Jump to content

Spyros Andrianos

Member
  • Posts

    652
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    20

Everything posted by Spyros Andrianos

  1. Χτεσινές αγορές(περνάω πάλι φάση BD όπως καταλάβατε)αλλά είμαι περήφανος για τον Eisner μου!!
  2. Ένα ακόμα κλασικό comic strip που αρχικά ξεκίνησε με θέμα τις περιπέτειες ενός φοιτητή πανεπιστημίου(ονόματι Spider ο οποίος ονομάστηκε σε Βeetle Baily)για να καταλήξει πολύ σύντομα σε κωμική παρωδία του αμερικάνικου στρατού όταν ο Beetle κλήθηκε να τον υπηρετήσει. Το strip χαρακτηρίζεται βασικά από δύο πράγματα. Το πρώτο είναι ότι αποτελεί το μακροβιότερο strip στην ιστορία της 9ης τέχνης, που σχεδιάζονταν από τον ίδιο δημιουργό από τον Σεπτέμβριο του 1950 όταν πρωτοδημοσιεύτηκε μέχρι και τον θάνατο του δημιουργού το 2018( περισσότερο και από όσο ο Shoultz σχεδίαζε τα Penuts)!!Το δεύτερο ότι περιέχει ολοζώντανους χαρακτήρες καθένας με τη δική του προσωπικότητα αλλά και κουσούρια!!Και φυσικά χιούμορ που τσακίζει κόκκαλα(περισσότερο και από εκατοντάδες κάμψεις που μπορεί να σου δώσει γαλονάς στη θητεία σου!!)Έξυπνες ατάκες, σπιρτάδα και ζωντανοί διάλογοι των χαρακτήρων που συντροφεύουν τη σειρά όλα τα χρόνια δημοσίευσης της. Ο τεμπέλης αλλά καλόκαρδος Baily(που ποτέ δεν τον έχουμε δει χωρίς να μη φοράει καπέλο είτε το πηλίκιο του στρατού, είτε ένα απλό τζόκευ στην άδεια του),ο νευρικός Λοχίας Orville P. Snorkel που φέρεται άσχημα στον Βeetle και του φορτώνει όλο τις πιο σκληρές αγγαρείες και η μεταξύ τους σχέση είναι μία σχέση αγάπης-μίσους αλλά στη πραγματικότητα θεωρεί τον Beetle πραγματικό του φίλο,τον Ταξιαρχικό Στρατηγό Amos T. Halftrack που όσο σκληρός δείχνει άλλο τόσο υποτάσσεται στις προσταγές της γυναίκας του, τη σέξι γραμματέα Miss Βuxley που γουστάρει τον αδιάφορο Baily χωρίς ο ίδιος στην αρχή να το αντιλαμβάνεται,ο υπολοχαγός Jackson Flap ένας από τους πρώτους μαύρους χαρακτήρες σε strip που ουσιαστικά «banαρίστηκε» γιατι υπήρχε ο φόβος ότι θα προκαλούσε φυλετική ένταση μεταξύ στρατιωτών και πολλοί πολλοί άλλοι.Όλοι τους αξιαγάπητοι ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Μετά από δεκαετίες δημοσίευσης και άφθονου γέλιου που χάρισε στους αναγνώστες του ο Beetle Baily και ο ίδιος ο δημιουργός του,ο Mort Walker,Βραβεύτηκαν από τον ίδιο τον αμερικάνικο στρατό, παίρνοντας την «τιμητική» αναγνώριση που τους άξιζε. Το (πραγματικό) Πεντάγωνο προσκάλεσε τον Walker σε μια τελετή τον Μάιο του 2000 που τίμησε τον γελοιογράφο για το έργο του στη στήριξη του στρατού. Μετά το θάνατο του το strip συνεχίζεται από τους τρείς γιούς του δημιουργού Neil, Brian και Greg.
  3. Σήμερα θα σας παρουσιάσω μία από τις πιο αγαπημένες μου κλασικές ιστορίες του Μίκυ της golden age περιόδου των κόμικ.Ακόμα μια δημιουργία του μεγάλου ποντικάνθρωπου Floyd Gottfredson που μας έδωσε τις πιο αξιομνημόνευτες ιστορίες με τον Μίκυ και την παρέα του. Όλα αρχίζουν με την επιστροφή του Μίκυ στα πάτρια εδάφη και την επίσκεψη του στη Μίνυ.Χρησιμοποιώντας ένα λογοπαίγνιο που περιέχει τη λέξη φάντασμα η Μίνυ πανικοβάλλεται...Όταν ο Μίκυ συναντάει τη Κλάραμπελ,και της λέει ότι η Μίνυ τρόμαξε με τη λέξη φάντασμα,η Κλάραμπελ τρομάζει ακόμα περισσότερο...Το ίδιο θα συμβεί και με τον Ντόναλντ(σε μία από τις πρώιμες κομικσικές εμφανίσεις του)αλλά και με όλους τους κατοίκους της πόλης(ακόμα και με την αστυνομία)στο άκουσμα της λέξεως.Ο μόνος που δεν φοβάται τα φαντάσματα είναι ο Γκούφυ... Και αυτό γιατί έχει συναντήσει ένα και έχουν γίνει και γνωστοί!!Ο Μίκυ δεν πιστεύει στα φαντάσματα και του λέει να τον πάει στο μέρος όπου έχει δει το δικό του.. Ο Γκούφυ τον οδηγεί στην έπαυλη του συνταγματάρχη Bassett.O Μίκυ όντως εκεί θα συναντήσει ένα φάντασμα και πείθεται και ο ίδιος για την ύπαρξή του....Αποφασίζει με την επιστροφή του ότι ο καλύτερος τρόπος να ερευνήσει την υπόθεση,είναι μαζί με τους φίλους του να ανοίξει ένα γραφείο ντετέκτιβ,να προσληφθούν από τον Συνταγματάρχη και να προσπαθήσουν να λύσουν το μυστήριο... Ο Συνταγματάρχης καταφτάνει στο γραφείο και τους πληροφορεί ότι τα φαντάσματα στη έπαυλή του είναι Επτά τον αριθμό!!Αρχικά ήταν ένα,νόμιζε ότι ήταν προγονός του,αλλά κουβάλησε και τα υπόλοιπα που καταχράστηκαν τη φιλοξενία του.Η γυναίκα του και οι υπηρέτες τον άφησαν και η κατάσταση είναι απελπιστική..Αν τον βοηθήσουν θα τους ανταμείψει με 5000 δολάρια...ο Μίκυ όμως πιστεύει ότι κάτι άλλο κρύβεται πίσω από όλη αυτή την ιστορία και μαζί με τους φίλους του σπεύδουν στη βίλα του Bassett για να λύσουν το μυστήριο του "στοιχειώματος των επτά".... Όπως τόνισα στην εισαγωγή μου η ιστορία αυτή είναι η πιο αγαπημένη μου από την πρώιμη περίοδο του Gottfredson.Μία ιστορία που συνδυάζει την καθαρόαιμη περιπέτεια με το αστυνομικό μυστήριο.Ο Gottfredson μαζί με τον Ted Osborne αρχίζουν και θέτουν τις βάσεις για τον κατοπινό Mickey Mouse,που όλοι σήμερα γνωρίζουμε και αγαπάμε.