Jump to content

geo_trou

Founders/Admin
  • Content Count

    836
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    29

geo_trou last won the day on January 6

geo_trou had the most liked content!

Community Reputation

5,044 Excellent

The recent visitors block is disabled and is not being shown to other users.

Enable
  1. Υπάρχουν καλά και κακά ψηφιακά Πολλοί (στην Ελλάδα τουλάχιστον) σχεδιάζουν στο χέρι και κάνουν διορθώσεις ψηφιακά, είναι τελείως άλλο πράγμα
  2. Θέλω ειλικρινά να δω πώς θα καταφέρεις να παραμείνεις βουβός τραβώντας *αυτές* τις τρίχες
  3. Νομίζω είναι προφανές ότι πρόκειται για ψηφιακό σχέδιο. Και προσωπικά είναι ο βασικός λόγος που δεν μ' έχει ψήσει σχεδόν καθόλου το συγκεκριμένο κόμικ
  4. Αγαπημένος Quino, μέσα στους 3 αγαπημένους μου γελοιογράφους/καρτουνίστες. Θα συμφωνήσω ότι παρά την τεράστια σημασία της Μαφάλντα, τα βουβά του σκίτσα έχουν πολύ μεγαλύτερη δύναμη και, ενίοτε, περισσότερο χιούμορ. Εκπληκτικό αφιέρωμα από καρδιάς @leonidio
  5. Βασικοί όροι των BD Πριν ερευνήσουμε τους τρόπους που τα μέρη ενός BD αλληλεπιδρούν είναι χρήσιμο να εξηγήσουμε τους όρους που το διέπουν. Πολύ καλά εργαλεία για αυτή τη δουλειά είναι όλα τα making-of άλμπουμ που εκδίδονται παράλληλα με τις κανονικές δουλειές και εξηγούν ακριβώς αυτό: πως φτάνει από την αρχή του στην τελική μορφή ένα γαλλο-βελγικό κόμικ. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το Astérix et Latraviata: L’Album des crayonnes (Ο Αστερίξ και η Λατραβιάτα: Το προπαρασκευαστικό άλμπουμ) του Albert Uderzo, όπου ο αναγνώστης μπορεί να ακολουθήσει όλα τα στάδια της παραγωγής από τα αρχικά σκίτσα μέχρι την ψηφιοποίηση και την εκτύπωση, το lettering, το μελάνωμα και τον χρωματισμό. Ας δούμε λοιπόν ένα χρήσιμο «λεξικό» των BD. Scénario / Decoupage / Storyboard To scénario είναι το αρχικό σχεδιάγραμμα της πλοκής ενός BD, ενώ το decoupage (όρος που χρησιμοποιείται και στα ελληνικά) είναι μια πιο λεπτομερής εκδοχή του ή καλύτερα η μετατροπή σε οπτικό υλικό της σκηνοθεσίας και των σεκάνς του σεναρίου. Το storyboard είναι αντίστοιχα ένα σύνολο χοντροκομμένων, θα λέγαμε, σκίτσων που δημιουργήθηκαν για να δώσουν την κεντρική ιδέα της πλοκής. Η χρήση τέτοιων όρων χαρακτηρίζει την χρονοβόρα διαδικασία βήμα-βήμα της δημιουργίας του άλμπουμ και αποτελεί ένα σημείο επαφής μεταξύ των μελών της ομάδας που το γράφει (εξαιρούνται περιπτώσεις που το κόμικ είναι εξ ολοκλήρου φτιαγμένο από ένα άτομο). Η ομάδα αυτή μπορεί να αποτελείται από τον σεναριογράφο (scénariste) και τον σχεδιαστή (dessinateur), όπως στη συνεργασία των René Goscinny και Morris σε πολλά άλμπουμ του Lucky Luke ή μπορεί να είναι ένα ολόκληρο στούντιο που έχει πολλούς εργαζόμενους, ο καθένας με συγκεκριμένα καθήκοντα, όπως συμβαίνει με τις τελευταίες δημιουργίες του Hergé Productions