Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Leaderboard

Popular Content

Showing content with the highest reputation since 03/18/2021 in all areas

  1. Ό,τι ήρθε μέσα στον Μάρτιο. Το Blade of the Immortal vol.2 ήρθε σήμερα και έφυγε 19 Μαρτίου από BD! Δυστυχώς θα έπρεπε να υπήρχαν κι άλλοι τόμοι Pluto και Monster σ'αυτή τη στοίβα, αλλά λογικά χάθηκαν για πάντα.
    19 points
  2. Η που δε θα έρχεται τπτ,η που θα πλακώσουν όλα μαζί!!😁📚📚📚Me happy! Εντελώς περίεργο για μενα αλλά πολύ DC έπεσε τελευταία😁
    19 points
  3. Αφού είχαμε πάρει το vol.2 μερικούς μήνες πριν τότε που η Amazon το είχε βάλει σε γελοία τιμή (κι επίσης τότε που ακόμα η Amazon μου έστελνε τις παραγγελίες μου🤣😛),ε έπρεπε να πάρω και το vol.1 κάποια στιγμή.. Από τα πιο αγαπημένα μου comic ever και απ' τα πιο όμορφα βιβλία που έχω κρατήσει στα χέρια μου )) Me happy!
    19 points
  4. Καλά ρε…. Περάσανε 10 μέρες που τέλειωσε ο Μάρτης και δεν με έψαξε κανείς; Ευτυχώς που διαβάζουμε κόμικς και δεν είμαστε τίποτα ορειβάτες γιατί ούτε τα κοκαλάκια μου δε θα έβρισκαν! Τες πα. Ας δούμε τι διάβασα τον Μάρτη. Absolute Carnage Omnibus Είναι το καλύτερο παράδειγμα για να μάθει κάποιος πως ΔΕΝ πρέπει να κάνεις ένα crossover και πως στη συνέχεια ΔΕΝ πρέπει να το συλλέγεις σε ένα μεγάλο τόμο. Το παράδοξο είναι ότι ενώ έχουμε μια πολύ ενδιαφέρουσα κεντρική ιστορία, οι editors τη θυσιάζουν στο βωμό του εύκολου χρήματος. Γιατί ναι φίλες μου! Είναι γεγονός! Όσο πιο πολλά τεύχη με τον αριθμό 1 θα βγάλεις τόσο περισσότερα χρήματα θα μπουν στα ταμεία σου. Δε λέω, θεμιτό, η Marvel δεν είναι καμιά φιλανθρωπική εταιρεία, αλλά άλλο αυτό και άλλο να ισοπεδώνεις τα πάντα. Το πλοτ με δυο λόγια. Ένα θεός από το διάστημα, symbiote θεός στην περίπτωση μας, έρχεται να κατακτήσει τη Γη και για να το καταφέρει, τα κάνει όλα μαντάρα (πουτάνα ήθελα να γράψω, αλλά δεν είναι σωστό). Φυσικά οι ήρωές μας δε θα τον αφήσουν! Αυτό θα έλειπε άλλωστε! Πολεμούν και ενώ στην αρχή χάνουν, στο τέλος νικούν σαν άλλοι Ρόκυ! Ξεχώρισα την κεντρική σειρά, τα τεύχη του Deadpool και ένα δυο stand alones της σειράς. Lucifer Book 1 ΤΡΒ Έχοντας δει τη σειρά στο Νέτφλιξ, αποφάσισα μετά από πολλά χρόνια να διαβάσω και τη σειρά. Βρήκα το 1o Book (για όσους δεν γνωρίζουν η Vertigo/DC Book ονομάζει το Trade που περιλαμβάνει δυο Tardes της αρχικής παλιάς έκδοσης) στο Amazon DE σε εξαιρετική τιμή και είπα να του δώσω μια ευκαιρία. Τον ήρωα τον είχα γνωρίσει χρόνια πριν μέσα από το Sandman. Η μεγάλη διαφορά είναι ότι αυτή τη φορά τον γράφει ο Carey και όχι ο Gaiman. Και καλά ρε μεγάλε; Και τι μας το λες; Θα με ρωτήσεις και θα έχει δίκιο. Αλλά κάτσε να σου πω. Ο τυπάκος αυτός, ο Carey, μάλλον δεν έχει συναίσθηση του που γράφει. Μάλλον νομίζει ότι είναι συνεχιστής του Σαίξπηρ. Βρίσκεται σε μια διαρκή άρνηση να δεχθεί ότι γράφει κόμικς. Είναι καλός, πολύ καλός, απλά δεν εξυπηρετεί καθόλου το μέσο που υπηρετεί (ωωωωω τι μεγάλη ατάκα αυτή!). Ότι δικό του έχω διαβάσει έχει αυτό το πομπώδες και κουραστικό ύφος, σε μια κατά τα άλλα πολύ καλή ανάπτυξη ιστορίας. Θα πάρω και τα άλλα μόλις τα βρίσκω σε καλές τιμές. The Collected Toppi Vol 2 & 3 DLX Edition O Sergio Toppi είναι μάγος. Είναι μαέστρος. Έχει τα καλύτερα ασπρόμαυρα σχέδια και μελάνια που έχω δει. Θέλω να έχω όλες τις original σελίδες του. Δε μπορώ. Δεν έχω τόσα λεφτά. Υποφέρω για αυτό. Τι; Το έχω ξαναγράψει τον περασμένο μήνα αυτό; Επαναλαμβάνομαι; Ναι ρε! Ο Toppi το αξίζει. Όποιος δε διαβάζει Toppi θα πάει στην κόλαση, όπου θα έχει τον Carey να του διαβάζει, όλα αυτά που του έχουν απορρίψει οι εκδότες. The Witcher Vol 1 Library Edition Καλό κομικάκι παρά το γεγονός του ότι αποτελεί μέρος προώθησης και ανάδειξης ενός franchise που επεκτείνεται σε games, βιβλία, φιγούρες κλπ. Άνισο σε πολλά μέρη με τον κεντρικό ήρωα πολλές φορές να εμφανίζεται σαν ένα έρμαιο των εξελίξεων χωρίς να μπορεί να τις καθορίσει, αλλά συνολικά πέρασα καλά και δε μετανιώνω που το διάβασα. Στα συν του, το εξώφυλλο της έκδοσης από Mignola, καθώς και η προσπάθεια (μερικώς επιτυχημένη) να περάσει κάτι από τις ιστορίες του κυρίου Mike. Marvel's Greatest Creators The Invaders 1, ταπεινό τευχάκι Ακόμα και εμείς, που δεν καταδεχόμαστε να διαβάζουμε τίποτα βάρους μικρότερου του ενός κιλού, καμιά φορά ξεπέφτουμε και διαβάζουμε και μονά τεύχη αξίας 50 λεπτών. Το εν λόγω είναι επανέκδοση φτηνή του 1ου τεύχους που κυκλοφόρησε για 1η φορά το 69 (αυτό για τους κάτω των 22 είναι χρονιά του προηγούμενου αιώνα και όχι στάση του Κάμα Σούτρα) και μας αφηγείται το πως οι Αμερικάνοι σούπερ ήρωες έρχονται να σώσουν τας Ευρώπας από τους ναζί κατακτητές στον Β παγκόσμιο πόλεμο. Αν δεν ήταν ο Ναμόρ φίλες μου, δε θα κάναμε παρέλαση σήμερα και θα αγοράζαμε μπομπότα με το δελτίο! Καλά περάσαμε και με αυτό TYN. Paul at Home ΤΡΒ. O Μισέλ Ραμπαλιάτι, μ αρέσει πολύ. Είναι Καναδός από τις γαλλόφωνες περιοχές και βαθιά επηρεασμένος από τα κόμικς της Ευρώπης. Είναι μάστορας της εικονογράφησης και έχει στο παλμαρέ του (ποδοσφαιρικός όρος που δείχνει, ότι παρά την καταγωγή μου, είμαι σε επαφή με τον απλό λαό) πολλές δουλειές σε βιβλία, κυρίως παιδικά. Έχει φτιάξει όμως και αρκετά slice of life κόμικς, σχεδόν αυτοβιογραφικά όπου διηγείται διάφορες φάσεις της ζωής του, μέσω του ήρωά του, του Paul. Τα θεωρώ διαμάντια του συγκεκριμένου είδους και τα συνιστώ ανεπιφύλακτα! Σε όσους αρέσει και κάτι άλλο πέρα από σπάντεξ, διαβόλους και τριβόλους, θα περάσουν πολύ καλά! Tale of One Bad Rat HC To ότι ο Bryan Talbot είναι ίσως ένας από τους μεγαλύτερους Άγγλους Σεναριογράφους/Σχεδιαστές, δεν χρειάζεται να το πω εγώ. Το λέει η δουλειά του. Ένα κομμάτι αυτής του της πορείας, το συναντάμε σε αυτό το κόμικ. Γραμμένο τη δεκαετία του 90 