Jump to content

manosvasar

Member
  • Content Count

    21
  • Joined

  • Last visited

Community Reputation

163 Excellent

The recent visitors block is disabled and is not being shown to other users.

Enable
  1. Στο νέο επεισόδιο των SmassPodcasts ακολουθούμε κινηματογραφικά μονοπάτια (με στυλ) και συζητάμε για το σινεμά του Γιάννη Οικονομίδη Εναλλακτικά το ακούτε στο Spotify: https://open.spotify.com/show/3hLu90utjUDVeOdVeOk8Lz
  2. Η σχέση της λογοτεχνίας με τα comics έχει βαθιές ρίζες στην ιστορία της 9ης τέχνης. Τα comics, ως μία πιο προσιτή μορφή ανάγνωσης για μικρά παιδιά, επιτελούσαν για δεκαετίες μια λειτουργία πρόωρης λογοτεχνικής διαπαιδαγώγησης των νέων. Πόσοι από εμάς δεν έχουν την ανάμνηση των κλασσικών εικονογραφημένων; Εδώ και δεκαετίες βέβαια τα comics έχουν αποστασιοποιηθεί από τον παραπληρωματικό χαρακτήρα του παρελθόντος τους, χωρίς όμως να έχουν διακόψει το στενό δεσμό τους με τη λογοτεχνία. Κλασσική και σύγχρονη λογοτεχνία συνεχίζει να τροφοδοτεί την τέχνη των comics, χωρίς όμως να την αντιμετωπίζει με την υπεροψία του παρελθόντος. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται οι διασκευές λογοτεχνικών έργων του Albert Camus από τον Jacques Ferrandez, έναν εκ των επιφανέστερων σύγχρονων εκπροσώπων της ευρωπαϊκής comic σκηνής. Ο Ferrandez μέχρι στιγμής έχει μεταφέρει σε comic τρία έργα του Camus, τον Ξένο, τον Πρώτο Άνθρωπο και το διήγημα L’Hôte (The Guest), το οποίο αποτελεί το μόνο της σειράς που δεν έχει μεταφραστεί στα ελληνικά μέχρι σήμερα. Τα δύο πρώτα πάντως έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά απ’ τις εκδόσεις Πατάκη και κυκλοφορούν σε σκληρόδετες πολυτελείς εκδόσεις. Μάλιστα οι μεταφράσεις και των δύο έχουν γίνει απ’ τις Νίκη Καρακίτσου – Douge και Μαρία Κασαμπάλογλου – Roblin, οι οποίες έχουν προσφέρει αξιόπιστες μεταφράσεις για τη μεγάλη πλειοψηφία των έργων του Camus που κυκλοφορούν στα ελληνικά. Ο Πρώτος Άνθρωπος, ο οποίος έμεινε τελικά ημιτελής -λόγω του αιφνίδιου θανάτου του συγγραφέα σε τραγικό τροχαίο δυστύχημα, μόλις στα 47 του χρόνια- έμελλε να αποτελέσει το φιλόδοξο κύκνειο άσμα του, το οποίο αν είχε ολοκληρώσει θα μπορούσε ίσως να γίνει το magnum opus του. Το έργο βρέθηκε στον τόπο του δυστυχήματος, μέσα στην τσάντα του, γραμμένο μέσα σε 144 πυκνογραμμένες χειρόγραφες σελίδες, οι οποίες θεωρούνται μόνον ένα πρώτο σχεδίασμα του τελικού σχεδίου που είχε στο μυαλό του ο Camus. Τελικά ο Πρώτος Άνθρωπος, ο οποίος δακτυλογραφήθηκε απ’ την κόρη του, Catherine Camus, εκδόθηκε 34 χρόνια μετά το θάνατο του συγγραφέα του, μόλις το 1994, όταν πλέον είχε περάσει ικανό χρονικό διάστημα απ’ την Απελευθέρωση της Αλγερίας, μία ιστορική συνθήκη εξαιτίας της οποίας δίστασε η οικογένεια του Camus να το κυκλοφορήσει νωρίτερα. Η υπόθεση του Πρώτου Ανθρώπου αφορά τον Jacques Cormery, έναν επιτυχημένο μεσήλικα Γάλλο λογοτέχνη, ο οποίος επιστρέφει στην Αλγερία, στην οποία γεννήθηκε, προκειμένου να επισκεφτεί την -πλέον- σχεδόν ανήμπορη μητέρα του και να αναζητήσει τις ρίζες του. Η επιστροφή στις φτωχογειτονιές που μεγάλωσε ανασύρουν στη μνήμη του τα δύσκολα παιδικά του χρόνια, που μεγάλωσε με τη μητέρα του και την αυστηρή γιαγιά του, αφού τον πατέρα του δεν κατάφερε να τον γνωρίσει ποτέ, επειδή είχε σκοτωθεί στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το τελευταίο βιβλίο του Camus ήταν και το πλέον αυτοβιογραφικό του. Τα πολλά κοινά στοιχεία του Jacques Cormery με τον συγγραφέα (ο οποίος επίσης μεγάλωσε στο Αλγέρι με τη μητέρα και τη γιαγιά του, έχοντας χάσει τον πατέρα του στον πόλεμο) τον καθιστούν ένα λογοτεχνικό alter ego του. Όμως τον Camus δεν τον απασχολεί να γράψει μία αυτοβιογραφία. Τα προσωπικά του βιώματα αλληλοδιαπλέκονται με τη μυθοπλασία προκειμένου το έργο του να αποκτήσει διαχρονικότητα, αναφερόμενο σε κοινούς τόπους ανεξαρτήτως του συγκεκριμένου χώρου και χρόνου όπου τοποθετεί τη διήγησή του, χαρακτηριστικό κάθε κλασσικού έργου. Γι’ αυτό δηλώνει σαφώς -μέσω του πρωταγωνιστή – alter ego του- ότι «θα ήθελα να μιλήσω εξ ονόματος εκείνων που τους αρνήθηκαν το λόγο». Έχοντας θέσει το στόχο του, η