Jump to content

Θρηνωδός

Founders/Member
  • Posts

    1,436
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    59

Θρηνωδός last won the day on February 26

Θρηνωδός had the most liked content!

Reputation

8,594 Excellent

4 Followers

Recent Profile Visitors

1,535 profile views
  1. Διάβασα κάποια trade του Abe Sapien και μιλάω στον αόριστο γιατί δεν ξέρω αν θα συνεχίσω να την διαβάζω την σειρά. Αυτό γιατί δυστυχώς, όπως συνέβη το ίδιο έντονα με το Lobster Johnson και λιγότερο με το BPRD, είναι μια ακόμα filler σειρά η οποία αποδεικνύεται μέτρια. Για την ακρίβεια όχι μέτρια αλλά αχρείαστη. Μια ακόμα σειρά που leech-άρει από το Hellboy μπας και βγουν μερικά φράγκα ακόμα. Οριακά δεν καταλαβαίνεις ότι το σενάριο το έχει γράψει στα περισσότερα τεύχη ο Mignola, τόσο άγευστη/άχρωμη και διάφορα άλλα -α στερητικά είναι. Αναρωτιέμαι αν φιλτράρουν τις ιστορίες που βγαίνουν εν τέλει, τόσο ερασιτεχνικές και ελαφρολαϊκές είναι. Pass.
  2. Κάτι μου λέει ότι θα είναι φόλα, το animation φέρνει σε Ντίσνεϊ και δεν κολλάει καθόλου. Το δε κανένας;
  3. Έκανα το λάθος να διαβάσω batman gothic. Θεέ μου τι μαλακιάρα ήταν αυτή. Τι απίθανα κακογραμμένη, κουλή ιστορία ήταν αυτή. Από τα χειρότερα κόμικ του 22 εύκολα. Και πασάρεται και σαν τοπ ιστορία μπατμαν. Από ποιον ηλίθιο ήθελα να 'ξερα. Οκ, δεν είμαι φαν του υπερφυσικού όταν έχει να κάνει με ιστορίες του Μπατμαν αλλά δεν χαλιέμαι. Ε εδώ, κάτι ο τρελός-αλά-Ρασπούτιν μοναχός που ήρθε από ένα μοναστήρι της Αυστρίας και ζει 300 χρόνια, κάτι το ότι ΠΑΛΙ πρέπει να σχετίζεται κάπως με το παρελθόν του Μπατμαν ο κακός (ο τρελο-ρασπούτιν διετέλεσε διευθυντής του σχολείου του Μπρους όταν αυτός ήταν εκεί), κάτι το ότι η ιστορία είναι τόσο τραβηγμένη για να βγει μια υποτυπώδης πλοκή - που δεν βγαίνει-, κάτι ότι για πολλοστή φορά βλέπουμε την ορφάνια του (πόσο ακόμα; ), το κάνει πιθανά ένα από τα τρία χειρότερα κόμικ του Μπατμαν που έχω ασχοληθεί. Και είναι ο μόνος "υπερήρωας" του οποίου έχω διαβάσει πολύ υλικό. Και το σχέδιο; Του πεταματού. Είπαμε ότι ο Μόρισον όταν ξεφεύγει, δεν βγάζει νόημα. Ε εδώ που δεν ξέφυγε και προσπάθησε να γράψει γραμμικά, ήταν ακόμα χειρότερο το κάψιμο του να τον διαβάσεις. Hard pass, για το όνομα του σύμπαντος. Hard pass.
  4. Διαβάστηκε. Δεν ήταν κάτι φοβερό, σαν ιδέα Jack the ripper vs. Batman πιθανά να είχε ψωμί αλλά δεν περπάτησε πολύ έχω την αίσθηση. Συν ότι έπρεπε σώνει και καλά να κάτι που συναντάς στην πλειοψηφία των Μπατμανοκόμικ και καταντά γελοίο. Το σχέδιο όχι κάτι ιδιαίτερο, αλλά βλεπόταν, αρκετά κάτω από τα Στάνταρ του Μινιόλα. Βέβαια έβαλε το χεράκι του ο τρισκατάρατος ο Ράσελ οπότε δεν είναι να απορείς. Συνολικά είναι ένα LoEG με τον Μπάτμαν, μείον τον Μουρ. Διαβάζεται, αλλά ζει κανείς και χωρίς αυτό.