Studio. Ο καλλιτέχνης που δουλεύει μόνος του, μπορεί να συμβαδίζει με την ακολουθία scénario-decoupage-storyboard ή μπορεί να βασίζεται σε προσωπικές μεθόδους. Ένα BD που παράγεται από μια ομάδα/studio θα έχει σίγουρα διαφορετικό φινίρισμα από ένα που είναι ανεξάρτητη παραγωγή λίγων (ή ενός) ατόμων. Συνήθως τα studio βγάζουν δουλειές με μεγαλύτερο μπάτζετ και ένα πιο «όμορφο» προϊόν στο χέρι αλλά συνήθως απευθύνονται σε πιο mainstream κοινό. Αντίθετα μια ανεξάρτητη δουλειά μπορεί να χάνει σε τεχνική εξειδίκευση αλλά είναι πιο τολμηρή και παρεκκλίνει της πεπατημένης. Album / Journal Εδώ πιστεύουμε πως είναι αρκετά κατανοητή η ορολογία. Όπως τα υπερηρωικά ή τα manga, ένα BD μπορεί να εκδοθεί είτε ως κεφάλαιο μια συνεχιζόμενης έκδοσης/περιοδικού (journal), είτε αυτόνομα ως βιβλίο (album). Γενικά, αλλά όχι απαραίτητα, η έκδοση album αποτελείται από πολύ περισσότερες σελίδες. Αξίζει να σημειωθεί ο όρος αυτός έχει περάσει και στην ελληνική ορολογία. Ο τύπος της έκδοσης καθορίζει και τον τρόπο που διαβάζεται ένα BD. Η δουλειά που παρουσιάζεται σε ένα journal θα είναι πιο διακεκομμένη από ότι ένα ολοκληρωμένο album, παρόλο που ορισμένα journals της δεκαετίας του ’80, όπως το (À Suivre), εξέδιδαν συχνά ολοκληρωμένες δουλειές. Στο παρελθόν, που τα κόμικς δημοσιεύονταν σελίδα-σελίδα, οι περισσότεροι σεναριογράφοι είχαν υιοθετήσει τη συνήθεια να επιφυλάσσουν ένα σασπένς στο τέλος της σελίδας. Στις ημέρες μας, αυτό το στυλ έχει σχεδόν εγκαταλειφθεί και μαζί του έχει εκλείψει και η αφηγηματική αυτή τεχνική. One-shot / Series Το one-shot είναι ένα BD του οποίου οι χαρακτήρες και τα περιβάλλοντα εμφανίζονται μόνο στο συγκεκριμένο άλμπουμ. Είναι ένας ευρέως χρησιμοποιούμενος όρος, δανεισμένος από τα αγγλικά, για BD που θεωρούνται μικρά για να χαρακτηριστούν graphic novel. Ένα BD που είναι κομμάτι μιας σειράς, serie δηλαδή, περιέχει γνώριμους χαρακτήρες και μοτίβα και σε κάποιες περιπτώσεις η υπόθεση συνεχίζεται και σε άλλα άλμπουμ. Πολλές σειρές (Tintin, Astèrix, Les Aventures Extraordinaires d'Adèle Blanc-Sec κ.ά.), εκδίδονταν/-νται ως σειρά αυτοτελών ιστοριών με κοινούς χαρακτήρες ή/και μέρη, ενώ άλλες (π.χ. L'Incal, Blast), έχουν μια εσωτερική συνέχεια και συνήθως λιγότερα albums. Από τη δεκαετία του 1980 κι έπειτα, ένα μεγάλο μερίδιο της παραγωγής αποτελείται από one-shot εκδόσεις. Planche Μια σελίδα του BD ονομάζεται planche και αποτελείται από πολλά bandes (μη βιάζεστε, δείτε λίγο παρακάτω ). Σήμερα, το φορμά που κυριαρχεί είναι το μέγεθος A4 για κάθε σελίδα, με 48, 62 ή γενικά πολλαπλάσια του 16 σελίδες ανά άλμπουμ. Προφανώς και υπάρχουν παραλλαγές, όπως το πολύ μεγάλο B3 μέγεθος στο L’Archiviste των Benoît Peeters και François Schuiten, το οποίο δίνει την εντύπωση τεράστιων τόμων που περικυκλώνουν τον χαρακτήρα, ή το μειωμένο για