Jump to content

Indian

Member
  • Posts

    372
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    17

Everything posted by Indian

  1. Μιας και κυκλοφόρησε σήμερα ο τόμος #44, με πρωταγωνιστή τον Θεό του Κεραυνού, έχουμε την διαφήμιση του επόμενου τόμου, ο οποίος θα έχει την ιστορία "Η επιστροφή του Θάνος".
  2. Ο Τεν Τεν, ο διάσημος ήρωας κινουμένων σχεδίων, βρέθηκε πριν από 60 ολόκληρα χρόνια σε παραδοσιακό ελληνικό γλέντι με κλαρίνα και πρωταγωνίστησε πλάι στους δικούς μας Δήμο Σταρένιο και Δημήτρη Μυράτ. Μια ταινία γαλλοβελγικής παραγωγής από το μακρινό 1961, σε ρυθμούς και ήχους πασχαλινούς και παραδοσιακούς. Ίσως ο πιο διάσημος γαλλόφωνος ήρωας κινουμένων σχεδίων μετά τον Αστερίξ, ο Τεν Τεν είχε βρεθεί στην Ελλάδα στις αρχές του '60 για τις ανάγκες γυρισμάτων μιας ταινίας live action, με θέμα το μυθικό χρυσόμαλλο δέρας. Στις εικόνες από την έγχρωμη ταινία πριν από 60 ολόκληρα χρόνια, διακρίνεται ο Τεν Τεν να αναζητεί τον πιστό του συνοδοιπόρο, τον σκύλο Μιλού, ο οποίος «μεθά» από τη μυρωδιά ενός σφαχτού στη σούβλα σε κάποιο παραδοσιακό χωριό στην Ελλάδα. Βίντεο: Η ταινία Τεν Τεν με εικόνες από το Θησείο και την Πλάκα Η ταινία με τίτλο «Ο Τεν Τεν και το μυστήριο με το Χρυσόμαλλο Δέρας» πραγματοποίησε γυρίσματα στην Κωνσταντινούπολη, αλλά και στην Αθήνα, με τις εικόνες από το Θησείο να ξεχωρίζουν στο τρέιλερ της σειράς. Οι Ελληνες ηθοποιοί που έπαιξαν στην ταινία του Τεν Τεν Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους βλέπουμε και έναν Έλληνα ηθοποιό, τον Δημήτρη Μυράτ, ανιψιό της Μαρίκας Κοτοπούλη και γιο του Μήτσου Μυράτ. Πρωτοεμφανίστηκε στη σκηνή το 1931 στον θίασο της Κοτοπούλη, όπου και παρέμεινε ως το 1947. Από το 1947 μέχρι το 1950 ήταν πρωταγωνιστής του Εθνικού Θεάτρου, από το 1951 μέχρι το 1956 καλλιτεχνικός διευθυντής στο Θέατρο Κοτοπούλη-ΡΕΞ, ενώ από το 1957 διηύθυνε δικό του θίασο. Ο Δημήτρης Μυράτ υποδύεται τον μυστηριώδη Αντόν Καραμπίν, έναν άνδρα που φέρεται να οργάνωσε πραξικόπημα σε χώρα της Λατινικής Αμερικής και διέφυγε στα μέρη μας (την Ελλάδα και την Τουρκία) με τον χρυσό της κεντρικής τράπεζας. Στην ταινία με τις περιπέτειες του Τεν Τεν παρακολουθούμε μια ακόμη ιδιαίτερα γνωστή φυσιογνωμία από τον ελληνικό κινηματογράφο και το θέατρο. Ο Δήμος Σταρένιος, ο γερο-λαδάς της ελληνικής τηλεόρασης, έπαιζε στη βελγογαλλική παραγωγή, υποδυόμενος έναν περίεργο τύπο, με παραδοσιακή περιβολή, ονόματι Σκουμπίντοβιτς. ΠΗΓΗ
  3. Τα 82α γενέθλιά του έχει σήμερα ο Μπάτμαν - Ο Σκοτεινός Ιππότης πρωτοεμφανίστηκε στα κόμικ την 1η Μαΐου του 1939 Ο Μπάτμαν, ο Σκοτεινός Ιππότης των κόμικς που θριαμβεύει δίχως να έχει τις υπερδυνάμεις του Σούπερμαν, έχει σήμερα γενέθλια και σβήνει - παρά το εντυπωσιακό physique του - 82 κεράκια! Η διάσημη Νυχτερίδα της DC γεννήθηκε τον Μάιο του 1939 από τα μολύβια του σχεδιαστή Μπομπ Κέιν και φασκιώθηκε στο 27ο τεύχος του περιοδικού «Detective Comics» που κυκλοφόρησε την 1η Μαΐου του 1939. Χαρακτηριστικά γνωρίσματα του Μπάτμαν είναι η κουκούλα με τα μεγάλα όρθια αυτιά, το σκούρο εφαρμοστό κοστούμι, η μάσκα στο πρόσωπο και η μακριά κάπα, που τον κάνουν να μοιάζει με νυχτερίδα. Πίσω από τον Άνθρωπο - Νυχτερίδα (Batman στα αγγλικά) κρύβεται το άλτερ έγκο του, ο Μπρους Γουέιν, πλούσιος επιχειρηματίας, πλέι-μπόι και φιλάνθρωπος. ΜΠΑΤΜΑΝ: Η ΠΡΩΤΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ Ο Γουέιν μεταμφιέζεται σε Μπάτμαν για να προκαλεί τρόμο στους παράνομους και να καταπολεμά το κακό, με αφορμή τη δολοφονία των γονέων του, στην οποία υπήρξε αυτόπτης μάρτυς. Ο Μπάτμαν/Γουέιν ζει και δρα στην Γκόθαμ Σίτυ (παραφθορά των λέξεων