Jump to content

Treoris

Member
  • Posts

    65
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    2

Everything posted by Treoris

  1. Αν πιάσει το σπίτι μου φωτιά, το The Absolute Sandman Vol. 1 θα ειναι το βιβλίο που θα τρέξω να σώσω. Υπέροχο αφιέρωμα.
  2. Παρακινήθηκα από τα καλά σας σχόλια και το διάβασα κι εγώ. Οι τύποι κατάφεραν και έφτιαξαν κάτι τόσο επιβλητικό, αλληγορικό και ναι, τρομακτικό ταυτόχρονα με μερικούς ανθρώπους σε μια παραλία και περίπου εκατό σελίδες. Ο Peeters και ο Levy έχουν το σεβασμό μου αλλά και την προσοχή μου από εδώ και μπρος.
  3. Έφτασε σήμερα το πακέτο από Bookdepository και επιτέλους διάβασα το δεύτερο βιβλίο του Tomine. Συμφωνώ απόλυτα με την παρουσίαση και τα σχόλια του @leonidio. Παρόλο που μιλάμε για φανταστική ιστορία, μπορώ να πω ότι εκνευρίστηκα με τον Μπεν και τη συμπεριφορά του, με τις διάφορες καταστάσεις που ζούσε και τον τρόπο που τις αντιμετώπιζε, με τις εμμονές του, με τα αδιέξοδα που συναντούσε και που πολλές φορές δημιουργούσε μόνος του... και φυσικά ταυτίστηκα σε κάποια σημεία και στο τέλος πιστεύω πως τον κατάλαβα. Είναι από τις σπάνιες φορές που διαβάζοντας για άβολες και δύσκολες καταστάσεις πέρασα τόσο καλά. Σειρά έχει το Sleepwalk και το 32 Stories.
  4. Το πήρα κι εγώ. Όντως φαίνεται να απευθύνεται σε young adult κοινό, παρόλα αυτά το διάβασα ευχάριστα. Συμφωνώ απόλυτα με όσα έγραψες @akirasyber9 για την ιστορία, αρκετά απλοϊκή για το κοινό που απευθύνεται, αρκετά πρωτότυπη για να τραβήξει και ενήλικες. Βαραίνει σε κάποια σημεία αλλά όχι πολύ. Το concept μου θύμισε αρκετά το The Ghoul Next Door, αν και το Sheets είναι στημένο πιο απλά. Το σκίτσο εξαιρετικό, χωρίς υπερβολές, πιάνει τα συναισθήματα με απλές γραμμές και συμπληρώνεται με ταιριαστά μουντά παστέλ χρώματα. Η έκδοση είναι χορταστική (239 σελίδες) αλλά μικρή σε μέγεθος (μου φάνηκε Α5), στα έξτρα οι πρώτες σελίδες από το sequel. Όποιος το διάβασε ας πει τη γνώμη του αν αξίζει.
  5. Είσαι πολύ σκληρός! Ναι, σίγουρα πήγε να περάσει κάποια μηνύματα αλλά το αποτέλεσμα ήταν χαβαλετζίδικο και φρέσκο, αν και τελείωνε κάπως απότομα. Κάθε ιστορία μπορεί να έχει κρυφά ή και όχι μηνύματα από πίσω. Από την κοκκινοσκουφίτσα μέχρι και τον Τόλκιν. Δεν χρειάζεται πάντα να σπάμε το μυαλό μας με αυτά. Εγώ απλά αγνόησα την αλληγορία της και πέρασα καλά χωρίς προβληματισμούς.
  6. Σωστά, τα πάντα μαζεύτηκαν σε μερικές σελίδες, καλά κάνεις και το αναφέρεις, μάλλον θα έπρεπε να το είχα γράψει κι αυτό, αλλά εμένα δε με χάλασε. Μου άφησε γενικά πολύ καλή εντύπωση που το προσπέρασα γρήγορα αυτό το πταίσμα. Σίγουρα πάντως μερικά τεύχη - έστω, μερικές σελίδες - ακόμα θα έκαναν πιο ομαλό το τέλος.
  7. Καλοκαίρι. Η Joey κατευθύνεται προς το Crestfall Bluffs, ένα θέρετρο πλουσίων, μαζί με το αγόρι της, τον Astor, για να γνωρίσει την οικογένεια του και να περάσουν εκεί τις διακοπές τους. Θέλει όλα να πάνε καλά, θέλει να τη συμπαθήσουν, θέλει να γίνει μέλος αυτής της οικογένειας, αυτού του κόσμου, του τόσο διαφορετικού από εκείνον που προέρχεται. Είναι προετοιμασμένη για οτιδήποτε λοιπόν. Για οτιδήποτε εκτός από αυτό που θα συναντήσει. Δεν λέω περισσότερα για να μη σας χαλάσω την υπόθεση. Όσα λιγότερα γνωρίζετε όταν μπείτε σε αυτόν τον κόσμο τόσο το καλύτερο. Η Sarah προλαβαίνει μέσα σε πέντε τεύχη να μας δώσει μια δεμένη ιστορία, με αρκετά μικρά twists που κάθε φορά εκτοξεύουν λίγο περισσότερο την ιστορία. Η δράση, οι συζητήσεις, ο τρόμος, τα φιλοσοφικά διλήμματα και οι προεκτάσεις τους στην πραγματική ζωή ισορροπούν και διαδέχονται το ένα το άλλο. H Sarah πιάνει ένα από τα πιο κλισέ θέματα στην ιστορία του τρόμου (η απομονωμένη οικογένεια, οι διακοπές, τα ένοχα μυστικά) και παραδίδει κάτι φρέσκο και μοντέρνο. Το σχέδιο του Pius είναι απολύτως ταιριαστό. Ρετρό, έντονα pop art, με ρίζες στον Lichtenstein (χωρις τον πουαντιγισμό του). Ωραιά σκηνοθεσία, παίζει καταληκτικά με τους ήχους και με τις σκέψεις των ηρώων (δεν ξέρω αν αυτό είναι θέμα του lettering η όχι, αλλά δείτε παραδείγματα στις φώτο) και γενικά κάνει μια εξαιρετική δουλειά που δένει μαγικά με το σενάριο. Θα ήθελα να τον δω να αναλαμβάνει κάποιο από τα Archie Horror η ακόμα και το ίδιο το reboot του Archie, το σχέδιο του είναι τόσο ίδιο σε σημείο που νόμιζα ότι κάποιο τεύχος είχε αναλάβει κι εκείνος. Τα χρώματα του Roman είναι κυρίως θερμά, σκοτεινά, ακολουθούν το σχέδιο και κινούνται κι αυτά σε pop art μονοπάτια. Το Eat The Rich είναι μία ανέλπιστα φρέσκια δημιουργία που θα μπορούσε να γίνει καφρίλα (αλλά δεν έγινε), θα μπορούσε να σε ζαλίσει με παραπάνω φιλοσοφικές ανησυχίες από όσες χρειαζόταν (αλλά δεν το έκανε), θα μπορούσε να πατήσει στα κλισέ και να μείνει εκεί (αλλά δεν το έκανε). Μοντέρνο και ρετρό ταυτόχρονα, ο τρόμος υπάρχει σε μικρές, νόστιμες μπουκίτσες. Η συγγραφέας στο τέλος αναλύει πως όλο αυτό ήταν μια αλληγορία , αλλά είναι μια δημιουργία που εγώ ήρθα για τον τρόμο και χωρίς να μου δώσει αυτό που περίμενα, μου έδωσε τόσα παραπάνω.
