Jump to content

Kappastitsio

Member
  • Posts

    39
  • Joined

  • Last visited

Reputation

350 Excellent

1 Follower

Recent Profile Visitors

293 profile views
  1. Ψάχνοντας τις διαδικτυακές εκπτώσεις σε γνωστή αλυσίδα καταστημάτων, έτυχε να πέσω σε ένα κόμικ της σειράς Amazing Spider-Man το οποίο φαινόταν διαφορετικό από οτιδήποτε είχα δει μέχρι στιγμής. Έδινε έναν πιο καλλιτεχνικό αέρα και το εξώφυλλο είχε μια ιδιαίτερη γραφιστική επιμέλεια. Δεδομένου ότι παρακολουθώ τέτοια μαθήματα ήταν λογικό να με τραβήξει η σύνθεση του εξωφύλλου. Έτσι και το παρήγγειλα και μέτα από λίγο κόπο έφτασε στα χέρια μου. Εξώφυλλο του Amazing Spider-Man Family Business (πηγή https://www.goodreads.com/book/show/18119043-amazing-spider-man) Το "Amazing Spider-Man Family Business" είναι ένα Graphic Novel της Marvel Comics το οποίο κυκλοφόρησε τον Απρίλη του 2014 μέσω της σειράς "Marvel OGN". Γραμμένο από τους Mark Waid και James Robinson και σε σχέδιο του Gabriele Dell'Otto, πρόκειται για μια ιστορία με στοιχεία noir όπως τον κυνισμό που παρουσιάζει ο Peter Parker, τα οποία συνδυάζονται με κατασκόπους και μυστικές αποστολές. Εικονογράφηση από το βιβλίο (πηγή https://www.reddit.com/r/comicbooks/comments/666pxr/this_is_some_beautiful_art_amazing/) Στην ιστορία, ο Peter Parker γίνεται στόχος μιας καταδίωξης και βρίσκει τη χαμένη του αδερφή, η οποία ως κατάσκοπος τον οδηγεί σε μια αποστολή αναζήτησης της κληρονομιάς των γονιών τους. Παράλληλα, ο Kingpin έρχεται σε έπαφη με τον Mentallo, έναν μεταλλαγμένο με την ικανότητα να δημιουργεί ψευδαισθήσεις. Σα σενάριο είναι κάτι αρκετά απλό που μπορεί να δουλέψει. Αυτό όμως που το ανεβάζει είναι το σχέδιο. Κάθε σελίδα και πάνελ θυμίζει πίνακα ζωγραφικής χάρη στο χρωματισμό του, ο οποίος προσωπικά μου θυμίζει τα έργα του Alex Ross. Στο σύνολο του, το βίβλιο συνδυάζει υπερηρωική δράση με ιστορίες κατασκόπων και στοιχεία film noir, αλλά φαίνεται να κλίνει περισσότερο στη κατασκοπία παρά στους υπερήρωες. Αυτό που κρατάει την ιστορία είναι σίγουρα το εικαστικό κομμάτι, αν και το βιβλίο είναι από μόνο του μικρό σχετικά σε έκταση, με γύρω στις εκατό σελίδες περιεχόμενο. Είναι μια κάλη εμπειρία σε γενικές γραμμές. Μπορεί η ιστορία να μη κρατάει πολύ μόνη της, αλλά η εικονογράφηση είναι σίγουρα ένας λόγος για να έχει κάποιος αυτό το βιβλίο στη συλλογή του.
