Jump to content

leonidio

Founders/Moderator
  • Posts

    1,534
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    53

leonidio last won the day on August 21

leonidio had the most liked content!

Reputation

8,522 Excellent

4 Followers

Recent Profile Visitors

2,687 profile views
  1. Την είδα κι εγώ την Κυριακή και μου άρεσε πολύ. Πιστή στο πνεύμα του βιβλίου (το οποίο, σε αντίθεση με κάποιους άλλους εδώ μέσα, το έχω διαβάσει ολόκληρο ), χωρίς όμως περιττές και κουραστικές λεπτομέρειες, δεν δίνει όλες τις πληροφορίες από την αρχή στο πιάτο, αλλά αντίθετα προσπαθεί να εισαγάγει τους θεατές σταδιακά στον κόσμο, τον οποίον χτίζει, και ο οποίος είναι πολύ επιτυχημένος και οπτικά εντυπωσιακότατος. Εκπληκτική δουλειά σε όλους τους τεχνικούς τομείς (με μάγεψε η μουσική του Χαντς Τσίμερ), εξαιρετικές ερμηνείες, αν κι εμένα ο Τιμοτέ Σαλαμέ μου φάνηκε λίγο υποτονικός και πιστεύω, ότι σε αυτόν τον τομέα έκλεψε την παράσταση η Ρεμπέκα Φέργκιουσον, αλλά, εντάξει, γούστα είναι αυτά ) και το κυριότερο, όπως έγραψε και η @kabuki, εξαιρετικιή σκηνοθεσία με όραμα. Ελπίζω, ότι και το δεύτερο μέρος θα φανεί αντάξιο και γιατί όχι ανώτερο των προσδοκιών μας.
  2. Ποιος Μπάτμαν ήταν ο καλύτερος; Μια αναδρομή στην ιστορία του δημοφιλούς ήρωα, με αφορμή την επανεκκίνηση του franchise, με τον Ρόμπερτ Πάτινσον στον ρόλο του Σκοτεινού Ιππότη, αλλά και την επιστροφή του Μάικλ Κίτον. Γιάννης Δαββέτας* Επιτέλους, το τρέιλερ για την νέα ταινία του Batman έκανε την εμφάνισή του στις οθόνες μας και θέλουμε κι άλλο. Reboot για το πολυαγαπημένο franchise, με την υπογραφή του Mat Reeves. Reboot, με λίγα λόγια όμως, και για τον χαρακτήρα του Batman, κάτι που βέβαια έχουμε αν μη τι άλλο συνηθίσει. Παράλληλα, ο Batman του Michael Keaton αναμένεται να κάνει την εμφάνισή του στην ταινία Flash παρέα με τον Batman του Ben Affleck. Μπερδεύτηκες το ξέρω. Αναμένοντας λοιπόν για την τελευταία βερσιόν του Batman μέσω του Robert Pattinson αλλά και για να επανασυστηθούμε με αυτήν του Keaton, είναι μια καλή ευκαιρία να θυμηθούμε ποιος ήταν και ποιος έγινε ο άνθρωπος-νυχτερίδα. Όλοι μας ξέρουμε λίγο-πολύ ποιος είναι ο Batman. Τον λένε Bruce Wayne, έχει φράγκα, πολλά φράγκα, γυναίκες, αμάξια, επιχειρήσεις και ό,τι μπορεί να δέσει με το στερεότυπο του ατάσθαλου playboy που έτυχε να είναι από τζάκι, στη δική του περίπτωση, χρυσό. Έτσι τουλάχιστον δείχνει όσο δεν φοράει τη μάσκα. Γιατί άπαξ κι η μάσκα φορεθεί ο Bruce Wayne πάει για ύπνο και αναλαμβάνει ο Batman, o Σκοτεινός Ιππότης (Dark Knight) ή αλλιώς ο Σπουδαιότερος Ντετέκτιβ του Κόσμου (World's Greatest Detective) ή ακόμα ο Σταυροφόρος με την Κάπα (Caped Crusader). Πολλά τα nicknames, πολλές όμως και οι ταυτότητές του. Γιατί πώς αλλιώς θα καθηλώνεις το κοινό σου για 82 χρόνια. Όπως είπε κι ο Δαρβίνος, «δεν επιβιώνει ο πιο δυνατός ή ο πιο έξυπνος αλλά αυτός που προσαρμόζεται καλύτερα στις αλλαγές». Γι' αυτό ας το πάρουμε από την αρχή. Δεν υπάρχει ένας και σωστός Batman, αλλά ο καθένας κρύβει τη δική του βερσιόν μέσα του. Αυτό είναι εξάλλου και το νόημα ενός ήρωα. 1939, ΝEA YΟΡΚΗ. 10 χρόνια μετά την πτώση του χρηματιστηρίου και την οικονομική ύφεση που ακολούθησε, οι Αμερικάνοι αναζητούν ήρωες. Όχι όμως ήρωες απλούς, αλλά ήρωες που μπορούν να διορθώσουν τα χειρότερα κακά του κόσμου σε λίγες μόνο σελίδες. Έναν χρόνο πριν είχε κάνει την εμφάνιση του ο πρώτος τέτοιος ήρωας, ο Superman. Το κοινό διψούσε όμως, ήθελε κι άλλους υπερήρωες. Κάπως έτσι, μια ωραία μέρα, ο Bob κάλεσε τον Bill και του είπε: «Έχω έναν καινούριο χαρακτήρα τον Bat-Man και έχω κάνει κάποια πρόχειρα σκετσάκια, θες να έρθεις να τα δεις;». Κι ο Bill πήγε. Το δίδυμο Bob Kane και Bill Finger που υπογράφουν τον Batman μέχρι και σήμερα είχε γεννηθεί. Ο Bob Kane. Η πρώτη εκδοχή του Batman, όπως τον σχεδίασε ο Bob Kane. Στα πρώτα του σχέδια, ο Kane, αντλώντας έμπνευση από ταινίες όπως το Mark of Zorro (1920) και το Bat Whispers (1930), εικονογράφησε έναν Batman που έμοιαζε περισσότερο στον Superman με μάσκα του Ζορό και φτερά νυχτερίδας. Η συνδρομή του Finger όμως οδήγησε στη δημιουργία του ήρωα όπως περίπου τον ξέρουμε όλοι. Στο πρότυπο του τότε διάσημου ήρωα The Phantom (τον οποίο ερμήνευσε στη μεγάλη οθόνη ο δικός μας Billy Zane το μακρινό 1996) το κόκκινο χρώμα έδωσε τη θέση του στο μαύρο και το γκρι, τα φτερά έγιναν κάπα, και του πρόσθεσαν και γάντια για να μην αφήνει δαχτυλικά αποτυπώματα. Έξυπνο. Έμενε μόνο να τον βαφτίσουν, γιατί η ταυτότητα δεν μπορούσε προφανώς να γράφει Batman. Ο Finger, εμπνεύστηκε από τον Σκωτσέζο ήρωα Robert the Bruce (αν σου θυμίζει κάτι, είναι αυτός που πρόδωσε τον William Wallace στο Braveheart) και από τον Mad Anthony Wayne, έναν στρατηγό που έμεινε στην ιστορία του για τη γενναιότητα του και την ικανότητα του να κερδίζει σε δύσκολες συνθήκες. Bruce και Wayne λοιπόν κάνει Bruce Wayne. Όσον αφορά τον χαρακτήρα του Σκοτεινού Ιππότη, στηρίχθηκε σε ήρωες όπως ο Doc Savage, o Dick Tracy, o Sherlock Holmes (εξού και η πλευρά ντετέκτιβ) αλλά και στον ήρωα The Shadow, του οποίου τη ραδιοφωνική φωνή έκανε στα 22 του ο Orson Welles. Με τέτοιους «νονούς», o Batman δεν μπορούσε παρά να αγαπηθεί από το κοινό. Κι έτσι κι έγινε. Παρέα με τον Superman αποτέλεσαν τους πιο επιτυχημένους ήρωες του εκδοτικού οίκου που έμελλε να ονομαστεί αργότερα DC (από το Detective Comics). Την επιτυχία αυτή δεν μπόρεσαν να μην αντιληφθούν και τα μεγάλα στούντιο. Έτσι, το 1943, στα μέσα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, η Columbia Pictures προσλαμβάνει τον Batman με σκοπό να πολεμήσει τον «κακό» Ιάπωνα πράκτορα Daka για 15 τηλεοπτικά επεισόδια. Μπορεί ο Batman να θυσιάστηκε εν μέρει στο βωμό της προπαγάνδας και η στολή του Lewis Wilson να έμοιαζε σαν να είναι από μαγαζί εποχιακών ειδών, αλλά εκεί είδαμε για πρώτη φορά τη σπηλιά του, γνωστή ως Bat-Cave και το μυστικό πέρασμα πίσω από το ρολόι, κάτι που μετά τη σειρά υιοθέτησαν και τα comics. Χαρακτηριστικός ήταν επίσης στον ρόλο του ως Alfred ο William Austin, του οποίου το μουστάκι και τις μανιέρες υιοθετεί ο μπάτλερ του Batman μέχρι και σήμερα. H επιτυχία της σειράς οδήγησε στη δημιουργία μιας ακόμα, με τον τίτλο Batman and Robin το 1949. Ο Lewis Wilson ως Batman και ο Douglas Croft στον ρόλο του Robin, 1943. Φωτ.: Columbia Pictures/Getty Images/Ideal Image Τη δεκαετία του 50, οι εκδόσεις comic και οι ήρωες που αναζητούσε ο αμερικανικός λαός πήραν διαφορετικές κατευθύνσεις με αποτέλεσμα να υπάρξει μεγάλη πτώση στις πωλήσεις. Το 1954 ο ψυχολόγος Fredric Wertham στο βιβλίο του Seduction of the Innocent, έθεσε το ζήτημα ότι οι νέοι αντιγράφουν τα εγκλήματα που διαβάζουν στα comics κατηγορώντας τα πως διαφθείρουν το πνεύμα τους. Συνέχισε, κατηγορώντας τον Batman για ομοφυλοφιλικά υπονοούμενα και παρουσίασε αυτόν και τον Robin ως εραστές! Η κριτική του Wertham οδήγησε σε αναβρασμό του κοινού και έτσι ο Σκοτεινός Ιππότης έπρεπε να γίνει λιγότερο σκοτεινός αν ήθελε να επιβιώσει. Η Batwoman και το Batgirl έκαναν τις πρώτες τους εμφανίσεις ώστε να «ελαφρύνουν» την «ομοφυλοφιλία» του χαρακτήρα. Το 1964, οι πωλήσεις του ανθρώπου-νυχτερίδα είχαν πιάσει πάτο. Ο Bob Kane δήλωσε μάλιστα πως «η DC είχε σκοπό να σκοτώσει τον Batman». Τελικά άλλαξε «στυλίστα» και επιβίωσε με φρέσκο look. Κάπου εκεί προστέθηκε και το κίτρινο φόντο πίσω από το σήμα της νυχτερίδας. Παράλληλα το τηλεοπτικό δίκτυο ABC, μετά την επιτυχία του Bond, ήθελε να κάνει μια «ηρωική» σειρά και αφού απέτυχε να πάρει τα δικαιώματα του Dick Tracy, στράφηκε προς τον Batman. O παραγωγός William Dozier και ο σεναριογράφος Lorenzo Semple όμως δεν είχαν υπάρξει ποτέ fans των comics. Αφού διάβασαν κάποια δείγματα, δεν κατάφεραν να εντοπίσουν την ουσία του χαρακτήρα πίσω από τις σελίδες. Αποφάσισαν πως η μόνη τους επιλογή ήταν να δώσουν στον χαρακτήρα μια «ελαφρότητα» με στόχο τα παιδιά να ξετρελαθούν και οι μεγάλοι να το βρίσκουν γελοίο και αστείο. Κι έτσι κι έγινε. Αν και στις δοκιμαστικές προβολές που έκανε το ABC, η σειρά έλαβε το χειρότερο σκορ στην ιστορία του τηλεοπτικού δικτύου, το κόστος παραγωγής ήταν τέτοιο που αποφάσισαν να την προβάλουν. Ο Adam West στον ρόλο του όχι και τόσο σκοτεινού εκδικητή, παρέα με τον Burt Ward στο ρόλο του Robin, κατάφεραν εν τέλει να κερδίσουν το κοινό. Η «camp» σειρά, με τη βοήθεια των επαναλαμβανόμενων cliffhangers, των γραφικών «POW», «BAM» και «ZONK!» που βομβάρδιζαν τις οθόνες αλλά και των