Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Our Picks

Top content from across the community, hand-picked by us.

Αποχαιρετισμός στον Quino
Πρέπει να ήταν 1987 ή 1988, όταν άκουσα για πρώτη φορά τα ονόματα «Quino» και «Μαφάλντα». Πήγαινα στην Α’ Λυκείου και ο φιλόλογος της τάξης μας – πρόωρα χαμένος, δυστυχώς – μας μίλησε για ένα κόμικ με περίεργο χιούμορ, «εγκεφαλικό», όπως το χαρακτήρισε. Και επειδή, η μνήμη μας παίζει περίεργα παιχνίδια, ακόμη θυμάμαι το συγκεκριμένο στριπάκι για το οποίο μας μίλησε και ήταν αυτό εδώ (από το άλμπουμ «Μαφάλντα 12»).
 

 
Όντας αθεράπευτος αναγνώστης των κόμικς, έψαξα να βρω κάποια άλμπουμ στα περίπτερα (ήταν οι εποχές, όταν τα άλμπουμ μπορούσες να τα βρεις σε αρκετά περίπτερα) και κάπως έτσι, έγινε η γνωριμία μου με τον κόσμο του Quino, ο οποίος μας εγκατέλειψε στις 30 Σεπτεμβρίου φέτος, πλήρης ημερών, στα 88 του χρόνια.
 
Ποιος ήταν ο Quino
 
Ο άνθρωπος, που θα γινόταν γνωστός απλά ως Quino (Κίνο) γεννήθηκε στις 17 Ιουλίου του 1932 στη Μεντόσα της Αργεντινής ως Joaquín Salvador Lavado Tejón (στη Λατινική Αμερική αγαπάνε τα μεγάλα ονοματεπώνυμα, κάτι, που ο ίδιος ο Quino είχε σχολιάσει σε ένα στριπ της Μαφάλντας). Απέκτησε από μικρός το παρατσούκλι ‘Quino’ και επίσης από πολύ μικρός έδειξε κλίση για το σχέδιο και πολύ μικρός ξεκίνησε σπουδές στη Σχολή Καλών Τεχνών της πόλης του, σπουδές τις οποίες διέκοψε το 1948 μετά το θάνατο του πατέρα του και ενώ η μητέρα του ήδη είχε πεθάνει από το 1945. Άρχισε από πολύ μικρός να δουλεύει ως σκιτσογράφος και μέχρι το 1954 είχε κατορθώσει να συνεργάζεται σε τακτική βάση με διάφορα περιοδικά και εφημερίδες.
  • 1 reply


Blue in Green (Ram V, Anand RK)
Σύμφωνα με έναν αρκετά διαδεδομένο θρύλο, αν κάποιος πουλήσει τη ψυχή του στο Διάβολο θα μπορέσει να πετύχει τους πιο φιλόδοξους στόχους του. Αυτό το μοτίβο κάνει την εμφάνιση του σε παραδοσιακές ιστορίες, όπως ο Φάουστ, ενώ διάφορες παρόμοιες φήμες περιτριγυρίζουν και καλλιτέχνες με ίσως πιο γνωστή την περίπτωση του μπλουζίστα μουσικού Robert Johnson, ο οποίος ξαφνικά απέκτησε ζηλευτές κιθαριστικές ικανότητες. Πάνω σε αυτή την ιδέα βασίζεται και μια από τις -προσωπικά- πιο πολυαναμενόμενες κυκλοφορίες κόμικ της χρονιάς, το Blue In Green, σε σενάριο του Ram V, σχέδιο του Anand RK και χρώμα του John J. Pearson, στο οποίο πρωταγωνιστεί ο Erik, ένας σαξοφωνίστας, ο οποίος παρ’ ότι ως παιδί είχε δημιουργήσει προσδοκίες για μια ξεχωριστή μουσική καριέρα, αυτές δεν επαληθεύτηκαν, αφού προτίμησε την καριέρα του καθηγητή. Ο θάνατος της μητέρας του, η προσωρινή επιστροφή στο πατρικό του σπίτι και η φωτογραφία ενός άγνωστου μουσικού που θα ανακαλύψει στις στοίβες πραγμάτων που η μητέρα του αρνούνταν να πετάξει σύντομα θα αποδειχθούν καθοριστικοί για το μουσικό του μέλλον, αφού θα τον υποχρεώσουν να πάρει μια σημαντική απόφαση, πληρώνοντας βέβαια το αντίστοιχο βαρύ τίμημα.
  • 1 reply


Project Ιππόκαμπος (Ηπείρου & Τζαβέλα, Λάρισα 412 22)
Δεν έχουμε συνηθίσει κομιξάδικα στην επαρχία. Στην Αθήνα ναι, κανα δυο στη Θεσσαλονίκη και από κει και πέρα... δύσκολα τα πράγματα.
Και κάπου εκεί κάνουν το βήμα κάποιοι τρελοί κομικσομανείς, με μπροστάρη το γνωστό Μέλανδρο Γκανά  (που δεν κάθεται στ' αυγά του και πάντα ψάχνεται να κάνει κάτι καινούριο) και ξεκινούν το project  Ιππόκαμπος στη Λάρισα.  Δυο χρόνια πριν, ξεκίνησαν τα L.A. Festivals, που πραγματοποιήθηκαν με επιτυχία και αγκαλιάστηκαν από τους κομικσοφάνς, εγχώριους και μη, αλλά και από την τοπική κοινωνία. 
Μιας που το κλίμα το σήκωνε, έκαναν το επόμενο βήμα. Κομικξάδικο. Μόνο κομιξάδικο; Όχι. Και πολυχώρο των κόμικς και εργαστήρι για μαθήματα κόμικς. 
 

