Jump to content

Treoris

Member
  • Posts

    65
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    2

Treoris last won the day on May 28

Treoris had the most liked content!

Reputation

450 Excellent

1 Follower

The recent visitors block is disabled and is not being shown to other users.

Enable
  1. Αν πιάσει το σπίτι μου φωτιά, το The Absolute Sandman Vol. 1 θα ειναι το βιβλίο που θα τρέξω να σώσω. Υπέροχο αφιέρωμα.
  2. Παρακινήθηκα από τα καλά σας σχόλια και το διάβασα κι εγώ. Οι τύποι κατάφεραν και έφτιαξαν κάτι τόσο επιβλητικό, αλληγορικό και ναι, τρομακτικό ταυτόχρονα με μερικούς ανθρώπους σε μια παραλία και περίπου εκατό σελίδες. Ο Peeters και ο Levy έχουν το σεβασμό μου αλλά και την προσοχή μου από εδώ και μπρος.
  3. Έφτασε σήμερα το πακέτο από Bookdepository και επιτέλους διάβασα το δεύτερο βιβλίο του Tomine. Συμφωνώ απόλυτα με την παρουσίαση και τα σχόλια του @leonidio. Παρόλο που μιλάμε για φανταστική ιστορία, μπορώ να πω ότι εκνευρίστηκα με τον Μπεν και τη συμπεριφορά του, με τις διάφορες καταστάσεις που ζούσε και τον τρόπο που τις αντιμετώπιζε, με τις εμμονές του, με τα αδιέξοδα που συναντούσε και που πολλές φορές δημιουργούσε μόνος του... και φυσικά ταυτίστηκα σε κάποια σημεία και στο τέλος πιστεύω πως τον κατάλαβα. Είναι από τις σπάνιες φορές που διαβάζοντας για άβολες και δύσκολες καταστάσεις πέρασα τόσο καλά. Σειρά έχει το Sleepwalk και το 32 Stories.
  4. Το πήρα κι εγώ. Όντως φαίνεται να απευθύνεται σε young adult κοινό, παρόλα αυτά το διάβασα ευχάριστα. Συμφωνώ απόλυτα με όσα έγραψες @akirasyber9 για την ιστορία, αρκετά απλοϊκή για το κοινό που απευθύνεται, αρκετά πρωτότυπη για να τραβήξει και ενήλικες. Βαραίνει σε κάποια σημεία αλλά όχι πολύ. Το concept μου θύμισε αρκετά το The Ghoul Next Door, αν και το Sheets είναι στημένο πιο απλά. Το σκίτσο εξαιρετικό, χωρίς υπερβολές, πιάνει τα συναισθήματα με απλές γραμμές και συμπληρώνεται με ταιριαστά μουντά παστέλ χρώματα. Η έκδοση είναι χορταστική (239 σελίδες) αλλά μικρή σε μέγεθος (μου φάνηκε Α5), στα έξτρα οι πρώτες σελίδες από το sequel. Όποιος το διάβασε ας πει τη γνώμη του αν αξίζει.
  5. Είσαι πολύ σκληρός! Ναι, σίγουρα πήγε να περάσει κάποια μηνύματα αλλά το αποτέλεσμα ήταν χαβαλετζίδικο και φρέσκο, αν και τελείωνε κάπως απότομα. Κάθε ιστορία μπορεί να έχει κρυφά ή και όχι μηνύματα από πίσω. Από την κοκκινοσκουφίτσα μέχρι και τον Τόλκιν. Δεν χρειάζεται πάντα να σπάμε το μυαλό μας με αυτά. Εγώ απλά αγνόησα την αλληγορία της και πέρασα καλά χωρίς προβληματισμούς.
  6. Σωστά, τα πάντα μαζεύτηκαν σε μερικές σελίδες, καλά κάνεις και το αναφέρεις, μάλλον θα έπρεπε να το είχα γράψει κι αυτό, αλλά εμένα δε με χάλασε. Μου άφησε γενικά πολύ καλή εντύπωση που το προσπέρασα γρήγορα αυτό το πταίσμα. Σίγουρα πάντως μερικά τεύχη - έστω, μερικές σελίδες - ακόμα θα έκαναν πιο ομαλό το τέλος.