guest ρόλων που έκαναν βεντέτες τις εποχές όπως ο Vincent Price, μετετράπη γρήγορα σε φαινόμενο. Ακολούθησε η αντίστοιχη ταινία Batman: The Mοvie η οποία αποτελεί και την πρώτη καθαρά κινηματογραφική μεταφορά του ήρωα. Ο Adam West στον ρόλο του όχι και τόσο σκοτεινού εκδικητή, παρέα με τον Burt Ward στον ρόλο του Robin, κατάφεραν εν τέλει να κερδίσουν το κοινό. Φωτ.: Silver Screen Collection/Getty Images/Ideal Image Ο Bob Kane, αν ποτέ δυσανασχέτησε με τη «γελοία» βερσιόν του σκοτεινού του ιππότη, σίγουρα δεν το έδειξε. Μάλιστα, στα γράμματα που έστειλε στο studio αναφέρει: «Παρόλο που δεν είναι ο μυστηριώδης και ζοφερός Batman με τον οποίο έχω ζήσει όλα αυτά τα χρόνια, καταλαβαίνω πως η εκδοχή σας είναι ένα σύγχρονο "camp" στυλ που συμβαδίζει με την τηλεοπτική αγορά του σήμερα». Βέβαια, παρά την επιτυχία της σειράς, δεν ήταν όλοι τόσο «καλά παιδιά» όσο ο Kane. Η ανάμνηση μάλιστα του «camp» Batman ήταν τόσο επίπονη για τους original fans του χαρακτήρα που δεκαετίες αργότερα, όταν η Warner Brothers ανακοίνωσε πως ο Michael Keaton, κυρίως γνωστός τότε για τον ρόλο του ως Σκαθαροζούμης, θα φορούσε την κάπα, έστησαν ολόκληρη εκστρατεία εναντίον του. Οι fans φοβόντουσαν πως θα γελοιοποιούσε ξανά τον αγαπημένο τους χαρακτήρα, ο οποίος μόλις το 1986 είχε καταφέρει να σταθεί ξανά στα πόδια του μέσα από την πένα του Frank Miller και το comic The Dark Knight Returns. Ο Keaton όμως, επέζησε της εκστρατείας και παρέα με τον Tim Burton και τη βοήθεια του απολαυστικού Joker του Jack Nicholson, κατάφεραν να δώσουν κινηματογραφική πνοή στον Σκοτεινό Ιππότη. Σκοτεινός, αλλά με μια δόση σουρεαλισμού και χιούμορ, ο Batman του Burton αποτέλεσε τεράστια εισπρακτική επιτυχία και σηματοδότησε μια καινούρια εποχή για το superhero είδος στον κινηματογράφο. Η DC αναγεννήθηκε από τις στάχτες τις και ακολούθησε η animated σειρά του Batman που από πολλούς fans θεωρείται μέχρι και σήμερα η καλύτερη απεικόνιση του ήρωα. Ο μυστηριώδης και ζοφερός Batman του Kane και του Finger είχε επιστρέψει. Αλλά ίσως όχι για πολύ. Σκοτεινός, αλλά με μια δόση σουρεαλισμού και χιούμορ, ο Batman του Burton αποτέλεσε τεράστια εισπρακτική επιτυχία και σηματοδότησε μια καινούρια εποχή για το superhero είδος στον κινηματογράφο. Μετά την μεγάλη επιτυχία της πρώτης ταινίας η Warner Brothers «γλυκάθηκε». Έτσι, τρία χρόνια αργότερα, το 1992, ακολούθησε το sequel της ταινίας με τίτλο «Batman Returns». Η ταινία απέτυχε να φέρει τα έσοδα που υπολόγιζαν και θεωρήθηκε υπερβολικά σκοτεινή και βίαιη, ειδικά για τις μικρότερες ηλικίες που στόχευε το studio. Έτσι, η Warner Brother αποφάσισε να δώσει τα κινηματογραφικά ηνία του ήρωα στον Joel Schumacher με στόχο έναν πιο «family friendly» ιππότη. O Schumacher αντλώντας έμπνευση από τον προκάτοχο Batman των '60s παρέδωσε στο κοινό δύο ταινίες, τη μία χειρότερη από την άλλη: Το Batman Forever και το Batman and Robin. Στην πρώτη τη στολή φοράει ο Val Kilmer και στη δεύτερη ο George Clooney, κάτι που προσπαθεί διακαώς να ξεχάσει. Εμείς αυτό που προσπαθούμε να ξεχάσουμε είναι οι ανάγλυφες ρώγες στις στολές και τα σφιχτά πλάνα του Schumacher στα νυχτεριδικά οπίσθια. Val Kilmer και Chris O' Donell με ανάγλυφες ρώγες στις στολές τους. O George Clooney προσπαθεί διακαώς να ξεχάσει την εμπειρία του ως Batman. Χρειάστηκαν οκτώ χρόνια για να έρθει ο Christopher Nolan και να αναστήσει τον Σκοτεινό Ιππότη. Και πώς αποφάσισε να το κάνει; Γδύνοντας τον. Όχι κυριολεκτικά. Μεταφορικά. Ο Nolan αφαίρεσε από τον Batman οτιδήποτε του είχε «φορεθεί» από τη στιγμή της δημιουργίας του και τον αναζήτησε εκεί που πραγματικά κατοικεί. Στην ψυχή του ήρωα. Τι καθιστά τον Batman έναν σούπερ ήρωα; Στο πρώτο comic της Justice League, ο Superman αναφέρεται στον Batman ως τον «πιο επικίνδυνο άνθρωπο στον κόσμο». Έμφαση στο «άνθρωπος». Ενώ δεν έχει υπερδυνάμεις, μπορεί να συγκαταλέγεται ανάμεσα στους υπερανθρώπους. Εκεί εστίασε και ο Nolan: «Δεν έχει υπερδυνάμεις. Είναι απλά ένα ανθρώπινο ον. Έχει αυτή την οργή μέσα του και τη θέληση να κάνει κάτι». Χάρη στον Nolan συνειδητοποιήσαμε πως το «σούπερ» στοιχείο του Batman είναι πως ο καθένας μας μπορεί θεωρητικά να γίνει Batman, αν βρει τη θέληση και τη δύναμη. Οk, και κάποια εκατομμύρια ίσως. Χρειάστηκαν οκτώ χρόνια για να έρθει ο Christopher Nolan και να αναστήσει τον Σκοτεινό Ιππότη με τη βοήθεια του Christopher Bale. Μετά τον Christian Bale ως Batman στην τριλογία του Nolan, την κάπα φόρεσε ο Ben Affleck στο Batman v Superman και το Justice League του Zack Snyder. Ολίγον πιο γερασμένος, πιο σκοτεινός και πιο βίαιος από αυτόν του Christian Bale, ο Atfleck άρεσε κατά κύριο λόγο στο κοινό, το οποίο μάλιστα περίμενε με ανυπομονησία να τον χορτάσει σε σόλο ταινία υπό τη σκηνοθεσία του ίδιου του Affleck. Τα πράγματα όμως ποτέ δεν είναι τόσο απλά στο Hollywood. Ο Affleck αποχώρησε από το πρότζεκτ και μαζί του πήρε και τον πολλά υποσχόμενο Batman του έχοντας όμως πρώτα προλάβει να κάνει μια τελευταία (;) εμφάνιση στο πολυαναμενόμενο The Flash, παρέα με τον Batman του Michael Keaton. God Save the Multiverse. Κάπως έτσι λοιπόν, φτάνουμε στον Robert Pattinson και τον Mat Reeves ο οποίος, όπως έχει αναφέρει, θέλει να επικεντρωθεί στην ντετέκτιβ πλευρά του ήρωα, παραδίδοντάς μας μια noir εκδοχή του. Αν και το emo look του Pattinson στο τρέιλερ έχει ήδη δώσει ζωή σε άπειρα memes, δεν πτοούμαστε. Αν καταλάβαμε κάτι από αυτήν την ανασκόπηση, είναι πως δεν υπάρχει ένας και σωστός Batman, αλλά ότι ο καθένας κρύβει τη δική του βερσιόν μέσα του. Αυτό είναι εξάλλου και το νόημα ενός ήρωα. Κι αν το δίδυμο Pattinson-Reeves αποτύχει να συναρπάσει, από ό,τι φαίνεται, θα έχουμε πάντα την απολαυστική βερσιόν του Michael Keaton να μας ψιθυρίζει «I'm Batman». *Ο Ηλιόδωρος-Γιάννης Δαββέτας είναι σκηνοθέτης-σεναριογράφος, θεωρητικός κινηματογράφου. Πηγή
  3. Έχοντας διαβάσει αυτό το πολύ ενδιαφέρον κόμικ, ήθελα να κάνω την παρουσίαση, αλλά στο μεταξύ με πρόλαβε - ευτυχώς - αυτό το πολύ ενδιαφέρον άρθρο του @Γιάννης Κουκουλάς. Και ευτυχώς, που με πρόλαβε, επειδή γράφει λίγο πολύ όσα θα είχα γράψει κι εγώ, τπυλάχιστον όσο αφορά στο υπόβαθρο της ιστορίας, συνεπώς εγώ θα περιοριστώ στην προσωπική μου άποψη και μόνο. Καταρχάς, όσοι δεν γνωρίζετε για το σκάνδαλο το οποίο αφηγείται το κόμικ, μπορείτε να διαβάσετε κάποια πράγματα εδώ (στα ελληνικά).Από την άλλη, μπορείτε να αγνοήσετε το λινκ και να αγοράσετε και να διαβάσετε το κόμικ. Πιστέψτε με, θα μάθετε εξίσου πολλά, ίσως και περισσότερα και θα ψυχαγωγηθείτε πολύ περισσότερο. Γιατί το μεγάλο προσόν του κόμικ είναι ότι είναι πολύ διασκεδαστικό. Καταφέρνει να αφηγηθεί μια εξωφρενική, αλλά αληθινή ιστορία με χιούμορ, σαρκασμό, ειρωνεία και με ένα γενικότερα αντισυμβατικό τρόπο, όπου ένας παντογνώστης αφηγητής παρεμβαίνει και σχολιάζει με ιδιαίτερα καυστικό τρόπο την πλοκή κλέινοντάς μας διαρκώς το μάτι: όσα διαβάζουμε είναι μεν αληθινά, κάποια γεγονότα σίγουρα δεν διαδραματίστηκαν ακριβώς έτσι, αλλά η πραγματικότητα σίγουρα ξεπερνά σε φαντασία ακόμη και την πιο τολμηρή μυθοπλασία, όπως αποδεικνύεται. Ο Ρώσσης έχει κάνει πολύ μεγάλη έρευνα και αυτό φαίνεται και από την εκτενέστατη βιβλιογραφία, που παραθέτει στο τέλος, αλλά το κόμικ απέχει πάρα πολύ από το να είναι μια απλή παράθεση γεγονότων. Στο σχεδιαστικό κομμάτι, σίγουρα τα πράγματα δεν είναι εξίσου επιτυχημένα, εξάλλου ο Ρώσσης δεν είναι επαγγελματίας σχεδιαστής και αυτή είναι η πρώτη του δουλειά, αν δεν κάνω λάθος. Ευτυχώς, έχει βασιστεί πάνω σε φωτογραφίες της εποχής, προκειμένου να αποδώσει τις σκηνές ή όσες από αυτές απεικονίστηκαν σε οπτικό υλικό και το αποτέλεσμα είναι αρκετά ρεαλιστικό, όσο χρειάζεται για να δώσει στους αναγνώστες να καταλάβουν την ψυχοσύνθεση των πρωταγωνιστών του. Κι όμως, η σκηνοθεσία του είναι γεμάτη δημιουργικότητα και με πολύ ωραίες ιδέες, που αναδεικνύουν τον όλο σουρεαλισμό της υπόθεσης. Αξίζει να το διαβάσετε. Εγώ διασκέδασα πάρα πολύ και έμαθα και πολλά πράγματα, που αγνοούσα για την υπόθεση αυτή. Ήταν ένα από τα κόμικ, που είχα σταμπάρει για αγορά στο φετινό ComicDom και δεν έχω μετανιώσει καθόλου, που το αγόρασα. Η έκδοση της Jemma είναι πάρα πολύ ωραία, σε πολύ καλό χαρτί και με γερό δέσιμο. Το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο σκαναρίστηκαν από εμένα. Δεν μπορώ να σκανάρω εσωτερικές εικόνες λόγω της βιβλιοδεσίας του κόμικ, αλλά μπορείτε να δείτε ορισμένες στο άρθρο του Γιάννη Κουκουλά.