  2. Μια μέρα καθώς χάζευα το Instagram έτυχε να πέσω πάνω σε ένα εξώφυλλο ενός καινούργιου κόμικ που υποσχόταν στοιχεία Stephen King, Neil Gaiman και Tim Burton, Με πέντε τεύχη προς κυκλοφορία και με ένα ενδιαφέρον πρώτο εξώφυλλο, σκέφτηκα ότι θα ήταν μια όμορφη εμπειρία, δεδομένου ότι ήταν μια ιστορία τρόμου όπως μου είχε δώσει την εντύπωση. Και φυσικά, είχα δίκιο και για τα δύο. Εξώφυλλο πρώτου τεύχους (πηγή https://www.goodreads.com/book/show/58801670-the-me-you-love-in-the-dark) Το "The Me You Love In The Dark" είναι μια σειρά κόμικς της Image που ξεκίνησε τη κυκλοφορία της τον Αύγουστο του 2021, με σχέδιο του Jorge Corona και σενάριο του Scottie Young. Αφορά την ιστορίας μιας ζωγράφου, της Ro, η οποία μετά την πίεση του ατζέντη της, αποφασίζει να εγκατασταθεί σε ένα απομονωμένο σπίτι ώστε να βρει την έμπνευση που αναζητά. Και τότε καταφέρνει να βρει κάτι άλλο, κάτι που δεν περιγράφεται με λόγια... Δισέλιδο σαλόνι του πρώτου τεύχους (πηγή https://www.comicsbookcase.com/reviews-archive/me-you-love-dark-1) Πρόκειται για μια ιστορία που αναμιγνύει τρόμο και ρομαντισμό σε ένα αρκετά ενδιαφέρον αποτέλεσμα που παρουσιάζει τις τοξικές σχέσεις μέσα από ένα άλλο μάτι. Υπάρχει ένας δυνατός παραλληλισμός των δύο στοιχείων του ρομαντισμού και του τρόμου και παρουσιάζεται μια δυνατή χημεία μεταξύ των δύο. Κάτι που έχει χτιστεί σε διάστημα μηνών μπορεί να διαλυθεί σε μόλις λίγα λεπτά. Είναι ένα απρόσμενο αλλά αποδεκτό πάντρεμα ιδεών και εννοιών σε μία ιστορία. Το σχέδιο είναι αρκετά στυλιζαρισμένο, με έναν αέρα από gothic horror, ενώ οι χαρακτήρες θυμίζουν τις φιγούρες του Tim Burton. Η ροή της ιστορίας ήταν ικανοποιητική, καθώς βοηθάει τον αναγνώστη να συνδεθεί με τους χαρακτήρες με τον ίδιο τρόπο που εκείνοι έρχονται κοντά ο ένας στον άλλον. Από μόνη της καταφέρνει να περάσει τους παραλληλισμούς του σεναρίου με τη πραγματικότητα και να τον κάνει να ταυτιστεί με κάτι που σε πρώτη ματιά φαίνεται φανταστικό και αλλόκοσμο. Η ιστορία προχωράει και αλλάζει όσο προχωράνε τα τεύχη και αυτή είναι η ομορφιά της. Ήταν κάτι με το οποίο ταυτίστηκα προσωπικά και κατάφερα να αγαπήσω για αυτόν τον λόγο. Μαζί με το σχέδιο, θεωρώ πως αυτό το κόμικ ήταν ένας όμορφος τρόπος να κλείσω τη χρονιά που πέρασε, καθώς πέρα από το προσωπικό επίπεδο, ένιωσα άνετα διαβάζοντάς το για αυτό που είναι: μια ιστορία τόσο αλλόκοσμη όσο και πραγματική. Μια ιστορία με την οποία δεν πορώθηκα, αλλά αγάπησα πραγματικά.
  3. Σωστή κίνηση από μεριά τους όντως Και μόνο το ότι είναι Σπαιντερμαν έχει αυτομάτως μεγαλύτερες πιθανότητες να τραβήξει κοινό λόγω της καινούργιας ταινίας Είναι λίγο στενάχωρο καθώς παρατηρώ ότι μικρότερα κόμικς δε παίρνουν τέτοια αναγνώριση αλλά εν τέλει οι πωλήσεις είναι που μετράνε Αν και εγώ προσωπικά αναγνώρισα το σχέδιο το οποίο τελικά είχα αγαπήσει μέσω το Φάντομ Ντακ
  4. Μου έκανε κι εμένα τεράστια εντύπωση, αλλά όπως αρκετά κόμικς που έχω διαβάσει έτσι κι εδώ υπάρχει υλικό τύπου προσχέδια χαρακτήρες storyboards κλπ. Αυτό όμως που έκανε εντύπωση είναι ότι αυτό το κομμάτι είναι οι υπόλοιπες 31 σελίδες
