Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Leaderboard


Popular Content

Showing content with the highest reputation since 09/29/2020 in all areas

  1. 20 points
    Ειχα υποσχεθει στον εαυρο μου οτι για το επομενο τετραμηνο δε θα αγορασω αλλα κομικς. Πηγαινοντας στο κομικσαδικο μου απλα για να "χαζεψω" μου λενε: 《Ειδα που κοιταζες το Bone. Εχουμε ενα αντιτυπο που το πουλαμε με εκπτωση λογω μικρης φθορας. Σε ενδιαφερει;》 Μια αλλη υποσχεση που εδοσα στον εαυτο μου ειναι οτι δε θα αφηνω πλεων τις ευκαιριες να φευγουν ετσι. Και ετσι το καπαρωσα!
  2. 19 points
    Η στιγμή που όλοι περιμένατε...Η εικόνα που όλοι σας αξίζετε να δείτε (καλά, μη το χέσουμε κιόλας )... Η ώρα των αποκαλύψεων Βασικά πάρτε την πριν μου τελειώσει καμιά μπαταρία ή σπάσει κάνενα μούφα Billy ράφι από το βάρος και χεστώ εγώ... Φρέσκια φρέσκια. Σήμερα την έφτιαξα!!! Προφανώς είναι μόνο Αμερικάνικα, λίγα BDs. Δεν έχω βγάλει καμιά 2000 τεύχη που βολοδέρνουν σ'όλο το σπίτι, περίπου 1000-1500 βιβλία και 200 manga!!
  3. 19 points
    Έφτασε σήμερα (αγκαλίτσες). Akira 35th anniversary edition box set. Το κυνήγησα αρκετά γιατί γινόταν συνέχεια OOP. Είχα ξαναπεί στο παρελθόν επίσης πώς είχα κάνει φασαρία στο bookdepo για damaged συλλεκτική συσκευασία και τους έβαλα να μου την ξαναστείλουν. Πώς ήρθε αυτή: ΘΑ ΣΕΒΕΣΤΕ !
  4. 17 points
    Ήρθαν όλα μαζεμένα (από BD και Books etc.)!
  5. 17 points
    Ήπειρος.Αρχές του 20ου αιώνα. Οι ληστές και οι συμμορίες τους λυμαίνονται τα βουνά και τις πεδιάδες. Η δύναμη τους είναι τεράστια, και το ελληνικό κράτος ανήμπορο και ανίκανο να τους περιορίσει. Πολλοί τοπικοί άρχοντες, γαιοκτήμονες και πολιτικοί τους χρησιμοποιούν ως τον προσωπικό τους στρατό για οικονομικό όφελος. Ακόμα και οι απλοί πολίτες, πολλές φορές καταφεύγουν σε αυτούς, διεκδικώντας το δίκιο τους, ή ακόμα και απλή εκδίκηση. Το φαινόμενο γιγαντώνεται και δεν υπάρχει λύση στον ορίζοντα. Σε αυτό το κοινωνικό πλαίσιο και σε αυτή τη πραγματικότητα, 2 αδέλφια, ο Γιάννης και ο Θύμιος Ντόβας, σε πολύ μικρή ηλικία, μαθαίνουν ότι ο πατέρας τους σφάχτηκε από κάποιον αντίπαλο ληστή. Ορκίζονται εκδίκηση. Και αυτή θα τους κάνει τη χάρη μετά από χρόνια. Και μαζί με την εκδίκηση, θα έρθει πιο κοντά το βουνό. Το τρέξιμο, το κρύψιμο, η σκληρή επιβίωση και εν τέλει, και ίσως σαν μόνη λύση, η ληστεία. Η τελευταία δουλειά των Γιώργου Γούση και Γιάννη Ράγκου, οι Ληστές, ξεκίνησαν πρώτα από τις σελίδες του Μπλε Κομήτη και μετά το κλείσιμο του τελευταίου, μας ήρθε σε μορφή graphic novel/album από τις εκδόσεις Polaris. Στο 130+ σελίδων αυτό πρώτο (από τα 2) τεύχος, διαβάζουμε μια ιστορία η οποία, όπως λέει και οι ίδιος ο Γούσης σε συνέντευξη του, είναι κατά το 70% πραγματική και εμπνευσμένη από τις πραγματικές ιστορίες των ληστών αδελφών Ρέντζου. Η ιστορία μου φάνηκε γνώριμη και μυρίζει Ελλάδα από μακριά. Γνώριμη όχι γιατί αντιγράφει κάποια άλλη, αλλά γιατί