Jump to content

Θρηνωδός

Founders/Member
  • Posts

    1,610
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    66

Θρηνωδός last won the day on January 13

Θρηνωδός had the most liked content!

Reputation

10,057 Excellent

4 Followers

Recent Profile Visitors

2,085 profile views
  1. Ο Ουμέζου όντως είναι εξαιρετικός, είχα διαβάσει παλιά κάποια chapters από το baptism και το Again σε scanlation το οποίο δεν ήταν καν καλό. Ευκαιρία να τσεκάρω και το drifting classroom.
  2. Τελείωσα το extremity, παραμένω στην άποψη μου ότι παραμένει συμπαθητικό για να περάσεις την ώρα σου με την προσθήκη ότι το τέλος είναι λίγο αμφιλεγόμενο σχετικά με το κατά πόσο τελικά δημιουργήθηκε σύμπνοια μεταξύ των δύο αντίπαλων πλευρών, κάτι που εκτίμησα πολύ. Πολύ ρεαλιστικό το να μην ξεπερνιούνται έτσι απλά έχθρες δεκαετιών με μια απλή προσωρινή συνεργασία για να αντιμετωπιστεί ο κοινός εχθρός. Ένα συνολικό τίμιο 3/5, με κάποιες στιγμές που αγγίζουν το 4/5.
  3. Συμφωνώ με τον Γιάννη, οι Άγγλοι γενικά δίνουν πολλή βάση στην ποιότητα των σειρών, δύσκολο να θυμηθώ κάποια που μπορώ να πω με βεβαιότητα κακή, ανεξάρτητα από το αν μου άρεσε σαν περιεχόμενο. Τελευταία είδα: Breaking Bad - ναι, το βλέπω για πρώτη φορά, συγνώμη. Προφανώς μ'αρέσει, έχω φτάσει στα μισά της 2ης σεζόν αλλά ακόμα περιμενώ κάποιο μεγάλο μπαμ που μου έχουν πει ότι έρχεται στα επεισόδια που είμαι τώρα, ίσα για να πάει την σειρά από "καλή" σε "να γιατί με έπρηζαν τόσα χρόνια να την δω". Μέχρι στιγμής, 7/10. Marlowe - ήτοι, μια loosely based πάνω στον ντετέκτιβ του Τσάντλερ, νουάρ ταινία με πρωταγωνιστή τον Λίαμ Νίσον. Ναι το ξέρω, και εγώ για τον χαβαλέ την έβαλα, προφανώς δεν περίμενα κάτι καλύτερο από παρωδία, ειδικά όταν είδα πόσο λίγο διαφημισμένη ήταν. Θα πω το κλασικό, χωρίς να επηρεαστώ παραπάνω από το γεγονός ότι διάβασα πολύ προσφατα Τσάντλερ - αν η ταινία λεγόταν Φάρλοου, θα την έλεγα συμπαθή, σχεδόν καλή. Αλλά δεν τους λυπάμαι γιατί ξέρω ότι χρησιμοποίησαν το όνομα για το χάιπ και επειδή ότι είναι Τσάντλερ κάνει καλό cash out. Δεν έχει καμία σχέση ούτε με το συνολικό ύφος της γραφής του, ούτε ο Νίσον-Μάρλοου με αυτόν των βιβλίων. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες (αν και δύσκολα κρατάς τα γέλια σου όταν τον βλέπεις δέρτη και τσαμπουκά όταν στα βιβλία συνεχώς τις άρπαζε). Παρόλα αυτά θα πω πως το feel των 30s το πιάνει άψογα, κουστούμια φοβερά και ηθοποιία των υπολοίπων σχετικά καλή. 5/10 The Magic of Ordinary Days - Παραγωγή Χόλμαρκ, μην ρωτήσετε γιατί την είδα. 3/10 Fargo - Για κάποιο λόγο θυμόμουν ότι η συγκεκριμένη ταινία είχε προκαλέσει διχασμό μεταξύ λατρών και εχθρών της. Ωραία ήταν, κλασικό ύφος Κοέν με κάτι ice-breaker σκηνές που φαινομενικά είναι τελείως εκτός τόπου και χρόνου και σπάνε την ροή, αλλά όταν τις ξανασκέφτεσαι κολλάνε άψογα για να δίνουν ένα ύφος παρωδίας χωρίς ξεφτύλισμα (π.