καταπιάνεται με ένα θέμα, που πολλοί ακόμα και σήμερα το θεωρούν δύσκολο και επικίνδυνο. Το θέμα της σεξουαλικής εκμετάλλευσης μιας κόρης από τον πατέρα της. Φτιάχνει ένα αριστούργημα προσεγγίζοντας ένα πολύ σοβαρό θέμα, χωρίς υστερίες και υπερβολές και βάζοντας στις σωστές τους διαστάσεις το θύμα και τους θύτες (γιατί ναι, πάντα είναι περισσότεροι από ένας) και δίνοντάς τους την αξία που τους πρέπει. Επειδή όμως με τον Talbot ποτέ δεν είναι κάτι τόσο απλό, στην ιστορία του, κάνει ένα αφιέρωμα σε ένα σημαντικό πρόσωπο της αγγλικής λογοτεχνίας και εικονογράφησης, της Beatrix Potter, περισσότερο γνωστής σε μας από τις ιστορίες του Peter Rabbit. Η μελέτη που έκανε για τα αντικείμενα του έργου του, τον οδήγησαν σε εξαντλητική εξερεύνηση, των τοποθεσιών, βιβλίων σχετικών με το θέμα της σεξουαλικής βίας αλλά και της ζωής της Beatrix Potter. Πρέπει να αναφέρω ότι στην διαδικασία δημιουργίας του κόμικ είχε σύμβουλο κομμωτή προκειμένου να αποτυπώνει σωστά την αύξηση του μεγέθους των μαλλιών της πρωταγωνίστριάς του…. Διαβάστε το! Tom Strong Vol 1 & 2 ΤΡΒ Ο Alan Moore είναι ένας σπουδαίος συγγραφέας. Ο Alan Moore είναι ένας σπουδαίος συγγραφέας. Ο Alan Moore είναι ένας σπουδαίος συγγραφέας. Ο Alan Moore είναι ένας σπουδαίος συγγραφέας. Ο Alan Moore είναι ένας σπουδαίος συγγραφέας. Ο Alan Moore είναι ένας σπουδαίος συγγραφέας. Ο Alan Moore είναι ένας σπουδαίος συγγραφέας. Ο Alan Moore είναι ένας σπουδαίος συγγραφέας. Ο Alan Moore είναι ένας σπουδαίος συγγραφέας. Ο Alan Moore είναι ένας σπουδαίος συγγραφέας. Ο Alan Moore είναι ένας σπουδαίος συγγραφέας. Ο Alan Moore είναι ένας σπουδαίος συγγραφέας. Ο Alan Moore είναι ένας σπουδαίος συγγραφέας. Ο Alan Moore είναι ένας σπουδαίος συγγραφέας. Ο Alan Moore είναι ένας σπουδαίος συγγραφέας. Ο Alan Moore είναι ένας σπουδαίος συγγραφέας. Ο Alan Moore είναι ένας σπουδαίος συγγραφέας. Ο Alan Moore είναι ένας σπουδαίος συγγραφέας. Ο Alan Moore είναι ένας σπουδαίος συγγραφέας. Ο Alan Moore είναι ένας σπουδαίος συγγραφέας. Ο Alan Moore είναι ένας σπουδαίος συγγραφέας. Ο Alan Moore είναι ένας σπουδαίος συγγραφέας. Ο Alan Moore είναι ένας σπουδαίος συγγραφέας. Ο Alan Moore είναι ένας σπουδαίος συγγραφέας. Τα λέμε σε τριάντα!
    18 points
  5. Ηρθαν τα καινούρια της Jemma και το Library του Lemire
    18 points
  6. Ήρθαν αυτά τα ωραία πραγματάκια σήμερα.
    18 points
  7. Δυστυχώς, ακόμα και στις μέρες μας, υπάρχει μια αρκετά μεγάλη μερίδα ανθρώπων (ιδίως στη χώρα μας) που θεωρεί πως ο κόσμος των κόμικς, ήτοι ολόκληρη η 9η Τέχνη, αφορά αποκλειστικά και μόνο μικρούς σε ηλικία αναγνώστες και υπάρχουν μόνο προς τέρψη και σε καμία περίπτωση για προβληματισμό ή τη μεταφορά οποιουδήποτε κοινωνικού ή άλλου μηνύματος. Το μόνο που έχω να προτείνω σε αυτή τη, ξανά δυστυχώς, πλειοψηφία είναι ‘διαβάστε το Maus’. Ναι, το ξέρω πως έχει ποντίκια και γάτες ως πρωταγωνιστές, αλλά κάντε τη χάρη στον εαυτό σας και διαβάστε το. Αν δεν συγκινηθείτε από το σπαρακτικό δράμα που ξεδιπλώνεται στις σελίδες του συγκεκριμένου graphic novel, πραγματικά δεν ξέρω τι μπορεί να σας συγκινήσει. Το αριστούργημα του Art Spiegelman είναι μια παράλληλη αφήγηση κατά την οποία γινόμαστε μάρτυρες της προσπάθειας του δημιουργού να μάθει από τον πατέρα του, Vladek, όσα περισσότερα μπορεί για τις τραυματικές εμπειρίες του ως επιζών του Ολοκαυτώματος και της φρικιαστικής παραμονής του στο κολαστήριο του Άουσβιτς. Πρόκειται για ένα διπλό δράμα καθώς, πέρα από τα όσα απάνθρωπα μαρτύρια πέρασε ο Vladek ως Εβραίος στα χέρια των Ναζί, παράλληλα βλέπουμε και τις δυσκολίες μιας αποξενωμένης οικογένειας, αφού ο Art και ο Vladek δεν τα πάνε καθόλου καλά από τότε που η μητέρα του πρώτου και σύζυγος του δεύτερου, Anja, αυτοκτόνησε, περίπου μια δεκαετία πριν από την αρχή της ιστορίας. Εκτός από τις, προφανώς, πάρα πολύ σκληρές εικόνες που περιγράφουν τα αδιανόητα γεγονότα που βίωσε ο Vladek από την αρχή ως και το τέλος του πολέμου, και την σχεδόν υπερφυσική θέλησή του για επιβίωση, και η χρονικά νεότερη αφήγηση δεν υπολείπεται κάτι σε θλιβερά περιστατικά και ενδιαφέρον. Πρόκειται για έναν σύγχρονο ύμνο στη ζωή, μια γροθιά στο στομάχι όλων όσοι εθελοτυφλούν, πιστεύοντας πως ο άνθρωπος είναι από τη φύση του καλός και συμπονετικός ενώ θέτει και ένα φιλοσοφικό ερώτημα σχετικά με το ποιος είναι πιο τυχερός: αυτός που κατάφερε να επιζήσει από ένα μέρος σαν το Άουσβιτς ή αυτός που άφησε εκεί τα κόκαλά του; Ειδική μνεία πρέπει να γίνει και για το καλλιτεχνικό κομμάτι, καθώς η τεχνοτροπία που χαρακτηρίζει την εικονογράφηση είναι αρκετά ιδιαίτερη και πρωτότυπη. Το σκίτσο θυμίζει έντονα καρτούν, με τους χαρακτήρες να έχουν τη μορφή ζώων (ανθρωπομορφισμός), ένα τρικ που ταιριάζει γάντι στο συγκεκριμένο graphic novel, καθώς δημιουργεί την απαραίτητη απόσταση από τις κτηνώδεις και απάνθρωπες πράξεις που περιγράφονται, ένα γεγονός που υπερθεματίζει το αφάνταστο μίσος των ημερών του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ένα μίσος που δεν περιοριζόταν μόνο στους στρατιώτες, αλλά κατάφερε να ποτίσει τις καρδιές και του απλού λαού. Επίσης, παρά το σχεδόν απλοϊκό εικαστικό, ο Spiegelman με το ασπρόμαυρο σκίτσο του καταφέρνει να αποδώσει εκπληκτικά και τις εκφράσεις των προσώπων, κάτι αρκετά δύσκολο μιας που υπενθυμίζω πως μιλάμε για ανθρωπόμορφα ποντίκια (Εβραίοι), γάτες (Γερμανοί) και γουρούνια (Πολωνοί), ένας καθόλου τυχαίος συμβολισμός. Τα βραβεία που έχει αποσπάσει το Maus μιλούν και μόνα τους για τη σημασία του στον χώρο των κόμικς. Πέρα από τα ‘κλασικά’ Eisner και Harvey, έχει κερδίσει και πολλά άλλα που δεν τα βλέπουμε συχνά σε έργα της 9ης Τέχνης (Pulitzer, Los Angeles Times). Επαναλαμβάνομαι, αλλά δεν πειράζει: κάντε μια χάρη στον εαυτό σας και διαβάστε το.