Το πειραχτήρι ποντικάκι των πρώτων χρόνων μετατρέπεται στον σπιρτόζο και πανέξυπνο ντετέκτιβ που γνωρίσαμε στις μετέπειτα ιστορίες του τόσο από Αμερικάνους δημιουργούς επίγονους του Gottfredson(όπως ο Paul Murray)όσο και από Ιταλούς(Romano Scarpa)και η περιπέτεια αυτή πραγματικά μοιάζει να έχει βγει μέσα από τις σελίδες διηγήματος του Sir Arthur Conan Doyla με τον διάσημο χαρακτήρα του τον Sherlock Holmes. O Mickey με υπομονή και μεθοδικότητα θα προσπαθήσει να λύσει το μυστήριο,έχοντας πίστη στον εαυτό του,ακόμα και όταν η πραγματικότητα φαίνεται να τον διαψεύδει,ότι κάτι άλλο κρύβεται πίσω από την εμφάνιση των επισκεπτών από το υπερπέραν.Σε αυτή την ιστορία ο Μickey είναι ο απόλυτος πρωταγωνιστής που παίρνει ολόκληρη την υπόθεση στις πλάτες του,βάζει σε κίνδυνο τη ζωή του,ανακαλύπτει στοιχεία,κρυφά ανοίγματα και μυστικές στοές,πηδάει έξω από παράθυρα,πέφτει μέσα στα έγκατα της γης και γενικά όλα όσα θα έκανε ένας πρωταγωνιστής της πιο ξέφρενης αστυνομικής περιπέτειας ή ένας ατρόμητος τιμωρός του εγκλήματος,μονάχα που εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα ποντίκι χωρίς υπερδυνάμεις, με ένα κόκκινο παντελονάκι και με όπλο ένα μυαλό ξυράφι που το λέει η καρδιά του. Ο Γκούφυ και ο Ντόναλντ παίζουν καθαρά συνοδευτικό ρόλο στην ιστορία και δεν αποτελούν πρόσωπα κλειδιά στην υπόθεση.Άλλωστε σαν χαρακτήρες βρίσκονται ακόμα σε πειραματικό στάδιο(ο Goofy μόλις είχε εξελιχθεί από Dippy Dawg στη μορφή που τον ξέρουμε σήμερα).Ο Mickey κυριολεκτικά και χωρίς να αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης,κλέβει όλη τη παράσταση σε μία ιστορία που για εμένα προσωπικά,αποτελεί μία από εκείνες που βοήθησαν στο να αλλάξει όλο το status quo του χαρακτήρα. Πανέξυπνο σενάριο,με αγωνία,μυστήριο,αστεία gag εκεί όπου χρειάζονται(για να μειώνεται και λίγο η ένταση κάποιες στιγμές)και ξέφρενη περιπέτεια που κρατούν τον αναγνώστη σε εγρήγορση οι Gottfredson&Osborne μας παραδίδουν ακόμα ένα διαμάντι της χρυσής εποχής,και γενικότερα στην ιστορία του Mickey,που ακόμα και σήμερα 80 χρόνια σχεδόν μετά την πρώτη του δημοσίευση του παραμένει πιο ζωντανό από ποτέ. Η ιστορία δημοσιεύτηκε από τις 10 Αυγούστου μέχρι και τις 28 Νοεμβρίου 1936 στον ημερήσιο τύπο,ενώ 50 χρόνια μετά, κυκλοφόρησε και σε μορφή κόμικ περιοδικού στα Mickey Mouse της Gladstone στα τεύχη #219-221(Οκτώβριος-Δεκέμβριος 1986)με χρωματισμό από την πρόσφατα αποθανούσα Marie Severin!Στην Ελλάδα φυσικά η ιστορία παραμένει αδημοσίευτη,γιατί ο Gottfredson αγνοήθηκε επιδεικτικά από τους προηγούμενους(Ακτίνα)αλλά και τους σημερινούς(Καθημερινή)εκδότες που προτιμάνε να επαναδημοσιεύουν Rosa στο ΚΟΜΙΞ παρά τις κλασικές και αθάνατες δουλειές του Floyd Gottfredson.Βέβαια είναι η αλήθεια ότι το ελληνικό κοινό δείχνει και αυτό την προτίμηση του στις ιστορίες των Duck με αποτέλεσμα ειδικά το ΚΟΜΙΞ πάντα να αποτελούσε την περιοδική έκδοση για τα παπιά ως επί το πλείστον.Αλλά έτσι κάπως το επέβαλλαν και οι εκδότες του...Ευτυχώς που υπάρχουν και οι τόμοι της Fantagraphics(εμείς δυστυχώς προλάβαμε έναν τόμο όλο και όλο,και δεν βλέπω να συνεχίζει κάποιος την έκδοση των υπολοίπων στη χώρα μας και μακάρι να βγω ψεύτης) για να τις απολαύσουν όλοι οι αναγνώστες όπως πρέπει και να ανακαλύψουν το μεγαλείο ενός τεράστιου δημιουργού. Τέλος να πούμε ότι η ιστορία αυτή αποτέλεσε έμπνευση για την μικρού μήκους ταινία κινουμένων σχεδίων "Lonesome Ghosts" (με πρωταγωνιστές την ίδια τριάδα)που προβλήθηκε στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 24 Δεκεμβρίου του 1937.
  4. Nα πω την αμαρτία μου πέρασα καλά μαζί του αλλά φλέβες δεν έκοψα....Μπορώ να πω ότι ακόμα και το Preacher αγάπησα περισσότερο(στη μοναδική ίσως στιγμή που ανέχτηκα τις καφρίλες του Ennis)...Ίσως αυτό που είπαν και τα παιδιά να τράβηξε κάποια στιγμή περισσότερο από όσο έπρεπε...
  5. Η πλάκα ήταν ότι όταν ο Slott έκανε τον Doc Ock τον νέο Spider Man και ο Peter "πέθανε" δέχονταν μέχρι και απειλές για τη ζωή του από τους "fans"...Μετά έλεγαν ότι θα μπουκοτάρουν τον τίτλο δε θα τον αγοράσουν και τέτοια....Όταν ο τίτλος ολοκλήρωσε τον κύκλο του και γύρισε πίσω ο Peter κ.τ.λ. έλεγαν οι ίδιοι "Θα μας λείψει ο Superior Spider Man"....Άβυσσος η ψυχή των αναγνωστών.....Πάντως διαβάσαμε τον πιο dark&cunning Spidey που είχαμε ποτέ δει...Σχεδόν ξενέρωσα με την επιστροφή του friendly neighbor Spidey....
  6. Πολύ καλή ιστορία αλλά δεν τη θεωρώ αριστούργημα μολονότι τα τελευταία χρόνια μπαίνει στις λίστες με τα definitive stories του Βat Man...Αν έβαζα μία ιστορία του Bat Man μέσα στην πεντάδα των καλύτερων ιστοριών του σκοτεινού ιππότη θα ήταν σίγουρα το Court of Owls.Το Hush χάρμα οφθαλμών κυρίως στο σχέδιο του "ποζεράκια" Jim Lee.
  7. @Beefheart Έχω τα κονέ μου!!(Μέχρι Ιαπωνία φτάνουν..) Σημερινές αγορές!! Ο Ito μας Και τα Γαλλικά μας!!
