Jump to content

Dredd

Founders/Moderator
  • Posts

    3,218
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    302

Everything posted by Dredd

  1. 3 πραγματάκια που ήρθαν μέσα στη βδομάδα, όλα με ιδιαίτερη σημασία Επειδή έκλεισε επιτέλους η σειρά των 5 Omnis του Brubaker Επειδή αγαπώ Philip K.Dick και οτιδήποτε sci-fi (το συγκεκριμένο βέβαια πρέπει να είναι ψιλο-μούφα, αλλά τεσπα) Τουμπανοεγκυκλοπαιδική έκδοση για την ιστορία των βρετανικών κόμικς, υποψήφια φέτος για Eisner.
  2. To Fetus Pentzgram είναι η πρώτη δουλειά που διαβάζω από τον Νίκο Μπράτο, ο οποίος, με λίγο ψάξιμο στο FB, είδα ότι είναι απόφοιτος της ΑΚΤΟ και έχει βγάλει πριν 2 χρόνια άλλη μια αυτοέκδοση, με τίτλο Η Σοφίτα Θερμοκήπιο. Εδώ έχουμε ένα sci-fi comic, αρκετά generic στην πλοκή του. Στο μέλλον, οι πλούσιοι έχουν φύγει από τη Γη, εγκαταλείποντας την στην τύχη της ενάντια σε μια εισβολή εξωγήινων. Έχοντας καταφύγει σε ένα μακρινό πλανήτη, δημιουργούν έμβρυα, με αποκλειστικό σκοπό να γίνουν στρατιώτες και να πολεμήσουν τους εχθρούς τους. Ένας από αυτούς, ο Λανς, θα ξεχωρίσει, θα γίνει πολύ γρήγορα λοχαγός, και θα οδηγήσει μια ομάδα στρατιωτών στη Γη, όπου και θα ανακαλύψει ότι τα πράγματα δεν είναι όπως ακριβώς τους τα έλεγαν. Φιλόδοξη δουλειά, με αρκετά προβλήματα όμως και ένα μεγάλο θετικό. Και ξεκινώντας από αυτό, και εννοώντας το σχέδιο, ο δημιουργός σίγουρα έχει ταλέντο. Πράγμα που είναι εμφανές από τα splash του, είτε αυτά που πιάνουν μισή είτε μία σελίδα, όπου και πραγματικά δίνει ρέστα και με έναν πιο έμπειρο μελανωτή, ίσως να έλεγα ότι είναι τα πιο εντυπωσιακά που έχω δει σε αυτοέκδοση τα τελευταία χρόνια. Βαριά επηρρεασμένος από αντίστοιχης θεματολογίας manga, οι χαρακτήρες είναι υπακούν σε όλες τις φόρμες στις οποίες "υπακούν" οι Ιάπωνες δημιουργοί. Γεμάτη σχεδιαστικά δουλειά, με κάποια πάνελ εμφανώς δουλεμένα περισσότερο από άλλα, αλλά το συνολικό αποτέλεσμα ξεπερνά κατά πολύ το μέσο όρο, με δυναμικές φιγούρες και κάθε άλλο παρά στατικό ρυθμό. Φιλόδοξη δουλειά, όπως προείπα, που είναι εμφανές και από το μεγάλο, Α4, μέγεθος και από τις 64 σελίδες του. Στο σενάριο τα χαλάμε όμως, όπου και φαίνεται προφανώς η απειρία του δημιουργού. Πέρα από το ότι η πρώτη μάχη καλύπτει σχεδόν το μισό κόμικ, η υπόλοιπη ιστορία είναι τελείως επίπεδη και πλήρως αναμενόμενη, χρησιμοποιώντας κάθε κλισέ που μπορείτε να φανταστείτε. Άλλη μια περίπτωση δηλαδή ενός σχεδιαστή που αναγκάζεται να γράψει σενάριο για να βγάλει προς τα έξω τη δουλειά του (φαντάζομαι τουλάχιστον). Υπάρχουν αρκετά ορθογραφικά λάθη και σε ένα τουλάχιστον σημείο λείπουν κάποιες λέξεις από ένα μπαλονάκι, πράγματα που "φωνάζουν" ότι χρειαζόντουσαν 1-2 περάσματα ακόμα από κάποιο μάτι. Παιδικές ασθένεις όλα τα παραπάνω, και με δουλειά και προσοχή μπορούν να βελτιωθούν. Το σχέδιο όμως δημιουργεί πολλές υποσχέσεις, οπότε θα έχω το νου μου και για τυχόν επερχόμενες δουλειές.
