Jump to content

leonidio

Founders/Moderator
  • Content Count

    1,255
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    41

leonidio last won the day on April 12

leonidio had the most liked content!

Community Reputation

6,863 Excellent

4 Followers

About leonidio

Recent Profile Visitors

1,036 profile views
  1. Σύμφωνα με πληροφορίες του ΑΠΕ/ΜΠΕ, το κόμικ Tokyo Ghost θα γίνει ταινία σε σκηνοθεσία του Gary Fukunaga, σκηνοθετη του επερχόμενου Τζέιμς Μποντ και σενάριο του ίδιου του Rick Remender. Πηγή
  2. Πολύ όμορφη παρουσίαση @Jim®για μια ιστορία, που έχει μείνει πλέον κλασική, αν και, όπως πολύ σωστά γράφεις, ακολουθεί την πεπατημένη των προηγούμενων ιστοριών, που ανέφερες. Κι εγώ τη γνώρισα μέσω της πολύ ωραίας έκδοσης της Anubis. Για το μόνο, που δε συμφωνώ είναι για το σχέδιο του Sale. Σίγουρα εκείνο του Jim Lee είναι πιο εντυπωσιακό και χορταστικό στο μάτι, αλλά και ο Sale είναι εξαιρετικός σχεδιαστής με κάπως πιο αφαιρετικό, σίγουρα λιγότερο λεπτομερές σχέδιο, που είναι σαφώς πιο νουάρ και ίσως πιο ταιριαστό για τον Μπάτμαν τουλάχιστον. Φυσικά, ο καθένας με τα γούστα του
  3. Ένα μεγάλο αντίο Γιάννης Κουκουλάς Για σχεδόν πέντε δεκαετίες ο Plantu με τα σκίτσα του υπηρέτησε τις πρωταρχικές αξίες της μάχιμης γελοιογραφίας. Τα έργα του κοσμούσαν τα εξώφυλλα της Le Monde επί 35 χρόνια, ενώ ήταν ο ιδρυτής του διεθνούς οργανισμού «Cartooning for Peace». Πριν από λίγες ημέρες ανακοίνωσε ότι αποσύρεται. Το χιούμορ του και η τόλμη του δεν θα ξεχαστούν ποτέ Ο Jean Plantureux (γενν. 1951), που υιοθέτησε το ψευδώνυμο Plantu και με αυτό έγινε ένας από τους πιο γνωστούς και δημοφιλείς γελοιογράφους της σύγχρονης εποχής, ξεκίνησε την καριέρα του το 1972 με ένα σκίτσο στη γαλλική Le Monde ενάντια στον πόλεμο στο Βιετνάμ. Και μέχρι σήμερα, 49 χρόνια αργότερα, εξακολουθεί να παραμένει πιστός στις ιδέες του: ανυποχώρητη στράτευση ενάντια σε κάθε εξουσία, ανελέητη κριτική στις κυβερνήσεις, τις θρησκείες και τους ισχυρούς του κόσμου, αδιάκοπη προσπάθεια διάδοσης της γελοιογραφίας και υπεράσπισης του δικαιώματος στον ελεύθερο λόγο και την ελεύθερη τέχνη. Σκίτσο που σχεδίασε ο Plantu με αφορμή την επίθεση στο «Charlie Hebdo» Από το 1985 και μέχρι πριν από λίγες ημέρες, τα σκίτσα του δημοσιεύονταν στα πρωτοσέλιδα της Le Monde, μιας εφημερίδας που καθημερινά πουλάει περισσότερα από 300 χιλιάδες φύλλα, και αναπαράγονταν σε δεκάδες εφημερίδες και περιοδικά. Αν και συνεργάστηκε με πολλά ακόμα περιοδικά και εφημερίδες (Phosphore, L’ Express κ.ά.), το στίγμα της πολιτικής και καλλιτεχνικής του άποψης έδιναν τα σκίτσα του στη Le Monde. Έχουν κυκλοφορήσει περισσότερες από 60 συλλογές με τις γελοιογραφίες του, ενώ έχει βραβευτεί από διάφορους φορείς και οργανισμούς σε πολλές χώρες του κόσμου. Από αριστερά προς τα δεξιά: «στρατιωτικός που εκδικείται για τον γαμπρό του που σκοτώθηκε το 1917», «στρατιώτης που εκδικείται για την ξαδέρφη του που βιάστηκε το 1945», «μωρό που σκέφτεται να εκδικηθεί για τον θάνατο του πατέρα του το 2023» Το πιο γνωστό έργο του όμως ξεκίνησε να φιλοτεχνείται το 1991 και ολοκληρώθηκε έναν χρόνο αργότερα με τη «συνεργασία» του τότε ηγέτη της PLO, Γιάσερ Αραφάτ, και του υπουργού Εξωτερικών του Ισραήλ, Σιμόν Πέρεζ. Ο Plantu συνάντησε τον Αραφάτ στην Τύνιδα, σε μια έκθεση γελοιογραφίας, και του ζήτησε να σχεδιάσει το άστρο του Δαβίδ στην ισραηλινή σημαία που βρισκόταν δίπλα στην παλαιστινιακή και στη συνέχεια να υπογράψει το σκίτσο. Έναν χρόνο αργότερα συνάντησε και τον Σιμόν Πέρεζ ζητώντας του να υπογράψει το ίδιο σκίτσο κάτω από την ισραηλινή σημαία. Έτσι, για πρώτη φορά και έναν ολόκληρο χρόνο πριν από την υπογραφή της Συμφωνίας του Όσλο, σε ένα έγγραφο ή για την ακρίβεια σε μια γελοιογραφία, υπήρχαν οι υπογραφές ενός Παλαιστίνιου ηγέτη κι ενός μέλους της κυβέρνησης του Ισραήλ. Τέτοιες πρωτοβουλίες οδήγησαν και στην από κοινού απονομή τού βραβείου Νόμπελ Ειρήνης το 1994 στους Γιάσερ Αραφάτ, Σιμόν Πέρεζ και Γιτζάκ Ράμπιν, που μπορεί να μην είχε πολλά ουσιαστικά αποτελέσματα αλλά είχε σίγουρα ένα βαθιά συμβολικό περιεχόμενο. Ο Plantu με τον Γιάσερ Αραφάτ, το 1991, όταν ο Παλαιστίνιος ηγέτης υπέγραψε το σκίτσο με τις δύο σημαίες (παλαιστινιακή και ισραηλινή), για να ακολουθήσει αργότερα και ο Σιμόν Πέρεζ Τα γεγονότα που ακολούθησαν τη δημοσίευση των γελοιογραφιών που έμειναν στην Ιστορία ως τα «δανικά σκίτσα για τον Μωάμεθ», στην εφημερίδα Jyllands-Posten, οδήγησαν τον Plantu στο επόμενο μεγάλο project του. Στις 30 Σεπτεμβρίου του 2005, στη δανική εφημερίδα δημοσιεύτηκε μια σειρά 12 σκίτσων που απεικόνιζαν τον προφήτη Μωάμεθ, πράξη απαγορευμένη από τους κανόνες του Ισλάμ που επιτρέπουν μόνο την προφορική ή γραπτή περιγραφή του Μωάμεθ αλλά όχι (πλην εξαιρέσεων) την εικαστική απόδοσή του. Ταραχές ξέσπασαν τότε από διαμαρτυρόμενους μουσουλμάνους σε πολλές χώρες του ισλαμικού κόσμου αλλά ακόμα και σε μεγάλες πόλεις της Δύσης. Για ακόμη μια φορά, γελοιογράφοι βρέθηκαν στο στόχαστρο μιας μερίδας φανατικών με έλλειμμα ανοχής, εκτοξεύτηκαν απειλές κατά της ζωής τους κ.λπ. «Τα ξαναλέμε την Τρίτη;» «Α, δεν μπορώ, είναι το Γιομ Κιπούρ» Ο Plantu, επηρεασμένος από τα γεγονότα αλλά και βαθιά προβληματισμένος για τη φύση και την επιδραστικότητα των έργων του επαγγέλματός του, στις 3 Φεβρουαρίου του 2006 φιλοτέχνησε ένα σκίτσο αποτελούμενο μόνο από τη φράση «Δεν πρέπει να σχεδιάζω τον Μωάμεθ», η οποία επαναλαμβάνεται δεκάδες φορές με τρόπο που οι λέξεις και τα γράμματα δημιουργούν τελικά το πρόσωπο του Μωάμεθ. Νέος κύκλος συζητήσεων άνοιξε μεταξύ γελοιογράφων -και όχι μόνο- γύρω από την προστασία της έκφρασης και της τέχνης, την οργάνωση του αγώνα ενάντια στη λογοκρισία και την αυτολογοκρισία κ.