ταιριάζει απόλυτα με όσα, εγώ τουλάχιστον, έχω διαβάσει για συνήθειες και συμπεριφορές ανθρώπων εκείνης της εποχής. Ανθρώπων φτωχών και πλούσιων, προνομιούχων και μη, άγριων από τη φύση τους ή από τις συνθήκες της ζωής τους. Δεν γνωρίζω πως μοιράστηκαν τα συγγραφικά καθήκοντα, δεν ξέρω ποιος επιμελήθηκε την κεντρική ιδέα και ποιος τους διαλόγους, αλλά αυτό που σίγουρα γνωρίζω είναι πως το αποτέλεσμα είναι άρτιο. Η δομή και ο ρυθμός της ιστορίας είναι εκπληκτικά στρωτός, χωρίς ούτε μια κοιλιά, και επίσης, και πολύ σημαντικό για εμένα, χωρίς καμία χρήση περιγραφής ή λεζάντας. Η επιτυχία και μόνο αυτού σημαίνει τρομερά καλοδουλεμένο κείμενο και μόνο για αυτό αξίζουν πολλά συγχαρητήρια. Όπως επίσης, πολλά συγχαρητήρια αξίζουν και στο γράψιμο και την επιμέλεια των διαλόγων. Διάλογοι στην Ήπειρο και 100 χρόνια πριν, σχεδόν σίγουρα συνεπάγεται βαριά χρήση ντοπιολαλιάς και ιδιωματισμών. Αυτό όμως δύσκολα "μεταφράζεται" στο χαρτί, και ο κίνδυνος το αποτέλεσμα να καταλήξει γραφικό, είναι πάρα πολύ μεγάλος. Εδώ η χρήση των παραπάνω είναι απόλυτα λελογισμένη, σε σημείο που στοιχηματίζω ότι χάνει σε ιστορική ακρίβεια. Στα δικά μου μάτια όμως, αυτή η μη ιστορικά ορθή επιλογή, βοηθάει τον αναγνώστη, δεν του αποσπά την προσοχή με περιττές επεξηγήσεις, και τον κρατάει αφοσιωμένο και βυθισμένο στο έργο. Πρέπει να το ξαναγράψω. Το θεωρώ το πιο καλογραμμένο, μεστό και περιεκτικό, ελληνικό κόμικ που έχω διαβάσει. To σχέδιο του Γούση βελτιώνεται από δουλειά σε δουλειά. Εχουμε βαριά μελάνια στις περισσότερες σελίδες, απόλυτα ταιριαστά με σκοτεινό και καταθλιπτικό περιβάλλον της φτωχής επαρχίας και των απόκρημνων και γυμνών βουνών της Ηπείρου. Προσωπικά διακρίνω έναν επηρρεασμό από τη Γαλλοβελγική σχολή, όχι τόσο στις ίδιες τις γραμμές αλλά κυρίως στην σκηνοθεσία, στο στήσιμο των καρέ και την γενικότερη αισθητική. Αν είναι δυνατό να μιλήσουμε να μιλήσουμε για ελληνική σχολή, πράγμα δύσκολο με τον μικρό αριθμό δημιουργών και "καταναλωτών" κόμικς στη χώρα μας, ο σχεδιαστής μπορώ να πω ότι είναι στην πρωτοπορία και καθοδηγεί πνευματικά τους υπόλοιπους, μιλώντας πάντα για το ελληνόγλωσσο κομμάτι της σκηνής. Κάποιες ενστάσεις που έχω προσωπικά με τον σχεδιασμό κάποιων προσώπων και την όχι απόλυτα ίδια απεικόνιση από καρέ σε καρέ, πιστεύω ότι πρόκειται περισσότερο σε προσωπικό μου γούστο και επιλογή του σχεδιαστή και λιγότερο σε αβλεψία. Συνολικά, θεωρώ ότι πρόκειται για μία από τις καλύτερες ελληνικές δουλειές των τελευταίων ετών και σπάνια δείγμα ελληνικής παραγωγής από την αρχή έως το τέλος. Δεν έχω διαβάσει πολλές φορές κάτι τόσο συνεπές και "σταθερό", και μάλιστα σε ένα έργο τόσων σελίδων. Πιστεύω ότι πρέπει να διαβαστεί από όλους και άνετα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί το επόμενο βήμα στις ελληνόφωνες παραγωγές. Πιστεύω ότι θα μπορούσε να έχει μια πολύ καλή τύχη σε μια μεταφρασμένη έκδοση στην Γαλλία ή στην Ιταλία.