  4. Τρομοκράτες στα τέλη του Ψυχρού Πολέμου Γιάννης Κουκουλάς Όπλα, πετρέλαιο, μαύρο χρήμα, ομήρους, εκβιασμούς, μυστικούς πράκτορες και γεωπολιτικά παιχνίδια από τη Λατινική Αμερική μέχρι τα βάθη της Ασίας είχε το σκάνδαλο Ιράν - Κόντρας. Ο Νικόλας Ρώσσης μάς το θυμίζει και αναρωτιέται ποιοι ακριβώς ήταν οι τρομοκράτες σε αυτήν την τραγελαφική ιστορία Όλα τα σκάνδαλα, παρά το σοκ που προκαλούν όταν ξεσπούν, κάποτε ξεχνιούνται. Το ίδιο συνέβη και με το σκάνδαλο «Ιράνγκεϊτ». Και μάλιστα, όσο απομακρυνόμαστε από τη δεκαετία του 1980 τόσο πιο αμυδρές γίνονται οι μνήμες, τόσο λιγότερο το ενδιαφέρον. Προκύπτουν συνεχώς, άλλωστε, νέα σκάνδαλα, μεγαλύτερων διαστάσεων και πιο εντυπωσιακά. Υπάρχουν, ωστόσο, κάποιοι που επιμένουν στη διατήρηση της μνήμης, διδάσκονται από το παρελθόν και προσπαθούν με τη σειρά τους να διδάξουν τις νέες γενιές. Ο Νικόλας Ρώσσης είναι ένας από αυτούς. «Ο Νικόλας Ρώσσης δεν είναι επαγγελματίας δημιουργός κόμικς. Είναι κάτοχος διδακτορικού διπλώματος Διεθνών Σχέσεων με πλούσια ερευνητική και διδακτική εμπειρία για τη Μέση Ανατολή. Αυτό είναι το πρώτο του βιβλίο κόμικς και πραγματεύεται το περίφημο σκάνδαλο “Ιράνγκεϊτ” ή υπόθεση Ιράν - Κόντρας, όπως είναι πιο γνωστή στον αγγλοσαξονικό κόσμο. Το σκάνδαλο, που συγκλόνισε τις ΗΠΑ, αφορούσε τη μυστική πώληση το 1986 κατά παραβίαση της αμερικανικής νομοθεσίας, με τη μεσολάβηση του Ισραήλ, οπλικών συστημάτων στο ισλαμικό καθεστώς του Ιράν σε μια προσπάθεια απόσπασης υποσχέσεων από την Τεχεράνη ότι θα πιέσει τους συμμάχους της στον Λίβανο να απελευθερώσει Αμερικανούς πολίτες που είχαν απαχθεί. Τα χρήματα δε από την πώληση των όπλων χρησίμευσαν για την ενίσχυση των δεξιών ανταρτών Κόντρας που πολεμούσαν στη Νικαράγουα το αριστερό καθεστώς των Σαντινίστας. Σημειωτέον, ότι το αμερικανικό Κογκρέσο είχε χαρακτηρίσει παράνομη τη χρηματοδότηση των Κόντρας από τρίτες χώρες» επισημαίνει ο Χαράλαμπος Τσαρδανίδης, καθηγητής του Τμήματος Μεσογειακών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου και διευθυντής του Ινστιτούτου Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων, προλογίζοντας το βιβλίο του Νικόλα Ρώσση «Οι Τρομοκράτες - Μια εξωφρενική αλλά άκρως αληθινή ιστορία» (εκδόσεις Jemma Press, 112 σελίδες). Όλη αυτήν τη βρόμικη ιστορία στην οποία ενεπλάκησαν πολιτικοί, στρατιωτικοί, διπλωμάτες, πράκτορες και έμποροι όπλων από πολλές χώρες προσπαθεί να ανασυστήσει και να αναπαραστήσει μέσω των κόμικς του ο Ρώσσης. Στο εισαγωγικό του σημείωμα διευκρινίζει το γιατί: «Διδάσκοντας “Πολιτική Οικονομία της Τρομοκρατίας” στο Arcadia University, μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετώπιζα με τους φοιτητές μου ήταν να μην παρανοηθεί κάτι ως θεωρία συνωμοσίας. Χρησιμοποιούσα συχνά το σκάνδαλο Ιράν - Κόντρας ως χαρακτηριστικό παράδειγμα, μιας και είναι επαρκώς καταγεγραμμένο, έχει περάσει μια “ασφαλής” περίοδος από τότε που εκτυλίχτηκε και ως περιστατικό είναι πραγματικά τραγελαφικό και διασκεδάζει. Είναι απορίας άξιο πώς δεν το έχουν κάνει ταινία ακόμα. Αν και ο Tom Cruise το άγγιξε επιδερμικά στο American Made». Για να δημιουργηθεί, φυσικά, ένα τέτοιο βιβλίο που αφορά πραγματικά γεγονότα και αναφέρεται σε συγκεκριμένα πρόσωπα και πράγματα του πρόσφατου παρελθόντος είναι αναγκαία η διεξοδική έρευνα και η πλήρης τεκμηρίωση. Από την άλλη, για να μην καταντήσει το βιβλίο ανιαρό και εγκυκλοπαιδικού τύπου βιβλιογραφική αναφορά απαιτούνται σενάριο, ντεκουπάζ και γενναίες καλλιτεχνικές επιλογές ως προς την εξέλιξη της ιστορίας και την απόδοση των πραγματολογικών στοιχείων. Ο Ρώσσης επέτυχε σε όλα. Βάσισε το μεγαλύτερο μέρος των σχεδίων του σε εικόνες της εποχής (φωτογραφίες, βίντεο κ.λπ.) και σχεδόν το σύνολο της ιστορίας του σε αντικειμενικά στοιχεία από πρωτογενείς και δευτερογενείς πηγές τις οποίες παραθέτει αναλυτικά στη βιβλιογραφία του στο τέλος του βιβλίου. Όπως ο ίδιος αναφέρει: «Το περιεχόμενο προκύπτει μέσα από μια πραγματικά εξαντλητική έρευνα, όπου μακάρι να είχα κάνει αντίστοιχη και στη διατριβή μου ως φοιτητής. Η πλειονότητα του υλικού προέρχεται από αποχαρακτηρισμένες εκθέσεις της CIA, καταθέσεις, δικαστικές αποφάσεις, αρχειακό οπτικοακουστικό υλικό συνεντεύξεων από τα αρχεία του Κογκρέσου και άλλων ιδρυμάτων, αλλά και από τη διεθνή βιβλιογραφία. Ένα ικανό ποσοστό των διαλόγων είναι μάλιστα όπως προέκυψε μέσα από παλαιότερα διαβαθμισμένες αναφορές. Παρακολούθησα μάλιστα αρκετές άσχετες με το θέμα συνεντεύξεις και ομιλίες των πρωταγωνιστών, ώστε να σχηματίσω μια βασική εικόνα για την προσωπικότητά τους και τις απόψεις τους με σκοπό οι διάλογοι να μην απέχουν πολύ από την ιδιοσυγκρασία τους, όπως τουλάχιστον την αντιλαμβάνομαι εγώ». Σε αυτό το κομφούζιο από όπλα και χρήμα που αλλάζουν χέρια στα παιχνίδια γεωπολιτικής και οικονομικής εξουσίας κατά τα τελευταία χρόνια του Ψυχρού Πολέμου, πρωταγωνιστές ήταν αναμφίβολα ο πρόεδρος Ρίγκαν («Οι κομμουνιστές θέλουν να καταστρέψουν τις δημοκρατικές μας αξίες! Αν δεν τους σταματήσουμε, σύντομα και εμείς και οι γειτονικές μας χώρες θα βρίσκονται κάτω από την επιρροή των Σοβιετικών» είναι τα εναρκτήρια λόγια του), Άραβες και Ιρανοί αξιωματούχοι, Σαουδάραβες εκατομμυριούχοι, πολιτικοί και αντάρτες και πολλοί ακόμα στο προσκήνιο ή το παρασκήνιο. Ο σούπερ σταρ του σκανδάλου ήταν όμως ο λοχαγός Oliver North, ένας στρατιωτικός καριέρας μπλεγμένος σε κάθε πτυχή αυτής της σκοτεινής υπόθεσης, σε ανοιχτή γραμμή με πολιτικούς και διπλωμάτες σε πολλές χώρες και με απίστευτη εξουσία και χρήμα στα χέρια του. Ένας άνθρωπος που υποτίθεται πως εργαζόταν κατ’ εντολήν του προέδρου του ενάντια στους «τρομοκράτες» αλλά οι πράξεις του προκάλεσαν περισσότερο τρόμο από αυτές των «αντιπάλων» του. Και όπως καταλήγει ο Νικόλας Ρώσσης: «Η πρόκληση για τον αναγνώστη, μέσω αυτού του graphic novel, είναι να διακρίνει τελικά τον “τρομοκράτη”». Πηγή
  5. until
    Για 7η συνεχόμενη χρονιά και με ένα ιδιαιτέρως πλούσιο πρόγραμμα διεξάγεται αποκλειστικά διαδικτυακά το Thessaloniki Animation Festival (TAF) που ολοκληρώνεται στις 24 Οκτωβρίου. Η ευρύτερη θεματική του φέτος είναι η έννοια «Believe», ενώ ξεχωριστή θέση έχουν οι ταινίες για τα ανθρώπινα δικαιώματα Με βασικό στόχο και όραμα την προβολή και διάδοση των ανεξάρτητων ταινιών animation απ’ όλο τον κόσμο εγκαινίασε η ομάδα Addart του Δημήτρη Σαββαΐδη και των συνεργατών του, το 2015, το Thessaloniki Animation Festival (TAF). Με το πέρασμα των χρόνων, το πρόγραμμα του φεστιβάλ μεγάλωσε πολύ και οι επισκέπτες του αυξήθηκαν σημαντικά ενώ σήμερα χιλιάδες είναι οι θεατές των ταινιών του κάθε χρόνο. Περισσότερες από 3.000 ταινίες υποβάλλονται ετησίως στην οργανωτική επιτροπή και από αυτές επιλέγονται οι 100 καλύτερες που μαζί με δεκάδες ακόμα παραγωγές συγκεκριμένων δημιουργών, θεματικών κ.λπ. αποτελούν το πρόγραμμα. Με τη στήριξη του Δήμου Θεσσαλονίκης (Τμήμα Πολιτισμού και Τουρισμού), του υπουργείου Πολιτισμού και του ΕΚΟΜΕ, το TAF αποτελεί πλέον έναν θεσμό της πόλης που λόγω Covid όμως θα διεξαχθεί και φέτος αποκλειστικά διαδικτυακά με όλες τις προβολές και λοιπές εκδηλώσεις να πραγματοποιούνται δωρεάν (για το πλήρες πρόγραμμα: www.tafestival.gr). Όπως δηλώνουν οι διοργανωτές: «Η ευρύτερη θεματική του φετινού TAF είναι η έννοια “Believe”. Σε αυτήν τη νέα εποχή, όπου τα δεδομένα διαρκώς αλλάζουν, εμείς συνεχίζουμε να πιστεύουμε στη φαντασία, τη δημιουργικότητα και την τέχνη». Όπως και πέρυσι, οι ταινίες θα είναι χωρισμένες σε θεματικές κατηγορίες για την ευκολότερη πλοήγηση των επισκεπτών του φεστιβάλ από τις οποίες ξεχωρίζουν οι: «Memory Ghosts», «Black and White» και «0-99» (η κατηγορία με ταινίες κατάλληλες για παιδιά κάθε ηλικίας). Η απονομή των βραβείων, μεταξύ άλλων και του «Βραβείου Κοινού», για το οποίο μπορούν να ψηφίσουν όλοι οι θεατές και επισκέπτες του φεστιβάλ, θα διεξαχθεί διαδικτυακά στις 22 Οκτωβρίου ενώ όπως κάθε χρόνο θα υπάρχει ειδικό αφιέρωμα στα ανθρώπινα δικαιώματα με την καθιερωμένη κατηγορία «Human Rights Animated» που συνοδεύεται και από την απονομή του ομότιτλου βραβείου. Το πρόγραμμα του 7ου TAF διανθίζουν επιπλέον δύο νέες κατηγορίες, σχετικές με τα ανθρώπινα δικαιώματα, αφιερωμένες στη διαφορετικότητα και το αστικό τοπίο. Ενδιαφέρον αναμένεται και το αφιέρωμα στα ταϊβανέζικα animation με δεκάδες προβολές σε συνεργασία του TAF με τον «αδελφό» οργανισμό «Taichang Animation Festival» ενώ, μετά την περσινή επιτυχία, για δεύτερη χρονιά θα διεξαχθεί το Balkan Animation Pitching Forum (BAF), όπου δημιουργοί από τα Βαλκάνια θα έχουν την ευκαιρία να παρουσιάσουν τα project τους σε μια επιτροπή απαρτιζόμενη από παραγωγούς και διανομείς από όλο τον κόσμο, οι οποίοι θα αναδείξουν τους τρεις νικητές και θα απονείμουν τα αντίστοιχα βραβεία. Εκτός από τις προβολές όμως, θα πραγματοποιηθούν και πολλά masterclasses με καλλιτέχνες και επαγγελματίες από την παγκόσμια σκηνή του animation όπως ο Αμερικανός Theodore «Teddy» Grouya, σκηνοθέτης και παραγωγός, ιδρυτής του American Documentary και Animation Film Festival, η ελληνοϊταλικής καταγωγής Alexia Melocchi, παραγωγός με έδρα το Λος Αντζελες και οργανωτικό μέλος του L.A. Greek Film Festival, ο Τάσος Κότσιρας, σκηνοθέτης animation και CEO στην εταιρεία Nurbs Productions, ο Μιχάλης Καλοπαίδης, executive producer στην εταιρεία Zedem Media, διάσημο στούντιο animation στην Κύπρο, η Debra Wootton από την Αγγλία, παραγωγός, ιδρύτρια και CEO της εταιρείας WEBRA multimedia, ο Glen Beaudin ο οποίος ζει και εργάζεται στη Γερμανία, ηθοποιός, συγγραφέας, CEO στην εταιρεία Craft Initiative Agency, ο Harry Ravelomanantsoa από το Κέιπ Τάουν, technical software sales specialist στην εταιρεία Toon Boom Animation, ο βραβευμένος Πολωνός συνθέτης Piotr Michalowski και ο Ιρανός Ashkan Rahgozar, ιδρυτής και CEO του Hoorakhsh Studios, ενός από τα καλύτερα στούντιο animation του Ιράν. Με πίστη για την τέχνη αλλά και με την ελπίδα ότι σύντομα θα απολαμβάνουμε τις ταινίες σε αίθουσες και όχι μόνο σε οθόνες. Πηγή Σύνδεσμος του Φεστιβάλ