λπ. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, 12 γελοιογράφοι (Ann Telnaes - ΗΠΑ, Bakha Boukhari - Παλαιστίνη, Carsten Graabaek - Δανία, Cinthia Bolio - Μεξικό, Gado - Κένυα, Jeff Danziger - ΗΠΑ, Liza Donnelly - ΗΠΑ, Michel Kichka - Ισραήλ, Mike Luckovich - ΗΠΑ, No-Rio - Ιαπωνία, Ranan Lurie - Ισραήλ) με συντονιστή τον Plantu και σε συνεργασία με τον τότε γενικό γραμματέα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, Κόφι Ανάν, διοργάνωσαν ένα μεγάλο συνέδριο-σεμινάριο στην έδρα του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη με τίτλο «Ξεμαθαίνοντας τη δυσανεξία» (Unlearning Intolerance). Ο Plantu μαζί με μέλη τού Cartooning for Peace και τον τότε γενικό γραμματέα του ΟΗΕ, Κόφι Ανάν Από τη συνάντηση αυτή προέκυψε η ίδρυση ενός πολύ σπουδαίου οργανισμού για τη γελοιογραφία και την ελευθερία του λόγου, του Cartooning for Peace, με επίτιμο πρόεδρο τον Κόφι Ανάν, πρόεδρο τον Plantu, γραφεία σε πολλές χώρες του κόσμου και μέλη εκατοντάδες γελοιογράφους. Στην ιδρυτική διακήρυξη, μεταξύ άλλων, ο Κόφι Ανάν ανέφερε: «Οι γελοιογραφίες μάς κάνουν να γελάμε. Χωρίς αυτές οι ζωές μας θα ήταν πολύ πιο θλιβερές. Αλλά δεν είναι μόνο θέμα γέλιου. Οι γελοιογραφίες έχουν τη δύναμη να ενημερώνουν και να επιτίθενται». Στις καταστατικές αρχές του οργανισμού αναφέρεται ότι τα μέλη του αγωνίζονται για την κατοχύρωση της ελευθερίας έκφρασης όπως αυτή καθορίζεται στο Άρθρο 19 της Παγκόσμιας Διακήρυξης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα: «Όλοι έχουν το δικαίωμα στην ελευθερία γνώμης και έκφρασης. Αυτό το δικαίωμα περιλαμβάνει την ελευθερία διατύπωσης απόψεων χωρίς παρεμβάσεις και την ελευθερία αναζήτησης, απόκτησης και μετάδοσης πληροφοριών και ιδεών μέσω οποιουδήποτε μέσου, ανεξαρτήτως συνόρων». Ο Plantu με τον τέως γενικό γραμματέα του ΟΗΕ, Κόφι Ανάν, σε παρουσίαση του Cartooning for Peace AP PHOTO / JOHN MARSHALL MANTEL Στις βασικές αρχές τού Cartooning for Peace περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων και οι εξής: «Σεβασμός στον πολιτισμικό πλουραλισμό και στον πλούτο των απόψεων. Στα γεγονότα που διοργανώνουμε, τις εκθέσεις, τις εκδόσεις και τις διεθνείς συναντήσεις, επιδιώκουμε να παρουσιάσουμε τη διαφορετικότητα και ποικιλία των οπτικών των γελοιογράφων πάνω σε συγκεκριμένα θέματα. Μαχόμαστε ενάντια στις προκαταλήψεις και τον πνευματικό εφησυχασμό. Απέναντι στον εξτρεμισμό, καταδικάζουμε τις ακρότητες, χλευάζουμε τις πλαστές βεβαιότητες, αντιτασσόμαστε στο μίσος, μοχθούμε για την αποκάλυψη της υποκρισίας. Δεν προσπαθούμε να ταπεινώσουμε τις πίστεις και τις απόψεις. Παρακάμπτουμε τις απαγορεύσεις με χιούμορ. Το Cartooning for Peace είναι ένα εργαλείο που υπηρετεί την ελευθερία της έκφρασης: ένας χώρος διαλόγου κι ένα σημείο συνάντησης για όλους όσοι αμφισβητούν τη δυσανεκτικότητα και όλες τις μορφές δογματισμού». Το 2015 ο Plantu παρουσίασε σε σκίτσο του έναν Ισραηλινό στρατιώτη να σημαδεύει μια Παλαιστίνια μητέρα με το μωρό της στην αγκαλιά. Δέχτηκε τότε έντονες επιθέσεις για το -υποτίθεται- διχαστικό θέμα του και αναγκάστηκε να υπερασπιστεί το έργο του εξηγώντας τις βασικές αρχές της γελοιογραφίας και το χρέος του δημιουργού να παίρνει το μέρος των αδύναμων Μέχρι σήμερα, το Cartooning for Peace έχει διοργανώσει δεκάδες εκθέσεις με πολλά και διαφορετικά θέματα, σε πολλές χώρες του κόσμου (Γενεύη, Παρίσι, Ρώμη, Ατλάντα, Ιερουσαλήμ, Ραμάλα, Βηθλεέμ, Μπογκοτά κ.α.), έχει προχωρήσει σε δεκάδες εκδόσεις και έχει κατορθώσει να συγκεντρώσει στις τάξεις του πολλούς γελοιογράφους αλλά και πολλούς εθελοντές που εργάζονται για την υλοποίηση των σχεδίων του. Όλα αυτά, με πρόεδρο τον Plantu, ο οποίος παράλληλα εργαζόταν ως μάχιμος γελοιογράφος, πάντα παίρνοντας θέση απέναντι σε όλα τα μεγάλα πολιτικά, τοπικά και παγκόσμια, ζητήματα. Το 2019 το Cartooning for Peace ανακοίνωσε την αλλαγή σκυτάλης και ο Plantu παρέδωσε την προεδρία στον συμπατριώτη του γελοιογράφο Kak. Η ανακοίνωση ότι αποσύρεται και από τη Le Monde πριν από λίγες ημέρες σημαίνει ότι ο κόσμος της γελοιογραφίας θα φτωχύνει σημαντικά. Τη θέση της γελοιογραφίας του στο εξώφυλλο της Le Monde, εκεί κάτω αριστερά, με δική του πρόταση, θα καταλαμβάνει συχνά το σκίτσο κάποιου από τους περισσότερους από 200 γελοιογράφους που είναι μέλη τού Cartooning for Peace. Ετσι θα διασφαλιστεί η συνέχιση του έργου του και θα δοθεί στα εξώφυλλα μια πολυσυλλεκτικότητα στις γνώμες και στα στιλ. Ο ίδιος έχει δεσμευτεί ότι δεν θα παραιτηθεί από τη γελοιογραφία αλλά θα εξακολουθήσει να την υπηρετεί από άλλες θέσεις, κάνοντας ομιλίες σε σχολεία και μαχόμενος για την ελευθερία της έκφρασης και της τέχνης. Τα έργα του, ούτως ή άλλως, είναι εδώ και δεν θα ξεχαστούν ποτέ. Πηγή
  4. Εξαιρετική παρουσίαση για μια πολύ όμορφη ιστορία . Ευχαριστούμε πολύ! Πάντως, ούτε σε εμένα φαίνονται αυτές οι δύο εικόνες
  5. Να το τσεκάρεις οπωσδήποτε, είναι εξαιρετικό κόμικ και όπως έγραψε και ο @Beefheartήταν πολύ μπροστά από την εποχή του. Το γεγονός, ότι ίσως σήμερα δεν κάνει την ίδια αίσθηση, οφείλεται ακριβώς στο ότι πολλοί μιμήθηκαν το ύφος του Kurtzman. Να προσθέσω σε αυτήν την εξαιρετική παρουσίαση, ότι το πρώτο μέρος του κόμικ ("Thelonius Violence, Like Private Eye" ) κυκλοφόρησε και στα ελληνικά ωε ένθετο σε ένα τεύχος του Παρά Πέντε (νομίζω ή το #0 ή το #1) με τίτλο "Τελώνιος Βίας" και κυκλοφορεί και σκαναρισμένο.