God Damned City = Καταραμένη Πόλη), που πολλοί αναγνωρίζουν το μυθικό ισοδύναμο της Νέας Υόρκης. Όπως αναφέρει το Sansimera.gr, o Μπάτμαν στην πορεία του χρόνου υπέστη διάφορες μεταμορφώσεις. Στην αρχή ήταν ένας σκοτεινός ήρωας, που δεν δίσταζε να σκοτώνει για να καταπολεμήσει το κακό. Στη δεκαετία του '60, όταν επανήλθε δυναμικά στο προσκήνιο, λόγω τηλεόρασης, ο χαρακτήρας του αμβλύνθηκε για να γίνει πιο θετικός στα μικρά παιδιά. Γύρω από τον Μπάτμαν ζουν και κινούνται διάφοροι χαρακτήρες, καλοί και κακοί. Στους συνεργάτες του περιλαμβάνονται ο βοηθός του Ρόμπιν, ο μπάτλερ του Άλφρεντ, ο αρχηγός της Αστυνομίας Τζιμ Γκόρντον, άλλοτε εχθρός του, η Μπάτγκερλ, η Μπατγούμαν και άλλοι. Στους κακούς εξέχουσα θέση κατέχουν η Κατγούμαν και ο Τζόκερ. Σε αντίθεση με τους άλλους χάρτινους υπερήρωες, ο Μπάτμαν δεν διακρίνεται για τις υπερφυσικές του δυνάμεις. Χρησιμοποιεί στο έπακρο τη σωματική του ρώμη, αλλά περισσότερο το μυαλό και τις αναλυτικές του ικανότητες, την επιστήμη και την τεχνολογία. Ο Μπάτμαν γνώρισε αμέσως μεγάλη επιτυχία. Έγινε ένας από τους πιο διάσημους και αναγνωρίσιμους ήρωες των κόμικς και αξιοποιήθηκε δεόντως από όλα τα μέσα. Στις 15 Απριλίου 1943 έκανε το ντεμπούτο του στη μεγάλη οθόνη, αλλά έπρεπε να περιμένει έως τα τέλη της δεκαετίας του '80 για να αξιοποιηθεί κινηματογραφικά από τον σπουδαίο αμερικανό σκηνοθέτη Τιμ Μπάρτον. Η ομώνυμη ταινία έκανε πρεμιέρα στις 23 Ιουνίου 1989, με τον Μάικλ Κίτον στο ρόλο του Ανθρώπου - Νυχτερίδα και τον Τζακ Νίκολσον στο ρόλο του Τζόκερ. Ο Μπάρτον επανέφερε τον Μπάτμαν στις σκοτεινές του ρίζες, όπως είχε πράξει τρία χρόνια νωρίτερα ο σημαντικός κομίστας Φρανκ Μίλερ (Daredevil, Sin City, 300) στη σειρά Μπάτμαν: Ο σκοτεινός ιππότης επιστρέφει (εκδόσεις Πάρα Πέντε). Το News 24/7 με αφορμή τη σημερινή Batman Day παρουσιάζει πέντε αλήθειες για τον Σκοτεινό Ιππότη που ίσως δεν είναι τόσο γνωστές: 1. Το όνομα του Μπάτμαν βασίζεται σε ιστορικές προσωπικότητες Ο ανεπίσημος συν-δημιουργός του ήρωα Μπιλ Φίνγκερ δήλωσε ότι βασίστηκε σε δύο ιστορικές προσωπικότητες για να "βαφτίσει" τον ήρωα: Η πρώτη είναι ο βασιλιάς Ροβέρτος Α' της Σκωτίας ή Ροβέρτος Μπρους, ένας από τους θρυλικότερους οπλαρχηγούς του Μεσαίωνα και διακρίθηκε στους πολέμους της Σκωτσέζικης Ανεξαρτησίας που διαδέχτηκε τον Γουίλιαμ Γουάλας (θυμηθείτε το Braveheart). Η δεύτερη ήταν ο αμερικανός αξιωματικός του στρατού στην Αμερικανική Επανάσταση και μετέπειτα πολιτικός, Άντονι Γουέιν. Του είχε δοθεί το παρατσούκλι «Τρελο-Άντονι Γουέιν», λόγω του ευέξαπτου χαρακτήρα του... 2. Ο Μπομπ Κέιν πήρε έμπνευση από τα σκίτσα του Λεονάρντο ντα Βίντσι Κέιν και Φίνγκερ είχαν πολλές επιρροές για την τελική εικόνα του υπερήρωα. Ανάμεσα σε αυτές ήταν: Η "Σκιά" (The Shadow) ένας ήρωας που πρωταγωνιστούσε σε μια ραδιοφωνική εκπομπή, ο οποίος έδωσε στους δύο δημιουργούς την ιδέα της διπλής ταυτότητας. Ο Ζορό όπως τον ερμήνευσε το 1920 ο Ντάγκλας Φέρμπανκς. Η μάσκα ντόμινο που φορούσε ο μασκοφόρος Ζορό ήταν μια λύση για να διατηρήσει ο Μπάτμαν κρυφή την ταυτότητά του και προσέδιδε έναν αέρα μυστηρίου. Η ταινία "Τhe Bat Whispers" (1930) που έδωσε την ιδέα για το κοστούμι και την περσόνα της νυχτερίδας Τα σκίτσα του Ντα Βίντσι για το "ορνιθόπτερο" έδωσαν την ιδέα για την μπέρτα. Αξίζει να σημειωθεί ότι στα πρώτα σκίτσα, ο Μπάτμαν είχε πολλές ομοιότητες με τον Σούπερμαν: Φορούσε κόκκινο κοστούμι, μαύρες μπότες και μπέρτα και ήταν ξανθός! 