Jump to content

DaDiRa

Member
  • Posts

    268
  • Joined

  • Last visited

Reputation

1,874 Excellent

2 Followers

Recent Profile Visitors

4,012 profile views
  1. Σημερινή παραλαβή. Δυστυχώς δε θα προλάβω να τα διαβάσω, αλλά και μόνο που θα με περιμένουν στο ράφι μαζί με το Blacksad, είμαι ικανοποιημένος.
  2. Εμένα είναι η Thea από το Extremity του Daniel Warren Johnson. Της έχουν κόψει το δεξί χέρι και προσπαθεί να μάθει ξανά να σχεδιάζει με το αριστερό. Δεν το έχω αλλάξει εδώ και χρόνια, αλλά απλά δεν έτυχε να πέσω σε πάνελ έκφρασης που να μου αρέσει περισσότερο.
  3. Το έχεις διαβάσει; Πρόσφατα είδα το Princess Mononoke (και γενικά πρώτη φορά Miyazaki) και όταν το έψαξα ότι βασίζεται εδώ πολλοί έλεγαν ότι παραείναι "ανώριμο" και δεν απευθύνεται σε όλους.
  4. Συμφωνώ γιατί και εγώ για να διαβάσω το υλικό τα πήρα, όχι για "τη βιβλιοθήκη". 4€ για τόσο υλικό είναι αστείο ποσό. Οι αστοχίες στα πρώτα 4 δε με ενοχλούν και γενικά δεν είμαι κολλημένος με την αισθητική των ραφιών μου πλέον, αλλά ο μισός πόντος διαφορά μου χτύπησε αρκετά πιο άσχημα επειδή παραπέμπει σε διαφορετική σειρά/έκδοση.
  5. Κάποια στιγμή προς το τέλος του προηγούμενου έτους, έχοντας τελειώσει με τη σχολή μου και νιώθοντας την κατάθλιψη της πρώτης δουλειάς να με βαραίνει, άρχισα να ψάχνω διαφορετικά πεδία που θα μπορούσα να μελετήσω και να συνδυάσω κάπως με το αντικείμενο μου. Επειδή πάντα μου άρεσε η εξελικτική βιολογία, ξεκίνησα να ψάχνομαι με διάφορα θέματα περιβάλλοντος και βιοποικιλότητας και να συχνάζω σε αντίστοιχα ιντερνετικά στέκια. Σε κάποιο από αυτά ρωτούσε κάποιος αν υπάρχουν κόμικς, ταινίες, και σειρές με τέτοια θεματολογία. Και κάπως έτσι έμαθα για την ύπαρξη του Delicious in Dungeon ή - πιο εύηχα - Dungeon Meshi. Ελπίζω η εισαγωγή να μη σας μπέρδεψε, γιατί είχε τον αντίθετο σκοπό. Το Dungeon Meshi είναι στον πυρήνα του ένα πειραγμένο cooking manga, πλαισιωμένο από εξηγήσεις για τους μηχανισμούς στο κλειστό οικοσύστημα ενός dungeon, βιολογικές αναλύσεις των τεράτων που υπάρχουν σε αυτό, την τροφική αλυσίδα και τις ανισορροπίες που προκαλούνται από τις ανθρώπινες παρεμβάσεις. Ωστόσο μη σας ξεγελάει αυτό, δεν είναι ούτε "εκπαιδευτικό", ούτε επιμένει αχρείαστα σε ορολογίες. Όποιος έχει προηγούμενη επαφή με manga ή anime, ξέρει την αγάπη των δημιουργών να εξηγούν με διαγράμματα και κάθε δυνατή λεπτομέρεια τους μηχανισμούς του κόσμου τους. Το ίδιο συμβαίνει και εδώ, απλά με αρχές που βασίζονται στη βιολογία. Η ιστορία ξεκινάει με τους πρωταγωνιστές σε μια αρκετά δυσμενή θέση. Το γκρουπ είναι αποδεκατισμένο. Μετά από μια καταστροφική ήττα από τον Κόκκινο Δράκο, δύο από τα μέλη αποχωρούν, ένα - η Farlyn - έχει φαγωθεί από τον Δράκο και τα υπόλοιπα τρία μέλη, ο Laius, αδερφός της Farlyn, η Marcille και ο Chilchack, χωρίς προμήθειες ή χρήματα, πρέπει να αποφασίσουν τι θα κάνουν. Και τελικά αποφασίζουν κάτι πολύ λογικό: να επιστρέψουν στο