  6. Πίστη για τα κινούμενα σχέδια Γιάννης Κουκουλάς Για 7η συνεχόμενη χρονιά και με ένα ιδιαιτέρως πλούσιο πρόγραμμα διεξάγεται αποκλειστικά διαδικτυακά το Thessaloniki Animation Festival (TAF) που ολοκληρώνεται στις 24 Οκτωβρίου. Η ευρύτερη θεματική του φέτος είναι η έννοια «Believe», ενώ ξεχωριστή θέση έχουν οι ταινίες για τα ανθρώπινα δικαιώματα Με βασικό στόχο και όραμα την προβολή και διάδοση των ανεξάρτητων ταινιών animation απ’ όλο τον κόσμο εγκαινίασε η ομάδα Addart του Δημήτρη Σαββαΐδη και των συνεργατών του, το 2015, το Thessaloniki Animation Festival (TAF). Με το πέρασμα των χρόνων, το πρόγραμμα του φεστιβάλ μεγάλωσε πολύ και οι επισκέπτες του αυξήθηκαν σημαντικά ενώ σήμερα χιλιάδες είναι οι θεατές των ταινιών του κάθε χρόνο. Περισσότερες από 3.000 ταινίες υποβάλλονται ετησίως στην οργανωτική επιτροπή και από αυτές επιλέγονται οι 100 καλύτερες που μαζί με δεκάδες ακόμα παραγωγές συγκεκριμένων δημιουργών, θεματικών κ.λπ. αποτελούν το πρόγραμμα. Με τη στήριξη του Δήμου Θεσσαλονίκης (Τμήμα Πολιτισμού και Τουρισμού), του υπουργείου Πολιτισμού και του ΕΚΟΜΕ, το TAF αποτελεί πλέον έναν θεσμό της πόλης που λόγω Covid όμως θα διεξαχθεί και φέτος αποκλειστικά διαδικτυακά με όλες τις προβολές και λοιπές εκδηλώσεις να πραγματοποιούνται δωρεάν (για το πλήρες πρόγραμμα: www.tafestival.gr). Όπως δηλώνουν οι διοργανωτές: «Η ευρύτερη θεματική του φετινού TAF είναι η έννοια “Believe”. Σε αυτήν τη νέα εποχή, όπου τα δεδομένα διαρκώς αλλάζουν, εμείς συνεχίζουμε να πιστεύουμε στη φαντασία, τη δημιουργικότητα και την τέχνη». Όπως και πέρυσι, οι ταινίες θα είναι χωρισμένες σε θεματικές κατηγορίες για την ευκολότερη πλοήγηση των επισκεπτών του φεστιβάλ από τις οποίες ξεχωρίζουν οι: «Memory Ghosts», «Black and White» και «0-99» (η κατηγορία με ταινίες κατάλληλες για παιδιά κάθε ηλικίας). Η απονομή των βραβείων, μεταξύ άλλων και του «Βραβείου Κοινού», για το οποίο μπορούν να ψηφίσουν όλοι οι θεατές και επισκέπτες του φεστιβάλ, θα διεξαχθεί διαδικτυακά στις 22 Οκτωβρίου ενώ όπως κάθε χρόνο θα υπάρχει ειδικό αφιέρωμα στα ανθρώπινα δικαιώματα με την καθιερωμένη κατηγορία «Human Rights Animated» που συνοδεύεται και από την απονομή του ομότιτλου βραβείου. Το πρόγραμμα του 7ου TAF διανθίζουν επιπλέον δύο νέες κατηγορίες, σχετικές με τα ανθρώπινα δικαιώματα, αφιερωμένες στη διαφορετικότητα και το αστικό τοπίο. Ενδιαφέρον αναμένεται και το αφιέρωμα στα ταϊβανέζικα animation με δεκάδες προβολές σε συνεργασία του TAF με τον «αδελφό» οργανισμό «Taichang Animation Festival» ενώ, μετά την περσινή επιτυχία, για δεύτερη χρονιά θα διεξαχθεί το Balkan Animation Pitching Forum (BAF), όπου δημιουργοί από τα Βαλκάνια θα έχουν την ευκαιρία να παρουσιάσουν τα project τους σε μια επιτροπή απαρτιζόμενη από παραγωγούς και διανομείς από όλο τον κόσμο, οι οποίοι θα αναδείξουν τους τρεις νικητές και θα απονείμουν τα αντίστοιχα βραβεία. Εκτός από τις προβολές όμως, θα πραγματοποιηθούν και πολλά masterclasses με καλλιτέχνες και επαγγελματίες από την παγκόσμια σκηνή του animation όπως ο Αμερικανός Theodore «Teddy» Grouya, σκηνοθέτης και παραγωγός, ιδρυτής του American Documentary και Animation Film Festival, η ελληνοϊταλικής καταγωγής Alexia Melocchi, παραγωγός με έδρα το Λος Αντζελες και οργανωτικό μέλος του L.A. Greek Film Festival, ο Τάσος Κότσιρας, σκηνοθέτης animation και CEO στην εταιρεία Nurbs Productions, ο Μιχάλης Καλοπαίδης, executive producer στην εταιρεία Zedem Media, διάσημο στούντιο animation στην Κύπρο, η Debra Wootton από την Αγγλία, παραγωγός, ιδρύτρια και CEO της εταιρείας WEBRA multimedia, ο Glen Beaudin ο οποίος ζει και εργάζεται στη Γερμανία, ηθοποιός, συγγραφέας, CEO στην εταιρεία Craft Initiative Agency, ο Harry Ravelomanantsoa από το Κέιπ Τάουν, technical software sales specialist στην εταιρεία Toon Boom Animation, ο βραβευμένος Πολωνός συνθέτης Piotr Michalowski και ο Ιρανός Ashkan Rahgozar, ιδρυτής και CEO του Hoorakhsh Studios, ενός από τα καλύτερα στούντιο animation του Ιράν. Με πίστη για την τέχνη αλλά και με την ελπίδα ότι σύντομα θα απολαμβάνουμε τις ταινίες σε αίθουσες και όχι μόνο σε οθόνες. Πηγή
  7. until
    Για πρώτη χρονιά φέτος το Καλλιτεχνικό και Πολιτιστικό σύνολο «η πόλις», σε συνεργασία με τον Δήμο Κιλκίς και το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού, παρουσιάζει το τριήμερο πολυθεματικό φεστιβάλ κόμικς «COMICSVILLE», μια σειρά εκδηλώσεων πάνω στα κόμικς και τη διαδικασία παραγωγής τους με τη συμμετοχή αντιπροσωπευτικών Ελλήνων αλλά και διακεκριμένων Βαλκάνιων δημιουργών. Για τρεις μέρες, από την Παρασκευή 12 Νοεμβρίου έως και την Κυριακή 14 η Καπναποθήκη της Αυστροελληνικής και το Συνεδριακό κέντρο του Δήμου Κιλκίς θα είναι έτοιμα να δεχθούν όσους ενδιαφέρονται να γνωρίσουν από κοντά την ακμάζουσα Ελληνική σκηνή κόμικς και τους δημιουργούς της. Το κοινό θα μπορεί να περιηγηθεί δωρεάν στην έκθεση κόμικς του COMICSVILLE, να παρακολουθήσει συζητήσεις σχετικά με θέματα που απασχολούν τα σύγχρονα κόμικς και να ενημερωθεί για τις νέες εκδόσεις σημαντικών Ελληνικών εκδοτικών οίκων. Ειδικά για παιδιά και εφήβους θα λειτουργήσουν και εργαστήρια σχετικά με την τέχνη και την τεχνική της κατασκευής χάρτινων ιστοριών και ηρώων. Οι καλεσμένοι του COMICSVILLE 2021 Στους φετινούς καλεσμένους, ομιλητές και διδάσκοντες στα εργαστήρια του πρώτου πολυθεματικού φεστιβάλ κόμικς «COMICSVILLE» συγκαταλέγονται οι: Δημήτρης Αντωνίου, συγγραφέας και ακτιβιστής Νάσος Βασιλακάκης, εικονογράφος και δημιουργός κόμικς («Μαριάννα η Βρωμόστομη» και «Νίπερ, ο αιώνιος μετανάστης») Πάνος Γιάκας, εικαστικός καλλιτέχνης, εικονογράφος και γελοιογράφος («Η Ιστορία της Κρήτης Σε Κόμικς») Νίκος Δαλαμπύρας, δημιουργός κόμικς, μουσικός και ραδιοφωνικός παραγωγός. Εκδότης του οίκου κόμικς «Ένατη Διάσταση» Έλσα Δαλαμπύρα, δικηγόρος, συγγραφέας του βιβλίου «Νομικός Οδηγός για Εκπαιδευτικούς» Τάσος Ζαφειριάδης, δημιουργός του κόμικς «ΣΠΙΦ και ΣΠΑΦ» και σεναριογράφος των «Πτώμα», «Γρα-Γρου» και «Ψηφιδωτό» κ.α. Γιάννης Κουκουλάς, διδάκτωρ του Τμήματος Θεωρίας και Ιστορίας της Τέχνης της ΑΣΚΤ και αρθογράφος του ένθετου Καρέ-Καρέ στην Εφημερίδα των Συντακτών Δημήτρης Καμένος, δημιουργός των κόμικς «Μεφίστο» και «World War Sapiens» Αλέξια Οθωναίου, δημιουργός των κόμικς «Ιστορίες που Κρύβονταν σε Προφανή Μέρη», «Η Γυναίκα με τα Τραπουλόχαρτα», «Χ εις τον Ψ» κ.α. Μπέλλα Σπυροπούλου, μεταφράστρια κόμικς, απόφοιτος Αγγλικής και Ευρωπαϊκής λογοτεχνίας του Πανεπιστήμιου του Essex Χρήστος Σταμπουλής, δημιουργός των κόμικς «Οι Άρχοντες της Πορφυρής Κοιλάδας», «Μαύρη Φουστανέλα», «Injustine» κ.α. Λευτέρης Σταυριανός, εκδότης του οίκου «Jemma Press» που κινείται σχεδόν αποκλειστικά στον χώρο των κόμικς και της λογοτεχνίας του φανταστικού Μαρία Τζαμπούρα, εικονογράφος σκιτσογράφος, εκπαιδευτικός εικαστικών σεμιναρίων και δημιουργός του κόμικ στριπ «Ιστορίες μέσα από τη βαλίτσα» κ.