3. Η όχι και τόσο κρυφή του ταυτότητα Τουλάχιστον 12 χαρακτήρες γνωρίζουν ότι πίσω από τη μάσκα του Μπάτμαν είναι ο Μπρους Γουέιν. Αυτοί είναι: - Οι τρεις Ρόμπιν (Ντικ Γκρέισον, Τζέισον Τοντ και Τιμ Ντρέικ) - Ο μπάτλερ του, Άλφρεντ - Ένα τσιράκι του Πιγκουίνου εν ονόματι Χάρολντ - Ο Σούπερμαν - Η Κάτγουμαν - Ο Άζραελ - Η Μπάτγκερλ / Μπάρμπαρα Γκόρντον - Οι κακοί Μπέιν, Ρας Αλ Γκουλ και Χιούγκο Στρέιντζ έμαθαν την κρυφή του ταυτότητα κατά το θρυλικό storyline "Crisis on Infinite Earth" αλλά μετά το... ξέχασαν. 4. Η πρώτη εμφάνιση του Μπάτμαν στην οθόνη Η πρώτη εμφάνιση του Μπάτμαν στην οθόνη ήταν το 1943, σε μία "ταινία" (ή καλύτερα σίριαλ 15 κεφαλαίων) που έκανε πρεμιέρα στους κινηματογράφους στις 16 Ιουλίου 1943. Πρόκειται για μαραθώνιες προβολές που επαναλήφθηκαν το 1965. Πιστός στο πνεύμα της εποχής, ο Μπάτμαν πολεμούσε εναντίον... των Ιαπώνων, στον απόηχο της επίθεσης στο Περλ Χάρμπορ. Τον Μπάτμαν υποδύθηκε ο Λούις Γουίλσον και τον Ρόμπιν ο Ντάγκλας Κροφτ. 5. Η Γκόθαμ του τηλεφωνικού καταλόγου Μπορεί το ονοματεπώνυμο του Μπρους Γουέιν να κρύβει μια πλούσια ιστορία, η ονομασία ωστόσο της πόλης που τόσο αγαπά ήταν πολύ πιο εύκολη υπόθεση... Ο Φίνγκερ σε μια από τις συνεντεύξεις του είχε εξηγήσει πώς βρήκε το "τοπωνύμιο" καθώς και γιατί επέλεξε να είναι μια φανταστική πόλη και όχι λ.χ. η Νέα Υόρκη: «Αρχικά είχα αποφασίσει να ονομάσω την πόλη "Civic". Δοκίμασα και το "Capital City" και μετά το "Coast City". Αργότερα καθώς ξεφύλλιζα έναν τηλεφωνικό κατάλογο της Νέας Υόρκης , είδα μια καταχώρηση που έλεγε "Gotham Jewelers" (Κοσμηματοπωλεία Γκόθαμ) και σκέφτηκα "αυτό είναι!". Δεν επέλεξα τη Νέα Υόρκη γιατί θέλαμε όλοι σε κάθε πόλη να μπορούν να ταυτιστούν.» ΠΗΓΗ
  4. Μεγάλες αλλαγές στις κινηματογραφικές πρεμιέρες: Δέκα νέες ημερομηνίες ανακοινώθηκαν Σαρωτικές αλλαγές στον προγραμματισμό της ανακοίνωσε η Paramount, με συνολικά δέκα ταινίες να επηρεάζονται ενώ οι τρεις από αυτές έχουν για πρωταγωνιστή τον Τομ Κρουζ. Το Top Gun: Maverick μεταφέρεται στις 19 Νοεμβρίου από τον Ιούλιο που ήταν αρχικά προγραμματισμένο, ενώ το έβδομο Mission Impossible πάει στον Μάιο του 2022. H όγδοη ταινία του franchise με τη σειρά της φεύγει από τον Νοέμβριου του 2022 και πάει στον Ιούλιο του 2023. Το Dungeons & Dragons με τους Chris Pine, Hugh Grant και Regé-Jean Page μεταφέρεται στον Μάρτιο του 2023, από τον Μάιο του 2022, ενώ η τέταρτη ταινία του Jackass θα κάνει πρεμιέρα δύο μήνες νωρίτερα, τον Σεπτέμβριο που μας έρχεται. Ανάμεσα στις ανακοινώσεις υπάρχει και η ημερομηνία για μία νέα ταινία του Star Trek που θα κάνει πρεμιέρα στις 9 Ιουνίου του 2023, χωρίς όμως να υπάρχουν περισσότερες λεπτομέρειες. Αναλυτικά η λίστα με τις ημερομηνίες που ανακοίνωσε η Paramount: SNAKE EYES: 23 Ιουλίου 2021 JACKASS: 22 Οκτωβρίου 2021 TOP GUN MAVERICK: 19 Νοεμβρίου 2021 MISSION: IMPOSSIBLE 7: 27 Μαΐου 2022 UNTITLED BEE GEES: 4 Νοεμβρίου 2022 DUNGEONS & DRAGONS: 3 Μαρτίου 2023 UNTITLED STAR TREK: 9 Ιουνίου 2023 MISSION: IMPOSSIBLE 8: 7 Ιουλίου 2023 THE SHRINKING OF TREEHORN: 10 Νοεμβρίου 2023 UNTITLED RYAN REYNOLDS/JOHN KRASINSKI FILM: 17 Νοεμβρίου 2023 ΠΗΓΗ
  5. Μία πρωτότυπη βιτρίνα καταστήματος, εμπνευσμένη από το κλίμα των ημερών!
  6. Μεγάλο κρίμα να φεύγουν από την ζωή άνθρωποι σε τέτοια ηλικία... Καλό του Παράδεισο...
  7. Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες και τις εορτάζουσες του φόρουμ. Εύχομαι υγεία σε εσάς και τις οικογένειές σας, να είστε πάντα ευτυχισμένοι κι αισιόδοξοι. Δεν αναφέρομαι ξεχωριστά σε άτομα, για να μην ξεχάσω κάποιον. Εντάξει @geo_trou, @Phantom Duck, @leonidio, @falconara90, @KILLMATH ?
  8. ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ! Χρόνια πολλά σε όλα τα παιδάκια του φόρουμ και στις οικογένειές τους. Να είστε όλοι καλά και χαμογελαστοί!