οικουμενική ματιά του Camus στρέφει το ενδιαφέρον των αναγνωστών σε ιστορίες ανθρώπων χωρίς φωνή, όπως ήταν η αγράμματη μητέρα του ή ο πατέρας του που ήταν θύμα του πιο αιματηρού πολέμου μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ή και οι Άραβες του Αλγερίου, που το Γαλλικό κράτος είχε αποικίσει τη χώρα τους στέλνοντας οικογένειες Γάλλων να την εποικίσουν, μεταξύ των οποίων βρισκόταν και η δική του οικογένεια. Η μεταφορά του βιβλίου σε comic απ’ τον Jacques Ferrandez ήταν ένα δύσκολο εγχείρημα, ειδικά αφού πρόκειται για ένα μυθιστόρημα ημιτελές, με κενά στην αφήγηση, τα οποία ο Καμύ (όπως φαίνεται απ’ τις σημειώσεις των χειρογράφων του) επιθυμούσε να τα καλύψει, διανθίζοντας το πρώτο αυτό σχεδίασμα. Είναι χαρακτηριστικό ότι δεν είχε κατορθώσει καν να ολοκληρώσει την ιστορία, για την εξέλιξη της οποίας είχε αφήσει μόνον υπαινιγμούς μέσω σημειώσεων στο τέλος των χειρογράφων του. Όμως τελικά, ακριβώς αυτή η δυσκολία του ημιτελούς έργου μετατρέπεται σε μία απ’ τις σημαντικότερες αρετές της comic διασκευής του, αφού η αποσπασματικότητα της αφήγησης στα καρέ του Ferrandez αφήνει με δημιουργικό τρόπο υπαινιγμούς για τα υπαρκτά -παρ’ ότι ακούσια- κενά της πλοκής. Εύστοχα παρατηρεί επ’ αυτού η Alice Kaplan στην εισαγωγή που συνοδεύει την έκδοση, ότι το comic «αποδεικνύεται ακριβώς το τέλειο μέσο» επειδή «ανάμεσα στα καρέ υπάρχει πάντα το κενό, η έλλειψη, που επιτρέπει κάθε στιγμή στον αναγνώστη να ταξιδέψει πέρα από ό,τι λέγεται, από ό,τι φαίνεται». Ο Ferrandez έχει μεγαλώσει κι εκείνος στην Αλγερία κι αυτή η κοινή καταγωγή του δημιουργεί ένα συναισθηματικό δεσμό με τον Νομπελίστα Γάλλο συγγραφέα. Όμως, πέραν αυτού, η καταγωγή του Ferrandez απ’ την Αλγερία του προσφέρει το προνόμιο να γνωρίζει βιωματικά τον τόπο στον οποίο εκτυλίσσεται το μυθιστόρημα και να μπορεί να αποδώσει στο σχέδιό του με ρεαλισμό και λεπτομέρεια την ατμόσφαιρα, τους ανθρώπους, ακόμα και τα τοπία, τους δρόμους και τα κτήρια της χώρας. Το σχεδιαστικό στυλ του Ferrandez εντάσσεται στην ευρωπαϊκή παράδοση των comics, της οποίας αποτελεί μία απ’ τις πιο ταλαντούχες σύγχρονες πένες. Με επιμονή στη λεπτομέρεια ο Ferrandez εστιάζει στα πρόσωπα των χαρακτήρων του έργου του για να αποδώσει τα συναισθήματά τους, ενώ εντυπωσιάζει η συχνότητα που αποτυπώνει πολυπληθείς συγκεντρώσεις στις πόλεις, στα σχολεία και αλλού, χωρίς να ελλαττώνεται η προσοχή του στις λεπτομέρειες. Οι πρωταγωνιστές του μοιάζουν να τοποθετούνται σε ένα σχεδόν ζωγραφικό καμβά, που στα καρέ του καταφέρνει να συνεπάρει τον αναγνώστη, να τον ταξιδέψει σε ατέλειωτες θάλασσες, να τον ξεναγήσει στους πολυπληθείς δρόμους του Αλγερίου, αλλά και να τον υποβάλλει να νιώσει αβοήθητος -όπως οι πρωταγωνιστές- σε βροχερά νυχτερινά σκηνικά και στο θανατηφόρο πεδίο του πολέμου. Για το τέλος μένει πάντοτε ένα ερώτημα που συχνά αναδύεται σε διασκευές σημαντικών λογοτεχνικών έργων σε comics: έχει άραγε αυτόνομη καλλιτεχνική αξία το έργο του Ferrandez ή χρησιμεύει μόνον ως μία εισαγωγή στο έργο του Camus, απευθυνόμενο κυρίως σε μικρότερες ηλικίες; Σίγουρα κανείς -ούτε ο ίδιος ο δημιουργός φυσικά- δεν θα μπορούσε να συγκρίνει το έργο ενός απ’ τους κορυφαίους λογοτέχνες του 20ου αιώνα με μία διασκευή του σε comic μορφή. Όμως θα ήταν λάθος -βιασύνης ή απειρίας- να παραβλεφθεί και η αυτόνομη καλλιτεχνική αξία του έργου του Ferrandez, ο οποίος με όλο του το ταλέντο, την προσήλωση στη λεπτομέρεια και το σεβασμό στο πρωτότυπο κείμενο έχει δημιουργήσει ένα comic υψηλότατου επιπέδου, ένα από εκείνα τα comics που οδηγούν μικρούς και μεγάλους να αγαπήσουν την 9η τέχνη. Πρέπει να παραδεχθούμε λοιπόν ότι πράγματι τα comics του Ferrandez έχουν την αρετή να εισάγουν με προσιτό τρόπο τις μικρότερες ηλικίες στο έργο του Camus (άλλωστε έχουν χρησιμοποιηθεί και στις σχολικές αίθουσες της Γαλλίας γι’ αυτό το σκοπό), όμως έχουν και τη δύναμη να γνωρίσουν σε αναγνώστες κάθε ηλικίας τη μαγεία της τέχνης των comics. Κι αυτή η συνεισφορά τους είναι εξίσου ανεκτίμητη. Κείμενο που δημοσιεύθηκε στο Smassing Culture Μπορείτε να το ακούσετε και σε μορφή podcast:
  3. Αφήνω κι εδώ τη συνέντευξη του Γιάννη Ρουμπούλια στα SmassPodcasts, που μας μίλησε για τις νέες εκδόσεις Nerdula και μας έδωσε μια πρώτη ιδέα για το τι ετοιμάζουν! Ακούστε το εναλλακτικά στο Spotify: https://open.spotify.com/episode/0ZVNnQ9vp3COzBA48arDrW?si=jYho5rMaQb2LMq90tA9DQg
  4. Αναρωτιέστε τι ετοιμάζουν οι νέες εκδόσεις Nerdula; Ρωτήσαμε τον Γιάννη Ρουμπούλια και μας έλυσε τις απορίες Ακούστε το εναλλακτικά στο Spotify: https://open.spotify.com/episode/0ZVNnQ9vp3COzBA48arDrW?si=jYho5rMaQb2LMq90tA9DQg
  5. Πάρτε και μερικές προτάσεις σειρών με πολλές σεζόν για να κάνετε διαλείμματα ανάμεσα στα comics που διαβάζετε στην καραντίνα: Εναλλακτικά και στο Spotify: https://open.spotify.com/episode/1oAUPMf2hHO4S6o2wAIy0f?si=NI2FPYIgT4mkBSMUSpEuZw
  6. Αρκετούς μήνες αργότερα απ' τη συζήτηση που κάνατε, να πω ότι μου άρεσε κι εμένα το κόμικ του Πέτρου. Παρ' όλο που συμφωνώ με την @kabuki ότι δύσκολα ταυτίζεσαι σε υψηλό βαθμό με τους χαρακτήρες του έργου, πιστεύω ότι αυτά τα πλάνα με τους στρατιώτες σε παράταξη ή σε στιγμές χαλάρωσης (αλλά πάντοτε με πολλούς από αυτούς στο πλάνο) κι αυτή η στρατιωτική ομοιομορφία που επίτηδες δεν σπάει αρκετά κατά την εξέλιξη της αφήγησης, μάλλον στόχευαν στην αποστασιοποίηση του αναγνώστη. Οι στρατιώτες ήταν απλοί άνθρωποι της εποχής τους, όπου ο ένας ήταν Βενιζελικός, ο άλλος βασιλικός, αλλά όλοι τους είχαν βρεθεί αναπάντεχα σε μία κατάσταση μεταξύ ομηρίας και εξορίας. Αντιγράφω παρακάτω και το σχετικό άρθρο παρουσίασής μου στο Smassing Culture: Η περίοδος του Εθνικού Διχασμού αποτελεί μία απ’ τις σημαντικότερες ιστορικές περιόδους της σύγχρονης Ελλάδας. Τα πολιτικά μπλοκ που σχηματίστηκαν γύρω απ’ τη σύγκρουση Βενιζέλου – βασιλιά διατηρήθηκαν για αρκετά χρόνια, τουλάχιστον μέχρι τη δεκαετία του 1940, οπότε η Κατοχή και η Αντίσταση δημιούργησαν ένα εντελώς διαφορετικό πολιτικό σκηνικό, λόγω κυρίως της πρωτοπόρας δράσης του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ και του ΚΚΕ στον αγώνα για την Απελευθέρωση και τη Λαοκρατία. Η πολιτική διαμάχη μεταξύ Φιλελεύθερων – Βασιλικών έλαβε διαστάσεις εμφυλίου πολέμου χαμηλής έντασης με διακύβευμα τη συμμετοχή της Ελλάδας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η μέγαλη σημασία της περιόδου του Εθνικού Διχασμού έγκειται στο γεγονός ότι σε αυτά τα χρόνια διαμορφώθηκε το πολιτικό -και το συνταγματικό- πλαίσιο επί του οποίου εν πολλοίς οικοδομήθηκε το ελληνικό κράτος, όπως αυτό συγκροτήθηκε μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο αλλά και μετά την τραγωδία της Μικρασιατικής Καταστροφής. Και γι’ αυτό η ανάδειξη νέων πτυχών της περιόδου ή νέων οπτικών και αναλύσεων έχει μεγάλο ενδιαφέρον, ιδιαίτερα αν συνυπολογίσουμε ότι αρκετοί έχουν γνωρίσει την συγκεκριμένη περίοδο κυρίως μέσα απ’ τη βάσανο της παπαγαλίας των Πανελληνίων. Τα comics έχουν διαμορφωθεί ανά τις δεκαετίες σε μία δημιουργική φόρμα η οποία μπορεί να αναδείξει ιστορικές πτυχές, μαρτυρίες και αναλύσεις με έναν εύληπτο, κατανοητό και εύκολα προσεγγίσιμο τρόπο. Εύστοχα ο ιστορικός Αντώνης Λιάκος με αφορμή το «Ένα Γλυκό Ξημέρωμα», μία ανθολογία comics για την περίοδο της Κατοχής, είχε χαρακτηρίσει τα comics ως ένα «διεισδυτικό μέσο δημόσιας ιστορίας στο ευρύ κοινό». Φυσικά κάθε συζήτηση για την διαπλοκή ιστορικής αφήγησης και comics δεν μπορεί παρά να ξεκινάει από το θρυλικό «Maus», όμως είναι πολύ ευχάριστο το γεγονός ότι η ελληνική κόμικ σκηνή -ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια- ασχολείται αρκετά συστηματικά με την ανάδειξη ιστορικών αφηγήσεων μέσα απ’ τα καρέ των κόμικς. Απ’ αυτή την ενασχόληση κάποιων δημιουργών κόμικς στην Ελλάδα έχουν προκύψει κάποια εξαιρετικά comics με ιστορική θεματολογία, απ’ τα οποία αξίζει να αναφερθούν ως πιο αντιπροσωπευτικά παραδείγματα της σχετικής δουλειάς που γίνεται -έστω ονομαστικά- η σειρά «1800» του Θανάση Καραμπάλιου, η σειρά comic strips «Working Dead» του Πάνου Ζάχαρη, τα «Χαρακώματα» των Τάσου Ζαφειριάδη και Πέτρου Χριστούλια και το «Τέρμινους» του Λευτέρη Παπαθανάση. Το νέο comic του Θανάση Πέτρου εντάσσεται κι αυτό στην κατηγορία των ελληνικών comics με ιστορική