Jump to content

Γκάνταλφ

Member
  • Content Count

    19
  • Joined

  • Last visited

Community Reputation

123 Excellent

Recent Profile Visitors

166 profile views
  1. Έχω μερικά από την σειρά αυτή... Συγκεκριμένα 11 από τα 16 (τα 1-6 και 13 από την αρχική έκδοση, τα 7, 11 και 14 στην σκληρόδετη και το 10 από την εφημερίδα). Θεωρώ ότι η σειρά είναι αρκετά ανομοιογενής. Έχουμε υλικό που προέρχεται από 5 διαφορετικούς συγγραφείς (Κρίστι, Ντόιλ, Σιμενό, Λερού και Λεμπλάν) και το διαχειρίζονται 3 διαφορετικοί σεναριογράφοι (Ριβιέρ, Ντισατό και Ρεινό) σε συνεργασία με 8 (αν μέτρησα σωστά) σκιτσογράφους. Τόσο το ύφος των συγγραφέων διαφέρει αρκετά μεταξύ ανάμεσά τους όσο και των διασκευών. Αυτά που είχα διαβάσει και σαν μυθιστορήματα (οπότε μπορώ να κρίνω τις διασκευές) είναι: α. Γκαστόν Λερού: Το φάντασμα της όπερας (το 3ο τεύχος της σειράς, διασκευή από André-Paul Duchâteau & Bernard Swysen). Στο μυθιστόρημα δεν συμμετέχει ο Ρουλεταμπίλ, που εδώ φαίνεται να πρωταγωνιστεί. Ικανοποιητική η διασκευή παρόλα αυτά, το σκίτσο μοιάζει πολύ με Τεντεν (γενικά σε όλες τις ιστορίες του Ρουλεταμπίλ, ειδικά η ιστορία ο Ναός του Ήλιου και λογικά καθώς απετέλεσε αγαπημένο παιδικό ανάγνωσμα του Ερτζέ και την έμπνευση για την ομώνυμη περιπέτεια του Τεντεν). β. Αγκάθα Κρίστι: Έγκλημα στο Όρεντ Εξπρές (το 5ο τεύχος της σειράς, διασκευή από François Rivière & Jean-François Miniac). Μάλλον μέτρια διασκευή που προϋποθέτει γνώση της (ούτως ή άλλως πασίγνωστης) υπόθεσης για να το παρακολουθήσεις. Νομίζω ότι η νεώτερη διασκευή που κυκλοφορεί από Διόπτρα είναι καλύτερη. Το σκίτσο ικανοποιητικό αλλά όχι κάτι το ιδιαίτερο. γ. Αγκάθα Κρίστι: Οι 10 μικροί νέγροι (το 11ο της σειράς διασκευασμένο από François Rivière & Frank Leclercq). Αρκετά καλύτερο από το έγκλημα στο Όριεντ Εξπρές και σαν ρυθμός αφήγησης και με πιο ενδιαφέρον σκίτσο. και τέλος δ. Μορίς Λεμπλάν: Το κρυστάλλινο πώμα (το 14ο της σειράς διασκευασμένο από André-Paul Duchâteau & Jacques Géron). Πιστή μεταφορά ενός μάλλον αδιάφορα μπερδεμένου μυθιστορήματος. από τα άλλα 7 που έχω: α. Αγκάθα Κρίστι: Έγκλημα στο Νείλο (το 1ο τεύχος της σειράς, διασκευή από François Rivière & Jean-François Miniac). Η υπόθεση μου ήταν γνωστή από την ταινία της δεκαετίας του 70 με τον Πίτερ Ουστίνοφ. Δεν έχω να πω κάτι διαφορετικό απ΄ ότι είπα για το Έγκλημα στο Όριεντ Εξπρες. Απλά διεκπεραιωτικό. β. Σερλοκ Χολμς: Υπόθεση κόκκινη βδέλλα & Θανάσιμο όπλο (τεύχη 2 & 6 από τους André-Paul Duchâteau & Guy Clair). Αν και έχω διαβάσει όλες τις αυθεντικές ιστορίες με ήρωα τον Σέρλοκ Χολμς (τις γραμμένες από τον Άρθουρ Κόναν Ντόιλ) αυτές δεν μου θυμίζουν τίποτα. Είμαι λοιπόν σχεδόν