  7. Καλοκαίρι. Η Joey κατευθύνεται προς το Crestfall Bluffs, ένα θέρετρο πλουσίων, μαζί με το αγόρι της, τον Astor, για να γνωρίσει την οικογένεια του και να περάσουν εκεί τις διακοπές τους. Θέλει όλα να πάνε καλά, θέλει να τη συμπαθήσουν, θέλει να γίνει μέλος αυτής της οικογένειας, αυτού του κόσμου, του τόσο διαφορετικού από εκείνον που προέρχεται. Είναι προετοιμασμένη για οτιδήποτε λοιπόν. Για οτιδήποτε εκτός από αυτό που θα συναντήσει. Δεν λέω περισσότερα για να μη σας χαλάσω την υπόθεση. Όσα λιγότερα γνωρίζετε όταν μπείτε σε αυτόν τον κόσμο τόσο το καλύτερο. Η Sarah προλαβαίνει μέσα σε πέντε τεύχη να μας δώσει μια δεμένη ιστορία, με αρκετά μικρά twists που κάθε φορά εκτοξεύουν λίγο περισσότερο την ιστορία. Η δράση, οι συζητήσεις, ο τρόμος, τα φιλοσοφικά διλήμματα και οι προεκτάσεις τους στην πραγματική ζωή ισορροπούν και διαδέχονται το ένα το άλλο. H Sarah πιάνει ένα από τα πιο κλισέ θέματα στην ιστορία του τρόμου (η απομονωμένη οικογένεια, οι διακοπές, τα ένοχα μυστικά) και παραδίδει κάτι φρέσκο και μοντέρνο. Το σχέδιο του Pius είναι απολύτως ταιριαστό. Ρετρό, έντονα pop art, με ρίζες στον Lichtenstein (χωρις τον πουαντιγισμό του). Ωραιά σκηνοθεσία, παίζει καταληκτικά με τους ήχους και με τις σκέψεις των ηρώων (δεν ξέρω αν αυτό είναι θέμα του lettering η όχι, αλλά δείτε παραδείγματα στις φώτο) και γενικά κάνει μια εξαιρετική δουλειά που δένει μαγικά με το σενάριο. Θα ήθελα να τον δω να αναλαμβάνει κάποιο από τα Archie Horror η ακόμα και το ίδιο το reboot του Archie, το σχέδιο του είναι τόσο ίδιο σε σημείο που νόμιζα ότι κάποιο τεύχος είχε αναλάβει κι εκείνος. Τα χρώματα του Roman είναι κυρίως θερμά, σκοτεινά, ακολουθούν το σχέδιο και κινούνται κι αυτά σε pop art μονοπάτια. Το Eat The Rich είναι μία ανέλπιστα φρέσκια δημιουργία που θα μπορούσε να γίνει καφρίλα (αλλά δεν έγινε), θα μπορούσε να σε ζαλίσει με παραπάνω φιλοσοφικές ανησυχίες από όσες χρειαζόταν (αλλά δεν το έκανε), θα μπορούσε να πατήσει στα κλισέ και να μείνει εκεί (αλλά δεν το έκανε). Μοντέρνο και ρετρό ταυτόχρονα, ο τρόμος υπάρχει σε μικρές, νόστιμες μπουκίτσες. Η συγγραφέας στο τέλος αναλύει πως όλο αυτό ήταν μια αλληγορία , αλλά είναι μια δημιουργία που εγώ ήρθα για τον τρόμο και χωρίς να μου δώσει αυτό που περίμενα, μου έδωσε τόσα παραπάνω.