  9. Ο 41ος τόμος της Συλλογής Marvel που κυκλοφορεί στην χώρα μας, φιλοξενεί μία ιστορία, η οποία αποτελεί ένα αξιόλογο κεφάλαιο στις ιστορίες του Οίκου των Ιδεών κι έχει πολλούς θαυμαστές ανά τον κόσμο. Ο λόγος για το θρυλικό “House of M", για το οποίο τόσα καλά σχόλια άκουσα. Πρόκειται για μία δουλειά, της οποίας την συγγραφική επιμέλεια είχε ο Brian Michael Bendis, ενώ το σχέδιο ανήκει στον Olivier Coipel. Η σειρά κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ από τον Ιούνιο, έως τον Νοέμβριο του 2005 κι απαριθμεί 8 τεύχη – κεφάλαια. Είναι άμεση συνέχεια των ιστοριών "Planet X" και "Avengers Disassembled", στις οποίες η Wanda Maximoff, η οποία είναι γνωστή σαν Scarlet Witch, που έχει υποστεί έναν ισχυρό νευρικό κλονισμό, στα όρια της ψυχικής κατάρρευσης, θα προσπαθήσει να κατασκευάσει μία ιδανική, νέα πραγματικότητα, με απώτερο σκοπό να επαναδημιουργήσει τα δύο της παιδιά τα οποία έχουν πεθάνει. Πριν συμβεί αυτό, όμως, συνέρχεται ένα συμβούλιο, αποτελούμενο από τους Avengers και τους X-Men, με επικεφαλής τον Καθηγητή Εξέιβιερ με σκοπό ν’ αποφασιστεί ποια θα είναι η μοίρα της επικίνδυνης Wanda. Στο τραπέζι πέφτει ακόμα και η εκτέλεσή της. Αποφασίζεται, λοιπόν, ένα ταξίδι μέχρι την Γκενόσα, για να ακούσουν και την δική της γνώμη. Εκεί, όμως, η πραγματικότητα θα διαστρεβλωθεί και θα τους ανατρέψει τα σχέδια… Η γνώμη μου Αναμφισβήτητα, πρόκειται για ένα σπουδαίο event, το οποίο συγκεντρώνει μία μεγάλη μερίδα πρωτοκλασάτων χαρακτήρων της Marvel στο ίδιο πεδίο. Προσωπικά δεν δηλώνω λάτρης των ιστοριών που περιγράφουν πολυσύμπαντα, αλλά στην συγκεκριμένη ιστορία τολμώ να πω ότι έχουμε μία έξυπνη διαχείριση. Ουσιαστικά δεν πρόκειται για ένα ακόμα multiverse, αλλά για ένα είδος happy place, με σκοπό να αποφευχθεί η σκληρή πραγματικότητα. Αρχίζοντας από το πρώτο κεφάλαιο, ο αναγνώστης συνειδητοποιεί ότι μπαίνει κατευθείαν στο νόημα και το ζητούμενο, για να συνεχίσει η υπόλοιπη εξιστόρηση, στα επόμενα κεφάλαια, με έναν σουρεαλιστικό τρόπο, εκτός των πλαισίων και των γραμμών που έχει δώσει η Marvel για το συμβατικό της σύμπαν. Εδώ, φαίνεται ότι όλοι οι χαρακτήρες έχουν διαγράψει διαφορετικές πορείες στον βίο τους, από αυτές που γνωρίζουμε. Τραγική φιγούρα εδώ είναι η Wanda η οποία εμφανίζει πολλά ρεαλιστικά στοιχεία, καθώς ο συγγραφέας την “ταλαιπωρεί” με κατάθλιψη και ψυχολογική κατάρρευση. Τον ίδιο πόνο φαίνεται να βιώνει κι ο Magneto, που κάνει τα πάντα για να την κάνει να νιώσει καλύτερα και να την προστατέψει όπως εκείνος νομίζει από τους (δικαιολογημένα) εξαγριωμένους συντρόφους της. Ένας άντρας, που άλλοτε ήταν πανίσχυρος, εδώ δείχνει καταρρακωμένος. Ακόμα ένας χαρακτήρας που διαδραματίζει κομβικό ρόλο στην πλοκή είναι ο Wolverine, που καταλαβαίνει στην συνέχεια ότι κάτι δεν πάει καλά, ξεδιπλώνει το κουβάρι του μυστηρίου και προσπαθεί να επαναφέρει την κανονικότητα. Εντύπωση μού έκανε η διαχείριση του Captain America. Ο συγγραφέας φαίνεται ότι άφησε τον πρώτο Εκδικητή να “ξεκουραστεί”, γιατί δεν του έδωσε πολλές αρμοδιότητες στην παρούσα ιστορία. Βέβαια, αυτή μπορούμε να την θεωρήσουμε σαν μία συγκινητική οπτική, αν αναλογιστούμε ότι αυτή η κατάληξη είναι κι εκείνη που θα προτιμούσε περισσότερο ο Cap. Πολλά τα χρόνια της υπηρεσίας και κανένας φίλος και συγγενής δεν βρίσκεται πλέον εν ζωή. Το σενάριο, λοιπόν, το βρήκα ευρηματικό, το οποίο συνθέτει τις κατάλληλες συνθήκες για να δημιουργήσει μεγάλες και κοσμοϊστορικές αλλαγές στους ήρωες, ενώ παράλληλα παίζει με τα συναισθήματα