βέβαιος ότι οι εν λόγω ιστορίες είναι είτε από άλλον συγγραφέα είτε (πιθανότερα) από τον ίδιο τον Duchâteau (το ίδιο ισχύει σίγουρα και για το 12 τεύχος Τζακ ο Αντεροβγάλτης και πιθανόν το 16ο Σκοτεινή πλεκτάνη). Τώρα και σαν ιστορίες είναι ψιλοβαρετές και ανέμπνευστες, το σκίτσο αδιάφορο. γ. Ζορζ Σιμενόν: Συμμορία δολοφόνων (τεύχος 4, διασκευή από τους Odile Reynaud & Philippe Wurm). Δεν με τράβηξε κυρίως λόγω του πολύ σκοτεινού σκίτσο. Όμως και το μοναδικό μυθιστόρημα του Σιμενόν με τον Μεγκρέ που έχω διαβάσει, ούτε αυτό μου άρεσε. δ. Μορίς Λεμπλάν: Ο ναός του ήλιου (το 7ο τεύχος της σειράς, διασκευή από André-Paul Duchâteau & Bernard Swysen). Αρκετές οι ομοιότητες (όχι συμπτωματικές) με την ομώνυμη ιστορία του Τεντεν. Ίσως το καλύτερο για μένα της σειράς. ε. Μορίς Λεμπλάν: Το μυστήριο της κίτρινης κάμερας & Το άρωμα της γυναίκας με τα μαύρα (τεύχη 10 & 13 της σειράς, διασκευή από André-Paul Duchâteau & Bernard Swysen). Μάλλον αδιάφορες ιστορίες οι οποίες σχετίζονται μεταξύ τους οπότε καλύτερα να διαβαστούν με αυτήν την σειρά. Παρόλα αυτά δεν μου άρεσαν, τις βρήκα αρκετά μη ρεαλιστικές.
  2. Ωραίο το ότι φαίνεται να ξαναπαίρνει μπρος η Μαμούθ!
  3. Ούτε προέβλεψε, ούτε (υποθέτω) ενέπνευσε. Απλά το 1976 που ξεκίνησε ο Ανεμοδουράς να εκδίδει τις ιστορίες του στην Ελλάδα ήταν πιο επίκαιρο το Βιετνάμ απ'ότι ο Β' Παγκόσμιος οπότε ειδικά στα πρώτα τεύχη αναφέρεται σε αρκετές περιπτώσεις και μέσα στο τεύχος, όχι μόνο στην εισαγωγή ότι ο Μίστερ Νο είναι βετεράνος του Βιετνάμ (ενώ όμως ο Έσε Έσε παραμένει Γερμανός που πολέμησε στον Β' Παγκόσμιο). Αργότερα όταν αρχίζουν να μπαίνουν ιστορίες με φλας μπακ είναι εμφανές ότι ο πόλεμος είναι ο Β' Παγκόσμιος, αλλά γενικά προσπαθεί να καλλιεργήσει την σύνδεση Μίστερ Νο και Βιετνάμ. Φυσικά οι επίγονοί του προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν την σειρά Μίστερ Νο Revolution που τον τοποθετεί στο Βιετνάμ με ατάκες του στιλ "Τα 'λεγε ο Γέροντας". Η γενική μου άποψη για τις εκδόσεις του Ανεμοδουρά της δεκαετίας του 1980 είναι ότι μας εκπαίδευσε στα κόμιξ (ακόμα και σήμερα οι εκδόσεις της οικογένειας Ανεμοδουρά αποτελούν ένα 15-20% της συλλογής μου και είναι ο εκδότης με τα περισσότερα τεύχη) όμως είχε ελάχιστο σεβασμό στο πρωτότυπο έργο τέχνης (οι μεταφράσεις του ήταν άθλιες, άλλαζε το μπακράουντ των ηρώων πετούσε έξω σελίδες για να ταιριάζει στο μέγεθος των περιοδικών του) και στον δημιουργό του (σπάνια έως ποτέ δεν αναφέρεται ο δημιουργός του τεύχους). Μπορεί να ήταν το πνεύμα της εποχής (αν και αρκετοί εκδότες της εποχής ανέφεραν τα στοιχεία των δημιουργών) όμως και πάλι η αντιμετώπιση αυτή δεν δείχνει εκτίμηση προς το προϊόν.