  8. Tα κομικσάκια μου για αυτόν το μήνα(Αρκετά περίμενα με τη καραντίνα)
  9. ''Three days later, a second bomb was dropped on Nagasaki… Only President Truman wasn’t the one who gave order....It was ENIAC....'' Το ENIAC είναι η νέα κόμικ σειρά της BAD IDEA comics, μίας νέας εταιρείας που δίνει τα τεύχη της μόνο σε εξειδικευμένα καταστήματα κόμικ.Αυτό σημαίνει ότι σε έναν συγκεκριμένο αριθμό καταστημάτων θα δοθούν αντίτυπα του κόμικ μόνο σε μορφή τέυχους.Ούτε digital μορφή, ούτε trades,hardcovers ή οποιαδήποτε άλλη (προς το παρών;) μορφή. Στην Ελλάδα το κόμικ έρχεται αποκλειστικά στο κατάστημα Limited Edition Comics στα Πετράλωνα.Όπως είχα παρουσιάσει την ανακοίνωση τους τον περασμένο Δεκέμβριο.Το ENIAC είναι μία δημιουργία του συγγραφέα Matt Kindt(Sweet Tooth,Unity) και του σχεδιαστή Doug Braithwaite(Green Arrow,Justice). Στο πρώτο τεύχος της σειράς που θα ολοκληρωθεί σε 4 τεύχη,από μία πρώτη ματιά ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται μεν ότι η ιστορία δεν μπορούμε να πούμε ότι ξεχωρίζει για τη πρωτοτυπία της. Καταφέρνει όμως να τον γραπώσει και να τον κολλήσει από τις πρώτες κιόλας σελίδες του. Χρησιμοποιώντας αληθινά ιστορικά γεγονότα την περίοδο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ο συγγραφέας διηγείται την ιστορία δημιουργίας ενός πανίσχυρου υπολογιστή, που αποκτώντας δική του νόηση, έκρινε την τύχη του πολέμου... Σήμερα δεκαετίες μετά τη λήξη του πολέμου, και έχοντας πλέον γίνει παντοδύναμος, ετοιμάζεται για ένα νέο ολοκαύτωμα(δίνοντας εντολή να χρησιμοποιηθούν όλα τα πυρηνικά όπλα του κόσμου ταυτόχρονα) που θα οδηγήσει στο τέλος της ανθρωπότητας. Και εδώ έρχονται δύο δυναμικά μέλη ειδικών δυνάμεων, που η αποστολή τους θα είναι να εμποδίσουν και να καταστρέψουν τον πανίσχυρο αυτό υπολογιστή....Έχουν όμως δύο μόλις μέρες στη διάθεση τους για να το πετύχουν...Και η αποστολή τους δεν θα είναι καθόλου εύκολη... Όπως ανέφερα και πριν, το σενάριο της ιστορίας δεν είναι κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί η διαβάσει.Ο ρεαλιστικός τρόπος όμως που γράφει ο Kindt, μαζί με τον αληθοφανή τρόπο που συνδυάζει πραγματικά ιστορικά γεγονότα και γεωπολιτικές τοποθεσίες(Βάσεις, υπαρκτά εργαστήρια και προγράμματα, τοποθεσίες)μαζί με τους γρήγορους ρυθμούς της ιστορίας(δεν κάνει κοιλιά ούτε σε μία σελίδα)και την ξέφρενη δράση(ειδικά των πρωταγωνιστριών των ειδικών δυνάμεων Olivia Fleitcher&Allison Falk)δίνουν στο κόμικ όχι μόνο μία χροιά ρεαλισμού αλλά και μία απίστευτη φρεσκάδα μολονότι το σενάριο δεν φημίζεται για τη πρωτοτυπία του. Ίσως το γεγονός ότι ο Kindt χρησιμοποιεί γυναίκες πρωταγωνίστριες στο ρόλο των κομάντο/πρακτόρων χωρίς να παρουσιάζει μία χιλιοειδωμένη εκδοχή της Lara Croft με όλα τα στερεότυπα που τη συνοδεύουν, δείχνει αν μη τι άλλο ότι παίρνει στα σοβαρά τη δουλειά του και την ιστορία που θέλει να πει. Ενδιαφέρουσα πλοκή, ζωντανοί χαρακτήρες, αγωνία και δράση που χτυπάνε κόκκινο, και όλα αυτά μέσα σε έναν οργασμό κατασκοπικής περιπέτειας και ιστορικού/πολεμικού δράματος, που δεν θα σας αφήσει ασυγκίνητους... Στο σχέδιο ο Braithwaite παρουσιάζει μία μεστή δουλειά, χωρίς υπερβολές και σέξυ ποζεριές των πρωταγωνιστριών που αναδεικνύονται ακόμα περισσότερο από τα ωραία, ολοζώντανα και φωτεινά χρώματα του Diego Rodriguez(Harbinger Wars). To τεύχος κλείνει και με μία bonus ιστορία των Matt Kindt&David Lapham βγαλμένη μέσα από τις καλύτερες στιγμές του Twilight Zone ή τίτλων δεκαετίας του '50 όπως Strange Tales ή Tales of Suspense με μία δόση από underground αισθητική. Η ιστορία είναι πολύ διαφορετική από την κύρια, τόσο στο περιεχόμενο όσο και στην εμφάνιση, αυτό δε σημαίνει όμως ότι δεν την απόλαυσα το ίδιο με την αρχική. Γενικά έμεινα απόλυτα ευχαριστημένος με το πρώτο αυτό τεύχος και ελπίζω να συνεχίσουν στην ίδια ποιότητα και τα υπόλοιπα. Θα προσπαθήσω (αν αυτό είναι εφικτό και αν έρχονται στη χώρα μας) να ακολουθώ καινούργιους τίτλους αυτής της νέας εταιρείας, που όπως όλα δείχνουν θα αποτελέσει τη νέα εκδοτική έκπληξη των επόμενων χρόνων αν συνεχίσει να παράγει τέτοιες δουλειές που παρά τη περιορισμένη διανομή τους έχουν κάτι καινούργιο τελικά να πουν!!
  10. Το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό όταν ακούς το όνομα Alejandro Jodorowsky είναι οι σουρεαλιστικές-avant garde ταινίες του Χιλιανού-Γάλλου καλλιτέχνη όπως το El topo (1970) και the Holy Mountain (1973) που κυριολεκτικά άφησαν εποχή στη μεγάλη οθόνη, δημιούργησαν ολόκληρη σχολή και ήταν πάρα πολύ μπροστά από την εποχή τους. Ή επίσης οι δουλειές του στο χώρο της 9ης τέχνης με τα science fiction αριστουργήματα όπως οι τριλογίες L'Incal(1980-2014) The Metabarons (1992-2003)μαζί με τους 8 τόμους του The Technopriests (1992-2003). Στο Pietrolino που κυκλοφόρησε αρχικά στη Γαλλία από τις εκδόσεις Les Humanoïdes Associés σε δύο άλμπουμ το 2013, ο μεγάλος δημιουργός κινείται σε τελείως διαφορετικά μονοπάτια από αυτά που κατά καιρούς μας έχει οδηγήσει με τη φαντασία του για να μας διηγηθεί μία ιστορία βαθιά ανθρώπινη, τρυφερή και συνάμα μελοδραματική, όπου η μελαγχολία ενός μεγάλου αρτίστα κρύβεται πίσω από ένα βαμμένο πρόσωπο και τις πολυδιάστατες, χορευτικές κινήσεις της παντομίμας. Βρισκόμαστε στη Γαλλία του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου όπου η ναζιστική λαίλαπα κυριαρχεί σε όλο το κόσμο. Αφηγητής της ιστορίας μας είναι ο Simio, συνεργάτης του μίμου Pietrolino, που λόγο του νανισμού του έχει αναλάβει τον άχαρο ρόλο του κλόουν-διασκεδαστή στις υπαίθριες παραστάσεις τους, πριν ο μίμος αρχίσει τη δική του παράσταση για ένα κοινό που τις περισσότερες φορές αδιαφορεί για το τι βλέπει μπροστά του. Άλλωστε οι καιροί είναι πολύ δύσκολοι, αλλά αυτό δεν εμποδίζει τον καλλιτέχνη μας, να εκφράζει τη δική του αντιπάθεια ενάντια στον Χίτλερ και το ναζισμό, με μία παντομίμα που κάνει κυρίως με τα χέρια του.. Μέσα σε ένα μικρό μπαρ, και δίνοντας μία από τις καλύτερες παραστάσεις του, ο Pietrolino(προδομένος από την ίδια του τη σύντροφο και τον ιδιοκτήτη του μπαρ) θα γνωρίσει προσωπικά τα δεινά του ναζισμού όταν ένα τάγμα θα τον συλλάβει αφού πρώτα ο διοικητής της φρουράς του τσαλαπατήσει τα χέρια, σπάζοντας τελείως τα κόκκαλα και αχρηστεύοντας τα...Ο Pietrolino θα συλληφθεί, και μαζί με τον φίλο του θα περάσουν όλο τον εξευτελισμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας μέσα σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, μέχρι τη λήξη του πολέμου...Ακόμα όμως και μέσα στη κόλαση ο Pietrolino με τα σακατεμένα χέρια του θα συνεχίσει να ονειρεύεται για έναν καλύτερο κόσμο, θα συνεχίσει τη παντομίμα του για ένα ανύπαρκτο κοινό, θα συνεχίσει να διατηρεί ένα χαμόγελο στο πονεμένο του πρόσωπο για να μη δείξει σε κανέναν ότι κάτω από τη perfomace του κλαίει γοερά... Η λήξη του πολέμου θα τον βρει να συνεχίζει τις παραστάσεις για μερικά ψίχουλα σε ένα ίδιο αδιάφορο κοινό όπως και την εποχή του πολέμου, μέχρι που θα δει μπροστά του μία νεαρή καλλιτέχνιδα που ειδικεύεται και εκείνη στη τέχνη της παντομίμας, την Alma, και τότε θα νιώσει ξανά και εκείνος πάλι σαν αναγεννημένος άνθρωπος, αφού ο έρωτας θα σκιρτήσει και πάλι στη καρδιά του, και θα δώσει νόημα στη ζωή του αφού θα πάρει τη νεαρή γυναίκα κάτω από τις φτερούγες του για να τη διδάξει τη τέχνη του(ο ίδιος έχει βρει έναν νέο τρόπο να χρησιμοποιεί προς όφελος του τα σακατεμένα του χέρια), όπως εκείνη τον δίδαξε ξανά πως να αγαπά...Μονάχα που τα προβλήματα δεν μοιάζουν να έχουν τελειώσει... Ένα όμορφο, άκρως ποιητικό, μελαγχολικό αλλά και μελοδραματικό κόμικ που αποτελεί σημείο αναφοράς στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και στον αγώνα για επιβίωση μέσα σε οποιαδήποτε κακουχία και αν παρουσιάζεται εμπρός μας, το Pietrolino, είναι ίσως από τις πιο αληθινές, τρυφερές και συγκινητικές ιστορίες που έχει ποτέ διηγηθεί ο μεγάλος δημιουργός Jodorowsky. Ένα μείγμα τραγωδίας, κωμωδίας, και ιστορικού δράματος, εικονογραφημένο με έντονη πλαστικότητα και εκφραστική ρεαλιστικότητα-κυρίως στα πρόσωπα-στους χαρακτήρες μαζί με ζωντανά και ζεστά χρώματα, από τον Olivier Boiscommun( Le Livre de Jack,Troll ) το Pietrolino είναι ένα κόμικ που σίγουρα θα κερδίσει τη καρδιά σας. Οι δημιουργοί αφιερώνουν το κόμικ στο μεγάλο δάσκαλο της παντομίμας Marcel Marceau του οποίου ίσως χρησιμοποιούν και πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία και βιώματα μέσα στην ιστορία του. Μία υπέροχη, συγκινητική και όμορφη αναγνωστική εμπειρία.
