Jump to content

Kappastitsio

Member
  • Posts

    39
  • Joined

  • Last visited

Everything posted by Kappastitsio

  1. Ψάχνοντας τις διαδικτυακές εκπτώσεις σε γνωστή αλυσίδα καταστημάτων, έτυχε να πέσω σε ένα κόμικ της σειράς Amazing Spider-Man το οποίο φαινόταν διαφορετικό από οτιδήποτε είχα δει μέχρι στιγμής. Έδινε έναν πιο καλλιτεχνικό αέρα και το εξώφυλλο είχε μια ιδιαίτερη γραφιστική επιμέλεια. Δεδομένου ότι παρακολουθώ τέτοια μαθήματα ήταν λογικό να με τραβήξει η σύνθεση του εξωφύλλου. Έτσι και το παρήγγειλα και μέτα από λίγο κόπο έφτασε στα χέρια μου. Εξώφυλλο του Amazing Spider-Man Family Business (πηγή https://www.goodreads.com/book/show/18119043-amazing-spider-man) Το "Amazing Spider-Man Family Business" είναι ένα Graphic Novel της Marvel Comics το οποίο κυκλοφόρησε τον Απρίλη του 2014 μέσω της σειράς "Marvel OGN". Γραμμένο από τους Mark Waid και James Robinson και σε σχέδιο του Gabriele Dell'Otto, πρόκειται για μια ιστορία με στοιχεία noir όπως τον κυνισμό που παρουσιάζει ο Peter Parker, τα οποία συνδυάζονται με κατασκόπους και μυστικές αποστολές. Εικονογράφηση από το βιβλίο (πηγή https://www.reddit.com/r/comicbooks/comments/666pxr/this_is_some_beautiful_art_amazing/) Στην ιστορία, ο Peter Parker γίνεται στόχος μιας καταδίωξης και βρίσκει τη χαμένη του αδερφή, η οποία ως κατάσκοπος τον οδηγεί σε μια αποστολή αναζήτησης της κληρονομιάς των γονιών τους. Παράλληλα, ο Kingpin έρχεται σε έπαφη με τον Mentallo, έναν μεταλλαγμένο με την ικανότητα να δημιουργεί ψευδαισθήσεις. Σα σενάριο είναι κάτι αρκετά απλό που μπορεί να δουλέψει. Αυτό όμως που το ανεβάζει είναι το σχέδιο. Κάθε σελίδα και πάνελ θυμίζει πίνακα ζωγραφικής χάρη στο χρωματισμό του, ο οποίος προσωπικά μου θυμίζει τα έργα του Alex Ross. Στο σύνολο του, το βίβλιο συνδυάζει υπερηρωική δράση με ιστορίες κατασκόπων και στοιχεία film noir, αλλά φαίνεται να κλίνει περισσότερο στη κατασκοπία παρά στους υπερήρωες. Αυτό που κρατάει την ιστορία είναι σίγουρα το εικαστικό κομμάτι, αν και το βιβλίο είναι από μόνο του μικρό σχετικά σε έκταση, με γύρω στις εκατό σελίδες περιεχόμενο. Είναι μια κάλη εμπειρία σε γενικές γραμμές. Μπορεί η ιστορία να μη κρατάει πολύ μόνη της, αλλά η εικονογράφηση είναι σίγουρα ένας λόγος για να έχει κάποιος αυτό το βιβλίο στη συλλογή του.
  2. Μια μέρα καθώς χάζευα το Instagram έτυχε να πέσω πάνω σε ένα εξώφυλλο ενός καινούργιου κόμικ που υποσχόταν στοιχεία Stephen King, Neil Gaiman και Tim Burton, Με πέντε τεύχη προς κυκλοφορία και με ένα ενδιαφέρον πρώτο εξώφυλλο, σκέφτηκα ότι θα ήταν μια όμορφη εμπειρία, δεδομένου ότι ήταν μια ιστορία τρόμου όπως μου είχε δώσει την εντύπωση. Και φυσικά, είχα δίκιο και για τα δύο. Εξώφυλλο πρώτου τεύχους (πηγή https://www.goodreads.com/book/show/58801670-the-me-you-love-in-the-dark) Το "The Me You Love In The Dark" είναι μια σειρά κόμικς της Image που ξεκίνησε τη κυκλοφορία της τον Αύγουστο του 2021, με σχέδιο του Jorge Corona και σενάριο του Scottie Young. Αφορά την ιστορίας μιας ζωγράφου, της Ro, η οποία μετά την πίεση του ατζέντη της, αποφασίζει να εγκατασταθεί σε ένα απομονωμένο σπίτι ώστε να βρει την έμπνευση που αναζητά. Και τότε καταφέρνει να βρει κάτι άλλο, κάτι που δεν περιγράφεται με λόγια... Δισέλιδο σαλόνι του πρώτου τεύχους (πηγή https://www.comicsbookcase.com/reviews-archive/me-you-love-dark-1) Πρόκειται για μια ιστορία που αναμιγνύει τρόμο και ρομαντισμό σε ένα αρκετά ενδιαφέρον αποτέλεσμα που παρουσιάζει τις τοξικές σχέσεις μέσα από ένα άλλο μάτι. Υπάρχει ένας δυνατός παραλληλισμός των δύο στοιχείων του ρομαντισμού και του τρόμου και παρουσιάζεται μια δυνατή χημεία μεταξύ των δύο. Κάτι που έχει χτιστεί σε διάστημα μηνών μπορεί να διαλυθεί σε μόλις λίγα λεπτά. Είναι ένα απρόσμενο αλλά αποδεκτό πάντρεμα ιδεών και εννοιών σε μία ιστορία. Το σχέδιο είναι αρκετά στυλιζαρισμένο, με έναν αέρα από gothic horror, ενώ οι χαρακτήρες θυμίζουν τις φιγούρες του Tim Burton. Η ροή της ιστορίας ήταν ικανοποιητική, καθώς βοηθάει τον αναγνώστη να συνδεθεί με τους χαρακτήρες με τον ίδιο τρόπο που εκείνοι έρχονται κοντά ο ένας στον άλλον. Από μόνη της καταφέρνει να περάσει τους παραλληλισμούς του σεναρίου με τη πραγματικότητα και να τον κάνει να ταυτιστεί με κάτι που σε πρώτη ματιά φαίνεται φανταστικό και αλλόκοσμο. Η ιστορία προχωράει και αλλάζει όσο προχωράνε τα τεύχη και αυτή είναι η ομορφιά της. Ήταν κάτι με το οποίο ταυτίστηκα προσωπικά και κατάφερα να αγαπήσω για αυτόν τον λόγο. Μαζί με το σχέδιο, θεωρώ πως αυτό το κόμικ ήταν ένας όμορφος τρόπος να κλείσω τη χρονιά που πέρασε, καθώς πέρα από το προσωπικό επίπεδο, ένιωσα άνετα διαβάζοντάς το για αυτό που είναι: μια ιστορία τόσο αλλόκοσμη όσο και πραγματική. Μια ιστορία με την οποία δεν πορώθηκα, αλλά αγάπησα πραγματικά.