οικονομικούς λόγους μέγεθος πολλών γνωστών BD που επανεκδίδονται στη σειρά Livre de Poche. Να Λόλα, να μία planche! Η εγγενής φύση της planche δίνει στο BD το στοιχείο της αγωνίας που οι κινούμενες εικόνες δεν μπορούν να έχουν: πρέπει να γυρίσουμε την σελίδα για να δούμε τι συμβαίνει παρακάτω. Οι καλλιτέχνες για αυτό το λόγο σχεδιάζουν έτσι την κάθε σελίδα ώστε το σημείο-κλειδί να είναι κάτω δεξιά του planche. Αυτό το φαινόμενο χρονολογείται στην μεταπολεμική εποχή που οι εβδομαδιαίες κυκλοφορίες κυριαρχούσαν στην αγορά BD και τα στριπ παρουσιάζονταν σαν αυτόνομα planches. Ήταν καίριο να αφήνουν κάθε φορά την ιστορία σ’ ένα κρίσιμο σημείο για να παροτρύνει τους αναγνώστες να αγοράσουν το επόμενο τεύχος. Μέσα σε κάθε planche, οι δημιουργοί μπορούν να φτιάξουν οπτικά εφέ που παρακάμπτουν την διαδοχική κίνηση πάνω-κάτω και αριστερά-δεξιά που συσχετίζεται με τον δυτικό τρόπο ανάγνωσης. Η χρήση όλων των καρέ μιας σελίδας για την δημιουργία μιας μεγάλης εικόνας στην σελίδα ή η συγχώνευση δύο planches για την αίσθηση του μεγέθους είναι μερικά ενδεικτικά παραδείγματα του πώς μπορεί να «παίξει» ο καλλιτέχνης. Κάποιες φορές η σελίδα δεν διαβάζεται πάνω-κάτω και αριστερά-δεξιά, ώστε να αποπροσανατολίζει εσκεμμένα τον αναγνώστη και να μην εξελίσσεται η ιστορία όπως αναμένεται. Εδώ θα μπορούσε να γίνει μια σύντομη σύγκριση με τον κινηματογράφο. Οι ομοιότητες είναι πολλές (οι τεχνικοί όροι που περιγράφουν την αλλαγή των πλάνων και τις «κινήσεις της κάμερας» είναι ίδιοι), αλλά στα κόμικς υπάρχει απόλυτος έλεγχος του χρόνου. Ο μεν σχεδιαστής μπορεί να περάσει από τη μια σκηνή στην άλλη με τον δικό του τρόπο, παίζοντας με το διάστημα ανάμεσα στα καρέ. Ο δε αναγνώστης, αντί να αποδέχεται τη συνεχή ροή των εικόνων όπως συμβαίνει σε μια ταινία, διαβάζει με τον δικό του ρυθμό, αργοπορώντας σε όποια εικόνα επιθυμεί. Αυτό το τελευταίο σημείο, πρέπει να λαμβάνεται υπόψη ήδη από τη στιγμή που γράφεται το σενάριο, ώστε ο δημιουργός να εναλλάσσει με σωστό τρόπο τις σκηνές δράσης με τις ήσυχες στιγμές, τις κωμικές με τις δραματικές καταστάσεις κ.λπ. Bande Μια γραμμή από σκίτσα, το αντίστοιχο του αγγλικού strip. Το παραδοσιακό bande κατά τον Β' Π.Π. και την μεταπολεμική περίοδο αποτελούνταν συχνά από τρία cases (πάνελ) ίδιου μεγέθους και κάθε planche αποτελούνταν από τέσσερα bandes. Υπήρχε βέβαια και η περίπτωση ένα bande να δημοσιευθεί αυτόνομα, όπως συνέβαινε με αγγλικά strips που κυκλοφορούσαν στο Journal de Mickey ή με bandes από περιπέτειες του Τεντέν που τυπώνονταν σε εφημερίδες. Η πρώτη σελίδα από το Tintin en Amérique, σε σύγκριση με την πρώτη σελίδα του δεύτερου τόμου του Murena. Είναι εμφανής η διαφορετική χρήση των bandes Το μοντέρνο BD έχει πρακτικά απομακρυνθεί από το παραδοσιακό 3x4 σύστημα. Το bande που αποτελείται από ένα πάνελ παρέχει ένα πανόραμα που θέτει το περιβάλλον της σκηνής, ή ένα bande που περιέχει πολλά μικρά cases και δίνει την εντύπωση συνεχούς κίνησης, όπως π.