  6. Μιας φωτογραφίας μύρια σκίτσα έπονται Γιάννης Κουκουλάς Ένας καλοσιδερωμένος πολιτικός απολαμβάνει τον καφέ του διαβάζοντας εφημερίδα σε έναν επιμελώς φροντισμένο χώρο. Τι αστείο μπορεί να υπάρχει σε αυτήν την εικόνα; Για έναν ευφυή γελοιογράφο, όπως ο Μιχάλης Κουντούρης, τα πάντα! Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης (πού να το φανταστεί κανείς πριν από λίγα χρόνια ότι οι προηγούμενες λέξεις θα ταίριαζαν στην ίδια πρόταση;) δεν φημίζεται για τις επιλογές του ως προς τη δημόσια εικόνα του. Λίγο η θλιβερή παρουσία του στο αμερικανικό αεροπλανοφόρο και τα ανεκδιήγητα αστειάκια με βλοσυρούς κι ανέκφραστους βαθμοφόρους, λίγο το μοτοκρός στην Πάρνηθα με την υπέρκομψη σύζυγό του, λίγο το YOLO γεύμα του στην Ικαρία όταν η αστυνομία ξυλοφορτώνει οικογένειες στις πλατείες και σπάει χέρια δεκατριάχρονων, λίγο το δασύτριχο στέρνο του εν αναμονή εμβολιασμού (βλ. τελευταία σελίδα) και σε πολλές περιπτώσεις ανέμελων επισκέψεων στις παραλίες, λίγο το χαλαρό καφεδάκι στο Κολωνάκι όταν η μισή χώρα δεν είχε ρεύμα και η υπόλοιπη ήταν αποκλεισμένη από τα χιόνια, η εικόνα που βγάζει προς τα έξω είναι ενός ανθρώπου μειωμένων επαφών με την πραγματικότητα. Ή κάποιου που δεν του καίγεται καρφί. Ή και τα δυο. Μιχάλης Κουντούρης, «ΕΦ.ΣΥΝ.» 12.3.2021 Για να αμβλύνονται τέτοιες εντυπώσεις, οι πολιτικοί συχνά καταφεύγουν σε image makers και δημοσιοποιούν «αυθόρμητες» εικόνες τους που «διορθώνουν» την κατάσταση. Μια τέτοια τραβήχτηκε πριν από χρόνια με κεντρικό πρωταγωνιστή τον τότε αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης και νυν πρωθυπουργό, για να τον κάνει πιο δημοφιλή και αρεστό. Τότε ακόμα δεν είχε προλάβει να γίνει περίγελος και πάσχιζε να διαμορφώσει και να κατοχυρώσει ένα προφίλ σοβαρότητας και αποφασιστικότητας. Από τότε, όμως, η εικόνα αυτή εντοπίστηκε και σχολιάστηκε χιουμοριστικά (βλ. παράπλευρη στήλη στην επόμενη σελίδα). Η ίδια εικόνα χρησιμοποιείται ακόμα συχνά-πυκνά από τα φίλια στον Κυριάκο Μητσοτάκη media. Αλλά πολύ περισσότερο από τα «εχθρικά». Μιχάλης Κουντούρης, «ΕΦ.ΣΥΝ.» 26.11.2019 Μια τέτοια εικόνα μπορεί να αποτελέσει πολύτιμο εργαλείο στα χέρια ενός γελοιογράφου, καθώς προσφέρεται για πολλή καζούρα. Η εικόνα του πρωθυπουργού με το εσπρεσάκι του στο ένα χέρι, μια εφημερίδα σε μεγάλο σχήμα (την «Καθημερινή» μάλλον για να τον υμνεί σε κάθε λέξη της) στο άλλο, το καλοσιδερωμένο γαλάζιο (πάντα!) πουκαμισάκι του, μια υπερπρωτότυπη γραβάτα και τις φωτογραφίες των μελών της οικογένειάς του να χωράνε πάντα στο πλάνο (εντύπωση προκαλεί η απουσία της Παναγίας), είναι θησαυρός. Δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη κι ανεκμετάλλευτη από τον ευφυή γελοιογράφο. Και ο Μιχάλης Κουντούρης, ένας από τους πολλούς σπουδαίους γελοιογράφους και δημιουργούς κόμικς της «Εφ.Συν.», έχει μια τέτοια σπάνια ευφυΐα και μια μοναδική συνθετική και σχεδιαστική ικανότητα που του επιτρέπει να κάνει χιούμορ και πολιτικό σχολιασμό, χωρίς λόγια, με αφορμή τέτοιες εικόνες. Μιχάλης Κουντούρης, «ΕΦ.ΣΥΝ.» 16.9.2020 Εδώ και σχεδόν έναν χρόνο ο πολυβραβευμένος Μιχάλης Κουντούρης «ανακάλυψε» αυτή την εικόνα και της άλλαξε τον αδόξαστο. Για καλό των αναγνωστών της εφημερίδας, με θαυμαστή συνέπεια και μια σχετική περιοδικότητα, ο Κουντούρης παίρνει τον Μητσοτάκη του εσπρέσο από το χεράκι και τον οδηγεί «μέσα από τον σπασμένο καθρέφτη», τον παραμορφώνει, τον μεταμορφώνει, τον απογυμνώνει από τις πλαστές αξίες που (υποτίθεται πως) ενσωματώνονται στην αρχική φωτογραφία. Και μας τον δείχνει λίγο διαφορετικό. Μιχάλης Κουντούρης, «ΕΦ.ΣΥΝ.» 11.11.2020 Ο μεγάλος Γιάννης Καλαϊτζής συνήθιζε να επισημαίνει μια θεμελιώδη διαφορά μεταξύ της καθωσπρέπει και αποκαλούμενης υψηλής τέχνης που γίνεται αποδεκτή στα σαλόνια και της λαϊκής και «ταπεινής» τέχνης της γελοιογραφίας. Ελεγε ότι η «υψηλή» τέχνη, ιδιαίτερα όταν βρίσκεται σε διατεταγμένη υπηρεσία, μπορεί να περιλάβει τα σκατά και να τα παρουσιάσει σαν διαμάντια. Αλλά η σοβαρή γελοιογραφία μπορεί να κάνει το ακριβώς αντίθετο: να πάρει τα θεωρούμενα ως διαμάντια και να τα παρουσιάσει με την πραγματική τους μορφή, ως σκατά. Μιχάλης Κουντούρης, «ΕΦ.ΣΥΝ.» 23.3.2021 Αυτό ακριβώς έκανε και ο Μιχάλης Κουντούρης. Κι έτσι ο Κυριάκος Μητσοτάκης από την ασφάλεια του σπιτιού του, το καφεδάκι του και την εφημερίδα του βρέθηκε σε γκρεμοτσακισμένο χαρταετό, έγινε Δούρειος Ίππος, αρχαίος Αιγύπτιος γύρω από UFO και ναζιστικούς χαιρετισμούς, σωλήνωση σε αποχέτευση τουαλέτας, μαριονέτα δίπλα στον Νονό. Μιχάλης Κουντούρης, «ΕΦ.ΣΥΝ.» 21.11.2020 Αν και είναι γνωστό ότι ο Μιχάλης Κουντούρης δεν μιλά συχνά για το έργο του προτιμώντας να αναλαμβάνουν αυτό τον ρόλο τα χωρίς λόγια σκίτσα του, τον ρωτήσαμε πού οφείλεται αυτό το πάθος με τη συγκεκριμένη φωτογραφία. Και γιατί την έχει χρησιμοποιήσει δεκάδες φορές μέχρι σήμερα; «Καμία άλλη φωτογραφία δεν θα μπορούσε να συμβολίσει καλύτερα τον πρωθυπουργό αυτής της κυβέρνησης. Είναι το απόλυτο σύμβολο της αυταρέσκειας, της αλαζονείας, της ανεπάρκειας, της ανικανότητας, της αναλγησίας, της αναξιοπιστίας, της αμετροέπειας, της απληστίας… Και είμαστε ακόμα στο Α» μας απάντησε. Μιχάλης Κουντούρης, «ΕΦ.