Jump to content

kwtsos

Founders/Member
  • Posts

    325
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    3

Everything posted by kwtsos

  1. Λοιπόν ειχα ακούσει καλά λόγια για την ταινία. Το Blade Runner 2049 και ο Άνθρωπος αντίγραφο που ήταν οι άλλες δύο ταινίες του σκηνοθέτη που είχα δει, μου άρεσαν. Παρόλα αυτά το είδος της επιστημονικής φαντασίας δεν είναι και το αγαπημένο μου, οπότε αν και αισιόδοξος είχα μικρό καλάθι. Τελικά η ταινία μου άρεσε πολύ. Η υπόθεση κρατάει το ενδιαφέρον. Εντυπωσιακα πλάνα και μου άρεσε το πώς εστίασε και στους χαρακτήρες χωρίς να είναι απλά μια συρραφή σκηνών δράσης. Ακόμα παρά πολύ ωραία μουσική υπόκρουση. Ταινία που αξίζει να την δει κανείς στο σινεμά για να την ευχαριστηθεί στο μάξιμουμ. Ενδεικτικό του πόσο μου άρεσε είναι ότι με το που τελείωσε ήθελα να πάρω και τα βιβλία για να τα διαβάσω. Kwtsoκλιμακα 9/10 και επιτέλους ξαναείδα ταινία σε κλειστό κινηματογράφο μετά από σχεδόν 20 μήνες!
  2. Τα πρωτα τα τευχη τα ειχα διαβασει και γω παλαιοτερα και ειχα εντυπωσιαστει απο την προσεγγιση των δημιουργων με αρκετες επιρροες απο Φρανκενσταιν αλλα και εικαστικους πειραματισμους. Μετα απο καμια 15αρια τευχη βεβαια αρχισαν κατι μαπες στην κολαση μαζι με ενα over-the-top οικογενειακο δραμα και σκεφτηκα, συγγνωμη για την εκφραση, οτι ειναι λιγο γελοιο οποτε το παρατησα
  3. Το διάβασα και γω. Κατά την άποψή μου πρόκειται για μια κακοσχεδιασμένη και κάπως χοντροκομμένη "διαφήμιση" της πολιτικής της ΕΕ σχετικά με την "πράσινη ανάπτυξη", για μας πείσει ας πούμε ότι έτσι προστατεύεται το περιβάλλον και καταπολεμούνται και φαίνομενα όπως οι πρόσφατες πυρκαγιές. Διαφωνώ καθέτως με το μήνυμα, thank you, next
  4. Ναι! Ξεκιναει πολυ δυνατα και μαλιστα εκτος απο το θριλερ της ολης φασης μπορει να διακρινει κανεις και ψηγματα σοβαρης κοινωνικης κριτικης. Δυστυχως ομως στα τελευταια 2-3 επεισοδια το χανει λιγο και εκφυλιζεται σε θριλερακι της σειρας θα πω με ενα ανευρο σχετικα φιναλε. Επισης τις "ανατροπες" τις βλεπεις απο χιλιομετρο. 7/10
  5. Εκεινη την εντυπωση μου ειχε δωσει οταν το διαβαζα! Μπορει να ειχα διαβασει προσφατα κανα κομικ του Alex Ross
  6. Το καλυτερο κομικ του Brian Azzarello κατα την γνωμη μου. Ειναι απο αυτα τα λιγα κομικς που με κερδισαν απο το πρωτο κιολας τευχος. Πολυ καλο gimmick η βαλιτσα, στην συνεχεια ομως οντως εγκαταλειπεται καθως the plot thickens που λενε και στο χωριο μου. Εχουν περασει καποια χρονια απο οταν το διαβασα και για αυτον τον λογο θυμαμαι ελαχιστα την πλοκη. Αυτο που μου εχει μεινει ειναι η αναμνηση πολυ ευχαριστων καλοκαιρινων αναγνωσεων. Θα συμφωνησω ομως οτι καπου "κουρασε" και ισως θα επρεπε να μαζευτει νωριτερα, παρολα αυτα το τελος το θεωρω αρκετα δυνατο. Εννοειται οτι προτεινεται. Αν καποιος με ρωτησει ποια noir/crime comics εχω να του προτεινω θα του απαντησω τα απαντα Brubaker και το 100 Bullets. Thanks @Dreddγια την πολυ καλη παρουσιαση!