  3. Σωστή κίνηση από μεριά τους όντως Και μόνο το ότι είναι Σπαιντερμαν έχει αυτομάτως μεγαλύτερες πιθανότητες να τραβήξει κοινό λόγω της καινούργιας ταινίας Είναι λίγο στενάχωρο καθώς παρατηρώ ότι μικρότερα κόμικς δε παίρνουν τέτοια αναγνώριση αλλά εν τέλει οι πωλήσεις είναι που μετράνε Αν και εγώ προσωπικά αναγνώρισα το σχέδιο το οποίο τελικά είχα αγαπήσει μέσω το Φάντομ Ντακ
  4. Μου έκανε κι εμένα τεράστια εντύπωση, αλλά όπως αρκετά κόμικς που έχω διαβάσει έτσι κι εδώ υπάρχει υλικό τύπου προσχέδια χαρακτήρες storyboards κλπ. Αυτό όμως που έκανε εντύπωση είναι ότι αυτό το κομμάτι είναι οι υπόλοιπες 31 σελίδες
  5. Όταν κανείς αντικρίζει ένα κόμικ με υπερήρωες, μπορεί να υποθέσει ότι είναι Αμερικανικής προέλευσης. Εξάλλου, οι μεγαλύτερες εκδοτικές, όπως η Marvel Comics, ξεκίνησαν από την Αμερική εκδίδοντας κόμικς με ήρωες όπως ως ο Spider-Man. Οι ήρωες αυτοί έχουν γίνει παγκοσμίως γνωστοί και αγαπητοί σε μικρούς και μεγάλους. Αυτή η προλευσή τους και οι διαστάσεις που οι ιστορίες τους έχουν πάρει μέσα στα χρόνια ήταν που μου κίνησε το ενδιαφέρον βλέποντας πρώτη φορά αυτό το τόμο. Εξώφυλλο του τόμου (πηγή: https://popaganda.gr/newstrack/to-mistiko-tou-kristallou-o-spiderman-gia-proti-fora-sti-venetia) Το "Spider-Man: Το Μυστικό της Αράχνης" είναι ένα δημιούργημα των Ιταλών δημιουργών Tito Faraci και Giorgio Cavazzano το οποίο κυκλοφόρησε στη χώρα μας το Δεκέμβρη του 2021, μετεφρασμένο από τις εκδόσεις Μικρός Ήρως. Η ιστορία μας ξεκινάει με τον James Jonas Jameson, τον συντάκτη της Daily Bugle στην οποία δουλεύει ο Peter Parker, να του αναθέτει ένα ταξίδι στη Βενετία προς συλλογή φωτογραφικού υλικού. Ο Parker δέχεται, αλλά μια συνάντηση με τον Λεόνε Γκριμάνι, ένα Ιταλό καθηγητή ιστορίας, θα του αλλάξει τη ροή του ταξιδιού του σε μία ακόμα αποστολή διάσωσης του κόσμου από το κακό. (πηγή: https://popaganda.gr/newstrack/to-mistiko-tou-kristallou-o-spiderman-gia-proti-fora-sti-venetia) Το πρώτο πράγμα που συνειδητοποίησα όταν άνοιξα τον τόμο αυτό, είναι η έκταση της ιστορίας, η οποία είναι μόλις 21 σελίδες (ο ίδιος τόμος έχει έκταση 52 σελίδες). Σε τέτοια έκταση η ιστορία δεν έχει αρκετό χρόνο να αναπτυχθεί. Στη συγκεκριμμένη περίπτωση δε βλέπουμε πολλές λεπτομέρειες όπως θα βλέπαμε σε ένα αντίστοιχο αμερικάνικο κόμικ, ενώ υπάρχουν και κάποια plot holes που ναι μεν δεν αποσπάνε από τη πλοκή, αλλά καταφέρνουν να κάνουν μερικούς χαρακτήρες πιο ρηχούς σα προσωπικότητες. Σχεδιαστικά, το κόμικ είναι ξεκάθαρο πως είναι Ιταλικό. Μάλιστα ο Cavazzano έχει δουλέψει σε κόμικς όπως το "Μίκυ Μυστήριο" και "Οι νέες περιπέτειες του Φάντομ Ντακ". Οι χαρακτήρες σίγουρα ξεχωρίζουν σχεδιαστικά και βγάζουν μια άλλη πνοή. Σε γενικές γραμμές, είναι ένα ενδιαφέρον κεφάλαιο στο μύθο του Spider-Man που δείχνει μια άλλη αισθητική, αλλά μόνο για λίγο, καθώς όπως αναφέρθηκε η ιστορία είναι αρκετά μικρή.
  6. Η αλήθεια είναι ότι είχα μια αμφιβολία όταν το ξεκίνησα ότι θα καταλήξει πολύ σαν διαφημιστικό του μουσείου, καθώς είχα διαβάσει στο παρελθόν παρόμοιου τύπου ανθολογία με ιστοριούλες από δημιουργούς δυο πόλεων της Αμερικής, Φυσικά όλες οι ιστορίες είχαν τουλάχιστον ονομαστικές αναφορές στις πόλεις, πράγμα που ελάχιστες φορές εμφάνιζε κάτι όμορφο, ενώ τις περισσότερες ήταν απλά δυο λέξεις χωρίς νόημα και ουσία στο έργο. Εδώ όμως ευτυχώς ο Αράκι, ως γνήσιος Westaboo (που απ ότι έμαθα είναι όρος αντίστοιχος του Weeaboo, όπου ο άνθρωπος έχει μια "εμμονή" με τη Δυτική και Ανατολική κουλτούρα αντιστοιχά), κατάφερε να μη με απογοητεύσει! 😅
  7. Ο Μπάτμαν είναι ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους χαρακτήρες στη ποπ κουλτούρα. Έχει αγαπηθεί από πολλούς ως υπερήρωας και ειδικότερα μέσα από σειρές και ταινίες. Αλλά αρκετές φορές έχει παρουσιαστεί και ως ντετέκτιβ. Ένα από τα πιο σπουδαία και ενδιαφέροντα παραδείγματα θεωρώ πως είναι το Gotham By Gaslight. Εξώφυλλο βιβλίου (πηγή https://en.wikipedia.org/wiki/Gotham_by_Gaslight) Κυκλοφορώντας πρώτη φορά το Φεβρουάριο του 1989, το Gotham By Gaslight δημιουργήθηκε από τους Brian Augustyn, Mike Mignola και P. Craig Russell. Πρόκειται για ένα one-shot κόμικ της DC που παρουσιάζει έναν διαφορετικό Μπάτμαν, ο οποίος ζει και δρα στο Γκόθαμ του 1889. Ύστερα από ένα ταξίδι στην Ευρώπη και μετά από μια αναδρομή σε ένα όνειρο του Μπρους που απεικονίζει τον θάνατο των γονιών του, μαθαίνουμε μεταξύ άλλων εγκληματικών δραστηριωτήτων, για κάποιους φόνους οι οποίοι είναι πανομοιότυποι με αυτούς του Τζακ του Αντεροβγάλτη στο Λονδίνο. Ο Μπρους αρχίζει τότα να κάνει την εμφάνιση του ως Μπάτμαν και αναλαμβάνει να εξαλείψει το έγκλημα, ενώ παράλληλα ερευνά και την υπόθεση του Τζακ, με τους κατοίκους της πόλης του να υποψιάζονται ότι οι δυο τους είναι το ίδιο πρόσωπο. Ο Μπάτμαν στο Γκόθαμ του 19ου αιώνα (πηγή https://www.cbr.com/batman-gotham-by-gaslight-explained) Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από την επιθεώρηση μυστηρίων. Συνεπώς δεν υπάρχουν πολλες σκηνές μάχης, κάτι που βοηθάει την ιστορία να αναδειχθεί σαν κάτι εναλλακτικό σε σχέση με τη συνηθισμένη φόρμουλα του υπερηρωικού. Ο χρωματισμός θέτει την ατμόσφαιρα για την ιστορία και μας παρουσιάζει μια άλλη οπτική της Γκόθαμ. Μια οπτική που σίγουρα την εντάσσει στον 19ο αιώνα. Όλο το στήσιμο για την ακρίβεια θυμίζει 19ο αιώνα. Μέσα βρίσκονται κείμενα σε χειρόγραφες γραμματοσειρές και πάνελ που θυμίζουν εφημερίδες της εποχής. Το πιο ενδιαφέρον όμως στοιχείο της ιστορίας θεωρώ πως είναι η προσωπικότητα του Μπρους Γουέην. Εδώ, παρουσιάζεται πιο ενθουσιώδης και πιο θερμός χαρακτήρας, παρ' ότι το παρελθόν του είναι σχετικά το ίδιο με αυτό του πραγματικού Μπάτμαν. Παρ' ότι μικρό, είναι θεωρώ ένα από τα καλύτερα γκράφικ νόβελ της DC. Ο συνδυασμός στοιχείων φαντασίας και πραγματικότητας κινεί το ενδιαφέρον του αναγνώστη και μαζί με την εικονογράφηση, τον βάζει να δει έναν άλλον κόσμο, στον οποίο ο Μπάτμαν μοιάζει να ανήκει ολοκληρωτικά. Το Gotham By Gaslight πλέον κυκλοφορεί μάζι με τη συνέχειά του, το Batman: Master of the Future ως κομμάτι του Elseworlds, μια σειρά από κόμικς που αναπαριστούν τους ήρωες της DC σε άλλες εποχές και σύμπαντα, όπως εδώ.