    18 points
  8. Λοιπόν, η κλήρωση έγινε live και τις 2 δωροεπιταγές κέρδισαν ο @falconara90 και ο @Spyros Andrianos. Έγινε ωραία κουβεντούλα, μιλήσαμε για τα κομιξάκια που διαβάσαμε τον τελευταίο καιρό, τα μαλλιά του falconara, την πίτα/πίτσα του Beefheart και τα άσχημα/άφωνα κόμικς που διαβάζει ο geotrou. Πλάκα είχε, θα το επαναλάβουμε σύντομα! Συγχαρητήρια στους νικητές και βουρ για τον 2ο μήνα παρουσιάσεων
    17 points
  9. Ηρθε. Τσαλακωμένο, αλλά ήρθε
    17 points
  10. Το κατιτις από cosmic realms και τα πρώτα κόμικς για το ‘21
    17 points
  11. Σήμερα και μετά από 2 περίπου εβδομάδες ήρθε επιτέλους ο σκληρόδετος τόμος X-Men: House Of X/Powers Of X Από το bookdepository στα 36 ευρώ
    17 points
  12. Ηρθαν και τα μηνιάτικα Τα Star Wars Το (τελευταίο μου) Back Issue έχει ενδιαφέορν θέμα Τα 2000AD Ενα 2000AD μαζί με το Judge Dredd Megazine Trade-ακια vol.1 Trade-ακια vol.2 Και τέλος τα τελευταία Lady Mechanika μαζί με ένα novel για να μη με κράζει ο @Θρηνωδός ότι δεν διαβάζω βιβλία
    17 points
  13. Πριν μερικές μέρες μου ήρθε το παρακάτω Μένουν άλλα 3 μέρη τώρα να έρθουν
    16 points
  14. Κι όμως, ακόμη και στη μόνη ήπειρο, που δεν έχει κατοικηθεί από ανθρώπους, στην Ανταρκτική, υπάρχει ανθρώπινη παρουσία, όχι μόνιμη, βέβαια, αλλά υπάρχει. Είναι κυρίως επιστήμονες και τεχνικοί, οι οποίοι εργάζονται κάνοντας κυρίως έρευνα στη μεγαλύτερη έρημο του κόσμου. Όπου, όμως, υπάρχουν άνθρωποι, υπάρχει και ο κίνδυνος της βίας και της εγκληματικότητας. Αυτή είναι η δουλειά της Carrie Stetko, αστυνόμου επιφορτισμένης με την τήρηση της τάξης στον (υπαρκτό) σταθμό McMurdo, η οποία βρίσκεται εκεί με δυσμενή μετάθεση και θα κληθεί να δείξει τις ικανότητές της, όταν ανακαλυφθεί ένα πτώμα κοντά στο σταθμό και η Carrie θα πρέπει να ανακαλύψει τον ένοχο ανάμεσα σε ελάχιστους ανθρώπους, τους οποίους γνωρίζει όλους λίγο πολύ. Ο Ρούκα είναι πολύ καλός συγγραφέας, γνώστης των αστυνομικών και προσφέρει και εδώ μια μεστή ιστορία, η οποία τον βοήθησε να γίνει ευρέως γνωστός. Καταφέρνει να δώσει μια ωραία στημένη ιστορία μέσα σε ένα εντελώς ασυνήθιστο για τα δεδομένο του είδους υπόβαθρο, όπου τα συνήθη σκοτάδια των αστυνομικών έχουν αντικατασταθεί από το ολόλευκο τοπίο της Ανταρκτικής. Το ασπρόμαυρο σχέδιο του Λίμπερ είναι εξαιρετικό: εικονογραφεί την ιστορία σε ένα ολόλευκο φόντο, όπου, όπως διάβασα στην εισαγωγή και συμφωνώ απόλυτα, κάποιες φορές αισθάνεσαι το πολικό ψύχος να αναδύεται μέσα από τις εικόνες. Το σχέδιο θυμίζει παλιά κόμικς, έχει μια πλαστικότητα στις κινήσεις και μεγάλη εκφραστικότητα στις εκφράσεις των χαρακτήρων και φυσικά κάποια εξαιρετικά χιονισμένα τοπία. Η σειρά ολοκληρώθηκε σε 4 τεύχη, τα οποία συγκεντρώθηκαν σε ένα ΤΡΒ και κατόπιν σε Deluxe έκδοση. Το 2000 υπήρξε και μια συνέχεια, το Whiteout: Melt, που κινείται σε λίγο διαφορετικό συγγραφικό ύφος, δίνοντας πολύ μεγαλύτερη έμφαση στη δράση και λιγότερη στο μυστήριο και για αυτό ίσως δεν μου άρεσε εξίσου. Ολοκληρώθηκε και αυτό σε 4 τεύχη, τα οποία επίσης συγκεντρώθηκαν σε ένα ΤΡΒ. Υπάρχει και έκδοση (Total Whiteout), η οποία συγκεντρώνει και τα 8 τεύχη των δυο σειρών. Εγώ διάβασα τα ΤΡΒs. Το πρώτο μέρος ήταν υποψήφιο για κάποια Eisner, το δεύτερο κέρδισε αυτό του καλύτερου Limited Series. Το 2009 γυρίστηκε και ταινία, η οποία θάφτηκε ανηλεώς, αλλά δεν την έχω δει και δεν έχω προσωπική γνώμη. Πιστεύω, ότι είναι ένα αρκετά καλό και σχετικά πρωτότυπο κόμικ, που αξίζει να διαβάσετε. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη (που όμως αποκαλύπτουν όλη την πλοκή) Wikipedia για το Whiteout και για το Whiteout: Melt
    16 points
  15. Μια σπουδαία μέρα για την συλλογή μου αφού προχτές πήρα για τα γενέθλιά μου το (δύσκολο) X-MEN 121 με το οποίο συμπλήρωσα όλα τα τεύχη του Uncanny από το 108 (1ο του John Byrne) και μετά. Μπορώ τώρα να επαναπαυθώ στις δάφνες μου ... και μερικές ακόμα παλιατζούρες @Elias πήρες πάλι κάτι ψιλοπράγματα βλέπω...
    16 points
  16. Τόσo καιρό που αγοράζω τα Epic Collections του Conan, αυτά δηλαδή που συγκεντρώνουν το υλικό που είχε κυκλοφορήσει επί Dark Horse, νόμιζα ότι θα κυκλοφορήσουν τα πάντα μέσα στα Epic. Να όμως που δεν ισχύει, και τελικά, στα Epic θα κυκλοφορήσουν τις ongoing σειρές. Τα one-shots και τα mini-series τα κυκλοφορεί η Marvel σε ξεχωριστά τομάκια. Ήρθαν λοιπόν τα 2 πρώτα. Με δουλειές των Kurt Busiek, P.Craig Russell, Jimmy Palmiotti, Darick Robertson, Len Wein και άλλων
    16 points
  17. Μετά από τρεις μήνες, επιτέλους έφτασαν αυτές οι δύο ομορφιές στα χεριά μου. Αυτό που έχω να πω είναι ότι χειρότερο πακετάρισμα από του Amazon δεν έχω ξαναδεί. Ευτυχώς το Batman ήρθε σε (σχεδόν) τέλεια κατάσταση. Επίσης, το συγκεκριμένο το παρήγγειλα από το .es, αλλά μου το έστειλαν από το co.uk, χωρίς όμως κάποια επιπλέον χρέωση.