  7. Πρωτίστως θα πω δημιουργοι και κριτικές. Δηλαδή είμαι πολύ περισσότερο θετικά διακείμενος στην αγορά κόμικς από δημιουργούς που ξέρω ήδη. Επίσης αν δω ένα κόμικ να συζητιέται πολυ και να έχει καλά σχόλια θα το σκεφτώ να το αγοράσω ακόμα και αν δεν έχω ιδέα για το ποιοι το γράφουν, σχεδιάζουν κλπ. Τέλος έχω υπάρξει θυμα προσφορών και έχω κάνει "τυφλές" αγορές. Σίγουρα για μένα δεν παίζει ρόλο η εκδοτική, εκτός και είναι Vertigo . Η αλήθεια είναι ότι οι εκδοτικές είναι ικανές να εκδόσουν τα καλύτερα αλλά και τις μεγαλύτερες φολες και έχω αρκετά παραδείγματα.
  8. Πιο φανατικός αναγνώστης και από τους γονείς του Garth ο @Dredd. Έχω σταματήσει εδώ και καιρό να αναζητώ δουλειές του. Τελευταίο δικό του που διάβασα ήταν κάποια τεύχη Crossed. Καλη καφριλα, αλλά μέχρι εκεί. Τα μεγαλεία των Hellblazer, Preacher, Punisher δεν τα φτάνει πια. Απλά οι χαρακτήρες του δεν έχουν πια "καρδιά".
  9. Και σε μένα άρεσε πολύ το Patience, θα το χαρακτήριζα ως το κόμικ του Clowes με τους πιο προσιτούς και ανθρώπινους χαρακτήρες. Τολμηρή κίνηση από την εκδοτική πάντως γιατί δεν φαντάζομαι ότι θα πούλησε και τρελά. Αν σε κάποιον αρέσει πάντως το alternative, αξίζει σίγουρα να το διαβάσει
  10. Αφου ενθουσιαστηκα με το Monsters, ειπα να ψαξω στην βιβλιοθηκη τι αλλο εχουμε απο τον Barry Windsor-Smith και επεσα πανω σε αυτην την ιστορια. Κατι θυμομουν οτι συγκαταλεγεται στις κλασικες ιστοριες Wolverine οποτε ψηθηκα πολυ να την διαβασω. Λοιπον δεν απογοητευσε σε καμια περιπτωση. Ειναι απο αυτα τα υπερηρωικα κομικς που εχουν "χαρακτηρα" και πιστευω οτι ειναι απο εκεινα τα κομικς που θα τα θυμαμαι για καιρο μετα την αναγνωση τους. Πολυ ιδιαιτερος ο τροπος γραφης της ιστοριας σχεδον αποκλειστικα με captions, πολυ μικρο καστ συνολικα και μια ιστορια με τον Wolverine (που δεν αναφερεται ποτε ως τετοιος) σχεδον αποντα. Φοβερο στησιμο στα καρε και στον χρωματισμο που βοηθαει στο να καταλαβει ο αναγνωστης την πλοκη καλυτερα. Το σχεδιο μου φανηκε σιγουρα λιγο φορτωμενο για τα σημερινα, πιο minimal standards, αλλα συμβιβαστηκα με το γεγονος οτι μιλαμε για ενα κομικ των 90s. Τετοια ηταν η μοδα τοτε. Σιγουρα αξιζει να διαβαστει. It's a classic.