  5. Όταν κανείς αντικρίζει ένα κόμικ με υπερήρωες, μπορεί να υποθέσει ότι είναι Αμερικανικής προέλευσης. Εξάλλου, οι μεγαλύτερες εκδοτικές, όπως η Marvel Comics, ξεκίνησαν από την Αμερική εκδίδοντας κόμικς με ήρωες όπως ως ο Spider-Man. Οι ήρωες αυτοί έχουν γίνει παγκοσμίως γνωστοί και αγαπητοί σε μικρούς και μεγάλους. Αυτή η προλευσή τους και οι διαστάσεις που οι ιστορίες τους έχουν πάρει μέσα στα χρόνια ήταν που μου κίνησε το ενδιαφέρον βλέποντας πρώτη φορά αυτό το τόμο. Εξώφυλλο του τόμου (πηγή: https://popaganda.gr/newstrack/to-mistiko-tou-kristallou-o-spiderman-gia-proti-fora-sti-venetia) Το "Spider-Man: Το Μυστικό της Αράχνης" είναι ένα δημιούργημα των Ιταλών δημιουργών Tito Faraci και Giorgio Cavazzano το οποίο κυκλοφόρησε στη χώρα μας το Δεκέμβρη του 2021, μετεφρασμένο από τις εκδόσεις Μικρός Ήρως. Η ιστορία μας ξεκινάει με τον James Jonas Jameson, τον συντάκτη της Daily Bugle στην οποία δουλεύει ο Peter Parker, να του αναθέτει ένα ταξίδι στη Βενετία προς συλλογή φωτογραφικού υλικού. Ο Parker δέχεται, αλλά μια συνάντηση με τον Λεόνε Γκριμάνι, ένα Ιταλό καθηγητή ιστορίας, θα του αλλάξει τη ροή του ταξιδιού του σε μία ακόμα αποστολή διάσωσης του κόσμου από το κακό. (πηγή: https://popaganda.gr/newstrack/to-mistiko-tou-kristallou-o-spiderman-gia-proti-fora-sti-venetia) Το πρώτο πράγμα που συνειδητοποίησα όταν άνοιξα τον τόμο αυτό, είναι η έκταση της ιστορίας, η οποία είναι μόλις 21 σελίδες (ο ίδιος τόμος έχει έκταση 52 σελίδες). Σε τέτοια έκταση η ιστορία δεν έχει αρκετό χρόνο να αναπτυχθεί. Στη συγκεκριμμένη περίπτωση δε βλέπουμε πολλές λεπτομέρειες όπως θα βλέπαμε σε ένα αντίστοιχο αμερικάνικο κόμικ, ενώ υπάρχουν και κάποια plot holes που ναι μεν δεν αποσπάνε από τη πλοκή, αλλά καταφέρνουν να κάνουν μερικούς χαρακτήρες πιο ρηχούς σα προσωπικότητες. Σχεδιαστικά, το κόμικ είναι ξεκάθαρο πως είναι Ιταλικό. Μάλιστα ο Cavazzano έχει δουλέψει σε κόμικς όπως το "Μίκυ Μυστήριο" και "Οι νέες περιπέτειες του Φάντομ Ντακ". Οι χαρακτήρες σίγουρα ξεχωρίζουν σχεδιαστικά και βγάζουν μια άλλη πνοή. Σε γενικές γραμμές, είναι ένα ενδιαφέρον κεφάλαιο στο μύθο του Spider-Man που δείχνει μια άλλη αισθητική, αλλά μόνο για λίγο, καθώς όπως αναφέρθηκε η ιστορία είναι αρκετά μικρή.
  6. Η αλήθεια είναι ότι είχα μια αμφιβολία όταν το ξεκίνησα ότι θα καταλήξει πολύ σαν διαφημιστικό του μουσείου, καθώς είχα διαβάσει στο παρελθόν παρόμοιου τύπου ανθολογία με ιστοριούλες από δημιουργούς δυο πόλεων της Αμερικής, Φυσικά όλες οι ιστορίες είχαν τουλάχιστον ονομαστικές αναφορές στις πόλεις, πράγμα που ελάχιστες φορές εμφάνιζε κάτι όμορφο, ενώ τις περισσότερες ήταν απλά δυο λέξεις χωρίς νόημα και ουσία στο έργο. Εδώ όμως ευτυχώς ο Αράκι, ως γνήσιος Westaboo (που απ ότι έμαθα είναι όρος αντίστοιχος του Weeaboo, όπου ο άνθρωπος έχει μια "εμμονή" με τη Δυτική και Ανατολική κουλτούρα αντιστοιχά), κατάφερε να μη με απογοητεύσει! 😅
  7. Ο Μπάτμαν είναι ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους χαρακτήρες στη ποπ κουλτούρα. Έχει αγαπηθεί από πολλούς ως υπερήρωας και ειδικότερα μέσα από σειρές και ταινίες. Αλλά αρκετές φορές έχει παρουσιαστεί και ως ντετέκτιβ. Ένα από τα πιο σπουδαία και ενδιαφέροντα παραδείγματα θεωρώ πως είναι το Gotham By Gaslight. Εξώφυλλο βιβλίου (πηγή https://en.wikipedia.org/wiki/Gotham_by_Gaslight) Κυκλοφορώντας πρώτη φορά το Φεβρουάριο του 1989, το Gotham By Gaslight δημιουργήθηκε από τους Brian Augustyn, Mike Mignola και P. Craig Russell. Πρόκειται για ένα one-shot κόμικ της DC που παρουσιάζει