  5. Διαβάζοντας και αυτό, ολοκλήρωσα την βιβλιογραφία τους (σίγουρα όλες τις μεγάλες σειρές). Ένα καλό κόμικ, αν και το μεγαλείο του Criminal και του Fade Out δεν το πιάνει. Αμφότερα τα θεωρώ τα καλύτερα noir/crime κόμικς εκεί έξω. Η αμέσως προηγούμενη σειρά που διάβασα δική τους ήταν το Fatale και η εμπειρία μου παρόμοια με του Κώστα - αν και πέρασα καλά με την horror απόπειρα τους, θα ήθελα εδώ να διάβαζα κάτι καθαρόαιμο Brubaker/Philips, από την σκοπιά ενός διαταραγμένου serial killer. Παρόλα αυτά χώθηκε το supernatural στοιχείο, μετά πιστεύεις ότι δεν υπάρχει, μετά επιστρέφει. Γενικά μια αναποφασιστηκότητα του Brubaker στο τι ήθελε να διηγηθεί. Το πήγαινε από δω και δεν του έβγαινε, τράβαγε την πλοκή προς άλλα μονοπάτια και δεν του έβγαινε ακόμα περισσότερο οπότε γύριζε στα προηγούμενα. Γι'αυτό κιόλας το ανοιχτό φινάλε φαντάζει αντικλιματικό και σούπα, γιατί είναι - το τέλος μιας ιστορίας που δεν είχε συγκεκριμένη ταυτότητα. Στα επιμέρους, δηλαδή την ψυχοσύνθεση του Ντίλαν αν εξαιρέσεις τις υπερφυσικές της προεκτάσεις, έκαναν τρομερή δουλειά. Ωραία σκιαγράφηση χαρακτήρων και των μεταξύ τους σχέσεων, η κριτική στο διεφθαρμένο σύστημα δικαιοσύνης πάντα επίκαιρη, το σχέδιο και το χρώμα εξαίρετα. Θα έλεγα μια σειρά διασκεδαστική, αλλά σου αφήνει αρκετά "και αν" που κλέβουν τίμιο κομμάτι της κομιξικής της αξίας. Δεν είναι κακή, θα μπορούσε να είναι καλύτερη, ο ορισμός του 3 στα 5. edit: ξαναδιαβάζοντας αυτά που γράφω, μου φάνηκα αρκετά επικριτικός. Αυτό γιατί οι τύποι έχουν πάει το comics-making σε άλλο επίπεδο, ο πήχης είναι στου διαόλου την μάνα και τα έργα τους τα κρίνουμε ως αναμενόμενα αριστουργήματα. Όλα τους είναι πολύ πάνω από τον μέσο όρο, εξαίρετα δείγματα της ωρίμανσης του μέσου ως η λεγόμενη 9η τέχνη. Το στυλιζάρισμα, η τοποθέτηση των πάνελ, η αφηγηματική ματιά στο Kill or be Killed φωνάζουν εμπειρία και επαγγελματισμό. Απλά αν τα κόμικς του διδύμου έχουν δικό τους μέσο όρο, ο οποίος είναι σκαλιά πάνω από π.χ. τον μέσο όρο των αμερικάνικων indie, το συγκεκριμένο δεν τον ξεπερνά.
  6. Είναι λίγο κακή περίοδος αλλά θα κάνουμε ο,τι μπορούμε για να το τιμήσουμε
  7. Διάβασα μεταξύ άλλων: Fatale (Brubaker/Philips) : Σίγουρα όχι από τα τοπ τους αλλά πάντα έχει φάση να βλέπεις φτασμένους δημιουργούς να αλλάζουν τελείως την θεματική τους και να βγαίνουν εκτός comfort zone Ignition City (Warren Ellis και καποιος σχεδιαστής) : Πως θα ήταν το sci-fi αν όλοι οι ήρωες των γνωστότερων franchise επιστημονικής φαντασίας είχαν αποκλειστεί εκτός διαστήματος και απλά έπιναν μέχρι να ξεχάσουν ότι υπάρχουν. Πρόχειρο, κακογραμμένο, κακοσχεδιασμένο, τσάμπα χρόνος για αυτούς που το έφτιαξαν, τσάμπα για μένα που το διάβασα. Petrograd (Philip Gelatt, Tyler Crook) : Ένα κόμικ για την δολοφονία του Ρασπούτιν από την πλευρά των συνωμοτών και την πιθανή ανάμειξη των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών που δεν αποδείχθηκε ποτέ. Μόνο που από τις 270 σελίδες του κόμικ, ο Ρασπούτιν