  3. Δεύτερη δουλειά της Φιλιππάκου, μετά το Inversus. Πάλι σε μεγάλο μέγεθος, πάλι με πολύ καλό χαρτί, 28 σελίδες αυτή τη φορά. Χωρίς να πω πολλά και spoilerιάσω, σαν ιστορία θα μπορούσα να γράψω : "Μια γυναίκα κοιτάζει το παρελθόν της". Χωρίς πάρα πολλα λόγια, με μία λογική του γράφω στο ημερολόγιο/λεύκωμα μου. Εσωτερικές σκέψεις, αποξένωση, ανασκόπηση και αναπόληση. Αν κάτι με τράβηξε, αυτό είναι το πολύ καλό σχέδιο. Μολύβια αυτή τη φορά, στα κοντινά της είναι πολύ καλή και ξεπηδά συναίσθημα από τις σελίδες. Παρόλο που υπάρχει συνεκτικός δεσμός και ενιαία αφήγηση, αυτές παραμένουν σκέψεις και συναισθήματα, χωρίς να έχουμε σενάριο με την αυστηρή έννοια του όρου. Σχεδιαστικές δυνατότητες είναι σίγουρο ότι υπάρχουν, στο επόμενο της θα ήθελα να δω πως απλώνει μια αφήγηση, πως είναι το storytelling της. Από τα πιο όμορφα φανζίν του comicdom, και οι απαιτήσεις ανεβαίνουν για τη συνέχεια!
  4. Αφιερωμένο στην @kabuki. Από την Mirka Andolfo, την οποία
  5. Τι έχουμε γυναίκα Daredevil και δεν το έχω πάρει γραμμή;
  6. Μια εταιρεία, της οποίας δεν είχα δώσει ιδιαίτερη προσοχή, αλλά κακώς από ότι φαίνεται, είναι η Ablaze. Περισσότερο γνωστή έγινε για την μεταφορά στην Αμερική της σειράς Conan που βγαίνει στην Γαλλία, νομίζω από τη Glenat. Επειδή όμως τα δικαιώματα του Conan, τα οποία είναι ελεύθερα στην Ευρώπη, δεν είναι στην Αμερική και τα κατέχει η Marvel, αναγκάστηκε και τα κυκλοφόρησε με τον τίτλο Cimmerian. Σε πανέμορφους σκληρόδετους τόμους, με λίγο περίεργο σκίτσο βέβαια, που δεν μου θυμίζουν πολύ Conan. But, I digress. Αυτό που μου χτύπησε το μάτι είναι το Animal Castle, το πρώτο τεύχος του οποίου θα κυκλοφορήσει τον Δεκέμβριο. Γραμμένο από τον Xavier Dorison, o οποίος έχει γράψει το Spooks, έχει κάνει πέρασμα και από Thorgal και από XII, η ιστορία του μου κάνει κάτι σε φάρμα των ζώων with a twist. Το σχέδιο από τον Felix Delep, αγνώστου λοιπού βιογραφικού, μου αρέσει πολύ. Είχε πρωτοκυκλοφορήσει στη Γαλλία σε μορφή μικρής εφημερίδας, και μετά συλλέχθηκε σε 2 albums, οπότε λογικά θα λειτουργήσει και η περιοδική κυκλοφορία σε τεύχη στην Αμερική. ΠΗΓΗ
  7. Δεν ξέρω τι πωλήσεις έκαναν, αλλά σαν ιδέα (comics με γνωστούς χαρακτήρες προσαρμοσμένα για μικρότερες ηλικίες) μου αρέσει πολύ. Ίσως να τα τράβηξε η Marvel γιατί η IDW πάει κατά διαόλου, ίσως να αποφασίσανε να τα βγάλουν μόνοι τους.