  4. Προσωπικά ο ήρωας μου φαινόταν εξαρχής δευτεροκλασάτος. Τον γνώρισα σε μεγάλη ηλικία μέσα από τον Νέο Μπλεκ και ακόμα και στις πιο καλές του ιστορίες μου φαίνεται ότι παραμένει μέτριος, διασκεδαστικά αφελής, αλλά μέτριος. Ίσως αν τον είχα γνωρίσει στα παιδικά μου χρόνια να είχα μια διάθεση επιείκειας (όπως πχ συμβαίνει με τον Τεξ ή τον Μαρκ ή ακόμα και τον Όμπραξ) αλλά δεν... Απ'ότι έχω δει οι ιστορίες του ακολουθούν το βασικό μοτίβο των Μπονελικών ηρώων χωρίς καμία πρωτοτυπία (Κακοί εγκληματίες που είναι κακοί και κάνουν κακά πράγματα, Χαμένοι κόσμοι, Κοπέλες σε κίνδυνο -που όσο περνάνε τα χρόνια μεγαλώνουν τα στήθη τους- Ψήγματα αποκρυφισμού και Αρχαίες κατάρες που κάποιες φορές είναι όντως κατάρες κάποιες είναι απάτες κοκ) ή διάθεση για κάτι το διαφορετικό. Από την συγκεκριμένη σειρά έχω αγοράσει και διαβάσει τα 5 από τα 6 τεύχη (δεν έχω το 5ο τεύχος) Το πρώτο άλμπουμ, η Δικαιοσύνη του περιπλανώμενου Φίτζι (το οποίο δεν έχει καμία, μα καμία, μα εντελώς καμία σχέση με το Ο άνθρωπος που γελά του Ουγκώ, όπως δεν έχει σχέση μια τυχαία ιστορία με έναν καμπούρη ήρωα με την Παναγιά των Παρισίων) είναι μια συμπαθητική ιστορία που η προσπάθεια να σχετιστεί με το μυθιστόρημα του Ουγκώ την αδικεί. Ιστορία από το παρελθόν του Ζαγκόρ που δεν διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας, δεν προσθέτει κάτι στον ήρωα, διαβάζεται ευχάριστα αλλά απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί επιβεβλημένη η απόκτησή του. Το δεύτερο άλμπουμ, Η απειλή των Μορμπ μπλέκει ταξίδια στο χρόνο, εξωγήινους και Ινδιάνους. Λογικό το ότι εκδόθηκε αφού η εταιρία είχε βγάλει όλη την σειρά Color Zagor (τα τεύχη 1 και 2 στην σειρά Νέος Μπλεκ, το 3 στην ειδική έκδοση του Ζαγκόρ που είχε δοθεί με τον Ελεύθερο Τύπο, τα 4-6 στην σειρά Ζαγκόρ και το 7ο ήταν το πρώτο άλμπουμ αυτής εδώ της σειράς). Ικανοποιητικό σκίτσο (όπως και του πρώτου άλμπουμ) αλλά με διαφορά η χειρότερη ιστορία της σειράς (τόσο του Ζαγκόρ της Μικρός Ήρως, όσο και του Color Zagor) ως τώρα. Τα άλμπουμ 3-5 με τίτλους Η αρχή - Ο όρκος - Ο ήρωας του Ντάρκγουντ είναι άλλο ένα origin του ήρωα. Έχω βαρεθεί τις ιστορίες με το παρελθόν του ήρωα. Εδώ η εταιρεία ξεκινά με αυτογκόλ (κατά την γνώμη μου) Θέλοντας να μοιράσει 6 τεύχη σε 3 τόμους τα διανέμει 1, 2 και 3 αντίστοιχα αντί ανά 2 που θα περίμενε κανείς. Αυτό οδηγεί σε διαφορά στις σελίδες και κατά συνέπεια στην τιμή. Δεν