 
Το Project Ιππόκαμπος, με την εντυπωσιακή Νέον πινακίδα "Local Comic Shop" και τα φανταστικά γκράφιτι γνωστών δημιουργών,  φιλοδοξεί να γίνει το στέκι των κόμικς της Λάρισας, όπου όποιος θέλει μπορεί να αράξει και να διαβάσει κάποιο κόμικ από την τεράστια συλλογή χιλιάδων τίτλων που υπάρχει εκεί, να συζητήσει για τους αγαπημένους του ήρωες πίνοντας τον καφέ του, σε ένα χαλαρό και παρεΐστικο κλίμα. 
Το πωλητήριο φιλοξενεί παλιές και νέες εκδόσεις των Εκδόσεων του κάμπου, όπως και άλλες ακόμη. Επίσης, μπορεί να βρει κανείς εκεί και μπόλικο merchandise.
  • 1 reply


Κομιξικός απολογισμός 2020
Στο comicstreet  γιορτάζουμε τον πρώτο χρόνο λειτουργίας του φόρουμ μας και θέλουμε να δούμε τι άρεσε (αλλά και τι δεν άρεσε) σε όλους μας μέσα στη χρονιά που πέρασε. Για αυτό λέμε να γράψουμε τις απόψεις μας εδώ, για να τις δούμε και να τις συζητήσουμε. 
 
Γράψτε μας λοιπόν, τις προτιμήσεις σας για τα εξής:
 
Ποιο κόμικ από όσα διαβάσατε μέσα στο 2020 σας άρεσε περισσότερο (ανεξαρτήτως προέλευσης και έτους κυκλοφορίας)
 
Ποιο κόμικ από όσα διαβάσατε μέσα στο 2020 σας άρεσε λιγότερο (ανεξαρτήτως προέλευσης και έτους κυκλοφορίας)
 
Ποιον/α σεναριογράφο ξεχωρίσατε μέσα στο 2020 (ανεξαρτήτως καταγωγής και έτους κυκλοφορίας)
 
Ποιον/α σχεδιαστή/ρια ξεχωρίσατε μέσα στο 2020 (ανεξαρτήτως καταγωγής και έτους κυκλοφορίας)
 
Ποιο ήταν το πιο ευχάριστο κομιξικό γεγονός που ζήσατε το 2020 (το οτιδήποτε: η κυκλοφορία ή επανακυκλοφορία ενός κόμικ που περιμένατε, μια καινούρια σειρά, έναν εκδοτικός οίκος που δραστηριοποιείται, μια τηλεοπτική σειρά ή μια ταινία σε σχέση με κόμικς, μια ευχάριστη έκπληξη, που δεν περιμένατε, οτιδήποτε μπορείτε να σκεφτείτε μέσα σε αυτή τη δύσκολη χρονιά, που ζήσαμε όλοι μας)
 
Ποιο ήταν το πιο δυσάρεστο κομιξικό γεγονός που ζήσατε το 2020 (έναν θάνατο, ένα κλείσιμο εκδοτικής, την παύση μια σειράς, οτιδήποτε σχετικό με κόμικς, που σας στενοχώρησε φέτος) 
 
Θέλουμε πολύ να μάθουμε τις απόψεις σας για αυτά τα θέματα, για όλα ή για όσα περισσότερα γίνεται. Και δεν χρειάζεται να γράψουμε μόνο μια επιλογή, ο σκοπός είναι να δούμε τι μας άφησε αυτή η χρονιά σε σχέση με τα κόμικς  
  • 14 replies


Μπλανς Επιφανί (Jacques Lob, Georges Pichard)
Η ιστορία της Μπλανς Επιφανί, νεαράς, χυμώδους και ανέγγιχτης καλλονής, ήντινα εποφθαλμιά και τυραννεί ο διαβολικός τραπεζίτης Αντολφύς (όνομα κάθε άλλο παρά τυχαίο, καθότι ενθυμίζει δικτάτορα τινά) και την υποβάλλει σε μύρια όσα βασανιστήρια, προκειμένου να της αποσπάσει την αγνότητά της, και την οποία προστατεύει ο ηρωικός Ντεφεντάρ (όνομα και πράγμα!) η ιστορία αυτή λοιπόν, συνελήφθη και έγινε πραγματικότητα υπό των κκ Ζακ Λομπ (σενάριο) και Ζορζ Πισάρ (σχέδιο),  εξεδόθη (η ιστορία, όχι η αγνή Μπλανς) εν έτει 1967 και ολοκληρώθηκε (;) εις 5 τόμους, ο ύστατος εκ των οποίων κυκλοφόρησε το 1987, ακολουθημένων υπό ενός ακόμη τόμου, ο οποίος κατά πάσα πιθανότητα ήτο λεύκωμα σχεδίων (βαρβαριστί: σκετσμπουκ), καθότι ετέθη σε κυκλοφορία το πολύ κοντινό 2019, ενώ οι δύο δημιουργοί είχαν ήδη εγκαταλείψει τον μάταιο ετούτο κόσμο. 
  • 6 replies


Bootblack (Mikaël)
Τον ξέρετε τον Mikaël; Εγώ τον αγνοούσα μέχρι προχθές. Και πολύ κακώς, ο τύπος έχει σχεδιάρα. Ας βγάλουμε από μέσα μας ότι έχει σχεδιάρα για να μπορέσουμε να τα πούμε ήρεμα περί του Bootblack. Που πρωτοβγήκε από την Dargaud το '19 και η Europe Comics το τσίμπησε και έβγαλε στα μέσα του '20 και τα δύο 58σέλιδα τεύχη στα αγγλικά. Η Europe τελικά είναι σαν ένα παλιό πιστό αυτοκίνητο. Δεν έχει υδραυλικό τιμόνι και κάνεις μπράτσα για να το παρκάρεις, το air-condition είναι κολλημένο από χρόνια αλλά εκεί που θέλεις να σε πάει, σε πάει. 
 