  6. 17 points
    Δεν έχω ξαναπάρει τόσα DC μαζεμένα στην καριέρα μου Ε, και μερικά υπόλοιπα
  7. 17 points
    Sorry για το διπλό post αλλά ήρθε πριν λίγο και είμαι πολύ χαρούμενη.
  8. 17 points
    Nέα αποκτήματα φρέσκα φρέσκα μόλις ήρθαν. 1) Τρίτος τόμος Heathen <3 2) Tρίτος τόμος και για το Bride's Story (αγαπάμε Kaoru Mori) 3) Tέλος για το Godchild (Qλάμα και συγκίνηση) 4) Και αγόρασα και ένα από τα αγαπημένα μου manga το Towards the Terra. Mε έγδαρε λίγο ο πωλητής αλλά για μένα άξιζε. Από την δημιουργό του Kaze to Ki to Uta (ενός από τα πρώτα BL manga σε μια εποχή που δεν υπήρχε καν ο όρος) μας μεταφέρει σε μια δυστοπία όπου σε ένα καθεστώς επιφανειακά ιδανικό οι άνθρωποι με υπερδυνάμεις είναι ένα καλά κρυμμένο μυστικό που παλεύει για την επιβίωσή του. Σαν Concept ναι παραπέμπει γενικά και αόριστα σε X-Men αλλά (τουλάχιστον από όσο έχω διαβάσει X-Men) oι super duper δυνάμεις είναι σε δεύτερη μοίρα. Εχει επίσης μια anime ταινία και μια υπέροχη anime σειρά.
  9. 16 points
    Τώρα, εδώ κανονικά θα έγραφα γενικές πληροφορίες για την ιστορία και το σενάριο του κόμικ. Για την ακρίβεια, των 3 κόμικς τα οποία απαρτίζουν την σειρά Superman: Year One, τα οποία κυκλοφόρησαν σε μαλακά άλμπουμ μεγέθους Α4 και συλλέχθηκαν σε ένα πανέμορφο σκληρόδετο τομάκι. Δεν γράφω όμως για την ιστορία, γιατί αυτή είναι άλλο ένα origin story για τον χαρακτήρα. Κρύπτον, Κανσας, Μετρόπολις κτλ κτλ. Εδώ πρέπει να τονίσω ότι DC δεν διαβάζω, και ειδικότερα, αυτό είναι το πρώτο Superman κόμικ που διαβάζω. Οπότε διάβασα διάφορα πράγματα, όπως ότι ο Κλαρκ Κεντ κατατάχθηκε στο στρατό, ή ότι ερωτεύθηκε μία κόρη του Ποσειδώνα, τα οποία δεν γνωρίζω αν έχουν ξαναειπωθεί ή προέρχονται από το μυαλό του Frank Miller. To οποίο μυαλό δεν παράγει και πολύ καλά σενάρια τα τελευταία χρόνια. Και εδώ όμως, έχουμε μια από τα ίδια. Και πέρα από την ατελείωτη πολυλογία, και το exposition, το οποίο ακολουθούσε exposition και ξανά μανά και άλλο exposition, εδώ έχουμε και μία απόλυτα προβλέψιμη εξέλιξη της ιστορίας. Και ΟΚ, origin είναι, δεν περιμένεις και κάτι ιδιαίτερα πρωτότυπο, αλλά για εμένα ειδικά που δεν έχω καμία τριβή με τον χαρακτήρα, θα περίμενα λίγο περισσότερο ενδιαφέρον. Και ενώ τα 2 πρώτα τεύχη εξελίσσονται σχετικά ομαλά, με μια σωστή και λογική εξέλιξη και σύνδεση μεταξύ των δύο, έρχεται το τρίτο τεύχος, το οποίο είναι απλά ασύνδετο πλήρως. Βλέπουμε τον πρωταγωνιστή να συνάπτει σχέσεις, φιλικές και αισθηματικές στο δεύτερο τεύχος, οι οποίες απλά αγνοούνται, χωρίς καμία αναφορά στο τρίτο τεύχος. Και αν δεν μπορείς να συνδέσεις μεταξύ τους 3 τεύχη και περίπου 150 σελίδες μόνο, τότε Houston, we have a problem. Ότι σώζεται από αυτή τη σειρά, το σώζει ο John Romita Jr. Όπως έγραψα πιο πάνω, δεν παρακολουθώ την DC, και σαν αποτέλεσμα, είχα χάσει την εξέλιξη του σχεδιαστή, μια και κυρίως για αυτή την εκδοτική δουλεύει τα τελευταία χρόνια. Μπορώ να πω ότι έχει βελτιωθεί δραματικά με την πάροδο των ετών, και σίγουρα πλέον κατέχει το υπερηρωικό σκίτσο πολύ καλά. Ξέρει πότε να κάνει κοντινά και πότε να εντυπωσιάσει με μικρά και μεγάλα splash και η σκηνοθεσία του είναι υποδειγματική. Προφανώς δεν είναι κάτι που δεν έχουμε ξαναδει, αλλά επιτελεί πάρα πολύ καλά το σκοπό του και συνολικά μένει στο μυαλό σαν κάτι πολύ καλό. Έχει ακόμα θεματάκια, κυρίως με τα πρόσωπα (και ειδικά τα στόματα) αλλά και με κάποιες περίεργες στάσεις, αλλά δεν έχεις τρελές απαιτήσεις από τέτοιου είδους κόμικς και ότι απαιτήσεις μπορεί να έχεις, τις καλύπτει ανετότατα. Συνολικά, δεν θα πρότεινα την συγκεκριμένη σειρά. Ασύνδετη, πολυλογάδικη και αναφέρει στοιχεία που σίγουρα έχουν αναφερθεί και αλλού. Ο Miller έχει ξεπεραστεί από την εποχή του και δεν δείχνει ικανός να μπορεί να ακολουθήσει την εξέλιξη της σύγχρονης αφήγησης. Ένα επιεικές 4/10 από εμένα, και κυρίως λόγω σχεδίου.