χ. ο Ασιάτης συμμαθητής της μπατσίνας με τα ψυχολογικά). Πιο πολύ μου άρεσαν γιατί στο μυαλό μου ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα μιας τέτοιας κατάστασης (έρευνα δολοφονιών) γιατί οι περισσότερες ταινίες στην θεματολογία είναι σκοτεινές και όλα περιστρέφονται γύρω από το συμβάν, αλλά είναι πιο ρεαλιστικά τα ευτράπελα αυτά, είναι μέρος της ζωής η οποία δεν σταματάει είτε ερευνάς εγκλήματα είτε όχι. 7/10 The Family - άλλη μια μαφιόζικη κωμωδία η οποία όμως στην τρίτη πράξη σκοτεινιάζει πολύ και σε κάνει να την εκτιμήσεις λίγο, ακόμα και σχεδόν όλα όσα δείχνει (από το πως δουλεύει η προστασία μαρτύρων μέχρι το γεγονός ότι δύο δεκαπεντάχρονα πιτσιρίκια τα βάζουν επιτυχώς με 6 εκπαιδευμένους hitmen) είναι εκτός πραγματικότητας. Και παίζει και ο ΝτεΝίρο που ακόμα και στην δύση (τι δύση δηλαδή, στα μεσάνυχτα) της καριέρας του, είναι απολαυστικός. 6/10 Glass Onion - δεύτερο installment του Knives Out. Ξεκινάει σε μαύρο χάλι, με κάτι alt-right influencers που μαζεύονται σε ένα νησί και καλά για να γιορτάσουν τα γενέθλια του ιδιοκτήτη και πατρόνου τους (Edward Norton). Στην συνέχεια που ξεδιπλώνεται η ιστορία γίνεται καλύτερο. Προφανώς δεν διεκδικεί δάφνες, αλλά έχει χαβαλέ το (τραβηγμένο από τις ***τριχες) δυομισάωρο που διαρκεί. Και παίζουν και μπόλικοι σταρς που τουλάχιστον δεν είναι δυσκολοχώνευτοι. 6/10 Saint Maud - χόρορ φιλμάκι με μια ανισόρροπη τύπισσα νοσοκόμα που μιλάει στον θεό και αυτός της μιλάει πίσω, που την έχει δει angel of death. Δεν είναι κακό όμως, απλά δεν ξεκαθαρίζει αν αυτή ήταν ψυχασθενής και τα φανταζόταν όλα, ή αν είναι supernatural με δαιμονάκια και αγγελάκια (αν και υπάρχει ένα δυνατό hint στο τέλος-τέλος-τέλος που για κάποιους είναι αρκετό υποθέτω). Είναι αρκετά εκτός hollywood tropes όμως και αυτό μου αρκεί για να το εκτιμήσω λίγο, δίνει ωραία στον θεατή πόσο εύκολο είναι αν είσαι λίγο επιρρεπής ψυχολογικά και εύθραστος, να χαθείς στην λαγουδότρυπα της θρησκευτικής πόλωσης. 5-6/10 Ex machina - δυνατή ταινία που ασχολείται εξ'ολοκλήρου με την αλληλεπίδραση μεταξύ ανθρώπου και AI. Δεν θα πω παραπάνω, πάτε δείτε το. 8/10 The Menu - τι ταινιάρα ρε φίλε. Ιστορία, φωτογραφία, ηθοποιία, μηνύματα, διάρκεια. Ρέι Φάινς στα καλύτερα του, τον γουστάρω φουλ. 8/10 The Hunter - τελευταία ταινία του Στιβ ΜακΚουίν. Τι χάλι ήταν αυτό. Άπαπαπα. Μακριά. 3/10 Bullet Train - Σκηνοθέτης ο Guy Ritchie David Leitch. Την κράζουν, εγώ πάλι πέθανα στο γέλιο. Καμένη κωμωδία όπως ακριβώς μ'αρέσει, φουτουριστική κατασκοπική γκαϊριτσική ταινία που δεν παίρνει καθόλου σοβαρά τον εαυτό της, τιμημένη συνέχεια σε μια σειρά ταινιών τέτοιου στιλ την τελευταία εικοσαετία που τις γουστάρω μια προς μια.