τόσο των ηρώων, όσο και των αναγνωστών. Ουσιαστικά ο Bendis, μέσω μίας περίεργης, πρωτότυπης και τραγικής κατάστασης που υποβάλλει τους πρωταγωνιστές, κάνει, παράλληλα, πραγματικότητα τα όνειρα και τις επιθυμίες τους, “μαντεύοντας” πώς θα ήθελαν εκείνοι μία ιδανική ζωή. Αν θέλετε την γνώμη μου, πρόκειται για ένα δύσκολο, αλλά επιτυχημένο διακύβευμα. Πραγματικά αναρωτήθηκα κι εγώ τι θα έπρεπε να κάνουν οι πρωταγωνιστές, μόλις έμαθαν για τον εικονικό κόσμο, στον οποίο αποτελούσαν μέρος. Να προσπαθούσαν να επαναφέρουν την φυσιολογική ζωή, ή να έμεναν εκεί, από την στιγμή που περνούσαν όπως ήθελαν? Να κοιτούσαν τους εαυτούς τους ή το γενικό καλό? Μεγάλο δίλημμα. Η πλοκή δε διαθέτει μεγάλες σκηνές μάχης, παρά μόνο λίγο πριν το φινάλε. Με αυτόν τον τρόπο επιχειρείται να δοθεί θέση στον συναισθηματικό τομέα κι όχι στην έξαψη που προσφέρει η ωμή δράση. Εύστοχη κίνηση, κατά την άποψή μου, από την στιγμή που η συγκεκριμένη ιστορία δεν πραγματεύεται μία ακόμα καθαρά υπερηρωική υπόθεση. Κι ερχόμαστε στο φινάλε, το οποίο, ομολογώ, ότι είναι ανατρεπτικό, αλλά η αλήθεια είναι ότι ένιωσα να με αφήνει κάπως ξεκρέμαστο και γεμάτο απορίες για την συνέχεια. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιο sequel, αλλά ελπίζω να υπάρχει. Σκηνοθετικά κι εδώ είχαμε μία αξιόλογη δουλειά, αλλά πιστεύω ότι θα μπορούσε να υπάρχει μεγαλύτερη φροντίδα. Οι εναλλαγές των σκηνών ήταν κάπως γρήγορες σε αρκετά σημεία του κόμικ, ενώ στους διαλόγους υπήρχαν αυτές οι, εμ, παύσεις, που, χμμ, είναι, εμμμμ, κάπως, εχμμμ, εκνευριστικές. Εν κατακλείδι, μιλάμε για μία ιστορία που ξεφεύγει, κάπως, από τα συνηθισμένα μοτίβα και δίνει κάτι φρέσκο και παράλληλα λογοτεχνικό στον αναγνώστη. Την θεωρώ από τις καλές και τις ριζοσπαστικές ιστορίες του Οίκου των Ιδεών και μου άρεσε που όλα ξεκινάνε από έναν χαρακτήρα που (στα δικά μου τα μάτια) δεν είναι από τους κορυφαίους. Ο λόγος για την Wanda. Ενδιαφέρον, επίσης, παρουσιάζει το γεγονός ότι ο “Οίκος του Μ” έχει μεγάλες ομοιότητες με την σειρά “WandaVision" κι ευχαριστώ πολύ τους φίλους για την παρότρυνση να δω και την σειρά. Δεν ξέρω πιο από τα δύο πρέπει να γίνει πρώτο (να δούμε την σειρά ή να διαβάσουμε το κόμικ), αλλά καλό θα είναι να γίνουν και τα δύο. Στα του εικαστικού τομέα, έχουμε ένα σχέδιο, το οποίο το βρήκα τίμιο κι αξιόλογο. Κι εδώ, όμως, έχω τις μικρές μου ενστάσεις. Ξεκινάω με την απόδοση των προσώπων και γενικά μερικών σωματότυπων των χαρακτήρων, οι οποίοι είναι κάπως χοντροκομμένοι και δυσανάλογοι σε σχέση με το background. Επίσης, οι πολλές λεπτομέρειες που διαθέτει το graphic novel, είναι εξαιρετικές, αλλά υπήρχαν και μερικές που μου έφεραν ζαλάδα. Όσον αφορά το χρώμα, διέθετε πλουραλισμό, αλλά αυτό που μου έμεινε είναι ένα όμορφο παιχνίδι με την φωτεινότητα. Εκεί που χρειαζόταν ήταν σκούρο κι εκεί που δεν ήταν απαραίτητο (σε αντίθεση με άλλες ιστορίες) σεβόταν το...φως της ημέρας. Πάμε τώρα να δούμε το έξτρα υλικό που συνοδεύει τον παρόντα τόμο. Εδώ ο αναγνώστης θα βρει το κλασικό editorial του Lupoi, καθώς επίσης και την σελίδα που μας περιγράφει τα γεγονότα που συνέβαλλαν στην δημιουργία του “Οίκου του Μ”. Ολοκληρώνοντας την ιστορία, θα βρεθούμε μπροστά σε δύο σελίδες που παρουσιάζουν τα εναλλακτικά εξώφυλλα των τευχών – κεφαλαίων της ιστορίας, καθώς και δύο ακόμα σελίδες με τον Bendis να μας μιλάει για το δημιούργημά του. Τίποτε άλλο.
  10. Πάντως, ο Θανάσης Καραμπάλιος, με την "προϋπηρεσία" που έχει από "1800", θα περίμενα να βάλει κανένα τσάμικο!