  8. Hirohiko Araki. Ένας mangaka γνώστος για τη σειρά μάνγκα / άνιμε JoJo's Bizarre Adventure, που παρουσίασε επιτυχία στο δυτικό κόσμο με τη μεταφορά του στη μικρή οθόνη το 2012. Στο διάστημα από τη πρώτη κυκλοφορία του μάνγκα μέχρι σήμερα, έχει δημιουργήσει παράλληλα με το αρχικό έργο (το οποίο εκδίδεται μέχρι και σήμερα με καινούργιο υλικό) αρκετά one-shot graphic novels. Η παρουσία του όμως δεν περιορίζεται μόνο εκεί, καθώς έχει συνεργαστεί με τη Gucci και το μουσείο του Λούβρου, προς δημιουργία κάποιων σχετικών μάνγκα, στα οποία πρωταγωνιστούν χαρακτήρες από το γνωστότερο έργο του, το JoJo's Bizarre Adventure. Ένα από αυτά είναι και το "Rohan at the Louvre". Εξώφυλλο Γαλλικής έκδοσης (πηγή https://www.amazon.com/ROHAN-AU-LOUVRE-HIROHIKO-ARAKI/dp/B01B98A2FO) Πρόκειται για το πρώτο μάνγκα που εκδίδεται στο μουσείο του Λούβρου, με τα πρώτα αντίτυπα να τυπώνονται το 2010. Ο Rohan Kishibe, ένας νεαρός mangaka, βρίσκεται στο πανδοχείο της γιαγιάς του όπου συναντά μια γυναίκα που του μιλάει για ένα πίνακα που αναπαριστά το ανάποδο της Μόνα Λίζα, ζωγραφισμένος από έναν Ιάπωνα. Μια νύχτα , η γυναίκα εξαφανίζεται μυστηριωδώς. Δέκα χρόνια αργότερα, ο Rohan έχει καθιερώσει το όνομα του στο χώρο των manga, αλλά μετά από μια συζήτηση, θυμάται τη μυστηριώδη γυναίκα και τον πίνακα, ο οποίος βρίσκεται στο μουσειο του Λούβρου. Με την αναζήτηση του πίνακα στο μυαλό του, ο Rohan ταξιδεύει στο Παρίσι ώστε να λύσει το μυστήριο και να μάθει περισσότερο για το περιβόητο έργο τέχνης. Δισέλιδο από το βιβλίο (πηγή https://otakuusamagazine.com/rohan-at-the-louvre/) Το χαρακτηριστικό σχεδιαστικό ύφος του Araki είναι εμφανές για άλλη μια φορά: στυλιζαρισμένες φιγούρες, έντονες γωνίες και ένας εθισμός στο ποζάρισμα, με τις χρωματικές παλέττες να είναι ανοιχτόχρωμες αλλά καθαρές, ενώ δίνουν μια έντονη ατμόσφαιρα σε κάθε πάνελ. Η ιστορία είναι πιο ήπια και ρομαντική, εστιάζοντας στο μυστήριο παρά στη δράση, χωρίς όμως να αλλάζει κάτι, καθώς βγαίνει φυσικά και χωρίς να βγαίνει η διαφήμιση του μουσείου πάνω από την ιστορία. Αντιθέτως, διαφήμιση και αφήγηση μπλέκουν αρμονικά με τη βοήθεια της ιστορίας. Παρότι σχετικά μικρό, πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα ιστορία με οικείους χαρακτήρες (με τον Rohan να έχει κεντρικό ρόλο στο JoJo's Bizarre Adventure) και χρώματα ευχάριστα στο μάτι. Επίσης, η έκδοση είναι λεπτή και σκληρόδετη και μαζί με το εξώφυλλο, το αποτέλεσμα είναι κάτι μαγευτικό.
  9. Όταν σκέφτομαι DC, σκέφτομαι πάντα Batman. Ίσως φταίει ότι μερικές από τις καλύτερες ιστορίες της DC, έχουν πρωταγωνιστή τον Batman, ίσως μου φωνάζει η παιδική μου ηλικία που μεγάλωσε με το χαρακτήρα, ίσως πλέον η ίδια η εταιρία έχει μια τάση να εκδίδει περισσότερα σχετικά κόμικς. Αυτή τη φορά όμως, αποφάσισα να πειραματιστώ και να διαβάσω και κάτι διαφορετικό, Αγοράζοντας το σε μια καλή τιμή και έχοντας ήδη δει τη ταινία (η οποία μου άφησε μια θετική εντύπωση), βρέθηκα να διαβάσω το Birds of Prey των Brian Azzarello, Emanuela Lupacchino και Ray McCarthy. Εξώφυλλο βιβλίου (πηγή https://bleedingcool.com/comics/dc-comics-cancels-orders-brian-azzarello-birds-of-prey-black-label/) Το Birds of Prey εκδόθηκε τον Απρίλιο του 2020 από τη DC μέσω της κατηγορίας Black Label. Σε σενάριο Brian Azzarello και σχέδιο Emanuela Lupacchino και Ray McCarthy, πρόκειται για ένα γκράφικ νόβελ που προέκυψε μετά την ακύρωση ομώνυμης σειράς κόμικ και λόγω της κυκλοφορίας της ταινίας "Birds of Prey", με αποτέλεσμα τα δυο έργα να εκδίδονται με δύο μήνες διαφορά. (πηγή https://www.xplosionofawesome.com/2020/06/birds-of-prey-2020-1.html) Η αποφυλάκιση της Harley Quinn, ο εντοπισμός ενός έμπορου ναρκωτικών από τη Huntress και την επιθεωρητή Mondoya, καθώς και μια υπόθεση δολοφονίας ενός παλιού φίλου της Black Canary, θα οδηγήσουν τις τέσσερίς τους στο κυνήγι μιας συμμορίας εκτελεστών, ενώ παράλληλα βρίσκονται κυνηγημένες και από τη συμμορία του Joker. Μια αρκετά ενδιαφέρουσα ιστορία, που όμως δεν διαφέρει πολύ από την ομώνυμη ταινία. Βέβαια ίσως είναι λογικό, μιας και κυκλοφόρησε δύο μήνες μετά. Κάτι τέτοιο προσωπικά δε με ενόχλησε, αν και ίσως κάνει το συγκεκριμμένο κόμικ αρκετά προβλέψιμο. Ο σχεδιασμός των χαρακτήρων από την άλλη, απέχει αρκετά από το πως παρουσιάζονται στη ταινία, καθώς είναι βασισμένη στα πιο σύγχρονα κόμικς. Σίγουρα έχει έναν αρκετά πιο σοβαρό τόνο και αυτό φαίνεται στη θεματολογία και στη ψυχολογία των χαρακτήρων. Διασκεδαστικό, έντονο και γεμάτο δράση, καταλήγει σε ένα κάπως απότομο τέλος, κρατώντας όμως τη προσοχή του αναγνώστη αρκετά ώστε να φτάσει να το δει και να το διαβάσει.