  8. Η Lulu είναι μια εξειδικευμένη sex worker, ή καλύτερα, όπως αναφέρει η κάρτα της, μια Professional Pain Slut. Καλώς ήλθατε σε έναν κόσμο πόνου και ευχαρίστησης. Περάστε το κατώφλι μόνο αν έχετε ανοιχτό μυαλό και δεν σοκάρεστε εύκολα. Η Lulu εξειδικεύεται στο να τη χτυπούν, να την πονούν, να τη μελανιάζουν, να τη δέρνουν, να την καίνε, να τη χαρακώνουν. Πληρώνεται πολύ καλά για αυτό που κάνει. Υπάρχουν τρία πράγματα που πρέπει να γνωρίζετε για την κοπέλα: Πρώτον, αν προσπαθήσετε να της κάνετε κάτι που δεν είναι συμφωνημένο, θα το πληρώσετε. Δεύτερον, η Lulu έχει εξαιρετικά υψηλή αντοχή στον πόνο. Και τρίτο και σημαντικότερο, είναι μαζοχίστρια και το απολαμβάνει (εφόσον είναι συναινετικό). Στο πλευρό της ο πιστός της φίλος Danny που την προστατεύει όταν η κατάσταση πάει να ξεφύγει, και ο οποίος είναι τσιμπημένος μαζί της. Ένα βράδυ αναλαμβάνει να συναντήσει έναν γνώριμο πελάτη στη σουίτα ενός ξενοδοχείου, μόνο που τα πράγματα παίρνουν άσχημη τροπή και βρίσκεται άθελα της μπλεγμένη ανάμεσα σε αφεντικά της νύχτας, νονούς... και κάτι ισχυρότερο. Η Christa γράφει χαλαρά, κοφτά και γρήγορα. Εξηγεί καταστάσεις και kinks που μπορεί να μην γνωρίζουμε τόσο καλά. Η περιπέτεια της Lulu είναι (κυρίως) ένα οδοιπορικό στη αθέατη πλευρά της ζωής και της εργασίας των διαφόρων sex workers. Δεν αναφέρεται σε περιπτώσεις εκμετάλλευσης, μιλάει για ανθρώπους επαγγελματίες που αναλαμβάνουν να καλύψουν μερικές ιδιαίτερες εώς ακραίες ανάγκες των πελατών τους. Το σενάριο είναι σχετικά απλοϊκό και οι χαρακτήρες δεν προλαβαίνουν να αναπτυχθούν. Πέντε τευχάκια ειναι αυτά, δεν χωρούν και πολλά πράγματα μέσα. Σε αποζημιώνει όμως παρουσιάζοντας μια πλευρά της νύχτας που ίσως αγνοούσαμε ή δεν είχαμε ασχοληθεί ποτέ μαζί της σε τέτοιο βαθμό. Η δράση είναι συνεχής και οι περισσότεροι χαρακτήρες αξιομνημόνευτοι. Μεγάλες στιγμές δεν θα δούμε, κορυφώσεις δεν υπάρχουν, αλλά παρόλα αυτά έμεινα ικανοποιημένος. Το σχέδιο της Priscilla είναι ταιριαστό, φουλ στυλιζαρισμένο, λίγο καρτουνίστικο και υπερηρωικό σε σημεία ακραίας δράσης αλλά αυτό συγχωρείται. Η δουλειά που έχει γίνει στις εκφράσεις των προσώπων είναι εκπληκτική. Το Hit Me είναι μια δουλειά που προσωπικά με εντυπωσίασε για την τόλμη της να θίξει έναν διαφορετικό κόσμο. Είναι κάτι που δεν περίμενα να διαβάσω σε mainstream κόμικ, κι αυτό το κάνει περισσότερο ενδιαφέρον. Επίσης, είναι από τις σπάνιες φορές που οι γυναίκες αυτού του κόσμου δεν παρουσιάζονται στερεοτυπικά σαν θύματα ή σαν femme fatales, αλλά σαν bad asses. Αξίζει μια ευκαιρία για την ευκολόπεπτη δράση και για το πρωτότυπο του θέματος. Το τέλος χλιαρό, αφήνει ίσως υπονοούμενα για μια συνέχεια που αν έρθει, θα χαρώ να τη διαβάσω. Υ.Γ. Respect για το t-shirt που φοράει ο Danny στο γυμναστήριο του πρώτου τεύχους και για την / τον Lo.