  11. Με αφορμή το άρθρο που ανέβασε ο καλός φίλος @leonidio που αφορά το συγκεκριμένο κόμικ, σκέφτηκα να το παρουσιάσω για να πάρετε μία ιδέα. Τα πρωτόγνωρα και κοσμοϊστορικά γεγονότα που ζούμε αυτές τις εποχές, έχουν δώσει βήμα σε πολλούς καλλιτέχνες να εκφραστούν. Έτσι, εκτός από τον κινηματογράφο, την ζωγραφική, την γλυπτική, δεν θα μπορούσε να μείνει ασυγκίνητη και η Ένατη Τέχνη. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, ο Περικλής Κουλιφέτης παρουσίασε στο κοινό μία σειρά από γελοιογραφικά στριπ, τα οποία σατιρίζουν την περίοδο της καραντίνας, αλλά παράλληλα δίνουν τροφή για σκέψη στον αναγνώστη. Με την συνδρομή της γνωστής μας εκδοτική, "Μικρός Ήρως", κυκλοφόρησε στις 09/03/21 το πόνημα του δημιουργού, το οποίο χωρίζεται σε δύο άτυπες περιόδους, την "Καραντίνα Νο 1" και την "Καραντίνα Νο 2", αντιγράφοντας, κατά κάποιον τρόπο, την πραγματικότητα. Πρωταγωνιστές σε αυτό το ταξίδι είναι ένας άντρας και το πουλί του. Όχι, μην πάει το μυαλό σας στο πονηρό! Ο Στάθης αναγκάζεται να εγκλειστεί μέσα στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού του, λόγω του lockdown κι έχει για συντροφιά το καναρίνι του, τον Αγαθοκλή. Οι διάλογοι μεταξύ τους, αποδεικνύουν το πόσο δύσκολο είναι για έναν άνθρωπο να μείνει "φυλακισμένος" για μεγάλο χρονικό διάστημα, την ίδια ώρα που για το άτυχο πτηνό, είναι απλά η ιστορία της ζωής του. Έτσι, ο Αγαθοκλής, φροντίζει κάθε φορά, με το καυστικό του χιούμορ, να λέει αλήθειες και να βάζει τον ιδιοκτήτη του σε σκέψεις. Η ποιότητα των στριπ είναι αρκετά τίμια, θα έλεγα, κι αρκετά από αυτά μου άφησαν ένα πλατύ χαμόγελο στα χείλη. Το νεαρό της ηλικίας του δημιουργού (γεννήθηκε το 1996), πάντως, υπόσχεται ότι, εκτός από καλής ποιότητας χιούμορ, έχει πολλά περιθώρια για βελτίωση στο μέλλον. Όσον αφορά το σχέδιο, προσωπικά θα το χαρακτήριζα επιμελώς ατημέλητο. Για το ύφος του σεναρίου (το οποίο δεν έχει να μας παραθέσει μία ολοκληρωμένη ιστορία) επιτελεί στο ακέραιο τον σκοπό του, χωρίς όμως να είναι το αριστούργημα. Εδώ δεν με πείραξε. Σε μία "κανονική" ιστορία, θα είχα θέμα. Το χρώμα, από την άλλη, είναι αντιστρόφως ανάλογο με τις ημέρες που διανύουμε. Είναι ευχάριστο, διαθέτει ποικιλία ζωηρών χρωμάτων, με αποτέλεσμα ο συνδυασμός τους να βγάζει μία νότα αισιοδοξίας. Η έκδοση διαθέτει τα περισσότερα από τα καλά στοιχεία της εκδοτικής, με μοναδική, ίσως, παραφωνία να είναι το μικρό μέγεθος. Βέβαια, αν το καλοσκεφτούμε, από την στιγμή που έχουμε να κάνουμε με γελοιογραφικά στριπάκια, με διεκπαιρεωτικό σχέδιο, το μεγαλύτερο μέγεθος δεν θα έδινε κάτι περισσότερο. Το έντυπο φέρει σύνδεση με καρφίτσα, ενώ το χαρτί του είναι καλής ποιότητας, δημιουργώντας μία καλή αποτύπωση των χρωμάτων. Στο εσωτερικό του εξώφυλλου, θα βρούμε ένα εισαγωγικό άρθρο για το κόμικ, επιμελημένο από τον, συνήθη ύποπτο, Γαβριήλ Τομπαλίδη, ενώ στην μέσα σελίδα του οπισθόφυλλου, η έκδοση ολοκληρώνεται με ένα σύντομο βιογραφικό σημείωμα του δημιουργού. Η σελίδα του Περικλή Κουλιφέτη στο Facebook Η σελίδα της εκδοτικής για τους "Έγκλειστους" (Παρακαλώ η παρούσα παρουσίαση να μην συμπεριληφθεί στον διαγωνισμό γιατί δεν πληροί τον πρώτο όρο του κανόνα συμμετοχής)
  12. Το εξώφυλλο του τεύχους #07, συμπεριλήφθηκε στην παρουσίαση. Την επόμενη Κυριακή (09/05) θα φιλοξενηθεί το τεύχος με την ¨Ηρωίδα της Επαναστάσεως".
  13. Με μία πρώτη ματιά του μεγέθους του απογοητεύτηκα μιας και είναι ογκωδέστατο. Πραγματικά όμως διαβάζεται πάρα πολύ άνετα και γρήγορα. Το σενάριό του το βρήκα πρωτότυπο και ιδιοφυές, που κινούσε την περιέργεια στον αναγνώστη και κλιμάκωνε την αγωνία για την συνέχεια. Το γράψιμο του McCloud δημιουργούσε έντονα συναισθήματα κι ενώ όλα φαίνονταν να είναι προδιαγεγραμμένα από την αρχή, παρόλα αυτά υπήρχε αγωνία για την κατάληξη. Χρήμα, ανάγκη για καταξίωση, παρανομία, έρωτας, χωρισμός, μεταφυσικό μπλέκονται αριστοτεχνικά για να μας δώσουν ένα πολύ δυνατό graphic novel που κάλλιστα θα μπορούσε να γίνει και μυθιστόρημα (ή ακόμα και ταινία). Προσωπικά πίστευα ότι ο Ντέιβιντ... ...αλλά τελικά η μοίρα δεν τα φέρνει όπως θέλουμε ακόμα κι αν έχουμε "πιέσει" τις καταστάσεις. Το σχέδιο το βρήκα αρκετά καλό, αλλά όχι και το καλύτερο που έχω δει, ενώ ο συνδυασμός του γκρι (που εμένα μου φαίνεται σαν ανοιχτό γαλάζιο) και του λευκού έχει πολύ θετικά αποτελέσματα. Όποιος έχει διαβάσει το "Κατανοώντας τα κόμικς" του ίδιου δημιουργού, θα βρει πολλές θεωρίες να γίνονται πράξεις στον "Γλύπτη". Το μόνο αρνητικό που μπορώ να του προσάψω είναι οι πολλές σελίδες με σχέδιο και το λίγο κείμενο σε αρκετά σημεία του κόμικ που κάνουν τους διαλόγους γρήγορους και σχεδόν μονολεκτικούς. Τέλος, η έκδοση της Webcomics είναι πιστεύω ισάξια των εκδόσεων του εξωτερικού. Το βιβλίο είναι στιβαρό, το χαρτί του εξαιρετικό (το πήγα στο χωριό που έχει μεγάλη υγρασία και δεν κατσάρωσε ούτε μία σελίδα) και παραμένει ατσάκιστο όσο και να το ταλαιπωρήσεις. Επίσης το μικρό του μέγεθος σε διαστάσεις βοηθάει πολύ στην άνετη ανάγνωση. Αξίζει μέχρι και το τελευταίο € της τιμής του, που ομολογώ όταν το αγόρασα με "έτσουξε".