ΣΥΝ.» 12.3.2021 Τα «άλλα γράμματα» της αλφαβήτου τα μετέφερε στα υπόλοιπα σκίτσα του, με τον Κυριάκο Μητσοτάκη να νίπτει τας χείρας του που παραμένουν αιματοβαμμένα, να στολίζει τις μάσκες-αλεξίπτωτα της υπουργού του, να γίνεται το συρματόπλεγμα που φυλακίζει αθώους πρόσφυγες και το σήμα μιας προϊούσας Μπανανίας. Ποιες άλλες φωτογραφίες του πρωθυπουργού, όμως, από αυτές που αναφέρονται στον πρόλογο, θα άξιζαν να γίνουν γελοιογραφίες; Μιχάλης Κουντούρης, «ΕΦ.ΣΥΝ.» 2.3.2021 «Όλες αυτές οι “εμβληματικές” φωτογραφίες του έχουν γίνει γελοιογραφίες, όχι μόνο μία φορά και όχι μόνο εντός συνόρων. Η φωτογραφία με τα ποδήλατα και το μοτοκρός έχει… απογειωθεί στα χέρια του Πάνου Ζάχαρη και του Τάσου Αναστασίου. Μάλιστα ο Τάσος έχει κάνει αρκετές εξαιρετικές παραλλαγές πάνω στο θέμα. Η άλλη απίστευτη φωτογραφία με την πρωθυπουργική ρώγα έχει γίνει εξώφυλλο στο βρετανικό Spectator διά χειρός Morten Morland, του σκιτσογράφου των Times του Λονδίνου», μας ξεκαθαρίζει ο Μιχάλης Κουντούρης. Που μετατρέπει τον Μητσοτάκη σε χύτρα από την οποία τρώνε οι «δικοί του», σε κακέκτυπο Άγνωστου Στρατιώτη, σε άστρο χριστουγεννιάτικου δέντρου που αντί για στολίδια έχει λουκέτα και κουτάλες. Μιχάλης Κουντούρης, «ΕΦ.ΣΥΝ.» 3.5.2020 Τον τελευταίο καιρό οι περισσότεροι γελοιογράφοι φαίνεται να γίνονται όλο και πιο συγκεκριμένα μαχητικοί, όλο και πιο πολιτικά εξωστρεφείς με τα έργα τους (π.χ. η πρωτοβουλία Πενάκια «Εναντίον Γκλομπ»). Ρωτάμε τον Μιχάλη Κουντούρη αν αυτό είναι η εντύπωσή μας ή πράγματι συμβαίνει κάτι διαφορετικό. «Είναι λογικό. Οι σκιτσογράφοι γίνονται πιο μαχητικοί απέναντι στην κυβέρνηση όσο η κυβέρνηση γίνεται πιο επιθετική απέναντι στην κοινωνία», μας απαντά και ξεκινά το επόμενο σκίτσο του με πρωταγωνιστή κάποιον που νόμιζε πως είναι σπουδαίος επειδή πίνει το εσπρέσο του διαβάζοντας εφημερίδα. Μιχάλης Κουντούρης, «ΕΦ.ΣΥΝ.» 12.3.2020 Μιχάλης Κουντούρης, «ΕΦ.ΣΥΝ.» 9.7.2020 Πρωταγωνιστής Στον χιουμοριστικό διαδικτυακό τόπο Το Κουλούρι, από τον Οκτώβριο του 2016, η φωτογραφία του Κυριάκου Μητσοτάκη έγινε αφορμή για ακόμη ένα πανέξυπνο και εσκεμμένο «fake new» που ίσως να έβαλε τον πρωθυπουργό σε σκέψεις για μια νέα και πιο πετυχημένη καριέρα. Σύμφωνα με το Κουλούρι, στο παρωδιακού τύπου άρθρο με τίτλο «Στη νέα διαφημιστική καμπάνια της Nespresso θα πρωταγωνιστήσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης», ο αρθρογράφος επισημαίνει: «Ένα όνειρο ετών φαίνεται πως γίνεται πραγματικότητα για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, καθώς όπως ανακοινώθηκε ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας πρόκειται να αποτελέσει το κεντρικό πρόσωπο της νέας διαφημιστικής καμπάνιας της δημοφιλούς εταιρείας εμπορίας καφέ σε κάψουλες, Nespresso. Όπως ανακοινώθηκε, τα γυρίσματα για τα νέα διαφημιστικά σποτ του δημοφιλούς brand αναμένεται να ξεκινήσουν τον επόμενο μήνα στην Τζακάρτα της Ινδονησίας, γεγονός που ίσως αναγκάσει τον Κ. Μητσοτάκη να απουσιάσει για σύντομο διάστημα από τις συνεδριάσεις της Βουλής. Κατά τη διάρκεια των επόμενων έξι μηνών θα ακολουθήσουν και άλλα γυρίσματα σε στούντιο της Βόρειας Ευρώπης, στη λίμνη του Κόμο της Ιταλίας, σε μυστική τοποθεσία δυο χιλιόμετρα έξω από τα Χανιά καθώς και στη Μάνδρα Αττικής. Ο ηγέτης της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα αντικαταστήσει στον ρόλο του “πρέσβη” των μοδάτων καψουλών εσπρέσσο τον σταρ του Χόλιγουντ, Τζορτζ Κλούνεϊ, ο οποίος σύμφωνα με πληροφορίες αποσύρθηκε για να αφοσιωθεί μαζί με τη σύζυγό του, Αμάλ Αλαμουντίν, στην εκστρατεία για την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα. Συνεργάτες του 48χρονου πολιτικού κάνουν λόγο για σημαντική επιβράβευση της υπεύθυνης στάσης που τηρεί τον τελευταίο καιρό τόσο προσωπικά ο κ. Μητσοτάκης όσο και συνολικά το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, ενώ υπενθυμίζουν πως “οι Ελληνες όταν θέλουν και προσπαθούν, μπορούν”. Σημειώνεται πως ο πρόεδρος της Ν.Δ. είναι από τους μεγαλύτερους φαν του εσπρέσσο και δη των καψουλών Nespresso, τις οποίες καταναλώνει καθημερινά από την ηλικία των επτά ετών. “Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο για να σου γουρλώσει το μάτι το πρωί από ένα φλυτζάνι δυνατό lungo” συνηθίζει να λέει χαριτολογώντας σε ιδιωτικές συζητήσεις». Πηγή
  7. Έχουμε περισσότερα στοιχεία για το συγκεκριμένο κόμικ. Αντιγράφω από σελίδα στο Ίντερνετ: Από τις εκδόσεις Ίκαρος κυκλοφορεί το graphic novel του Soloúp 21: Η μάχη της πλατείας O Soloúp ―κατά κόσμον Αντώνης Νικολόπουλος― επιχειρεί να ξαναδεί τον αγώνα της ελληνικής επανάστασης του 1821 μέσα από τα μάτια του σύγχρονου θεατή, αναδεικνύοντας σκοτεινά μυστικά στα αρχεία της Ιστορίας. Το graphic novel 21: Η μάχη της πλατείας καλύπτει τα χρόνια της Επανάστασης μέχρι και την έλευση του Βαυαρού βασιλιά Όθωνα. Το μεγαλύτερο σε έκταση μέχρι σήμερα έργο κόμικς στην Ελλάδα συνδυάζει τη συστηματική ιστορική και αρχειακή έρευνα με την Ένατη Τέχνη. Μια αφήγηση που ξεφεύγει από τα στερεότυπα και αναδεικνύει πρόσωπα και γεγονότα, μέσα από γνωστές και λιγότερο γνωστές πτυχές της Ιστορίας. Το βιβλίο Μια κεντρική σπονδυλωτή ιστορία ξετυλίγεται στη σημερινή Αθήνα κάτω από το άγαλμα του Κολοκοτρώνη. Είκοσι ένα κεφάλαια, χωρισμένα σε πέντε μεγάλες ενότητες (Πλατεία, Χατζάρια, Σεργούνι, Ήρωες, Γκιλοτίνα) στα