  4. Πολύ ωραίο κόμικ, το ρούφηξα μέσα στο σκ και μετά ξαναχάζευα τις ζωγραφιές. Όπως είπατε παραπάνω το studio ghibli και ο Μιγιαζάκι είναι παντού και σε κάθε πτυχή, τόσο ιστορίας όσο και σχεδίου. Άνετα το έβλεπα σε animation. Πολύ ωραία πρόταση treoris, ένας ακόμα αξιόλογος τίτλος που ανακαλύπτω τελευταία μέσα από το φόρουμ.
  5. Σιγά σιγά γίνεται εμμονή το όλο θέμα με τα graphic novels και το ποσό κόμικς ΔΕΝ είναι. Καταντάει γραφικό και δεν χρειάζεται να είσαι κανένας προφεσορας της 9ης τέχνης για να καταλάβεις ότι είναι καθαρά θέμα μάρκετιγκ. Και προφανώς, το φαινόμενο θα έπαιρνε τέτοιες διαστάσεις στην Ελλάδα που ψοφάμε να το παίζουμε κουλ και διαφορετικοί. Το άρθρο όμως δεν μας λυπάται. Όχι μόνο είναι μια ελαφρολαϊκή ωδή στα γκραφικ νοβελς, τα νέα κόμικς και την φρεσκάδα τους, και το πως θα σώσουν το μέσο, αλλά μας χτυπάει αλύπητα και με την τελευταία λαίλαπα στην ελληνική σκηνή, τα κόμικ-κείμενα νεοελληνικής λογοτεχνιας. Οκ, ο Ερωτόκριτος είναι ένα από τα αγαπημένα μου ελληνικά κόμικ/μεταφορές γενικά. Αλλά δεν γίνεται να μην βλέπεις ποσό έχουν βολευτεί πολλοί δημιουργοί που έδεσαν τον γάιδαρο τους με δοκιμασμένες συνταγές χιλιοειπωμένων ιστοριών και βλέπουμε μονίμως κόμικ για τον Κολοκοτρωνη, τον Παπαφλέσσα, τις φουστανέλες, τον ταδε ξεσηκωμό και την δεινα επανάσταση. Θεματολογικα με αφήνουν παγερά αδιάφορο. Δεν με νοιάζει αν κυκλοφορούν, βρίσκουν κοινό και πουλάνε (άλλη κουβέντα τι κοινό πιστεύουμε πως είναι αυτό ο καθένας μας). Αλλά πρέπει να είσαι τυφλός για να μην βλέπεις ότι έχουν πέσει σαν κοράκια δημιουργοί και εκδότες για να προλάβουν να αρμέξουν την αγελάδα της λαϊκής παράδοσης-νεοελληνικής ιστορίας μέχρι να ψοφήσει. Και για να είμαστε ειλικρινείς, αν κάποιος πρέπει να δώσει κάποια ευδιάκριτα χαρακτηριστικά στα gn σαν «««είδος»»», αυτά θα ήταν περισσότερο τεχνικά και όχι θεματολογικά. Στο άρθρο πάλι το φορμά τους συνδέεται έντονα με την νοσταλγία και την διασκευή βιβλίων κυρίως historical fiction. Double kill Φευ, κάποια στιγμή θα ξεφουσκώσει και αυτό
  6. Διαβάζω το extremity, τελείωσα το πρώτο trade και είμαι στα μισά του δεύτερου (και νομίζω τελευταίου). Sci-fi σενάριο που δεν ξεφεύγει από την πεπατημένη, το σχέδιο μαρέσει πολύ. Γενικά ένα συμπαθητικό κομικάκι για να περάσεις την ώρα σου