  14. Αν και βγαίνω λίγο off - topic, να πω ότι για όποιον ενδιαφέρεται, υπάρχει κανάλι στο YouTube, που ξεκίνησε να βάζει επεισόδια από την ομώνυμη σειρά. Σαν λάτρης των Ghsobusters, δηλώνω απόλυτα ικανοποιημένος!
  15. @Lord Makro Ε, δεν νομίζω να υπάρχει κάποιος που να έχει γεννηθεί στα '80s και να μην έχει ζηλέψει με το απόκτημά σου! Με πρόλαβες, πάντως όταν μίλησες για τα 50λεπτα. Ήμουν έτοιμος να σε ρωτήσω που θα βρίσκεις τα εικοσάδραχμα για να παίζεις! Αν επιτρέπετε, πόσο σου πήγε?
  16. Ορίστε και η διαφήμιση από την εκδοτική. Λογικά θα υπάρχει κάποια προσφορά να τρέχει. Δεν χάνεις τίποτα να τους πάρεις ένα τηλέφωνο.
  17. Προστέθηκαν τα τεύχη #04 - #06, με τις μορφές των: Κωνσταντίνου Κανάρη, Ρήγα Φεραίου και Μάρκου Μπότσαρη. Το επόμενο τεύχος, θα κυκλοφορήσει εκτάκτως την Μ.Παρασκευή και θα φιλοξενεί "Το Χάνι της Γραβιάς".
  18. Σίγουρα όσοι είμαστε γεννημένοι την δεκαετία του 1980, έχουμε ακούσει κι απολαύσει τα απίθανα “Χελωνονιντζάκια". Πρόκειται για μία σειρά, εμπνευσμένη από τους Kevin Eastman και Peter Laird, η οποία ξεκίνησε από καθαρή πλάκα, σατιρίζοντας θετικά τους χάρτινους ήρωες του Οίκου των Ιδεών και ιδιαίτερα του έτερους μεταλλαγμένους, X-Men. Έτσι, από το μακρινό 1983, τα διάσημα μεταλλαγμένα χελωνάκια, έχουν αντέξει στον χρόνο (με τα ups και τα down τους), έχοντας δημιουργήσει ένα αξιόλογο σύμπαν, που γοητεύει ακόμα και σήμερα τους μικρούς και τους μεγάλους. Στο ενεργητικό τους, τα Χελωνονιτζάκια έχουν να επιδείξουν κόμικς, σειρές, κινηματογραφικές ταινίες, παιχνίδια και βιντεοπαιχνίδια, τα οποία άλλοτε είχαν περισσότερη “ενήλικη” υφή κι άλλοτε μία πιο ανάλαφρη δομή, περισσότερο εύπεπτη για τις μικρότερες ηλικίες. Θέλοντας να εστιάσουμε στον τομέα της Ένατης Τέχνης, η σειρά πρωτοξεκίνησε, υπό την μορφή φανζίν, για να γνωρίσει μία ανέλπιστη επιτυχία και να βρει στην συνέχεια καταφύγιο στην Mirage Studios, αλλά και σε άλλες εκδοτικές, μέσα στο πέρασμα των ετών, για να φτάσει στα χέρια της IDW, στις ημέρες μας. Για κάποιο σύντομο χρονικό διάστημα (το 2003), το κόμικ κυκλοφόρησε από την Dreamwave, σε επιμέλεια του σπουδαίου σεναριογράφου Peter David (γνωστού από την δουλειά του στις ιστορίες του Hulk) και του σχεδιαστή Thomas LeSean. Δυστυχώς, κυκλοφόρησαν μόλις επτά τεύχη, πριν ακυρωθεί. Αυτά τα εφτά τεύχη, αποφάσισαν να φέρουν στο κοινό οι εκδόσεις “Μικρός Ήρως”, το 2019, όχι σαν αυτόνομη έκδοση, αλλά σαν ένθετο με την εφημερίδα “Sport Time”. Η συνεργασία με την συγκεκριμένη εφημερίδα σταμάτησε στα πέντε τεύχη, ενώ στην συνέχεια η σειρά φαίνεται να μπαίνει στον πάγο. Μετά από δύο χρόνια, όμως, αποφασίστηκε να κυκλοφορήσουν τα εναπομείναντα δύο τεύχη, αυτή την φορά κατευθείαν στα περίπτερα. Η συγκεκριμένη σειρά, λοιπόν, χωρίζεται σε δύο άτυπες ενότητες, με την πρώτη να καλύπτει τα τέσσερα πρώτα τεύχη, στα οποία θα μάθουμε κάποια πράγματα για το origin αρκετών από τους support χαρακτήρες του σύμπαντος των TMNT, όπως η April O’Neil, o Casey Jones κι ο Baxter Stockman. Παράλληλα με αυτά τα άτυπα origins, βλέπουμε και μία ιστορία στο background, η οποία είναι εμπνευσμένη από την δημοφιλή (κι αγαπημένη μου) σειρά του 1987. Στα υπόλοιπα τεύχη θα διαβάσουμε μία μεμονωμένη ιστορία (στο #05), με πρωταγωνιστή τον Rafael, που προσπαθεί να έρθει πιο κοντά στους ανθρώπους και να γίνει προσιτός σε αυτούς, με τις όποιες δυσκολίες μπορεί να έχει η αποδοχή του “διαφορετικού”. Τα τελευταία