  10. 16 points
    Νέο βίδεον, άσχετο με Disney, μην ανησυχείτε, δεν θα επαναληφθεί σύντομα. Απλώς ήθελα να μιλήσω για όταν η Φρουτοπία του Ευγένιου Τριβιζά, νίκησε την Κόκα Κόλα. Το 1994, η Κόκα Κόλα αποφάσισε να λανσάρει παγκοσμίως αναψυκτικά με το όνομα «Fruitopia», όμως ο Τριβιζάς δεν μπορούσε να τους επιτρέψει την εμπορική εκμετάλλευση του παραμυθιού του στην Ελλάδα, έτσι τους πήγε στα δικαστήρια και τελικά δικαιώθηκε. Έψαχνα καιρό να βρω όλο το ιστορικό, όμως δεν υπήρχε κάποιος που να έχει καταγράψει όλη την πορεία της διαμάχης, γι’ αυτό αποφάσισα να το κάνω εγώ, μιας και είναι μια σημαντική υπόθεση που δεν είχε την αναγνώριση που της αρμόζει.
  11. 16 points
    Παραγγελία που περίμενα με μεγάλη ανυπομονησία. Όταν άνοιξα το πακέτο, ενθουσιάστηκα γιατί δεν ήξερα τα μεγέθη επακριβώς Για να καταλάβετε, το Lupus είναι έναν πόντο μεγαλύτερο από τα Moebius Library!
  12. 16 points
    Βρισκόμαστε στο έτος 3000 και η τεχνολογικά ανεπτυγμένη ανθρωπότητα βρίσκεται ξαφνικά αντιμέτωπη με μια εισβολή εξωγήινων, οι οποίοι κατατροπώνουν κάθε γήινη άμυνα. Κανείς δεν ξέρει από πού έρχονται και τι θέλουν, όλοι όμως καταλαβαίνουν, ότι επιθυμούν την καταστροφή της ανθρωπότητας. Και ενώ, όλα φαίνονται χαμένα, ο νεαρός δόκιμος αρχαιολόγος Τόμας Πρέντις ανακαλύπτει τυχαία τον τάφο του Βασιλιά Αρθούρου, ο οποίος ξυπνάει από το λήθαργό του, για να σώσει τη Βρετανία και τη Γη. Σιγά σιγά, ο Αρθούρος ανακαλύπτει ότι κάποιοι από τους παλιούς ιππότες του έχουν μετενσαρκωθεί στο 3000, τους βρίσκει και φτιάχνει μια νέα ομάδα ιπποτών, για να πολεμήσει τους εξωγήινους, πίσω από τους οποίους, όπως μαθαίνουμε πολύ γρήγορα, βρίσκεται η ετεροθαλής αδερφή του, Μοργκάνα Λε Φαι. Μόνο που θα δούμε, ότι οι ιππότες έχουν μετενσαρκωθεί σε νέα σώματα: ο Γκαγουέιν είναι μαύρος, ο Γκάλαχαντ Ιάπωνας, ο Πέρσιβαλ μεταλλαγμένος και ο Τριστάνος... γυναίκα. Αυτά και άλλα γεγονότα, όπως πάθη που ξυπνούν ξανά μετά από χιλιάδες χρόνια, δημιουργούν εντάσεις και δυσκολεύουν την αντίσταση. Η σειρά κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ το 2012 από την DC Comics και ολοκληρώθηκε σε 12 τεύχη και ήταν δημιουργία του σεναριογράφου Mike W. Barr και του Βρετανού σχεδιαστή Brian Bolland. Σαν περιπέτεια είναι αρκετά ενδιαφέρουσα, αλλά η αλήθεια είναι, ότι δείχνει τα χρονάκια της, Η απεικόνιση μιας τόσο μακρινής μελλοντικής κοινωνίας θυμίζει υπερβολικά δεκαετία του 1980 (ρίξτε μια ματιά στους ηγέτες των κρατών και θα καταλάβετε τι εννοώ) και η φαντασία εξαντλείται στα οχήματα και στα περίεργα κοστούμια. Παρόλα αυτά, παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον σε σχέση με τις ταυτότητες των ηρώων, τις φυλετικές, αλλά κυρίως τις σεξουαλικές, αφού ήταν ίσως η πρώτη φορά που θίχτηκαν ανοιχτά θέματα ομοφυλοφιλίας