χ. στα μάτια ενός στεναχωρημένου χαρακτήρα. Αυξομειώνοντας τον αριθμό των bandes ανά planche μπορεί κάποιος να πετύχει παρόμοιο αποτέλεσμα, ενώ δύο εφαπτόμενα bandes μπορούν να διακοπούν, ώστε να επιτρέψουν σε ένα μεγαλύτερο «διπλό» case ή cases. Όταν διατηρείται το σύστημα 3x4 δημιουργείται μια νοσταλγία της παράδοσης ή προκαλείται μια ατμόσφαιρα στασιμότητας ή ακόμα και μονοτονίας όπως στο Les Frustrés της Claire Bretécher. Case Το πάνελ, το καρέ, η κάθε εικόνα, συνήθως σε όριο ή πλαίσιο (κάδρο). Το παραδοσιακό σχήμα του case είναι είτε τετράγωνο, είτε ορθογώνιο παραλληλόγραμμο και κάθε μεταβολή αυτών δημιουργεί ειδικά εφέ: ένα κυκλικό case μπορεί να εστιάζει στο πρόσωπο ενός χαρακτήρα ή να ζουμάρει σε ένα συγκεκριμένο χώρο ενός μεγαλύτερου case, ένα case σε σχήμα Τ μπορεί να παρομοιάζει τα φτερά ενός αεροπλάνου και πάει λέγοντας. Η επαναλαμβανόμενη χρήση cases ασυνήθιστων σχημάτων σε μια planche γίνεται για να υπογραμμίσει μια ακολουθία παραλληλίας ή να δημιουργήσει αντιθέσεις με πιο άμεσο τρόπο από μια γραμμική διάταξη. Στην πρώτη περίπτωση, τα κλασικά cases συνυπάρχουν με το στρογγυλό καρέ που εστιάζει στο πρόσωπο της πρωταγωνίστριας, ενώ στη δεύτερη το ορθογώνιο δίνει τη θέση του σε πρωτότυπα γεωμετρικά σχήματα με σκοπό να ενταθεί η σύγχυση Παραλλαγές στο μέγεθος των cases μεταβάλλουν την ταχύτητα της αφήγησης ή δίνουν έμφαση σε ένα σημείο-κλειδί. Μικρότερα cases, άρα περισσότερα σε μία planche άρα και περισσότερες εξελίξεις, οπότε δίνεται η εντύπωση έντονης δράσης. Αν τα cases ανταποκρίνονται μορφολογικά σε μεγαλύτερα περιγραφικά μπαλονάκια, συνήθως είναι μεγαλύτερου μεγέθους και αντικαθιστούν την περιγραφή μιας μεγάλης σκηνής ή του περιβάλλοντα χώρου. Έτσι, ο αναγνώστης σταματά για να προσέξει μια λεπτομέρεια στο σκίτσο. Η χρήση μεγάλων cases αποσκοπεί επίσης στην ανάδειξη των eternal σκίτσων, δηλαδή αυτών που μπαίνουν πάντα σε μια σειρά BD (στην θέση που θα έμπαιναν σκίτσα που εξελίσσονται χρονικά), όπως το κλασικό φαγοπότι στο τέλος κάθε τεύχους Astérix. Η χρήση –ή όχι– του χώρου που υπάρχει μεταξύ των cases καθορίζει και το εφέ που δημιουργείται. Ένα case γεμάτο λεπτομέρεια, ίσως με στοιχεία που βγαίνουν εκτός του κάδρου, υποδηλώνει βιασύνη ή αταξία. Ένα case με λίγες λεπτομέρειες και κατά μεγάλο ποσοστό κενό υποδηλώνει παύση της δράσης ή μια περίοδο αναδρομής. Cadre / Cadrage / Filet Cadre ονομάζεται το όριο γύρω από ένα case. Παρόλο που είναι σύνηθες κάθε case να χωρίζεται από το επόμενο με γραμμές που το οριοθετούν, αυτό δεν ισχύει πάντα. Μια σειρά από cases χωρίς cadres αφορά μια άμεση αλληλεπίδραση μεταξύ συνεχούς αφήγησης και σκίτσου και όταν κανένα από τα cases δεν έχει cadre, τα όρια της σελίδας είναι αυτά της planche. Είναι επίσης πιθανό το ένα case να «χύνεται» μέσα σε άλλα, ή διάφορα στοιχεία του ενός να συνδέονται και με τα δίπλα του. Τέτοια σχεδιαστικά παιχνίδια υπάρχουν για να σπάνε τις προσδοκίες του κλασικού BD μοτίβου και να το κάνουν αυτοκαθοριζόμενο (π.