ξέρω για ποιο λόγο έγινε αυτό (αν και ομολογώ ότι τα κεφάλαια 2 και 3 έχουν περισσότερη σχέση μεταξύ τους απ'ότι τα 1 και 2). Έχοντας μόνο τους 2 πρώτους τόμους μπορώ να πω ότι ο πρώτος τόμος (Η αρχή) έχει ενδιαφέρον σκίτσο και στήσιμο των καρέ στη σελίδα, αλλά το σενάριο δεν είναι τίποτα σπουδαίο. Το στήσιμο της σελίδας στα δυο κεφάλαια που αποτελούν τον όρκο είναι πιο συμβατικό και η ιστορία εξακολουθεί να παραμένει μέτρια. Δεν απέκτησα το τελευταίο μέρος της νεότητας του, δεν νομίζω να αλλάζει κάτι εκεί. Προσπαθεί προσθέτοντας κάποιες δόσεις γυμνού να υποδυθεί το σοβαρό/για μεγάλους κόμιξ αλλά αποτυγχάνει. Το πιο πρόσφατο άλμπουμ της σειράς είναι Η εκδίκηση της Γκάμπιτ. Το διάβασα χθες, αξιοπρεπής ιστορία και σκίτσο (αν και είναι απορίας άξιο πώς το φόρεμα της Ρέιβεν αποκαλύπτει όλο της το πόδι, είτε στέκεται είτε περπατά, είτε είναι έξω είτε σε εσωτερικό χώρο), σε κάνει να ενδιαφερθείς για τους ήρωες, υπάρχει ένα (προσχηματικό) μυστήριο οπότε συστήνεται για χαλαρή ανάγνωση. Το τέλος δεν αποτελεί έκπληξη (πρακτικά σε τέτοιου είδους ιστορίες η ανατροπή θα ήταν να μην υπάρχει ανατροπή) αλλά θα περάσεις ευχάριστα διαβάζοντάς το. Κλείνοντας θα επαναλάβω ότι ο ήρωας δεν ξεφεύγει από την μετριότητα. Αν όμως με ρωτούσε κάποιος ποιο να διαβάσει από αυτήν την σειρά θα του πρότεινα είτε το 1 είτε το 6ο άλμπουμ. Το 2ο είναι τόσο άθλιο όσο σε προδιαθέτει το εξώφυλλό του και το origin είναι μια χιλιοειπωμένη αφελής ιστορία που προσπαθεί να υποδυθεί την ενήλικη.
  5. Απ' ό,τι τσέκαρα το τεύχος 99 είχε τιμή 450 δρχ, το 100 πήγε στις 1.000 (σαν σούπερ ντούπερ πανηγυρικό υπερτεύχος κτλ) με τα 101 και 102 να κατεβαίνουν στις 600 δρχ. (αλήθεια αφού η εταιρία δεν εξακολουθεί να εκδίδει, γιατί η παρουσίαση είναι στους ενεργούς εκδότες; ) Στο θέμα τώρα, έχω τους δυο τόμους (Βίος και Πολιτεία και Χαμένα επισόδεια) και τα έχω διαβάσει πριν από χρόνια. Να ξεκαθαρίσω ότι δεν είμαι της Ντίσνεϋ. Τα συγκεκριμένα έργα και γενικά οι ιστορίες του Ρόσα μου φαίνονται καλύτερες από τις μέσες ιστορίες Ντίσνεϊ αλλά σε γενικές γραμμές για μένα είναι απλά καλές για Ντίσνεϊ
  6. Από τις λίγες σειρές της Anubis που έχω ολόκληρες. Όντως το σκίτσο ήταν το αδύναμο σημείο της (αλλά όταν μετά από χρόνια εξέδωσε την μίνι σειρά Ο Κόναν και οι άνθρωποι του Μαύρου Κύκλου εκεί το σκίτσο ήταν ακόμα χειρότερο). Κρίμα που η Anubis δεν συνέχισε με το Conan the Cimmerian.