έναν διαφορετικό Μπάτμαν, ο οποίος ζει και δρα στο Γκόθαμ του 1889. Ύστερα από ένα ταξίδι στην Ευρώπη και μετά από μια αναδρομή σε ένα όνειρο του Μπρους που απεικονίζει τον θάνατο των γονιών του, μαθαίνουμε μεταξύ άλλων εγκληματικών δραστηριωτήτων, για κάποιους φόνους οι οποίοι είναι πανομοιότυποι με αυτούς του Τζακ του Αντεροβγάλτη στο Λονδίνο. Ο Μπρους αρχίζει τότα να κάνει την εμφάνιση του ως Μπάτμαν και αναλαμβάνει να εξαλείψει το έγκλημα, ενώ παράλληλα ερευνά και την υπόθεση του Τζακ, με τους κατοίκους της πόλης του να υποψιάζονται ότι οι δυο τους είναι το ίδιο πρόσωπο. Ο Μπάτμαν στο Γκόθαμ του 19ου αιώνα (πηγή https://www.cbr.com/batman-gotham-by-gaslight-explained) Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από την επιθεώρηση μυστηρίων. Συνεπώς δεν υπάρχουν πολλες σκηνές μάχης, κάτι που βοηθάει την ιστορία να αναδειχθεί σαν κάτι εναλλακτικό σε σχέση με τη συνηθισμένη φόρμουλα του υπερηρωικού. Ο χρωματισμός θέτει την ατμόσφαιρα για την ιστορία και μας παρουσιάζει μια άλλη οπτική της Γκόθαμ. Μια οπτική που σίγουρα την εντάσσει στον 19ο αιώνα. Όλο το στήσιμο για την ακρίβεια θυμίζει 19ο αιώνα. Μέσα βρίσκονται κείμενα σε χειρόγραφες γραμματοσειρές και πάνελ που θυμίζουν εφημερίδες της εποχής. Το πιο ενδιαφέρον όμως στοιχείο της ιστορίας θεωρώ πως είναι η προσωπικότητα του Μπρους Γουέην. Εδώ, παρουσιάζεται πιο ενθουσιώδης και πιο θερμός χαρακτήρας, παρ' ότι το παρελθόν του είναι σχετικά το ίδιο με αυτό του πραγματικού Μπάτμαν. Παρ' ότι μικρό, είναι θεωρώ ένα από τα καλύτερα γκράφικ νόβελ της DC. Ο συνδυασμός στοιχείων φαντασίας και πραγματικότητας κινεί το ενδιαφέρον του αναγνώστη και μαζί με την εικονογράφηση, τον βάζει να δει έναν άλλον κόσμο, στον οποίο ο Μπάτμαν μοιάζει να ανήκει ολοκληρωτικά. Το Gotham By Gaslight πλέον κυκλοφορεί μάζι με τη συνέχειά του, το Batman: Master of the Future ως κομμάτι του Elseworlds, μια σειρά από κόμικς που αναπαριστούν τους ήρωες της DC σε άλλες εποχές και σύμπαντα, όπως εδώ.
  8. Hirohiko Araki. Ένας mangaka γνώστος για τη σειρά μάνγκα / άνιμε JoJo's Bizarre Adventure, που παρουσίασε επιτυχία στο δυτικό κόσμο με τη μεταφορά του στη μικρή οθόνη το 2012. Στο διάστημα από τη πρώτη κυκλοφορία του μάνγκα μέχρι σήμερα, έχει δημιουργήσει παράλληλα με το αρχικό έργο (το οποίο εκδίδεται μέχρι και σήμερα με καινούργιο υλικό) αρκετά one-shot graphic novels. Η παρουσία του όμως δεν περιορίζεται μόνο εκεί, καθώς έχει συνεργαστεί με τη Gucci και το μουσείο του Λούβρου, προς δημιουργία κάποιων σχετικών μάνγκα, στα οποία πρωταγωνιστούν χαρακτήρες από το γνωστότερο έργο του, το JoJo's Bizarre Adventure. Ένα από αυτά είναι και το "Rohan at the Louvre". Εξώφυλλο Γαλλικής έκδοσης (πηγή https://www.amazon.com/ROHAN-AU-LOUVRE-HIROHIKO-ARAKI/dp/B01B98A2FO) Πρόκειται για το πρώτο μάνγκα που εκδίδεται στο μουσείο του Λούβρου, με τα πρώτα αντίτυπα να τυπώνονται το 2010. Ο Rohan Kishibe, ένας νεαρός mangaka, βρίσκεται στο πανδοχείο της γιαγιάς του όπου συναντά μια γυναίκα που του μιλάει για ένα πίνακα που αναπαριστά το ανάποδο της Μόνα Λίζα, ζωγραφισμένος από έναν Ιάπωνα. Μια νύχτα , η γυναίκα εξαφανίζεται μυστηριωδώς. Δέκα χρόνια αργότερα, ο Rohan έχει καθιερώσει το όνομα του στο χώρο των manga, αλλά μετά από μια συζήτηση, θυμάται τη μυστηριώδη γυναίκα και τον