  10. Ως άνθρωπος που αγάπησε το "Watchmen", είχα μια επιθυμία να δω μια συνέχεια της ιστορίας, με το τέλος του αρχικού έργου στο μυαλό. Παρ' όλα αυτά, δίστασα να διαβάσω το "Doomsday Clock", κάθως το ένιωθα περισσότερο σα crossover event παρά σα sequel. Από την άλλη, όταν είδα το εξώφυλλο του πρώτου τεύχους του "Rorschach" των Tom King και Jorge Fornes, με τράβηξε η ίδεα να δω μια μηνιαία σειρά βασισμένη σε έναν από τους αγαπημένους μου χαρακτήρες του αρχικού έργου. (Εξώφυλλο 1ου τεύχους, πηγή https://www.amazon.com/RORSCHACH-1-CVR-JORGE-FORNES/dp/B08KSCQCXC) Το "Rorschach" ξεκίνησε τη κυκλοφορία του το 2020 και τελειωσε το 2021 από τη DC Comics, μέσω της σειρας εκδόσεων Black Label. Πρόκειται για μια αστυνομική ιστορία μυστηρίου noir, όπου ο πρωταγωνιστής ερευνά μια απόπειρα δολοφονίας υποψήφιου πολέμου, η οποία βάσει δακτυλικού αποτυπώματος που βρέθηκε στον νεκρό δράστη, φαίνεται να έχει γίνει από τον Joseph Kovacs, τον αυθεντικό Rorschach. Κάτι τέτοιο όμως θα ήταν αδύνατο, καθώς (πηγή https://ew.com/books/dc-announces-new-rorschach-comic-from-writer-tom-king/) Το κόμικ μένει πιστό στο αρχικό έργο και χτίζει το σενάριο βάσει αυτού, παρ' όλο που δε συνδέεται άμεσα μαζί του. Αναφέρονται γεγονότα και καταστάσεις που συνέβησαν στο αρχικό εργό, ενώ υπάρχουν αναφορές και σε άλλα έργα του Alan Moore, όπως το "Batman: Killing Joke" και το "V for Vendetta". Είναι ένα συμπαθητικό crime noir κόμικ που παίζει αρκετά με την αφήγηση και τα layouts, ενώ συνδέει την ιστορία με το "Watchmen" με έναν αρκετά εφικτό τρόπο. Από την άλλη, τα δυο κόμικς ίσως συνδέονται υπερβολικά εφικτά, καθώς ο αναγνώστης θα πρέπει να ξέρει καλά την ιστορία του "Watchmen" ώστε να πιάσει το νόημα του "Rorschach", με τη μεγαλύτερη έμφαση να δίνεται στο τελευταίο τεύχος. Το σχεδιαστικό ύφος της σειράς ακολουθά επίσης πιστά το αρχικό έργο, ενώ παράλληλα φαίνεται να υιοθετεί και πιο μοντέρνες ρίζες, δημιουργόντας ένα πιο ξεχωριστό στυλ. Πρόκειται για ένα αρκετά καλό στόρυ μυστηρίου με ελκυστικό σχέδιο και αρκετά ενδιαφέρουσα αφήγηση, που όμως ίσως κάποιες φορές είναι πάρα πολύ πιστό στο αρχικό έργο στο οποίο βασίστηκε. Fun Fact:
  11. Η αλήθεια είναι ότι το πρώτο πράγμα που είδα ήταν οι ταινίες και από κει έψαξα και έπεσα πάνω στο κόμικ. Ωστόσο θα πρέπει να κάτσω να δω και τις ταινίες κάποια στιγμή καθώς τις έχω πετύχει μόνο στη τηλεόραση!
  12. Έχοντας διαβάσει αρκετά είδη κόμικ, θα μπορούσα να πω πως ένα από τα αγαπημένα μου, είναι τα βιογραφικά γκράφικ νόβελ. Εξερευνώντας το ρεαλισμό στη ζωή του ανθρώπου μέσα από ένα μέσο που χρειάζεται φαντασία είναι κάτι που θεωρώ ελκυστικό και ίσως ρομαντικό. Κάποια στιγμή λοιπόν, έμαθα για αυτό εδώ το έργο του Li Kunwu και μου πήρε μερικά χρόνια, αλλά κατάφερα εν τέλη να το διαβάσω. (πηγή www.politeianet.gr) "Τα Μπανταρισμένα Πόδια" είναι ένα Κινέζικο βιογραφικό γκράφικ νόβελ του Li Kunwu, από τα λίγα που έχουν εκδοθεί εκτός Κίνας. Η αρχική έκδοση, δημοσιεύτηκε το 2013 από τις εκδόσεις Kana, με την Ελληνική μεταγλώττιση να κυκλοφορεί το 2014 από τη Μαμουθκόμιξ. Το έργο, περιγράφει τη ζωή της παραμάνας του, της Τσουνξιού, με βάση τις ιστορίες που έλεγε η ίδια στον συγγραφέα και στην αδερφή του όταν ήταν παιδιά. Η Τσουνξιού, όπως πολλά μικρά κορίτσια της ηλικίας της στη Κίνα, υποβλήθηκε σε μια πρακτική της εποχής, το μπαντάρισμα των ποδιών, όπου δένανε τα πόδια των κοριτσιών από μικρή ηλικία έτσι ώστε να τους δώσουν ένα κομψό σχήμα, αλλά και καταστρέφοντας το ίδιο το πόδι στη πορεία. (πηγή https://www.efsyn.gr/nisides/kare-kare/9955_ta-mpantarismena-podia-tis-kinezikis-epanastasis) Σα βιογραφικό βιβλίο, η ιστορία παρουσιάζει τα γεγονότα που θέλει με τη βοήθεια του προσώπου στο οποίο αναφέρεται. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η αφήγηση γίνεται από τη Τσουνξιού, τη παραμάνα του συγγραφέα. Η ιστορία κυλάει ομαλά στο μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου, αν και αρκετές φορές η ροή της ιστορίας σταματάει και δίνεται έμφαση στη παρουσίαση της Κίνας της εποχής, πράγμα που ενώ δεν είναι κακό, ίσως αποπροσανατολήσει τον αναγνώστη από το κύριο μέρος της αφήγησης. Η εικονογράφηση είναι τέτοια, ώστε να κυμαίνεται μεταξύ ρεαλιστικού σχεδίου και στυλιζαρισμένου. Οι παραμορφωμένες εκφράσεις των ανθρώπων δίνουν μια αληθοφανή παρουσίαση και πιθανόν και μία μικρή δόση της φρίκης της πρακτικής του δέσιμου των ποδιών. Όλα αυτά με λιτή, ασπρόμαυρη εικονογράφηση. Έτσι αποδίδεται καλύτερα και η ένταση και η κοινωνική ζωή της πόλης και γενικά όλης της ιστορίας. Σε γενικές γραμμές ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο, το οποίο δίνει μια εικόνα της παλαιάς Κίνας και της κοινωνικής ζωής της και προσφέρει μια πρώτη ματιά στον ασιατικό κόσμο με τα ήθη και έθιμά του.