dungeon και να τρέφονται από τα τέρατα που σκοτώνουν. Με τη βοήθεια ενός μυστηριώδους dwarf που τρέφεται επί 10 χρόνια με τέρατα, του Senshi, θα ξεκινήσουν για να σώσουν τη Farlyn. Το σενάριο κρατάει το ενδιαφέρον ακόμα και μετά τον 7ο τόμο που βρίσκομαι τώρα. Έχει καλό χιούμορ σε σωστές δόσεις, έχει το περιστασιακό δράμα και μυστήριο, και κυρίως έχει μια συνεχή φρεσκάδα με χαρακτήρες και τέρατα. Δεν αποφεύγει πλήρως τις κοιλιές, αλλά κρατάει ένα καλό επίπεδο και σε ορισμένα chapters βγάζει πολύ γέλιο. Το σχέδιο της Ryoko Kui έχει πολύ ποικιλία, όχι μόνο επειδή καλείται να φανταστεί και να σχεδιάσει διαφορετικά τέρατα, αλλά ακόμα και στους ίδιους τους χαρακτήρες και τα τοπία. Οι εκφράσεις γίνονται γελοίες και καρτουνίστικες όταν το κλίμα ελαφραίνει, ρεαλιστικές και με λεπτομέρειες όταν σοβαρεύουν τα πράγματα, και στα περιβάλλοντα δίνεται ιδιαίτερη προσοχή όταν μας δείχνει κάτι καινούριο. Δεν έχω κάποιο παράπονο και δεδομένου ότι γράφεται και σχεδιάζεται από ένα άτομο, νομίζω ότι υπάρχει πλήρης αρμονία στο ύφος των δύο. Αν σας ψήνει η θεματολογία, θα το πρότεινα. Αν πάλι όχι, μπορεί και να βαρεθείτε. Η mangaka δεν έχει κάποια ιδιαίτερη εργογραφία από πίσω της, αλλά φαίνεται πιστεύω ότι περνάει πολύ καλά στη δημιουργία του manga. Στα ενδιάμεσα chapters μιλάει για τους πειραματισμούς της, τους οποίους δε φοβάται να εισάγει οργανικά στο manga, όπως π.χ. τον σχεδιασμό γυναικείων ρούχων που υπό κανονικές συνθήκες δεν έχει καμία σχέση με τη θεματολογία. Σαφώς και δεν κάνει κάτι τόσο εξαιρετικά καλά ώστε να απευθύνεται παντού, αλλά η ιδέα είναι πρωτότυπη και δομημένη, χωρίς να χρησιμοποιείται σαν δικαιολογία για έλλειψη των υπόλοιπων χαρακτηριστικών που κάνουν ένα ανάγνωσμα διασκεδαστικό. Έχω διαβάσει περίπου τα μισά κεφάλαια από αυτά που κυκλοφορούν, αλλά η υπόθεση έχει προχωρήσει αρκετά ώστε να μπορώ να το παρουσιάσω χωρίς να παίζει ρόλο τι θα πω. Περισσότερα όσο προχωράω και εγώ, και η κυκλοφορία του manga. Μέχρι τον Αύγουστο του 2022 έχουν κυκλοφορήσει 85 chapters, εκ των οποίων τα 76 έχουν συλλεχθεί σε 11 τόμους. Οι τόμοι μεταφράζονται στα Αγγλικά από τη Yen Press. Εδώ η σειρά στο goodreads.
  6. Δεν είδα κανέναν να σχολιάζει ότι η νέα φουρνιά είναι εμφανώς πιο κοντή από την παλιά. Ψιλο-απαράδεκτο, αν και έχουν συμβεί και χειρότερα λάθη ομοιομορφίας σε τέτοιες σειρές συλλογών. Edit: Πήρα το μέτρο. Ουσιαστικά είναι 30x22.5 αντί για το αναγραφόμενο 30x23. Αναρωτιέμαι αν πρόκειται για μεμονωμένα κομμάτια, αλλά από την άλλη να έχω 3/3 ελαττωματικά; Εσάς πως είναι;