σε μεγάλη εκδοτική εταιρεία, κάτι που δημιούργησε κάποια αίσθηση στις ΗΠΑ (αλλά και στην Ελλάδα: θυμάμαι ένα άρθρο εκείνη την εποχή στο Ριζοσπάστη, που διάβαζε ο πατέρας μου, το οποίο εξαπέλυε μύδρους εναντίον του κόμικ, εξαιτίας αυτού ακριβώς αυτού του θέματος και φαντάζομαι ότι θα υπήρξαν θέματα και σε άλλες εφημερίδες τότε). Υπάρχουν όμως κι άλλες λεπτομέρειες, που κάνουν τη διαφορά, όπως για παράδειγμα, ότι οι εναρκτήριες ατάκες του κόμικ είναι στίχοι του διάσημου Τ.Σ. Έλιοτ ("Ο κόσμος δεν θα τελειώσει με έναν κρότο, αλλά με έναν ψίθυρο" [δική μου σημείωση: μάλλον η σωστή μετάφραση είναι "λυγμό" και όχι "ψίθυρο" - αξίζει να ακολουθήσετε το σύνδεσμο και να διαβάσετε και να ακούσετε το ποίημα]) Ο σχεδιαστής Brian Bolland ξεπερνάει τον εαυτό του: εξαιρετικό σχέδιο με πάρα πολλές λεπτομέρειες και άριστη σκηνοθεσία. Και το πιο εντυπωσιακό από όλα είναι, ότι το σχέδιο βελτιώνεται από τεύχος σε τεύχος και στα τελευταία τεύχη, καθώς η ιστορία βαίνει προς την τελική της σύγκρουση, γίνεται ακόμη πιο λεπτομερές, με μεγαλύτερη έμφαση στα πρόσωπα και στην αγωνία και σαφώς πιο ζοφερό. Η επιθυμία του Bolland να παραδώσει ένα άρτιο έργο, οδήγησε την έκδοση σε σημαντικές καθυστερήσεις στην κυκλοφορία των τευχών με αποτέλεσμα τα 12 τεύχη να ολοκληρωθούν τελικά σε σχεδόν 30 μήνες (Δεκέμβριος 1982-Απρίλιος 1985). Αυτή τη σειρά έφερε λοιπόν το 1985 στη χώρα μας η νεοσύστατη Star Comics, θυγατρική της Χαρλένικ Ελλάς, που εκδίδει ακόμη τα διάσημα Bell, ως τρίτη σειρά μετά τα Ερίκ Καστέλ και Στορμ (αν και δεν θυμάμαι πλέον με ποια σειρά είχαν κυκλοφορήσει τα τρία κόμικς). Ήταν μια πραγματικά υπέροχη έκδοση με φανταστικά χρώματα, ιλουστρασιόν χαρτί, πολύ καλή βιβλιοδεσία, που αντέχει ακόμη και σήμερα στο χρόνο, καλή μετάφραση από την Τάτη Παπαβασιλείου και επιμέλεια του Βασίλη Τουφεξή, που για όσους θυμούνται ήταν ο εκδότης της "Κολούμπρας". Γενικά, το περιοδικό ήταν μια όαση χρωμάτων για τα παιδικά μας μάτια. Δυστυχώς, το μειονέκτημα ήταν η τιμή του, 200 δραχμές, που ήταν εξωφρενική για την εποχή εκείνη. Βεβαίως, το Μίκυ Μάους κόστιζε 50 δραχμές τότε και έβγαινε κάθε εβδομάδα, ενώ αυτές οι εκδόσεις ήταν διμηνιαίες, αλλά ακόμη κι έτσι ήταν πολύ μεγάλο ποσό, για να το δώσει ένα παιδί με τη μία. Η Star Comics έβγαζε δύο αμερικανικά τεύχη σε ένα ελληνικό κι έτσι η σειρά ολοκληρώθηκε στα 6 τεύχη. Όπως έχω ξαναγράψει, εκείνες τις εποχές δεν ήταν καθόλου αυτονόητη η ολοκλήρωση μιας σειράς στα ελληνικά. Πιστεύω, ότι όσοι την αγόραζαν τότε. τη θυμούνται ακόμη. Πλέον είναι δύσκολο να βρεθούν τα τεύχη. Σίγουρα τα πρώτα δύο είναι πιο εύκολα, αλλά από εκεί και μετά αυξάνει θεματικά η δυσκολία και τα δύο τελευταία είναι εξαιρετικά δυσεύρετα. Τα ελληνικά τεύχη πάντως, υπάρχουν και σκαναρισμένα, αλλά και διαθέσιμα για online ανάγνωση. Η αμερικανική σειρά έχει κυκλοφορήσει και σε TPB και σε Hardcover. Τα σκαναρίσματα των ελληνικών τευχών έγιναν από εμένα, οι υπόλοιπες εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Άρθρο στο comicdom.gr από τον Αριστείδη Κώτση Ένα εντελώς απορριπτικό άρθρο για το κόμικ από ελληνικό ιστολόγιο wikipedia (στα αγγλικά)