  13. Σε ένα κόμικ, η ιστορία αποδίδεται μέσω ενός συνδυασμού κειμένου, εικονογράφησης και τοποθέτησης των πάνελ στο χώρο. Κάποιες φορές, το κείμενο δεν έχει την ίδια βαρύτητα με την εικονογράφηση, με το διάλογο να απουσιάζει κάποιες φορές εντελώς. Άλλες φορές, ο διάλογος είναι ελάχιστος και πρωταρχικό ρόλο στην ιστορία παίζει η εικόνα και συγκεκριμένα η διαδοχικότητα των πάνελ. Ένα τέτοιο κόμικ είναι και το Red, των Warren Ellis και Cully Hamner, το οποίο δημιουργήθηκε το 2003 και εκδόθηκε αρχικά σε τρία τεύχη από την DC σε συνεργασία με την Wildstorm. Εξώφυλλο επίτομης έκδοσης (πηγή https://www.mycomicshop.com/search?TID=19032922) Ο Paul Moses είναι ένας πρώην κατάσκοπος της CIA, ο οποίος απολαμβάνει την απόσυρσή του ήσυχος. Αυτό όμως πρόκειται να αλλάξει, καθώς ο νέος διευθυντής του τμήματος μαθαίνει το παρελθόν του Paul και αποφασίζει ότι είναι πολύ επικίνδυνος για να είναι ζωντανός. Κυνηγημένος πλέον από τους πρώην συνεργάτες και εργοδότες του, ο Paul είναι αποφασισμένος να πάρει την εκδίκησή του και να μπει σε ενεργή δράση για μια τελευταία φορά. (πηγή https://imgur.com/gallery/qg4WA) Πρόκειται για μια ιστορία δράσης, στην οποία όπως προαναφέρθηκε, πρωταρχικό ρόλο στην αφήγηση παίζει η εικόνα. Αυτό είναι εμφανές σε ένα μεγάλο μέρος του βιβλίου, όπου ο πρωταγωνιστής παλεύει με τους καταδιώκτες του. Σε αυτά τα πάνελ παρατηρούμε πως δεν υπάρχει ίχνος διαλόγου, μονολόγου ή ονοματοποιίας, καθώς όλη η δράση παρουσιάζεται στην εικόνα, στη πράξη συνεπώς των χαρακτήρων. Παρουσιάζουν τέτοια συνοχή στα πάνελ, που θυμίζουν κινηματογραφική ταινία. Το 2010, έγινε η μεταφορά του βιβλίου σε ταινία. Μια σύγκριση της ταινίας με το αρχικό έργο, αποκαλύπτει ότι το κόμικ είναι αρκετά μικρό σε περιεχόμενο (προσωπικά το τελείωσα σε λιγότερο από μισάωρο). Το σχέδιο και η εικονογράφηση αποδίδουν ζωντάνια στο έργο, με τα χρώματα να είναι απαλά στο μάτι, αλλά ταυτόχρονα και δραστήρια στο χαρτί, τραβώντας έτσι τη προσοχή του αναγνώστη χωρίς να τον κουράζουν. Σε ένα σύνολο, το Red είναι ένα ενδιαφέρον γκράφικ νόβελ, με εικονογράφηση που αποτυπώνει αρκετά καλά πως θα ήταν μια κινηματογραφική προβολή σε έντυπη μορφή.
  14. Το "Dissolving Classroom" είναι ένα βιβλίο manga του Junji Ito, το οποίο κυκλοφόρησε στα Αγγλικά από τη Vertical Comics στις αρχές του 2017. Πρόκειται για μια συλλογή ιστοριών συνδεδεμένων μεταξύ τους, με πρωταγωνιστές δύο αδέρφια, τον Yuuma και την Chizumi Azawa. Ο Yuuma είναι ένας νέος μαθητής λυκείου Hikage, ο οποίος απολογείται διαρκώς. Μια συμμαθήτρια του, η Keiko Arisu, συναντά ένα φρικιαστικό κοριτσάκι, την Chizumi. Μετά από μια σειρά γεγονότων, ο Yuuma απολογείται σε έναν συμμαθητή του, το μυαλό του οποίου αρχίζει να λιώνει. Εκεί είναι που μπαίνει η γενική πλοκή σε τροχιά: δύο αδέρφια που φέρνουν τη καταστροφή στο δρόμο τους. Το σχέδιο είναι στο κλασσικό στυλ του Ito. Υπάρχει ο μεταφυσικός τρόμος, που παρουσιάζεται μέσω του body horror. Οι μελαγχολικές εκφράσεις των χαρακτήρων αναδεικνύουν το τρόμου που βιώνουν και τη ματαιότητα της κατάστασης. Οι ιστορίες έχουν ένα ενδιαφέρον, αλλά υπάρχουν κάποιες ανακρίβειες στα γεγονότα που τις συνδέουν. Κι όμως, στο τέλος αυτές οι ανακρίβειες ίσως δίνουν τελικά ένα μυστήριο στα γεγονότα. Υπάρχει βέβαια ένα στοιχείο των ιστοριών που ίσως απογοητεύσει κάποιους. Παρ' όλο που το το body horror παρουσιάζεται μέσω μεταφυσικών δυνάμεων, φαίνεται πως τελικά εκείνο κλέβει τη παράσταση, κάτι που είναι λιγότερο χαρακτηριστικό της δουλειάς του Ito. Το Dissolving Classroom παρά το γεγονός ότι είναι ασυνήθιστο και ίσως προβλέψιμο, μπορεί να κρατήσει τον αναγνώστη, ενώ το περιεχόμενο μπορεί να προσελκύσει λάτρεις των θρίλερ και του body horror. Τέλος, το σχέδιο δίνει το κλασσικό vibe του Ito που τόσο όμορφο είναι στο μάτι και προκαλεί τον αναγνώστη να γυρίσει τη σελίδα για να δει τι γίνεται στη συνέχεια.
  15. thank youu :3 κι εγώ είναι η αλήθεια είχα ξεκινήσει δύο χρόνια πριν, μετά από πρόταση καθηγήτριάς μου, αλλά δε το μετάνιωσα καθόλου και έχω φτάσει τους έξι τόμους ισχύει ισχύει και έχοντας διαβάσει και το Uzumaki θα αρχίσω να ψάχνω κι άλλες επίτομες ιστορίες και φυσικά ευχαριστώ Χαχαχαχα κι εγώ τελευταία έχω αρχίσει να τα ψάχνω παραπάνω απ' ότι συνήθως, αλλά συνήθως δε τα προχωράω πολύ γιατί μου τραβάνε το μάτι άλλα Η αλήθεια είναι ότι ενώ η ιστορία είναι καλή, δεν έχει την ίδια ένταση σε όλη τη διάρκεια Παρ' όλα αυτά όμως σε κρατάει κι αυτό έχει σημασία
  16. Ο Junji Ito θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς mangaka στο κόσμο. Τα έργα τείνουν στη μεριά του μεταφυσικού τρόμου, με το "Hellstar Remina" να αποτελεί μια εξαίρεση. Το "Hellstar Remina" (ή απλώς "Remina") είναι ένα manga του Junji Ito το οποίο διαφέρει λίγο από τα υπόλοιπα έργα του, καθώς παρουσιάζει μια ανάμιξη της κλασσικής του φόρμουλας του μεταφυσικού τρόμου με στοιχεία επιστημονικής φαντασίας σε μια ιστορία 6 κεφαλαίων. Εκδόθηκε το 2020 από τη Viz Media. Ένας επιστήμονας ανακαλύπτει έναν πλανήτη και του δίνει το όνομα της κόρης του, Remina. Η ίδια η Remina γίνεται διάσημη, ενώ την ίδια ώρα ο "πλανήτης" αρχίζει να κινείται προς τη γη, καταστρέφοντας ότι βρει μπροστά του. Με την ανθρωπότητα να πλησιάζει στο πιθανό αφανισμό, ο κόσμος αναζητά ένα τρόπο επιβίωσης και σωτηρίας. Σχεδιαστικά η ιστορία προσφέρει μια ανατριχίλα, καθώς σιγά σίγα αποκαλύπτεται όλο και περισσότερο ο σκοταδισμός της ιστορίας, όπως είναι συνηθισμένο φυσικά με τις ιστορίες του Junji Ito. Η ιστορία είναι αρκετά μεγάλη ώστε να καλύψει όλο το βιβλίο χωρίς πρόσθετα. Παρουσιάζει την αρνητική πλευρά του φανατισμού και την απόγνωση του ανθρώπου σε μια απειλητική κατάσταση. Όταν ο κόσμος έχει θεοποιήσει τη Remina, αλλά τελικά πείθεται ότι με τη θυσία της και του πατέρα της θα σωθεί ο κόσμος, είναι κατανοητό ότι εκείνη δεν ήταν ποτέ ένα πρόσωπο για το κόσμο, αλλά ένα αντικείμενο. Γύρω από τη Remina φαίνεται πως δημιουργείται κάτι που περισσότερο θυμίζει αίρεση παρά λέσχη οπαδών. Σε γενικές γραμμές πρόκειται για μια καλή ιστορία. Ίσως όχι τόσο καλή όσο το Uzumaki (που προσωπικά αγάπησα) αλλά έχει ένα ενδιαφέρον, καθώς όπως αναφέρθηκε συνδυάζει τα στοιχεία τρόμου που χρησιμοποιούνται στις ιστορίες του Ito με στοιχεία επιστημονικής φαντασίας, καταλήγοντας σ' ένα τρομακτικό αποτέλεσμα που οπτικά είναι τελικά οικείο. Αυτό στηρίζεται και από το σχέδιο, το οποίο έχει τη κλασσική αισθητική που παρουσιάζουν όλα τα προηγούμενα έργα. Είναι επίσης ενδιαφέρον το τέλος, καθώς ενώ μοιάζει να τελειώνει λιγότερο ομαλά από άλλες φορές, δίνει μια διαφορετική ατμόσφαιρα.