  7. Ούτε εγώ τρελάθηκα, το θεωρώ όμως ένα τίμιο κόμικ. Στο πρώτο μισό κουράστηκα αρκετά, μετά παίρνει μπρος και σε βάζει πολύ καλύτερα στο ψυχολογικό κομμάτι των χαρακτήρων και τον πολιτικό σχολιασμό, και προς το τέλος γίνεται λίγο θριλεράκι. Η αλήθεια είναι ότι από αυτά που άκουγα περίμενα κάτι αρκετά πιο περίτεχνο νοηματικά, αλλά τελικά η απλότητα του σχεδίου αντικατοπτρίζεται και στο σενάριο κατά τη γνώμη μου. Πρόκειται σίγουρα για κόμικ που στους Αμερικάνους μιλάει διαφορετικά, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι δεν απευθύνεται σε όλους ή ότι αυτά που σχολιάζει δεν γίνονται και δίπλα μας σε παρόμοιες μορφές. Εγώ με το σχέδιο δεν είχα πρόβλημα, το συνήθισα εξ αρχής και συμφωνώ ότι με τη σκηνοθεσία ταιριάζει γάντι. Θα το πρότεινα, αλλά δε χάνει κανείς και κάτι συνταρακτικό αν δε το διαβάσει.
  8. Διάβασα τα δύο volumes The Realist του Asaf Hanuka (ήμουν σίγουρος ότι είχαμε και παρουσίαση). Αν δεν κάνω λάθος μέσα στον μήνα κυκλοφόρησε και 3ο. Τον ακολουθούσα καιρό στα social media, αλλά δε τον είχα διαβάσει ιδιαίτερα. Δεν είναι σε καμία περίπτωση τα κλασικά αστεία/slice of life strips του internet που αποσκοπούν στην ταύτιση. Κάποια ξύνουν λίγο την υπαρξιακή φαγούρα, αλλά τα περισσότερα είναι προσωπικοί προβληματισμοί και ιστορίες που αφορούν το επάγγελμα του και την ταυτότητα του ως Ιρακινός Εβραίος στο Τελ Αβίβ και πατέρας, ενίοτε σχολιάζει πολιτικά δρώμενα κλπ. Σίγουρα δεν είναι για όλους, αλλά πέρασα καλά και δεν έχω κάποιο παράπονο. Όταν έχει όρεξη κάνει και κάποια εξαιρετικά splash pages που δε πετυχαίνεις συχνά, τόσο νοηματικά όσο και σχεδιαστικά.
  9. Το Royal City επιστρέφει το 2023. Θα κυκλοφορήσει και ένα οχτασέλιδο teaser στο Image 30th Anniversary Anthology #5.
  10. Άψογη τεχνοκρατική δυστοπία. Πολύ καλή η πρότασή σου, Dredd, μετά την μικροαπογοήτευση μου από το Punk Rock Jesus. Εδώ έχουμε ένα πολύ σφιχτοδεμένο σενάριο, με ανύπαρκτη κοιλιά και έξυπνους τρόπους να δωθεί η πληροφορία που χρειάζεται για να μας εισάγει στον κόσμο του κόμικ. Ουσιαστικά παίζει πολύ με το φάσμα της αισθητικής, τόσο στη γλώσσα όσο και στο σχέδιο, από ποιητικό έως και παρωδία χολιγουντιανού. Αυτό δεν έχω αποφασίσει αν το κάνει συνειδητά, αλλά μου αρέσει. Το πρώτο paperback είναι άριστο κατά τη γνώμη μου, με πολύ σωστές αναλογίες προβληματισμού, δράσης, ανάπτυξης χαρακτήρων και ανάπτυξης του κόσμου. Το δεύτερο αναγκαστικά ακολουθεί μια πιο τυπική φόρμα αλλά δε γίνεται κουραστικά διδακτικό. Δε διστάζει να γίνει σιχαμένο για να περάσει το μήνυμα και γενικά θα σε κάνει να νιώσεις άβολα και με τις απεικονίσεις και με τον σχολιασμό του για την τεχνολογία. Είναι σίγουρα κλάσεις ανώτερο του Low. Θεωρώ ότι αν και είναι ήδη 6 ετών, θα παραμείνει επίκαιρο. Αρνητικό ως προς τη διαχρονικότητα του είναι ίσως η χρήση ιντερνετικών buzzwords που ξεθωριάζουν γρήγορα. Must-read από Image. (178 ΚΣ. Θέλω να δω πόσα κόμικς θα μπορέσω να διαβάσω στη σύντομη θητεία μου. )
  11. Δεν ξέρω αν το είχε παρατηρήσει κανείς, αλλά αυτό το κατάστημα φαίνεται να είναι του Γερμανού που είχα εκθειάσει και στο παρελθόν σε αντίστοιχο θέμα. Θα μου πείτε "τώρα υποψιάστηκες ότι το Walt's Comic Book Channel έχει σχέση με το Walt's Comic Shop;", και θα σας απαντήσω ότι δε μου είχε περάσει καν από το μυαλό μέχρι που μπήκα τελείως τυχαία στο twitter του και είδα ότι linkάρει σε αυτό το μαγαζί. Από τη μια μου κάνει εντύπωση που δεν εκμεταλλεύτηκε την προβολή στο κανάλι του, από την άλλη αν τα έχει βρει με τον Ομάρ, το δικό του κοινό σίγουρα περισσεύει.