Αρχές των '30s, Νέα Υόρκη. Τα roaring twenties έχουν περάσει ανεπιστρεπτί και έχουν πάρει μαζί τους και όλη την γκλαμουριά του αμερικανικού ονείρου. Το κραχ έχει σκάσει, το great depression γιγαντώνεται, ο κόσμος πεινάει, χιλιάδες φτάνουν την μέρα στο Εllis Island από τις τέσσερις γωνιές του πλανήτη ζητώντας άσυλο. Οι περισσότεροι από την Ευρώπη, και οι περισσότεροι από αυτούς είτε Γερμανοί, είτε Εβραίοι, είτε Γερμανοεβραίοι. Τέτοιος είναι και ο πρωταγωνιστής, ο Al, ο οποίος στα 9 του παρατάει την φτωχή του οικογένεια και κάνει τον δρόμο, σπίτι του. Μεγαλώνει γυαλίζοντας παπούτσια σαν άλλος Σκρουτζ Μακ Ντακ και ζώντας από φραγκοδίφραγκα, έχοντας για παρέα τον μουγκό δωδεκάχρονο Buster και τον πολυλογά Shiny. Ερωτεύεται την Maggie που ούτε να της το δει αφού είναι φτωχούλης, ενώ μπλέκει με τον Joe, έναν κλεφτάκο με μεγάλες βλέψεις. Τα πράγματα σοβαρεύουν όταν φτιάχνουν την δική τους "συμμορία" και γίνονται ντελιβεράδες για την μαφία.
  • 2 replies


Wonder Woman: Tempest Tossed (Laurie Anderson, Leila Del Duca)
Μια από τις επικρίσεις εναντίον των υπερηρωικών κόμικς ήταν και είναι, ότι οι ήρωες αυτοί σπανιότατα χρησιμοποιούν τις δυνάμεις τους, για να βελτιώσουν η να λύσουν κάποια κοινωνικά προβλήματα. Οι επικρίσεις αυτές δεν είναι καθόλου αβάσιμες και οι λίγες εξαιρέσεις δεν αρκούν για να τις αναιρέσουν.
 
Αυτό το κόμικ δεν ανήκει στην κατηγορία των συνηθισμένων υπερηρωικών, αφού ασχολείται ακριβώς με τα διάφορα κοινωνικά θέματα, τα οποία τα περισσότερα υπερηρωικά κόμικς αποφεύγουν και πιο συγκεκριμένα με το θέμα της μετανάστευσης, του ρατσισμού, της ένταξης, των κοινωνικών ανισοτήτων, αλλά ακόμη και με τη διακίνηση ανηλίκων για σεξουαλικούς σκοπούς. Το ίδιο το κόμικ αυτοχαρακτηρίζεται ως έργο για Young Adults, όπως και το "αδελφάκι" του, το "Superman Smashes the Klan", με το οποίο μοιράζονται πολλά κοινά, και αυτό πρέπει να ληφθεί υπόψη από τους δυνητικούς αναγνώστες.
  • 1 reply


Batman: Year 100 (Paul Pope, José Villarrubia)
Το Gotham του 2039 είναι μια αστυνομοκρατούμενη πόλη. Οι κάτοικοί της έχουν ξεχάσει όχι μόνο τον Batman αλλά και κάθε έννοια ιδιωτικότητας. Μια νύχτα με καταιγίδα, ωστόσο, ο αστικός μύθος «ζωντανεύει» και τρέχει να γλυτώσει από λυσσασμένα σκυλιά και βίαιους μπάτσους, ενώ αιμορραγεί ακατάσχετα. Ο Batman, χωρίς καλά-καλά να το καταλάβει, έχει μπλέξει σε μια σκοτεινή συνομωσία. Όμως ο κυνηγημένος θα μετατραπεί σε κυνηγό...
 
Είχα κοντά έναν χρόνο να διαβάσω υπερηρωικό κόμικ (αν εξαιρέσω Hellboy, Top 10 και Black Hammer) και νομίζω ότι αυτό συνέβαλε στο να απολαύσω το Year 100. Το οποίο είναι ένα δυναμικό κόμικ, δυστοπικό, χωρίς αχρείαστες υπερβολές. Η ροή είναι εξαιρετική, εν μέρει λόγω της έλλειψης εσωτερικού μονολόγου, πράγμα σπάνιο σε κόμικ του Batman. Αυτό που γούσταρα πάνω απ' όλα, ήταν η απεικόνιση/θεώρηση του χαρακτήρα. Ο Batman του Pope είναι πολύ κοντά στον τρομακτικό Spring-heeled Jack και την άγρια φιγούρα που μας σύστησαν Miller και Mazzucchelli στο Year One. Κι αυτό το εκτίμησα πολύ, γιατί νιώθω, δίχως να έχω συγκεκριμένα επιχειρήματα, ότι τα τελευταία χρόνια ο Batman έχει γίνει πιο «καθαρός» απ' όσο θα έπρεπε (ή, έστω, απ' όσο θα ήθελα προσωπικά).
 