  17. Το "Persepolis" είναι ένα γαλλικό graphic novel της Marjane Satrapi, το οποίο κυκλοφόρησε αρχικά το 2000 σε τέσσερις συνέχειες μέχρι το 2003 (πρώτο μέρος) και το 2004 (δεύτερο μέρος), ενώ μεταφράστηκε στα Αγγλικά το 2003 και το 2004 αντίστοιχα. Τα δύο μέρη κυκλοφόρησαν ως ένα ενιαίο βιβλίο το 2007. Πρόκειται για ένα αυτοβιογραφικό graphic novel που περιγράφει τη ζωή της συγγραφέα μέσα στα γεγονότα της Ισλαμικής Επανάστασης. Ξεκινάμε με τη δεκάχρονη Marjane και βλέπουμε μέσα από τα μάτια της τα γεγονότα που έλαβαν χώρα τότε. Μέσα από τα μάτια ενός αρκετά έξυπνου δεκάχρονου κοριτσιού, γόνου μιας εύπορης οικογένειας, βλέπουμε τη κοινωνική και πολιτική κατάσταση του Ιράν, το πόλεμο που διαδραματίζεται και τις συνέπειες του. Βλέπουμε ένα πανέξυπνο δεκάχρονο κορίτσι που ενώ ξέρει και καταλαβαίνει πολλά πράγματα που δε θα καταλάβαινε ένα παιδί στην ηλικία της, έχει ακόμα τη καρδιά ενός μικρού παιδιού που προσπαθεί και συνειδητοποιεί σιγά σιγά τι γίνεται γύρω του. Αναγκάζεται να φύγει μόνο του τελικά από το Ιράν για να συνεχίσει τις σπουδές του. Στο δεύτερο λοιπόν κομμάτι της ιστορίας, η πρωταγωνίστρια μας βρίσκεται στη Βιέννη. Εκεί, βλέπουμε και καταλαβαίνουμε το πολιτισμικό σοκ που νιώθει, καθώς βλέπει διαφορετικές κουλτούρες, ήθη και έθιμα, προσπαθώντας να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα που παρουσιάζονται μπροστά της. Όταν επιστρέφει τελικά στο Ιράν, καταλαβαίνει πόσο έχουν χάσει την ελευθερία τους οι πολίτες, πόσο καταθλιπτική φαντάζει πλέον η πατρίδα της μετά τον πόλεμο και αποφασίζει να μεταναστεύσει, ως ενήλικας πλέον, στη Γαλλία. Η ιστορία της Satrapi παρουσιάζεται μ' έναν αρκετά ρεαλιστικό τρόπο, ενώ παράλληλα υπάρχει και το χιούμορ. Αναμενόμενο φυσικά, καθώς η ιστορία είναι αυτοβιογραφία. Στη ζωή εξάλλου υπάρχουν τα καλά αλλά και τα άσχημα. Το σχέδιο είναι φυσικά ανάλογο, καθώς είναι απλοϊκό, τονίζοντας έτσι τη φύση του. Το τέλος όμως είναι για μένα κάτι άλλο. Στο τελευταίο πάνελ του βιβλίου, μαθαίνουμε ότι Τότε αναφέρεται η φράση "Freedom has a price" (Η ελευθερία έχει ένα τίμημα). Αυτή μόνο η φράση, φέρνει τελικά στο μυαλό τα αισθήματα που βίωνε η συγγραφέας σε όλο της το ταξίδι: το τίμημα του πόλεμου για έναν άνθρωπο. Το Persepolis είναι ένα graphic novel για το οποίο θεωρώ ότι δε μπορώ να πω πάρα πολλά λόγια. Φτάνει να το διαβάσει κάποιος για να μάθει την ιστορία του, μια ιστορία που περιγράφεται καλύτερα μέσα από τα λόγια του ανθρώπου που το έζησε, μέσα δηλαδή από το ίδιο το βιβλίο. Άλλωστε, αυτή είναι η ομορφιά των αυτοβιογραφικών ιστοριών: η αφήγηση μιας ιστορίας μέσα από τα μάτια κάποιου που την έζησε. Όταν ήμουν μικρός, η μάνα μου το δανείστηκε από τη θεία μου. Συμφώνησαν και οι δύο ότι ήταν πολύ καλό. Σήμερα, ίσως και δέκα χρόνια μετά, καταλήγω να το διαβάζω κι εγώ και να το θεωρώ ως ένα από τα αγαπημένα μου graphic novel. Τα χρόνια που πέρασαν για να φτάσω να το κρατήσω στα χέρια μου, άξιζαν στο να καταφέρω να το αγαπήσω όπως πρέπει. Επιμορφωτικό, πραγματικό, ευχάριστο αλλά και θλιβερό, θεωρώ ότι αξίζει να το διαβάσει κάποιος και πάνω από μια φορά (σκοπεύω να το ξαναδιαβάσω, αλλά πρώτα πρέπει να βρεθεί ο χρόνος )
  18. Ένας καλλιτέχνης που δίνει τη ζωή του για τη βελτίωση και την αναγνώριση του έργου του, ανακαλύπτει την ευτυχία στα μάτια μίας γυναίκας. Μια δημιουργία του Αμερικανού καρτουνίστα Scott McCloud, το γκράφικ νόβελ "The Sculptor" εκδόθηκε αρχικά το 2015 από τη First Second Publication, ενώ την ίδια χρονιά μεταφράστηκε στη χώρα μας από τη Webcomics με τον τίτλο "Ο Γλύπτης". Ο Ντέηβιντ είναι ένας νεαρός καλλιτέχνης ο οποίος βρίσκεται σε διέξοδο, καθώς έχει μείνει μόνος του χωρίς στήριγμα ή δουλειά και χωρίς λεφτά. Χάρη σε μία συνάντηση με τον Θάνατο, αποκτά την ικανότητα που πάντα ήθελε από παιδί: να μπορεί σμιλεύει ότι θέλει εκείνος μόνο με τα χέρια του. Ως αντάλλαγμα γι' αυτή την ικανότητα, ο Ντέηβιντ έχει ακόμα μόνο 200 μέρες ζωής. Ενώ όμως πλέον μπορεί να φτιάξει τα πάντα, ο Ντέηβιντ δε μπορεί να αποφασίσει τι θέλει να φτιάξει για να αναγνωριστεί. Τα πράγματα δυσκολεύουν όταν ο Ντέηβιντ βρίσκει τον έρωτα της ζωής του τη τελευταία στιγμή. Μέσα από την ιστορία αυτή, παρουσιάζονται θέματα όπως η αφοσίωση στους σκοπούς ενός ανθρώπου και το που βρίσκεται τελικά η αξία της ζωής, όπως επίσης η αγάπη, η τέχνη, ο θάνατος. Ο Ντέηβιντ είναι ένας νέος καλλιτέχνης ο οποίος έχει ως στόχο της ζωής του να αφήσει το στίγμα του στο χώρο της γλυπτικής τέχνης. Είναι τόσο αφοσιωμένος στο στόχο του, που έδωσε τη ζωή του για τη τέχνη του κάνοντας μια συμφωνία που του αφήνει μισό χρόνο για να ζήσει, αλλά του δίνει την ικανότητα να μπορεί να φτιάξει ότι γλυπτό μπορεί να φανταστεί. Όταν τελικά ανακαλύπτει πως ενώ μπορεί να φτιάξει τα πάντα, η φαντασία του τελικά έχει στερέψει, νιώθει προδομένος από τα χέρια του και κατά συνέπεια από τον ίδιο του τον εαυτό. Η κατάσταση περιπλέκεται ακόμα περισσότερο όταν ο Ντέηβιντ γνωρίζει μέσα σε αυτό το διάστημα τον έρωτα της ζωής του. Αρχίζει και γνωρίζει την ευτυχία μέσω της αγάπης, όταν πλέον είναι σε διέξοδο μέσω της τέχνης του. Βρίσκει ξανά την ευτυχία στη ζωή του, όταν ξέρει πως τον πλησιάζει ο θάνατος. Ο τόνος της ιστορίας αναδεικνύεται όμως και με τη βοήθεια το σχεδίου. Απλό κι όμως ρεαλιστικό, με έντονη εκφραστικότητα στους χαρακτήρες, κάνει τον αναγνώστη να τους νιώσει σα να ήταν μπροστά του. Ασπρόμαυρο με τόνους του μπλε, δίνει μια ψυχρή αλλά απαλή ατμόσφαιρα, με έμφαση στη φωτεινότητα. Το μπλε χρησιμοποιείται ως ανάδειξη της μελαγχολικής φύσης του βιβλίου αλλά και ως ένδειξη ηρεμίας σε κάποιες περιπτώσεις. Στο σύνολο, οι αποχρώσεις του μπλε είναι που παίζουν τον σημαντικότερο ρόλο στο σχεδιαστικό στυλ της αφήγησης. "Ο Γλύπτης" του Scott McCloud, είναι ένα αρκετά "βαρύ" γκράφικ νόβελ που μπορώ να πω ότι με άγγιξε σε έναν αρκετά μεγάλο βαθμό και μου ήταν αρκετά προσωπικό και οικείο. Δυσκολεύομαι αρκετά να μιλήσω γι' αυτό, αλλά στο τέλος, αυτός είναι ένας ακόμα λόγος που το θεωρώ ένα από τα αγαπημένα μου κόμικ: το πόσο μπορεί να αγγίξει συναισθηματικά τον αναγνώστη.