  8. Η Lulu είναι μια εξειδικευμένη sex worker, ή καλύτερα, όπως αναφέρει η κάρτα της, μια Professional Pain Slut. Καλώς ήλθατε σε έναν κόσμο πόνου και ευχαρίστησης. Περάστε το κατώφλι μόνο αν έχετε ανοιχτό μυαλό και δεν σοκάρεστε εύκολα. Η Lulu εξειδικεύεται στο να τη χτυπούν, να την πονούν, να τη μελανιάζουν, να τη δέρνουν, να την καίνε, να τη χαρακώνουν. Πληρώνεται πολύ καλά για αυτό που κάνει. Υπάρχουν τρία πράγματα που πρέπει να γνωρίζετε για την κοπέλα: Πρώτον, αν προσπαθήσετε να της κάνετε κάτι που δεν είναι συμφωνημένο, θα το πληρώσετε. Δεύτερον, η Lulu έχει εξαιρετικά υψηλή αντοχή στον πόνο. Και τρίτο και σημαντικότερο, είναι μαζοχίστρια και το απολαμβάνει (εφόσον είναι συναινετικό). Στο πλευρό της ο πιστός της φίλος Danny που την προστατεύει όταν η κατάσταση πάει να ξεφύγει, και ο οποίος είναι τσιμπημένος μαζί της. Ένα βράδυ αναλαμβάνει να συναντήσει έναν γνώριμο πελάτη στη σουίτα ενός ξενοδοχείου, μόνο που τα πράγματα παίρνουν άσχημη τροπή και βρίσκεται άθελα της μπλεγμένη ανάμεσα σε αφεντικά της νύχτας, νονούς... και κάτι ισχυρότερο. Η Christa γράφει χαλαρά, κοφτά και γρήγορα. Εξηγεί καταστάσεις και kinks που μπορεί να μην γνωρίζουμε τόσο καλά. Η περιπέτεια της Lulu είναι (κυρίως) ένα οδοιπορικό στη αθέατη πλευρά της ζωής και της εργασίας των διαφόρων sex workers. Δεν αναφέρεται σε περιπτώσεις εκμετάλλευσης, μιλάει για ανθρώπους επαγγελματίες που αναλαμβάνουν να καλύψουν μερικές ιδιαίτερες εώς ακραίες ανάγκες των πελατών τους. Το σενάριο είναι σχετικά απλοϊκό και οι χαρακτήρες δεν προλαβαίνουν να αναπτυχθούν. Πέντε τευχάκια ειναι αυτά, δεν χωρούν και πολλά πράγματα μέσα. Σε αποζημιώνει όμως παρουσιάζοντας μια πλευρά της νύχτας που ίσως αγνοούσαμε ή δεν είχαμε ασχοληθεί ποτέ μαζί της σε τέτοιο βαθμό. Η δράση είναι συνεχής και οι περισσότεροι χαρακτήρες αξιομνημόνευτοι. Μεγάλες στιγμές δεν θα δούμε, κορυφώσεις δεν υπάρχουν, αλλά παρόλα αυτά έμεινα ικανοποιημένος. Το σχέδιο της Priscilla είναι ταιριαστό, φουλ στυλιζαρισμένο, λίγο καρτουνίστικο και υπερηρωικό σε σημεία ακραίας δράσης αλλά αυτό συγχωρείται. Η δουλειά που έχει γίνει στις εκφράσεις των προσώπων είναι εκπληκτική. Το Hit Me είναι μια δουλειά που προσωπικά με εντυπωσίασε για την τόλμη της να θίξει έναν διαφορετικό κόσμο. Είναι κάτι που δεν περίμενα να διαβάσω σε mainstream κόμικ, κι αυτό το κάνει περισσότερο ενδιαφέρον. Επίσης, είναι από τις σπάνιες φορές που οι γυναίκες αυτού του κόσμου δεν παρουσιάζονται στερεοτυπικά σαν θύματα ή σαν femme fatales, αλλά σαν bad asses. Αξίζει μια ευκαιρία για την ευκολόπεπτη δράση και για το πρωτότυπο του θέματος. Το τέλος χλιαρό, αφήνει ίσως υπονοούμενα για μια συνέχεια που αν έρθει, θα χαρώ να τη διαβάσω. Υ.Γ. Respect για το t-shirt που φοράει ο Danny στο γυμναστήριο του πρώτου τεύχους και για την / τον Lo.