  8. Ήρθε και η ώρα για την ανακοίνωση του 4ου κατά σειρά τίτλου Spawn του Todd McFarlane. The Scorched λοιπόν, θα κυκλοφορήσει τον Δεκέμβριο και θα αφορά μια ομάδα (Chain Gang) η οποία θα περιλαμβάνει τους Spawn, Redeemer, Gunslinger Spawn, Medieval Spawn και τη She-Spawn. Σε σενάριο Sean Lewis και σχέδιο Stephen Segovia. Και τώρα εγώ, προφανώς ως θύμα του marketing, και παρόλο που δεν έχω διαβάσει ούτε ένα τεύχος Spawn στη ζωή, γιατί ψήνομαι να πάρω τουλάχιστον το πρώτο trade, και από τις 4 σειρές; ΠΗΓΗ Υ.Γ. Ποιο από τα 4 εξώφυλλα σας ψήνει περισσότερο; Εμένα αυτό του King Spawn, από τα πιο ωραία που έχω δει τον τελευταίο καιρό
  9. Μεγάλο και δύσκολο θέμα, τουλάχιστον για εμένα. Και δύσκολο γιατί, ότι και να πω, ότι κι αν σκεφτώ, όσο και να προσεγγίσω τις δυσκολίες που έχουν περάσει κοινωνικές και φυλετικές ομάδες (LGBTQ, μαύροι, Ρομά κλπ), αυτό θα είναι απλά αυτό, μια προσέγγιση. Ποτέ δεν θα μπορέσω πραγματικά να καταλάβω το πως ένιωθαν, το πως μεγάλωσαν, το κλίμα μέσα στο οποίο ανατράφηκαν, γιατί ακριβώς δεν τα έχω νιώσει στο πετσί μου. Και είναι εύκολο να καταδικάσουμε τις καύσεις βιβλίων/κόμικς, στα πλαίσια του "η τέχνη δεν πρέπει να φιμώνεται", αλλά θα πρέπει να κυκλοφορεί ελεύθερα το "Ο Αγών Μου"; Τα βιβλία του Πλεύρη; Άλλα πιθανά βιβλία τα οποία να ισχυρίζονται ότι π.χ. οι LGBTQ/μαύροι/Εβραίοι είναι κατώτεροι άνθρωποι και ύποκινούν (τα βιβλία) σε βία εναντίον τους; Προσωπικά δεν έχω εύκολη απάντηση. Δεν ξέρω αν θα ήμουν αμερικάνος/καναδός ιθαγενής και έβλεπα την απεικόνιση τη δική μου και των ομοίων μου, αν θα μου άρεσε ιδιαίτερα και αν θα το αντιμετώπιζα αφ' υψηλού και "άνετα". Αντιλαμβάνομαι (και συμμερίζομαι) το επιχείρημα περί εποχής που βγήκε το κάθε τι, αλλά το ρατσιστικό μίσος παραμένει ρατσιστικό μίσος ανά τους αιώνες. Και δεν μπορώ να κρίνω εγώ τώρα, αν ο Goscinny, o Uderzo ή ο Herge ήταν πράγματι φασίστες, αν ήταν πράγματι ρατσιστές ή αν απλά ήταν άνθρωποι οι οποίοι ζούσαν κάτω από συγκεκριμένες κοινωνικές συνθήκες. Και αντιλαβάνομαι ότι πάντοτε η κωμωδία τροφοδοτείτο (και) από οτιδήποτε ήταν διαφορετικό (gays, κοντοί, χοντροί κλπ) αλλά θέλω να πιστεύω ότι έχουμε βελτιωθεί σαν άνθρωποι και σαν σύνολο και όσοι γελάνε με τον Σεφερλή είναι μια μειοψηφία (καλά, λέμε τώρα...) Με λίγα λόγια, με όλα αυτά διατυπώνω προβληματισμούς και όχι γνώμη, γιατί είναι από τα θέματα τα οποία είμαι ακόμα σκεπτικός.