  9. Η κα Whitaker ζει μια ήσυχη, κάπως μοναχική και μετρημένη ζωή στην Αγγλία. Η κα Whitaker πίνει τσάι με τις φίλες της, μαγειρεύει νόστιμα γλυκά και φαγητά, περιποιείται τον κήπο της και περιστασιακά αγοράζει μικρά μπιχλιμπίδια από ένα μαγαζί μεταχειρισμένων. Μία Πέμπτη επιστρέφοντας από το ταχυδρομείο αγοράζει ένα μεταλλικό κύπελλο, το οποίο πιστεύει πως θα δείχνει υπέροχο πάνω στο τζάκι. Το κύπελλο είναι το Άγιο Δισκοπότηρο, και ναι, δείχνει υπέροχο πάνω στο τζάκι. Το Chivalry, μια παλιά ιστορία του Neil Gaiman, ζωντανεύει από το χέρι της Collen Doran. Μετά από αυτή την αναπάντεχη αγορά της ηλικιωμένης κυρίας, εμφανίζεται ένας ιππότης που έχει σκοπό της ζωής του να αποκτήσει το Δισκοπότηρο, και προσπαθεί να τη δελεάσει ώστε να του το δώσει. Βλέπουμε την καθημερινότητα της γυναίκας, ρίχνουμε κλεφτές ματιές στο παρελθόν της, μαθαίνουμε και ένα δύο πράγματα για τον ιππότη που την επισκέπτεται. Η ιστορία είναι σύντομη, χιουμοριστική, γλυκιά με μια ελάχιστη, μικρή, πικρή επίγευση. Καμιά φορά τέτοιες γεύσεις δένουν όμορφα μεταξύ τους. Εκεί που έχουμε σαν βάση μια όμορφη ιστορία, έρχεται το σκίτσο της Collen να μας αποτελειώσει. Δουλεύοντας τελικά (διαβάστε τις σημειώσεις της σχετικά, έχουν ενδιαφέρον) με νερομπογιές, δημιουργεί έναν καθημερινό μα συνάμα και ονειρικό κόσμο, με μικρές χαριτωμένες λεπτομέρειες. Το σχέδιο και τα χρώματα θυμίζουν λίγο παιδικό παραμύθι, λίγο μεσαιωνικό εικονογραφημένο χειρόγραφο. Υπάρχουν μερικά εντυπωσιακά splash screens που τα χάζευα για ώρα. Το αποτέλεσμα δένει απόλυτα με το ύφος της ιστορίας. Οι σημειώσεις της Collen στο τέλος είναι χιουμοριστικές και κατατοπιστικές σχετικά με την προσπάθεια της να μετατρέψει την ιστορία σε graphic novel. Συνοπτικά μια υπέροχη, μικρή, γλυκιά ιστορία με εξαίσια εικονογράφηση. Μερικές φορές δεν θέλεις να σκεφτείς ή να προβληματιστείς πολύ. Μερικές φορές θέλεις απλά κάτι cute να σου φτιάξει τη διάθεση. Φτιάξτε τσάι, καθίστε αναπαυτικά στην πολυθρόνα σας και πιάστε το στα χέρια σας. Υ.Γ. Αυτές τις μέρες τρέχει και μια γενναία έκπτωση στον τίτλο στο Bookdepository που αν συνδυαστεί με το 10% του καλοκαιριού βγαίνει σε πολύ προσιτή τιμή.
  10. Το βιβλίο δυστυχώς είναι αποτυχία, και το λέω αυτό σαν τρελό fanboy. Σίγουρα θα μπορούσαν να διαλέξουν κάποια καλύτερη ιστορία, ακόμα και από τα πρόσφατα έργα του. Λέω να ρίξω το φταίξιμο στον γιό του αυτή τη φορά. Όσον αφορά το συγκεκριμένο adaptation ίσως αν είχε καλύτερο σχέδιο.... αλλά μπα. Δεν πειράζει, την επόμενη φορά.
  11. Το Stay μου μίλησε κι εμένα, θα το τιμήσω σύντομα, η παρουσίαση του @leonidio μου το πούλησε!
  12. Το 2013 συναντήθηκαν τέσσερις Γάλλοι συγγραφείς παιδικών / εφηβικών βιβλίων και αποφάσισαν να δημιουργήσουν κάτι μαζί. Από αυτή τη συνάντηση προέκυψε η σειρά βιβλίων U4. Ο καθένας έγραψε και από ένα τίτλο, και στο τέλος και οι τέσσερις μαζί ολοκλήρωσαν τη σειρά με το πέμπτο βιβλίο. Το U4 της Europe αποτελεί adaptation της σειράς σε μια αντίστοιχη σειρά από graphic novels. Βρισκόμαστε στο σήμερα, και ένας θανατηφόρος ιός έχει εξολοθρεύσει το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο, έφηβοι περίπου 15 με 18 χρονών φαίνεται να έχουν ανοσία. Το κάθε τεύχος της χορταστικής σειράς επικεντρώνεται και σε έναν από τους βασικούς πρωταγωνιστές, τον Jules, τη Koridwen, τη Stephane και τον Yannis. Τα τεύχη μπορούν να διαβαστούν με οποιαδήποτε σειρά, αλλά όλα πρέπει να διαβαστούν πριν από το πέμπτο, το οποίο είναι αφιερωμένο στον Khronos. Η ιστορία η οποία εξελίσσεται στη Λυόν, στη Μασσαλία και κυρίως στο Παρίσι. Και οι τέσσερις έφηβοι έχουν ένα κοινό στοιχείο, είναι παίκτες του (φανταστικού) online παιχνιδιού W.O.T. Ενώ η πανδημία βρίσκεται σε έξαρση, οι υποδομές καταρρέουν η μία μετά την άλλη και τα πτώματα στοιβάζονται στους δρόμους, λίγο πριν χαθεί το ίντερνετ λαμβάνουν όλοι το ίδιο μήνυμα από τον δημιουργό του παιχνιδιού. Παρακολουθούμε τις προσπάθειες των ηρώων να επιζήσουν, να κατανοήσουν τι συμβαίνει, να βρουν τι έχει συμβεί στους