    16 points
  18. “Is it truly better to die free than to live life in captivity ?” Το παραπάνω αποτελεί ένα ερώτημα το οποίο θίγει ο πολυβραβευμένος Brian K. Vaughan στο graphic novel «Pride of Baghdad» που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 2006. Όταν οι Αμερικανικές Δυνάμεις βομβάρδισαν το Ιράκ το 2003, τέσσερα λιοντάρια δραπέτευσαν από το ζωολογικό κήπο της Βαγδάτης. Τα λιοντάρια αυτά επιτέλους ελεύθερα, τριγυρνούν απεγνωσμένα στους δρόμους της Βαγδάτης προκειμένου να επιβιώσουν. Ο συγγραφέας εμπνέεται από τα αληθινά γεγονόντα προκειμένου να δημιουργήσει μία ιστορία που θίγει πολλά ερωτήματα για τη φύση του πολέμου. Σε αυτό το κόμικ, πρωταγωνιστές είναι τα ίδια τα λιοντάρια: ο Zill, η σύντροφος του, Noor, o Alli (το παιδί τους) και η Safa, μία άλλη λιονταρίνα. Κάθε ένα από αυτά τα λιοντάρια ενσαρκώνει μία διαφορετική οπτική γωνία για τον πόλεμο στο Ιράκ. Το κόμικ αυτό περνάει πολλά μηνύματα στον αναγνώστη, ενώ διαθέτει συμβολισμούς και παραλληλισμούς. Ως εκ τούτου, την ιστορία αυτή μπορεί να την απολαύσει ο αναγνώστης σε πολλαπλά επίπεδα. Ο Vaughan χρησιμοποιεί λίγους διαλόγους, αλλά ενίοτε με βαθύ νόημα. Γενικά αποτελεί ένα κόμικ που διαβάζεται σχετικά γρήγορα και επιδέχεται πολλαπλές αναγνώσεις, καθώς σου δίνει την ευκαιρία να ανακαλύψεις καινούργια πράγματα κάθε φορά. Μπορεί να σου τη χαρίσει την ελευθερία κάποιος; Ή την κερδίζεις με αποφασιστικότητα και θυσίες; Το κόμικ αυτό είναι σχεδιασμένο από τον Niko Henrichon. Το σχέδιο του είναι λεπτομερές, διαθέτει όμορφες οπτικές γωνίες, ελκυστική αποτύπωση του περιβάλλοντος και εκπληκτική καταγραφή των εκφράσεων των ζώων. Παράλληλα, η παλέτα του έχει τόσο θερμά, όσο και πιο φωτεινά χρώματα, με ιδιαίτερη έμφαση στο κόκκινο, κίτρινο και το πορτοκαλί. Το σχέδιο του Henrichon δε κουράζει στο μάτι και το βρήκα ελκυστικό. Το graphic novel μού δημιουργεί πολλά συναισθήματα, έχει στοιχεία που με συγκίνησαν και μεταδίδει στοχευμένα τη ψυχική κατάσταση των ζώων που έχουν βρεθεί στη μέση ενός πολύ βίαιου και καταστροφικού, ανθρώπινου πολέμου. Τo IGN το χαρακτηρίζει ως το καλύτερο graphic novel που κυκλοφόρησε το 2006 και «modern classic». Το κόμικ το προτείνω σε όσους έχουν διάθεση να διαβάσουν μία δυνατή ιστορία που καλλιεργεί πολλούς προβληματισμούς, καθώς εννοείται και στους φανατικούς του Brian K. Vaughan. Το κόμικ αυτό έχει βγει και σε ελληνική έκδοση, από την Anubis. “There's an old saying, Zill. Freedom can't be given, only earned.”
    16 points
  19. Ιδού και το δώρο που πάρθηκε. Από μεριάς μου, οφείλω να ευχαριστήσω το comicstreet και το Star Comics. Καλή τύχη σε όσους συμμετάσχουν στη δεύτερη κλήρωση.
    15 points
  20. Another day,another omni😛 Ολοκληρώθηκε το σετ ))) George Perez αγάπη αιώνια!👌
    15 points
  21. μετα από πολλές περιπέτειες έφτασε και η σημερινή παραλαβή και πριν από λίγες μέρες
    15 points
  22. Αφού έγινε όμορφο το δωμάτιο του μικρού αποφάσισα να κάνω την καταγραφή σε Excel όλων των κόμικς που έχω με σκοπό, η αλήθεια είναι, να δώσω αρκετά πράγματα. Δουλειά που αποφεύγω πολύ καιρό τώρα. Μερικά όμορφα πράγματα που βρήκα στο magazine size box.
    15 points
  23. Μπορεί να με πρόλαβε ο @Elias, αλλά η φωτογραφία τώρα βγήκε και το ποζέριασμα είναι πάνω από όλα. Με ήρθε και εμένα χθες από το ισπανικό Amazon που το είχε μισή τιμή και ενώ έβλεπα ότι σε κάποιους ήρθε χτυπημένο, ευτυχώς το δικό μου ήταν άθικτο.
    15 points
  24. Ολοκληρώθηκαν και αυτές οι 2 σειρούλες
    14 points
  25. ήθελε κάτι λεπτομέρειες αλλά το βαρέθηκα και δεν μπορώ αυτή τη στιγμή να ασχοληθώ άλλο.. .. οπότε σας παρουσιάζω τον PUNISHER WAR MACHINE κι ένα βιντεάκι για να το δείτε γύρω-γύρω και όπως πάντα support, like and share https://www.instagram.com/gr8artcollective/
    14 points
  26. Να ποστάρω και εγώ το τελευταίο μου απόκτημα Είναι απίστευτο
    14 points
  27. Βγήκε σημερα το Αστερίξ και οι Νορμανδοί, σε ΝΕΟ, μαλακό εξώφυλλο και νέα χρώματα στις εσωτερικές σελίδες. https://comicstrip.gr/el-gr/comics/peripeteia/asterix-14:-o-asterix-kai-oi-normandoi-n
    14 points
  28. Όταν δεν έχεις χώρο στον τοίχο σου και όρεξη/ικανότητα να φτιάξεις 1000αρια παζλ, βάζεις άλλους να το κάνουν...
    14 points
  29. ΗΡΘΕΕΕΕΕΕ! Μου ήρθε κι εμένα το αυγοφυλάκιο. Περισσότερες φωτογραφίες αργότερα.
    13 points
  30. Λοιπόν, ας βάλουμε κάτω τα μυαλουδάκια μας, τις προτιμήσεις μας και τις γνώσεις μας, και με αφορμή το νέο περιοδικό που ετοιμάζουν οι Εκδόσεις Μικρός Ηρως, ας φτιάξουμε εμείς ένα πολυθεματικό κόμικ. ΠΡΟΣΟΧΗ : Δεν μιλάω για το ιδανικό κόμικ για τον καθένα μας, μιλάω για ένα κόμικ το οποίο να απευθύνεται στο ελληνικό κοινό, να είναι φτιαγμένο έτσι ώστε να πουλήσει, να έχει μια λογική από πίσω του, να στοιχίζει λογικά λεφτά και να τιμάται λογικά λεφτά. Με λίγα λόγια, ας κάνουμε μια υπόθεση εργασίας, σοβαρή όμως, για το πως θα μπορούσε να είναι η επόμενη μεγάλη κομιξική επιτυχία. Να είστε αναλυτικοί : Τι τίτλους θα επιλέγατε, τι μέγεθος, τι τιμή, που θα πουλιέται, ποιο θα είναι το ύφος του, θα έχει έλληνες δημιουργούς κλπ κλπ Για να σας δω καμάρια μου
    13 points
  31. Πάρα πολύ δύσκολη ερώτηση.... Δεν θεωρώ, ότι ένα περιοδικό κόμικ θα είναι βιώσιμο στην Ελλάδα, αλλά θα γράψω κάποιες απόψεις. Καταρχάς, ένα κόστος γύρω στα 5 με 7 ευρώ, σε καλό χαρτί και διαστάσεις περίπου Μπλε Κομήτη, που να κυκλοφορεί οπωσδήποτε και στα περίπτερα και να έχει μια περιοδικότητα τουλάχιστον διμηνιαία. Εδώ αρχίζουν τα ακόμη πιο δύσκολα... Δεν ξέρω κατά πόσον η ελληνική σκηνή θα μπορούσε να στηρίξει ένα κόμικ αποκλειστικά με Έλληνες δημιουργούς. Καλά θα ήταν, αλλά το παράδειγμα του Μπλε Κομήτη λειτουργεί αποτρεπτικά και από το Epifany δεν μπορούμε να βγάλουμε ακόμη συμπεράσματα, γιατί είναι νωρίς. Ας υποθέσουμε όμως, ότι μπορεί. Θα ήθελα, λοιπόν, κάποιο περιοδικό, που να έχει μια ποικιλία ιστοριών, αλλά να έχει κυρίως μάνγκα και το κυριότερο, να απευθύνεται και στα δύο φύλα, επειδή πιστεύω, ότι οι γυναίκες αποτελούν πολύ μεγαλύτερο κομμάτι του αναγνωστικού κοινού, από όσο ίσως φανταζόμαστε. Να υπάρχουν ιστορίες διαφόρων ειδών, αλλά με προσοχή στο σενάριο και με προσπάθεια να προσελκυσθεί το νεανικό κοινό και για να γίνει αυτό χρειάζονται έξυπνα σενάρια, δομημένα, που να κάνουν το κοινό να αναρωτιέται και να ψάχνεται. Δυστυχώς, πολλοί νομίζουν, ότι οι νέοι δεν είναι έξυπνοι, αλλά συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο, δεν χρειάζονται ιστορίες με σεξ, βία και δράση (αν και η δράση δεν βλάπτει ποτέ), χρειάζονται πρωτότυπες ιστορίες. Αυτά για την ώρα και ως πρώτες σκέψεις, επιφυλάσσομαι και για συνέχεια...