  10. Είναι καιρός που το είχα διαβάσει, αλλά θυμάμαι ότι ήταν τίγκα κλισεδιάρικο και βαρετό κόμικ. Δεν το είχα διαβάσει βέβαια όλο, 1-2 trade.
  11. Τελευταία δουλειά του Jeff Lemire για την DC (και τη Marvel) θα είναι το Swamp Thing: Green Hell. Και το σημανικό είναι ότι θα έχει τον Doug Mahnke o οποίος είναι ο artist-to-be για την DC τα τελευταία χρόνια. Σε κλασσικό φορμά για το Black Label, 3 δηλαδή μεγάλα αλμπουμάκι α40+ σελίδων και μετά το επακόλουθο hardcover. 1o τεύχος τον Δεκέμβριο και στανταρ θα το πάρω (το hardcover, όχι τα τεύχη). ΠΗΓΗ
  12. Είδαμε και διαλέξαμε στο Comicdom Con Η μεγαλύτερη γιορτή των κόμικς στη χώρα μας επέστρεψε γεμάτη εκδόσεις μετά δύο χρόνια απουσίας Επειτα από δύο χρόνια απουσίας λόγω καραντίνας, το Comicdom Con Athens, η μεγαλύτερη γιορτή των κόμικς στη χώρα μας, γέμισε το προηγούμενο τριήμερο την πλατεία Κλαυθμώνος και τα γραφεία της Ελληνοαμερικανικής Ενωσης στην οδό Μασσαλίας. Τα περίπτερα εκδοτικών οίκων, βιβλιοπωλείων και δημιουργών, καταξιωμένων ή νέων, συγκέντρωσαν χιλιάδες επισκέπτες όλων των ηλικιών, δείχνοντας ότι και στη χώρα μας η «ένατη τέχνη» αφορά ένα ολοένα και μεγαλύτερο κοινό. Το Comicdom Con Athens διοργανώνεται από το 2006 από τη μη κερδοσκοπική εταιρεία Comicdom Press, την Ελληνοαμερικανική Ενωση και το Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος. Εκτός από την οργανωμένη παρουσία των βασικών εκδόσεων και βιβλιοπωλείων του χώρου του κόμικς στην Ελλάδα, το φεστιβάλ έδωσε για ακόμη μία φορά την ευκαιρία στο κοινό να γνωρίσει από κοντά δημοφιλείς καλλιτέχνες, αλλά και 50 νέους στον χώρο δημιουργούς, που παρουσίαζαν οι ίδιοι τα έργα τους σε αυτοεκδόσεις και σχέδια. Τιμώμενο πρόσωπο φέτος ήταν ο βραβευμένος με Eisner και Harvey Award Βασίλης Λώλος, ενώ ανάμεσα στα ονόματα που συγκέντρωσαν το ενδιαφέρον του κοινού ήταν ο Αντώνης Βαβαγιάννης, ο Θανάσης Καραμπάλιος, ο Σταύρος Κιουτσιούκης, ο Ηλίας Κυριαζής, ο Tasmar, ο Νίκος Κούτσης, ο Νικόλας Στεφαδούρος και άλλοι. Πολλές ήταν φέτος και οι γυναίκες δημιουργοί, όπως η Ελενα Γώγου, η Γεωργία Ζάχαρη, η Ραφαέλλα Κόνη, η Εφη Θεοδωροπούλου, η Αλεξία Οθωναίου. Τι αγόρασα: • «Πετεινός» (Μέλανδρος Γκανάς, Φώτης Τσελεπατιώτης, Εκδόσεις του Κάμπου). Ενα σκοτεινό ταξίδι που θυμίζει εφιάλτη – ή ένα κακό τριπ, όπου ο Θεσσαλικός Κάμπος μετατρέπεται σε ένα αιματοβαμμένο σκηνικό με ήρωες τους λάτρεις ενός θεού-πετεινού. • «Μέρες