δικούς τους. Τέσσερις πολύ διαφορετικοί χαρακτήρες, οι οποίοι θα συγκρουστούν αλλά θα έρθουν και κοντά. Οι συγγραφείς παρά το background τους δεν έφτιαξαν μια παιδική ιστορία. Οι θάνατοι είναι συχνοί, η κακοποίηση επίσης. Η απώλεια καραδοκεί σε κάθε βήμα και στοιχειώνει τους πρωταγωνιστές. Υπάρχουν πολλά κλισέ αλλά είναι βαλμένα έξυπνα στην ιστορία και δεν ενοχλούν (εντάξει, το είδος είναι αρκετά κορεσμένο πιστεύω και οι πραγματικά πρωτότυπες ιδέες σπανίζουν). Η κυβέρνηση (ή ο στρατός, ή όποιος απέμεινε τέλος πάντων) προσπαθεί να βάλει μια τάξη, όχι πάντα με τον κατάλληλο τρόπο, οι επιζώντες είτε προστρέχουν στην κυβέρνηση για βοήθεια είτε δημιουργούν συμμορίες / ομάδες με διαφορετικούς σκοπούς. Και σε προσωπικό επίπεδο οι ήρωες παλεύουν με όλους και με όλα, ανακαλύπτουν τον εαυτό τους και τη σεξουαλικότητα τους, προσπαθούν να υπερβούν τις καταστάσεις και τις δυνάμεις τους και να μοιάσουν, γιατί όχι, έστω και λίγο στους χαρακτήρες που είχαν στο παιχνίδι. Οι ιστορίες σταδιακά συγκλίνουν και σε κάθε τεύχος βλέπουμε και ένα μέρος της προηγούμενης ιστορίας από μια καινούργια οπτική. Το τελευταίο τεύχος φέρνει τους ήρωες κοντά και ενώνει τα κομμάτια του παζλ σε ένα πολύ ικανοποιητικό φινάλε. Το σκίτσο είναι καρτουνίστικο αλλά ταιριαστό (μου θύμισε κάπως τον Κυριαζή). Τα twists είναι ωραία σκηνοθετημένα, οι χαρακτήρες είναι ξεχωριστοί, οι εκφράσεις είναι πειστικές. Η βία και το γυμνό είναι σε ήπια επίπεδα. Παίζει συχνά με το φως και το σκοτάδι. Το, κυρίως, urban περιβάλλον είναι ωραία σχεδιασμένο. Δεν υπάρχουν εξάρσεις ή μεγάλες στιγμές αλλά η γενική εικόνα είναι πολύ καλή, τα χρώματα αυτά που περιμένεις να δεις. Συνοπτικά ένα μείγμα post apocalyptic, teen drama, coming of age, love story, time travel, μια μεγάλη, απολαυστική περιπέτεια η οποία ρίσκαρε, χρησιμοποίησε πολλά κλισέ, συνδύασε λίγο από πολλά πράγματα και περιέργως πέτυχε διάνα. Το προτείνω ανεπιφύλακτα.
  13. Λες να το τολμήσω; Αν είναι πιο στρωτή θα το δοκιμάσω.
  14. Μετά από χρόνια αναβολών, έπιασα κι εγώ στα χέρια μου το "βαρύ" Ινκάλ στην φθηνότερη εκδοχή του (νομίζω), το paperback της Humanoids. Long version: Λοιπόν, δεν θα ισχυριστώ πως το απόλαυσα, ούτε πως το κατανόησα. Πιστεύω πως ίσως έξυσα την επιφάνεια των συμβολισμών του Jodorowsky. Παρά το έντονα ψυχεδελικό στοιχείο που παραπέμπει σε 60s - 70s λογοτεχνία, η αίσθηση που μου άφησε είναι πως ο άνθρωπος είναι αλλού. Κάθε φορά που δεν αντιλαμβάνομαι το μεγαλείο μιας δημιουργίας, πάντα διχάζομαι ανάμεσα στο "τι είπε τώρα ο καλλιτέχνης, είμαι πολύ λίγος για να τον κατανοήσω" και στο "εντάξει, όπως και να το δεις αυτό είναι μια ανούσια κολοσσιαία πατάτα". Σε αυτή την περίπτωση νιώθω πως φταίω εγώ. Επομένως αφήνω ειδικούς και επαϊοντες να σκίσουν τα πτυχία τους και να διαφωνήσουν. Εγώ κρατάω το πιο πολύπλευρο / πολυεπίπεδο / συμβολικό / ψυχεδελικό σενάριο που έχω διαβάσει ως κάτι που δεν το κατάλαβα, που με κούρασε σε πολλά σημεία, αλλά που αντιλαμβάνομαι το μεγαλείο του. Στο σχέδιο ο Moebius, θα το πω απλά, ζωγραφίζει παπάδες. Για εμένα είναι φυσικά μέλος της top τριάδας (Serpieri / Moebius / Manara) που για κάποιο λόγο τους έχω μαζί στο μυαλό μου, σαν μια κατηγορία μόνοι τους. Ουσιαστικά δημιούργησε ένα ολόκληρο σύμπαν με άπειρη λεπτομέρεια. Έχω την εντύπωση ότι πρέπει να του έπαιρνε λιγότερο χρόνο να σχεδιάσει ένα καρέ από ότι εγώ να το διαβάσω... αλλιώς θα χρειαζόταν 300 χρόνια να φτιάξει μόνο το Ινκάλ. Συνολικά ένα έργο που καταλαβαίνω γιατί επηρέασε και συνεχίζει να επηρεάζει δημιουργούς, κυρίως για το εικαστικό κομμάτι βέβαια. Αν θα το ξαναδιαβάσω; Σίγουρα, αλλά δεν θα είναι μεσημέρι καλοκαιριού με τα μάτια μου να κλείνουν. Αν με κέντρισε τόσο ώστε να ψάξω και τα υπόλοιπα πριν και μετά και spin offs που κυκλοφορούν; Προς το παρόν όχι. Ίσως μια δεύτερη, πιο φρέσκια ματιά σε μερικά χρόνια να μου αλλάξει γνώμη. Προς το παρόν, ακόμα και σαν "μουσειακό" κομμάτι, χαίρομαι που πρόσθεσα αυτή τη δημιουργία στη συλλογή μου. Short version: Το σκίτσο τα σπάει.