    13 points
  32. Περιοδική ανθολογία αποκλειστικά με Έλληνες καλλιτέχνες, με συνέχειες και αυτοτελή και ΟΧΙ στριπάκια της πλάκας, νέα κλπ άσχετα. Ή FLIGHT Ή ΤΙΠΟΤΑ! Μέγεθος B5, τιμή 10+ ευρώ, αναλόγως τον αριθμό των σελίδων.
    13 points
  33. Ήρθαν σήμερα από Bookdepository 2 graphic novels Τα δείχνω μπας και θέλετε να τα τσεκάρετε... Kent State: Four Dead in Ohio Dragon Hoops
    13 points
  34. Γιατί μας αρέσει να έχουμε αγωνία. Άμα ξέρεις ότι το πακέτο σου θα έρθει στην ώρα του, χωρίς χτυπήματα, χωρίς τελωνείο ,φρέσκο παρφουμαρισμένο και τσίλικο, ε μετά που είναι η χαρά του να παραγγέλνεις on-line? Χάνεται όλη η περιπέτεια. Αλλά άμα λες, θα περάσει-δεν θα περάσει; θα μου το κλωτσήσουν με παπούτσια με τάπες; θα το πατήσει φορτηγό; Θα χαθεί στο δρόμο; Θα έρθει από την Υεμένη; Ε τότε ναι, αξίζει τον κόπο.
    13 points
  35. Όσο κι αν έψαξα, δεν μπόρεσα να βρω παρουσίαση για το συγκεκριμένο, οπότε αποφάσισα να διορθώσω αυτήν την παράλειψη. Έχουμε και λέμε: The Walking Dead Σενάριο: Robert Kirman Σχέδιο: Tony Moore, Charlie Adlard Ο Rick Grimes είναι ο σερίφης μιας μικρής πόλης στα προάστια της Ατλάντα. Κατά τη διάρκεια μιας συμπλοκής, δέχεται μια σφαίρα και πέφτει σε κώμα. Όταν ξύπνησε λίγους μήνες μετά, συνειδητοποίησε ότι βρίσκεται μόνος του στο δωμάτιο ενός εγκαταλελειμμένου νοσοκομείου. Ο πραγματικός τρόμος, όμως, ξεκινά όταν ανακαλύπτει ότι οι άνθρωποι εγκατέλειψαν ολόκληρη την πόλη και πλέον οι μόνοι που διαβαίνουν είναι οι νεκροί, οι οποίοι κυνηγάνε να καταβροχθίσουν την ανθρώπινη σάρκα. Ο λόγος που οι νεκροί ξυπνάνε, άγνωστος. Η μοίρα της ανθρωπότητας, άγνωστη. Μπορεί η αρχή να είναι σχεδόν πανομοιότυπη με το «28 Μέρες Μετά», αλλά οι ομοιότητες αρχίζουν και σταματάνε εδώ. Ο Rick θα βρει πολύ σύντομα την οικογένειά του και μαζί με μια ομάδα αγνώστων, θα ξεκινήσει μια ιστορία επιβίωσης, μια επιβίωση που μοιάζει ολοένα και πιο αμφίβολη. Σε έναν κόσμο που ο οποιοσδήποτε μπορεί να πεθάνει ανά πάσα στιγμή, εμείς, ως αναγνώστες, καλούμαστε να δούμε την αποκτήνωση των ανθρώπων, να εστιάσουμε στις ανθρώπινες σχέσεις και να αναρωτηθούμε ποιο είναι το πραγματικό νόημα της ζωής και μέχρι που είμαστε ικανοί να φτάσουμε για να προστατέψουμε τα άτομα που αγαπάμε. Πολλά έχουν γραφτεί για το έπος του Robert Kirkman. Και είναι πραγματικά αυτό, ένα έπος. Η σειρά ολοκληρώθηκε σχετικά πρόσφατα, με 193 τεύχη στο δυναμικό του. Σαν σύνολο, δεν πλατιάζει σχεδόν καθόλου και οι κοιλιές είναι σχεδόν ανύπαρκτες. Όλα τα arcs κρατάνε όσο πρέπει να κρατήσουν, δεν τραβάνε περισσότερο απ' όσο πρέπει. Το μεγαλύτερο πρόβλημα που θα αντιμετωπίσετε είναι ότι δε θα μπορείτε να σταματήσετε να το διαβάζετε. Όπως ξέρετε, υπάρχει και μια τηλεοπτική σειρά βασισμένη στο Walking Dead, αλλά σας προτείνω να διαβάσετε το κόμικ. Είναι σαφώς καλύτερο από τη σειρά. Αρχικά, δεν έχει κάτι άπλυτους λιγδιάρηδες hillbilies και η μοίρα πολλών χαρακτήρων είναι διαφορετική από αυτή της σειράς. Κυρίως, ορισμένοι εξ αυτών, έχουν πολύ καλύτερη ανάπτυξη. Ένα από τα στοιχεία που έκαναν εντύπωση με τη συγκεκριμένη σειρά είναι ότι αντί να στραφεί στο συνεχές gore και να το ντύσει με τα ανάλογα χρώματα, επέλεξε να είναι ασπρόμαυρο και να εστιάσει στους ίδιους τους πρωταγωνιστές του. Και ειδικά το κομμάτι του ασπρόμαυρου, λειτουργεί υπέρ του. Βέβαια, πρόσφατα ξεκίνησαν να κυκλοφορούν τα τεύχη σε έγχρωμη επανακυκλοφορία, αλλά καλύτερα να τα αποφύγετε. Το χρώμα πιο πολύ αφαιρεί από την ατμόσφαιρα, παρά προσδίδει. Θα μπορούσα να φλυαρώ για ώρες για το συγκεκριμένο, αλλά δεν έχει νόημα. Καλύτερα να το διαβάσετε. Είναι από τα καλύτερα κόμικ που υπάρχουν. Προσωπικά, πήρα 3 από τα 4 Compendium που έχουν κυκλοφορήσει και συγκεντρώνουν όλη τη σειρά. Μπορείτε να τα βρείτε εύκολα και σε σχετικά καλή τιμή. Πραγματικά, δε βρίσκω κάποιο λόγο για να ΜΗΝ το διαβάσετε. Do it. Do it now.