  7. Έχω και τα 15 τεύχη στη συλλογή μου, πριν την έκδοση των Μπλέικ και Μόρτιμερ, η Μαμούθ είχε εκδώσει και κάποια τεύχη από τις σειρές Λεονάρντο (των Τουρκ και ντε Γκρουτ) και Αχιλλέας Ταλόν (του Γκρεγκ) αλλά αυτά αν και επίσης όχι ακριβώς στην πρώτη γραμμή από άποψη φήμης και δημοφιλίας έχοντας έντονο το χιουμοριστικό στοιχείο ήταν πιο φιλικές προς τον αναγνώστη σειρές. Μου άρεσε πολύ η σειρά, παρόλο που βγάζει έντονα το ρετρό στοιχείο. Από τα αυθεντικά τεύχη τα αγαπημένα μου είναι το διπλό Μυστήριο της Μεγάλης Πυραμίδας και Η διαβολική παγίδα. Το θέμα με την απουσία γυναικείων χαρακτήρων ήταν γενικότερο φαινόμενο στα κόμιξ αυτής της σχολής (ακόμα και στον Τεντέν αν εξαιρεθεί η καρικατούρα της σοπράνο Κασταφιόρε δεν υπάρχει άλλος σημαντικός γυναικείος χαρακτήρας) τουλάχιστον πριν την εμφάνιση της Γιόκο Τσούνο. Ένα άλλο ενδιαφέρον στοιχείο είναι ο Ινδός υπηρέτης του λοχαγού Μπλέικ (που υπονοεί στρατιωτική υπηρεσία από τον λοχαγό στην Ινδία, η οποία γίνεται ανεξάρτητη το 1947) και ο οποίος εξαφανίζεται μετά τα μέσα της δεκαετίας του 1950 μαζί με την βρετανική (και όχι μόνο την βρετανική) αποικιακή αυτοκρατορία. Από τα 6 τεύχη των επιγόνων που έχουν δημοσιευτεί στα ελληνικά μου άρεσαν περισσότερο τα δυο τεύχη σε σενάριο του βαν Αμ (κυρίως η Υπόθεση Φράνσις Μπλέικ η οποία βασικά είναι ξεπατίκωμα από τα 39 σκαλοπάτια του Τζον Μπάκαν που γυρίστηκε σε ταινία -και- από τον Χίτσκοκ). Η υπόθεση Βορονόφ μου φάνηκε υπερβολικά ψυχροπολεμική (και θα μου φαινόταν ακόμα κι αν είχε γραφτεί επί ψυχρού πολέμου) ενώ από τα άλλα 3 (τα δυο μέρη των Σαρκοφάγων της 6ης ηπείρου και το Τέμενος της Γκοντουάνα μου άρεσε κατά πολύ περισσότερο το Τέμενος). Οι επίγονοι αφενός προσπαθούν να μην ξεφύγουν από τις νόρμες του Γιάκομπς, με αποτέλεσμα στα δικά μου μάτια οι σύγχρονες ιστορίες να μοιάζουν λιγότερο σύγχρονες από ότι η διπλή ιστορία Οι τρεις φόρμουλες του καθηγητή Σάτο (με εξαίρεση την αύξηση του γυναικείου πληθυσμού στην σειρά) αφετέρου προσπαθούν να εμφανίσουν ένα υπόβαθρο για το παρελθόν των ηρώων που να ξεφεύγει από το ασεξουαλικό των κλασσικών ηρώων των γαλλοβελγικών κόμιξ με την αποκάλυψη ότι μπορεί οι ήρωες να είναι και να φαίνονται μπακούρια, όμως είχαν ερωτικές σχέσεις αλλά είναι από την Ινδία, δεν τις ξέρεις