με το ζόρι εμφανίζεται στις 30. Και από τις 270 σελίδες του κόμικ, οι πρώτες 200 είναι εισαγωγικές. Ναι, είτε το πιστεύετε είτε όχι, οι 200 σελίδες είναι σχεδιασμός και προγραμματισμός μιας κακοστημένης εν τέλει δολοφονίας. Πολύ άνιση η ροή σε όλο το κόμικ που δεν ήξερε αν ήθελε να εστιάσει στον Ρασπούτιν σαν φιγούρα, στις φήμες για τους Βρετανούς, στα προεόρτια της επανάστασης. Προσπάθησε να τα χώσει όλα, δεν κατάφερε να μιλήσει για τίποτα. Το σχέδιο επίσης διεκπαιρεωτικό, δύσκολα ξεχωρίζεις τους χαρακτήρες μεταξύ τους αφού είναι όλοι σχεδόν ίδιοι, η μια γυναικεία φιγούρα μπήκε απλά και μόνο για να πουν ότι έβαλαν και μια τύπισσα στο κόμικ. Το χρώμα έχει μια απόχρωση μεταξύ ξεβαμμένου κόκκινου και πορτοκαλί η οποία μπαγιατεύει μετά από μερικές δεκάδες σελίδες. Γενικά ήταν κάτι πολύ λιγότερο από αυτό που περίμενα, και δεν ξέρω γιατί περίμενα κάτι καλό μιας και δεν είχα ακούσει τίποτα για το συγκεκριμένο κόμικ. Επιστρέφω στις αναμενόμενες πολλές φόλες που συναντώ όταν μπαίνω σε διάθεση μαζικών αναγνώσεων.
  8. Πατήθηκε το submit και αναγκαστικά έκανα edit για το υπόλοιπο
  9. Δε θυμόμουν ότι είχα γράψει ότι θα το τσεκάρω, παρόλα αυτά τυχαία το βρήκα στον φάκελο με τα κατεβασμένα και το διάβασα. Το σχέδιο ήταν όμορφο, θα ήθελα να δω πως θα ήταν στην πραγματικότητα η κοπέλα, την βρήκα ερωτεύσιμα καλοσχεδιασμένη. Από κει και πέρα το ότι χρησιμοποιείται lovecraftian horror για να εκφράσει την στάση των δημιουργών πάνω στις κακοποιητικές/χειριστικές σχέσεις είναι μια φρέσκια ιδέα σίγουρα, αλλά θεωρώ ότι το όλο concept αποτυπώθηκε στο χαρτί πολύ βεβιασμένα και ότι ο Young δεν θέλησε πραγματικά να κάνει σχόλιο σε αυτό το ευαίσθητο θέμα αλλά να το χρησιμοποιήσει για να χτυπήσει τις χορδές ατόμων που έχουν ζήσει τέτοιες καταστάσεις. Αν δεν πέφτω έξω, είναι λίγο φθηνό σαν τέχνασμα, αν πέφτω τότε η μετάβαση από τον φροντιστικό και μυστήριο γκόμενο στον κακοποιητικό και χειριστικό έγινε φοβερά άχαρα και ερασιτεχνικά. Όσον αφορά τα υπόλοιπα στοιχεία, η ιστορία δεν εξηγεί τι παίζει με το "ον" ποτέ, δίνοντας μου την εντύπωση ότι παραβασίστηκε στην αλληγορία και άφησε όλα τα υπόλοιπα στον αέρα. Πάντως είναι ένα ενδιαφέρον βιβλίο που όπως γράφτηκε παραπάνω ασφυκτιά σε <100 σελίδες. Σίγουρα δεν είναι ένα κακό κόμικ, θα μπορούσε να είναι καλύτερο. Σίγουρα δεν είναι επίσης και κανένας breakthrough τίτλος.
  10. Δεν είναι κάτι ιδιαίτερο τα σενάρια, η αλήθεια είναι αυτή. Απλά σε συνδυασμό με το σχέδιο και την θεματολογία από την οποία αντλεί τις ιδέες, ανεβαίνει σε κάτι παραπάνω.