  13. 15 points
    Αντιμπούμ !!! Πόσο μ'αρέσει όταν επιτέλους σκάνε παραγγελίες μηνών . Είναι το part 1 όμως, από βδομάδα περιμένω αρκετά ακόμη !!! Αυτά τα ολίγα!! Ειδικά τα oop trades των X-men χρόνια τα είχα βάσανο...ή την επανέκδοση του demon trilogy και να τελειώσω και το incorporated !! Ερχονται και πολλά άλλα και κλείνουν επιτέλους τρύπες ετών
  14. 15 points
    Νέα αποκτήματα από Ολλανδό και @Dredd (κυρίως @Dredd ). Τελικά κατάφερα και τα στρίμωξα στη βιβλιοθήκη, τόσα χρόνια tetris λειτούργησαν θετικά.
  15. 15 points
  16. 15 points
    Το τελευταίο HC του Invisibles βρέθηκε από τον Ολλανδό και ευχαριστώ τα παιδιά για την εξυπηρέτηση και ιδιαίτερα τον @akirasyber9 που μου το έφερε. Υπομονή και Sin City από το Public όπου βρίσκονται σε έκπτωση και το X of Swords: Creation απαραίτητο τεύχος μιας και παίρνω μηνιαία τους X-Men του Hickman.
  17. 14 points
    Μπουμ! ( Ή αλλιώς, πόσο μου αρέσει όταν σκάνε 2 Omnibus μαζί!)
  18. 14 points
    Το πρώτο Omnibus περιλαμβάνει τα τεύχη GIANT-SIZE X-MEN 1, X-MEN (1963) 94-131 & ANNUAL (1970) 3. Περίπου σαράντα πέντε χρόνια πριν, ο τίτλος των X-Men βρισκόταν στα πρόθυρα της ακύρωσης δεδομένου ότι ελάχιστοι αναγνώστες έδειχναν ενδιαφέρον για αυτή τη σειρά, αφού οι ιστορίες ήταν αφενός παρωχημένες και αφετέρου οι χαρακτήρες της δεν είχαν να προσφέρουν κάτι καινούργιο. Όλα έδειχναν πως ο τίτλος αυτός θα παρασυρόταν από τη λήθη. Όμως, τα πάντα άλλαξαν το 1975 με τη κυκλοφορία μίας ειδικής έκδοσης που σηματοδότησε την αλλαγή πλεύσης για τους μεταλλαγμένους. Η ειδική έκδοση αυτή ονομάζονταν Giant-Size X-Men #1, η οποία συντέθηκε υπό τη συγγραφική πένα του Len Wein (ο οποίος πέρα από το Giant, ήταν και plotter των Uncanny 94 & 95) και των μολυβιών του David Cockrum. Το συγκεκριμένο τεύχος ξεχώρισε επειδή καθιέρωσε για πρώτη φορά πολλά από τα πιο αγαπημένα μέλη της ομάδας. Η γενναία αυτή κατευθύνση περιλάμβανε χαρακτήρες προερχόμενους από κάθε γωνιά της γης και εν αντιθέσει με τους "προκατόχους" τους, αυτοί εδώ ήταν ενήλικες και όχι έφηβοι: o Wolverine, ο Collosus, η Storm, ο Νightcrawler και ο Thunderbird αποτελούσαν τα καινούργια μέλη της νεοσύστατης ομάδας. Πέρα από τρεις "παλαιότερους" χαρακτήρες που παρείχαν καθόδηγηση στους νέους, Professor X, Cyclops και Banshee, οι υπόλοιποι original X-Men όπως είναι ο Angel, ο Iceman, η Jean Grey, o Ηavoc ή η Polaris ήταν μεν παρόντες μέσα