θεματολογία. Ο Πέτρου δημιουργεί μία ιστορία με πρωταγωνιστές φαντάρους του ελληνικού στρατού προκειμένου να αναδείξει το ιστορικό πλαίσιο του Εθνικού Διχασμού και να αφηγηθεί μία αρκετά άγνωστη πτυχή της περιόδου. Η μεγάλη εμπειρία του στα ελληνικά comics (η οποία μαρυρείται από την εργογραφία του μέσα από comics όπως ο περσινός «Χαλεπάς», το πολυβραβευμένο «Γρα Γρου», το «Παραρλάμα» και άλλα) του επέτρεψε να αναλάβει εξ ολοκλήρου την ιστορική έρευνα, το σενάριο και το σχέδιο του comic, παρουσιάζοντάς μας ένα τελικό αποτέλεσμα με έντονο το προσωπικό στοιχείο του δημιουργού του. Στους Όμηρους του Γκαίρλιτς, που κυκλοφορούν απ’ τις εκδόσεις Ίκαρος, ο Πέτρου έχει μελετήσει μία αρκετά άγνωστη πτυχή του Εθνικού Διχασμού, η οποία μπορεί να μας παραπέμψει στην ιστορία των εγκλωβισμένων στρατιωτών της Δουνκέρκης. Οι Όμηροι του Γκαίρλιτς ήταν ένας λόχος του ελληνικού στρατού, ο οποίος το 1916 εν μέσω Εθνικού Διχασμού βρισκόταν στην Καβάλα. Ενώ ελληνικές πόλεις κινδύνευαν από τον βουλγαρικό στρατό και άλλες πολιορκούνταν από πολεμικά πλοία της Αντάντ, ο ελληνικός στρατός είχε εντολή να διατηρήσει την ουδετερότητά του. Ανάμεσά τους βρίσκονταν και οι στρατιώτες οι οποίοι στη συνέχεια κατέληξαν να γίνουν οι «όμηροι» του Γκαίρλιτς. Η ιστορία παρουσιάζεται μέσα από τα μάτια των απλών στρατιωτών οι οποίοι δεν μπορούν να αντιληφθούν τι σημαίνει να παραμένουν ουδέτεροι ενώ βρίσκονται στην καρδιά του πολεμικού μετώπου. Τελικώς κατέφυγαν με το Δ’ Σώμα Στρατού συντεταγμένα στην ανατολική Γερμανία, σε ένα στρατόπεδο στο Γκαίρλιτς της Σιλεσίας στο οποίο παρέμειναν για πολύ καιρό. Πίσω στην Ελλάδα ο Εθνικός Διχασμός είχε μετατραπεί σε εμφύλιο μεταξύ βενιζελικών και βασιλικών και -όπως ήταν αναμενόμενο- παρά την απόσταση και την ελλειπή ενημέρωση, το βαθύ ρήγμα που είχε δημιουργηθεί στην ελληνική κοινωνία επηρέασε και τις δικές τους διαπροσωπικές σχέσεις, δημιουργώντας εντάσεις, ρήγματα και συγκρούσεις στο στρατόπεδο. Ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος εξελισσόταν, στην Ελλάδα οι πολιτικές εξελίξεις ήταν ραγδαίες και εκείνοι βρίσκονταν εγκλωβισμένοι σε έναν τόπο δίχως να γνωρίζουν αν είναι ελεύθεροι ή αιχμάλωτοι των Γερμανών. Όπως το περιγράφει ο ίδιος ο αφηγητής: «Από τη μία ο Βενιζέλος που ήθελε αλλαγές, απ’ την άλλη ο στρατός που παρέμενε πιστός στον βασιλιά. Τρίχες… Εμείς εδώ στη Γερμανία τι κάναμε; Ήμασταν ελεύθεροι; Ήμασταν αιχμάλωτοι; Ήμασταν φιλοξενούμενοι; Ήμασταν προδότες; Ήμασταν ακόμα στρατιώτες;» Στο comic του Θανάση Πέτρου παρακολουθούμε την περίοδο του Εθνικού Διχασμού μέσα από την οπτική γωνία των απλών στρατιωτών ενός στρατιωτικού σώματος που βρίσκονται αποκομμένοι σε ένα στρατόπεδο μίας χώρας που ξεκινά ως ουδέτερη και καταλήγει εχθρική. Πρωταγωνιστές είναι αυτοί οι απλοί στρατιώτες, που στην πραγματικότητα είναι απλοί καθημερινοί άνθρωποι οι οποίοι έτυχε να επιστρατευτούν απ’ τη χώρα τους για να λάβουν μέρος σε έναν πόλεμο. Απ’ τα καρέ της ιστορίας απουσιάζουν εντελώς οι μεγάλες προσωπικότητες, οι οποίες εμπλέκονται στην αφήγηση μόνο στο βαθμό που επηρεάζουν τις ζωές των στρατιωτών του Γκαίρλιτς. Αυτή είναι μία αντίστροφη μεθοδολογία σε σχέση με εκείνη που ακολουθείται συνήθως από την κυρίαρχη ιστορική αφήγηση, η οποία συνηθίζει να αναδεικνύει ως πρωταγωνιστές μόνο τους «από πάνω», τις σημαντικές προσωπικότητες του πολιτικού και στρατιωτικού βίου, πολλές φορές ξεχνώντας ότι εκτός από αυτούς υπάρχουν και ολόκληροι λαοί που βιώνουν με τον δικό τους ιδιαίτερο τρόπο τις μεγάλες πολιτικές αποφάσεις, τα στρατιωτικά και τα πολιτικά γεγονότα. Ακολουθώντας αυτή τη μεθοδολογία ο Πέτρου μας θυμίζει ότι η ιστορία δεν γράφεται μόνο από τις μεγάλες προσωπικότητες, τους βασιλιάδες, τους κυβερνήτες και τους στρατιωτικούς, αλλά κυρίως από τους καθημερινούς ανθρώπους, από τους «από κάτω» και από τις επιλογές τους, δηλαδή από εκείνους που «κουβάλησαν τα αγκωνάρια» σύμφωνα με τον Μπρεχτ, για να χτιστεί η «Θήβα η εφτάπυλη». Στο σχέδιο του Πέτρου κυριαρχεί το χακί, αφού τα καρέ του comic είναι γεμάτα στρατιώτες είτε συγκροτημένους σε λόχο, είτε χωρισμένους σε παρέες, οι οποίοι έχουν