  11. ''There's something really wrong with me right now. Something isn't right here--'' Πριν το αριστουργηματικό Old Man Logan ο Mark Millar έγραψε άλλη μία ιστορία για τον Logan που με τα χρόνια έχει βρει και εκείνη τη θέση της ανάμεσα στις definitive stοries που έχουν γραφτεί ποτέ για τον χαρακτήρα. Φυσικά μιλάμε για το Enemy of the State που εκτυλίσσετε στα τεύχη # 20 – 26 του Wolverine vol.3 από τον Δεκέμβριο του 2004 μέχρι τον Απρίλιο του 2005.Για μία ακόμα φορά ο Wolverine ταξιδεύει στην Ιαπωνία για κάτι που φαίνεται μια απλή υπόθεση απαγωγής. Στην πραγματικότητα, όμως, αποδεικνύεται πως πρόκειται για μια σκοτεινή πλεκτάνη που έχει στήσει ο μεταλλαγμένος Gorgon για λογαριασμό της οργάνωσης the Hand. To θύμα της απαγωγής θα είναι ο ίδιος τελικά...Θα υποστεί πλύση εγκεφάλου και θα μετατραπεί σε εγκληματικό όπλο ερχόμενος αντιμέτωπος με φίλους και συμμάχους στην προσπάθεια τους να τον σταματήσουν και να τον επαναφέρουν. Ότι δηλαδή φοβόταν περισσότερο στη ζωή του, σε περίπτωση που θα έχανε τον έλεγχο…Οι αναγνώστες έχουν την ευκαιρία να δουν από πρώτο χέρι τι γίνεται σε περίπτωση που ο Logan άνηκε στην «αντίπαλη ομάδα» εκείνης των κακών, ενώ ο ίδιος ο Logan κυριολεκτικά μετατρέπεται σε αυτό που φοβόταν περισσότερο στη ζωή του, πράξη η οποία θα τον στοιχειώνει για πολλά χρόνια ακόμη στο ήδη βεβαρημένο από σκοτωμούς παρελθόν του. Ουσιαστικά έχουμε τον Wolverine ενάντια ολόκληρου σχεδόν του Marvel universe,καθώς εμφανίζονται φίλοι και σύμμαχοι (X-MEN,Avengers,Fantastic Four,Elektra) που θα τον αντιμετωπίσουν με σκοπό πρώτα να τον βοηθήσουν, και μετά αν αυτό δεν είναι εφικτό να τον εξολοθρεύσουν.. Μονάχα που η αποστολή τους δεν θα είναι καθόλου μα καθόλου εύκολη...Κάθε τεύχος είναι γεμάτο δράση, αγωνία και ανατροπές, με την αδρεναλίνη να χτυπάει κόκκινο και τα cliffhangers να καθιστούν την αναγνωστική αυτή εμπειρία μοναδική! Δεν μπορούμε να πούμε ότι το κόμικ παρουσιάζει κάποια πρωτοτυπία στο σενάριο του ή είναι κάτι που δεν έχουμε ξαναδιαβάσει το παρελθόν...Αλλά ο Millar είναι μανούλα στο να γράφει larger than life ιστορίες, οι οποίες περιλαμβάνουν μέσα αρκετούς χαρακτήρες, χωρίς όμως να θυσιάζει τη δράση για τους διαλόγους ή το αντίθετο. Υπάρχει μία σχετική ισορροπία ανάμεσα και στα δύο. Επίσης παρόλο που παρουσιάζονται τόσοι χαρακτήρες μέσα σε μία ιστορία, ο Millar δε γράφει σχεδόν κανέναν out of character,και ο καθένας έχει το ρόλο και τη παρουσία που του αναλογούν. Επιπλέον γνωρίζει με ποιόν χαρακτήρα δουλεύει, σέβεται την ιστορία του και το υλικό πάνω στο οποίο θα δουλέψει. Στο σχέδιο ο John Romita jr. όταν ακόμα μπορούσες κάπως να τον ανεχτείς(τουλάχιστον σε αποζημιώνει στις σκηνές της μάχης) και ο Millar να παραδίνει μαθήματα Χιτσκοκικού θρίλερ με μία γεύση ξέφρενης δράσεως που συναντάς στις ταινίες του Tarantino.Kαι ο κόσμος του Logan δεν θα ήταν ποτέ ξανά ο ίδιος!! Το κόμικ κυκλοφορεί και στα ελληνικά από την Anubis (Wolverine Δημόσιος Κίνδυνος) σε δύο τόμους και σε μετάφραση του Χρήστου Τσέλιου. Το κείμενο παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο Comicstreet
  12. Εκδόσεις : ΟΞΥ Σελ: 176 - Διαστάσεις: 16,5 x 25 – ISBN: 978-960-436-791-7 - Τιμή: € 17.99 Μετάφραση : Σάββας Αργυρού Όταν θυμάμαι διάβασα τότε στα solicitations ότι ο Scott Snyder αναλαμβάνει τη Justice League είναι η αλήθεια ότι προβληματίστηκα…Όχι φυσικά επειδή ο Snyder δεν είναι πολύ καλός συγγραφέας. Αλλά περισσότερο γιατί είναι πολύ καλός συγγραφέας στις σκοτεινές ιστορίες του είτε πρόκειται για το θρυλικό του run στον Bat Man(Το Court of Owls παραμένει πλέον στη δεκάδα με τις definitive Bat Man stories)είτε για τα εκπληκτικά horror αριστουργήματα του όπως τα Wytches και American Vampyre(για να μην ξεχνάμε επίσης το πέρασμα του από τις σελίδες του Swamp Thing). Θα μπορούσε ο Snyder να αναλάβει έναν team τίτλο και μάλιστα με τους μεγαλύτερους ήρωες-icon της εταιρείας και να μας δώσει ένα πραγματικό καλό run;; Η απάντηση δίνεται στο πρώτο τόμο Justice League- Η Ολότητα που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΟΞΥ και περιλαμβάνει τα 7 πρώτα τεύχη της σειράς. Φυσικά δεν ήταν η πρώτη του ενασχόληση με την ομάδα καθώς είχε προηγηθεί το Justice League:No Justice καθώς και το Dark Knights Metal στο οποίο ο Snyder είχε τη δυνατότητα να δουλέψει με πολλούς χαρακτήρες, αλλά κατα την ταπεινή μου γνώμη κάπου λιγάκι χάθηκε στη πορεία...Θα γινόταν άραγε το ίδιο και με τη νέα αυτή σειρά;; Τα πρώτα δείγματα στα 7 αυτά τεύχη έτσι όπως απαρτίζουν το πρώτο τόμο της σειράς με τίτλο «Η Ολότητα» δείχνουν ότι ο Snyder ξέρει με τι χαρακτήρες έχει να κάνει, σέβεται το μέγεθος και την ιστορία τους, και το σημαντικότερο όλοι τους είναι πρωταγωνιστές και κανείς δε καλύπτει τον άλλο. O Superman δεν επισκιάζει έναν John Stewart, ή η Wonder Woman την Hawkgirl.Όλοι έχουν το δικό τους δυναμικό και σημαντικό ρόλο στην ιστορία η οποία για εμένα είναι ένα γράμμα αγάπης προς τα παλιά animated cartoons(JL -TAS)και έχει πολλά Morrison-ικά στοιχεία όσον αφορά την επικών διαστάσεων αναμέτρηση των ηρώων μας με την Λεγεώνα του Ολέθρου (Legion of Doom) που την απαρτίζουν οι Lex Luthor,Joker,Chetah και όλοι οι σημαντικότεροι και πιο διαβολικοί villains του DC universe.Και οι δυνάμεις με τις οποίες οι ήρωες μας θα έρθουν αντιμέτωποι είναι κυριολεκτικά κοσμικών διαστάσεων!! Με μια μεγάλη απειλή για τον κόσμο η οποία βρίσκεται σε μια πορεία κατευθείαν για τη Γη. Όντας το μόνο άτομο που μπορεί να καταλάβει τον υψηλό κίνδυνο αυτής της συγκεντρωμένης ουσίας της μυστικής πηγής όλων των πραγμάτων που ονομάζονται «Ολότητα», ο Martian Manhunter προσπαθεί να καταλάβει ποιες επιλογές απομένουν για τους ήρωες μας, για να σώσουν το σύμπαν από την εξαφάνιση… Ο Snyder από τη μία εμμένει στη προσωπικότητα κάθε χαρακτήρα ξεχωριστά είτε πρόκειται για ήρωα είτε για villain, χωρίς να γίνεται μελοδραματικός ή να στερεί τίποτε από τη ξέφρενη δράση που ακολουθούν τις εντυπωσιακές σκηνές μάχης. Στο σενάριο βοηθάει σε κάποιες στιγμές της ιστορίας και ο James Tynion IV ο οποίος τελευταία βρίσκεται σε μεγάλες συγγραφικές και δημιουργικές φόρμες είτε για τα υπερηρωικά στη DC είτε και για τις indie δημιουργίες του(βλέπε Something is Killing the Children για την BOOM).