στην ιστορία, αλλά δεν αποτελούσαν ενεργά μέλη του καινούργιου ρόστερ. (τουλάχιστον στην αρχή, γιατί όπως γίνεται φανερό στη πορεία, ενσωματώνεται σταδιακά και η Jean στο νέο τιμ.) Το Giant-Size #1 αποτυπώνει τη πρώτη περιπέτεια του νεοσύστατου συνόλου, το οποίο στέλνεται από το Καθηγητή X σε μία αποστολή διάσωσης των original Χ-Μen που είναι παγιδευμένοι στο νησί «Krakoa». Σύντομα όμως ανακαλύπτουν πως ο Κrakoa δεν είναι απλά ένα νησί, αλλά άλλος ένας μεγάλος μεταλλαγμένος! Ο Claremont έχει συγγραφικά credits από το προαναφερθέν τεύχος 94. Η πρώτη του δουλεία είναι να φέρει έναν αέρα φρεσκάδας στο τίτλο και να κάνει τους νέους χαρακτήρες ξεχωριστούς και ενδιαφέροντες. Για παράδειγμα, στα πρώτα αυτά τεύχη η Storm παρουσιάζεται σαν μία «θεά», η οποία νοσταλγεί τον καιρό εκείνο που ήταν στην Αφρική και να παρατηρεί μεγάλες διαφορές από τη τωρινή ζωή της στη πόλη. Ο Colossus, επίσης, είναι ένας άλλος χαρακτήρας που θέλει να επιστρέψει στη πατρίδα και την οικογένεια του. Ο Nightcrawler παλεύει να ενσωματωθεί και να ταιριάξει με το ευρύτερο πλήθος, παρά την εξωτερική «δαιμονική» του εμφάνιση. Ιδιαίτερη εντύπωση δημιουργεί ο Wolverine, ο οποίος ακόμα δεν είναι ο «superstar» που είναι σήμερα, αλλά κεντρίζει το ενδιαφέρον του αναγνώστη κυρίως λόγω του παρορμητικού χαρακτήρα του και τη μυστικοπάθεια που χαρακτηρίζει το παρελθόν του. Παρ’ όλ’ αυτά, υπάρχουν διάφορα hints για τη προέλευση του, για το «Weapon X», την ικανότητα ίασής του κλπ. Σε αυτό το Omni, μαθαίνουμε για πρώτη φορά ότι το πραγματικό του όνομα είναι Logan! Όμως, ο Claremont φροντίζει να τον χρησιμοποιήσει με τέτοιο τρόπο, ούτως ώστε η προσωπικότητα του να μην επισκιάζει τους υπόλοιπους. Γενικά, όσον αφορά το characterization, υπάρχει μια αίσθηση ισορρόπιας, καθώς κανένας χαρακτήρας δεν υπερτερεί έναντι του άλλου, ενώ όλοι έχουν τις στιγμές τους να λάμψουν! Αυτό που σίγουρα μου άρεσε είναι ότι ο Claremont παρουσιάζει σταδιακά το «δέσιμο» των μελών της νέας αυτής ομάδας, σε σημείο όπου κάποιος θα τους χαρακτήριζε μέχρι και οικογένεια. Για αυτό, βλέπουμε πολλές φορές τους Χ-Men να περνάνε χρόνο μαζί με… τα πολιτικά τους ρούχα, για παράδειγμα στις γιορτές των Χριστουγέννων ή όταν διοργανώνουν παιχνίδια baseball. (X-Men style, φυσικά!!) Ομολογώ ότι κάτι τέτοιες μικρές στιγμές (υπόσχομαι ότι δεν είναι λίγες!), με έκαναν να δεθώ περισσότερο μαζί τους. Συγγραφικά, ο Claremont «φυτεύει» πολλούς σπόρους για μελλοντικά storylines από πολύ νωρίς. Υπάρχουν αναφορές για τον «Black Tom» Cassidy πολύ πιο πριν κάνει το κάνει το ντεμπούτο του στη σειρά. Το ίδιο ισχύει και με τον Proteus. Το ιστορικής σημασίας και συνάμα εξαιρετικό «Έπος του Μαύρου Φοίνικα» είναι μία ιστορία που χτίζεται 30 ολόκληρα τεύχη, από τη πρώτη αποκάλυψη των