πίνακα, ο οποίος βρίσκεται στο μουσειο του Λούβρου. Με την αναζήτηση του πίνακα στο μυαλό του, ο Rohan ταξιδεύει στο Παρίσι ώστε να λύσει το μυστήριο και να μάθει περισσότερο για το περιβόητο έργο τέχνης. Δισέλιδο από το βιβλίο (πηγή https://otakuusamagazine.com/rohan-at-the-louvre/) Το χαρακτηριστικό σχεδιαστικό ύφος του Araki είναι εμφανές για άλλη μια φορά: στυλιζαρισμένες φιγούρες, έντονες γωνίες και ένας εθισμός στο ποζάρισμα, με τις χρωματικές παλέττες να είναι ανοιχτόχρωμες αλλά καθαρές, ενώ δίνουν μια έντονη ατμόσφαιρα σε κάθε πάνελ. Η ιστορία είναι πιο ήπια και ρομαντική, εστιάζοντας στο μυστήριο παρά στη δράση, χωρίς όμως να αλλάζει κάτι, καθώς βγαίνει φυσικά και χωρίς να βγαίνει η διαφήμιση του μουσείου πάνω από την ιστορία. Αντιθέτως, διαφήμιση και αφήγηση μπλέκουν αρμονικά με τη βοήθεια της ιστορίας. Παρότι σχετικά μικρό, πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα ιστορία με οικείους χαρακτήρες (με τον Rohan να έχει κεντρικό ρόλο στο JoJo's Bizarre Adventure) και χρώματα ευχάριστα στο μάτι. Επίσης, η έκδοση είναι λεπτή και σκληρόδετη και μαζί με το εξώφυλλο, το αποτέλεσμα είναι κάτι μαγευτικό.
  9. Όταν σκέφτομαι DC, σκέφτομαι πάντα Batman. Ίσως φταίει ότι μερικές από τις καλύτερες ιστορίες της DC, έχουν πρωταγωνιστή τον Batman, ίσως μου φωνάζει η παιδική μου ηλικία που μεγάλωσε με το χαρακτήρα, ίσως πλέον η ίδια η εταιρία έχει μια τάση να εκδίδει περισσότερα σχετικά κόμικς. Αυτή τη φορά όμως, αποφάσισα να πειραματιστώ και να διαβάσω και κάτι διαφορετικό, Αγοράζοντας το σε μια καλή τιμή και έχοντας ήδη δει τη ταινία (η οποία μου άφησε μια θετική εντύπωση), βρέθηκα να διαβάσω το Birds of Prey των Brian Azzarello, Emanuela Lupacchino και Ray McCarthy. Εξώφυλλο βιβλίου (πηγή https://bleedingcool.com/comics/dc-comics-cancels-orders-brian-azzarello-birds-of-prey-black-label/) Το Birds of Prey εκδόθηκε τον Απρίλιο του 2020 από τη DC μέσω της κατηγορίας Black Label. Σε σενάριο Brian Azzarello και σχέδιο Emanuela Lupacchino και Ray McCarthy, πρόκειται για ένα γκράφικ νόβελ που προέκυψε μετά την ακύρωση ομώνυμης σειράς κόμικ και λόγω της κυκλοφορίας της ταινίας "Birds of Prey", με αποτέλεσμα τα δυο έργα να εκδίδονται με δύο μήνες διαφορά. (πηγή https://www.xplosionofawesome.com/2020/06/birds-of-prey-2020-1.html) Η αποφυλάκιση της Harley Quinn, ο εντοπισμός ενός έμπορου ναρκωτικών από τη Huntress και την επιθεωρητή Mondoya, καθώς και μια υπόθεση δολοφονίας ενός παλιού φίλου της Black Canary, θα οδηγήσουν τις τέσσερίς τους στο κυνήγι μιας συμμορίας εκτελεστών, ενώ παράλληλα βρίσκονται κυνηγημένες και από τη συμμορία του Joker. Μια αρκετά ενδιαφέρουσα ιστορία, που όμως δεν διαφέρει πολύ από την ομώνυμη ταινία. Βέβαια ίσως είναι λογικό, μιας και κυκλοφόρησε δύο μήνες μετά. Κάτι τέτοιο προσωπικά δε με ενόχλησε, αν και ίσως κάνει το συγκεκριμμένο κόμικ αρκετά προβλέψιμο. Ο σχεδιασμός των χαρακτήρων από την άλλη, απέχει αρκετά από το πως παρουσιάζονται στη ταινία, καθώς είναι βασισμένη στα πιο σύγχρονα κόμικς. Σίγουρα έχει έναν αρκετά πιο σοβαρό τόνο και αυτό φαίνεται στη θεματολογία και στη ψυχολογία των χαρακτήρων. Διασκεδαστικό, έντονο και γεμάτο δράση, καταλήγει σε ένα κάπως απότομο τέλος, κρατώντας όμως τη προσοχή του αναγνώστη αρκετά ώστε να φτάσει να το δει και να το διαβάσει.