  8. Ωραίο αφιέρωμα. Εγώ τον Μαρτέν τον γνώρισα μέσα από την σειρά Αλίξ της Μαμούθ, αργότερα απέκτησα και το 1ο τεύχος του Σαμούχου (Αλίξ ο Τολμηρός) που είναι και η πρώτη ιστορία της αυθεντικής (γαλλικής) σειράς. Γενικά από Αλίξ έχουμε δει στην Ελλάδα τα τεύχη 1, 2 και 7 από Σαμούχο και 3-12 από Μαμούθ (το τεύχος 7 με τίτλο Ο τελευταίος Σπαρτιάτης έχει κυκλοφορήσει και από τους 2 εκδότες πιθανά λόγω του ελληνικού ενδιαφέροντος της ιστορίας). Θυμάμαι τότε που εξέδιδε την σειρά η Μαμούθ επιστολές από οργισμένες μητέρες λόγω του ότι ο κακός ήταν ο Έλληνας Αρβάκιος (είχαν δημοσιευτεί σε ένα έντυπο που εξέδιδε η Μαμούθ με ειδήσεις, σχόλια και διαφημίσεις, το Comicon). Πάντως στο 4ο άλμπουμ (το 2ο από την Μαμούθ) με τίτλο Η Τιάρα του Οριμπάλ ο Αρβάκιος εξαφανίζεται και υπονοείται ότι έχει πνιγεί. Σε μεταγενέστερες (ανέκδοτες στα ελληνικά) ιστορίες νομίζω ότι ο Αρβάκιος επανεμφανίζεται. Το 1988-1996 υπάρχει ένα κενό στην έκδοση των άλμπουμ του Αλίξ λόγω νομικών ζητημάτων ανάμεσα στον Μαρτέν και τον εκδότη του σχετικά με τα πνευματικά δικαιώματα για τον ήρωα (μεταξύ των άλμπουμ 19 και 20, ανέκδοτα και τα 2 στα ελληνικά). Σε αυτό το διάστημα εμφανίζονται η σειρά Ωρίων (3 άλμπουμ το διάστημα 1990-1998 και ακόμα 1 το 2011) και το εγκυκλοπαιδικό Τα ταξίδια του Ωρίωνα (5 άλμπουμ το διάστημα 1990-1995). Από τον Ωρίωνα η Μαμούθ έχει εκδώσει (και έχω αγοράσει) τα 3 πρώτα άλμπουμ της κύριας σειράς (που την εποχή που τα εξέδωσε ήταν η πλήρης σειρά. Το πρώτο άλμπουμ ήταν (ή αναφερόταν ότι ήταν) εξολοκλήρου του Μαρτέν, το 2ο σε κείμενο Μαρτέν και σκίτσο Μαρτέν (κατά κύριο λόγο) και Σιμόν (τις τελευταίες σελίδες), ενώ το 3ο άλμπουμ κείμενο Μαρτέν και σκίτσο εξολοκλήρου Σιμόν. Είχε τις στιγμές της αλλά ήταν αρκετά κατώτερη από τον Αλίξ, ειδικά το 2ο άλμπουμ. Το 3ο πάντως ήταν πολύ καλό. Τα ταξίδια του Αλίξ δημιουργήθηκαν μετά την επιστροφή των δικαιωμάτων του Αλίξ στον Μαρτέν. Εδώ ουσιαστικά εμφανίζεται το υλικό που είχε συγκεντρώσει ο Μαρτέν για την συγγραφή των ιστοριών του με κείμενα συνοδευόμενα από φωτογραφίες και σκίτσα. Δεν είναι κόμιξ και από το 1996 έως σήμερα έχουν εκδοθεί στα γαλλικά 40 άλμπουμ, με τα Νο 1-3, 5 και 8 να αποτελούν επανασχεδιασμό των άλμπουμ Τα ταξίδια του Ορίωνα. Στα ελληνικά έχουμε δει 5 άλμπουμ από την Μαμούθ (τα 3-6 και 20). Εγώ έχω τα 3 από αυτά.
  9. Αν (όταν) βγει στα ελληνικά είναι εννοείται σίγουρη αγορά. Το ότι δεν περιμένω σπουδαία πράγματα από την ιστορία δεν περιμένω, ενώ δεν είμαι καν σίγουρος για το αν θα είναι κόμιξ ή κάτι ανάλογο με τις μεταφορές σε έντυπο των κινηματογραφικών ταινιών του Αστερίξ.
  10. Έχω τους δύο πρώτους τόμους. Μου άρεσαν αρκετά.
  11. Αν υποθέσουμε ότι τελειώνεις την λίστα και έχεις διαβάσει και τα 1001 προτεινόμενα κόμιξ, μετά πόσο διάστημα σου δίδεται ώσπου να πεθάνεις;
×
×
  • Create New...