οποία παρεμβάλλονται είκοσι μία ιστορίες βασισμένες σε αφηγήσεις και κείμενα ανθρώπων που έζησαν ή μελέτησαν την Επανάσταση, με ένθετα πορτραίτα «ηρώων» και «αντιηρώων». Ρουμελιώτες και Μοραΐτες, κοτζαμπάσηδες, Φαναριώτες, καραβοκύρηδες, φιλέλληνες και οπλαρχηγοί, οι Μεγάλες Δυνάμεις, τα φιρμάνια των Οθωμανών, τα γιαταγάνια των Αλβανών, οι ξιφολόγχες των Αιγυπτίων. Ακολουθώντας τα κείμενα πάνω από 30 συγγραφέων, αλλά και τις εικαστικές δημιουργίες περισσότερων από 50 ζωγράφων και χαρακτών, το βιβλίο αποτελεί ένα παζλ υποκειμενικών προσεγγίσεων για τις μάχες και τα πρόσωπα του Αγώνα, τα γεγονότα και τις ιδέες της Επανάστασης. Το εκτενές παράρτημα, που περιλαμβάνει γλωσσάρι, χρονολόγιο, βιογραφικά, κατατοπιστικά κείμενα και πηγές, αναλύει το σκεπτικό της συγγραφής του προσφέροντας στον αναγνώστη μια πολυεπίπεδη προσέγγιση των γεγονότων. Η έρευνα αρχείων και πηγών, καθώς και η επιμέλεια του παραρτήματος έγιναν από την Νατάσα Καστρίτη, τη Ρεγγίνα Κατσιμάρδου και την Παναγιώτα Παναρίτη. Επιστημονική συμβολή: Εύη Σαμπανίκου Η έρευνα και η δημιουργία του graphic novel έγιναν με την υποστήριξη του Ελληνικού Ιδρύματος Έρευνας και Καινοτομίας (ΕΛ.ΙΔ.Ε.Κ.) στο πλαίσιο της 1ης Προκήρυξης της Δράσης «Επιστήμη και Κοινωνία» – «200 Χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση» (Αριθμός πρότασης: 20, έργο: 70869) και τη συμβολή του Πανεπιστημίου Αιγαίου (ΤΠΤΕ). Το έργο έχει τεθεί υπό την αιγίδα του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου. Μάθετε περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο στο www.1821graphicnovel.gr ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΣΤΙΣ 19 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2021 Πηγή
  8. 7 χρόνια καρέ καρέ 7 χρόνια φαγούρα Απόσπασμα από σκίτσο του Μιχάλη Κουντούρη Γιάννης Κουκουλάς Εμβληματική σκηνή στην Ιστορία του Κινηματογράφου αποτελεί αυτή με τη σηκωμένη φούστα της Μέριλιν Μονρόε από την ταινία «7 Χρόνια Φαγούρα». Σήμερα που το «καρέ καρέ» κλείνει 7 χρόνια ζωής και όχι φαγούρας, ρίχνουμε μια ματιά στις αμέτρητες εκδοχές αυτής της σηκωμένης φούστας σε κόμικς και γελοιογραφίες Αν και έχει πεθάνει πριν από 59 χρόνια, ο μύθος της εξακολουθεί να είναι ζωντανός. Η Μέριλιν Μονρόε έχει γραφτεί με χρυσά και ανεξίτηλα γράμματα στην Ιστορία του Κινηματογράφου, για λόγους τόσο κινηματογραφικούς (συνεργασίες με σκηνοθέτες όπως ο Τζον Χιούστον, ο Λόρενς Ολιβιέ κ.ά. και ηθοποιούς όπως ο Ιβ Μοντάν, ο Τζακ Λέμον, ο Τόνι Κέρτις) όσο και εξωκινηματογραφικούς (sex symbol για πολλά χρόνια, σχέσεις με τον Τζόε Ντι Μάτζιο, τον Μάρλον Μπράντο, τον Αρθουρ Μίλερ, τον Τζον Κένεντι, διαφημίσεις, δημόσιες εμφανίσεις που προσέλκυαν χιλιάδες ανθρώπους). Andy Warhol Ένας από τους πιο γνωστούς πίνακες του Αντι Γουόρχολ είναι το «Marilyn Diptych», που φιλοτεχνήθηκε αμέσως μετά τον θάνατό της, το 1962, παρουσιάζοντας πολλαπλά πορτρέτα της διάσημης σταρ με μικρές και μεγαλύτερες τροποποιήσεις, τα μισά έγχρωμα και τα άλλα μισά ασπρόμαυρα. Ο Γουόρχολ επέστρεψε κι άλλες φορές στη Μέριλιν δημιουργώντας πορτρέτα της και τοποθετώντας την ανάμεσα σε άλλα pop icons όπως ο Μίκυ Μάους, ο Ελβις Πρίσλεϊ, ο Σούπερμαν και καταναλωτικά προϊόντα όπως η σούπα Campbell και τα κουτιά Brillo. Η Μέριλιν στη σκηνή από την ταινία «7 Χρόνια Φαγούρα» Η πιο γνωστή, ωστόσο, εικόνα της Μέριλιν προέρχεται από την ταινία «7 Χρόνια Φαγούρα» του Μπίλι Γουάλντερ. Η ταινία προβλήθηκε το 1955 και έγινε τεράστια εισπρακτική επιτυχία στις ΗΠΑ και σε πολλές ακόμα χώρες. Η Μέριλιν ήταν ήδη σούπερ σταρ και το κοινό αναζητούσε την παρουσία της. Κι ακόμα περισσότερο την εμφάνισή της με λίγα κι αποκαλυπτικά ρούχα. Γι’ αυτό δεν ήταν τυχαία η επιλογή του Γουάλντερ να της ζητήσει να σταθεί για λίγο πάνω από μια σχάρα εξαερισμού του μετρό δίπλα στον συμπρωταγωνιστή της, Τομ Ιγουελ, μόλις είχαν βγει από έναν κινηματογράφο. Ο αέρας σηκώνει το φόρεμα της Μέριλιν, αυτή ενθουσιάζεται, η κάμερα ζουμάρει στις γάμπες της, ο Ιγουελ χάνει τα λόγια του και η εικόνα περνά στην Ιστορία. Κι από τότε δεκάδες γελοιογράφοι και δημιουργοί κόμικς την τροποποιούν, την αναπλαισιώνουν και τη χρησιμοποιούν για χιουμοριστικούς σκοπούς. Μιχάλης Κουντούρης Προκαλώντας το γέλιο μέσω της απόλυτης ανοικείωσης σε σχέση με το context του πρωτοτύπου και συνθέτοντας παρωδίες που δεν σατιρίζουν το αρχικό έργο ή τα πρόσωπά του αλλά θεσμούς, εξουσίες, στερεότυπα κ.λπ. Με πρώτη ίσως, αυτήν του περιοδικού MAD που λίγους μήνες μετά την πρώτη προβολή της ταινίας πρόλαβε να τη σατιρίσει δια χειρός Will Elder και πρωταγωνίστρια κάποια Marilyn Marone. Και μια πολύ πρόσφατη, την εκπληκτική γελοιογραφία του Μιχάλη Κουντούρη με την Ευρωπαϊκή Ενωση να προσπαθεί να μιμηθεί τη σέξι ανεμελιά και την επιτηδευμένη αφέλεια της Μέριλιν, αλλά να είναι δέσμια του νεοναζισμού που αναδύεται υπό την ανοχή της. Gerhard Haderer Ξεχωριστή είναι και η γελοιογραφία του Gerhard Haderer με έναν τρομαγμένο καθολικό ιερέα να προσπαθεί να καλύψει τα εσώρουχά του με σχέδια χαρακτήρων του Ντίσνεϊ δίπλα στην ξέγνοιαστη Μέριλιν που απολαμβάνει το υπόγειο αεράκι. Ένα παιχνίδι με τα στερεότυπα, λιγότερο πολιτικό αλλά έντονα αυτοπαρωδιακό, υπό την έννοια ότι παρωδούν έναν χαρακτήρα της