  10. Ως άνθρωπος που αγάπησε το "Watchmen", είχα μια επιθυμία να δω μια συνέχεια της ιστορίας, με το τέλος του αρχικού έργου στο μυαλό. Παρ' όλα αυτά, δίστασα να διαβάσω το "Doomsday Clock", κάθως το ένιωθα περισσότερο σα crossover event παρά σα sequel. Από την άλλη, όταν είδα το εξώφυλλο του πρώτου τεύχους του "Rorschach" των Tom King και Jorge Fornes, με τράβηξε η ίδεα να δω μια μηνιαία σειρά βασισμένη σε έναν από τους αγαπημένους μου χαρακτήρες του αρχικού έργου. (Εξώφυλλο 1ου τεύχους, πηγή https://www.amazon.com/RORSCHACH-1-CVR-JORGE-FORNES/dp/B08KSCQCXC) Το "Rorschach" ξεκίνησε τη κυκλοφορία του το 2020 και τελειωσε το 2021 από τη DC Comics, μέσω της σειρας εκδόσεων Black Label. Πρόκειται για μια αστυνομική ιστορία μυστηρίου noir, όπου ο πρωταγωνιστής ερευνά μια απόπειρα δολοφονίας υποψήφιου πολέμου, η οποία βάσει δακτυλικού αποτυπώματος που βρέθηκε στον νεκρό δράστη, φαίνεται να έχει γίνει από τον Joseph Kovacs, τον αυθεντικό Rorschach. Κάτι τέτοιο όμως θα ήταν αδύνατο, καθώς (πηγή https://ew.com/books/dc-announces-new-rorschach-comic-from-writer-tom-king/) Το κόμικ μένει πιστό στο αρχικό έργο και χτίζει το σενάριο βάσει αυτού, παρ' όλο που δε συνδέεται άμεσα μαζί του. Αναφέρονται γεγονότα και καταστάσεις που συνέβησαν στο αρχικό εργό, ενώ υπάρχουν αναφορές και σε άλλα έργα του Alan Moore, όπως το "Batman: Killing Joke" και το "V for Vendetta". Είναι ένα συμπαθητικό crime noir κόμικ που παίζει αρκετά με την αφήγηση και τα layouts, ενώ συνδέει την ιστορία με το "Watchmen" με έναν αρκετά εφικτό τρόπο. Από την άλλη, τα δυο κόμικς ίσως συνδέονται υπερβολικά εφικτά, καθώς ο αναγνώστης θα πρέπει να ξέρει καλά την ιστορία του "Watchmen" ώστε να πιάσει το νόημα του "Rorschach", με τη μεγαλύτερη έμφαση να δίνεται στο τελευταίο τεύχος. Το σχεδιαστικό ύφος της σειράς ακολουθά επίσης πιστά το αρχικό έργο, ενώ παράλληλα φαίνεται να υιοθετεί και πιο μοντέρνες ρίζες, δημιουργόντας ένα πιο ξεχωριστό στυλ. Πρόκειται για ένα αρκετά καλό στόρυ μυστηρίου με ελκυστικό σχέδιο και αρκετά ενδιαφέρουσα αφήγηση, που όμως ίσως κάποιες φορές είναι πάρα πολύ πιστό στο αρχικό έργο στο οποίο βασίστηκε. Fun Fact:
  11. Η αλήθεια είναι ότι το πρώτο πράγμα που είδα ήταν οι ταινίες και από κει έψαξα και έπεσα πάνω στο κόμικ. Ωστόσο θα πρέπει να κάτσω να δω και τις ταινίες κάποια στιγμή καθώς τις έχω πετύχει μόνο στη τηλεόραση!