να διηγηθούν τις δικές τους προσωπικές και συλλογικές ιστορίες. Η επιβεβλημένη ομοιομορφία (για λόγους ιστορικής εγκυρότητας) εξελίσσεται σε συνειδητή επιλογή του Πέτρου να αναμειγνύει τους πρωταγωνιστές του στα διάφορα καρέ, έτσι ώστε παρά το γεγονός ότι μας έχει γνωρίσει κάποιους από αυτούς, να μας δυσκολεύει παράλληλα να τους ξεχωρίζουμε, ιδιαίτερα στα πρώτα μέρη του έργου. Ίσως έτσι μπορούμε να προβληματιστούμε σχετικά με το πόσο διαφορετικοί αλλά και πόσο ίδιοι είναι οι «από κάτω» μεταξύ τους, απ’ τους οποίους φυσικά ξεχωρίζουν τα υψηλόβαθμα στελέχη και γενικώς αυτοί που έχουν την εξουσία, αλλά όχι και τόσο οι υπόλοιποι ομοιόμορφα ντυμένοι, κουρεμένοι και ξυρισμένοι φαντάροι. Κατά συνέπεια το σχέδιο ολόκληρου του comic μοιάζει αρκετά ομοιόμορφο, ζωγραφισμένο με μία παλέτα λίγων χρωμάτων, στα οποία κυριαρχούν μουντά χρώματα όπως το χακί και οι διάφορες αποχρώσεις του καφέ οι οποίες χρησιμοποιούνται στα χρώματα των στρατιωτικών εγκαταστάσεων στις οποίες φιλοξενούνταν (ή φυλάσσονταν; ) οι πρωταγωνιστές. Αυτά τα μουντά χρώματα σπάνε μόνο όποτε οι στρατιώτες φεύγουν απ’ τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις και επισκέπτονται την κοντινή πόλη, στην οποία ο Πέτρου χρησιμοποιεί πιο ζωντανά χρώματα στα σπίτια, τους ανθρώπους και τα τοπία, προκειμένου να κατανοήσουμε και την ψυχική ανάταση και ανακούφιση που δημιουργούσαν αυτές οι ολιγόωρες αποδράσεις στους στρατιώτες. Παρά το γεγονός ότι το ιστορικό πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται η αφήγηση του comic χαρακτηρίζεται απ’ τις συνεχείς πολεμικές συγκρούσεις, απ’ τα καρέ του comic απουσιάζουν σχεδόν εντελώς σκηνές μάχης, ίσως με κάποιες μικρές εξαιρέσεις στις πρώτες σελίδες. Αυτή δεν μπορεί παρά να είναι μία συνειδητή επιλογή του δημιουργού, ο οποίος δεν ενδιαφέρεται να εντυπωσιάσει τον αναγνώστη με σκηνές μάχης, βίας και στρατιωτικής δράσης. Ο πόλεμος κυριαρχεί, αλλά ως αιτία και αφορμή να αναπτυχθούν προσωπικές σχέσεις, φιλίες, πολιτικές κόντρες και διαμάχες, ανάμεσα σε καθημερινούς ανθρώπους που έγιναν στρατιώτες και βρέθηκαν σε μία κατάσταση οριακή μεταξύ ελευθερίας και ομηρείας. Τον Πέτρου δεν τον ενδιαφέρει να διηγηθεί μία στρατιωτική περιπέτεια. Αντιθέτως στοχεύει να προβληματιστεί γύρω από έντονες πολιτικές καταστάσεις με διαχρονικότητα όπως είναι ο διχασμός, η δύναμη της εξουσίας και ο πόλεμος και παράλληλα να μελετήσει τις εντάσεις που δημιουργούνται στην ψυχοσύνθεση και στις διαπροσωπικές σχέσεις ανθρώπων ταλαιπωρημένων, που βρίσκονται σε οριακές στιγμές. Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο Smassing Culture
  7. Καλησπέρα σε όλους. Είδα ότι δεν υπάρχει topic για τις Μπαμπαδοϊστορίες του Νικόλα Στεφαδούρου που κυκλοφόρησαν σε μορφή ανθολογίας τον Οκτώβριο απ' τις εκδόσεις Μικρός Ήρως και πήρα την πρωτοβουλία να φτιάξω ένα με την παρουσίασή μου στο Smassing Culture. Αν δεν το έχετε πάρει ακόμα πάντως σας παροτρύνω σίγουρα να το κάνετε σύντομα. Μπορεί να υπάρχουν πολλά comic strips στην ελληνική κόμικ σκηνή, αλλά αυτό σίγουρα ξεχωρίζει γιατί πέρα από γέλιο προκαλεί σε κάποιες στιγμές και έντονες συγκινήσεις Ακολουθεί η παρουσίαση του comic: Είναι συχνό φαινόμενο η παρατήρηση – μομφή προς τους νέους γονείς ότι ρέπουν να συζητούν σχεδόν αποκλειστικά για τα παιδιά τους. Βέβαια αυτό δεν είναι παράλογο αφού όταν έρχεται ένα παιδί στη ζωή μίας οικογένειας (και ειδικά το πρώτο) αναδιοργανώνει πλήρως τη μέχρι τότε ζωή του ζευγαριού, το οποίο πλέον σπαταλά σχεδόν όλη την ενέργεια που του απομένει απ’ τη δουλειά στη φροντίδα του παιδιού. Επομένως, είναι απολύτως φυσιολογικό όταν συναντιούνται με τους φίλους τους να συζητούν κυρίως για εκείνες τις κωμικοτραγικές εμπειρίες της νέας καθημερινότητάς τους που πλέον σε τίποτα δεν θυμίζει το πρόσφατο παρελθόν τους. Άλλωστε με τον ίδιο τρόπο δεν αντιμετωπίζουμε καθετί στο οποίο αφιερώνουμε την καθημερινότητά μας, είτε αυτό είναι το σχολείο, είτε το πανεπιστήμιο, είτε η δουλειά μας; Τι συμβαίνει όμως όταν ένας σκιτσογράφος το πάει σε άλλο επίπεδο και δεν απασχολεί μόνο τον κοινωνικό του περίγυρο με τις Μπαμπαδοϊστορίες του, αλλά και