  11. Κανονικά πήγαινα για ποστ στο "τι διαβάσατε τελευταία" αλλά κατέληξα να γράφω 1-2 παραγράφους οπότε λέω δεν το πετάω εδώ; By Chance or Providence της Becky Cloonan λοιπόν. Τρία τεύχη της Image που βγήκαν κάπου το 2017 με τίτλους Wolves, The Mire και Demeter. Short story format, θεματολογικά αντλεί το υλικό από τον ευρωπαϊκό μεσαίωνα και τις λαϊκές του παραδόσεις. Χωρίς να συγκεκριμενοποιεί τόπους και χρόνους μιας και ήθελε να το αφήσει επίτηδες ασαφές, η πρώτη ιστορία πρέπει να διαδραματίζεται στην Γερμανία (τύπος ερωτεύεται τύπισσα, βασιλιάς πληρώνει τύπο για να σκοτώσει λυκάνθρωπο, λυκάνθρωπος είναι η τύπισσα, τύπος καταριέται την τύχη του), η δεύτερη και η τρίτη Βρετανία. Στην δεύτερη παίζει ένας απαγορευμένος έρωτας και ο ακόμα πιο απαγορευμένος καρπός του και στην τρίτη το πόσο μακριά μπορεί να φτάσει μια γυναίκα για να μην χάσει τον έρωτα της ζωής της. Οκ, θυμίζει ανθολογία και γενικά αυτές έχουν ταβάνια χαμηλά, αλλά με κέρδισε αφενός το φοβερό artwork (και το ακόμα ωραιότερο concept art στο τέλος του βιβλίου) αφετέρου το ότι οι ιστορίες μου θύμισαν σενάρια του Tom Moore τον οποίο βρίσκω τον καλύτερο animator στην Ευρώπη την τελευταία δεκαετία. Μακάρι η κυρία Cloonan να ψηνόταν για μεγαλύτερες ιστορίες, έχει μια γυναικεία ματιά που λείπει από το φανταστικό αρκετά και πιστεύω θα έκανε ωραία πραγματάκια αν είχε το χώρο μιας πολύτευχης σειράς, συν ότι γράφει αρκετά ατμοσφαιρικά και σκοτεινά. Μια αναφορά και στην Lee Loughridge, την χρωματίστρια της σειράς που κάνει ο,τι μπορεί για να σταθεί όρθια δίπλα στο σχέδιο της Cloonan. image
  12. Το διάβασα σε μια μέρα. Πολύ καλό βιβλίο από κάθε άποψη. Τα πηδήματα μεταξύ παρόντος και παρελθόντος (και όχι μόνο ενός σημείου στο παρελθόν αλλά πολλαπλών) γίνονται με αριστοτεχνικό τρόπο. Δεν μπερδεύουν, κατόρθωμα από μόνο του σε μια πλοκή που συνδέει πολλά και διάφορα τόσο θεματολογικά όσο και υφολογικά. Το character development είναι αριστουργηματικό επίσης, σε σημείο που πρέπει να βγεις από τον ρόλο του αναγνώστη για να τσιμπήσεις πόσο καλά στήνει τους χαρακτήρες και πόσο μέσα σε βάζει. Σχεδόν δεν σου αφήνει επιλογή να αποστασιοποιηθείς. Αφηγηματικά αποφεύγει έξυπνα τις ακρότητες και με ελάχιστες εξαιρέσεις (π.χ. τον Φριντριχ) δεν υπάρχουν ξεκάθαροι θύτες και ξεκάθαρα θύματα. Ο πατέρας του Μπόμπι ενώ έως τα μέσα είναι ένας σκατάνθρωπος που θες να δέρνεις κατ'εξακολούθηση, προς το τέλος εγώ έφτασα να τον λυπάμαι σχεδόν όσο και τον Μπόμπι. Το όλο "ναζί που κάνουν ανθρώπινα πειράματα" κρατάει κομμάτι της πλοκής αλλά δεν είναι το επίκεντρο για μένα, παρόλο που φαίνεται να είναι έτσι. Ποιο πολύ το πρότζεκτ "Προμηθέας" είναι δοχείο για το σχόλιο του BWS πάνω στην ανθρώπινη αναισθησία και σκληρότητα και δεν δείχνει να τον ενδιαφέρει πραγματικά το όποιο πείραμα σαν πείραμα. Γενικά είναι ένα πολύ δυνατό κόμικ, τίμιο 4/5 και προτείνεται ανεπιφύλακτα για πολλά καλά του χαρακτηριστικά, ένα εκ των οποίων είναι και το πόσο πολλά στοιχεία από διάφορες σχολές χρησιμοποιεί και τα κάνει να λειτουργούν αρμονικά (έχει από ec library, marvel, αμερικάνικα indie και λίγο ευρωπαϊκό αφού οι σκιάσεις του θυμίζουν ιταλούς και ισπανούς της ίδιας εποχής).
×
×
  • Create New...