  15. Το βρήκα σε καλή τιμή και είπα να το πάρω κι εγώ. Ναι, θα ειπωθεί το κλισέ " για ελληνικό είναι..." Για ελληνικό το σχέδιο είναι αξιοπρεπέστατο. Με εξαίρεση ίσως τα πρόσωπα και τα σώματα που είτε είναι κάπως ξύλινα, είτε φαίνονται "κλειδωμένα" σε κάποια στάση (μου θύμισαν φιγούρες μοντελισμού), τα τοπία είναι άριστα με εμφανή λεπτομέρεια, το ασπρόμαυρο σωστά δουλεμένο. Έχουν πέσει ώρες δουλειάς εδώ και φαίνονται. Δεν έχω διαβάσει άλλη δουλειά του Νικόλα για να δω αν έχει υπάρξει εξέλιξη αλλά αυτό που βλέπω είναι ταυτόχρονα και ώριμο και επιδέχεται βελτίωσης. Στα του σεναρίου, δυστυχώς δεν μπορώ να είμαι επιεικής. Σαν κάποιος ο οποίος έχει διαβάσει αρκετά σε αυτό που συνδυάζει το graphic novel (νουάρ, λαβκραφτική μυθολογία), ειλικρινά ζορίστηκα να βγάλω τις σελίδες. Μια ατελείωτη, κουραστική αλληλουχία από κλισέ χωρίς κανένα ίχνος πρωτοτυπίας. Αυτή ήταν η πρώτη μου επαφή με τον Αθανασιάδη και ειλικρινά το όνομα θα λειτουργεί αποτρεπτικά στο εξής. Γενικά θα υπερασπιστώ τον Κούρτη λέγοντας το εξής: με το υλικό που είχε στα χέρια του έκανε καλή δουλειά. Με καλύτερο σενάριο το αποτέλεσμα θα ήταν καλύτερο. Ναι, στην Ελλάδα βλέπουμε συχνά είτε μόνο καλό σκίτσο είτε μόνο καλό σενάριο (κυρίως στα χιουμοριστικά). Κάποια στιγμή πρέπει να ξεφύγουμε από τη νοοτροπία / ποιότητα επιπέδου fanzine, και αυτή η δημιουργία, αν και με σοβαρά προβλήματα, κάνει ένα βήμα μπροστά. Υ.Γ.1: Προφανώς και υπάρχουν λαμπρές εξαιρέσεις, που συνδυάζουν δυνατό σκίτσο και καλό σενάριο. Αλλά δυστυχώς είναι εξαιρέσεις. Τα τελευταία χρόνια κάπως πάει να αλλάξει αυτό. Υ.Γ.2: Διάβασα και το κομμάτι της κριτικής. Τι να πω, μένω άναυδος. Εγώ σε μια επικοινωνία μου με τον Κούρτη για άσχετο θέμα ο άνθρωπος ήταν ευγενέστατος, ενώ θα μπορούσε απλά να με αγνοήσει και κανένας δεν θα μπορούσε να του πει το παραμικρό. Δεν θα έπρεπε να υπάρχουν τέτοιες αντιδράσεις. Κάθε δημιουργός που δημοσιεύει ένα έργο του εκτίθεται αυτόματα σε κριτική, και κάθε κριτική, εφόσον είναι κόσμια, πρέπει να γίνεται σεβαστή. Όσο καλοί και να είμαστε, αν ζούμε μόνιμα στο ροζ συννεφάκι των καλών κριτικών και δεν ακούσουμε και μια κακή (είπαμε, κόσμια και καλοπροαίρετη πάντα) κριτική πως στο καλό θα βελτιωθούμε;
  16. Το Eternum είναι μια sci-fi δημιουργία επικών διαστάσεων. Διαδραματίζεται στο σχετικά μακρινό μάλλον, όπου η ανθρωπότητα έχει απλωθεί στον γαλαξία, αφού έχει εξαντλήσει τους διαθέσιμους πόρους της Γης. Ο πολυγραφότατος Christophe Bec μας δίνει ένα σενάριο που του ταιριάζει. Προσπαθεί να είναι ρεαλιστής. Τι θα μπορούσε να αλλάξει στην ανθρωπότητα σε διακόσια κάτι χρόνια στο μέλλον; Η απάντηση είναι πολλά και συνάμα τίποτα. Ο άνθρωπος εξελίχθηκε τεχνολογικά, μα παραμένει δέσμιος των παθών του, με την καλή και ταυτόχρονα την κακή έννοια. Το πάθος της εξερεύνησης δεν λείπει στο μέλλον. Η ακραία εκμετάλλευση των πόρων παραμένει. Οι άνθρωποι δουλεύουν για μεγάλες εταιρείες, πίνουν, παίρνουν ναρκωτικά, κάνουν σεξ. Δολοπλοκούν, είναι άπληστοι, χειραγωγούν. Μια νέα μορφή θρησκείας είναι παρούσα. Παρά την εξάπλωση του ανθρώπινου είδους όμως, παραμένουμε μόνοι σε ένα αχανές σύμπαν. Ή μήπως όχι; Κατά τη διάρκεια μιας τυπικής διαδικασίας εξόρυξης σε ένα φεγγάρι ενός αδιάφορου πλανήτη, ανακαλύπτεται ένα τεχνούργημα. Κι άλλες φορές έχουν βρεθεί διάφορα αντικείμενα με πιθανή εξωγήινη προέλευση, αλλά ποτέ κάτι τόσο... αδιαμφισβήτητο. Πρόκειται για μια ανακάλυψη που αλλάζει τα πάντα. Δεν είμαστε μόνοι. Η εταιρεία που το ανακάλυψε αναλαμβάνει να το αναλύσει. Και εκεί αρχίζουν τα προβλήματα. Μια ιστορία που εξελίσσεται σε τρεις τόμους (Η Σαρκοφάγος, Οι Κτίστες, Έυα), σε διάφορες περιοχές του γαλαξία, με