 
 
Το artwork είναι κοφτό και τραχύ παρά τα βαριά μελάνια, δημιουργώντας έτσι μια αισθητική που ταιριάζει απόλυτα όχι μόνο στον κόσμο του Batman, αλλά πολύ περισσότερο στον μελλοντικό κόσμο του Batman. Θα ήταν έγκλημα να παραβλέψω την συμβολή του José Villarrubia, ενός από τους κορυφαίους κολορίστες της βιομηχανίας. Μπορεί να έχουμε δει πιο εντυπωσιακές παλέτες από τον Ισπανό, αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα χρώματά του αναδεικνύουν και σιγοντάρουν το σχέδιο του Pope.
  • 0 replies


Το Μελαγχολικό Κομμάτι της Δυτικής Ακτής (Jacques Tardi)
Πρωτότυπος τίτλος: Le petit bleu de la côte ouest (Les Humanoïdes associés, 2005) 
 
Λίγη ιστορία πρώτα: ο Ζακ Ταρντί είχε συνεργαστεί με το Μανσέτ το 1978 σε ένα κόμικ με τον τίτλο "Griffu", το οποίο ήταν πρωτογενές υλικό, δεν βασιζόταν δηλαδή σε προϋπάρχον μυθιστόρημα του Μανσέτ. Το κόμικ το διαβάσαμε στα τεύχη 32-36 του περιοδικού "Βαβέλ", αλλά δυστυχώς δεν το είδαμε ποτέ αυτόνομο σε μορφή άλμπουμ στα ελληνικά.
 
Αρκετά μετά τον πρόωρο θάνατο του Μανσέτ (το 1995), ο Ταρντί αποφάσισε να μεταφέρει τρία μυθιστορήματα του Μανσέτ σε μορφή κόμικ, αυτό εδώ (το 2005), την "Πρηνή Θέση του Σκοπευτή" (το 2010) και το "Ô dingos, ô châteaux!" (αγγλικός τίτλος: "Run Like Crazy, Run Like Hell", που δεν νομίζω ότι έχει κυκλοφορήσει στα ελληνικά σε οποιαδήποτε μορφή) (το 2011).
 
Σεναριακά, ο Ταρντί ακολουθεί πολύ πιστά το βιβλίο, παραλείποντας ελάχιστα επεισόδια και χρησιμοποιώντας σχεδόν αυτολεξεί την αφήγηση του Μανσέτ, κρατώντας ακόμη και σημεία, που φαινομενικά δεν χρειάζονται για την υπόθεση, αλλά δείχνουν την ψυχοσύνθεση των πρωταγωνιστών, όπως για παράδειγμα την εξαντλητική περιγραφή των όπλων. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, να "φορτώνει" σε κάποιες στιγμές το κόμικ με αφήγηση, αλλά από την άλλη, αυτά τα κομμάτια είναι απαραίτητα, επειδή το κόμικ δεν στηρίζεται παρά ελάχιστα στο διάλογο και καθόλου στον εσωτερικό μονόλογο. Με αυτόν τον τρόπο, κρατά ατόφια την προβληματική του Μανσέτ και δεν προδίδει το ύφος του.
  • 2 replies


Μαύρη Φουστανέλα: Η Τριλογία (Χρήστος Σταμπουλής, Γιώργος Τσακιρέλλης)
Η Μαύρη Φουστανέλα είναι ένας χαρακτήρας που δημιουργήθηκε από τον Γιώργο Τσακιρέλλη σ' ένα φανζίν του 2004. Από εκεί και πέρα, ανέλαβε ο Χρήστος Σταμπουλής. Πήρε την ιστορία αυτή και την επανασχεδίασε, προσθέτοντας αρκετές ακόμη σελίδες και δημιουργώντας τελικά μια πιο πολύπλοκη (λέμε τώρα) αφήγηση, η οποία κυκλοφόρησε το 2012 σε αυτοέκδοση. Ακολούθησε Ο Αμνός του Θεού, επίσης σε αυτοέκδοση (2013). Το 2015, οι δύο αυτές ιστορίες, συν η πρωτότυπη ιστορία του Τσακιρέλλη και μια νέα περιπέτεια με τίτλο Στον Κάτω Κόσμο, τυπώθηκαν σ' έναν ωραίο σκληρόδετο τόμο από την In-k Situ Comix.
  • 3 replies