Παρόλα αυτά δεν θα το έλεγα και τόσο friendly reading για όσους θα ήθελαν να ξεκινήσουν από εδώ την ανάγνωση της Λεγεώνας της Δικαιοσύνης, γιατί περιέχει και στοιχεία που κάποιος θα πρέπει να γνωρίζει έχοντας διαβάσει προηγούμενες δουλειές του Snyder όπως το Dark Knights Metal και No Justice στα οποία αναφέρθηκα προηγουμένως…Η αφήγηση τρίτου προσώπου που δίνει στους αναγνώστες περαιτέρω πληροφορίες σχετικά με τα γεγονότα που ξετυλίγονται δεν είναι ένα στυλ αφήγησης ιστοριών κόμικς που είναι εύκολο να εκτιμηθεί ή να προσαρμοστεί…Πιθανών λοιπόν να νιώσει λίγο χαμένος με τα τόσα στοιχεία και καταστάσεις που θα διαβάσει ήδη από τις πρώτες σελίδες του τόμου, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν είναι καλογραμμένη η ιστορία και ότι δε θέτει τις βάσεις για όσα ακόμα μεγαλύτερα θα ακολουθήσουν. Και φυσικά εκεί που όλοι θα αποζημιωθούν είναι στην εικονογράφηση.Τόσο οι Jorge Jimenez(Earth 2,Super Sons), Jim Cheung(Young Avengers,Guardians of the Galaxy,Axis)και Doug Mahnke(Final Crisis,Green Lantern)δίνουν πραγματικά τον καλύτερο εαυτό τους για να αποτυπώσουν στο χαρτί με κάθε μεγαλείο μία τέτοια επικών διαστάσεων ιστορία που μόνο σε μία μεγάλη ομάδα σαν τη Justice League Θα μπορούσε κάποιος να διαβάσει. Η πολύ αξιόλογη και προσεγμένη έκδοση από τις εκδόσεις ΟΞΥ, περιλαμβάνει και όλα τα variant cover της σειράς, με υπέροχα χρώματα σε χαρτί πολυτελείας, άριστη βιβλιοδεσία(μολονότι πολλές οι σελίδες ο τόμος δεν τσακίζει στη ράχη, ούτε φεύγουν σελίδες)και πολύ καλή μετάφραση στα πυκνογραμμένα(είναι η αλήθεια)κείμενα του Snyder/Tynion, από τον Σάββα Αργυρού που πραγματικά κάνει άλλη μία τιτάνια προσπάθεια να το αποδώσει όσο καλύτερα γίνεται.Οι εκδόσεις ΟΞΥ δεν καταφέρνουν ποτέ να μας απογοητεύσουν με τις επιλογές τους. Λίγο πριν βγει και η Snyder Director’s Cut Version της ταινίας , αυτός ο τόμος είναι η καλύτερη ευκαιρία να διαβάσετε μία δυναμική και γεμάτη δράση ιστορία της μεγαλύτερης ομάδας υπερηρώων στο Justice League : Η Ολότητα που κυκλοφορεί και σε πολύ καλή τιμή.Αξίζει της προσοχής σας!! Το άρθρο παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο Comicstreet.
  13. Χωρίς να θέλω να μειώσω τους άλλους δημιουργούς, ο Garth Ennis για τον Hellblazer είναι ότι ο Claremont για τους Χ-ΜΕΝ, ο Peter David για τον Hulk ή ο Andre Franquin για τον Spirou....Aνανεωτής!!
  14. Όπως το είπες!!Το άρωμα των σελίδων είναι ιερό!!Αξία ανεκτίμητη!!! Όταν θα έχουν και οι ψηφιακές εκδόσεις αυτό το άρωμα(όλα γίνονται με τη τεχνολογία σήμερα) ίσως αρχίσω να αγοράζω και ψηφιακά.... @Sugarglitter Στο podcast ουσιαστικά συμμετείχαμε 7 άτομα
  15. Lemire δε πρέπει να αφήσουμε απ'έξω και το After Death στη συνεργασία του με τον Scott Snyder.Επίσης ας ρίξεις μία ματιά και στο Book of the Human Insects του Osamu Tezuka
  16. VENOM REX από Donny Cates και Ryan Stegman Εκδόσεις : ΟΞΥ Σελ: 144 - Διαστάσεις: 16,5 x 25 ISBN: 978-960-436-744-3 - Τιμή: € 16.99 Μετάφραση : Σάββας Αργυρού Μία από τις τελευταίες κυκλοφορίες των εκδόσεων ΟΞΥ είναι και ένας από τους καλύτερους τίτλους της Marvel(μαζί με το Immortal Hulk βεβαίως)που μπορεί να διαβάσει κανείς τον τελευταίο καιρό. Φυσικά μιλάμε για το Venom του Donny Cates που κυριολεκτικά επαναπροσδιορίζει τον χαρακτήρα και δημιουργεί ένα ολόκληρο μικροσύμπαν για εκείνον. Ο τόμος περιλαμβάνει τα 6 πρώτα τεύχη της σειράς που κυκλοφόρησε το 2018.Και μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι πραγματικά είναι ότι καλύτερο έχει γραφτεί για τον χαρακτήρα από την εποχή του πρώτου Limited Series που έβγαλε τη δεκαετία του ’90 το Lethal Protector(σε σενάριο David Michelinie και σχέδιο Mark Bagley/Ron Lim).Σε μία εποχή βέβαια που ο χαρακτήρας ήταν στα καλύτερα του, πολύ δημοφιλής, ο απόλυτος arch-nemesis του Spidey για τη νέα δεκαετία, ο αντιήρωας βγαλμένος μέσα από τις ιστορίες των Michelinie,McFarlane,Larsen,Bagley..Απο τότε φυσικά κύλισε πολύ νερό στο αυλάκι , ο (αντι)ήρωας γνώρισε πολλές αλλαγές, σίγουρα όχι προς το καλύτερο, διαφορετικοί άνθρωποι έγιναν οι «ξενιστές» του εξωγήινου συμβιωτικού(MacCargan/Scorpion, Flash Thomson), o ίδιος ο Eddie Brock μετατράπηκε σε anti-Venom,και πολλές άλλες αλλαγές που περισσότερο «κούρασαν» το χαρακτήρα αλλά πολύ περισσότερο τους αναγνώστες, παρά ανανέωσαν το μύθο του.Και εδώ είναι που έρχεται ένας Cates για να μας διηγηθεί μία ιστορία- ερωτικό γράμμα στον αντι-ήρωα, που όχι μόνο ανανεώνει ριζικά στα μάτια των παλαιών αναγνωστών του, αλλά προσελκύει και πολλούς νέους που ίσως δεν είχαν προλάβει τα παλαιά κόμικς, ούτε καν είχαν δει(μη γνωρίζοντας τον χαρακτήρα) την ταινία με πρωταγωνιστή τον Tom Hardy. Η υπόθεση των πρώτων τευχών(που λειτουργούν σαν πρελούδιο των όσων αργότερα θα ακολουθήσουν για να φτάσουμε στο mega event King in Black που ίσως δούμε στο μέλλον)είναι αρκετά απλή αλλά άκρως καθηλωτική!!Όταν το συμβιωτικό του Eddie Brock αρχίζει να έχει μία αλλόκοτη συμπεριφορά,ο Eddie θα δεχτεί να βοηθήσει έναν παλαιό στρατιώτη και πρώην πράκτορα της Shield, για να βρει τι απέγιναν οι πρώην συντρόφοι του,στους οποίους είχαν γίνει πειράματα με..συμβιωτικά!!Παράλληλα στα πρώτα αυτά τεύχη μαθαίνουμε και για τη προέλευση του Knull, του θεού του κενού/χαους και του δημιουργού όλων των συμβιωτικών.Όταν εκείνος είχε φυλακιστεί από τους Celestials, τα παιδιά του ελεύθερα πλέον από την επίδραση του,αλώνισαν στα πέρατα του σύμπαντος. Κάποιο φτάνει στη Γη και συνδέεται με έναν δράκο. Αυτός ο δράκος υποτίθεται ότι είναι Grendel από το Beowulf. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, επιτίθεται στην αίθουσα του Hrothgar για να νικηθεί από την αιώνια αστραπή του Thor…Από εκείνο το συμβιωτικό είχαν γίνει τα πειράματα και στους στρατιώτες…Αλλά τωρα ο Knull αποκτά επαφή με τα «παιδιά του και έρχεται με άγριες διαθέσεις στη Γη…Μπορεί ο Eddie Brock(με λίγη βοήθεια και από τον Miles Morales)να τον σταματήσει;;Και πως θα αντιδράσει το δικό του συμβιωτικό στην επιστροφή του..πατέρα του;; Όπως ανέφερα και προηγουμένως ο Cates θέτει στα πρώτα αυτά τεύχη τις βάσεις για τη δημιουργία ενός νέου σύμπαντος για τον Eddie Brock και τον Venom.Μας παραδίδει μία ιστορία γεμάτη καθηλωτική δράση, περιπέτεια, ανατροπές, εντυπωσιακές σκηνές μάχης και έναν από τους πιο απειλητικούς villain για ολόκληρο το Marvel universe που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια(ήδη έχει εμφανιστεί και στο Silver Surfer Black που πάλι έγραφε ο Cates).Επίσης για πρώτη φορά ένα backstory για την προέλευση των συμβιωτικών και την αληθινή τους καταγωγή. Επιτέλους ο Eddie Brock μπορεί να είναι ένας ήρωας αληθινός, και το συμβιωτικό του πιο ανθρώπινο από κάθε άλλη φορά. Ο ένας συμπληρώνει τον άλλο, νοιάζεται για τον άλλο, σαν αχώριστοι σύντροφοι στον αγώνα και στη μάχη όχι μόνο για επιβίωση αλλά για τη σωτηρία ολόκληρης της ανθρωπότητας. Και αυτή τη φορά(τουλάχιστον μέχρι την επιστροφή του Knull στο King in Black) δεν θα έχουμε τις υπερ-ομάδες των Avengers ή των XMEN για να αντιμετωπιστεί μία απειλή. Αλλά έναν άνθρωπο που δεν έχει τίποτα να χάσει εκτός ίσως από την αξιοπρέπεια του αν δεν αγωνιστεί ενάντια σε αυτή την απειλή…Ήρθε η ώρα για τον Eddie να αποδείξει ότι δεν είναι δολοφόνος, ούτε αντι-ήρωας. Αλλά ένας πραγματικός ήρωας…με τους δικούς του όμως όρους. Αν πρέπει να πολεμήσει βρώμικα θα το κάνει αν είναι να σώσει ζωές.Το υπέροχο σχέδιο του Ryan Stegman πραγματικά απολαυστικό, θυμίζει τις καλύτερες στιγμές των McFarlane-Larsen-Bagley αλλά είναι πιο σκοτεινό, τραχύ και μοιάζει σαν να βγήκε μέσα από την ένωση των ταινιών Alien(ειδικά του Cameron) με το the Thing του Carpenter.Αποδίδει τον απαιτούμενο τρόμο που ταιριάζει στο κόμικ αλλά είναι γεμάτο δύναμη και ενεργητικότητα εκεί που χρειάζεται(σκηνές μάχης). Για μία ακόμα φορά οι εκδόσεις ΟΞΥ κάνουν μία πολύ καλή επιλογή σειράς για να εκδώσουν και το αποτέλεσμα θα ικανοποιήσει και το πιο απαιτητικό αναγνώστη. Υπέροχη ποιότητα χαρτιού, τέλεια εκτύπωση, σε έναν καλαίσθητο τόμο, με γερή ράχη που δεν φοβάσαι όσο και αν ανοίξεις μη τσακίσει ή σκιστούν οι σελίδες. Άψογος συνδυασμός ποιότητας ιστορίας και εκδόσεως και σε πολύ καλή τιμή(μόλις 17 ευρώ) και άριστη μετάφραση από τον Σάββα Αργυρού, κάνει και αυτήν την έκδοση να αποτελέσει ένα κόσμημα στη βιβλιοθήκη σας. Ελπίζω να ακολουθήσει και η συνέχεια αυτής της πολύ καλής σειράς.Θα το βρείτε στα κομιξάδικα, στα Public και στο brainfood.gr To κείμενο παρουσιάζεται πρώτη φορά αποκλειστικά στο ComicStreet
  17. Mιας και τελείωσε το WandaVision είπα να θυμηθώ και αυτά εδώ!! X-MEN #4 Μάρτιος 1964 (Πρώτη εμφάνιση Scarlet Witch Με πράσινα ρούχα στο εξώφυλλο!!) και Avengers # 57 Οκτώβριος 1968 (Πρώτη εμφάνιση Vision). Σε ιστορίες των Lee,Kirby,Thomas,Buscema πολύ πριν την εκπληκτική σειρά WandaVision που οι δημιουργοί σεβάστηκαν αυτές ακριβώς τις δουλειές μεγάλων δημιουργών(επίσης Byrne,Englehart και King)
  18. ''..And I’m afraid that when I walk through those asylum gates... when I walk into Arkham and the doors close behind me... it’ll be just like coming home...'' - Bat Man Πόση λεπτή μπορεί να είναι η γραμμή ανάμεσα στη κανονικότητα και την απόλυτη παραφροσύνη; Την απάντηση αυτή μας την έδωσε ίσως με τον εφιαλτικότερο αλλά και απολαυστικό εικαστικό τρόπο το δίδυμο των Grant Morrison και Dave McKean στο κλασικό πλέον Arkham Asylum( A Serious House on Serious Earth )που κυκλοφόρησε σαν hardcover graphic novel τον Οκτώβριο του 1989 και έκτοτε έχει κάνει πολλές επανεκδόσεις Η πρώτη έκδοση του 1989 Το Arkham Asylum είναι μία μεταμοντέρνα έκδοση πολλών διαφορετικών μεταξύ τους κλασικών έργων. Από την Alice in Wonderland του Lewis Carrol, και τη Θεία Κωμωδία του Δάντη, μέχρι την όπερα Parsifal του Wilhelm Richard Wagner(στην οποία κάνει αναφορά και ο ίδιος ο Morrison μέσα στην ιστορία).Σίγουρα όμως ότι πιο διαφορετικό είχε διαβάσει ο μέσος αναγνώστης στα τέλη της δεκαετίας του '80,ειδικά στα mainstram κόμικς με πρωταγωνιστή τον δημοφιλέστερο(ξανά την εποχή εκείνη λόγο της ταινίας του Tim Burton)ήρωα των κόμικ,Bat Man.Ήταν η πρώτη φορά που ο Morrison(o οποίος είχε θαυμάσει τη δουλειά του Frank Miller πάνω στον Bat Man όπως αυτή εξελίχθηκε στο Dark Knight Returns) θα έγραφε μία ιστορία με τον ήρωα αλλά σίγουρα όχι η τελευταία. Και ακόμα πιο σίγουρα η πιο διαφορετική που είχε μέχρι τότε γραφτεί.. H υπόθεση μοιάζει τόσο απλή αλλά διαβάζοντας την ο αναγνώστης παγιδεύεται μέσα στο πολυεπίπεδο, παραληρηματικό και άκρως προσωπικό και εφιαλτικό αφήγημα που με τόση μαεστρία διηγείται ο Morrison.Την ημέρα της Πρωταπριλιάς οι έγκλειστοι του άσυλου του Arkham και έχοντας ως αρχηγό(ποιόν άλλο;)τον Joker,το καταλαμβάνουν και κρατάνε άτομα του προσωπικού σαν ομήρους. Το αίτημά τους είναι απλά ο άνθρωπος που είναι υπεύθυνος για τη φυλάκισή τους, ο Bat Man δηλαδή, να επισκεφτεί το άσυλο και να ανταλλάξει τη ζωή του με αυτή των ομήρων. Ο Joker παράλληλα έχει ενορχηστρώσει μια αλυσίδα γεγονότων που υποτίθεται ότι θα κάνει τον Bruce να αντιμετωπίσει τη δική του τρέλα και τους εσωτερικούς του δαίμονες(ερχόμενος αντιμέτωπος με τους τρόφιμους-villains του ασύλου σε μία άνιση εκ των προτέρων μάχη) , ειδικά το θάνατο των γονιών του και πώς έγινε o άνθρωπος νυχτερίδα. Παράλληλα ο Morrison ξετυλίγει το κουβάρι της ζωής του ιδρυτή του ασύλου,Amadeus Arkham,που μετά το θάνατο της μητέρας του θα μετατρέψει το πατρικό του σπίτι, στο άσυλο Arkham,αλλά μετά από μία προσωπική τραγωδία θα οδηγηθεί και ο ίδιος στη τρέλα...