χ. ότι το τάδε μείγμα μεταξύ πάνελ το έχει μόνο το δείνα BD). Διαφορετικές «χρήσεις» των cadrages. Από το τυπικό στυλ του Gaston, στο μινιμαλιστικό του Mister O και το περίτεχνο του Salammbo Στο επίπεδο που κάθε BD προσπαθεί να πετύχει την δημιουργία νοήματος κατά την ανάγνωση του, πολύ σημαντικό ρόλο παίζουν και τα λευκά κενά, γνωστά και ως διάκενα, μεταξύ των κάδρων, τα οποία λέγονται επίσης gouttieres, caniveaux ή blancs intericoniques. Οι εικόνες ενός BD από μόνες τους είναι στατικές και μόνον η σχέση μεταξύ τους δημιουργεί την ψευδαίσθηση της κίνησης ή της χρονικής εξέλιξης. Έτσι πολλά απ’ όσα συμβαίνουν σε ένα BD, συμβαίνουν στα κενά. Αν ο καλλιτέχνης δημιουργεί μια σειρά από cases που περιγράφουν γεγονότα κοντά το ένα στο άλλο χρονικά, η τοποθέτηση των blancs στο μυαλό του αναγνώστη θα είναι ελάσσονος σημασίας. Όσο μικρότερη είναι η άμεση σύνδεση μεταξύ των cases, τόσο πιο σημαντική η χρήση των blancs. Phylactère / bulle / ballon / cartouche / commentaire Τα συνήθως λευκά πλαίσια που χρησιμοποιούνται για την παρουσίαση κειμένου, τα λεγόμενα μπαλονάκια. Το phylactère είναι ο όρος που χρησιμοποιείται παραδοσιακά για να περιγράψει το πολύχρωμο πλαίσιο εντός του οποίου υπήρχαν αιγυπτιακά ιερογλυφικά πάνω σε σαρκοφάγους Φαραώ αλλά και επιτοίχιους διάκοσμους τάφων. Η χρήση του στην ορολογία των BD χρονολογείται αρχικά στο Histoire de la literature enfantine de Ma Mere l’Oye au Roi Babar (Ιστορία της Παιδικής Λογοτεχνίας από τη Μαμά Χήνα μέχρι τον Μπαμπάρ) του 1950 και πλέον συμβαδίζει με το bulles. Η «ουρίτσα» των μπαλονακίων, που καταλήγει σε κάποιον χαρακτήρα, ονομάζεται appendice. Τα παραλληλόγραμμα phylactères, όπως φαίνεται στο καρέ από το Alix, ήταν πολύ συνήθη στα παλαιότερα BD. Το κυρίαρχο πλέον στυλ είναι αυτό το στρογγυλό που βλέπουμε στο καρέ από το Tanguy et Laverdure (όπου βλέπουμε κι ένα ζιγκ-ζαγκ μπαλονάκι για τη φωνή από τον ασύρματο), χωρίς βέβαια να λείπουν και πιο ακαθόριστα σχήματα, όπως αυτά από το Tyler Cross Στα μοντέρνα BD τα bulles εξυπηρετούν και τον ρόλο των ηχητικών εφέ. Το σχήμα των bulles αντιστοιχεί στο εφέ: ένα νορμάλ μπαλονάκι για νορμάλ κείμενο, ένα μπαλονάκι σε σχήμα zig-zag για ένα εφέ μετάδοσης όπως είναι το ραδιόφωνο ή η ομιλία μέσα από τηλέφωνο, ένα μπαλονάκι με διακεκομμένες γραμμές για ψιθυριστή ομιλία ή μια σειρά από μικρά μπαλονάκια που οδηγούν σε ένα μεγαλύτερο και έχουν την σκέψη ενός χαρακτήρα. Το τελευταίο ειδικά είναι αρκετά πιο δύσκολο να γίνει ξεκάθαρο στον κινηματογράφο παρά στα κόμικς. Cartouche / Commentaire / Rècitatif Το cartouche ή commentaire ή rècitatif είναι η λεγόμενη λεζάντα, ένα ορθογώνιο συνήθως κουτάκι με λόγια του αφηγητή ή σκέψεις κάποιου χαρακτήρα. Το cartouche μπορεί να περιέχει μικρές φράσεις [π.