  9. Η κα Whitaker ζει μια ήσυχη, κάπως μοναχική και μετρημένη ζωή στην Αγγλία. Η κα Whitaker πίνει τσάι με τις φίλες της, μαγειρεύει νόστιμα γλυκά και φαγητά, περιποιείται τον κήπο της και περιστασιακά αγοράζει μικρά μπιχλιμπίδια από ένα μαγαζί μεταχειρισμένων. Μία Πέμπτη επιστρέφοντας από το ταχυδρομείο αγοράζει ένα μεταλλικό κύπελλο, το οποίο πιστεύει πως θα δείχνει υπέροχο πάνω στο τζάκι. Το κύπελλο είναι το Άγιο Δισκοπότηρο, και ναι, δείχνει υπέροχο πάνω στο τζάκι. Το Chivalry, μια παλιά ιστορία του Neil Gaiman, ζωντανεύει από το χέρι της Collen Doran. Μετά από αυτή την αναπάντεχη αγορά της ηλικιωμένης κυρίας, εμφανίζεται ένας ιππότης που έχει σκοπό της ζωής του να αποκτήσει το Δισκοπότηρο, και προσπαθεί να τη δελεάσει ώστε να του το δώσει. Βλέπουμε την καθημερινότητα της γυναίκας, ρίχνουμε κλεφτές ματιές στο παρελθόν της, μαθαίνουμε και ένα δύο πράγματα για τον ιππότη που την επισκέπτεται. Η ιστορία είναι σύντομη, χιουμοριστική, γλυκιά με μια ελάχιστη, μικρή, πικρή επίγευση. Καμιά φορά τέτοιες γεύσεις δένουν όμορφα μεταξύ τους. Εκεί που έχουμε σαν βάση μια όμορφη ιστορία, έρχεται το σκίτσο της Collen να μας αποτελειώσει. Δουλεύοντας τελικά (διαβάστε τις σημειώσεις της σχετικά, έχουν ενδιαφέρον) με νερομπογιές, δημιουργεί έναν καθημερινό μα συνάμα και ονειρικό κόσμο, με μικρές χαριτωμένες λεπτομέρειες. Το σχέδιο και τα χρώματα θυμίζουν λίγο παιδικό παραμύθι, λίγο μεσαιωνικό εικονογραφημένο χειρόγραφο. Υπάρχουν μερικά εντυπωσιακά splash screens που τα χάζευα για ώρα. Το αποτέλεσμα δένει απόλυτα με το ύφος της ιστορίας. Οι σημειώσεις της Collen στο τέλος είναι χιουμοριστικές και κατατοπιστικές σχετικά με την προσπάθεια της να μετατρέψει την ιστορία σε graphic novel. Συνοπτικά μια υπέροχη, μικρή, γλυκιά ιστορία με εξαίσια εικονογράφηση. Μερικές φορές δεν θέλεις να σκεφτείς ή να προβληματιστείς πολύ. Μερικές φορές θέλεις απλά κάτι cute να σου φτιάξει τη διάθεση. Φτιάξτε τσάι, καθίστε αναπαυτικά στην πολυθρόνα σας και πιάστε το στα χέρια σας. Υ.Γ. Αυτές τις μέρες τρέχει και μια γενναία έκπτωση στον τίτλο στο Bookdepository που αν συνδυαστεί με το 10% του καλοκαιριού βγαίνει σε πολύ προσιτή τιμή.
  10. Το βιβλίο δυστυχώς είναι αποτυχία, και το λέω αυτό σαν τρελό fanboy. Σίγουρα θα μπορούσαν να διαλέξουν κάποια καλύτερη ιστορία, ακόμα και από τα πρόσφατα έργα του. Λέω να ρίξω το φταίξιμο στον γιό του αυτή τη φορά. Όσον αφορά το συγκεκριμένο adaptation ίσως αν είχε καλύτερο σχέδιο.... αλλά μπα. Δεν πειράζει, την επόμενη φορά.
  11. Το Stay μου μίλησε κι εμένα, θα το τιμήσω σύντομα, η παρουσίαση του @leonidio μου το πούλησε!