Captain America - Oι 5 πιο κλασικές στιγμές του φρουρού της ελευθερίας
Ο Captain America είναι ίσως ο πιο αναγνωρίσιμος ήρωας της Marvel μαζί με τον Spider Man,τον Hulk και ίσως τον Wolverine.Σίγουρα όμως είναι μαζί με τον Superman, ο πιο εμβληματικός χαρακτήρας των κόμικ, και ανήκει στη λεγόμενη Golden Age εποχή των κόμικ. Δημιούργημα των Joe Simon και Jack Kirby,παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Captain America comics #1 τον Μάρτιο του 1941 για την Timely(όπως ήταν το όνομα της Marvel τότε)και αμέσως αγαπήθηκε από εκατομμύρια αναγνώστες σε όλο το κόσμο. Ο ήρωας στην 80χρονη παρουσία του στις σελίδες των κόμικ, γραμμένος από μία πληθώρα ταλαντούχων συγγραφέων μας έχει χαρίσει πολλές κλασικές στιγμές. Οι περισσότερες προέρχονται από τη πρώτη μετά – χρυσής εποχής σειρά του που άρχισε πρώτα στο Tales of Suspense και συνεχίστηκε στο δικό του τίτλο τον Captain America του 1968 ο οποίος έβγαλε 454 τεύχη μέχρι τον Αύγουστο του 1996.Αυτό φυσικά δε σημαίνει ότι και τα υπόλοιπα volumes που από τότε ακολούθησαν(ουσιαστικά κάθε χρόνο τα τελευταία χρόνια έχουμε από ένα)δεν έχουν να επιδείξουν καλές ιστορίες οι οποίες θα γίνουν με τη σειρά τους και αυτές κλασικές. Κάθε άλλο όπως θα δείτε!!Oι παρακάτω είναι οι πιο αγαπημένες μου και θεωρούνται και από τις κλασικότερες στιγμές στην ιστορία του Cap.
  • 2 replies


Adventureman (Matt Fraction, Terry Dodson, Rachel Dodson)
Ο Adventureman είναι ένας ήρωας pulp μυθιστορημάτων και κόμικς, αλλά αυτός και η ηρωική παρέα του έχουν ξεχαστεί πλέον από το κοινό. Οι μόνοι που τον θυμούνται ακόμα είναι η Claire και ο γιος της ο Tommy. Η Claire, η οποία πάσχει από σοβαρή απώλεια ακοής, δουλεύει στο βιβλιοπωλείο της μητέρας της που έχει πεθάνει, μεγαλώνει μόνη της τον Tommy, και έχει πολύ καλή σχέση με την πολυμελή και την "διαφορετική" οικογένεια της , καθώς όλα τα αδέλφια της είναι υιοθετημένα. Ενώ όλα κυλάνε ομαλά και βαρετά, μια περίεργη πελάτισσα στο βιβλιοπωλείο της αφήνει ένα σπάνιο βιβλίο, ένα κτίριο εμφανίζεται στο κέντρο της Νέας Υόρκης από το πουθενά και μόνο η Claire μπορεί να το δει, και η συντροφιά του Adventureman επιστρέφει, φέρνοντας μαζί της και τους villains της εποχής τους αλλά και μια τεράστια απειλή για τον ίδιο τον κόσμο.
  • 0 replies


Η Πρηνής Θέση του Σκοπευτή (Jacques Tardi)
Η Πρηνής Θέση του Σκοπευτή (γαλλικά: La Position du tireur couché) είναι η τρίτη κατά σειρά μεταφορά βιβλίου του Jean-Patrick Manchette από τον Jacques Tardi. Το πρωτότυπο έργο δημοσιεύτηκε σε συνέχειες μεταξύ 1980 και 1981 στο Hara-Kiri (στα ελληνικά κυκλοφορεί, φυσικά, από την Άγρα) και αποτελεί το τελευταίο ολοκληρωμένο μυθιστόρημα του Manchette. Ο Tardi το μετέγραψε στη μορφή κόμικς μόλις το 2010, όταν και κυκλοφόρησε από την Futuropolis. Το 2018, η Σανγκάη μας εξέπληξε τυπώνοντας μια πειρατική έκδοση, η οποία ωστόσο χρησιμοποιεί την αγγλική μετάφραση από την (σκληρόδετη) έκδοση της Fantagraphics (2011).
  • 0 replies


Με τι σας βγήκε και με τι σας μπήκε ο χρόνος; (comic-wise)
Ο τίτλος τα λέει όλα. Ποιο ήταν το τελευταίο κόμικ της χρονιάς που πέρασε; Με τι ξεκινήσατε σήμερα; Τι συνεχίσατε να διαβάζετε από χθες;
 
Εγώ πέρα από ένα βιβλιαράκι που τελείωσα σήμερα, χθες διάβασα τον δεύτερο τόμο του collected toppi  και σήμερα ξεκίνησα το hellboy in hell library, το οποίο περίμενα πως και πως να έρθει για να τελειώσω την ιστορία. 
  • 15 replies


Basketful of Heads (Joe Hill, Leomacs)
H DC το 2019 μετά τον άδοξο Θάνατο του Vertigo imprint (δηλαδή εκδοτικό πρακλάδι) εισάγει το DC Black Label που πρακτικά είναι ότι ήταν το Vertigo Imprint. Δηλαδή ένας χώρος για τους καλλιτέχνες να εκφραστούν χωρίς να υπόκεινται στα συνήθη περιοριστικά μέτρα και σταθμά που υπάρχουν ας πούμε σε ένα εντελώς mainstream comic. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι μπορείς να πεις και να κάνεις -σχεδόν- ότι θέλεις, έχεις πολύ περισσότερη δημιουργική ελευθερία και δεν περιορίζεσαι τόσο όσο συνήθως. 
 