το αναγνωστικό κοινό του; Πολλά πράγματα μπορούν να συμβούν, εξαρτάται πώς θα χειριστεί το θέμα. Στην περίπτωση του Νικόλα Στεφαδούρου πάντως, το αποτέλεσμα είναι μία πολύ τρυφερή αποτύπωση κωμικοτραγικών στιγμών της ζωής του απ’ τη στιγμή που έγινε πατέρας, οι οποίες ξεχειλίζουν αγάπη, στοργή, συγκίνηση και χιούμορ. Σίγουρα δεν είναι απ’ τις περιπτώσεις που μπορείς να τις προσπεράσεις με ένα φευγαλέο «Ok boomer», όσο κι αν θες να το παίξεις ατίθασο νιάτο! Γιατί τα comic strips του Στεφαδούρου δεν είναι comic απόδοση των «Μανούλων του Facebook», ούτε αναπαράγουν τα τυπικά κλισέ για να κάνουν εύκολο χιούμορ, τύπου «ζακέτα να πάρεις». Ακόμα κι όταν αναφέρεται σε κάποια από αυτά, το κάνει με εύστοχο τρόπο ώστε να τα κριτικάρει με χιούμορ που δεν είναι αστεία – κονσέρβα. Επιπλέον, ο Στεφαδούρος δεν διηγείται τις γονεϊκές εμπειρίες του με βαρετό και δασκαλίστικο τρόπο. Δεν γράφει διδακτικές ιστορίες για γονείς και παιδιά, παρ’ όλο που νιώθει την ανάγκη να διαφοροποιήσει πλήρως τον εαυτό του από άλλους γονείς με ομοφοβικές, ρατσιστικές και εθνικιστικές ιδέες και συμπεριφορές. Στόχος του δεν είναι να δημιουργήσει έναν «οδηγό» νέων γονέων που είναι nerds και αντισυμβατικοί όπως ο ίδιος, αλλά να αφηγηθεί τη δική του εμπειρία με τη μορφή ενός τρυφερού ημερολογίου μίας σχέσης σε εξέλιξη. Κάθε ιστορία περιέχει μία διαφορετική στιγμή που έζησαν με την κόρη του και τη σύζυγό του και χαράχτηκε στο νου του ή μια σκέψη που δεν μπορεί να φύγει απ’ το μυαλό του. Τις περισσότερες φορές αυτές οι στιγμές είναι χιουμοριστικές, nerdουλιάρικες, τρυφερές και χαρούμενες, με την ικανότητα να σκορπούν το γέλιο ή τουλάχιστον να διαβάζονται με ένα χαμόγελο καρφωμένο συνέχεια στην έκφραση του αναγνώστη. Όμως, στις σελίδες του comic υπάρχουν και ιστορίες λυπητερές, οι οποίες μας θυμίζουν ότι όλα είναι μέσα στη ζωή μας -καλά και κακά- και πρέπει να είμαστε δυνατοί και ενωμένοι για να τα αντιμετωπίσουμε. Στις Μπαμπαδοϊστορίες ο Νικόλας Στεφαδούρος αφηγείται τις προσωπικές του εμπειρίες από μία απ’ τις σημαντικότερες στιγμές της ζωής του, με τρόπο που δεν κρύβει τα πλούσια συναισθήματά του. Όμως δεν είναι η πρώτη φορά που ο δημιουργός εμπνέεται απ’ το οικογενειακό του περιβάλλον προκειμένου να αφηγηθεί μία comic ιστορία. Εδώ θα πρέπει να θυμηθούμε την Αλεξάνδρεια, ένα comic που αποτελούνταν κι εκείνο από ημι-αυτοτελείς μονοσέλιδες ιστορίες εμπνευσμένες απ’ τα παιδικά χρόνια του πατέρα του -του Γιώργου Στεφαδούρου- στην Αλεξάνδρεια. Η Αλεξάνδρεια και οι Μπαμπαδοϊστορίες είναι τα -μέχρι στιγμής- πιο προσωπικά έργα του Στεφαδούρου, γεμάτα συναισθήματα που εμπλουτίζουν την αναγνωστική εμπειρία. Βέβαια στις Μπαμπαδοϊστορίες ο Στεφαδούρος ξετυλίγει χωρίς ταμπού και τον nerd εαυτό του. Μας θυμίζει έτσι ότι πρόκειται για έναν δημιουργό με ευρεία γκάμα, ο οποίος μπορεί να υποστηρίξει από προσωπικές ιστορίες συγκινητικές και συναισθηματικές, μέχρι σκληρά nerd comics με ζόμπι, όπως το OMG Zombies. Τον βοηθάει βέβαια να κινείται με ευκολία στα διαφορετικά είδη και το υψηλού επιπέδου καρτουνίστικο σχέδιό του, με το οποίο μπορεί να δοκιμάζει το ύφος της γραφής και της φαντασίας του σε διαφορετικά μοτίβα και αφηγηματικά πλαίσια, χωρίς κινδυνεύει να βρεθεί εκτός context. Οι Μπαμπαδοϊστορίες μπορεί να τυπώθηκαν πριν λίγο καιρό ως ανθολογία από τις εκδόσεις Μικρός Ήρως, όμως δεν έχουν σταματήσει να κυκλοφορούν νέα επεισόδια. Η σειρά είχε ξεκινήσει να δημοσιεύεται τακτικά στο socomic.gr και πλέον έχει μετακομίσει στο all4mama.gr. Η έντυπη ανθολογία περιλαμβάνει στο τέλος της και στριπάκια από guests δημιουργούς: τον Βαγγέλη Λιόλη, τον Νίκο Κούτση, τον Κωνσταντίνο Κάτσο, τον Θανάση Καραμπάλιο, τον Τόνυ Τζανουκάκη και τη Δήμητρα Αδαμοπούλου. Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο Smassing Culture
  8. "10 ψαγμενα (από άλλους) κόμικς" Έτσι θα έπρεπε να λέγεται το άρθρο
  9. Ευχαριστούμε για τα καλά λόγια @Sugarglitter 😁 @kabuki 😉
  10. Μια συζήτηση με τον σκιτσογράφο John Antono για την εμπειρία του από τη Δίκη της Χρυσής Αυγής, μέρος της οποίας αποτύπωσε σε σκίτσα τα οποία περιλαμβάνονται στην έκδοση Βαλ' τους Χ.