α. Μαρία Χρίστου, εκδότρια στις εκδόσεις Χαραμάδα και μεταφράστρια βιβλίων και κόμικς Το COMICSVILLE θα έχει ως πρώτο επίτιμο προσκεκλημένο του τον Σέρβο μεταφραστή και σεναριογράφο κόμικς Marko Stojanovic (Max Debris, The Hawthorn Bed, To Hell and Back, The Dead Guard, A Dog’s Life, La Croix Saglante) του οποίου η σειρά Vekovnici κυκλοφόρησε πρόσφατα στα Ελληνικά με τον τίτλο «Αιώνιοι». Ο Στογιάνοβιτς ασχολείται επί πολλά χρόνια και με την εκπαιδευτική πτυχή των κόμικς εφόσον διατηρεί σχετικό εργαστήρι στο Λέσκοβατς της Σερβίας. Εκδοτικοί Οίκοι Στο χώρο της Καπναποθήκης της Αυστροελληνικής θα φιλοξενηθούν τα περίπτερα δύο εκ των πιο δραστήριων εκδοτικών οίκων στον τομέα των κόμικς στην Ελλάδα, της «Jemma Press» και της «Ένατης Διάστασης». Στον χώρο αυτό, και κατά τη διάρκεια όλου του τριημέρου, μικροί και μεγάλοι θα μπορέσουν να πάρουν μια καλή γεύση της σύγχρονης Ελληνικής παραγωγής κόμικς ,να ενημερωθούν για τις νέες κυκλοφορίες, να ξεφυλλίσουν κόμικς κατά βούληση και φυσικά να προμηθευτούν τις εκδόσεις που θα τραβήξουν το μάτι τους. Ομιλίες και παρουσιάσεις Οι ομιλίες και τα panels που έχουν προγραμματιστεί στο πλαίσιο του πολυθεματικού φεστιβάλ COMICSVILLE θα καλύπτουν μια σειρά από ζητήματα γύρω από τα σύγχρονα κόμικς και τις προκλήσεις που αυτά αντιμετωπίζουν. Θα συζητηθούν θέματα όπως η θαρραλέα, τα τελευταία χρόνια, εκπροσώπηση μειονοτήτων και ευπαθών ομάδων στην Ένατη Τέχνη. Επίσης θα εξερευνηθεί η αξιοποίηση των κόμικς ως οχήματος για την καταπολέμηση του ρατσισμού και των διακρίσεων, η χρήση τους ως εκπαιδευτικού εργαλείου, καθώς και η θέση αυτού του παραδοσιακά χάρτινου μέσου στην ψηφιακή επανάσταση που μας έφερε η αλλαγή του αιώνα. Επιπρόσθετα οι ενδιαφερόμενοι θα έχουν την ευκαιρία να ακούσουν εκπροσώπους του χώρου να μιλούν για την κατάσταση των εκδόσεων και των αυτοεκδόσεων στην μετά-Covid εποχή αλλά και τις επιλογές που έχουν σήμερα οι καλλιτέχνες που ενδιαφέρονται να ανοιχτούν σε ένα διαρκώς αυξανόμενο κοινό. Οι δύο φιλοξενούμενοι εκδοτικοί οίκοι (Jemma Press, Ένατη Διάσταση) θα παρουσιάσουν μερικούς επίλεκτους τίτλους, ενώ το κοινό θα έχει την ευκαιρία να υποβάλει ερωτήσεις και να αποσπάσει υπογραφές και αφιερώσεις από δημιουργούς που συμμετέχουν στο φεστιβάλ. Εκθέσεις Στον χώρο της Αυστροελληνικής Καπναποθήκης θα στεγαστεί η έκθεση «Θέα από Ψηλά» με συμμετοχή άνω των τριάντα Ελλήνων και Βαλκάνιων δημιουργών. Στην έκθεση συμμετέχουν οι: Δήμητρα Αδαμοπούλου, Σταυρούλα Ανθηροπούλου, Χριστίνα Ανθηροπούλου, Αντώνης Βαβαγιάννης, Νάσος Βασιλακάκης, Τόμεκ Γιοβάνης, Έλενα Γώγου, Ορέστης Ερμείδης, Τάσος Ζαφειριάδης, Πάνος Ζάχαρης, Έφη Θεοδωροπούλου, Δημήτρης Καμένος, Θανάσης Καραμπάλιος, Σταύρος Κιουτσούκης, Ραφαέλλα Κόνη, Μάνος Λαγουβάρδος, Τάσος Μαραγκός, Δήμητρα Νικολαΐδη, Αλέξια Οθωναίου, Παναγιώτης Πανταζής, Θανάσης Πετρόπουλος, Θανάσης Πέτρου, Αγγελική Σαλαμαλίκη, Κώστας Σκλαβενίτης, Σοφία Σπυρλιάδου, Χρήστος Σταμπουλής, Γιάννης Τεξής, Μαρία Τζαμπούρα, Βαγγέλης Χατζηδάκης και Πέτρος Χριστούλιας. Επίσης οι Filip Andronik (Βοσνία-Ερζεγοβίνη), Adrian Barbu (Ρουμανία), Ivan Berov (Βουλγαρία), Drazen Kovacevic (Σερβία) και Leonid Pilipovic (Σερβία). Στον χώρο του Συνεδριακού Κέντρου θα εκτεθούν τα έργα των μαθητών του τμήματος κόμικς των εργαστηρίων του Καλλιτεχνικού και Πολιτιστικού Συνόλου «η πόλις». Εργαστήρια-Workshops Μια σειρά από εργαστήρια που θα απευθύνονται σε παιδιά και εφήβους θα λάβουν χώρα τις πρωινές ώρες στον πρώτο όροφο της Καπναποθήκης το Σάββατο και την Κυριακή. Πιο συγκεκριμένα τα παιδιά από 5-11 ετών θα έχουν το Σάββατο την ευκαιρία να μάθουν τις αρχές γύρω από τη δημιουργία χαρακτήρων κόμικς φτάνοντας με το πέρας του μαθήματος να έχουν επινοήσει τους δικούς τους ήρωες. Οι συμμετέχοντες θα αποκτήσουν επίσης μια γεύση από την δημιουργία ενός «συνεργατικού» (flip) κόμικς, ένα είδος αφηγηματικής σκυταλοδρομίας όπου κάθε καρέ (ή σελίδα) σχεδιάζεται από διαφορετικό δημιουργό παράγοντας ένα ποικιλότροπο και γεμάτο ανατροπές αποτέλεσμα. Την επόμενη μέρα θα επαναληφθεί το δρώμενο flip comic, αυτή τη φορά με την επίσημη συνεργασία του εργαστηρίου κόμικς του «πόλις» με το ομόλογό του στο Λέσκοβατς της Σερβίας. Ανάμεσα στα δύο εργαστήρια θα παραχθεί σε πραγματικό χρόνο ένα flip comic όπου οι μαθητές των δύο πόλεων θα εναλλάσσονται αυτοσχεδιάζοντας μια κοινή ιστορία. Τα εγκαίνια του Πολυθεματικού Φεστιβάλ «COMICSVILLE» θα πραγματοποιηθούν την Παρασκευή 12 Νοεμβρίου στις 20:00 στην Καπναποθήκη της Αυστροελληνικής. Εκεί θα παρουσιαστεί για πρώτη φορά και η κοινή Έκθεση των Ελλήνων και Βαλκάνιων δημιουργών. Σας καλούμε να παρευρεθείτε για να γνωριστούμε και να ξεκινήσουμε μαζί την περιήγησή στο πολύχρωμο τοπίο των Ελληνικών αλλά και Διεθνών κόμικς, συνοδεία ζωντανής μουσικής. Το πλήρες πρόγραμμα του φεστιβάλ θα δημοσιοποιηθεί τις προσεχείς εβδομάδες.
  8. 1ο Φεστιβάλ Κόμικς Κιλκίς «COMICSVILLE» 2021 Για πρώτη χρονιά φέτος το Καλλιτεχνικό και Πολιτιστικό σύνολο «η πόλις», σε συνεργασία με τον Δήμο Κιλκίς και το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού, παρουσιάζει το τριήμερο πολυθεματικό φεστιβάλ κόμικς «COMICSVILLE», μια σειρά εκδηλώσεων πάνω στα κόμικς και τη διαδικασία παραγωγής τους με τη συμμετοχή αντιπροσωπευτικών Ελλήνων αλλά και διακεκριμένων Βαλκάνιων δημιουργών. Για τρεις μέρες, από την Παρασκευή 12 Νοεμβρίου έως και την Κυριακή 14 η Καπναποθήκη της Αυστροελληνικής και το Συνεδριακό κέντρο του Δήμου Κιλκίς θα είναι έτοιμα να δεχθούν όσους ενδιαφέρονται να γνωρίσουν από κοντά την ακμάζουσα Ελληνική σκηνή κόμικς και τους δημιουργούς της. Το κοινό θα μπορεί να περιηγηθεί δωρεάν στην έκθεση κόμικς του COMICSVILLE, να παρακολουθήσει συζητήσεις σχετικά με θέματα που απασχολούν τα σύγχρονα κόμικς και να ενημερωθεί για τις νέες εκδόσεις σημαντικών Ελληνικών εκδοτικών οίκων. Ειδικά για παιδιά και εφήβους θα λειτουργήσουν και εργαστήρια σχετικά με την τέχνη και την τεχνική της κατασκευής χάρτινων ιστοριών και ηρώων. Οι καλεσμένοι του COMICSVILLE 2021 Στους φετινούς καλεσμένους, ομιλητές και διδάσκοντες στα εργαστήρια του πρώτου πολυθεματικού φεστιβάλ κόμικς «COMICSVILLE» συγκαταλέγονται οι: Δημήτρης Αντωνίου, συγγραφέας και ακτιβιστής Νάσος Βασιλακάκης, εικονογράφος και δημιουργός κόμικς («Μαριάννα η Βρωμόστομη» και «Νίπερ, ο αιώνιος μετανάστης») Πάνος Γιάκας, εικαστικός καλλιτέχνης, εικονογράφος και γελοιογράφος («Η Ιστορία της Κρήτης Σε Κόμικς») Νίκος Δαλαμπύρας, δημιουργός κόμικς, μουσικός και ραδιοφωνικός παραγωγός. Εκδότης του οίκου κόμικς «Ένατη Διάσταση» Έλσα Δαλαμπύρα, δικηγόρος, συγγραφέας του βιβλίου «Νομικός Οδηγός για Εκπαιδευτικούς» Τάσος Ζαφειριάδης, δημιουργός του κόμικς «ΣΠΙΦ και ΣΠΑΦ» και σεναριογράφος των «Πτώμα», «Γρα-Γρου» και «Ψηφιδωτό» κ.α. Γιάννης Κουκουλάς, διδάκτωρ του Τμήματος Θεωρίας και Ιστορίας της Τέχνης της ΑΣΚΤ και αρθογράφος του ένθετου Καρέ-Καρέ στην Εφημερίδα των Συντακτών Δημήτρης Καμένος, δημιουργός των κόμικς «Μεφίστο» και «World War Sapiens» Αλέξια Οθωναίου, δημιουργός των κόμικς «Ιστορίες που Κρύβονταν σε Προφανή Μέρη», «Η Γυναίκα με τα Τραπουλόχαρτα», «Χ εις τον Ψ» κ.α. Μπέλλα Σπυροπούλου, μεταφράστρια κόμικς, απόφοιτος Αγγλικής και Ευρωπαϊκής λογοτεχνίας του Πανεπιστήμιου του Essex Χρήστος Σταμπουλής, δημιουργός των κόμικς «Οι Άρχοντες της Πορφυρής Κοιλάδας», «Μαύρη Φουστανέλα», «Injustine» κ.α. Λευτέρης Σταυριανός, εκδότης του οίκου «Jemma Press» που κινείται σχεδόν αποκλειστικά στον χώρο των κόμικς και της λογοτεχνίας του φανταστικού Μαρία Τζαμπούρα, εικονογράφος σκιτσογράφος, εκπαιδευτικός εικαστικών σεμιναρίων και δημιουργός του κόμικ στριπ «Ιστορίες μέσα από τη βαλίτσα» κ.α. Μαρία Χρίστου, εκδότρια στις εκδόσεις Χαραμάδα και μεταφράστρια βιβλίων και κόμικς Το COMICSVILLE θα έχει ως πρώτο επίτιμο προσκεκλημένο του τον Σέρβο μεταφραστή και σεναριογράφο κόμικς Marko Stojanovic (Max Debris, The Hawthorn Bed, To Hell and Back, The Dead Guard, A Dog’s Life, La Croix Saglante) του οποίου η σειρά Vekovnici κυκλοφόρησε πρόσφατα στα Ελληνικά με τον τίτλο «Αιώνιοι». Ο Στογιάνοβιτς ασχολείται επί πολλά χρόνια και με την εκπαιδευτική πτυχή των κόμικς εφόσον διατηρεί σχετικό εργαστήρι στο Λέσκοβατς της Σερβίας. Εκδοτικοί Οίκοι Στο χώρο της Καπναποθήκης της Αυστροελληνικής θα φιλοξενηθούν τα περίπτερα δύο εκ των πιο δραστήριων εκδοτικών οίκων στον τομέα των κόμικς στην Ελλάδα, της «Jemma Press» και της «Ένατης Διάστασης». Στον χώρο αυτό, και κατά τη διάρκεια όλου του τριημέρου, μικροί και μεγάλοι θα μπορέσουν να πάρουν μια καλή γεύση της σύγχρονης Ελληνικής παραγωγής κόμικς ,να ενημερωθούν για τις νέες κυκλοφορίες, να ξεφυλλίσουν κόμικς κατά βούληση και φυσικά να προμηθευτούν τις εκδόσεις που θα τραβήξουν το μάτι τους. Ομιλίες και παρουσιάσεις Οι ομιλίες και τα panels που έχουν προγραμματιστεί στο πλαίσιο του πολυθεματικού φεστιβάλ COMICSVILLE θα καλύπτουν μια σειρά από ζητήματα γύρω από τα σύγχρονα κόμικς και τις προκλήσεις που αυτά αντιμετωπίζουν. Θα συζητηθούν θέματα όπως η θαρραλέα, τα τελευταία χρόνια, εκπροσώπηση μειονοτήτων και ευπαθών ομάδων στην Ένατη Τέχνη. Επίσης θα εξερευνηθεί η αξιοποίηση των κόμικς ως οχήματος για την καταπολέμηση του ρατσισμού και των