  12. Έχοντας διαβάσει αρκετά είδη κόμικ, θα μπορούσα να πω πως ένα από τα αγαπημένα μου, είναι τα βιογραφικά γκράφικ νόβελ. Εξερευνώντας το ρεαλισμό στη ζωή του ανθρώπου μέσα από ένα μέσο που χρειάζεται φαντασία είναι κάτι που θεωρώ ελκυστικό και ίσως ρομαντικό. Κάποια στιγμή λοιπόν, έμαθα για αυτό εδώ το έργο του Li Kunwu και μου πήρε μερικά χρόνια, αλλά κατάφερα εν τέλη να το διαβάσω. (πηγή www.politeianet.gr) "Τα Μπανταρισμένα Πόδια" είναι ένα Κινέζικο βιογραφικό γκράφικ νόβελ του Li Kunwu, από τα λίγα που έχουν εκδοθεί εκτός Κίνας. Η αρχική έκδοση, δημοσιεύτηκε το 2013 από τις εκδόσεις Kana, με την Ελληνική μεταγλώττιση να κυκλοφορεί το 2014 από τη Μαμουθκόμιξ. Το έργο, περιγράφει τη ζωή της παραμάνας του, της Τσουνξιού, με βάση τις ιστορίες που έλεγε η ίδια στον συγγραφέα και στην αδερφή του όταν ήταν παιδιά. Η Τσουνξιού, όπως πολλά μικρά κορίτσια της ηλικίας της στη Κίνα, υποβλήθηκε σε μια πρακτική της εποχής, το μπαντάρισμα των ποδιών, όπου δένανε τα πόδια των κοριτσιών από μικρή ηλικία έτσι ώστε να τους δώσουν ένα κομψό σχήμα, αλλά και καταστρέφοντας το ίδιο το πόδι στη πορεία. (πηγή https://www.efsyn.gr/nisides/kare-kare/9955_ta-mpantarismena-podia-tis-kinezikis-epanastasis) Σα βιογραφικό βιβλίο, η ιστορία παρουσιάζει τα γεγονότα που θέλει με τη βοήθεια του προσώπου στο οποίο αναφέρεται. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η αφήγηση γίνεται από τη Τσουνξιού, τη παραμάνα του συγγραφέα. Η ιστορία κυλάει ομαλά στο μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου, αν και αρκετές φορές η ροή της ιστορίας σταματάει και δίνεται έμφαση στη παρουσίαση της Κίνας της εποχής, πράγμα που ενώ δεν είναι κακό, ίσως αποπροσανατολήσει τον αναγνώστη από το κύριο μέρος της αφήγησης. Η εικονογράφηση είναι τέτοια, ώστε να κυμαίνεται μεταξύ ρεαλιστικού σχεδίου και στυλιζαρισμένου. Οι παραμορφωμένες εκφράσεις των ανθρώπων δίνουν μια αληθοφανή παρουσίαση και πιθανόν και μία μικρή δόση της φρίκης της πρακτικής του δέσιμου των ποδιών. Όλα αυτά με λιτή, ασπρόμαυρη εικονογράφηση. Έτσι αποδίδεται καλύτερα και η ένταση και η κοινωνική ζωή της πόλης και γενικά όλης της ιστορίας. Σε γενικές γραμμές ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο, το οποίο δίνει μια εικόνα της παλαιάς Κίνας και της κοινωνικής ζωής της και προσφέρει μια πρώτη ματιά στον ασιατικό κόσμο με τα ήθη και έθιμά του.