λατρείας» (Παναγιώτης Πανταζής, Γιώργος Γούσης, εκδόσεις Polaris). Ο Τίτος, ένας έφηβος από την Αθήνα, επιστρέφει στο χωριό του για το Πάσχα. Με την παρέα του βουτούν στα νερά των πρώτων εφηβικών ερώτων, εκεί όπου όλα μοιάζουν συγκλονιστικά, από το πρώτο φιλί έως την απόρριψη. • «Τσοντοκόμικ 2» (Κορίνα Μέι Βεροπούλου, Στέλλα Στεργίου, Lussaki, Ρομπέρτα Γιαϊτζόγλου, Κατερίνα Μ., Poisoner, Σιλένα Νικολοπούλου, ΣΜΑΡ, Γεωργία Ζάχαρη, Σιαδώρα, Ελενα Γώγου, Ultramarie, Βαμπιροπούλα). Συλλογική έκδοση από 13 γυναίκες δημιουργούς, που χρηματοδοτήθηκε μέσω crowdfunding. Δεκατρείς ερωτικές ιστορίες με θηλυκή ματιά, συνδεδεμένες μεταξύ τους σαν μια αλυσιδωτή αντίδραση με επίκεντρο κάποια γειτονιά της Αθήνας. • «Γιαγιά Λούcη» (Τάσος Καραγιαννίδης, Χρήστος Πίττας, αυτοέκδοση). Η δύστροπη αλλά φαινομενικά άκακη γιαγιά Λούση είναι ο διάβολος. Με σύντροφο μια γάτα, ζει την καθημερινότητα μιας ηλικιωμένης σε κάποια ελληνική πόλη, καταστρέφοντας παράλληλα όποιον την ενοχλεί. • «Undone» (Θεοδώρα Βασιλάκου Φιλιππάκου, αυτοέκδοση). Το κενό και οι αναμνήσεις που αφήνει πίσω του ένας χωρισμός, ανάμεσα στην Αθήνα, στο Παρίσι και στη Σέριφο. ΠΗΓΗ
  13. Ποτέ δεν θα σε σκεφτόμουν σαν κοινο.....
  14. Ξέρετε τη Lady Mechanika? Αν όχι, διαβάστε την παρουσίαση μου. Αν ναι, μπορεί να ακούσατε ότι ο δημιουργός και σχεδιαστής του χαρακτήρα Joe Benitez, μετακόμισε τη σειρά στην Image, από όπου και θα επανακυκλοφορήσουν τα hardcover τομάκια. Λογικά, λοιπόν, περιμέναμε τη συνέχεια, και αυτή θα δωθεί αρχικά μέσω kickstarter. Θα είναι το πρώτο τεύχος άλλης μιας μινι-σειράς με τίτλο The Monster of the Ministry of Hell, και θα μας δίνει το origin της Lady Mechanika. Στο σενάριο ο Benitez θα βοηθηθεί πάλι από την Marcia Chen (δυστυχώς λέω εγώ), και στο σχέδιο από τον Martin Montiel. Το τεύχος θα κυκλοφορήσει κανόνικα μέσω Diamond τον Δεκέμβριο, αλλά στο Kickstarter προσφέρουν ένα σκασμό από Variants (κάποια από homage στους 7 δημιουργούς της Image και τις πρώτες τους σειρές στην εταιρεία), foil, μεταλλικά, 16 παραπάνω σελίδες με σχέδιο και unfinished art του 2ου τεύχους κλπ. Επίσης υπάρχει η δυνατότητα για παραγγελία όλων των προηγούμενων trades (νομιζω 7) σε καλή τιμή, γύρω στα $13, χωρίς βέβαια τα μεταφορικά. Καλή φάση γενικά, και αρκετά οικονομική, για αυτό και έπιασε μέσα σε 13 ώρες τον στόχο των €25.000 και είναι ήδη στα €39.000, έχοντας περάσει λιγότερο από μια ημέρα.