Κάπου εκεί λοιπόν στο Black Label ξεπετιέται ένα Pop Up Comic Section δηλαδή μεμονωμένος τίτλος ή σειρά τίτλων που εμφανίστηκαν για λίγο και μετά μπορεί να εμφανιστούν ξανά στο μέλλον, μπορεί και όχι. Αυτό το Pop up Section είχε ως "έφορο" τον Joe Hill , σημαντικό Αμερικανό συγγραφέα στο χώρο του Horror/Fantasy και ονομάστηκε hill House Comics. O Joe Hill λοιπόν Πέραν την ολικής εποπτείας, έγραψε και δύο τίτλους,το PLUNGE (https://comicstreet.gr/index.php?/topic/1685-the-plunge-joe-hill-stuart-immonen)  και το Basketful of heads που θα παρουσιάσω εδώ:
 
 

 
Η ιστορία σε πολύ γενικές γραμμές είναι ότι μια κοπέλα έχει ένα καλάθι με κομμένα κεφάλια που όμως είναι ζωντανά και της μιλάνε. Κατά την διάρκεια των 7 τευχών που διαρκεί η σειρά μαθαίνουμε πως κατέληξε να έχει αυτό το καλάθι, γιατί τα κεφάλια είναι ζωντανά χωρίς σώμα, και κυρίως τι συμβαίνει στη μικρή πόλη που μένει η κοπέλα κάπου στου διαόλου τη μάνα στην αγροτική Αμερική.
 

 
  • 0 replies


Symbiote Spider-Man (Peter David, Greg Land)
Επιστροφή στα μαύρα! Φαντάζομαι ότι οι περισσότεροι είναι εξοικειωμένοι με τη διάσημη μαύρη στολή του Spider-Man, την οποία απέκτησε κατά τη διάρκεια του Secret Wars. (τεύχος #8) Στη πορεία, αποκαλύφθηκε ότι η περιβόητη αυτή μαύρη στολή είναι ένας ζωντανός συμβιωτικός οργανισμός, ο οποίος όταν ενώθηκε με τον Eddie Brock, δημιούργησε τον Venom.
 
  • 0 replies


Tales from the Strips (DaNi)
Το φανζίν αυτό κυκλοφόρησε στο Comicdom του 2014 και νομίζω, ότι έκλεψε αμέσως τις εντυπώσεις, συζητήθηκε πολύ και κέρδισε και το Βραβείο Κοινού την επόμενη χρονιά. Και όχι άδικα, επειδή, από σχεδιαστικής άποψης τουλάχιστον, επρόκειτο για κάτι πραγματικά εντυπωσιακό για τα ελληνικά δεδομένα. 
 
Η DaNi έδειξε ότι έχει τόλμη και πολλές εικαστικές ιδέες, αλλά και ορισμένες σεναριακές, που μπορούν να κρατήσουν τον αναγνώστη. Σε γενικές γραμμές, πρόκειται για μια βίαη ιστορία με πολύ πιστολίδι, ναρκωτικά, ζόμπι και λοιπά υπερφυσικά πλάσματα, νεοναζί, φυλακισμένους και στριπτιζέζ, οι οποίες αναλαμβάνουν να σώσουν την όλη κατάσταση. 
  • 1 reply


Sleepless (Sarah Vaughn, Leila Del Duca, Alissa Sallah, Deron Bennett)
Οι πρώτες εικόνες του κόμικ μας μεταφέρουν μέσα σε έναν τύμβο, όπου βρίσκονται τα οστά των προγόνων. Μια νεαρή γυναίκα αποχαιρετά τον πατέρα της, που κείται νεκρός μέσα στον τάφο. Ένας νεαρός με κόκκινους κύκλους κάτω από τα μάτια του έρχεται να την πάρει, για να πάνε σε κάποια στέψη. Βρισκόμαστε στο βασίλειο της Harbeny, όπου ο σεβαστός βασιλιάς μόλις έχει πεθάνει και ο κόσμος ετοιμάζεται να στέψει τον αδερφό του ως διάδοχο.
  • 0 replies


The Resistance (J. Michael Straczynski,Mike Deodato Jr.)
Μια πανδημία χτυπάει τον πλανήτη. Κανείς δεν ξέρει από που προέρχεται και πως να την περιορίσουν. Η μεταδοτικότητα της είναι καταστροφική, το 95% όσων επηρρεάζονται, πεθαίνουν σε λίγες ημέρες. Και όσο ξαφνικά εμφανίστηκε, μία ημέρα σταμάτησε. Χωρίς να ξέρει κανείς το γιατί. Εν μέσω και λόγω αυτής της κατάστασης, στις ΗΠΑ εκλέγεται πρόεδρος μία αμφιλεγόμενη φιγούρα επιχειρηματία, ο οποίος στα πρότυπα του Trump, προωθεί ακραίες, δεσποτικές και alt-right λογικές. Ταυτόχρονα, το 5% των επιζησάντων, εκείνοι δηλαδή που δεν πέθαναν παρόλο που νόσησαν, άρχισαν να αποκτούν υπερηρωικές δυνάμεις. Και ξεκινάει η μάχη ανάμεσα στην κυβέρνηση η οποία επιθυμεί να τους ελέγξει και σε μια ομάδα αυτών που προσπαθεί να δημιουργήσει την ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ.
  • 4 replies


Klaus: How Santa Claus Began (Grant Morrison, Dan Mora)
Από πού τελικά προέρχεται ο Αη-Βασίλης; Από την Καισάρεια ή είναι παραφθορά του Αγίου Νικολάου; Ή μήπως είναι κατασκεύασμα της γνωστής εταιρείας αναψυκτικών; 
 