διακρίσεων, η χρήση τους ως εκπαιδευτικού εργαλείου, καθώς και η θέση αυτού του παραδοσιακά χάρτινου μέσου στην ψηφιακή επανάσταση που μας έφερε η αλλαγή του αιώνα. Επιπρόσθετα οι ενδιαφερόμενοι θα έχουν την ευκαιρία να ακούσουν εκπροσώπους του χώρου να μιλούν για την κατάσταση των εκδόσεων και των αυτοεκδόσεων στην μετά-Covid εποχή αλλά και τις επιλογές που έχουν σήμερα οι καλλιτέχνες που ενδιαφέρονται να ανοιχτούν σε ένα διαρκώς αυξανόμενο κοινό. Οι δύο φιλοξενούμενοι εκδοτικοί οίκοι (Jemma Press, Ένατη Διάσταση) θα παρουσιάσουν μερικούς επίλεκτους τίτλους, ενώ το κοινό θα έχει την ευκαιρία να υποβάλει ερωτήσεις και να αποσπάσει υπογραφές και αφιερώσεις από δημιουργούς που συμμετέχουν στο φεστιβάλ. Εκθέσεις Στον χώρο της Αυστροελληνικής Καπναποθήκης θα στεγαστεί η έκθεση «Θέα από Ψηλά» με συμμετοχή άνω των τριάντα Ελλήνων και Βαλκάνιων δημιουργών. Στην έκθεση συμμετέχουν οι: Δήμητρα Αδαμοπούλου, Σταυρούλα Ανθηροπούλου, Χριστίνα Ανθηροπούλου, Αντώνης Βαβαγιάννης, Νάσος Βασιλακάκης, Τόμεκ Γιοβάνης, Έλενα Γώγου, Ορέστης Ερμείδης, Τάσος Ζαφειριάδης, Πάνος Ζάχαρης, Έφη Θεοδωροπούλου, Δημήτρης Καμένος, Θανάσης Καραμπάλιος, Σταύρος Κιουτσούκης, Ραφαέλλα Κόνη, Μάνος Λαγουβάρδος, Τάσος Μαραγκός, Δήμητρα Νικολαΐδη, Αλέξια Οθωναίου, Παναγιώτης Πανταζής, Θανάσης Πετρόπουλος, Θανάσης Πέτρου, Αγγελική Σαλαμαλίκη, Κώστας Σκλαβενίτης, Σοφία Σπυρλιάδου, Χρήστος Σταμπουλής, Γιάννης Τεξής, Μαρία Τζαμπούρα, Βαγγέλης Χατζηδάκης και Πέτρος Χριστούλιας. Επίσης οι Filip Andronik (Βοσνία-Ερζεγοβίνη), Adrian Barbu (Ρουμανία), Ivan Berov (Βουλγαρία), Drazen Kovacevic (Σερβία) και Leonid Pilipovic (Σερβία). Στον χώρο του Συνεδριακού Κέντρου θα εκτεθούν τα έργα των μαθητών του τμήματος κόμικς των εργαστηρίων του Καλλιτεχνικού και Πολιτιστικού Συνόλου «η πόλις». Εργαστήρια-Workshops Μια σειρά από εργαστήρια που θα απευθύνονται σε παιδιά και εφήβους θα λάβουν χώρα τις πρωινές ώρες στον πρώτο όροφο της Καπναποθήκης το Σάββατο και την Κυριακή. Πιο συγκεκριμένα τα παιδιά από 5-11 ετών θα έχουν το Σάββατο την ευκαιρία να μάθουν τις αρχές γύρω από τη δημιουργία χαρακτήρων κόμικς φτάνοντας με το πέρας του μαθήματος να έχουν επινοήσει τους δικούς τους ήρωες. Οι συμμετέχοντες θα αποκτήσουν επίσης μια γεύση από την δημιουργία ενός «συνεργατικού» (flip) κόμικς, ένα είδος αφηγηματικής σκυταλοδρομίας όπου κάθε καρέ (ή σελίδα) σχεδιάζεται από διαφορετικό δημιουργό παράγοντας ένα ποικιλότροπο και γεμάτο ανατροπές αποτέλεσμα. Την επόμενη μέρα θα επαναληφθεί το δρώμενο flip comic, αυτή τη φορά με την επίσημη συνεργασία του εργαστηρίου κόμικς του «πόλις» με το ομόλογό του στο Λέσκοβατς της Σερβίας. Ανάμεσα στα δύο εργαστήρια θα παραχθεί σε πραγματικό χρόνο ένα flip comic όπου οι μαθητές των δύο πόλεων θα εναλλάσσονται αυτοσχεδιάζοντας μια κοινή ιστορία. Τα εγκαίνια του Πολυθεματικού Φεστιβάλ «COMICSVILLE» θα πραγματοποιηθούν την Παρασκευή 12 Νοεμβρίου στις 20:00 στην Καπναποθήκη της Αυστροελληνικής. Εκεί θα παρουσιαστεί για πρώτη φορά και η κοινή Έκθεση των Ελλήνων και Βαλκάνιων δημιουργών. Σας καλούμε να παρευρεθείτε για να γνωριστούμε και να ξεκινήσουμε μαζί την περιήγησή στο πολύχρωμο τοπίο των Ελληνικών αλλά και Διεθνών κόμικς, συνοδεία ζωντανής μουσικής. Το πλήρες πρόγραμμα του φεστιβάλ θα δημοσιοποιηθεί τις προσεχείς εβδομάδες. Πηγή
  9. Μούμιν εναντίον Τεντέν: Ένας "πόλεμος" μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς ALAMY/VISUALHELLAS.GR Όταν παιδικοί ήρωες "ξαναζωνταντεύουν" ως "όπλα" στη μάχη των πολιτικών ιδεών. Γιώργος Σκαφιδάς Ο καθείς και τα όπλα του στην ιδεολογική διαπάλη. Τι γίνεται όμως όταν αυτά τα όπλα δεν είναι αυτόφωτα αλλά «δανεικά»; Και μάλιστα «δανεικά» από χώρους φαινομενικά ξένους προς την ιδεολογική διαπάλη, όπως είναι για παράδειγμα εκείνος των παιδικών καρτούν; Μούμιν εναντίον ΤενΤεν: Την εν λόγω «περιπέτεια» δεν θα τη βρείτε στα κομιξάδικα. Κι όμως, εκείνη ήδη «παίζεται» ατύπως στη δημόσια σφαίρα, στους δρόμους και στο διαδίκτυο, ως μια από τις πολλές «συμβολικές» πτυχές του «πολέμου» μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς. Τα φινλανδικά τρολ και ο Βέλγος ρεπόρτερ Για όσους χρειάζονται διευκρινίσεις, τα Μούμιν είναι κάτι χαριτωμένα πλασματάκια που θυμίζουν δίποδους ιπποπόταμους και ζουν σε μια κοιλάδα, δημιούργημα της Φινλανδής Τούβε Γιάνσον (Tove Jansson), μιας συγγραφέα-εικονογράφου γνωστής για την αμφιφυλοφιλία της, που είχε σατιρίσει σφόδρα τον Χίτλερ τις δεκαετίες του 1930 και ’40 μέσα από τις σελίδες του περιοδικού Garm (που κυκλοφορούσε στα σουηδικά αλλά εκδίδετο στο Ελσίνκι). Μούμιν SHUTTERSTOCK Ο Τεντέν από την άλλη, είναι ένας ξανθομάλλης γαλλόφωνος Βέλγος ρεπόρτερ που μπλέκεται σε περιπέτειες ανά την υφήλιο, δημιούργημα του Βέλγου κομίστα Ερζέ (Hergé, πραγματικό όνομα Ζορζ Προσπέρ Ρεμί), ενός καλλιτέχνη που, αν και δεν θεωρείται ακροδεξιός, είχε εργαστεί τις δεκαετίες του 1930 και του ’40 για συντηρητικές εφημερίδες της δεξιάς: πρώτα για την «Le Vingtième Siècle» και εν συνεχεία, κατά την περίοδο της ναζιστικής κατοχής για τη «Le Soir» την οποία όμως τότε ήλεγχαν οι ναζί, ενώ ο ίδιος λέγεται πως διατηρούσε και προσωπικούς-φιλικούς δεσμούς με στελέχη του βελγικού φασιστικού κόμματος «Rex» του οποίου ωστόσο ποτέ δεν υπήρξε μέλος. Η Τούβε Γιάνσον και ο Ερζέ Ο Ερζέ πέθανε το 1983, και η Γιάνσον το 2001 (έχοντας εν τω μεταξύ απορρίψει και πρόταση που της είχε κάνει η Walt Disney για να αποκτήσει τα δικαιώματα των Μούμιν). Τα πλάσματα που εκείνοι δημιούργησαν, ωστόσο, συνεχίζουν να «ζουν», όχι μόνο ως καρτούν που ενθουσιάζουν μικρούς και μεγάλους αλλά και ως σύμβολα στη μάχη των πολιτικών ιδεών. Τα Μούμιν από την πλευρά τους, έχουν αξιοποιηθεί μεταξύ άλλων και ως αντιφασιστικό-αντιναζιστικό σύμβολο στα χέρια πλήθους ακτιβιστών της Αριστεράς. Η ταυτότητα της (αμφιφυλόφιλης, προοδευτικής για την εποχή της, εχθρικής απέναντι στον ναζισμό και τον φασισμό) Φινλανδής δημιουργού τους αλλά και ο ίδιος ο (αλληλέγγυος προς τους άλλους, δεκτικός, φιλικός, υπεράνω χρημάτων, αταξικός) χαρακτήρας τους έχουν συμβάλει ώστε εκείνα να αντιμετωπίζονται ως σύμβολο υπέρ της δημοκρατίας, των ανοιχτών κοινωνιών και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Τα Μούμιν και οι Rage Against the Machine «Η καρδιά τους ανοιχτή στα πάντα - Τα παράπονα όλα στη μπάντα - Τρέχουν πάντα και γελούν - Την παρέα σας ζητούν - Να οι Μούμιν», όπως έλεγε και το τραγούδι που συνόδευε τη μεταγλωττισμένη στα ελληνικά έκδοση της ομώνυμης τηλεοπτικής σειράς της δεκαετίας του 1980. Σημειωτέον πως τα Μούμιν έχουν φιγουράρει τις περασμένες δεκαετίες, με τις ευλογίες της δημιουργού τους, και σε αφίσες της Διεθνούς Αμνηστίας , του Ερυθρού Σταυρού καθώς και της UNICEF , όπως μας υπενθυμίζει το περιοδικό Huck, ενώ και ο Τομ Μορέλο, κιθαρίστας των Rage Against the Machine, είχε εμφανιστεί την άνοιξη του 2019 να φορά μπλούζα με στάμπα ένα Μούμιν που ανεμίζει αντιφασιστική σημαία. Για του λόγου το αληθές, αρκεί να ανατρέξει κανείς σε εκείνο το βίντεο με τα εκατομμύρια views όπου οι κ.κ. Τομ Μορέλο, Σκοτ Ίαν (Anthrax), Νούνο Μπέτενκορτ (Extreme) και Μπραντ Πέισλι τζαμάρουν όλοι μαζί παίζοντας το theme song της τηλεοπτικής σειράς Game Of Thrones. Ανατρέχοντας σε πρακτικές παλαιότερων δεκαετιών, θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι οι ακτιβιστές παίρνουν φαινομενικώς απολίτικα σύμβολα και τα οικειοποιούνται εντάσσοντάς τα στις εκστρατείες τους. Εάν αυτό κάποτε (κυρίως από τον Μάιο του 1968 και έπειτα) γινόταν από τον χώρο της Αριστεράς, πλέον ωστόσο γίνεται και από τον χώρο της ακροδεξιάς και πολλών εκ των alt-right παραφυάδων της. Η γαλλική ακροδεξιά και ο Τεντέν Η Ακροδεξιά επί παραδείγματι στη Γαλλία επιχειρεί εδώ και χρόνια να «στρατολογήσει» ως «δικό της» τον γαλλόφωνο Βέλγο ήρωα-ρεπόρτερ Τεντέν. ΤενΤεν SHUTTERSTOCK Υποστηρικτές του Εθνικού Μετώπου του Ζαν Μαρί Λεπέν (πουπλέον οδεύει προς τις γαλλικές προεδρικές εκλογές του 2022 ως Εθνικός Συναγερμός, υπό την κόρη του Ζαν Μαρί, Μαρίν Λεπέν) είχαν παρουσιάσει ήδη από τη δεκαετία του 1990 δικές τους παραλλαγμένες ιστορίες κόμικ με πρωταγωνιστή τον Τεντέν, όπως μας υπενθυμίζει το περιοδικό Wired. Το σενάριο… απλό: ο Τεντέν βλέπει τη Γαλλία να μεταμορφώνεται σε «ισλαμιστική αποικία» και εντάσσεται στο Εθνικό Μέτωπο έπειτα από παρότρυνση του καπετάνιου Χάντοκ, αφού όμως εν τω μεταξύ αραβόμορφοι ξένοι του έχουν κλέψει το σπίτι και το αυτοκίνητο… Υπάρχουν, πράγματι, ορίτζιναλ περιπέτειες του Τεντέν που είχαν στοιχεία αντικομμουνιστικά (βλ. «Ο Τεντέν στη Χώρα των Σοβιέτ» του 1930), στερεοτυπικά φυλετικά-ρατσιστικά (βλ. «Ο Τεντέν στο Κονγκό» του 1931) ή ακόμη και αντισημιτικά (βλ. «Το Πεφταστέρι» του 1941). Σχεδόν 80 χρόνια