    13 points
  36. Εγώ έχω να πω το εξής: είναι η μεγαλύτερη σειρά κόμικς, που έχω διαβάσει μέχρι στιγμής. Την ξεκίνησα από τους τόμους της Jemma Press και μόνο, όταν βεβαιώθηκα, ότι η Jemma δεν θα τη συνέχιζε, άρχισα να αγοράζω τους αμερικανικούς τόμους. Αντιγράφοντας αναίσχυντα από την αντίστοιχη ανάρτηση στο ιστολόγιό μου, γράφω τα εξής: Το The Walking Dead, λοιπόν, υπήρξε φαινόμενο και δικαίως. Ο Kirkman επαναπροσδιόρισε το υποείδος των ιστοριών με ζόμπι σε τόσο μεγάλο βαθμό, που αναρωτιέμαι, πώς θα μπορούσε πλέον κάποιος να το ανανεώσει. Από την απαρχή του είδους, τη θρυλική ταινία του Ρομέρο, έως τον Κέρκμαν έχει διανυθεί μια απόσταση, η οποία έχει δει τα ζόμπι, ως μεταφορά πολλών πραγμάτων και ιδεών: έκφραση του συλλογικού ασυνειδήτου, αντίδραση στο ρατσισμό, νέμεσις για τον υπερκαταναλωτισμό, τιμωρία για την ύβρη των ανθρώπων ή απλά ως νεκροζωντανούς πεινασμένους για ανθρώπινη σάρκα. Ο Κέρκμαν, όμως, τόλμησε να κάνει κάτι, που κανείς άλλος δεν είχε κάνει πριν: έδωσε την έμφαση, όχι στα ζόμπι και στο συμβολισμό τους, αλλά στους επιζώντες και στη διαρκή μάχη τους για επιβίωση. Εδώ δεν έχουμε μια στιγμιαία μάχη και τα επακόλουθά της, όπως στα περισσότερα έργα με καταστροφές. Αντίθετα, η μάχη είναι αέναη και ολοκληρωτική. Εξάλλου, σε ολόκληρη τη σειρά, δεν μαθαίνουμε ποτέ τι προκάλεσε την καταστροφή, επειδή δεν μας ενδιαφέρει: δεν υπάρχει αιτία, δεν υπάρχει ούτε γιατριά, τέλος του θέματος. Υπάρχει μόνο αγώνας για επιβίωση και, όπως λέει και ο Ρικ στην αρχή της σειράς, οι Ζωντανοί Νεκροί είναι οι επιζώντες, όχι τα ζόμπι. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να έχουμε υπόψη μας, όταν διαβάζουμε το κόμικ: δεν είναι μια ιστορία καταστροφής, ούτε απλά μια ιστορία με ζόμπι. Εξάλλου, στη θέση των ζόμπι, θα μπορούσε να ήταν ένας ιός ή μια άλλη καταστροφή, χωρίς να αλλάξει δραματικά ο σκελετός της ιστορίας, το μόνο που προσφέρουν τα ζόμπι είναι η διαρκής αίσθηση απειλής (εντάξει, δραματουργικά αυτό δεν είναι καθόλου λίγο). Το The Walking Dead δεν είναι, λοιπόν, μόνο μια ιστορία καταστροφής, αλλά και της σταδιακής και επίπονης αναδημιουργίας του κόσμου μας και εδώ ακριβώς διαφοροποιείται από πάρα πολλές άλλες ιστορίες καταστροφής: η μεγαλύτερη απειλή δεν είναι τα ζόμπι, τουλάχιστον όχι από ένα σημείο και μετά, αλλά οι άλλοι άνθρωποι, οι γύρω μας. Οι σχέσεις αλληλεγγύης και ανταγωνισμού (που φτάνει στο σημείο της αλληλοεξόντωσης), οι οποίες δημιουργούνται στη σειρά είναι αυτές που της δίνουν ώθηση και χτίζουν το σενάριο. Για να πετύχει το σκοπό του, ο Κέρκμαν δημιούργησε μια εξαιρετικά μεγάλη πινακοθήκη χαρακτήρων, που θεωρώ ότι όμοιά της δεν έχουμε ξαναδεί, όχι μόνο στα κόμικς, αλλά ούτε και πουθενά, τουλάχιστον στην ποπ κουλτούρα. Δεν αναφέρομαι σε χαρακτήρες, οι οποίοι υπάρχουν απλά για να γεμίζουν την πλοκή και να πυροδοτούν τις ίντριγκες, όπως γίνεται συνήθως πχ στις σαπουνόπερες, αλλά σε χαρακτήρες, οι οποίοι έχουν ένα οργανικό ρόλο στην πλοκή. Κυριολεκτικά, κάθε πρωταγωνιστής ή δευτεραγωνιστής της σειράς, υπάρχει, επειδή αργά ή γρήγορα θα διαδραματίσει κάποιο ουσιαστικό ρόλο (μεγάλο ή μικρό, δεν έχει σημασία) στην εξέλιξη της ιστορίας. Είναι όλοι τους ζωντανοί, δρώντες, αληθινοί άνθρωποι, που καλούνται σε δύσκολες συνθήκες να δείξουν ότι μπορούν να επιβιώσουν. Και κάθε χαρακτήρας κουβαλά μαζί του ένα παρελθόν και έχει ένα παρόν, όχι όμως απαραίτητα και ένα μέλλον. Και αυτή είναι η μεγάλη επιτυχία του Κέρκμαν, αλλά και ο βασικός ρόλος της επιτυχίας της σειράς. Όλοι οι χαρακτήρες ήταν εν δυνάμει αναλώσιμοι, όλοι θα μπορούσαν να πέσουν θύματα των νεκροζωντανών ή των ζωντανών-νεκρών (=μη νεκροζωντανών). Ο συγγραφέας ήταν πάντα έστω και μισό βήμα μπροστά από το μέσο αναγνώστη (αναφέρομαι, φυσικά, πρωτίστως σε εμένα) και μπορούσε να τον περιμένει στη γωνία και να ανακατεύει ξανά την τράπουλα, όπως έκανε με το ξεκαθάρισμα στο τέλος του 8ου τόμου της σειράς. Και μέσα σε όλους τους χαρακτήρες, υπάρχει ο κεντρικός ήρωας: ο σχεδόν άγιος Ρικ Γκράιμς. Εντάξει, σίγουρα όχι άγιος, αλλά αυτός που αίρει στις πλάτες του τις αμαρτίες ή καλύτερα την ατολμία όλων των υπολοίπων. Αυτός που καλείται να λάβει όλες τις δύσκολες αποφάσεις, αυτός που, παρά τη θέλησή του, γίνεται το σημείο αναφοράς, η πηγή έμπνευσης, εκείνος στον οποίο προστρέχουν όλοι για βοήθεια, ο ηγέτης. Σαν ένας αντεστραμμένος αμνός, ο Ρικ οφείλει να επιβιώσει και να οδηγήσει και τους υπόλοιπους στην επιβίωση. εκ των πραγμάτων οφείλει να πιει το πικρό ποτήρι των αποφάσεων, οφείλει να γίνει ο φάρος όλων των υπολοίπων. Οι αποφάσεις όμως κάποιες φορές είναι δυσάρεστες και ο Ρικ πρέπει να χάσει την αθωότητά του και εμείς τη δική μας, αφού ο Κέρκμαν μας αναγκάζει να δούμε την ιστορία πρωτίστως μέσα από τη δική του οπτική γωνία. Εντούτοις, ο Ρικ θα κρατήσει την ηθική του και τις αρχές του, ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές. Στον κόσμο των ζωντανών νεκρών η επιβίωση δεν είναι η μόνη δικαίωση, η δικαίωση είναι η ηθική στάση και για αυτόν ακριβώς το λόγο ο Ρικ γίνεται, άθελά του φυσικά, ήρωας, ίνδαλμα και άγιος. Σε έναν πολύ συναισθηματικά φορτισμένο επίλογο στο τέλος του 32ου και τελευταίου τόμου, ο Κέρκμαν αφηγείται τις αναμνήσεις του από τη σειρά, Πιο ενδιαφέρουσα είναι ίσως η εξομολόγηση, ότι σκεφτόταν ένα τέλος για τη σειρά, κάπου στο τεύχος #72, δηλαδή, μετά τον 12ο τόμο και μάλιστα το περιγράφει λεπτομερώς. Δεν του άρεσε καθόλου και εξηγεί το γιατί. Είναι λογικό: το τέλος ήταν εντυπωσιακό και άκρως κινηματογραφικό, αλλά δεν περιελάμβανε καμία λύτρωση και καμία δικαίωση. Ο Tony Moore σχεδίασε τα πρώτα έξι τεύχη της σειράς (τον πρώτο τόμο). Δυστυχώς, το σχέδιό του δεν ήταν κατάλληλο για το όραμα του Κέρκμαν. Δεν ήταν κακός σχεδιαστής, απλά είχε ένα πιο καρτουνίστικο, πιο ανάλαφρο στιλ. Δεν γνωρίζω γιατί δεν συνέχισε, ευτυχώς όμως ο διάδοχός του, ο Charlie Adlard έδωσε στη σειρά το σχεδιαστικό βάθος, τη σκοτεινότητα και το βρόμικο ρεαλισμό που χρειαζόταν. Τον βοήθησα αποφασιστικά ο Cliff Rathburn δίνοντας τους γκρίζους τόνους σχεδόν σε ολόκληρη τη σειρά και Stefano Gaudiano, που έκανε τα μελάνια σε ένα μεγάλο μέρος της. Και οι τρεις συνέβαλαν πάρα πολύ στο τελικό αποτέλεσμα, αλλά όπως και να το κάνουμε, η σειρά ανήκει βασικά στον Κέρκμαν. Θέλω να πιστεύω ότι κάποια μέρα θα βρω το χρόνο και τις αντοχές να διαβάσω τη σειρά ξανά από την αρχή έως το τέλος και θα επανέλθω με ένα λεπτομερέστερο κείμενο. Μέχρι τότε, ευχαριστώ πολύ, @falconara90, για την πάρα πολύ ωραία παρουσίαση Κι αν το κείμενο αυτό φαίνεται συναισθηματικά φορτισμένο, αυτό συμβαίνει, γιατί όντως είναι. Ένα μακρύ ταξίδι έφτασε στο τέλος και με τον τρόπο που έπρεπε και χάρηκα πολύ, που ήμουν κι εγώ επιβάτης. Και κάτι για την τηλεοπτική σειρά: δεν με έχει ενθουσιάσει όσο το κόμικ και δεν θεωρώ, ότι είναι εξίσου καλή. Είναι όμως, προς τιμήν των δημιουργών της το ότι έχουν προσπαθήσει να διαφοροποιηθούν από το κόμικ και αυτό το εκτιμώ.