  7. Εμένα το δικό μου άβαταρ είναι η θρυλική πάπια με το πιο φάνσι πουπουλοκέφαλο που υπάρχει (νομίζω τις λένε σκουφωτές). Αν μετενσαρκωθώ, αυτό το ζώο θα είμαι χωρίς αμφιβολία. Με συντροφεύει τόσα χρόνια σε όλα τα φόρουμ που αν το βγάλω μάλλον θα με περάσουν για σπαμ λογαριασμό και θα με διώξουν. εγώ εδώ στις διακοπές του περασμένου καλοκαιριού. Στην δεύτερη μόλις είχα ξυπνήσει και δεν είχα προλάβει να χτενιστώ
  8. Άντε πες οι σκιτσογράφοι κάνουν την δουλειά τους, ήτοι να σχολιάζουν την επικαιρότητα. Τώρα αν το κάνουν πετυχημένα το κρίνει ο καθένας ανάλογα με τα γούστα του, αν και σε περιπτώσεις όπως αυτή δεν έχεις και πολλές επιλογές εκ των πραγμάτων. Εμένα μου έχουν προκαλέσει τρομερή αηδία διάφοροι "ινφλουένσερς" ή/και άτομα που έχουν σελίδες με reviews κλπ που ανεβάζουν ποστ και ενημερώνουν ότι...δεν θα ανεβάζουν ποστ μερικές μέρες ως φόρο τιμής στα θύματα. Τους θεωρώ τεράστια σκουπίδια γιατί η ευαισθησία τους είναι τελείως στημένη, σαν την βρωμόφατσα του μητσοτάκη όταν πήγε στην Λάρισα με την πιο "δείχνε συντετριμμένος" έκφραση που υπάρχει. Ανεβάζουν ποστς τα οποία προφανώς έχουν κάποιο δακρύβρεχτο μήνυμα και παίρνουν βροχή τα λαικ/σχόλια, ο,τι πρέπει για να ανέβει η κίνηση στο καναλάκι. Όποιος το έκανε αυτό είναι ένας ανθρώπινος βόθρος, και αν αποφάσιζα μόνος μου για τον λογαριασμό που έχουμε στο ινσταγκραμ για τις κριτικές βιβλίων θα τους έκραζα δημόσια έναν έναν και μετά σβήσιμο. Στο ελάχιστο, ανέβασε ένα στόρι αν πρέπει σώνει και καλά να ανεβάσεις κάτι (που πάλι δεν συμφωνώ), ή στο επόμενο ποστ που θα κάνεις βάλε ένα ΥΓ ότι δεν ποστάραμε τόσες μέρες γι'αυτό και αυτό. Tα κλασικά μίντια είναι όρνια και σκουπίδια που τρέφονται μόνιμα από την ανθρώπινη δυστυχία, αλλά και ο κάθε "κοινωνικά ευαισθητοποιημένος" ξέμπαρκος που ανάθεμα και αν βγάζει σοβαρά λεφτά από τέτοια πράγματα (ειδικά τα reviews βιβλίων/ταινιών) με 2000 φόλοουερς; Σκατά να φάνε
  9. Συνεχίζω με το canto, διαβάζοντας το standalone τευχάκι clockwork fairies και τον πεντάτευχο δεύτερο κύκλο που λέγεται the hollow men. Το σχέδιο παραμένει όμορφο, το σενάριο κάπως σοβαρεύει και γίνεται ένα τσικ καλύτερο. Διάβασα και το Brindille αλλά έχουμε παρουσίαση και τα έγραψα εκεί.
  10. Έχω διαβάσει την ευχή και το πεπρωμένο από witcher, έχω παίξει και τα παιχνίδια. Μου άρεσαν αμφότερα και έχω στο πρόγραμμα να συνεχίσω την σειρά μιας και έχουν μεταφραστεί και άλλα. Έχει μια ανατολικοευρωπαϊκή σλάβικη οπτική lorewise αλλά και στο character-building που είναι φρέσκια σε σχέση με ο,τι έχουμε συνηθίσει από τις μεγάλες fantasy σειρές της δύσης.