  12. Το 2013 συναντήθηκαν τέσσερις Γάλλοι συγγραφείς παιδικών / εφηβικών βιβλίων και αποφάσισαν να δημιουργήσουν κάτι μαζί. Από αυτή τη συνάντηση προέκυψε η σειρά βιβλίων U4. Ο καθένας έγραψε και από ένα τίτλο, και στο τέλος και οι τέσσερις μαζί ολοκλήρωσαν τη σειρά με το πέμπτο βιβλίο. Το U4 της Europe αποτελεί adaptation της σειράς σε μια αντίστοιχη σειρά από graphic novels. Βρισκόμαστε στο σήμερα, και ένας θανατηφόρος ιός έχει εξολοθρεύσει το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο, έφηβοι περίπου 15 με 18 χρονών φαίνεται να έχουν ανοσία. Το κάθε τεύχος της χορταστικής σειράς επικεντρώνεται και σε έναν από τους βασικούς πρωταγωνιστές, τον Jules, τη Koridwen, τη Stephane και τον Yannis. Τα τεύχη μπορούν να διαβαστούν με οποιαδήποτε σειρά, αλλά όλα πρέπει να διαβαστούν πριν από το πέμπτο, το οποίο είναι αφιερωμένο στον Khronos. Η ιστορία η οποία εξελίσσεται στη Λυόν, στη Μασσαλία και κυρίως στο Παρίσι. Και οι τέσσερις έφηβοι έχουν ένα κοινό στοιχείο, είναι παίκτες του (φανταστικού) online παιχνιδιού W.O.T. Ενώ η πανδημία βρίσκεται σε έξαρση, οι υποδομές καταρρέουν η μία μετά την άλλη και τα πτώματα στοιβάζονται στους δρόμους, λίγο πριν χαθεί το ίντερνετ λαμβάνουν όλοι το ίδιο μήνυμα από τον δημιουργό του παιχνιδιού. Παρακολουθούμε τις προσπάθειες των ηρώων να επιζήσουν, να κατανοήσουν τι συμβαίνει, να βρουν τι έχει συμβεί στους δικούς τους. Τέσσερις πολύ διαφορετικοί χαρακτήρες, οι οποίοι θα συγκρουστούν αλλά θα έρθουν και κοντά. Οι συγγραφείς παρά το background τους δεν έφτιαξαν μια παιδική ιστορία. Οι θάνατοι είναι συχνοί, η κακοποίηση επίσης. Η απώλεια καραδοκεί σε κάθε βήμα και στοιχειώνει τους πρωταγωνιστές. Υπάρχουν πολλά κλισέ αλλά είναι βαλμένα έξυπνα στην ιστορία και δεν ενοχλούν (εντάξει, το είδος είναι αρκετά κορεσμένο πιστεύω και οι πραγματικά πρωτότυπες ιδέες σπανίζουν). Η κυβέρνηση (ή ο στρατός, ή όποιος απέμεινε τέλος πάντων) προσπαθεί να βάλει μια τάξη, όχι πάντα με τον κατάλληλο τρόπο, οι επιζώντες είτε προστρέχουν στην κυβέρνηση για βοήθεια είτε δημιουργούν συμμορίες / ομάδες με διαφορετικούς σκοπούς. Και σε προσωπικό επίπεδο οι ήρωες παλεύουν με όλους και με όλα, ανακαλύπτουν τον εαυτό τους και τη σεξουαλικότητα τους, προσπαθούν να υπερβούν τις καταστάσεις και τις δυνάμεις τους και να μοιάσουν, γιατί όχι, έστω και λίγο στους χαρακτήρες που είχαν στο παιχνίδι. Οι ιστορίες σταδιακά συγκλίνουν και σε κάθε τεύχος βλέπουμε και ένα μέρος της προηγούμενης ιστορίας από μια καινούργια οπτική. Το τελευταίο τεύχος φέρνει τους ήρωες κοντά και ενώνει τα κομμάτια του παζλ σε ένα πολύ ικανοποιητικό φινάλε. Το σκίτσο είναι καρτουνίστικο αλλά ταιριαστό (μου θύμισε κάπως τον Κυριαζή). Τα twists είναι ωραία σκηνοθετημένα, οι χαρακτήρες είναι ξεχωριστοί, οι εκφράσεις είναι πειστικές. Η βία και το γυμνό είναι σε ήπια επίπεδα. Παίζει συχνά με το φως και το σκοτάδι. Το, κυρίως, urban περιβάλλον είναι ωραία σχεδιασμένο. Δεν υπάρχουν εξάρσεις ή μεγάλες στιγμές αλλά η γενική εικόνα είναι πολύ καλή, τα χρώματα αυτά που περιμένεις να δεις. Συνοπτικά ένα μείγμα post apocalyptic, teen drama, coming of age, love story, time travel, μια μεγάλη, απολαυστική περιπέτεια η οποία ρίσκαρε, χρησιμοποίησε πολλά κλισέ, συνδύασε λίγο από πολλά πράγματα και περιέργως πέτυχε διάνα. Το προτείνω ανεπιφύλακτα.