  11. Επιστροφή στα Podcasts με ένα επεισόδιο αφιερωμένο στην Batman Day του προηγούμενου Σαββάτου Ο Batman στην Οθόνη Spotify: https://open.spotify.com/episode/4ohSRg7K1NHfcNTwYjbQKI Google Podcasts: https://podcasts.google.com/?feed=aHR0cHM6Ly9hbmNob3IuZm0vcy8xNzdhYzMxNC9wb2RjYXN0L3Jzcw&ep=14&episode=OThmNTUwY2MtMjIzNi00Yzc2LTliYzMtYzU5ZTk3MzVmZTBm Αντιρρήσεις, διαφορετικές οπτικές, καντήλια, όλα δεκτά :p
  12. Αυτή την εβδομάδα, λόγω του διαδικτυακού φεστιβάλ του Smassing Culture, βγήκαν 3 νέα επεισόδια SmassPodcasts. Σας τα επισυνάπτω (με χρονολογική σειρά) σε περίπτωση που δεν τα είδατε (ειδικά το 3ο φαντάζομαι βέβαια ότι το έχετε δει όλοι ) Δυστοπία και Young Adult Fiction, Εξερευνώντας τη νέα τάση Η θεματολογία του φετινού Smass(e-)Fest 2020 αξονίστηκε γύρω από το δίπολο Δυστοπία – Ουτοπία και για να συζητήσουμε πιο βαθιά το θέμα επιλέξαμε να το εξετάσουμε σε ειδικότερες θεματολογίες. Κάπως έτσι καταλήξαμε στην αναζήτηση δυστοπιών στο είδος του Young Adult Fiction. Ουτοπικές προοπτικές στη μαζική κουλτούρα Στόχος μας να αναζητήσουμε εκείνα τα ουτοπικά στοιχεία της σύγχρονης φανταστικής δημιουργίας τα οποία μπορούν να μας εμπνεύσουν να χτίσουμε τις δικές μας ουτοπίες. Οι νέες κυκλοφορίες comics της εποχής του κορωνοΐού Παρουσιάσαμε και σχολιάσαμε σχεδόν όλα τα comics που έχουν κυκλοφορήσει απ' τη στιγμή που ξέσπασε η πανδημία μέχρι και σήμερα. Σε αυτό το podcast φυσικά ξεχωρίζει η @kabuki για την πολύτιμη συνεισφορά της και την εξαιρετική παρέα που μας κράτησε
  13. Μπορεί φέτος να πάγωσαν τα σχέδια για το Smass Fest 2020 που θα ακολουθούσε τα φεστιβάλ του site των προηγούμενων δύο ετών, όμως γρήγορα αποφασίστηκε το Smassing Culture να μην ακυρώσει το φεστιβάλ του αλλά να μεταφερθεί online. Κι έτσι γεννήθηκε το Smass(e-)Fest 2020! Στο Smass(e-)Fest 2020 δυστυχώς φέτος δεν θα έχουμε την χαρά να συναντηθούμε, να συζητήσουμε, να παρτάρουμε στην πανέμορφη δροσιστική ταράτσα της Λέσχης Αναιρέσεις, όμως δεν θα χάσουμε την ευκαιρία να βρεθούμε (έστω και online), να συζητήσουμε, να προβληματιστούμε, να γελάσουμε, να συμφωνήσουμε και να διαφωνήσουμε, ακόμα και να παίξουμε επιτραπέζια! Το φετινό πρόγραμμα του Smass(e-)Fest 2020 είναι πιο γεμάτο από ποτέ και θα μεταφερθεί εξ’ ολοκλήρου online δίνοντας δυνατότητα εύκολης πρόσβασης σε όλους/-ες που θέλουν να το επισκεφτούν. Θα μεταδοθεί απ’ το smassingculture.gr και τις σελίδες του Smassing Culture στο Facebook και στο Youtube Κεντρικό θέμα που επανέρχεται συνεχώς στις συζητήσεις του φετινού Smass(e-)Fest είναι το δίπολο Δυστοπία – Ουτοπία. Οι δυστοπικές αφηγήσεις είναι ένα αγαπημένο είδος στη σύγχρονη βιομηχανία της ποπ κουλτούρας, ενώ όσο περνούν τα χρόνια όλο και περισσότερο ζούμε καταστάσεις που μας θυμίζουν κάποιες από τις σκοτεινότερες σελίδες της επιστημονικής φαντασίας. Ιδιαίτερα τους τελευταίους μήνες, με την πανδημία του κορωνοϊού και με το βίωμα του εγκλεισμού στα σπίτια μας και την απειλή του ιού που επιβάλλει το social distancing, μάθαμε να ζούμε σε μία τρομακτική πραγματικότητα. Αυτή η φρίκη επιτείνεται ακόμα περισσότερο όσο οι πόλεις μας μετατρέπονται σε περιοχές επιτηρούμενες από πάνοπλους αστυνομικούς που στην Ελλάδα δέρνουν νέους στις πλατείες, ενώ στις ΗΠΑ δολοφονούν μαύρους. Πλευρές αυτής της συζήτησης θα συζητηθούν στην εκδήλωση «Αυταρχισμός και καταστροφή περιβάλλοντος: Πότε το Hollywood αποφάσισε ότι μας οδηγεί εκεί η τεχνολογία» της Κυριακής 21/6 και στο podcast «Δυστοπία και Young Adult Fiction» της Δευτέρας 15/6. Όμως θέλουμε να ελπίζουμε ότι δεν οδηγούμαστε μοιραία στον αυταρχισμό και την καταστροφή και ότι το παιχνίδι παίζεται ακόμα και μπορούμε να το επηρεάσουμε. Για να αλλάξουμε λοιπόν την κατάσταση και να διεκδικήσουμε ένα διαφορετικό μέλλον είναι αναγκαίο να ονειρευτούμε μία άλλη προοπτική, να χτίσουμε τις δικές μας Ουτοπίες. Η τέχνη, η λογοτεχνική φαντασία και η κινηματογραφική ματιά μας έχει βοηθήσει να ονειρευτούμε ένα διαφορετικό μέλλον, κοινωνίες απελευθερωμένες από την καταπίεση και την εκμετάλλευση. Για τους τόπους που μας έχει ταξιδέψει η καλλιτεχνική φαντασία αλλά και για τις δικές μας σύγχρονες Ουτοπίες θα γίνει συζήτηση στο podcast «Ουτοπικές προοπτικές στη μαζική κουλτούρα» της Τρίτης 16/6. Τίποτα δεν αλλάζει όμως με την αδράνεια. Για να διεκδικήσουμε το μέλλον μας πρέπει να βρεθούμε, να οργανωθούμε, να αντισταθούμε, να εξεγερθούμε! Η κρίση και η φτώχεια φέρνουν οργή και αυτή οδηγεί σε αμφισβήτηση και πολλές φορές σε εξεγέρσεις. Μας το διδάσκει η ιστορία. Αυτόν τον απλό συλλογισμό έχει αρχίσει να τον αντιλαμβάνεται τα τελευταία χρόνια ακόμα και το Hollywood, σε ταινίες του οποίου παρουσιάζονται -σίγουρα με αντιφάσεις και πολλές φορές με συντηρητισμό- οι εξεγέρσεις