Εδώ φυσικά οι παραλληλισμοί της τραγωδίας του Arkham Με εκείνης του Bruce Wayne είναι κάτι παραπάνω από εμφανείς.. Ένα ταξίδι στα βάθη της κολάσεως της παραφροσύνης με οδηγό τον Morrison(ο οποίος την εποχή εκείνη δε πειραματίζονταν στο γράψιμο του με αλκοόλ και ουσίες),πρόδρομος του τι θα ακολουθούσε στις επόμενες δουλειές του και ειδικά στην αναβίωση του Doom Patrol.Το Arkham Asylum δεν είναι η τυπική ιστορία του Bat Man που θα διαβάσετε, όπου κάποιος κακός θα κάνει κάτι, θα εμφανιστεί ο Bat Man, θα πέσουν μερικά μπουνίδια και τέλος καλό όλα καλά...Η ιστορία δε βασίζεται τόσο (ή σχεδόν καθόλου θα έλεγα) στη δράση αλλά περισσότερο στο συναίσθημα και τη ψυχολογία. Και με αυτά ο Morrison παίζει με τον αναγνώστη σαν ένα παιχνίδι γάτας-ποντικιού, όπως ακριβώς θα παίξει και ο Joker με τον Bat Man σε αυτό του το ταξίδι μέσα στους σκοτεινούς διαδρόμους του ασύλου...Και οι ίδιοι οι villains είναι περισσότερο κατάλοιπα ενός εφιάλτη παρά ανθρώπινες παρουσίες, που θα γεμίζουν αμφιβολία τον άνθρωπο νυχτερίδα και θα σπείρουν μέσα στο κεφάλι του, τους σπόρους εκείνους που έχουν οδηγήσει και τους ίδιους στη παραφροσύνη και τη τρέλα. Μαζί με τη διαφορετική προσέγγιση που έκανε ο Morrison στον Bat Man, όπως και ο Miller πριν από εκείνον, το ίδιο έκανε και με τη παρουσίαση των εχθρών-τρόφιμων του ψυχιατρείου. Ο Bat Man αντιμετωπίζει τον Clayface που θέλει απεγνωσμένα να τον αγγίξει και να τον μολύνει με την ασθένειά του. Προσπαθεί να δραπετεύσει από τον Mad Hatter και τις περίεργες εμμονές του με την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων που αποπνέουν παιδεραστικές τάσεις.. Αντιμετωπίζει έναν φρικτά παραμορφωμένο Killer Croc(αρχικά ήταν να σχεδιαστεί με παραμορφώσεις παρόμοιες με αυτές του Joseph Merrick)σε μία μάχη που θα του αφήσει περισσότερα ψυχικά από ότι σωματικά τραύματα...Και ο Joker σε ένα ντελίριο τρέλας και σαδισμού, με σαφές ομοφυλοφυλικές αναφορές(η εμμονή του με τον Bat Man,το χέρι που του "βάζει")αφού ουσιαστικά ο ένας πρόκειται για το άλλο μισό του άλλου.O Joker "αγαπάει" τον Bat Man με το δικό του αρρωστημένο τρόπο. Δεν είναι ερωτική η σεξουαλική έλξη αλλά καθαρά εμμονή... Πράγμα που κατα κάποιο τρόπο έχει αποτυπωθεί και σε ιστορίες του Miller ή του Snyder... ''..Sometimes I think the asylum is the head. We're inside a huge head that dreams us all into being.. Perhaps it's your head, Batman. Arkham is a looking glass... and we are you." - The Μad Hatter Σίγουρα δε πρόκειται για το κόμικ εκείνο με ήρωα τον Bat Man που είχαμε συνηθίσει να διαβάζουμε.... Ενώ πολλοί αναγνώστες βρήκαν τον άνθρωπο νυχτερίδα τελείως out of character στη συγκεκριμένη ιστορία. Συνήθως, ο κύριος στόχος του είναι να σώσει αθώες ζωές και να διασφαλίσει ότι κανένας δε πρόκειται να κινδυνεύσει ή να τραυματιστεί(πόσο μάλλον θανάσιμα) τη συγκεκριμένη, δύσκολη κατάσταση, ενώ στο Batman: Arkham Asylum φαίνεται να είναι αρκετά απασχολημένος με τον εαυτό του και την ψυχή του, αγνοώντας το γεγονός ότι ο Joker απειλεί ανθρώπους ή ακόμα χειρότερα τους σκοτώνει μπροστά στα μάτια του...Εδώ ο Bat Man μοιάζει παγιδευμένος μέσα στο ψυχολογικό παιχνίδι που παίζει μαζί του ο Joker και οι υπόλοιποι τρόφιμοι του ασύλου, αντιμετωπίζοντας τους εσωτερικούς του δαίμονες και τη σκοτεινή πλευρά του, τις εμμονές και τη θλίψη του που όπως και στη περίπτωση του ιδρυτή του ασύλου, προέρχονται από την απώλεια της μητέρας του. Όπως και ο Arkham, έτσι και ο Bat Man στιγματίζεται από μία τραγωδία που θα σήμανε το τέλος της αθωότητας, τη μετατροπή του παιδιού σε άντρα, στο θάνατο του απλού ανθρώπου και την ανάσταση του σαν πλάσμα-σύμβολο της νύχτας που αποδίδει δικαιοσύνη. Ο Arkham οδηγήθηκε όμως στη παραφροσύνη και έγινε αιχμάλωτος του ίδιου του σπιτιού του, όταν δεν άντεξε τη δική του τραγωδία...Μήπως στην ίδια παραφροσύνη έχει οδηγηθεί και ο Bat Man; Υπάρχουν πολλές αναφορές στον συμβολισμό και τη μαγεία, τον Jung,τον Froyd και τον Crowley και μια θλιβερή, σκοτεινή και καταραμένη ατμόσφαιρα που θυμίζει κλασικούς συγγραφείς τρόμου, όπως Edgar Alan Poe και H.P Lovecraft. O ψυχολογικός τρόμος είναι διάχυτος μέσα στις σκοτεινές σελίδες του κόμικ, που αποτυπώνουν με το καλύτερο τρόπο τη κλειστοφοβική ατμόσφαιρα του περιβάλλοντος στο οποίο εξελίσσεται. Ιδιαίτερη μνεία λοιπόν πρέπει να γίνει στην εκπληκτική τέχνη του Dave McKean(Sandman,Hellblazer,The Savage,Violent Cases)με μία αισθητική πολύ μπροστά για την εποχή της, και μία ζωγραφική(σε συνδυασμό με κολάζ)χαοτική, σκοτεινή, συμβολική, αλλά συνάμα πολύ όμορφη που αλληλοσυμπληρώνει το τρελό σενάριο του Morrison. ''..Arkham was right.Sometimes it's only madness that makes us what we are....'' Το Graphic Novel παρά τη δυσκολία του(στην ανάγνωση του σε μετέπειτα εκδόσεις βοηθάει και το αρχικό script του Μorrison που περιέχουν), την ασυναρτησία που το χαρακτηρίζει σε ορισμένες περιπτώσεις και το πολυεπίπεδο χαρακτήρα του, έκανε τρομερές πωλήσεις την εποχή που κυκλοφόρησε και συνεχίζει να πουλάει και σε όλες τις ανατυπώσεις του σε trade paperback,hardcover,absolute&anniversary editions, και θεωρείται από πολλούς ως μια από τις καλύτερες ιστορίες του Batman όλων των εποχών(Μαζί με τα Dark Knight Returns,Killing Joke,The Long Halloween) και και ένα από τα καλύτερα έργα της καριέρας του Grant Morrison.Mε πωλήσεις που(σύμφωνα με τη θρυλική editor της Vertigo Karen Berger)έχουν φτάσει το μισό εκατομμύριο αντίτυπα έως το 2004.καθιστώντας το ως το καλύτερο σε πωλήσεις graphic novel στα αμερικανικά υπερηρωικά κόμικ. Μία πετυχημένη σειρά βιντεοπαιχνιδιών που ονομάζεται Batman: Arkham Asylum βασίζεται κατα μεγάλο μέρος του στο κόμικ, το οποίο ακολουθεί μια σχεδόν παρόμοια υπόθεση και μοιράζεται επίσης το ίδιο όνομα. Μια τόσο διαφορετική αλλά συνάμα τόσο "καταραμένα" προσωπική και σκοτεινή, ιστορία ψυχολογικού τρόμου, που σίγουρα θα απολαύσετε διαβάζοντας την καλύτερα κάποιο κρύο βραδινό, με χαμηλωμένο φωτισμό, όταν όλοι γύρω σας θα κοιμόνται...Το θέμα είναι αν θα μπορέσετε εσείς να το κάνετε ύστερα...