  13. Σε ένα κόμικ, η ιστορία αποδίδεται μέσω ενός συνδυασμού κειμένου, εικονογράφησης και τοποθέτησης των πάνελ στο χώρο. Κάποιες φορές, το κείμενο δεν έχει την ίδια βαρύτητα με την εικονογράφηση, με το διάλογο να απουσιάζει κάποιες φορές εντελώς. Άλλες φορές, ο διάλογος είναι ελάχιστος και πρωταρχικό ρόλο στην ιστορία παίζει η εικόνα και συγκεκριμένα η διαδοχικότητα των πάνελ. Ένα τέτοιο κόμικ είναι και το Red, των Warren Ellis και Cully Hamner, το οποίο δημιουργήθηκε το 2003 και εκδόθηκε αρχικά σε τρία τεύχη από την DC σε συνεργασία με την Wildstorm. Εξώφυλλο επίτομης έκδοσης (πηγή https://www.mycomicshop.com/search?TID=19032922) Ο Paul Moses είναι ένας πρώην κατάσκοπος της CIA, ο οποίος απολαμβάνει την απόσυρσή του ήσυχος. Αυτό όμως πρόκειται να αλλάξει, καθώς ο νέος διευθυντής του τμήματος μαθαίνει το παρελθόν του Paul και αποφασίζει ότι είναι πολύ επικίνδυνος για να είναι ζωντανός. Κυνηγημένος πλέον από τους πρώην συνεργάτες και εργοδότες του, ο Paul είναι αποφασισμένος να πάρει την εκδίκησή του και να μπει σε ενεργή δράση για μια τελευταία φορά. (πηγή https://imgur.com/gallery/qg4WA) Πρόκειται για μια ιστορία δράσης, στην οποία όπως προαναφέρθηκε, πρωταρχικό ρόλο στην αφήγηση παίζει η εικόνα. Αυτό είναι εμφανές σε ένα μεγάλο μέρος του βιβλίου, όπου ο πρωταγωνιστής παλεύει με τους καταδιώκτες του. Σε αυτά τα πάνελ παρατηρούμε πως δεν υπάρχει ίχνος διαλόγου, μονολόγου ή ονοματοποιίας, καθώς όλη η δράση παρουσιάζεται στην εικόνα, στη πράξη συνεπώς των χαρακτήρων. Παρουσιάζουν τέτοια συνοχή στα πάνελ, που θυμίζουν κινηματογραφική ταινία. Το 2010, έγινε η μεταφορά του βιβλίου σε ταινία. Μια σύγκριση της ταινίας με το αρχικό έργο, αποκαλύπτει ότι το κόμικ είναι αρκετά μικρό σε περιεχόμενο (προσωπικά το τελείωσα σε λιγότερο από μισάωρο). Το σχέδιο και η εικονογράφηση αποδίδουν ζωντάνια στο έργο, με τα χρώματα να είναι απαλά στο μάτι, αλλά ταυτόχρονα και δραστήρια στο χαρτί, τραβώντας έτσι τη προσοχή του αναγνώστη χωρίς να τον κουράζουν. Σε ένα σύνολο, το Red είναι ένα ενδιαφέρον γκράφικ νόβελ, με εικονογράφηση που αποτυπώνει αρκετά καλά πως θα ήταν μια κινηματογραφική προβολή σε έντυπη μορφή.
  14. Το "Dissolving Classroom" είναι ένα βιβλίο manga του Junji Ito, το οποίο κυκλοφόρησε στα Αγγλικά από τη Vertical Comics στις αρχές του 2017. Πρόκειται για μια συλλογή ιστοριών συνδεδεμένων μεταξύ τους, με πρωταγωνιστές δύο αδέρφια, τον Yuuma και την Chizumi Azawa. Ο Yuuma είναι ένας νέος μαθητής λυκείου Hikage, ο οποίος απολογείται διαρκώς. Μια συμμαθήτρια του, η Keiko Arisu, συναντά ένα φρικιαστικό κοριτσάκι, την Chizumi. Μετά από μια σειρά γεγονότων, ο Yuuma απολογείται σε έναν συμμαθητή του, το μυαλό του οποίου αρχίζει να λιώνει. Εκεί είναι που μπαίνει η γενική πλοκή σε τροχιά: δύο αδέρφια που φέρνουν τη καταστροφή στο δρόμο τους. Το σχέδιο είναι στο κλασσικό στυλ του Ito. Υπάρχει ο μεταφυσικός τρόμος, που παρουσιάζεται μέσω του body horror. Οι μελαγχολικές εκφράσεις των χαρακτήρων αναδεικνύουν το τρόμου που βιώνουν και τη ματαιότητα της κατάστασης. Οι ιστορίες έχουν ένα ενδιαφέρον, αλλά υπάρχουν κάποιες ανακρίβειες στα γεγονότα που τις συνδέουν. Κι όμως, στο τέλος αυτές οι ανακρίβειες ίσως δίνουν τελικά ένα μυστήριο στα γεγονότα. Υπάρχει βέβαια ένα στοιχείο των ιστοριών που ίσως απογοητεύσει κάποιους. Παρ' όλο που το το body horror παρουσιάζεται μέσω μεταφυσικών δυνάμεων, φαίνεται πως τελικά εκείνο κλέβει τη παράσταση, κάτι που είναι λιγότερο χαρακτηριστικό της δουλειάς του Ito. Το Dissolving Classroom παρά το γεγονός ότι είναι ασυνήθιστο και ίσως προβλέψιμο, μπορεί να κρατήσει τον αναγνώστη, ενώ το περιεχόμενο μπορεί να προσελκύσει λάτρεις των θρίλερ και του body horror. Τέλος, το σχέδιο δίνει το κλασσικό vibe του Ito που τόσο όμορφο είναι στο μάτι και προκαλεί τον αναγνώστη να γυρίσει τη σελίδα για να δει τι γίνεται στη συνέχεια.
×
×
  • Create New...