μετά, Γάλλοι ακροδεξιοί παίρνουν καρέ και στριπ από τις εν λόγω ιστορίες και τα επαναπροωθούν υπό νέες λεζάντες κατά πως τους συμφέρει, προβάλλοντας για παράδειγμα μια δική τους εκδοχή στην οποία δεν πάει ο Τεντέν στο Κονγκό… αλλά αντιθέτως έρχεται το Κονγκό (βλ. μετανάστευση) στη Γαλλία… Αυτό που επιλέγουν να αγνοούν, βέβαια, οι ακροδεξιοί είναι όλες εκείνες τις… ουκ ολίγες περιπέτειες του Τεντέν που δεν «κουμπώνουν» ακριβώς στο αφήγημά τους. Ο Τεντέν ήταν άλλωστε, μέσα σε όλα τα άλλα, και ένας… πολίτης του κόσμου, που στις περιπέτειές του έχει ταξιδέψει παντού, από την Αμερική και τη Σοβιετική Ένωση έως την Αφρική, τη Λατινική Αμερική και την Κίνα (στη Σαγκάη στον «Μπλε Λωτό»), συνεργαζόμενος με ανθρώπους από ολόκληρο τον κόσμο. Ο Γουίνι που εξόργισε το Πεκίνο Εάν απομακρυνθούμε ωστόσο από την Ευρώπη, όπως συνήθιζε να κάνει και ο Τεντέν, τότε οι ανησυχίες αλλάζουν. Για το κινεζικό καθεστώς επί παραδείγματι, ο παιδικός ήρωας που προκαλεί τη μεγαλύτερη ανησυχία δεν είναι κάποιος «υπερκακός» αλλά ένα φαινομενικά αθώο και άκακο πλάσμα: ο Γουίνι το Αρκουδάκι (Winnie the Pooh). Γουίνι SHUTTERSTOCK Δημιούργημα του Άγγλου συγγραφέα Άλαν Αλεξάντερ Μιλν, ο Γουίνι έκανε την πρώτη του εμφάνιση τη δεκαετία του 1920. Για περίπου… ενενήντα χρόνια, ο συμπαθής αρκούδος δεν είχε καμία εμπλοκή με τον χώρο της διεθνούς πολιτικής. Όλα θα άλλαζαν ωστόσο τον Ιούνιο του 2013, όταν ο πρόεδρος της Κίνας Σι Τζινπίνγκ επισκέφθηκε τις ΗΠΑ και συνάντησε από κοντά τον Μπαράκ Ομπάμα. Βλέποντας τους δυο ηγέτες, τον ψιλόλιγνο Ομπάμα από τη μία πλευρά και τον πιο «κοντόχροντρο» Σι από την άλλη, να περπατούν δίπλα-δίπλα, κάποιοι θα τους παρομοιάζαν με τον Γουίνι και τον φίλο του, τον Τίγρη (Tigger). Και έναν χρόνο αργότερα, τον Νοέμβριο του 2014, όταν ο Σι Τζινπίνγκ βρέθηκε επί κινεζικού εδάφους να ανταλλάσσει χειραψία με τον Ιάπωνα τότε πρωθυπουργό Σίνζο Άμπε μπροστά στις κάμερες, πολλοί θα έβλεπαν στο μεν πρόσωπο του Σι τον Γουίνι, στον δε πρόσωπο του Ιάπωνα ηγέτη έναν άλλο ήρωα της ίδιας σειράς: τον Γκαρή (Eeyore) τον γάιδαρο. Ομπάμα και Άμπε δεν φάνηκε να ενοχλούνται από τους εν λόγω παραλληλισμούς. Δεν ισχύει ωστόσο το ίδιο και για το κινεζικό καθεστώς που θα έφτανε στο σημείο λίγα χρόνια αργότερα να απαγορεύσει όλα (τα παιχνίδια, τις ταινίες, τα βιβλία, τα μιμίδια) όσα θυμίζουν τον Γουίνι το Αρκουδάκι. Κι αυτό, με την αιτιολογία ότι «υπονομεύουν την αξιοπρέπεια της προεδρίας και του ιδίου του προέδρου». Εν τω μεταξύ ωστόσο, στα χέρια των επικριτών του Σι Τζινπίνγκ ο Γουίνι είχε γίνει όντως ένα σύμβολο μέσω του οποίου εκείνοι ένιωθαν ότι μπορούσαν να ειρωνευτούν και να χλευάσουν την κινεζική ηγεσία. Ο Κινέζος πρόεδρος δεν είναι, βέβαια, ο μοναδικός ηγέτης στον κόσμο τον οποίο οι επικριτές του έχουν ταυτίσει με κάποιον παιδικό ήρωα. Ουκρανοί επικριτές του Ρώσου προέδρου Βλάντιμιρ Πούτιν τον έχουν, για παράδειγμα, παρουσιάσει σαν τον Ντόμπι: το ξωτικό από τις περιπέτειες του Χάρι Πότερ. Ενώ για όσους δεν συμπαθούσαν την Βρετανίδα πρώην πρωθυπουργό Τερέζα Μέι, εκείνοι έμοιαζε με την βγαλμένη από «Τα 101 σκυλιά της Δαλματίας» Κρουέλα ντε Βιλ. Ο Πέπε ο Βάτραχος Ενδιαφέρον παρουσιάζει, όμως, και η περίπτωση του ανθρωπόμορφου βατράχου Πέπε (Pepe the Frog) ο οποίος ξεπήδησε μεν μέσα από τη μάλλον απολίτικη αμερικανική σειρά κόμικ « Boy’s Club » του Ματ Φιούρι αλλά στην πορεία προσέλαβε άλλες, πολιτικά φορτισμένες - και αντιθετικές μεταξύ τους - διαστάσεις. Διότι ο Πέπε ο Βάτραχος έχει τα τελευταία χρόνια χρησιμοποιηθεί και ως σύμβολο ρατσιστικού-ναζιστικού μίσους από την αμερικανική alt-right ακροδεξιά (ξεκινώντας από το site 4chan), αλλά παράλληλα και ως σύμβολο δημοκρατικής άμυνας και ελπίδας από όσους διαδήλωναν το 2019 στο Χονγκ Κονγκ ενάντια στον κινεζικό αυταρχισμό… Πηγή
  10. Έχω διαβάσει το Bat-Manga!: The Secret History of Batman in Japan σε επιμέλεια Chip Kidd, το οποίο περιλαμβάνει διάφορες ιστορίες από μάνγκα-κα, κυρίως του Jiro Kuwata, από τη δεκαετία του 1960 και 1970 κυρίως. Αν και κάποιες από τις ιστορίες ήταν ενδιαφέρουσες, δεν το συνιστώ ιδιαίτερα. Σίγουρα πρωτοτυπούν σε σχέση με τις αντίστοιχες αμερικανικές, κυρίως επειδή έχουν πολύ τονισμένο το στοιχείο του υπερφυσικού, είναι μάλλον σχηματικές για τα σημερινά δεδομένα. Επιπλέον μειονέκτημα είναι ότι κάποιες από αυτές δεν ήταν ολοκληρωμένες, επειδή το πρωτότυπο υλικό δεν βρέθηκε. Βεβαίως, σαν ιστορικό τεκμήριο, η συλλογή έχει μεγάλη αξία, ιδιαίτερα αφού διανθίζεται με εικόνες, διαφημίσεις της εποχής και συνέντευξη του Κουγουάτα. Σαφώς πιο ενδιαφέρον ήταν το Batman: Death Mask του Natsume Yoshinori, το οποίο φέρνει τον Μπάτμαν σε ένα αμιγώς ιαπωνικό σκηνικό και έχει μια ενδιαφέρουσα ιστορία, χωρίς από την άλλη να είναι κάτι πραγματικά αξιομνημόνευτο. Τουλάχιστον, αξιοποιεί πλήρως την Ιαπωνική παράδοση στο με΄τρο του δυνατού και έχει σίγουρα ωραίο σχέδιο.
  11. «Κι αν το χιούμορ αποτελεί επιβαρυντικό στοιχείο;» Γιάννης Κουκουλάς Ένα από τα αμέτρητα θύματα της κρατικής εκδικητικότητας στην Ιταλία μετά τη δολοφονία του Αλντο Μόρο στα τέλη της δεκαετίας του 1970 ήταν και ο Mario Dalmaviva. Που δεν το έβαλε κάτω στα πεντέμισι χρόνια της προφυλάκισής του! Και δημιούργησε μια απίστευτα μινιμαλιστική και συγκλονιστική σειρά κόμικς για τη ζωή πίσω από σιδερένιες πόρτες «Μα πώς το κάνετε αυτό; Είναι πολύ δύσκολο τελικά να φτιάχνεις κόμικς. Εγώ δεν μπορώ να σχεδιάσω ούτε μια ίσια γραμμή...» είναι η κλασική ατάκα που ακούνε συχνά οι δημιουργοί κόμικς από ανθρώπους που νιώθουν δέος απέναντι στη σχεδιαστική δεξιοτεχνία. Μια τέτοια άποψη όμως έχει καταρριφθεί από την ίδια τη ζωή εδώ και μερικές δεκαετίες, καθώς έχουν δημιουργηθεί πολλά αριστουργηματικά κόμικς που δεν ξεχωρίζουν ούτε για τα ρεαλιστικά και αναπαραστατικά τους σχέδια ούτε για τα εντυπωσιακά τους χρώματα. Αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία είναι το κατά πόσο το σχέδιο υπηρετεί το σενάριο και το αντίθετο. Στην εμβληματική του μελέτη με τίτλο «Understanding Comics» το 1993 (κυκλοφορεί στα ελληνικά με τίτλο «Κατανοώντας τα Κόμικς» από τις εκδόσεις Web Comics σε μετάφραση Νίκου Καμπουρόπουλου) ο Scott McCloud κατέδειξε με τον πιο εμφατικό τρόπο και με δεκάδες παραδείγματα ότι η πιστότητα των αναπαραστάσεων, η επιδίωξη της ομοιότητας με τον πραγματικό κόσμο, η ζωγραφική που μιμείται τη φωτογραφία και αξιώνει την περί αυτής κρίση με όρους ρεαλισμού κ.λπ. δεν αποτελούν προϋποθέσεις για τη δημιουργία ενός καλού κόμικς. Στις εικαστικές τέχνες, άλλωστε, κάτι τέτοιο έχει οριστικά και αμετάκλητα λυθεί εδώ και περισσότερο από έναν αιώνα και ειδικότερα μετά την έλευση των μοντέρνων πρωτοποριών και της αφαίρεσης. Σκίτσο που κατά πάσα πιθανότητα ενέπνευσε τον Αρκά καθώς και ο δικός του Ισοβίτης είναι καταδικασμένος σε 622 χρόνια φυλάκισης Δεν γνωρίζω αν ο Scott McCloud όταν φιλοτεχνούσε το βιβλίο του είχε υπ’ όψιν του την περίπτωση του Ιταλού πρώην πολιτικού κρατούμενου και δημιουργού κόμικς Mario Dalmaviva. Πιθανολογώ ότι δεν την είχε. Γιατί αν την είχε θα αποτελούσε την ιδανική επιβεβαίωση των απόψεών του και σίγουρα θα τη φιλοξενούσε στο βιβλίο του. Κι αυτό γιατί ο Mario Dalmaviva (1943 – 2016) κατόρθωσε να γίνει ιδιαιτέρως δημοφιλής στον χώρο των ιταλικών και ευρωπαϊκών κόμικς γενικότερα σχεδιάζοντας ξανά και ξανά την ίδια εικόνα, την κλειστή πόρτα του κελιού μιας φυλακής. Στο κελί αυτό βρισκόταν ο ίδιος και πάνω από την πόρτα αιωρούνταν μέσα σε συννεφάκια τα λόγια και οι σκέψεις του. Η φυλάκιση του Mario Dalmaviva, ή καλύτερα η προφυλάκισή του, ήταν αποτέλεσμα της εκδικητικής πολιτικής της ιταλικής κυβέρνησης που εφαρμόστηκε με σιδερένια πυγμή αμέσως μετά τη δολοφονία του Άλντο Μόρο, πρώην πρωθυπουργού, επιφανούς στελέχους των Χριστιανοδημοκρατών και πρωτεργάτη του λεγόμενου «ιστορικού συμβιβασμού» ανάμεσα στην ιταλική Δεξιά και την ευρωκομμουνιστική Αριστερά του Μπερλίγκουερ. Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας ήταν ήδη έτοιμο να πάρει μέρος σε κυβέρνηση συνασπισμού με τη Δεξιά όταν έσκασε σαν βόμβα η είδηση της απαγωγής του Άλντο Μόρο. Οι Ερυθρές Ταξιαρχίες ανέλαβαν την ευθύνη της απαγωγής και, για την απελευθέρωση του Μόρο, ζήτησαν την απελευθέρωση πολλών φυλακισμένων μελών τους. Οι διαπραγματεύσεις κατέληξαν σε ναυάγιο και 55 μέρες αργότερα ο Ιταλός πρώην πρωθυπουργός βρέθηκε δολοφονημένος με δέκα σφαίρες στο πορτ μπαγκάζ ενός αυτοκινήτου στη Ρώμη. Αυτή ήταν η αρχή και η ιδανική αφορμή για ένα άνευ προηγουμένου πογκρόμ της ιταλικής αστυνομίας σε συνεργασία με το κράτος και τη δικαιοσύνη εναντίον πολιτικών ομάδων και προσωπικοτήτων της Αριστεράς και της Αυτονομίας που δραστηριοποιούνταν έντονα τα τελευταία δέκα χρόνια. Η δολοφονία του Μόρο, επιπλέον, έδωσε στο κράτος και το απαραίτητο άλλοθι για την ψήφιση μιας σειράς ειδικών νόμων και διατάξεων που ουσιαστικά θεσμοθετούσαν ένα καθεστώς έκτακτης ανάγκης, επέτρεπαν την προφυλάκιση χωρίς δίκη για πολλά χρόνια ακόμα και για απλές ενδείξεις συμμετοχής σε τρομοκρατικές οργανώσεις κ.