  19. Oι δύο δημιουργοί βρήκαν το δικό τους πάτημα στη σειρά, δε μιμούνται απλά το προκάτοχό τους, και τολμώ να πω ότι τα δύο ειδικά τελευταία είναι τα καλύτερα Lucky Luke που έχουμε διαβάσει από την εποχή του Goscinny. Συμφωνώ ότι ο Asterix δεν έχει να δώσει τίποτα το καινούργιο και το φρέσκο πλέον. Σχεδιαστικά και σεναριακά...
  20. WandaVision αριστούργημα!! Σεβασμός στους χαρακτήρες και στη δουλειά του John Byrne κυρίως (στους WCA) καθώς και στοιχεία από το Vision του Tom King και το limited series του Englehart το 1985. Το Superman and Lois μέχρι στιγμής (είμαστε στο 2 επεισόδιο) είναι πολύ καλό για CW. Τώρα αν θα χαλάσει στη συνέχεια δεν ξέρω αλλά CW είναι αυτή τα έχουμε ξαναζήσει...
  21. Τσεκάρετε επίσης και το a Hell of an Innocent και The Client και Blossoms in Autumn. Τα έχω παρουσιάσει και στο forum.
  22. Σημερινή αγορά από Limited Edition Comics για να το διαβάσουμε επιτέλους και με την Elodie (Πολύ καλύτερα χρώματα από το original που επίσης διαθέτω κάπου χαμένο σε κάποιο ράφι...)
  23. "It's ture a mother is nothing without her child..." Και ενώ τα lockdown συνεχίζονται αμείωτα(κοντεύουμε να χάσουμε τον αριθμό πια) ευτυχώς που πάντα έχουμε τα αγαπημένα μας κόμικ να μας κρατάνε συντροφιά. Σήμερα θα σας παρουσιάσω ένα κόμικ ΓαλλοΒελγικής σχολής που με συγκίνησε και άγγιξε τη ψυχή μου ιδιαίτερα. Έιναι το Lydie γραμμένη από τον Zidrou(A Hell of an Innocence,Shi,Protecto) και εικονογραφημένη από τον Jordi LaFerbe(La Mondaine,Vice Squad). Η ιστορία της Lydie (με αφηγητή το άγαλμα της Παναγίας που δεσπόζει σε ένα κεντρικό κτίριο της πόλης) είναι μία συγκινητική ωδή για την απώλεια αλλά και ένας ύμνος στη φιλία και την ελπίδα. Τη συμπόνια και την αλληλεγγύη.. Όταν η νεαρή Camille φέρνει στο κόσμο το νεκρό μωρό της, όλοι στη μικρή κωμόπολη του Παρισιού όπου εκείνη ζει, νιώθουν μία συμπάθεια και συγκίνηση για το χαμό της νεαρής μητέρας...Δύο μήνες αργότερα όμως η Camille επιμένει ότι το μωρό της γύρισε κοντά της από τον ουρανό, και έτσι μία ολόκληρη γειτονιά, για να δώσει μία στιγμή ευτυχίας στη πονεμένη μάνα, θα αναγκαστεί να προσποιηθεί ότι το παιδί της υπάρχει ακόμα και αν κανείς φυσικά δε το βλέπει, ενώ η Camille οδηγεί με τα χρόνια τη Lydie στην ενηλικίωση.... Μιλώντας σε ένα αόρατο παιδί που μεγαλώνει όσο περνούν τα χρόνια, οι γείτονες βοηθούν την Camille να αντιμετωπίσει τη θλίψη της για το νεκρό της παιδί...Έιναι όμως τα πράγματα όπως φαίνονται; “After all, why bring somebody pain when it's so easy to bring joy instead?” Mέσα από αυτή την τόσο απλή αλλά συνάμα ευαίσθητη και συγκινητική ιστορία της Camille και της "φανταστικής" κόρης της Lydie, ο Zidrou (που όπως έχω επαναλάβει τείνει να γίνει μέσα στους πιο αγαπημένους μου ευρωπαίους σεναριογράφους)μας δίνει μία μικρογραφία μιας συνοικίας του Παρισιού της δεκαετίας του '30, με τους χαρακτηριστικούς της τύπους ανθρώπων αλλά και καταστάσεων, που συναντά κανείς ακόμα και σήμερα στις κλειστές κοινωνίες της επαρχίας κυρίως. Τα κουτσομπολιά σχετικά με το γεγονός πως η Camille ήταν ανύπαντρη μητέρα, η σκληρότητα των μικρών κυρίως παιδιών που την αντιμετωπίζουν σαν τη τρελή της γειτονιάς.. Οι ιδιοτροπίες και οι καθημερινές ζωές των απλών ανθρώπων, τα άτακτα παιδιά, ο σοβαρός γιατρός, τα παιχνιδιάρικα κορίτσια, τα κουτσομπολιά των ηλικιωμένων. Μία μικρή γειτονιά με ανθρώπους τόσο διαφορετικούς μεταξύ τους, και όμως ενώνονται όλοι μαζί μέσα από μία τραγωδία για να παίξουν ο καθένας τους και έναν ρόλο. Όλοι τους τόσο αληθινά δοσμένοι που αμέσως γίνονται οικείοι στα μάτια του αναγνώστη, ο οποίος ήδη έχει ταυτιστεί με τη τραγωδία της Camille από τις πρώτες κιόλας σελίδες του κόμικ, και συνεχίζει να είναι στο πλευρό της ακόμα και όταν εκείνη πιστεύει ότι το παιδί της ξαναγύρισε ζωντανό κοντά της. Και ο συγγραφέας έρχεται να δώσει το ερώτημα-τροφή για σκέψη στον αναγνώστη ''πόσο αληθινή είναι η Lydie;; Και αν είναι πραγματική, πώς έγινε αληθινή; Μέσα σε λίγες σελίδες ο Zidrou καταφέρνει να συγκινήσει, να προβληματίσει και να μαγέψει τον αναγνώστη εμπνευσμένος από την απώλεια του δικού του πατέρα και να μας δώσει ένα μάθημα ψυχής ότι η ζωή συνεχίζεται, ακόμα και αν ο πόνος που προκαλεί αυτή είναι δυσβάσταχτος και η πληγή μοιάζει να μην κλείνει ποτέ...Το σχέδιο του LaFebre λεπτομερές, με έντονη πλαστικότητα και μία καρτουνίστικη διάθεση που σε καμία περίπτωση δε μειώνει τη σοβαρότητα ή τη συγκίνηση της ιστορίας αλλά δίνει μία πιο κωμική χροιά στο θλιβερό θέμα της. Το κόμικ κυκλοφόρησε στη Γαλλία από τo Dargaud και στη συνέχεια μεταφράστηκε στα Αγγλικά από τη Europe comics το 2018.
  24. Tα κάνω μία ταξινόμηση και είπα να τα φωτογραφίσω....Tα έχω εδω και χρόνια και κάποια στιγμή θα φωτογραφίσω και άλλα... Old team versus new team----> X-MEN always Uncanny!! X-MEN # 21 (Ιούνιος 1966) & # 96 (Δεκέμβριος 1975)
×
×
  • Create New...