αρκετούς πρωταγωνιστές. Λίγο από Alien, κάτι από Dead Space, πολύ, πάρα πολύ από (ψιλοspoiler) Προσωπικά το σενάριο είναι αρκετά πολύπλοκο και πολυπεπίπεδο. Πατάει σε διάφορα υποκατηγορίες και τα καταφέρνει πολύ καλά. Έχει απ' όλα τα καλά: Εξευρεύνηση, λίγο τρόμος, λίγο φιλοσοφία, λίγο περιπέτεια, λίγο ιστορία αγάπης, λίγο σεξ, λίγο βία. Τρέχουν επίσης διάφορες υποϊστορίες που δένουν όλες αρμονικά μεταξύ τους. Για το σκίτσο θα μπορούσα να πω απλά ένα μεγάλο respect. Υπέροχη απεικόνιση του διαστήματος, ρεαλιστικά πρόσωπα και ξεχωριστοί χαρακτήρες. Οι χρωματισμοί ακολουθούν και προσαρμόζονται στο περιβάλλον (εσωτερικό σκαφών, υπόγειες σήραγγες, εργαστήρια, διάστημα κλπ). Υπάρχουν μερικά πολύ υποβλητικά πλάνα. Κάποιες σκηνές από τη γη είναι τόσο cyberpunk που ο William Gibson θα χειροκροτούσε ενθουσιασμένος. Οι σκηνές βίας και σεξ (ναι, έχει πολλές, βλέπε ψιλοspoiler πιο πάνω) είναι ήπιες αλλά διάσπαρτες και συχνές, χωρίς να γίνονται ενοχλητικές αλλά καταλήγοντας να είναι κάπου οριακά εμμονικές. Αν κάποιος ξεπεράσει μερικά προβλήματα στα σενάριο που βγάζουν μάτια και δεν έχει πρόβλημα να του μείνουν κάποιες απορίες στο τέλος, μικρές ή / και μεγάλες θα περάσει καλά. Συνοπτικά είναι μια πολύπλευρη, φιλόδοξη ιστορία επικών διαστάσεων, με δυνατό σενάριο και σκίτσο, με έναν επίλογο που έρχεται και κουμπώνει όμορφα. Με τα προβληματάκια της βεβαίως βεβαίως, τις εμμονές της, αλλά το τελικό αποτέλεσμα είναι πολύ αξιόλογο για να χαρακτηριστεί κάτι λιγότερο από εξαιρετικό.
  17. Ο Herve είναι ένας κοινός θνητός : Λιγάκι αδέξιος, κομματάκι ενοχλητικός, σχεδόν ψυχαναγκαστικός, με μια πολύπλοκη σχέση με τη μητέρα του, μια βαρετή δουλειά, λίγο βλαμμένους φίλους, μια αδιέξοδη σχέση. Ζει μια ήσυχη ζωή στο Παρίσι. Ώσπου μια μέρα.... αλλάζουν τα πάντα. Ανεξήγητα, όταν κλείνει τα μάτια οποιοσδήποτε άνθρωπος στον κόσμο, βλέπει ότι βλέπει εκείνος. Όταν κάποιος, οπουδήποτε, κλείσει τα αφτιά του, ακούει ότι ακούει ο Herve. Και ναι, δεν σταματάει εδώ. Μπορούν να πονέσουν όταν πονάει εκείνος, μπορούν να μυρίσουν ότι μυρίζει κι αυτός. Ο εφιάλτης αρχίζει. Εν μέρει καταιγιστική περιπέτεια, εν μέρει κωμωδία / σάτιρα, εν μέρει καυστικό σχόλιο στην ιδιωτικότητα του σύγχρονου ανθρώπου, το κόμικ επωφελείται από ένα γρήγορο, κινηματογραφικό σενάριο και από ένα δυναμικό σκίτσο. Το σενάριο του Lewis Trondheim είναι χαλαρό και ταυτόχρονα έχει συνοχή. Το κυνηγητό είναι συνεχές, οι αστείες σκηνές είναι πραγματικά αστείες Οι χαρακτήρες δεν σε εκπλήσσουν αλλά έχουν ποικιλία και γεμίζουν ιδανικά τους δεύτερους ρόλους. Φυσικά, το κυρίως μήνυμα περί ιδιωτικότητας δεν χάνεται με τα αστεία και υποβόσκει σχεδόν παντού. Νιώθεις και τον δικό σου κόσμο να παραβιάζεται. Δυσανασχετείς με την επιμονή, τη βλακεία, την κακία του κόσμου. Η ζωή του Herve μετατρέπεται από αστεία σε καφκική σε ελάχιστα λεπτά, φίλοι και ξένοι προσπαθούν να βοηθήσουν, άλλοι να εκμεταλλευτούν. Το σκίτσο του Matthieu Bonhomme ακολουθεί τη δυναμική του σεναρίου με καθαρές γραμμές και ωραία, κινηματογραφικά στημένα πλάνα. Υπάρχουν διάφορες έξοχες, αξιομνημόνευτες σκηνές Η επιλογή της χρήσης αποκλειστικά τόνων του λευκού, του μαύρου και του μπλε ίσως κάπου κουράζει στην αρχή αλλά μετά από λίγο απορροφήθηκα και το ξέχασα. Μετά από όλο αυτό το μπάχαλο έρχεται ένα διφορούμενο τέλος το οποίο βρήκα ταιριαστό και ικανοποιητικό. Σε γενικές γραμμές το Omni- Visibilis είναι μια δημιουργία που ισορροπεί ανάμεσα στο να είναι ένα fun, casual read, και στο να σε προβληματίσει και να σε βάλει να σκεφτείς. Πιστεύω τα καταφέρνει πολύ καλά. Πέρασα πολύ καλά, προβληματίστηκα μα και γέλασα με την καρδιά μου. Διαβάστε το!