  11. Όντως πολύ ωραίο κόμικ από κάθε άποψη, θενκς για την παρουσίαση δεν θα το είχα ανακαλύψει αλλιώς. Έχει υπέροχο σχέδιο και συμπαθητικό σενάριο με ωραίο twist στο τέλος. Μου θύμισε έντονα στο στήσιμο το χέρι του Loisel. Τέτοιοι τίτλοι δείχνουν ότι η BD σκηνή δεν έχει ψοφήσει τελείως στην πεπατημένη της μετριότητα.
  12. Εγώ πάλι ελπίζω αφού κάνουν και το καινούργιο με τα επιτραπέζια, να φέρουν κανένα κομιξοκαλεσμένο της προκοπής γιατί το line-up κάθε φορά πάει από το κακό στο χειρότερο.
  13. Με το Hasib and the Queen of Serpents ο David B., πολύ γνωστός δημιουργός στην εναλλακτική γαλλοβελγική σκηνή (Epileptic) και κατά κόσμον David Beauchard, μας δίνει την δική του εκδοχή πάνω στο αραβικό έπος "Χίλιες και μία νύχτες" και την αφήγηση της Σεχραζάντ. Πάνω κάτω γνωστή η ιστορία με την Σεχραζάντ που λέει κάθε νύχτα μια ιστορία στον βασιλιά για να μην την σκοτώσει, πολλοί οι δημιουργοί που έχουν ασχοληθεί με το θέμα (ωραία εκδοχή έχει επίσης ο Τόπι). Ο David B. πιάνει την ιστορία του Χασίμπ που χάνει τον δρόμο του και βρίσκεται στο βασίλειο της κόλασης όπου έρχεται σε επαφή με την βασίλισσα των ερπετών. Όπως τα ερπετά της τυλίγονται και ξετυλίγονται στις σελίδες, έτσι η ιστορία τυλίγεται γύρω από μικρότερες ιστορίες με ένα τίμιο frame story το οποίο δεν μπερδεύει. Αναμενόμενα το πενάκι του περνάει όμορφα τον λυρισμό των αραβικών παραμυθιών, βάζοντας ισορροπημένα βία και γυμνό μέσα, με αυτή την χαρακτηριστική passive aggresive φινέτσα των Γάλλων που ενσωματώνει τέτοια στοιχεία πιο ομαλά σε βαθμό που νομίζω άνετα το κόμικ διαβάζεται από παιδιά. Το σχέδιο είναι χαρακτηριστικό σε όσους έχουν παρακολουθήσει άλλες δουλειές του, ίσως ένα τσακ πιο θελκτικό στο μάτι από το Α/Μ epileptic το οποίο δεν έχω διαβάσει ακόμα αλλά στο ξεφύλλισμα με σκάλωσε λίγο το ασπρόμαυρο. Η αλήθεια είναι ότι η παλέτα χρωμάτων στο Hasib είναι υπέροχη και σε τραβάει μέσα στην ιστορία σελίδα με την σελίδα. Κάποιες splash pages είναι εξαίρετες. Δεν έχω ασχοληθεί με τις 1001 και μία νύχτες στο αρχικό κείμενο ποτέ αλλά κατά καιρούς έχουν πέσει στα χέρια μου διάφορες εκδοχές και η συγκεκριμένη είναι σίγουρα στο πάνω μισό. Το κόμικ στα αγγλικά έχει εκδοθεί από την NBM το 2018 σκληρόδετο στις 112 σελίδες και βρίσκεται ακόμα π.χ. amazon στα ~30€.
  14. Από το comics route στις Βρυξέλλες. Πήγαμε με τον @geo_trou βράδυ αλλά φαίνεται καλά σχετικά η φωτό.
  15. πατάω «χαχα» και μου έρχεται αυτό είναι μεσάνυχτα Τετάρτης προς Πέμπτη και δεν έχω και πολλά καλύτερα να κάνω από το να τον τρολαρω.
×
×
  • Create New...