  19. Ο Eldo Yoshimizu γεννήθηκε το 1965 και σπούδαζε στο πανεπιστήμιο τεχνών του Τόκυο, ασχολούμενος με τη γλυπτική και τη ζωγραφική. Στα έργα τέχνης του απεικονίζει μια γυναίκα που ονομάζεται Ryuko. Μια αισθησιακή γυναίκα η οποία τελικά και πρωταγωνιστεί στο δικό της manga. Το "Ryuko" είναι το πρώτο manga του Yoshimizu στο οποίο παρουσιάζονται μέλη της Yakuza και της Κινέζικης μαφίας, Ρώσσοι εκτελεστές και βετεράνοι του Αφγανικού πολέμου. Συγκεκριμένα ερευνώνται τα κίνητρα και οι προσωπικότητες τους με το σκεπτικό του ότι το "καλό" και το "κακό" είναι απλά δύο πλευρές του ίδιου κέρματος, ότι ο κάθε άνθρωπος είναι ηθικά "γκρίζος": έχει μια καλή και μια κακή πλευρά αλλά μόνο η μία από αυτές τις πλευρές βγαίνει στην επιφάνεια. Έχοντας κληρονομήσει τη θέση του αρχηγού της Yakuza όταν δολοφόνησε τον πατέρα της θεωρώντας τον υπεύθυνο για το θάνατο της μητέρας της, η Ryuko μαθαίνει μέσα από μια σειρά γεγονότων ότι η μάνα της είναι ακόμη ζωντανή. Πλέον καταζητούμενη ως αρχηγός της Yakuza, η Ryuko ξεκινά μια αναζήτηση για τη μητέρα της και για αυτούς που ευθύνονται για την απαγωγή της, ενώ η ίδια καταζητείται για τον τίτλο της. Η ιστορία από μόνη είναι λίγο μπλεγμένη, καθώς παρουσιάζονται τα κίνητρα του κάθε χαρακτήρα της ιστορίας. Αυτό όμως που τραβάει το μάτι και κρατάει τη προσοχή είναι το σχέδιο και οι τεχνικές που χρησιμοποιεί ο σχεδιαστής. O Yoshimizu σχεδιάζει τους χαρακτήρες του με μία κομψότητα που τους δίνει ζωή και χαρακτήρα. Κάθε πάνελ του βγάζει ζωντάνια και ένταση. Αυτό οφείλεται κατά ένα μεγάλο μέρος στις αυστηρές γραμμές που χρησιμοποιεί και στο πόσο έντονα τις αποδίδει. Οι χαρακτήρες από την άλλη είναι σχεδιασμένοι κομψά και λιτά σε αντίθεση με ότι γίνεται τριγύρω, δίνοντας εκπληκτική αντίθεση μεταξύ τους. Το "Ryuko" είναι ένα αρκετά μικρό manga που η δράση του και ο τρόπος αφήγησής του θυμίζουν ταινία δράσης, αλλά κάποιες φορές ίσως να φανεί πολύ μπερδεμένος. Είναι μια αρκετά καλή δουλειά σε γενικές γραμμές που θα κρατήσει τον αναγνώστη είτε με τη κινηματογραφική ιστορία της, είτε με το έντονο και δυναμικό σχέδιο της.
  20. Το Jujutsu Kaisen 0 είναι το prequel της ομώνυμης σειράς manga από τον Gege Akutami. Μετά την κυκλοφορία του μέσω του περιοδικού "Jump GIGA" το 2017, εκδόθηκε ξανά το 2018, αυτή τη φορά σε μορφή tankobon ως μέρος της σειράς manga "Jujutsu Kaisen" από τον ίδιο mangaka. Καθώς αναμένεται και η μεταφορά της ιστορίας σε ταινία, αποφάσισα να το διαβάσω και η αλήθεια είναι ότι χαίρομαι που το έκανα. Η ιστορία έχει ως εξής: Ένα πνεύμα στοιχειώνει τον πρωταγωνιστή μας, τον Yuta Okkotsu. Εκείνος απομονώνεται και κλείνεται στον εαυτό του για να προστατεύσει τους γύρω του, μέχρι που τον προσεγγίζει ο Satoru Gojo, δάσκαλος του Jujutsu High, ο οποίος σκοπεύει να τον εκπαιδεύσει ώστε ο Yuta να καταφέρει να δαμάσει και να ελέγξει την ενέργεια του πνεύματος που τον στοιχειώνει. Είναι σε γενικές γραμμές μια απλή αλλά ικανοποιητική ιστορία και κυλάει ομαλά, ούτε αργά ούτε γρήγορα, ενώ ολοκληρώνεται σε τέσσερα κεφάλαια. Είναι μια ωραία εισαγωγή για την υπόλοιπη σειρά, καθώς ο αναγνώστης εξοικειώνεται με τους χαρακτήρες και τη βασική μυθολογία του κόσμου. Ο σχεδιασμός τον χαρακτήρων είναι κάτι που με εντυπωσίασε, καθώς ακόμα και τα πνεύματα είναι σχεδιασμένα με τρόπο τέτοιο που σε κάνει να τα θυμάσαι (προσωπικά δύσκολα θυμάμαι ονόματα σε anime ή manga χεχε). Το σχέδιο αρκετά εντυπωσιακό καθώς σε κρατάει και γενικά είναι ευχάριστο στο μάτι, καθώς οι τόνοι του άσπρου και του μαύρου βρίσκονται σε μια ικανοποιητική ισορροπία, σε οπτικά επίπεδα. Ο σχεδιασμός των χεριών με εντυπωσίασε ιδιαίτερα, καθώς δίνει επιπλέον χαρακτηριστικά στις φιγούρες. Υπάρχει μια εκφραστικότητα που δε τη συναντάω συχνά, τουλάχιστον στα manga. Σε γενικές γραμμές ήταν μια ωραία εμπειρία και σε σίγουρα θα εκτιμηθεί αρκετά από λάτρεις των shonen manga, καθώς και των horror/supernatural. Είναι ένας ισορροπημένος συνδυασμός των δυο ειδών και το σχεδιαστικό είδος είναι ιδανικό για κάτι τέτοιο. Σημείωση: Φαίνεται ότι ο Akutami έχει ψαχτεί αρκετά στο είδος του horror. Όσοι ξέρουν θα διαπιστώσουν μια ευχάριστη, αν και μικρή αναφορά σε ένα αγαπημένο manga, υπό τη μορφή μιας σπείρας...