εταιρείας Marvel που τους φιλοξενεί, κάνουν οι Scott Gimple και Tom Morgan το 1992 στη σειρά «What If…». Τοποθετούν πάνω από τη σχάρα όχι τη Μέριλιν αλλά τον παντοδύναμο Watcher που με σκέρτσο δείχνει να χαίρεται τη στιγμή. «Roswell» του Bill Morrison και «What If...» από τους Scott Gimple και Tom Morgan Χιουμοριστικές είναι και οι εκδοχές με τον Γάτο του Geluck να φυσάει κάτω από την τηλεόραση με όλη του τη δύναμη για να ανεβάσει λίγο ψηλότερα το λευκό φόρεμα, τον εξωγήινο Roswell του Bill Morrison που σοκάρεται μπρος στο θέαμα της αέρινης Μέριλιν, την Brandy Carter του Frank Cho από το «Liberty Meadows» δίπλα στα ζωάκια που προστατεύει και τον Ντόναλντ Τραμπ του M. G. Anthony σε έναν ακόμη από τους αμέτρητους ρόλους που ο πρώην πρόεδρος θα μπορούσε να παίξει προκειμένου να συντηρεί τη φιλαυτία του. Ο Γάτος του Geluck Πιο υπόγεια από αυτές είναι όμως η εμφάνιση μιας fake Μέριλιν στην έντυπη σειρά «The Simpsons», μια σειρά που, όπως και στην αντίστοιχη τηλεοπτική, οι λεπτομέρειες σε κάθε καρέ, σε κάθε σκηνή είναι εντέλει αυτές που διαμορφώνουν το κλίμα της ιστορίας. Στο «Bart the Triomphe» του 1996, οι Jeff Rosenthal και Phil Ortiz προβαίνουν σε ένα ακόμη σατιρικό και ηθογραφικό σχόλιο για τον τρόπο με τον οποίο οι Ευρωπαίοι επιλέγουν να οργανώνουν τις εθνικές και τοπικές γιορτές τους στα πρότυπα των αντίστοιχων αμερικανικών που απ’ ό,τι φαίνεται έχουν θριαμβεύσει στο παιχνίδι του πολιτισμικού ιμπεριαλισμού. Σε ένα ταξίδι του στο Παρίσι, ο Bart Simpson, έξω ακριβώς από το Λούβρο γίνεται μάρτυρας των γεγονότων και θεαμάτων που πλαισιώνουν την τελευταία ημέρα του ποδηλατικού Γύρου της Γαλλίας. Και έκπληκτος αντικρίζει κάποιους μιμητές των Beatles να παίζουν μουσική μπροστά από ένα ομοίωμα της Κρεβατοκάμαρας στην Αρλ του Βαν Γκογκ, δίπλα στην αναπαράσταση μιας εκτέλεσης με γκιλοτίνα, τον Ρίτσαρντ Νίξον και, φυσικά, μια Μέριλιν στη γνωστή πόζα. «The Simpsons» από τους Jeff Rosenthal και Phil Ortiz Σε πιο splatter διάθεση, ο Deadpool των Gerry Duggan, Brian Posehn και Tony Moore επιλέγει να μεταμφιεστεί σε Μέριλιν λίγο πριν αποτελειώσει τον Τζον Κένεντι – ζόμπι ανάμεσα σε δεκάδες Αμερικανούς προέδρους που έχουν επιστρέψει για να πάρουν την εκδίκησή τους και να ολοκληρώσουν το καταστροφικό τους έργο. Πιο εντυπωσιακή, όμως, είναι μια «προφητική» εικόνα του Jimmy Swinnerton από τη σειρά «Mr. Jack», το 1919. Σε αυτήν ο μεταμφιεσμένος πρωταγωνιστής και μπανιστιρτζής στήνει καραούλι δίπλα σε μια σχάρα εξαερισμού και απολαμβάνει το θέαμα των σηκωμένων από τον αέρα φουστανιών. Μέχρι που γίνεται αντιληπτός για να καταλήξει ξυλοφορτωμένος στο κρεβάτι ενός νοσοκομείου. «Mr. Jack» του Jimmy Swinnerton Όλες αυτές οι εικόνες και οι ατέλειωτες ακόμα που έχουν προκύψει ως χιουμοριστικές τροποποιήσεις της γνωστής σκηνής συμβάλλουν στη διατήρηση του μύθου της Μέριλιν Μονρόε. Παρουσιάζουν όμως και μια σαφή διάθεση παρωδίας που τόσο έντονα εκδηλώνουν τα σύγχρονα κόμικς και η σύγχρονη γελοιογραφία απέναντί στα είδωλα μιας άλλης εποχής αλλά και στα είδωλα γενικώς. Ο στόχος φυσικά δεν είναι μια όμορφη ηθοποιός που πέθανε νέα, θύμα ουσιαστικά του συστήματος που την ανέδειξε, αλλά το ίδιο το σύστημα αυτό. Όλες οι παρωδίες είναι ευπρόσδεκτες, αλλά αυτές ακόμα πιο πολύ! Το περιοδικό MAD «ειδικεύτηκε» στην παρωδία από το πρώτο του τεύχος το 1952. Με πρωτεργάτη τον Harvey Kurtzman, που ήταν και ο εμπνευστής της ιδέας μιας τέτοιας έκδοσης, και εκδότη τον William Gaines, στο MAD παρωδήθηκαν διαφημίσεις, τηλεοπτικές σειρές, τραγούδια, θεατρικές παραστάσεις, δημοφιλή κόμικς και φυσικά κινηματογραφικές ταινίες. Το 1955 η εταιρεία EC, που το εξέδιδε, παρά τις πολύ υψηλές πωλήσεις αντιμετώπιζε έντονα προβλήματα επιβίωσης λόγω των λογοκριτικών επιθέσεων που δεχόταν στο κλίμα του μακαρθισμού. Ο Harvey Kurtzman κατόρθωσε να πείσει τον Gaines να μετατραπεί το περιοδικό σε πιο «ενήλικο» έντυπο, να αυξήσει τις σελίδες του, να εμπλουτίσει τη θεματολογία του και να απευθυνθεί σε πιο μεγάλους ηλικιακά αναγνώστες, ώστε να ξεγλιστρήσει και από την τσιμπίδα των αυστηρών κανονισμών που διείπαν τα «παιδικά» κόμικς. Στο πλαίσιο αυτό της νέας μορφής και θεματολογίας του περιοδικού ήταν ενταγμένη και η παρωδία με τίτλο «The Seven Itchy Years» που δημοσιεύτηκε στο 26ο τεύχος τον Οκτώβριο του 1955. Τα σχέδια υπέγραφε ο Will Elder και η αιχμή της σάτιρας βασιζόταν στο, εμμέσως αποκαλούμενο ως προσχηματικό, σενάριο της ταινίας του Billy Wilder που υπηρετούσε μόνο τη Μέριλιν. Η ταινία, με βάση την παρωδία του MAD, ήταν φτιαγμένη για ένα πρόσωπο και νοιαζόταν μόνο για το πόσες φορές θα εμφανιστεί η Μέριλιν με ελαφρύ ντύσιμο ή και χωρίς αυτό. Μια τέτοια σκηνή ήταν και αυτή με το σηκωμένο φόρεμα πάνω από τη σχάρα εξαερισμού. Πηγή