  15. Αν κάποιος από εμάς θα μπορούσε να μιλήσει με κάποια αυθεντία, αυτός είναι ο @Ilias Tsiaras. Οι υπόλοιποι γνώμες εκφράζουμε. Ηλία;
  16. Μετά από 5 χρόνια, και το Hellboy In Hell, o Mike Mignola ξαναγράφει και σχεδιάζει πλήρως μια δική του σειρά. Στο σύμπαν του Hellboy πάλι βέβαια, το Sir Richard Grey: Acheron. Θα κυκλοφορήσει 1 Δεκεμβρίου! ΠΗΓΗ
  17. Όλα είναι θέμα συνήθειας. Σε μία χώρα που υποτιτλίζονται τα πάντα, και οι μεταγλωτίσεις αφορούν μόνο παιδικά και βραζιλιάνικες σαπουνόπερες, το αυτί όλων έχει εθιστεί στην αγγλική εκφορά των ονομάτων, και η συντριπτική πλειοψηφία των κάτω των 50 έχει τουλάχιστον conversational english. Όταν ακούς λοιπόν Γούλβεριν σε 10 ταινίες, τότε ναι, το Λυκομάτης είναι όσο πιο cringe γίνεται. Σε άλλες χώρες, που μεταγλωτίζουν τα πάντα, το αντίθετο. To παιδάκι θα ζητάει Γουλβεριν, ξαφνικά το να διαβάζει Λυκομάτης θα το ξενίσει. Άρα καλώς Γούλβεριν, και για εμένα, για να είσαι και σωστός και όχι ότι 'ναι, τα πάντα με αυτή τη λογική. Όχι από τη μία Γουλβεριν και από την άλλη Εκδικητές, Όρνια και Κάβουρες
  18. Επίσημη ενημέρωση δεν υπάρχει ακόμα. Γιατί όχι λέω εγώ, υλικό υπάρχει άφθονο, η αγγλική σειρά έχει ξεπεράσει νομίζω τους 250 τόμους.
  19. Πρόσφατα είχα αυτή τη συζήτηση και με εξαίρεση το Sandman το οποίο δεν έχω διαβάσει ακόμα, θεωρώ το Scalped ως το πιο ολοκληρωμένο, μεστό, χωρίς κοιλιές, μεγάλο κόμικ της Vertigo. Και ένα ακόμα plus στον Aaron, γιατί ήταν η πρώτη του μεγάλη σειρά. Περιμένω να κάνεις παρουσιασάρα, όπως μόνο εσύ ξέρεις, από τα παλιά. You know
  20. Γιατί, αυτό που είχες γράψει με ψευδώνυμο και με τίτλο Ροζ Μπλακ δεν σου έφτανε;;;;;
  21. Βρε το έπιασα το point. Οι παλιοί έγραφαν απλά έως απλοϊκά και το the point, ενώ οι φανζινάδες γράφουν μπερδεμένα, πολύπλοκα και πολλές φορές χαοτικά. Το ότι πάσχουμε από σεναριογράφους, το λέμε πολλά χρόνια. Εχε υπόψη σου ότι οι περισσότεροι φανζινάδες είναι σχεδιαστές στην ψυχή και στην καρδιά, και όχι συγγραφείς. Αναγκαστικά γράφουν και το σενάριο, για να μπορέσουν να βγάλουν προς τα έξω τη δουλειά τους. Και όσοι από αυτούς αγαπούν και το σενάριο, είναι πολύ μικροί ή/και άπειροι για να γράψουν κάτι παραπάνω από απλά, προσχηματικά σενάρια. Για αυτό και όταν σκάει ένα ταλέντο όπως η Σαλαμαλίκη, έγινε κατευθείαν ντόρος. Και σενάριο, και σχέδιο και όγκος δουλειάς. Σπάνια το βλέπουμε αυτό, και νομίζω ότι από τότε δεν το έχουμε ξαναδεί, ίσως μόνο με τον Καραμπάλιο.
×
×
  • Create New...