  13. Λες να το τολμήσω; Αν είναι πιο στρωτή θα το δοκιμάσω.
  14. Μετά από χρόνια αναβολών, έπιασα κι εγώ στα χέρια μου το "βαρύ" Ινκάλ στην φθηνότερη εκδοχή του (νομίζω), το paperback της Humanoids. Long version: Λοιπόν, δεν θα ισχυριστώ πως το απόλαυσα, ούτε πως το κατανόησα. Πιστεύω πως ίσως έξυσα την επιφάνεια των συμβολισμών του Jodorowsky. Παρά το έντονα ψυχεδελικό στοιχείο που παραπέμπει σε 60s - 70s λογοτεχνία, η αίσθηση που μου άφησε είναι πως ο άνθρωπος είναι αλλού. Κάθε φορά που δεν αντιλαμβάνομαι το μεγαλείο μιας δημιουργίας, πάντα διχάζομαι ανάμεσα στο "τι είπε τώρα ο καλλιτέχνης, είμαι πολύ λίγος για να τον κατανοήσω" και στο "εντάξει, όπως και να το δεις αυτό είναι μια ανούσια κολοσσιαία πατάτα". Σε αυτή την περίπτωση νιώθω πως φταίω εγώ. Επομένως αφήνω ειδικούς και επαϊοντες να σκίσουν τα πτυχία τους και να διαφωνήσουν. Εγώ κρατάω το πιο πολύπλευρο / πολυεπίπεδο / συμβολικό / ψυχεδελικό σενάριο που έχω διαβάσει ως κάτι που δεν το κατάλαβα, που με κούρασε σε πολλά σημεία, αλλά που αντιλαμβάνομαι το μεγαλείο του. Στο σχέδιο ο Moebius, θα το πω απλά, ζωγραφίζει παπάδες. Για εμένα είναι φυσικά μέλος της top τριάδας (Serpieri / Moebius / Manara) που για κάποιο λόγο τους έχω μαζί στο μυαλό μου, σαν μια κατηγορία μόνοι τους. Ουσιαστικά δημιούργησε ένα ολόκληρο σύμπαν με άπειρη λεπτομέρεια. Έχω την εντύπωση ότι πρέπει να του έπαιρνε λιγότερο χρόνο να σχεδιάσει ένα καρέ από ότι εγώ να το διαβάσω... αλλιώς θα χρειαζόταν 300 χρόνια να φτιάξει μόνο το Ινκάλ. Συνολικά ένα έργο που καταλαβαίνω γιατί επηρέασε και συνεχίζει να επηρεάζει δημιουργούς, κυρίως για το εικαστικό κομμάτι βέβαια. Αν θα το ξαναδιαβάσω; Σίγουρα, αλλά δεν θα είναι μεσημέρι καλοκαιριού με τα μάτια μου να κλείνουν. Αν με κέντρισε τόσο ώστε να ψάξω και τα υπόλοιπα πριν και μετά και spin offs που κυκλοφορούν; Προς το παρόν όχι. Ίσως μια δεύτερη, πιο φρέσκια ματιά σε μερικά χρόνια να μου αλλάξει γνώμη. Προς το παρόν, ακόμα και σαν "μουσειακό" κομμάτι, χαίρομαι που πρόσθεσα αυτή τη δημιουργία στη συλλογή μου. Short version: Το σκίτσο τα σπάει.
×
×
  • Create New...