  21. Το Lost Dogs κυκλοφόρησε αρχικά το 2005, με δημιουργό τον Jeff Lemire. Καθώς η αρχική έκδοση είχε εξαντληθεί, το βιβλίο επανακυκλοφόρησε το 2012 από την Top Shelf Productions. Πρόκειται για ένα graphic novel 104 σελίδων το οποίο παρουσιάζει την ιστορία ενός άντρα που προσπαθεί να βρει ξανά τη γυναίκα του. Η ιστορία ξεκινάει με τον πρωταγωνιστή, έναν ναύτη ο οποίος μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένας καλόκαρδος "γίγαντας", και την οικογένεια του, οι οποίοι κάνουν μια νυχτερινή βόλτα κοντά στο κοντινό λιμάνι. Περνώντας από ένα σκοτεινό δρομάκι, τους επιτίθεται μια συμμορία αντρών, οι οποίοι έχοντας βάλει στο μάτι τη γυναίκα του πρωταγωνιστή μας, σκοτώνουν τη κόρη του μπροστά του και πετάνε αναίσθητο τον ίδιο στη θάλασσα. Ο ναύτης μας όμως βγαίνει τελικά ζωντανός και είναι αποφασισμένος να βρει τη γυναίκα του. Είναι άμεσα κατανοητό ότι πρόκειται για ένα δράμα το οποίο δεν απέχει από κάτι πραγματικό, κάτι ρεαλιστικό. Βλέπουμε έναν άνθρωπο ο οποίος από τη μια στιγμή στην άλλη χάνει τα πάντα. Κι όμως, προσπαθεί με νύχια και με δόντια να βρει τους ανθρώπους του, τα φιλικά του πρόσωπα, να μαζέψει ότι έχει απομείνει από την οικογένεια του. Βλέπουμε έναν άνθρωπο που όσο δύσκολα κι αν είναι τα πράγματα, δε τα παρατάει μέχρι το τέλος. Ο σχεδιαστικός χαρακτήρας του βιβλίου είναι ανάλογος της ιστορίας, με τους χαρακτήρες σχεδιασμένους έτσι ώστε να δείχνουν τη προσωπικότητα τους. Βλέπουμε για παράδειγμα τον πρωταγωνιστή, ο οποίος έχει στρογγυλεμένο σχήμα, να είναι αρκετά ευαίσθητος σα προσωπικότητα, ενώ τα μέλη της συμμορίας φαίνονται μικρόψυχα και δρουν με μόνο κίνητρο το ένστικτο. Το χρώμα ανεβάζει το σχέδιο, παρά το γεγονός ότι χρησιμοποιείται μόνο το κόκκινο ανάμεσα στο άσπρο και το μαύρο. Αυτές οι χρωματικές επιλογές βοηθάνε στο μακάβριο τόνο της ιστορίας και το κόκκινο χρησιμοποιείται για έμφαση σε σημαντικά στοιχεία της πλοκής. Ακόμα και τα μαύρα περιθώρια ανάμεσα στα πάνελ αποδίδουν αυτή τη μουντή ατμόσφαιρα, καθώς συνυπάρχουν αρμονικά με την όλη σύνθεση. Το Lost Dogs είναι από τις πρώτες ιστορίες του Lemire και σίγουρα αξίζει μια ανάγνωση. Είναι μια θλιβερή ιστορία που περιγράφει τη σκληρή πραγματικότητα του να χάνεις τα πάντα και το ότι η ζωή δεν είναι ποτέ δίκαιη. Παρότι είναι καταθλιπτικό, αποδίδει αυτή τη κατάθλιψη με ένα δυνατό αποτέλεσμα ενός συνδυασμού με ένα σχεδιαστικό στυλ τύπου "art brute" και με στήσιμο που δένει πανέμορφα όλο το σύνολο.
  22. @leonidio @geo_trou Πέρασε καιρός μέχρι να μάθω ότι υπήρχε και ταινία αλλά τελικά την είδα κι αυτή! Το animation μου κίνησε ιδιαίτερα το ενδιαφέρον καθώς δε θυμάμαι να έχω δει κάτι παρόμοιο στο παρελθόν (2d animation με traditional art σε συνδυασμό με stop motion animation)
  23. Το "When the Wind Blows" είναι ένα graphic novel που δημιουργήθηκε το 1982 από τον Βρετανό καρτουνίστα Raymond Briggs. Είναι ένα βιβλίο που κατακρίνει τα μέτρα που έλαβε η Βρετανική κυβέρνηση για τη προστασία των πολιτών κατά των πυρηνικών πολέμων τα χρόνια που προηγήθηκαν, όπως επίσης και τους πυρηνικούς πολέμους γενικά. Η ιστορία ξεκινάει με τη ζωή ενός ηλικιωμένου ζευγαριού, της Χίλντα και του Τζιμ, οι οποίοι μια μέρα ακούνε στο ραδιόφωνο μια ανακοίνωση προς φύλαξη των πολιτών, καθώς υπάρχει πρόβλεψη εχθροπραξιών από άλλη χώρα. Το βιβλίο δείχνει να περιγράφει λοιπόν γεγονότα πολεμικά, αλλά από τη μεριά δυο ηλικιωμένων ανθρώπων, δυο άοπλων πολιτών. Οι δυο πρωταγωνιστές αναπολούν αναμνήσεις που έχουν από προηγούμενους πολέμους που έχουν βιώσει, καθώς προετοιμάζονται για την επερχόμενη απειλή χρησιμοποιώντας οδηγίες από βιβλία και με βάση τι συμβουλεύει το κράτος τους πολίτες. Εδώ παρατηρούμε πόσο διαφορετικοί χαρακτήρες είναι οι δύο αυτοί ηλικιωμένοι και τον δυναμισμό που έχουν μεταξύ τους. Ο Τζιμ παρουσιάζεται πιο αισιόδοξος και είναι άνθρωπος που ξέρει πως θα είναι ασφαλής ακολουθώντας όλα τα μέτρα κατά γράμμα. Από την άλλη, η Χίλντα παρουσιάζεται πιο δύσπιστη σε όλη την είδηση του πολέμου και φαίνεται να κρατάει μια πιο ρεαλιστική στάση. Το σχεδιαστικό στυλ του Briggs είναι εμφανές ακόμα και σ αυτή τη δουλειά του. Χαρακτήρες στυλιζαρισμένοι και σχεδιασμένοι και χρωματισμένοι στο χέρι, με απαλά, φωτεινά χρώματα που θυμίζουν παιδικό βιβλίο. Βέβαια, όσο η ιστορία προχωράει, τόσο είναι εμφανές ότι αυτή δεν είναι παιδική ιστορία. Τα χρώματα χάνουν σιγά σιγά τη ζωντάνια τους και δίνουν χώρο στην πραγματική ουσία της ιστορίας, που αναφέρεται στη σκληρή πραγματικότητα του πολέμου και το πως τον βιώνουν οι άοπλοι, αλλά και πιο συγκεκριμένα στο πόσο σωστά ενημερώνει ένα κράτος τους πολίτες σε τέτοιες περιπτώσεις και πόσο επενδύει σε αυτή τη προστασία. Είναι ένα "βαρύ" βιβλίο στα θέματα που θίγει και στις εικόνες που παρουσιάζει και παρ' όλο που είναι πάρα πολύ καλό, ίσως να μην το αντέξουν όλοι, λόγω του πόσο ρεαλιστικά παρουσιάζεται η θεματολογία, ειδικά σε σχέση με το πως είναι σχεδιασμένη η ίδια η ιστορία στο χαρτί.
  24. Τελειωσα κι εγω με τη παρουσιαση! Καλημερα και καλη τυχη σε ολους!
×
×
  • Create New...