χ. Deux jours plus tard (= Δύο μέρες μετά), Pendant ce temps la (= Εν τω μεταξύ), Enfin (= Τελικά)] ή μπορεί να καταλαμβάνει ένα ολόκληρο case και να «σπρώχνει» σημαντικά την ιστορία. Η δυναμική ενός BD εξαρτάται από την σχέση μεταξύ των κειμένων και των εικόνων όσον αφορά την κατανομή της αφήγησης και της περιγραφής αντίστοιχα. Ιδιαίτερα σε παλαιότερα BD, τα cartouches έπιαναν πολύ χώρο. Γενικά, στους σύγχρονους τίτλους, αυτή η τεχνική περιορίζεται στα απολύτως απαραίτητα ή λείπει εντελώς. Από τα cartouches-σεντόνια του Blueberry, στα πιο μικρά του L'Homme qui tua Lucky Luke Όροι δανεικοί από τη λογοτεχνία Onomatopèe: λέξεις ή φράσεις των οποίων το άκουσμα είναι και το νόημα τους, ο ήχος δηλαδή των BD. Τα “pop”, “bang”, “whizz” κ.λπ. που ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της Golden Age των υπερ-ηρωικών πλέον έχουν γίνει κομμάτι και της BD μορφής των κόμικ σαν σύνολο. Βέβαια, κάθε δημιουργός μπορεί να δημιουργήσει τους δικούς του ήχους ή να μη χρησιμοποιεί καθόλου τέτοιου είδους τρικ. Ηχητικά εφέ από διάφορα BD Style indirect libre: ένα στυλ αφήγησης (ακαθόριστο ελεύθερο στυλ) που γενικά μοιάζει με αυτό του Gustave Flaubert, όπου οι υποκειμενικές απόψεις των χαρακτήρων ή του αφηγητή παρουσιάζονται με μια ψευδοαντικειμενική μορφή τρίτου προσώπου. Voix de l’auteur/voix du narrateur: η φωνή του δημιουργού/αφηγητή. Είναι σημαντικό να μπορούμε να διαχωρίσουμε μέσα από τις λέξεις, ποιες είναι οι σκέψεις των χαρακτήρων που υπάρχουν μέσα στο BD και ποιες είναι του αφηγητή. Γενικά αυτές των χαρακτήρων εμφανίζονται μέσα στα bulles και αυτές του αφηγητή μέσα στο cartouche, παρόλο που η όποια διαφοροποίηση από αυτές τις νόρμες (π.χ. να έχεις έναν από τους χαρακτήρες ως αφηγητή) μπορεί να μπερδέψει τον αναγνώστη ή να δημιουργήσει μια αίσθηση εμπιστοσύνης. Ο συγγραφέας πρέπει πάλι να διαχωρίζεται από τον αφηγητή, αλλά σε αυτοβιογραφικές δουλειές όπως αυτές του Fabrice Neaud και της Marjane Satrapi, οι γραμμές γίνονται θολές. Intertextualitè: διακειμενικότητα, ήτοι oι αναφορές, με λόγο ή εικόνα, στον κανονικό κόσμο. Μπορεί να πρόκειται για κάτι απλό, όπως η αναφορά στον Franz Kafka στη σειρά Julius Corentin Acquefacques, ή κάτι πιο σύνθετο και φιλόδοξο, με τυπικότερο παράδειγμα τις συστηματικές αναφορές-παρωδίες που κάνουν οι δημιουργοί του Αστερίξ σε διασημότητες της σύγχρονης εποχής και πραγματικά μνημεία. Ένας απ' τους κακούς του Le Petit Bleu de la Côte Ouest διαβάζει κόμικς της Marvel Όροι δανεικοί από τον κινηματογράφο Plan gènèral/panorama: μια λήψη ευρείας γωνίας που χρησιμοποιείται