Γιατί μοιράζει δώρα και συγκεκριμένα παιχνίδια, γιατί  στολίζουμε δέντρο τα Χριστούγεννα και τέλος πάντων, τι κάνει αυτός ο άνθρωπος τις υπόλοιπες 364 μέρες του χρόνου;
  • 2 replies


Ο Μαντέλα και ο Στρατηγός (John Carlin, Oriol Malet)
Ένα αρκετά ενδιαφέρον κόμικ, που διαδραματίζεται στα έτη 1990-1994, δηλαδή μεταξύ της απελευθέρωσης του εμβληματικού ηγέτη Νέλσον Μαντέλα, από τη φυλακή, όπου έμεινε για 27 ολόκληρα χρόνια και των πρώτων ελεύθερων εκλογών στη Νότια Αφρική, που εξέλεξαν πρόεδρο το Μαντέλα και σηματοδότησαν την πτώση του απάνθρωπου καθεστώτος του Απαρτχάιντ. Το κόμικ αφηγείται την προσπάθεια να βρεθεί ένας κοινός τόπος μεταξύ των μαύρων και των λευκών της Νότιας Αφρικής, έτσι ώστε να μην οδηγηθεί η χώρα στην εμφύλια σύρραξη, τη στιγμή, που κάποιοι από τους μεν επιζητούσαν εκδίκηση και κάποιοι από τους δε είχαν οχυρωθεί πίσω από ακροδεξιές αντιλήψεις, θεωρώντας, ότι προασπίζουν μια αποστολή, που τους έχει δοθεί από το Θεό. 
  • 1 reply


Joylandia (Tronchet)
Είναι βράδυ Χριστουγέννων και οι άντρες της οικογένειας Poliveau (παππούς, μπαμπάς και γιος) τρέχουν μέσα στο χιόνι. Έχουν αργήσει στο ρεβεγιόν στο σπίτι των Dutaret και τα Τάγματα Χαράς περιπολούν διαρκώς τους δρόμους. Γιατί στην χώρα αυτή, κάθε μέρα είναι Χριστούγεννα και οι πολίτες είναι δια νόμου υποχρεωμένοι να ανταλλάσσουν δώρα, να τρώνε γαλοπούλα και να διασκεδάζουν. Υπάρχουν, όμως, πολλοί που προσπαθούν να αντισταθούν, ο καθένας με τον τρόπο του, στο καθεστώς του ημίτρελου Προέδρου...
  • 0 replies


Οι Όμηροι του Γκαίρλιτς (Θανάσης Πέτρου)
Μια ιστορία, άγνωστη στους περισσότερους, άγνωστη και σε εμένα που θέλω να λέω ότι ξέρω αρκετά πράγματα για την νεοελληνική ιστορία. Κατά τη διάρκεια του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου, και συγκεκριμένα το 1916, η Ελλάδα παραμένει ακόμα ουδέτερη. Στο εσωτερικό οι πολιτικές εντάσεις μεταξύ βασιλοφρόνων και βενιζελικών είναι στο απόγειο τους, και ο εμφύλιος πόλεμος (άλλος ένας) είναι κοντά. Ο Βενιζέλος θέλει να μπούμε στον πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ, και ο γερμανοτραφής Βασιλιάς εμμένει στην ουδετερότητα. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, οι Βούλγαροι εισβάλλουν στην Ανατολική Μακεδονία, και το εκεί σταθμευμένο Δ' Σώμα Στρατού, μη μπορώντας να πολεμήσει, υποχωρεί μέχρι την Καβάλα, όπου και πολιορκείται από τους Βούλγαρους. Οι εντολές από το βασιλόφρων γενικό επιτελείο συνεχίζουν να απαγορεύουν στους Έλληνες στρατιώτες να αντεπιτεθούν. Η λύση δίνεται, με την συνδρομή των Γερμανών, και ολόκληρο το Δ' Σώμα, φορτώνεται σε τραίνα και οδηγείται στο Γκαίρλιτς, την ανατολικότερη πόλη της σημερινής ενωμένης Γερμανίας, δίπλα στα σύνορα με την Πολωνία. Όπου και έμειναν, οι περισσοτεροι, μέχρι το τέλος του πολέμου.
 
      
 
Μια κρυφή, για τους περισσότερους, πτυχή της ελληνικής εμπλοκής στο Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, και οι επιπτώσεις της στους απλούς ανθρώπους οι οποίοι, είτε λόγω έλλειψης άλλου τρόπου επιβίωσης, είτε λόγω ιδανικών και ιδεολογίας, υπηρετούσαν τότε στις τάξεις του Ελληνικού στρατού. Ο συγγραφέας και σχεδιαστής, ακολουθεί μια ομάδα στρατιωτών σε όλη τους την πορεία, από την Ελλάδα στη Γερμανία και πάλι πίσω, δείχνει τις κακουχίες, τις λίγες ευχάριστες στιγμές, τις πολιτικές διαμάχες, την ανθρώπινη πτυχή μιας παγκόσμιας τραγωδίας. Δυστυχώς όμως, ποτέ δεν με έκανε πραγματικά να ενδιαφερθώ για τους πρωταγωνιστές και να νιώσω ότι αυτοί είναι ο λόγος για τους οποίους γράφτηκε αυτή η ιστορία. Μέσα στις 100+ σελίδες αυτής της όμορφης και μεγάλου μεγέθους έκδοσης από τις εκδόσεις Ικαρος, περιγράφονται τόσα πολλά γεγονότα, και αρκετές διαφορετικές τοποθεσίες και σκηνικά, ώστε να μου δημιουργηθεί η αίσθηση ότι η "κάμερα", η "οπτική" του συγγραφέα ήταν πιο "ψηλά" από ότι χρειαζόταν για να περιγράψει μια ανθρώπινη ιστορία. Με λίγα λόγια, ένιωσα ότι διάβασα ένα ντοκυμαντέρ, διανθισμένο με το ανθρώπινο στοιχείο, παρά το αντίθετο. Ενδιαφέρον, καλογραμμένο, με σωστή ροή και άψογο ρυθμό, αλλά ποτέ δεν με "έβαλε" μέσα στην ιστορία.
 