  18. Μετά από σχετικό tip του @Dredd που πέτυχα πριν μήνες, ξεκίνησα το 8 Billion Genies. Μετά από τα δύο μόλις πρώτα τεύχη, μπορώ να πω πως ξεκίνησε δυνατά. Το στόρι σε γενικές γραμμές είναι πως την ίδια ακριβώς στιγμή εμφανίζεται δίπλα σε κάθε άνθρωπο στη γη κι από ένα genie, δίνοντας την ευκαιρία σε όλους να κάνουν μία ευχή. Κι όπως λέει πολύ πετυχημένα η περίληψη, all hell breaks loose. Το σχέδιο του Ryan Browne λίγο... πρωτόγονο να το πω; Λίγο επιτηδευμένα 90's; Δεν ξέρω, μου θύμισε fanzine κι όχι με την καλή έννοια. Το σώζουν όμως τα χρώματα τα οποία είναι ζωντανά και κάτι splash panels εντελώς φευγάτα. Εκεί που όμως υστερεί το σκίτσο έρχεται με φόρα το σενάριο του Soule να συμπληρώσει τα κενά: Κλειστοφοβικό setting, τύπου The Bar, Feast, From Dusk Till Dawn και δε συμμαζεύεται (ναι, ότι βγαίνει σε ταινία δωματίου το κυνηγάω μετά μανίας), ωραίο plot που σε αρπάζει από τα μούτρα, ενδιαφέροντα sub plots με συμπαθητικούς ήρωες. Έξυπνες ατάκες που πέφτουν βροχή από τα genies. Γενικά προς το παρόν είναι ανάλαφρο (η κλειστοφοβική ατμόσφαιρα λειτουργεί και χωρίς το στοιχείο του τρόμου), χαβαλετζίδικο, πρωτότυπο, πολλά υποσχόμενο. I'm hooked.
  19. Ωραία παρουσίαση. Είμαι σχεδόν σίγουρος πως την ομότιτλη ιστορία την έχω διαβάσει σε τουλάχιστον άλλες δυο υλοποιήσεις (η πρώτη ήμουν παιδάκι και ήταν ασπρόμαυρη θυμάμαι) και θα κατέχει πάντα μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου γιατί παίζει να ήταν η πρώτη μου επαφή με τον Κόναν. Τώρα το τόσο ψηφιακό σχέδιο ίσως φαίνεται λίγο άκυρο, αλλά δίνει μια φρεσκάδα και θα του δώσω μια ευκαιρία. Τον κο Olivetti πάντως δεν τον ήξερα, αλλά με ένα γρήγορο google search φαίνεται πως έχει ειδικότητα στα μπράτσα.
  20. Το διάβασα κι εγώ μετά την πρόταση του @Spyros Andrianos . Από τις εικόνες και το θέμα (νουάρ, τζαζ κλπ) περίμενα πως θα συγκλονιστεί το είναι μου. Εντάξει, η τζαζ (και γενικότερα αναφορές στη μουσική) παίζει να υπάρχει σε δυο τρία σημεία όλα κι όλα. Το νουάρ στοιχείο υπάρχει (femme fatale, υπόκοσμος, πιστολίδι, ληστείες κλπ).... αλλά πολύ ξύλο ρε παιδί μου. Και πολύ πιστολίδι. Εγώ περίμενα κάτι σε βιβλίο του Ρέιμοντ Τσάντλερ (πολύ σωστός ο παραλληλισμός του @leonidio με τον Corto, δεν πήγε ποτέ το μυαλό μου, αλλά δεν τους βγήκε) και μας έδωσαν κάτι ανάμεσα σε John Wick και ... δεν ξέρω, πείτε μια ταινία με σούπερ ντούπερ κλέφτες. Επίσης με χάλασε το άφθαρτο του ήρωα. Τσαλακώστε τον λίγο ρε παιδιά. Είναι ωραίος; Τσεκ. Είναι επίσης γοητευτικός. Έχει γνωριμίες παντού. Είναι άσσος στα όπλα / στο ξύλο / στις ληστείες / στο να ξυπνάει και τα μαλλιά του να είναι τέλεια. Είναι και λίγο κακό παιδί, έτσι για την αλητεία. Παίζει τρομπέτα λες και πούλησε την ψυχή του στο διάολο. Είναι πιο τυχερός κι από τον Γκαστόνε (και αυτός και ο φίλος του - σεναριακή ευκολία το κοράκι @leonidio; Είσαι πολύ επιεικής νομίζω). Οι γυναίκες κόβουν φλέβα για πάρτη του. Εντάξει, κάπου κι εγώ θα έκοβα φλέβα νομίζω. Ηρεμήστε. Το σκίτσο καλό, αυτό το καρτουνίστικο / ρεαλιστικό μου κάθισε καλά. Δύο story arcs, μια χαρά, αν και το δεύτερο ξεχειλώθηκε. Ωραία ατμόσφαιρα, τα χρώματα αν και μουντά ήταν ταιριαστά. Δεν απογοητεύτηκα ακριβώς, γενικά πέρασα καλά, αλλά μάλλον περίμενα κάτι διαφορετικό. Κρίμα γενικά για την καλή προσπάθεια, φαίνεται πως οι δημιουργοί έστησαν έναν κόσμο κάτι ανάμεσα σε Sin City και Τριλογίας της Μασσαλίας και τελικά δεν είχαν και πολλά να πουν.