λπ. Στο κλίμα αυτό, στις 7 Απριλίου του 1979, η ιταλική αστυνομία ανακοινώνει τη σύλληψη του αρχηγού των Ερυθρών Ταξιαρχιών και του επιτελείου του με τυμπανοκρουσίες και εν μέσω πανηγυρισμών για την «πάταξη μιας επικίνδυνης τρομοκρατικής οργάνωσης δολοφόνων». Προς έκπληξη όλων βέβαια, τα υποτιθέμενα ηγετικά μέλη και στελέχη των Ερυθρών Ταξιαρχιών ήταν όλα τους δημόσια πρόσωπα με έντονη αλλά φανερή πολιτική δράση στα κινήματα. Όπως γράφει ο Γιώργος Σιούνας στο περιοδικό Βαβέλ, σε άρθρο με τίτλο «Όταν η δίκη δεν είναι μόνο για τον κύριο Κ. (αλλά και για άλλους 4.000)» (τεύχος 35, Μάρτιος 1984): «Αυτοί οι ηγέτες της απόλυτα συνωμοτικής ένοπλης οργάνωσης ήταν, κατά τους κατήγορούς τους γνωστά δημόσια πρόσωπα: ο Antonio Negri, καθηγητής της Θεωρίας του Κράτους στο Πανεπιστήμιο της Πάντοβα, οι επίσης καθηγητές Πανεπιστημίου Franco Piperno και Luciano Ferrari Bravo, η Alisa Del Re, βοηθός του Negri στο Πανεπιστήμιο, ο Mario Dalmaviva, ασφαλιστής και διαφημιστής, ο Nanni Balestrini, συγγραφέας και ποιητής (που διέφυγε τη σύλληψη) κι άλλοι πολλοί. Κοινό χαρακτηριστικό όλων αυτών των ανθρώπων ήταν ότι υπήρξαν ηγετικά στελέχη της μαζικής εξωκοινοβουλευτικής οργάνωσης “Potere Operaio” (Εργατική Εξουσία) που είχε σημαντική επιρροή στο εργατικό κίνημα, με ανοιχτή νόμιμη δράση, από το 1969 μέχρι το 1973 οπότε και διαλύθηκε. Μετά από τη διάλυσή της, πολλοί απ’ αυτούς εντάχθηκαν στο χώρο της “αυτονομίας” (ο Negri υπήρξε ο σημαντικότερος θεωρητικός της) κι άλλοι εγκατέλειψαν βαθμιαία κάθε άμεση πολιτική πρακτική». Αριστερά, πρόσφατη αναδρομική ιταλική έκδοση με τις Πόρτες του Dalmaviva. Δεξιά, οι Πόρτες στα ελληνικά από τις εκδόσεις «Επανοικειοποίηση» Αν και ήταν καταφανές ότι η συντριπτική πλειονότητα των προσώπων που συνελήφθησαν εκείνη την περίοδο δεν είχαν καμιά σχέση με την ένοπλη δράση, η τρομοϋστερία ήταν αρκετή για να οδηγηθούν στη φυλακή. Ακόμα και όταν υπήρξαν καταθέσεις κατηγορουμένων, συλληφθέντων και άλλων προσώπων που σχετίζονταν με την υπόθεση που αθώωναν τους φερόμενους ως ηγέτες των Ερυθρών Ταξιαρχιών, αυτοί παρέμειναν στη φυλακή σε συνθήκες σχετικής απομόνωσης και χωρίς καμιά προοπτική να δικαστούν άμεσα. Άλλωστε οι πρόσφατοι νόμοι επέτρεπαν τη μακρόχρονη προφυλάκιση χωρίς δίκη. Σε ένα τέτοιο ζοφερό κλίμα και με ελλιπείς δυνατότητες επικοινωνίας των κρατουμένων με τον έξω κόσμο, προέκυψαν τα κόμικς του Mario Dalmaviva που ξεκίνησαν να δημοσιεύονται τον Φεβρουάριο του 1981 στο πολύ δημοφιλές ιταλικό περιοδικό με κόμικς, «Linus», δημιουργώντας αίσθηση σε όλη την Ευρώπη για το τόσο δυνατό περιεχόμενο και τα σκληρά αλλά δοσμένα με χιούμορ λόγια που φιγούραραν πάνω από τις απλοϊκά σχεδιασμένες και γεμάτες νόημα κλειστές «Πόρτες». Ο Dalmaviva έμεινε προφυλακισμένος για πεντέμισι ολόκληρα χρόνια μέχρι να δικαστεί το 1984 και να καταδικαστεί σε ποινή μικρότερη από το διάστημα της προφυλάκισής του οπότε και αφέθηκε ελεύθερος. Εξώφυλλο του τεύχους 35 της Βαβέλ (Μάρτιος 1984) Στην Ελλάδα, οι «Πόρτες» έγιναν γνωστές από τα αφιερώματα και τις μεταφράσεις του Γιώργου Σιούνα (σε λέτερινγκ της Παυλίνας Καλλίδου) στο περιοδικό Βαβέλ (τ. 35, Μάρτιος 1984 και τ. 42, Οκτώβριος 1984) αλλά και πιο πρόσφατα από το βιβλίο «Οι Πόρτες» των Εκδόσεων Επανοικειοποίηση (2007) στο οποίο, μεταξύ άλλων, επισημαίνεται και η σημασία αυτών των φαινομενικά απλοϊκών σχεδίων τόσο για τον δημιουργό τους όσο και για τους αναγνώστες τους: «Κάποιοι “μετάνιωσαν” και “διαχωρίστηκαν”. Άλλοι οδηγήθηκαν στην τρέλα. Δεν ήταν λίγοι που οδηγήθηκαν στην αυτοκτονία. Ο Mario Dalmaviva βρήκε φωνή, απόκτησε λόγο μέσα από τις “πόρτες” του. Και –τι ειρωνεία– αυτές οι μινιμαλιστικά σχεδιασμένες ασπρόμαυρες (τις περισσότερες φορές) πόρτες της φυλακής, αποτέλεσαν το ακριβώς αντίθετο από αυτό που συμβολίζουν, τον εγκλεισμό, σαν συνθήκη απομόνωσης από τον έξω κόσμο. Οι “πόρτες” του Dalmaviva έγιναν γέφυρα επικοινωνίας με τον έξω κόσμο, αυτόν της “ελευθερίας” και των καπιταλιστικών κανονικοτήτων, και την ίδια στιγμή αποτέλεσαν μία από τις πιο απτές αποδείξεις, ότι κι αυτός ο κόσμος που βρίσκεται πέρα των τειχών, έχει τη δική του ζωή, τη δική του ανθρώπινη υπόσταση, τα δικά του συναισθήματα […] Μοιραία το όνομα Mario Dalmaviva δεν μπορεί παρά να σημαίνει πολύ περισσότερα από μερικά πετυχημένα καρέ που αναφέρονται στη φυλακή. Όχι μόνο επειδή ο Dalmaviva δεν υπήρξε ποτέ του σκιτσογράφος (κι αυτός είναι ένας από τους λόγους που οδηγήθηκε στις “πόρτες”). Αλλά επειδή στο πρόσωπό του εγγράφεται (πέρα από την προσωπική του ιστορία), η μνήμη των αγώνων που δόθηκαν από χιλιάδες συντρόφους μέσα στις πιο εχθρικές, στις πιο αντίξοες συνθήκες». Σε τέτοιες συνθήκες, οι Πόρτες του Dalmaviva έγιναν τη δεκαετία του 1980, και θα παραμείνουν για πάντα από τότε, σύμβολα ελευθερίας. Τόσο καλλιτεχνικής (αποδέσμευση από τους αυστηρούς κανόνες, τις συμβάσεις της αναπαράστασης, της υποχρέωσης για πιστότητα και σχεδιαστικό πλούτο) όσο και ουσιαστικής καθώς οι ζωγραφισμένες, ομοιόμορφες Πόρτες «γκρέμισαν» τις σιδερένιες πόρτες των κελιών των Ιταλών αγωνιστών με πάταγο του οποίου ο απόηχος ακούγεται ακόμα. Πηγή
  12. Ο νέος Σούπερμαν είναι bisexual στο επόμενο τεύχος του κόμικ Ο γιος του Σούπερμαν, ο Τζον Κεντ εμφανίζεται ως bisexual στο πλαίσιο του DC Multiverse DC Comics Σε μια σημαντική στιγμή στην ιστορία των κόμικς, ο Τζόναθαν Κεντ, ο γιος του Κλαρκ Κεντ και της Λόις Λέιν εμφανίζεται στις σελίδες της DC Comics, ως αμφιφυλόφιλος. Ο Τζον Κεντ, γνωστός ως «ο Υπεράνθρωπος της Γης», θα εμφανιστεί στο τεύχος που θα κυκλοφορήσει στις 9 Νοεμβρίου, «Superman: Son of Kal-El #5» ως πρωταγωνιστής σε μια ρομαντική σχέση με τον δημοσιογράφο Τζέι Νακαμούρα. Η απόφαση να βγει ο σούπερ ήρωας που φοράει τον μανδύα του Man of Steel ως αμφιφυλόφιλος είναι ένα τρανό παράδειγμα της κίνησης των εκδοτών κόμικ να επεκτείνουν το εύρος της εκπροσώπησης της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας στις σελίδες τους. Τον Αύγουστο, η DC δημοσίευσε ένα τεύχος στο οποίο ο Tim Drake - γνωστός και ως Robin, ο πιστός βοηθός του Batman - εμφανίστηκε επίσης ως αμφιφυλόφιλος. Άλλοι σημαντικοί χαρακτήρες που εμφανίστηκαν ως εκπρόσωποι της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας είναι οι Batwoman, Harley Quinn και Alan Scott (Green Lantern) και ο Iceman της Marvel, η America Chavez (γνωστή και ως Miss America) και o Northstar, ένας από τους πρώτους ανοιχτά gay χαρακτήρες κόμικς, όταν κυκλοφόρησε το 1992. Κειμενογράφος του «Superman: Son of Kal-El #5» είναι ο Tom Taylor ("Dark Knights of Steel") ενώ τα σκίτσα επιμελήθηκε ο John Timms ("Harley Quinn"). «Πάντα έλεγα ότι όλοι χρειάζονται ήρωες και όλοι αξίζουν να δουν τον εαυτό τους στους ήρωές αυτούς. Είμαι πολύ ευγνώμων που η DC και η Warner Bros μοιράζονται αυτήν την ιδέα», δήλωσε ο Taylor. «Το σύμβολο του Σούπερμαν ήταν πάντα το ιδεώδες για την ελπίδα, την αλήθεια και τη δικαιοσύνη. Σήμερα, αυτό το σύμβολο αντιπροσωπεύει κάτι περισσότερο. Σήμερα, περισσότεροι άνθρωποι μπορούν να δουν τον εαυτό τους στον πιο ισχυρό υπερήρωα των κόμικς» πρόσθεσε. Στο τεύχος, ο γιος του Σούπερμαν, ο Τζον Κεντ, αφού ολοκληρώσει την αποστολή του να σώσει τον κόσμο θα βρει την αγάπη στο πρόσωπο του Τζέι. «Μιλάμε πολύ για τη δύναμη του DC Multiverse στην αφήγησή μας και αυτό είναι ένα άλλο απίστευτο παράδειγμα» δήλωσε ο Jim Lee, επικεφαλής και εκδότης της DC. DC Comics Με πληροφορίες του Variety Πηγή
  13. Νέα προσθήκη στο MCU: H Marvel βρήκε τον Adam Warlock: Έρχεται στο Guardians of the Galaxy!
  14. Εξαιρετικά νέα! Ελπίζω να μη διαψευσθεί η είδηση, αν και υπήρχαν αρκετές ενδείξεις, που έδειχναν προς την κατεύθυνση της επέκτασης. Ξανά: Και η λίστα, εφόσον τελικά ισχύσει, είναι πολύ ενδιαφέρουσα, συνδυάζει πολλές κλασικές ιστορίες με αρκετές καινούριες. Υπάρχουν βέβαια, και αρκετά, που ήδη έχουν εκδοθεί στην Ελλάδα, αλλά νομίζω, ότι αυτό ήταν αναμενόμενο. Εντάξει, σίγουρα όλοι έχουμε τις προτιμήσεις μας, όλοι θα θέλαμε να δούμε κάτι άλλο, αλλά σε γενικές γραμμές πιστεύω, ότι είναι αντιπροσωπευτική και αυτό για εμένα είναι πολύ σημαντικό. Το σημαντικότερο όμως, όλων, είναι, ότι η σειρά πάει καλά από εμπορικής απόψεως. Επίσης, παρατηρώ, ότι όλα όσα είναι σε δύο τόμους, θα τα βγάζουν συνεχόμενα. Πολύ σωστή κίνηση, κατά τη γνώμη μου. Χάουαρντ Ντακ, όμως, γιοκ. Δεν πειράζει, ίσως στην επόμενη επέκταση. Ξανά: Πάντα τέτοια νέα @Jim®!
×
×
  • Create New...