    13 points
  37. 13 points
  38. Πιο κλασικουρα από Superman Byrne (και Wolfman και Ordway και Kesel)πεθαίνεις! Man of steel vol.2 HC
    13 points
  39. Το περασμένο καλοκαίρι έκατσαν οι συνθήκες και έκανα για "γερή" αγορά. Το λατρεύω Φτιαγμένο από τον ίδιο τον Randy Bowen.
    13 points
  40. Ανεβάσατε το κράνος, ανεβάσατε την μπότα, να ανεβάσω κι εγώ το γάντι, το οποίο έφτιαξα σήμερα? Πολλή λεπτοδουλειά. Έμπλεξα με τις φάλαγγες, τους μέσους και τους παράμεσους. Κάποια στιγμή νόμιζα ότι ήμουν Χειρουργός-Ορθοπεδικός.
    13 points
  41. Δύο ακόμη Conan omnis ,Savage και original Marvel years,vols 3 και από τα δύο(παραδόξως τα vol.4 τα πήρα πρώτα) γτ ο Κόναν δεν είναι ποτέ αρκετός!🤔👏😂🪓⚔️🗡️📜🛡️
    13 points
  42. Καθίστε αναπαυτικά στους καναπέδες σας, γιατί πρέπει να σας μιλήσω για την καλύτερη telenovela όλων των εποχών! Δε μας έρχεται μήτε από Μεξικό ή Αργεντινή μήτε από Βραζιλία, αλλά από την αγαπημένη Λιμνούπολη και μάλιστα με Ιταλίδα παραγωγό. Όπως ήταν αναμενόμενο, μεταγλωττίστηκε και στα Ελληνικά από τις εκδόσεις Τερζόπουλου. Όλα ξεκίνησαν το 1996, όταν η Silvia Ziche πρότεινε στον τότε διευθυντή του περιοδικού Topolino, Paolo Cavaglione, τη δημιουργία μιας μεγάλης ιστορίας σε συνέχειες (λόγω τεχνικών θεμάτων έπρεπε να εκδίδουν μικρές ιστορίες). Το Παπιομυστήριο, λοιπόν ή όπως λέγεται στα Ιταλικά "Il papero del mistero - Papernovela in uno sproposito di puntate" έκανε τότε την εμφάνισή του και διήρκησε 24 επεισόδια. Ένα χρόνο αργότερα (αν δεν κάνω λάθος) δημοσιεύθηκε και στο ελληνικό Μίκυ Μάους σε συνέχειες και το 2004 κυκλοφόρησε σε ένα τομάκι ολόκληρο το έργο ως το πρώτο από τη σειρά Μεγάλα Σήριαλ. Βασική έμπνευση ήταν φυσικά οι λατινοαμερικανικές σαπουνόπερες που είχαν κατακλύσει τους τηλεοπτικούς μας δέκτες στα 90s (και στην Ιταλία απ'ό,τι φαίνεται). Στα της ιστορίας τώρα. Ο Σκρουτζ παρατηρεί ότι το κανάλι του είναι στον πάτο της τηλεθέασης και όταν παίρνει πρέφα την επιτυχία της σαπουνόπερας «Ατίθασα Πιάτα» αποφασίζει να γυρίσει κι αυτός μία τέτοια. Όμως, γνωστός για το πόσο...ανοιχτοχέρης είναι, καλεί συγγενείς και φίλους να παίξουν, μιας και με αυτόν το τρόπο θα βγάλει πάλι απ'τη μύγα ξύγκι. Επίσης, οι «ηθοποιοί» καλούνται να αυτοσχεδιάσουν, αφού δεν υπάρχει σενάριο και η μετάδοση της σειράς γίνεται live. Όσον αφορά την «πλοκή» της σαπουνόπερας, έχουμε τον πάμπλουτο Δον Σκρούτζιο Ντε Λος Δουβλόνες, ο οποίος ζει με τη μεγάλη οικογένειά του σε μια βίλλα. Όμως, το μόνο πράγμα που έχουν στο μυαλό τους οι συγγενείς του είναι το πώς θα καταφέρουν να γίνουν οι βασικοί κληρονόμοι του θείου τους και έτσι βρίσκονται συνεχώς σε έναν αγώνα δρόμου για το ποιος θα του είναι πιο αρεστός. Απηυδισμένος, λοιπόν, ο Δον Σκρούτζιο αποφασίζει να τους θέσει ένα γρίφο, δίνοντάς τους επτά αντικείμενα, ένα κουμπί, ένα κουβάρι σπάγκο, ένα καθρεφτάκι, ένα φαγωμένο μολύβι, μια δεκάρα, μια πλάκα σαπούνι και μια πινέζα και λέγοντάς τους ότι όποιος τον αγαπάει πραγματικά θα ξέρει τι να κάνει με αυτά. Πριν προλάβει, όμως να τους πει ποια θα είναι η ανταμοιβή αυτού που θα λύσει τον γρίφο χάνει τη φωνή του από μία κρίση οξείας και χρόνιας λαρυγγίτιδας. Καθώς, όμως, το μυστήριο περιπλέκεται και λόγω της φύσης των γυρισμάτων, η πραγματική ζωή μπλέκεται με αυτή του σήριαλ και ο κόσμος αρχίζει να πιστεύει πως οποιοσδήποτε καταφέρει να λύσει τον γρίφο των επτά αντικειμένων θα γίνει στην πραγματικότητα κληρονόμος του Σκρουτζ ΜακΝτακ (ε, βοήθησε και λίγο το γεγονός ότι ο τσιγκούνης άδραξε την ευκαιρία να βγάλει κι άλλο χρήμα πουλώντας πακέτα με τα επτά αντικείμενα). Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την πρόκληση πανζουρλισμού και την ξαφνική εμφάνιση στο πλατό όλο και περισσότερων χαρακτήρων, κυρίως των εχθρών του Σκρουτζ. Να μη σας τα πολυλογώ και καταλήξω να σας πω όλη την ιστορία, το Παπιομυστήριο είναι ένα ιδιοφυές έργο που ξεκινάει μεν από τη σάτιρα στις σαπουνόπερες για να καταπιαστεί και να καυτηριάσει τελικά ένα σωρό ζητήματα είτε άμεσα σχετικά με την τηλεόραση (όπως βλέπουμε από την αλληλεπίδραση του τηλεθεάμονος κοινού στην όλη ιστορία) είτε σε ένα γενικότερο κοινωνικό πλαίσιο σε τόσο προχωρημένο επίπεδο που δυσκολεύεσαι να το πιστέψεις ώρες ώρες (αυτά τα λέω για να προλάβω αυτούς που θα πεταχτούν να πουν «έλεος με τα μικυμάου»). Επίσης, μην ξεχνάμε ότι έβαλε για τα καλά στον κομιξικό χάρτη τη Συλβιάρα την Τζίκε, που μας χάρισε κι άλλες υπέρτατες ιστορίες αργότερα. Και τα λέω αυτά εγώ που είμαι της ορθόδοξης πίστης Καρλ Μπαρκς/Ντον Ρόσα, από εκεί να καταλάβετε.
    12 points
  43. Κάνοντας τα ψώνια μου στο σούπερ μάρκετ, βρήκα ένα καλαίσθητο κουτί με χαρτομάντιλα, που μου έκανε κλικ. Έτσι, το τσίμπησα με συνοπτικές διαδικασίες. Τι θα κάνω με αυτή την εφηβεία μου που κρατάει 30 χρόνια?