ενός οργισμένου πλήθους των «από κάτω». Η τεράστια κινηματογραφική επιτυχία του Joker παρουσίασε μία ιδιαίτερη «εξέγερση των «κλόουν» κι αυτή μας θύμισε το παλιότερο ερώτημα «Will the revolution be televised?» που θα μας γίνει αφορμή για κουβέντα την Τετάρτη 17/6. Το κεντρικό θέμα μας ολοκληρώνεται με μία έκθεση Fan Art με σκίτσα με θέμα τη Δυστοπία που θα δημοσιεύονται καθ’ όλη τη διάρκεια του Φεστιβάλ. Πέραν αυτών στο πρόγραμμά περιλαμβάνονται και μια σειρά άλλων events και δραστηριοτήτων με nerd θεματολογία. Σε αυτές ξεχωρίζει το podcast της Πέμπτης 18/6 όπου θα παρουσιαστούν και θα σχολιαστούν οι νέες κυκλοφορίες comics από ελληνικούς εκδοτικούς οίκους, στο πλαίσιο της αναγκαίας στήριξης της ελληνικής κόμικ σκηνής η οποία χτυπήθηκε βαθιά απ’ την κρίση του κορωνοϊού, όπως άλλωστε και συνολικά ο χώρος του βιβλίου. Επειδή όμως nerd φεστιβάλ μόνο με συζητήσεις και χωρίς καθόλου gaming και διασκέδαση δεν γίνεται, η Παρασκευή 19/6 είναι ημέρα αφιερωμένη σε επιτραπέζια παιχνίδια με εκλεκτούς καλεσμένους. Και τέλος επειδή μετά τη βραδιά επιτραπέζιων χρειάζεται ηρεμία, ξεκούραση και σκέψη κι επειδή τι καλύτερο για αυτά από ένα ωραίο βιβλίο (ή τουλάχιστον από μία συζήτηση για ένα βιβλίο), θα οργανωθεί ένα ταξίδι στα σκοτεινά σοκάκια της Γαλλίας του 20ου αιώνα μέσα απ’ τις σελίδες του noir μυθιστορήματος «Φονιάδες Μπάτσων» του Φρεντερίκ Φαζαρντί, το οποίο θα τεθεί στο επίκεντρο μίας διαδικτυακής λογοτεχνικής συνάντησης. Το Smassing Culture αποτελείται από μία μεγάλη ομάδα συντακτών/-τριών που καθημερινά συζητούν και αρθρογραφούν για θέματα σχετικά με την nerd κουλτούρα με κοινωνικοπολιτική ματιά. Όμως στα Φεστιβάλ μας δεν θέλουμε καθόλου να μονοπωλούμε το διάλογο, αλλά επιδιώκουμε να ανταλλάζουμε απόψεις με εκλεκτούς καλεσμένους και καλεσμένες, καλλιτέχνες, κριτικούς τέχνης, αρθρογράφους άλλων sites, εργαζόμενους/-ες και μέλη συλλογικοτήτων του ευρύτερου αγωνιστικού κινήματος. Έτσι και φέτος μας κάνουν την τιμή να παρευρεθούν στις εκδηλώσεις μας εξαιρετικοί συνομιλητές και συνομιλήτριες. Αυτοί/-ες είναι: ο Αντώνης Βαβαγιάννης (Κουραφέλκυθρος), ο Δημοσθένης Γαβαλάς, συντάκτης του Σκρα-Punk, ο Αλέξανδρος Γεωργίου, μέλος του Radical IT, o Φώτης Ζαντάλης του Tech to me about it, ο Γιώργος Καλαμπόκας, μέλος της Συντακτικής Επιτροπής του Marginalia, η comic artist Ευγενία Κουμάκη, ο Αλέξανδρος Παπαγεωργίου, συντάκτης του Nerdcult, ο comic artist Θανάσης Πετρόπουλος, η Λένα Τζιογκίδου απ’ το comicstreet.gr, η Ολύβια Τζιουβάρα απ’ το Project Αναιρέσεις και ο Δημοσθένης Χριστόπουλος, συντάκτης του Nerdthings.gr. Η αφίσα του Φεστιβάλ είναι δημιουργία του Josef Fadel Το πρόγραμμα του Φεστιβάλ: Κάντε subscribe στη σελίδα του Smassing Culture στο Facebook και στο αντίστοιχο κανάλι του Youtube για να παρακολουθήσετε το Smass(e-)Fest 2020
  14. Οι δυσοίωνες προβλέψεις για το μέλλον των ανθρώπινων κοινωνιών αποτελούν αγαπημένο θέμα της ποπ κουλτουρας εδώ και δεκαετίες. Ωστόσο, οι πρόσφατες εξελίξεις μας έχουν υποχρεώσει να ζούμε υπό συνθήκες που δεν απέχουν ιδιαίτερα από καταστάσεις που έχουμε συνηθίσει να διαβάζουμε στις σελίδες βιβλίων επιστημονικής φαντασίας ή να απολαμβάνουμε ως θέαμα σε επιτυχημένα Χολλυγουντιανά blockbuster. Γι’ αυτό το λόγο, ως θέμα για το φετινό fan art του διαδικτυακού Smass(e-)Fest, που θα διαρκέσει από τις 15-21/6, επιλέχθηκε η Δυστοπία. Μην διστάσετε, λοιπόν, να πιάσετε μολύβι και χαρτί (ή οποιοδήποτε άλλο μέσο επιθυμείτε), προκειμένου να αποτυπώσετε με τα δικά σας εκφραστικά μέσα τα δυστοπικά σενάρια που στοιχειώνουν τους εφιάλτες σας. Και πού ξέρετε; Η δικιά σας εκδοχή του μέλλοντος ίσως να ξεπεράσει κάθε δυστοπική προσδοκία! Αυτή θα είναι η δεύτερη έκθεση fan art, μετά την περσινή, που γιόρτασε τα 80 χρόνια Batman. Φέτος δεν θα μπορέσουμε να εκθέσουμε τα σκίτσα σας όπως πέρσι. Θα παρουσιαστούν στη σελίδα του Smassing Culture στο Facebook. Προθεσμία αποστολής σκίτσων μέχρι τη Δευτέρα 10/6, στο μέιλ smassculture@gmail.com. Διαστάσεις Α4.
  15. Έρχεται το Tenet, η νέα ταινία του Christopher Nolan και το χρησιμοποιήσαμε σαν αφορμή να πούμε δύο κουβέντες για το συνολικό του έργο μέχρι σήμερα. Τα παιχνίδια με το χρόνο, τα ανατρεπτικά φινάλε, οι γεμάτες μυστήριο ιστορίες του και η εμμονή του με τα πρακτικα εφέ τον έχουν αναδείξει ως μια σημαντική καλλιτεχνική φωνή, όπου κάθε νέα του δουλειά παίρνει διαστάσεις κινηματογραφικού event που δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο. Ξαναείδαμε τις ταινίες του και βάλαμε στο μικροσκόπιο τη φιλμογραφία του, αναλύοντας τις αφηγηματικές τεχνικές και ιδέες του έργου του. Εδώ ακούτε το Α' Μέρος: + Spotify: https://open.spotify.com/episode/750ZwsKjvSOUs4ytXoqpW3?t=0
×
×
  • Create New...