τεύχη (#06 και #07) θα έχουν για πρωταγωνιστή τον Leonardo, ο οποίος θα μας παραδώσει ένα καλό μάθημα για την αντιμετώπιση του bullying, την ίδια ώρα που εξυμνεί τον αλτρουισμό. Οι ιδέες του σεναρίου έχουν πολλές ομοιότητες με την σειρά των παιδικών μας χρόνων, αλλά η δομή τους είναι πιο σκοτεινή, αρκετά συνυφασμένη με τα πρώτα κόμικς. Κι ενώ από το σενάριο δεν έχω μεγάλα παράπονα, ομολογώ ότι η σκηνοθεσία με κούρασε αρκετά. Η εναλλαγή των σκηνών γίνεται βιαστικά και με μεγάλη συχνότητα, με αποτέλεσμα να χάνεται εύκολα το mood, που προσπαθεί να δημιουργήσει το σενάριο. Όπως και να έχει, πάντως, κάθε τεύχος μού άφησε μία καλή επίγευση στο φινάλε του, αλλά και την αίσθηση ότι ήθελε περισσότερη φροντίδα. Όσον αφορά τον εικαστικό τομέα, δυστυχώς κι εδώ δεν μπορώ να νιώσω ικανοποιημένος αρκετά. Το σχέδιο είναι η επιτομή του “κομπιουτερίστικου” στυλ, ενώ οι χαρακτήρες αποδίδονται παραμορφωμένοι. Οι σκηνές μάχης βγάζουν μία θολούρα, προκειμένου να τονίσουν την κίνηση, αλλά με αυτόν τον τρόπο δημιουργούν μερικά καρέ, τα οποία δυσκολεύτηκα ακόμα και να καταλάβω τι ήταν σχεδιασμένο μέσα σε αυτά. Ο χρωματισμός δεν είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον και ήταν πέραν του δέοντος μουντός. Χρησιμοποιήθηκε μία σκούρα κι άτονη παλέτα χρωμάτων, η οποία, σε συνδυασμό με το σχέδιο, νομίζω ότι έδωσε ένα όχι και τόσο καλό αποτέλεσμα. Κι ερχόμαστε στα χαρακτηριστικά της έκδοσης, τα οποία πιστεύω ότι είναι το πιο δυνατό σημείο του συγκεκριμένου τίτλου. Τα τεύχη είναι δεμένα με καρφίτσα και τόσο η υφή, όσο και το φορμάτ και το στυλ τους, μου έφεραν στο μυαλό την (αγαπημένη μου) έκδοση του “Μπάτμαν” της Πέργαμος. Το εξώφυλλο είναι αρκετά παχύ για ένα κόμικ 28 σελίδων, ενώ και το χαρτί στο εσωτερικό είναι τίμιο και με καλή υφή στην εκτύπωση. Όλα τα λεφτά, πάντως, είναι τα δισέλιδα άρθρα του αγαπητού Γαβριήλ Τομπαλίδη, που υπάρχουν σε κάθε τεύχος. Πιο συγκεκριμένα, στο πρώτο τεύχος παίρνουμε πληροφορίες για το ξεκίνημα του τίτλου στα κόμικς, στο δεύτερο θα παρελάσουν οι βασικοί χαρακτήρες, στο τρίτο θα μάθουμε διάφορα παράξενα από την πορεία των TMNT (όπως πχ η λογοκρισία που υπέστησαν στην Αγγλία), για να έρθει το τέταρτο τεύχος, το οποίο θα μας παραθέσει το πρώτο μέρος από την πορεία τους στην μεγάλη οθόνη. Στο πέμπτο τεύχος θα έχουμε την συνέχεια, ενώ στα δύο τελευταία τεύχη, ο Γαβριήλ θα μας μιλήσει για το τηλεοπτικό ταξίδι των μεταλλαγμένων χελωνών. Εν κατακλείδι, πρόκειται για μία σειρά που απευθύνεται περισσότερο στους νοσταλγούς των TMNT, παρά στους υπόλοιπους. Αν αναλογιστούμε το γεγονός ότι η σειρά δεν μακροημέρευσε, μας δίνει το ασφαλές συμπέρασμα ότι δεν ανήκει στις ένδοξες στιγμές του τίτλου. Αν, όντως, νοσταλγείτε τα Χελωνονιντζάκια, καλύτερα να ξεκινήστε να βλέπετε πάλι την άπαιχτη σειρά του 1987.
  19. Αγαπημένα cartoons της δεκαετίας του '80 και του '90? Βρήκε το ευαίσθητο σημείο μου κι αυτό είναι μείον μου! Θα δω το βίντεο (το οποίο είμαι σίγουρος ότι θα μου αρέσει) και θα πω κι εγώ την γνώμη μου.
  20. Πολύ όμορφη και "κουφή" ιστορία, από τα μαγικά χέρια της μεγάλης Silvia Ziche! Έχει αποδειχτεί ότι η Zicke, εκτός από ένα εξαιρετικό κι άκρως καρτουνίστικο σχέδιο, ξέρει να δουλεύει κι αντίστοιχα σενάρια. Έχει ένα ιδιαίτερο χιούμορ, το οποίο μπορεί να ξενίζει στην αρχή, στην συνέχεια, όμως, διασκεδάζει τον αναγνώστη και τον κρατάει καθηλωμένο, όσο διαρκεί η ιστορία.
×
×
  • Create New...