  9. Η Κολίν Ντόραν στην «Κ»: Μεταξύ της Wonder Woman και του «Ταξιτζή» Η Κολίν Ντόραν προσκλήθηκε από την Athens Comics Library και την πρεσβεία των ΗΠΑ στην Αθήνα για να μιλήσει για το έργο της. Νικόλας Ζώης Οι αμύητοι μάλλον δεν τη γνωρίζουν καν, όμως η Κολίν Ντόραν είναι κάτι παραπάνω από μια επιτυχημένη δημιουργός κόμικς. Ενδεικτικά, εκείνη εικονογράφησε την αυτοβιογραφία του θρύλου της Ενατης Τέχνης, Σταν Λι, που έγινε μπεστ σέλερ των New York Times. Για τη διασκευή του διηγήματος «Snow, Glass, Apples» του Νιλ Γκάιμαν τιμήθηκε με βραβείο Eisner (το «Όσκαρ» των κόμικς), ενώ ήταν μια από τις πρώτες γυναίκες κομίστες (όσο άδικο κι αν ακούγεται αυτό) που συνεργάστηκε με τη Marvel και την DC, σχεδιάζοντας ήρωες όπως ο Spiderman και η Wonder Woman. Το πρώτο εγχείρημά της, η σειρά επιστημονικής φαντασίας «A Distant Soil», ξεκίνησε όταν η Ντόραν ήταν δώδεκα ετών και έφτασε να θεωρείται ορόσημο στο είδος. Δεν είναι παράξενο που η Αμερικανή προσκλήθηκε αυτή την εβδομάδα από την Athens Comics Library και την πρεσβεία των ΗΠΑ στην Αθήνα για να μιλήσει για το έργο της στο ελληνικό κοινό και να παρουσιάσει ένα εργαστήριο κόμικς. Η Wonder Woman είναι μία από τις υπερηρωίδες που η Κολίν Ντόραν σχεδιάζει για τον κολοσσό των κόμικς, την DC. Ο Aquaman Τα πράγματα δεν ήταν πάντα ρόδινα. Οι γονείς της ήταν φτωχοί και η Ντόραν αγόραζε κόμικς πουλώντας μπουκάλια που έβρισκε στα σκουπίδια. Ο αγαπημένος της υπερήρωας ήταν ο Aquaman και από εκείνον εμπνεύστηκε το «A Distant Soil». Γενικά, προτιμούσε τους χαρακτήρες της DC γιατί έμοιαζαν πιο χαρούμενοι και πιο θετικοί από τους συναδέλφους τους στη Marvel, που κόστιζαν και ακριβότερα. Κάπως έτσι, διηγείται στην «Κ» η Ντόραν, «διάβαζα τεύχη της σειράς “Adventure Comics” και “Justice League” γιατί μπορούσα να γίνω συνδρομήτρια και να τα παραλαμβάνω στο σπίτι. Όταν μετακομίζαμε έξω από την πόλη, εκείνες οι συνδρομές ήταν η σανίδα σωτηρίας μου. Και όταν κατάφερα να αποκτήσω δουλειά και αυτοκίνητο, ένα από τα πρώτα πράγματα που έκανα ήταν να οργώνω τα παλαιοπωλεία για παλιά κόμικς. Δεν με ένοιαζε αν ήταν σε καλή κατάσταση. Ηθελα απλώς να τα διαβάσω». Την ανακάλυψε ο ομότεχνός της Κιθ Γκίφεν, όταν είδε τα σχέδιά της σε ένα φανζίν και την κάλεσε να δουλέψει στην DC. Μέσα σε λίγα χρόνια ήρθε και το ντεμπούτο στη Marvel, για το πρότζεκτ «Swords of the Swashbucklers», το 1986, και με τα πολλά προέκυψαν συνεργασίες με ονόματα βαριά όσο του Άλαν Μουρ και του Γουόρεν Ελις. Η Ντόραν θα άφηνε πίσω της τους μικρούς εκδοτικούς οίκους, κάτι που δεν την πείραξε και τόσο. «Όλοι φέρονται λες και ό,τι συμβαίνει σε μια μεγάλη εταιρεία συνιστά μια οικουμενική εμπειρία, που πρέπει να γνωρίζουμε και να βιώνουμε με τον ίδιο τρόπο», εξηγεί. «Μου έλεγαν πόσο τρομακτικό θα είναι να δουλεύω στη Marvel και πόση ασφάλεια προσφέρουν οι μικρές εκδόσεις. Η πρώιμη εμπειρία μου όμως από αυτές ήταν τρομακτική. Σε μια περίπτωση, ένας εκδότης είχε προσπαθήσει να απειλήσει τη Marvel γιατί δεν ήθελε να φύγω από την εταιρεία του. Η Marvel με προσέλαβε κι ένας από τους υπευθύνους της μου έδωσε κάποτε συστατική επιστολή για την τράπεζα, ώστε να πάρω δάνειο και να αγοράσω σπίτι. Γενικά, μου έχουν φερθεί καλύτερα στις mainstream εκδόσεις. Η αυτονομία του καθενός ποικίλλει, όμως έχεις να κάνεις με ανθρώπους και όλα εξαρτώνται από τη σχέση μαζί τους». Μιλώντας για αυτονομία, η Κολίν Ντόραν έχει συμπεριληφθεί συχνά σε λίστες με τις «κορυφαίες γυναίκες δημιουργούς κόμικς». Θεωρεί μήπως ότι τέτοιοι χαρακτηρισμοί, που ταξινομούν τη γυναικεία επιτυχία ως κάτι ιδιαίτερο, αντανακλούν ή αντίθετα καθορίζουν την πραγματικότητα; «Καμιά φορά εύχομαι να μη μου κάνουν την ερώτηση, ώστε το ζήτημα να εξαφανιστεί», αποκρίνεται. «Αντιλαμβάνομαι ότι τα ιστορικά συμφραζόμενα έχουν σημασία, ωστόσο οι άνδρες μιλούν περισσότερο για τη δουλειά τους από ό,τι εγώ, που χρειάζεται να την περιγράφω με βάση το γεγονός ότι είμαι γυναίκα. Με ενοχλεί που έπειτα από τόσο καιρό πρέπει ακόμα να εξηγώ το δικαίωμά μου να βρίσκομαι στον χώρο που έχω κερδίσει». Και τι πιστεύει για τις υπερηρωίδες όπως η Wonder Woman, που ποτέ δεν τις βλέπουμε να κάνουν μια «άσχημη» εμφάνιση; «Αν θέλετε να μάθετε γιατί συμβαίνει αυτό, θα πρέπει πρώτα να ορίσουμε τι εννοείτε λέγοντας “άσχημη”», απαντάει η Κολίν Ντόραν. «Δεν αναρωτιέστε γιατί επιλέχθηκε η Γκαλ Γκαντότ για να υποδυθεί την ηρωίδα στην ταινία; Ισως έπρεπε να ζυγίζει περισσότερο ή να είναι κοντή. Όταν μεγάλωνα στη δεκαετία του ’70, η εποχή ήταν σκληρή και ζοφερή. Το μόνο που βλέπαμε ήταν μαυρίλα, μιζέρια και σκοτάδι. Προτιμούσα λοιπόν τη Wonder Woman από τον “Ταξιτζή”. Ήθελα τα πράγματα να είναι εξιδανικευμένα. Ήθελα γκλάμουρ, συγκίνηση και δράση από έναν άλλο κόσμο. Αντιλαμβάνομαι ότι πολλοί αναζητούν στους υπερήρωες μια αντανάκλαση του εαυτού τους, αλλά όχι εγώ. Δεν θέλω να διαβάσω για εμένα. Με ξέρω ήδη και δεν χρειάζομαι τέτοιου είδους επιβεβαίωση». Πηγή
  10. Ένα επεισόδιο της σειράς του Ertflix "Ες αύριον τα σπουδαία", που φιλοξενεί 6 Έλληνες δημιουργούς κόμικς (Γεωργία Ζάχαρη, Σιαδώρα Παπαθεοδώρου, Νικόλας Πετσίτης, Πανάγος Γερακάκης, Γιώργος Γούσης, Κανέλλος Cob), οι οποίοι μιλάνε ακριβώς το θέμα του τίτλου, πώς φτιάχνονται τα κόμικς. https://www.ertflix.gr/ellinika-docs/es-afrion-ta-spoudea/es-ayrion-ta-spoydaia-pos-ftiachnontai-ta-komiks/
  11. Εγώ χρειάστηκε να γκουγκλάρω, για να καταλάβω περί τίνος πρόκειται.... Το άλλο με τα κατουρήματα ακούγεται πολύ ενδιαφέρον, θα ήθελα να κάνεις κάποια εμβάθυνση