  12. Ωραία παρουσίαση και ήρθε πάνω που το έβαλα σε προτεραιότητα μετά από πρόσφατο ξεκαθάρισμα του τι θέλω να διαβάσω. Θυμάμαι τον σχετικό ντόρο που είχε προκαλέσει τότε που κέρδισε το βραβείο, μάλιστα αν δεν κάνω λάθος υπήρχε και μια διαμάχη για την επιλογή του σε αυτά τα βραβεία. Βάζω και εγώ ένα review του Walt που μου είχε τραβήξει την προσοχή τότε και θα επιστρέψω όταν έχω και δική μου άποψη.
  13. Για εμένα το White Knight (δεν νομίζω να έχω διαβάσει κάτι άλλο δικό του και να μη το θυμάμαι) είναι σαφώς πιο συγκροτημένο, άσχετα με το τι αντίκτυπο έχει σαν κόμικ, πόσο πρωτότυπη είναι η θεματολογία κλπ. Θυμάμαι βέβαια ότι σε πολλούς batmanάκηδες δεν είχε αρέσει καθόλου, αλλά αυτό είναι τελείως άλλη κουβέντα. Συμφωνώ απόλυτα.
  14. Διάβασα το Punk Rock Jesus. Δεν θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω κακό κόμικ, αλλά έχω μπόλικα παράπονα για το πώς χειρίζεται την κατά τα άλλα πολύ ενδιαφέρουσα και πρωτότυπη ιδέα του. Βλέπω κοινά σημεία με το White Knight, κυρίως σε ότι αφορά την κοινή γνώμη, τις φωνασκούσες μάζες, τα μίντια και το ρόλο που παίζουν όλα αυτά σε ζήτηματα που αφορούν την κοινωνία. Σε πρώτο επίπεδο με χάλασε κάπως το ότι ξύνει μονίμως την επιφάνεια μιας δυνητικά βαθυστόχαστης νύξης στο όλο σκηνικό που έχει στήσει, χωρίς να καταφέρνει να καταλήξει κάπου. Το οποίο δεν είναι και κάτι το ασυνήθιστο, ειδικά σε mainstream εναλλακτικά (ναι, το είπα) που θέλουν περισσότερο να πουν μια ενδιαφέρουσα ιστορία παρά να γίνουν διδακτικά, αλλά εδώ το μπρος πίσω με κούρασε κάπως και μου φάνηκε σαν μια κακή προσπάθεια βεβιασμένου ισαποστακισμού παρά οργανικό κομμάτι του storytelling. Και εδώ δένει η δεύτερη ενόχληση μου, το γεγονός ότι οι χαρακτήρες φαίνεται να έχουν προδιαγεγραμμένη πορεία και ενώ τα συμβάντα του σεναρίου παρουσιάζονται σημαντικά για την ανάπτυξη τους, πολλές από τις αντιδράσεις τους σε αυτά, δεν βγάζουν νόημα. Γενικά δηλαδή θεωρώ ότι είχε μια εξαιρετική ιδέα με πολύ καλή ανάπτυξη και χαρακτήρες σαπουνόπερας που απλά υπάρχουν για να εξυπηρετούν το δράμα. Ευτυχώς ο Sean Gordon Murphy έχει σχεδιάρα και όλα του τα πάνελ είναι απολαυστικά. Νομίζω ότι θα το πρότεινα έστω και μόνο για τον κόσμο που χτίζει. Άλλωστε σίγουρα θα περάσει κανείς καλά μαζί του, και ας μην είναι τόσο προσεγμένο όσο θα ήθελα. (Ήθελα πολύ να γράψω παρουσίαση αλλά δεν έχω πρόσβαση σε PC προς το παρόν. Θα δω αν μου κάθεται καλά να την κάνω αργότερα, αν και συνήθως προτιμώ να γράφω τη μέρα που τελειώνω το κόμικ)
  15. Πραγματικά είναι πολύ ικανοποιητικό να βρίσκεις κόμικς από το πουθενά και χάρηκα και εγώ ιδιαίτερα για τα Λούκυ Λουκ. Δεν έχω ιδέα, αλλά λίγο δύσκολο να έγινε καταλάθος
×
×
  • Create New...