βιβλία βοηθητικά στις αίθουσες του γυμνασίου και του λυκείου. Το έχω δει και στην πράξη σε πάρα πολλά σχολεία αλλά και πανεπιστήμια που κατά καιρούς με καλούν για παρουσιάσεις και διαλέξεις. Το πώς δηλαδή αντιδρούν οι νέοι άνθρωποι και πώς πιάνουν το νήμα της επικοινωνίας μέσω της συζήτησης και των συναισθημάτων που γενούν οι εικόνες. Σχεδόν από την εμφάνισή τους στα τέλη του προπερασμένου αιώνα, τα κόμικς συνδέθηκαν και με ένα νεανικό κοινό, βέβαια κάποιες φορές τότε και με αρνητική χροιά. Όμως στις μέρες μας που υπάρχει σημαντική άνθηση του μέσου και εκδίδονται διαρκώς νέες δουλειές, τα κόμικς και ειδικότερα η φόρμα των graphic novels όχι μόνο έχουν απενοχοποιηθεί από τους ενήλικες αλλά γίνονται και γέφυρα επικοινωνίας με τις νεότερες γενιές. Ανάμεσα δηλαδή σε εκπαιδευτικούς και σπουδαστές αλλά και ανάμεσα σε γονείς και παιδιά. Εισαγωγικό σημείωμα: Bruce Clark Γραμματοσειρά του σύγχρονου αφηγητή και τίτλοι των κεφαλαίων στο βυζαντινότροπο ύφος του Κόντογλου: Παυλίνα Καλλίδου Προσαρμογή διαλόγων στην κρητική λαλιά: Κωστής Κεφαλάκης Φιλική συμμετοχή στο γλωσσάρι: Νίκος Πλατής Βραβείο: Βραβείο «COUP DE COEUR» των Γιατρών Χωρίς Σύνορα στη Γαλλία Ελληνικά Βραβεία Κόμικς 2015 – Βραβείο καλύτερου Κόμικ – Βραβείο καλύτερου Σεναρίου Πηγή
×
×
  • Create New...