  11. O νεαρός Bobby Bailey, ένας απόκληρος των 60s, θεωρεί ότι το μόνο καταφύγιό του είναι η κατάταξή του στον αμερικάνικο στρατό. Αυτό που δεν ξέρει όμως είναι ότι πρόκειται να συμμετάσχει σε ένα top secret πρόγραμμα για την δημιουργία υπερστρατιώτη, στην ηγεσία του οποίου βρίσκεται ο Dr. Friedrich. Ο Dr. Friedrich νυν υψηλόβαθμος στρατιωτικός ήταν πρώην στέλεχος των Ναζί, που πούλησε την ιδέα για την κατασκευή ενός υπερανθρώπου στους αμερικάνους, μετά την ήττα της Ναζιστικής Γερμανίας στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο το 1945. Το αποτέλεσμα του πειράματος στον Bobby, αντί στον υπερστρατιώτη, οδηγεί στην δημιουργία ενός τέρατος που ο αμερικάνικος στρατός πλέον προσπαθεί να καταστρέψει. Κάπως έτσι ξεκινάει η πλοκή του έπους 360 σελίδων που ακούει στο όνομα Monsters. Με επίκεντρο τον Bobby ξετυλίγονται ιστορίες που αφορούν σε διαφορετικές περιόδους, στα 60s και στα 40s, και εστιάζουν τόσο στην οικογένειά του όσο και σε χαρακτήρες που έπαιξαν σημαντικό ρόλο με την στάση τους στην εξέλιξη του Bobby από ένα φυσιολογικό παιδί, σε σιωπηλό και μοναχικό, σε παρία και τέλος σε τέρας. Γνωρίζουμε λοιπόν τον πατέρα του Bobby, Tom, που γύρισε από τον πόλεμο με καθυστέρηση 4 χρόνων, άλλος άνθρωπος, βίαιος και καταπιεστικός, που ήταν μεταξύ αυτών που ανακάλυψαν την τοποθεσία των μυστικών πειραμάτων των Ναζί. Ακόμα, η μητέρα του Bobby, Janet αναδεικνύεται σε πρωταγωνίστρια σημαντικού μέρους του κόμικ καθώς βλέπουμε τις προσπάθειές της να προστατέψει τον Bobby από την βια του πατέρα του. Επιπλέον, η πλοκή εστιάζει στον αξιωματικό Elias Macfarlane που είναι αυτός που πρακτικά στέλνει τον Bobby να συμμετάσχει στο πείραμα που θα τον μετατρέψει τελικά σε τέρας και στην συνέχεια βασανίζεται από τις τύψεις. Τέλος, σημαντικός χαρακτήρας στην πορεία της ζωής του Bobby είναι ο μυστικός πράκτορας John Powell, υπεύθυνος να ενημερώνει την Janet για την απουσία του άντρα της, την οποία ερωτεύεται. Το Monsters είναι δύσκολο να καταταχτεί αποκλειστικά σε ένα συγκεκριμένο λογοτεχνικό είδος. Περιέχει στοιχεία κοινωνικού δράματος, θριλερ τρόμου και πολιτικής σάτιρας. Κάποιος μπορεί να δει στοιχεία από έργα όπως το Frankenstein ή το Hulk που πραγματεύονται τέρατα τα οποία καταδιώκονται ως αποτελέσματα πειραμάτων που πήγαν λάθος. Ακόμα, η δημιουργία υπερστρατιώτη αποτελεί το θέμα τόσο στο Captain America όπου όμως υπάρχει η επιθυμητή κατάληξη της δημιουργίας ενός υπερστρατιώτη ηρωϊκού, όσο και στον Wolverine που ο χαρακτήρας βασανίζεται κατά την διάρκεια μεταμόρφωσής του σε υπερόπλο. Να σημειωθεί ότι ο ίδιος ο συγγραφέας έχει δημιουργήσει μια από τις πιο κομβικές ιστορίες του ήρωα, το Weapon X που κυκλοφόρησε το 1991 και κυκλοφορεί και στα ελληνικά από τις εκδόσεις Οξύ. Παρόλα αυτά, για μένα το πιο δυνατό σημείο του κόμικ βρίσκεται στο βάθος που δίνει στους χαρακτήρες του, αφιερώνοντας ώρα στην μεταφορά των μεταξύ τους διαλόγων και σκέψεων. Μέσα στο κόμικ υπάρχουν πολλές πραγματικά συγκινητικές σελίδες όπου ο αναγνώστης μπορεί να βυθιστεί και αυτός στο δράμα των πρωταγωνιστών, να μοιραστεί την αγωνία τους. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το κόμικ υπολείπεται στις σκηνές δράσης. Αν και λιγοστές, τόσες-όσες, είναι από τις πλέον καλοδουλεμένες που έχω διαβάσει, με πολύ καλό ρυθμό και σκηνοθεσία έτσι ώστε να καθοδηγείται σωστά ο αναγνώστης στο να γεμίσει τα κενά των καρέ με την φαντασία του, κατόρθωμα σπάνιο για μένα που πολλές σκηνές δράσεις σε άλλα κόμικς μου φαίνονται ως ατάκτως ειρημένα καρέ. Ακόμα, ο Barry Windsor-Smith καταφέρνει μέσα από την σύνθεση όλων των ιστοριών του που εστιάζουν στους συγκεκριμένους χαρακτήρες του κόμικ να κάνει σχόλια ευρύτερα για τις περιόδους που διαδραματίζεται. Έτσι θίγονται, άλλες φορές εμμέσως και άλλες άμεσα ακανθώδη ζητήματα όπως η συνεργασία του αμερικάνικου στρατού με τους ναζί μετά τον πόλεμο, η θέση της γυναίκας στην οικογένειας εκείνη την περίοδο, τα δεινά του πολέμου. Το Monsters αποτελούσε ένα μακροχρόνιο πρότζεκτ του δημιουργού καθώς χρειάστηκε 35 χρόνια για να ολοκληρωθεί και εκδόθηκε φέτος από την Fantagraphics προξενώντας τεράστια αίσθηση. Δικαίως κατά την γνώμη μου, καθώς είναι από εκείνα τα λιγοστά έργα που κατάφεραν να με κάνουν να ενδιαφερθώ όντως για τους χαρακτήρες. Σίγουρα ως ένα ψηφιδωτό πολλών διαφορετικών ειδών δεν μπορεί να είναι εξαιρετικό σε όλα, και αισθάνθηκα σε σημεία ότι ίσως κρατάει κάποια υπο-πλοκή περισσότερο από όσο θα έπρεπε ενώ για ορισμένους χαρακτήρες νιώθω ότι θα ήθελα να δω περισσότερα στοιχεία. Παρόλα αυτά το θεωρώ την καλύτερη αγορά που κάναμε στο φετινό ComicDom. Εννοείται ότι προτείνεται. Δεν πρόκειται για ένα κόμικ για να χαλαρώσετε μετά από μια κουραστική μέρα στην δουλειά, είναι βαρύ και στενάχωρο. Ο αναγνώστης ήδη γνωρίζει πολλές φορές την κατάληξη της ιστορίας διαβάζοντας για την αρχή της. Σημασία δηλαδή δεν έχει το "τι" θα γίνει αλλά το "γιατί" και το "πως". Στα θετικά επίσης είναι η έκτασή του. Στις 360 σελίδες του, καθόλου λίγες, ο δημιουργός καταφέρνει να πει μια ιστορία με αρχή-μέση-τέλος, κόντρα στην μόδα που υπαγορεύει ιστορίες που εκτείνονται σε πολλούς τόμους και που πλέον ο γράφων δεν έχει την όρεξη, ούτε τον χρόνο να αφιερώσει για να φτάσει στο τέλος τους. Δώστε του μια ευκαιρία, στο κάτω-κάτω είναι από τα πιο πολυσυζητημένα κομικς της χρονιάς!
  12. King Spawn το πιο ωραίο κατά την γνώμη μου. Παρόλα αυτά ειναι από τις σειρές που ποτέ δεν με εψησαν. Μου φαντάζει tres cult. Ένα θερμόμετρο γρήγορα!