    12 points
  44. Μυστήρια Πράματα του Θανάση Πετρόπουλου λοιπόν. Ένα φολκλόρ κόμικ βουκολικού τρόμου που δημοσιεύεται στο socomic.gr και αυτή είναι μια παρουσίαση του πρώτου αλμπουμ, που κυκλοφόρησε το 2019 από την Jemma Press. κι αν τα παραμύθια της γιαγιάς δεν ήταν τελικά παραμύθια; Πριν από τα Μυστήρια Πράματα, ο Θανάσης Πετρόπουλος ήταν γνωστός για τα διάφορα comic strips του, όπως τα Πλασματικά Νούμερα, τα Καμμένα Βούρλα, τα συνεργατικά κόμικς Προτελευταίοι και Προτελευταίοι Ξανά με τον Αντώνη Βαβαγιάννη, αλλά και για τη συμμετοχή του σε διάφορες ανθολογίες. Μετά την κυκλοφορία τους, όμως, τα Μυστήρια Πράματα έγιναν σίγουρα η πιο δημοφιλής δουλειά του. Παρόλο που το άλμπουμ αυτό ξεκινάει με δύο μικρές ιστορίες (μία τετρασέλιδη και μία μονοσέλιδη), στη συνέχεια έχουμε μία πολυσέλιδη ιστορία, κάτι το οποίο επιχείρησε για πρώτη φορά. Διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο του κόμικ: Κάποτε, όταν ο κόσμος και τα πράματα ήσαν απλά, η Ελλάδα ήταν ένας στοιχειωμένος τόπος. Ήταν γεμάτη ξωτικά, νεράιδες, καλικαντζάρους, τέρατα, δράκους των θησαυρών, στοιχειά των νερών, του βουνού και του κάμπου, γριές μάγισσες, εκδικητικούς αγίους και βρικόλακες που τριγυρνούσαν στο φως του ήλιου... Αυτό είναι ένα κόμικ για τα μυστήρια πράματα, γι’αυτούς που τα είδαν με τα μάτια τους και γι’ αυτούς που τα ‘βαλαν μαζί τους... Όπως καταλαβαίνετε, οι πρωταγωνιστές μας είναι αυτοί που τα είδαν με τα μάτια τους και τα 'βαλαν μαζί τους. Ο Ιρλανδός φιλέλλην περιηγητής (και comic relief guy της υπόθεσης) Σερ Ζάκαρυ Νίκολσον και ο Φιλήμων Καρτέρης, ερευνητής καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, τριγυρνούν στην ελληνική ύπαιθρο των τελών του 19ου αιώνα αναζητώντας διάφορα αλλόκοτα σκηνικά και βοηθώντας στην «επίλυσή» τους. Κάτι σαν τους τύπους από το Supernatural μάλλον (μόνο ένα επεισόδιο έχω δει), αλλά στην Ελλάδα του 19ου αιώνα. Κάτι επίσης πολύ ενδιαφέρον, είναι το γεγονός ότι η φιγούρα του Φιλήμονος Καρτέρη φαίνεται να έχει σχεδιαστεί με βάση τα χαρακτηριστικά του Νικολάου Πολίτη, λαογράφου και καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών, ο οποίος θεωρείται ως ο πρόδρομος της επιστήμης της λαογραφίας στην Ελλάδα. Υπάρχει άλλωστε και αφιέρωση στο εσώφυλλο του κόμικ: «Αφιερωμένο στη μνήμη του Νικολάου Γ. Πολίτη το έργο του οποίου ενέπνευσε αυτό το βιβλίο, στην ελληνική ύπαιθρο και στις ιστορίες της γιαγιάς δίπλα στο τζάκι». Άλλο ένα αγαπημένο ελληνικό κόμικ με μια πολύ καλή αρχική σκέψη και μια πολύ δυνατή εκτέλεση στη συνέχεια. Το πιο εντυπωσιακό, κατά τη γνώμη μου, είναι το γεγονός ότι ο Πετρόπουλος κατάφερε να ταιριάξει το στυλ σχεδίου του (που δε φημίζεται για το βιρτουοζιλίκι) με ένα είδος, το οποίο το έχουμε ίσως συνδυάσει με πιο λεπτομερές σχέδιο.
    12 points
  45. ΠΡΩΤΑΠΡΙΛΙΑ! ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ! ΣΑΣ ΤΗΝ ΦΕΡΑΜΕ
    12 points
  46. Είναι τρελοί αυτοί οι Γαλάτες!
    12 points
  47. Τίτλος πρωτότυπου: The Adventures of Tintin: Breaking Free Μια σχετικά γνωστή - στην Αγγλία, τουλάχιστον - "πειρατική" έκδοση, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στη χώρα το 1989 από την Attack International, προφανώς εκδοτικό οίκο αφιερωμένο σε βιβλία αναρχικού περιεχομένου και έκανε τουλάχιστον δύο επανεκδόσεις. Υπογράφεται από το ψευδώνυμο "J. Daniels", αγνώστων λοιπών στοιχείων, που πιθανόν να κρύβει πάνω από έναν συγγραφέα. Αυτό που είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον, είναι ότι ο κεντρικός ήρωας της ιστορίας είναι ο Τεν Τεν! Μόνο, που δεν είναι ο γνωστός σε όλους μας ήρωας, αλλά κάποιος συνονόματος, που ζει σε μια πόλη της Βρετανίας και επιβιώνει σουφρώνοντας καταστήματα. Τα πράγματα, όμως, δεν πάνε καλά και απευθύνεται για βοήθεια στο θείο του, τον Καπετάνιο (= Χάντοκ, το όνομα δεν αναφέρεται στο κόμικ)), βρίσκει δουλειά σε ένα εργοτάξιο, αλλά σύντομα θα οργανώσει τους εργαζόμενους σε μια απεργία, που θα επεκταθεί σε ολόκληρη την πόλη και φυσικά θα φέρει τους απεργούς αντιμέτωπους με την αστυνομία. Είναι προφανές, ότι μιλάμε για ένα απολύτως στρατευμένο κόμικ, που αφηγείται με αρκετή αισιοδοξία μια ιστορία εργατικής αλληλεγγύης και εξέγερσης. Το σχέδιο αντιγράφει εκείνο του Ερζέ, χωρίς φυσικά να το καταφέρνει, όντας πιο χοντροκομμένο. Παρόλα αυτά, έχει καταβληθεί αρκετή προσπάθεια, έτσι ώστε να μοιάζει αρκετά με εκείνο του δημιουργού του Τεν Τεν σε αρκετά σημεία. Γιατί όμως επελέγη ο συγκεκριμένος ήρωας, για να γίνει ήρωας αυτού του αναρχικού κόμικ; Είναι επειδή ο δημιουργός του κατηγορήθηκε - όχι αναίτια - για ρατσιστικές απόψεις ή επειδή ήταν τόσο γνωστός στο Ηνωμένο Βασίλειο; Ή υπήρξε κάποια άλλη αιτία; Αυτό είναι ένα ερώτημα, που δεν μπορώ να απαντήσω και αν κάποιος έχει την απάντηση, ας μας διαφωτίσει. Το μόνο που έχω καταλάβει, είναι ότι αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά, που ο Τεν Τεν χρησιμοποιήθηκε για παρόμοιο σκοπό, αφού είχε προηγηθεί μια παρόμοια εμφάνισή του το 1986. Αυτονόητα, το κόμικ δεν απευθύνεται σε όλους, παρά μόνο σε όσους και όσες ενδιαφέρονται για το θέμα και την οπτική γωνία του έργου. Υπό αυτές τις προϋποθέσεις, το κόμικ παρουσιάζει, κατά τη γνώμη μου, αρκετό ενδιαφέρον, σεναριακό βέβαια, γιατί σχεδιαστικά δεν έχει να προσφέρει κάτι. Δεν είναι εύκολο να βρεθεί και κάποιες τιμές, που έχω δει είναι εξωφρενικές. Έχω την εντύπωση, ότι υπήρξε πάνω από μια έκδοση, μια με πορτοκαλί εξώφυλλο, όπως αυτή που ανεβάζω και μια με κίτρινο εξώφυλλο. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Wikipedia (αξίζει να διαβάσετε και το σημείο για την υποδοχή του κόμικ στη Βρετανία) Bleeding Cool και ένα άρθρο από το Γιάννη Κουκουλά σχετικά με τις διάφορες παρωδίες του Τεν Τεν
    12 points
×
×
  • Create New...