  12. Πάρα πολύ δύσκολη ερώτηση.... Δεν θεωρώ, ότι ένα περιοδικό κόμικ θα είναι βιώσιμο στην Ελλάδα, αλλά θα γράψω κάποιες απόψεις. Καταρχάς, ένα κόστος γύρω στα 5 με 7 ευρώ, σε καλό χαρτί και διαστάσεις περίπου Μπλε Κομήτη, που να κυκλοφορεί οπωσδήποτε και στα περίπτερα και να έχει μια περιοδικότητα τουλάχιστον διμηνιαία. Εδώ αρχίζουν τα ακόμη πιο δύσκολα... Δεν ξέρω κατά πόσον η ελληνική σκηνή θα μπορούσε να στηρίξει ένα κόμικ αποκλειστικά με Έλληνες δημιουργούς. Καλά θα ήταν, αλλά το παράδειγμα του Μπλε Κομήτη λειτουργεί αποτρεπτικά και από το Epifany δεν μπορούμε να βγάλουμε ακόμη συμπεράσματα, γιατί είναι νωρίς. Ας υποθέσουμε όμως, ότι μπορεί. Θα ήθελα, λοιπόν, κάποιο περιοδικό, που να έχει μια ποικιλία ιστοριών, αλλά να έχει κυρίως μάνγκα και το κυριότερο, να απευθύνεται και στα δύο φύλα, επειδή πιστεύω, ότι οι γυναίκες αποτελούν πολύ μεγαλύτερο κομμάτι του αναγνωστικού κοινού, από όσο ίσως φανταζόμαστε. Να υπάρχουν ιστορίες διαφόρων ειδών, αλλά με προσοχή στο σενάριο και με προσπάθεια να προσελκυσθεί το νεανικό κοινό και για να γίνει αυτό χρειάζονται έξυπνα σενάρια, δομημένα, που να κάνουν το κοινό να αναρωτιέται και να ψάχνεται. Δυστυχώς, πολλοί νομίζουν, ότι οι νέοι δεν είναι έξυπνοι, αλλά συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο, δεν χρειάζονται ιστορίες με σεξ, βία και δράση (αν και η δράση δεν βλάπτει ποτέ), χρειάζονται πρωτότυπες ιστορίες. Αυτά για την ώρα και ως πρώτες σκέψεις, επιφυλάσσομαι και για συνέχεια...
  13. Εγώ, από την άλλη, έχω την ανησυχία, μήπως το Μπλεκ με τα ρετρό κόμικς συνεχίσει να ζει και να βασιλεύει και το νέο περιοδικό, που θα έχει τα πιο σύγχρονα πάει άπατο....
  14. until
    Θα συζητήσει για το έργο της και θα παρουσιάσει το εργαστήριο “Writing and Drawing Comics” για κορίτσια και γυναίκες που ενδιαφέρονται για την εικονογράφηση, τα comics και την οπτική αφήγηση Κείμενο: ελc team Email: info@elculture.gr Η Πρεσβεία των ΗΠΑ στην Ελλάδα και η Athens Comics Library υποδέχονται τη δημιουργό comics Colleen Doran στις 7 και 8 Απριλίου 2021 για μια σειρά από διαδικτυακά δρώμενα. Πώς μια γυναίκα εικονογράφος και δημιουργός comics ξεχωρίζει σε μία ανδροκρατούμενη βιομηχανία; Πώς μετατρέπεις το πάθος σου σε επάγγελμα; Πώς μπαίνεις στ
  15. Colleen Doran: Μία από τις πρώτες γυναίκες δημιουργούς κόμικς σε online εκδήλωση από την Athens Comics Library Θα συζητήσει για το έργο της και θα παρουσιάσει το εργαστήριο “Writing and Drawing Comics” για κορίτσια και γυναίκες που ενδιαφέρονται για την εικονογράφηση, τα comics και την οπτική αφήγηση Κείμενο: ελc team Email: info@elculture.gr Η Πρεσβεία των ΗΠΑ στην Ελλάδα και η Athens Comics Library υποδέχονται τη δημιουργό comics Colleen Doran στις 7 και 8 Απριλίου 2021 για μια σειρά από διαδικτυακά δρώμενα. Πώς μια γυναίκα εικονογράφος και δημιουργός comics ξεχωρίζει σε μία ανδροκρατούμενη βιομηχανία; Πώς μετατρέπεις το πάθος σου σε επάγγελμα; Πώς μπαίνεις στη λίστα των New York Times ως η εικονογράφος με τις υψηλότερες πωλήσεις; Η Colleen Doran θα απαντήσει στις παραπάνω ερωτήσεις και σε πολλές άλλες, σε μία ειδική παρουσίαση της δουλειάς της από την Athens Comics Library και την Πρεσβεία των ΗΠΑ στην Ελλάδα, την Τετάρτη 7 Απριλίου, 19:00-20:30. Η εκδήλωση διοργανώνεται σε συνεργασία με The Comic Con. Η Colleen Doran θα συζητήσει για το έργο της, την τεχνική της, αλλά και την εμπειρία της σαν μια από τις πρώτες γυναίκες δημιουργούς στη βιομηχανία των κόμικς, συμπεριλαμβανομένης της δουλειάς της στους εκδοτικούς οίκους της Marvel και DC Comics, καθώς και τις συνεργασίες της με κορυφαίους συγγραφείς όπως οι Neil Gaiman και Margaret Atwood. Θα ακολουθήσει χρόνος για ερωτήσεις από το κοινό. Η διάλεξη θα πραγματοποιηθεί μέσω της σελίδας Facebook της Athens Comics Library στα αγγλικά. Η συμμετοχή είναι δωρεάν και δεν απαιτείται προεγγραφή. Ως μέρος της συνεργασίας της με την Πρεσβεία των ΗΠΑ και την Athens Comics Library, η Colleen Doran θα παρουσιάσει το εργαστήριο “Writing and Drawing Comics” την Πέμπτη 8 Απριλίου, 19:00-20:30. Το εργαστήριο απευθύνεται κυρίως σε κορίτσια και γυναίκες που ενδιαφέρονται για την εικονογράφηση, τα comics και την οπτική αφήγηση. Το εργαστήριο θα καλύψει μία σειρά θεμάτων όπως: η δημιουργική διαδικασία και η θεωρία της αφηγηματικής τέχνης, οι διαφορετικοί μέθοδοι γραφής και σχεδιασμού κόμικ, η διαδικασία της έκδοσης και της προώθησης των κόμικ. Οι θέσεις είναι περιορισμένες και απαιτείται προεγγραφή μέσω της παρακάτω φόρμας. Για το εργαστήριο θα υπάρχει ταυτόχρονη μετάφραση από τα αγγλικά. Πληροφορίες Μπορείτε να κάνετε την εγγραφή σας στο εργαστήριο εδώ. Η δουλειά της Colleen Doran έχει παρουσιαστεί στη Walt Disney Company, Marvel Entertainment, DC Comics, Image Comics, Lucasfilm, Dark Horse Comics, Harper Collins, Houghton Mifflin, Sony, and Scholastic. Έργα της περιλαμβάνουν τα Amazing Spiderman, Guardians of the Galaxy, Sandman, Captain America, Wonder Woman, The Legion of Superheroes, The Teen Titans, Walt Disney’s Beauty and the Beast, Anne Rice’s The Master of Rampling Gate, Clive Barker’s Hellraiser, Clive Barker’s Nightbreed, A Distant Soil, The Silver Surfer, Lucifer και πολλά άλλα. Η πιο πρόσφατη δουλειά της περιλαμβάνει το Spectacular Wonder Woman, The Doors: Morrison Hotel, μια επίσημη ανθολογία για το θρυλικό ροκ συγκρότημα, καθώς και το Generations Forged για τη DC Comics. Πηγή
×
×
  • Create New...