  13. Όταν λες τελευταία δουλειά; Δεν θα ξαναγράψει δηλαδή για αυτές; Έχει προβεί σε δηλώσεις;
  14. Και κάτι τελευταίες αγορές και από μένα! Αγαπημένος Tardi και το 6ο volume από το Collected Toppi. Ορίστε στροφή στο γαλλοβελγικο
  15. Δεν πιστεύω ότι τα κόμικς που συμφωνούμε είναι πάνω από 10 Δεν το θυμάμαι καλά το κόμικ, πάει καιρός από το 2015, αλλά με έβαλες στο τριπάκι να το ξαναδιαβάσω για να εκφέρω άποψη τεκμηριωμένα!
  16. Ο Τίτος, πλέον ένας 15χρονος έφηβος (15μιση που λέει και ο ίδιος για ακρίβεια), όπως κάθε Πάσχα, έτσι και φέτος επισκέπτεται το χωριό του. Εκεί βρίσκεται για άλλη μια φορά με την παρέα του, όμως φέτος, όλοι είναι αποφασισμένοι να κάνουν "κάτι" με το πρόσωπο που τους ενδιαφέρει. Έτσι και ο Τίτος προσπαθεί να κερδίσει το ενδιαφέρον της 17χρονης Μάγδας. Οι αναγνώστες βλέπουμε τα τεκταινόμενα από την Μεγάλη Πέμπτη έως και την Τρίτη του Πάσχα και το πως οι πρωταγωνιστές περνάνε τις δικές τους "μέρες λατρείας". Slice of life κόμικ που πραγματεύεται τους πρώτους νεανικούς έρωτες. Τα χρόνια εκείνα που το παραμικρό συμβάν στη ζωή σου ως έφηβος μοιάζει larger than life και πολλές φορές αγνοείς τα όντως σημαντικά πράγματα. Ιστορίες για νεανικούς έρωτες, έχω και σίγουρα έχετε διαβάσει και σεις πολλές. Το θέμα είναι πολύ δημοφιλές σε όλες τις σκηνές κομικς (για να μην πιάσουμε και τις υπόλοιπες τέχνες). Σε πόσες ιστορίες όμως μπορέσατε να ανακαλέσετε όντως στιγμές από την εφηβεία σας; Το Μέρες Λατρείας με κέρδισε γιατί παρουσιάζει μια ιστορία στην οποία, όλοι λίγο-πολύ που έχουμε μεγαλώσει στην Ελλάδα και έχουμε πάει για Πάσχα στο χωριό μας μπορούμε να δούμε τους εαυτούς μας. Οι ήρωες του κόμικ είναι αυθεντικοί, σκέφτονται και δρουν ανάλογα με την φάση της ζωής τους και σε διάφορα σκηνικά μου θύμισαν το πως σκεφτόμουν και εγώ εκείνα τα (λίγο μακρινά) πλέον χρόνια. Επιπλέον, μέσα από τις σελίδες του, θα ξαναθυμηθείτε τις αδιάκριτες γιαγιάδες, τους μπαρμπάδες σας που είναι μετρ του ψησίματος αρνιού και της ανατομίας του, καθώς και εκείνους τους τύπους που πάντα κερδίζαν τις εντυπώσεις στο γήπεδο του μπάσκετ, που παραδοσιακά βρίσκεται στο σχολείο του χωριού, και για τους οποίους οι τότε σκέψεις σας ίσως να μην σύναδαν με το κλίμα των ημερών (τι; μόνο εγώ;). Οι Μέρες Λατρείας ξεκίνησαν να δημοσιεύονται από τις σελίδες του Μπλε Κομήτη το 2019 σε σενάριο των Παναγιώτη Πανταζή και Γιώργου Γούση, με τον πρώτο να επιμελείται και την εικονογράφηση. Καθώς όμως το περιοδικό σταμάτησε την κυκλοφορία του, η ιστορία ολοκληρώνεται τώρα με την έκδοσή της σε αυτόνομο τομάκι. Όπως καταλάβατε, εννοείται ότι προτείνω να το διαβάσετε και σεις. Σίγουρα έχει κάτι να σας πει. Ακόμα και αν αντί για το χωριό σας, συζητούσατε για το love interest σας σε κάποιο diner ή κάποιο γραφικό μπιστρό, διαβάστε το να δείτε πως περνάνε οι νορμάλ έφηβοι το Πάσχα στο χωριό.