Σχεδιαστικά, έμοιαζε με τις περισσότερες δουλειές του Πέτρου που έχω διαβάσει. Θυμίζει απόλυτα πιο σύγχρονα BD, με λιγότερη έμφαση στην λεπτομέρεια και στο πλούσιο background, αλλά στο να είναι λειτουργικό και να προωθεί την ιστορία, πράγμα που καταφέρνει με επιτυχία. Σίγουρα δεν είναι απόλυτα του γούστου μου, αλλά τον σκοπό του τον επιτελεί σωστά.
 
  
 
 
Σίγουρα περίμενα κάτι παραπάνω όταν αγόραζα το συγκεκριμένο κόμικ. Ακόμα και έτσι όμως, παραμένει μια αρκετά ικανοποιητική δουλειά, ίσως χωρίς να κάνει τη διαφορά, αλλά σίγουρα μία που αξίζει κάποιος και να την αγοράσει και να τη διαβάσει.
  • 3 replies


Ιστορίες από την Κρύπτη
Η πρώτη αυτόνομη εμφάνιση της θρυλικής σειράς της EC Comics "Tales from the Crypt" άργησε να έρθει στη χώρα μας καμιά πενηνταριά χρονάκια, αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ. 
 
Για την πρωτότυπη αμερικάνικη σειρά δεν έχω να πω κάτι παραπάνω από όσα θα διαβάσετε στις πηγές που παραθέτω. Λίγο πολύ όλοι μας την ξέρουμε, την έχουμε έστω ακουστά κι ακόμη κι αν δεν έχουμε δει κάποια από τα κόμικς, σίγουρα έχουμε δει ή ακούσει για την τηλεοπτική σειρά ή για την ταινία, η οπαία βασίστηκε στο κόμικ ή απλά το χρησιμοποίησε ως πηγή έμπνευσης. Συνεπώς, θα περιοριστώ μόνο στα βασικά.
  • 3 replies


Big Man Plans (Eric Powell, Tim Wiesch)
Το Big Man Plans είναι μια σιχαμένη ιστορία εκδίκησης, μια κόμπακτ τετράτευχη σειρά με πρωταγωνιστή έναν νάνο που έχει τραβήξει τα πάνδεινα - μια παιδική ηλικία γεμάτη ξύλο και τραμπουκισμό, μια ερωτική ζωή που υπάρχει μόνο επί πληρωμή, μια κατεστραμμένη οικογένεια. Ο ανώνυμος τύπος έχει πάει στο Βιετνάμ ως μέρος ενός επίλεκτου σώματος που χρησιμοποιείται για να ξετρυπώσει τούνελ ανεφοδιασμού και αιφνιδιασμού των Βιετκόνγκ και γυρίζει το 1979 στην πόλη που στην κυριολεξία τον ξέρασε για να πάρει μια πολύ αργή και βασανιστική εκδίκηση. 
 
  
τρεις τυχαίες σελίδες, όχι αρκετές για σπόιλ αλλά υπερ-αρκετές για να πιάσετε το βάιμπ του τίτλου
 
Το κόμικ τα σπάει, έτσι απλά και όμορφα. Είναι μια απλή, λιτή και απέριττη ιστορία εκδίκησης χωρίς πολλά πολλά με τίμιο backstory. Δεν συμβιβάζεται, δεν "χαμηλώνει τους τόνους" για να μην ανακατέψει στομάχια. Είναι εξαιρετικά βίαιο, εξαιρετικά σκληρό και βάναυσο, εξαιρετικά απολαυστικό. Σχεδόν όσο απολαυστικό είναι να λένε ανισόρροπους αυτούς που το βρίσκουν απολαυστικό. Ο άσημος Tim Wiesch (δεν έχει κάνει τίποτα άλλο πέρα από το BMP) συνεργεί (χεχ χεχ χεχ) με τον Eric Powell του Goon στο σκίτσο και βγάζει μια εκτροχιασμένη σειρά με ισορροπία μεταξύ παρόντος και flashbacks για σεμινάριο. Η Image δεν πολυανακατεύτηκε στα πόδια τους, να τους πει στρογγυλέψτε το ή κάτι παρόμοιο οπότε και αυτοί το ευχαριστήθηκαν, όπως και εγώ - σε κάθε σπασμένο κόκκαλο, ξηλωμένο νύχι και λοβοτομημένο κεφάλι ένιωθα μια δικαίωση για τον πρωταγωνιστή. Και όσο και αν οι τακτικές πρόκλησης πόνου του κόμικ είναι αυτό ακριβώς - τακτικές για κόμικ και δεν θα προέτρεπε κανείς κανέναν να δράσει αναλόγως, είμαι σίγουρος ότι πολλοί άνθρωποι με νανισμό μια κάποια ταύτιση θα την ένιωθαν.
  • 2 replies


×
×
  • Create New...