  21. Ανοίξτε το ντουλάπι της κουζίνας και κατεβάστε ένα μεγάλο μπωλ. Βάλτε μέσα μια γερή δόση Chuck Palahniuk, προσθέστε άφοβα λίγο πρώιμο Ταραντίνο. Ρίξτε στο μείγμα αρκετό Natural Born Killers και μια ιδέα Trainspotting. Ανακατέψτε και σερβίρετε σε μικρά μπωλάκια του παγωτού. Μετά πετάξτε τα στον τοίχο και βάλτε φωτιά στο σπίτι σας. Αυτή, κυρίες και κύριοι, είναι η συνταγή για το Kill Your Boyfriend. Γραμμένο το μακρινό 1995, είναι μια δημιουργία των Grant Morrison και Philip Bond. Μας περιγράφει τη βασανιστικά βαρετή ζωή μιας έφηβης κοπέλας στην Αγγλία που ασφυκτιά μέσα στη μικροαστική της ζωή και στο σχεδόν προδιαγεγραμμένο μέλλον της. Αναπάντεχα, θα συναντήσει έναν νεαρό που θα της αλλάξει τον τρόπο που βλέπει τη ζωή και μαζί θα επιδοθούν σε ένα κρεσέντο βίας, ληστειών, σεξ, βανδαλισμών και αρκετών ακόμα νοσηρών και αξιόποινων πράξεων, ψάχνοντας να διασκεδάσουν την πλήξη τους, τρέχοντας να ξεφύγουν από τους δαίμονες τους και φυσικά από την αστυνομία. Προκλητικό, βίαιο, επίκαιρο, προβοκατόρικο, διεστραμμένο, ωμό, αστείο, γροθιά στο στομάχι. Όπως όλα τα αντίστοιχα αριστουργήματα (American Psycho, Trainspotting, Natural Born Killers, Fight Club και τόσα άλλα) είχαν την τύχη να γραφτούν σε μια εποχή που οι δημιουργοί δεν (αυτό)λογοκρίνονταν, τολμούσαν, είχαν έμπνευση, (ή απλά έπαιρναν καλύτερα ναρκωτικά, δεν μπορώ να είμαι σίγουρος). Εν μέρει εφηβική επανάσταση, λίγο road trip, δεν αφήνει τίποτα όρθιο. Φτύνει στα μούτρα τη μιζέρια της μικροαστικής ζωής, ισοπεδώνει οικογένεια, πολιτικούς, αστυνομία, καλλιτέχνες, nerds, αναρχικούς και επαναστάτες, με μια χαρακτηριστική άνεση που κάποιος μόνο ανώνυμα θα μπορούσε να κάνει σήμερα. Τον Grant Morrison τον ήξερα από το Nameless και εκεί ήταν τραγικός. Δεν ξέρω τι άλλαξε στο μεταξύ, αλλά εδώ, πολλά χρόνια νωρίτερα, δίνει ρέστα. Η ιστορία σε πιάνει από τα μούτρα και δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα. Οι διάλογοι αληθινοί, στρωτοί, αστείοι, λακωνικοί εκεί που χρειάζεται, τραβάνε λίγο εκεί που τους παίρνει. Ο τέταρτος τοίχος πάει κι εδώ περίπατο. Το μέγεθος της ιστορίας τόσο όσο, δένεσαι με τους χαρακτήρες χωρίς να χρειάζεται να ξέρεις τα πάντα γι αυτούς. Το φινάλε ισοπεδωτικό, φέρνει στο μυαλό κάτι από (ψιλοspoiler) Το σχέδιο τώρα, ενώ είναι απλό και εν μέρει χοντροκομμένο, λειτουργεί. Και ο λόγος είναι γιατί ο Bond τα καταφέρνει μια χαρά με τα πρόσωπα, που είναι ξεχωριστά και αξιομνημόνευτα μέσα στην απλοϊκότητα τους. Οι εκφράσεις είναι πιστευτές. Γενικά συχνά άδεια backgrounds αλλά δεν με πειράζει και τόσο εδώ. Ίσως χρωματικά να του ταίριαζε μια σκοτεινότερη παλέτα, αλλά το πολύχρωμο τελικά του πάει και είναι οκ. Μόνη αντίρρηση ίσως, νομίζω πως το σχέδιο είναι φειδωλό όσο αφορά την προκλητικότητα, σε σχέση πάντα με το σενάριο, προσπαθώντας ίσως να κρατηθεί έτσι μια σχετική ισορροπία. Αν τα παραπάνω σας προσβάλλουν, προσπεράστε και μη κοιτάξτε καν. Αν όχι, ετοιμαστείτε για μια σύντομη, ταραχώδη αλλά αξέχαστη βόλτα.
  22. Συμφωνώ κι εγώ σε γενιές γραμμές, λίγο The Thing, λίγο Cthulhu, λίγο κρασί (ή τσάι στη συγκεκριμένη περίπτωση), λίγο θάλασσα και τ' αγόρια μου. Δεν πέρασα άσχημα, αλλά το ξεκίνησα με υψηλές προσδοκίες (που μου έβαλα εγώ πρώτα απ' όλα και σε συνέχεια η παρουσία του Joe Hill, που στα βιβλία του είναι hit or miss) και το βρήκα χλιαρό, με πολύ μπλα μπλα. Πολύ Hollywood το φινάλε, οι χαρακτήρες χωρίς βάθος, δεν πρόλαβαν να αναπτυχθούν. Πολλές απορίες που έμειναν άλυτες. Στα θετικά το εξαιρετικό σκίτσο, οι χρωματισμοί και το λαβκραφτικό / καρπεντερικό setting φυσικά. Joe Hill μπορείς πολύ καλύτερα και το έχεις δείξει ήδη.
  23. H Marvel σε συνεργασία με την Penguin κυκλοφόρησαν τα Penguin Classics Marvel Collection Series. Τρία τεύχη, Spiderman, Captain America και Black Panther. Hardcover εκδόσεις των 400 σελίδων. Συλλέγουν διάφορα τεύχη είτε από την αρχή της κυκλοφορίας του ήρωα είτε key moments. Δεν έχω ιδέα αν θα ακολουθήσουν κι άλλοι ήρωες, φαντάζομαι πως ναι. Τιμούλες τσιμπημένες, προφανώς απευθύνονται σε σούπερ φανς και συλλέκτες. Διαθέσιμα και σε paperback. Προσωπικά πιστεύω πως έγινε πολύ ωραία δουλειά στα εξώφυλλα, πολύ old school, αλλά θα προσπεράσω γιατι δυσκολεύομαι να διαβάσω υπερηρωικά εκείνης της εποχής. Πηγές: AVClub, Amazon (για φωτογραφίες και look inside) και Penguin.
×
×
  • Create New...