για να καθορίσει το περιβάλλον που εκτυλίσσεται η σκηνή. Plan gènèral από το Cap Horn. Συχνά, όταν τέτοιες λήψεις εισάγουν τον αναγνώστη σε ένα περιβάλλον, συνοδεύονται από επεξηγηματικά cartouches Plan moyen/in pieds: μια γενική λήψη που «καδράρει» τους χαρακτήρες και χρησιμοποιείται για να ορίσει τις θέσεις τους στον χώρο. Τυπική plan moyen λήψη Plan americain: η λήψη από τα γόνατα και πάνω. Δίνει έμφαση στις κινήσεις και χρησιμοποιείται συχνά για διαλόγους με πολλούς χαρακτήρες, επιτρέποντας στον αναγνώστη να μεταβεί από το plan gènèral στο gros plan. Plan americain Plan rapprochè: μια λήψη του κεφαλιού και του πάνω μέρους του κορμού, κυρίως για να επικεντρωθεί το ενδιαφέρον στις εκφράσεις των χαρακτήρων. Plan rapprochè Gros plan: το κοντινό. Γενικά χρησιμοποιείται για την εστίαση σε ένα αντικείμενο ή στο πρόσωπο ενός χαρακτήρα στο σημείο-κλειδί, επιτρέποντας στην πλοκή να παραμείνει στατική. Gros plan Très gros plan: ακόμα πιο κοντινή λήψη από την προηγούμενη. Συνήθως «κόβει» ένα κομμάτι του προσώπου ή του αντικειμένου, εστιάζοντας σ' ένα πολύ συγκεκριμένο σημείο του. Très gros plan Plongèe: μια άνωθεν λήψη η οποία τοποθετεί τα αντικείμενα ή τους χαρακτήρες σε μια θέση κατωτερότητας ή/και κινδύνου. Μερικές φορές, χρησιμοποιείται και για να παρατηρήσει ο αναγνώστης τον χαρακτήρα ή το αντικείμενο. Plongèe και contre plongèe λήψεις Contre-plongèe: μια λήψη από χαμηλά, που δημιουργεί την ακριβώς αντίθετη εντύπωση από το plongèe. Μπορεί να υπονοεί την ανωτερότητα, τη δύναμη ή και την αλαζονεία του απεικονιζόμενου. Travelling: μια σειρά από λήψεις όπου το υπόβαθρο παραμένει σταθερό, δημιουργώντας την αίσθηση του ταξιδιού. Travelling
  6. Γεια σου Kappastitsie και καλώς όρισες
  7. Δεν έχω διαβάσει (ακόμη) κάτι από EC, αλλά θεωρώ ότι εικαστικά ήταν πραγματικός φάρος ανάμεσα στα τότε υπερηρωικά
  8. Εγώ δεν θα το πουλούσα. Θα έβαζα κάμερες για να δω ποιος από εσάς θα κατάφερνε να μπει πρώτος στο σπίτι
  9. Ο Tasmar έγραψε στο insta ότι το πρώτο τεύχος έχει πλέον εξαντληθεί από την εκδοτική. Βέβαια κυκλοφορούν μερικά τεύχη στα κομιξάδικα, οπότε όσοι το σκέφτεστε, σπεύσατε!
  10. Εκνευριστικό κινηματογραφικό κλισέ. Αυτό και το να μιλάνε με μισογεμάτο στόμα, λες και κανείς δεν καταπίνει τη μισή μπουκιά που έχει κολλήσει κάτω απ' την γλώσσα του
  11. Όλο λέω να πιάσω Andreas και όλο το αφήνω. για την παρουσίαση @leonidio
  12. @Lazaros Το Blue in Green μου έχει κολλήσει, αλλά δεν το βρίσκω σε ηλεκτρονική μορφή και δεν είμαι σε φάση κομιξο-αγορών. Μπορείς να αναλύσεις λίγο γιατί είναι τόσο καλό; Δέχομαι και παρουσίαση Ο Gipi που αναφέρεις είναι όντως τρομακτικά ταλαντούχος. Δεν έχω διαβάσει το One Story, αλλά το Land of the Sons κατάφερε να με ταρακουνήσει όσο λίγα κόμικς έχουν καταφέρει τα τελευταία χρόνια.
×
×
  • Create New...