  17. Λοιπόν πήγαμε και σήμερα και αφιερώσαμε κάποια ώρα, χαζεύοντας σε αρκετούς πάγκους. Τα σημερινά καλουδια απεικονίζονται παρακατω. Κομικσακια αλλά και μπύρες Κουραφελκυθρα. Ήταν πολύ ωραία φάση το Con. Ήπιαμε και τον καφέ μας στην συνέχεια χαζεύοντας τις αγορές με άλλους συμφορουμιτες αλλά και φάγαμε ολοκληρώνοντας όπως θα έπρεπε την κυριακάτικη επίσκεψή μας. Άντε και του χρόνου!
  18. Sorry τωρα το δα. Είμαστε πάμε τσίπουρο πάμε καφενείο αλλά τώρα πλερωνουμε
  19. Εμείς μόλις αποχωρησαμε. Θα ακολουθήσει μεσημεριανό
  20. Στην ταράτσα είμαστε! Η μοναδική παρέα, δεν γίνεται να μας χάσεις!
  21. Πέρασα και γω μια βόλτα σήμερα. Πολύς ο κόσμος, ωραίο το κλίμα καιρό είχα να πάω σε κομικσοφεστιβαλ. Απολογισμός πρώτης μέρας: κάποια Berserk για μένα και Buffy, Angel για την @kabuki από star comics. Φέτος θα πάω διακοπές του Κιουτσιουκη από ένατη διάσταση καθώς και ένα printακι του Πάνου Ζάχαρη από το Working Dead. Επίσης, αφού τελικά είχαμε τα Κουραφελκυθρα, αρκέστηκα σε ένα tshirtακι.
  22. Με αρκετη καθυστερηση ολοκληρωσα και γω το διαβασμα της σειρας, που πλεον συγκεντρωνονται σε δυο trades (thanks @Dredd για το δωρο!). Μπορω να πω και γω με σιγουρια οτι προκειται για ενα απο τα καλυτερα runs της σειρας, αντάξιο των κλασικων της original vertigo σειρας. Προκειται για ενα συνολικα καλο κομικ αφου ειχε πολυ ενδιαφερον σεναριο, ταιριαστο σχεδιο και υπεροχο χρωματισμο. Ο ηρωας γυρναει πισω στις ριζες του και συνολικα προκειται για μια καλοδουλεμενη δουλεια οπου αντιμετωπιζει καποιο "κουσουρι" του. Γνωστο trope στα κομικς της σειρας, αλλα εδω αψογα εκτελεσμενο κατα την γνωμη μου. Παρολο που τα τευχη αυτα θα μπορουσαν να σταθουν και με την αριθμηση #301-#312, δεν χρειαζεται να εχει εντρυφησει κανεις στο ιδαιτερο lore της σειρας για να τα διαβασει και αυτο νομιζω ηταν μεγαλο στοιχημα που κερδηθηκε. Ακομα, ο τροπος που ειναι γραμμενο με μινι-ιστοριες των 3 τευχων το πολυ που ομως ολες εντασσονται σε ενα μεγαλυτερο σεναριο, δινει σε πολλα τευχη την ιδιοτητα του καλου jumping point για νεους αναγνωστες. Εννοειται οτι την προτεινω για διαβασμα. kwtsoκλιμακα 9/10 Μακαρι να βλεπαμε περισσοτερα τευχη και να μπορουσαμε να δουμε ποια ηταν η συνολικη ιδεα του Spurrier για το arc και να μην εξαρτιονταν για αλλη μια φορα η καλλιτεχνικη δημιουργια απο τις πωλησεις
  23. Λιγο μεγαλος το αποφασισες αλλα νταξει, περι ορεξεως
×
×
  • Create New...