νέων δυνάμεων της Jean και την ανάδειξη της ως «Phoenix» στο τεύχος 101 μέχρι και τη σταδιακή εισαγωγή του Hellfire Club & του Jason Wyngarde! Με αυτό τον τρόπο, ο «μάστορας» Claremont καταφέρνει να κάνει ομαλές μεταβάσεις από το ένα storyline στο άλλο, χωρίς δηλαδή να εισαγάγει νέους χαρακτήρες και καταστάσεις στον αναγνώστη από το πουθενά. Φυσικά, κλασσικοί εχθροί των μεταλλαγμένων όπως είναι ο Magneto, o Juggernaut, o Sauron ή τα Sentinels κάνουν την εμφάνιση τους και εδώ. Ειδικά δε για τον Magneto, λέγεται ότι κανένας άλλος συγγραφέας πέρα από τον Claremont δεν έχει αποδώσει τη «φωνή» του τόσο σωστά. Σαφής στόχος του Claremont είναι να ψυχαγωγήσει τον αναγνώστη, κάτι το οποίο επιτυγχάνεται και με το παραπάνω. Οι ιστορίες είναι πολύ διασκεδαστικές ακόμη και με τα σημερινά στάνταρ. Ενίοτε υπάρχουν μικρές και καλές δόσεις χιούμορ και του αντίστοιχου δράματος που χαρακτηρίζει το υπέρ ηρωικό είδος. Ωστόσο, σίγουρα αυτό που θα μπορούσε να ειπωθεί είναι ότι ο Claremont μερικές φορές έχει τη τάση να υπέρ-αναλύει κάποιες σκέψεις χαρακτήρων ή να βάζει πολλά και αχρείαστα αφηγηματικά μπαλονάκια μέσα στην ιστορία. Παρά όμως αυτές τι μικρές (για μένα) συγγραφικές ατέλειες, ο Claremont εξιλεώνει τον εαυτό του για το πάθος και την αγάπη που δείχνει για αυτούς τους ήρωες και φυσικά για την άρτια δομημένη του πλοκή. Τι γίνεται με το σχέδιο; Για τον John Byrne δε μπορώ να πω κάτι παραπάνω από ό, τι έχει ήδη ειπωθεί: ο άνθρωπος αυτός για τα δικά μου μάτια είναι ένας ακόμη θρύλος της 9ης Τέχνης. Δε μπορώ να φανταστώ αυτό το run χωρίς τον συγκεκριμένο σχεδιαστή και σίγουρα οι ιστορίες δεν θα είχαν την ίδια απήχηση και το ίδιο στίγμα χωρίς τα μολύβια του Byrne. Όπως είναι λογικό, δε θα μπορούσε να γίνει μία αναφορά και στο σχέδιο του Cockrum, του οποίου η συμβολή υπήρξε το λιγότερο καθοριστική ιδιαίτερα εάν ληφθούν υπόψη τα πρωτοποριακά και εντυπωσιακά για την εποχή designs των νέων X-Men, όπως είναι αυτό του Νightcrawler, της Storm ή και του Colossus. Για μένα, αυτή η συλλογή αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που θα μπορούσε να προσφέρει η Marvel στο αναγνωστικό κομιξικό κοινό. Είναι απίστευτο ότι κόμικ της ποιότητας αυτής κυκλοφόρησε για πρώτη φορά την εποχή εκείνη. Τονίζω ξανά ότι σε αυτή τη συλλογή τευχών είναι βέβαιο πως υπάρχουν κάποια σημεία που δείχνουν την ηλικία τους, αλλά πιστέψτε με αυτό δε θα σας νοιάξει. Τέτοια υπέρ ηρωικά (και με τέτοια επιρροή) δε κυκλοφορούν σήμερα, κατά τη γνώμη μου. Διαβάζοντας αυτό το Omnibus, μου έγινε υπενθύμιση γιατί έχω γίνει φανατικός του είδους αυτού εξ’ αρχής. Περιμένω εναγωνίως και τα επόμενα Omnis, με το reprint του δεύτερου να έρχεται στα τέλη Νοέμβρη αυτού του έτους. Κλείνοντας, τον κύριο Claremont είχα τη τύχη να τον συναντήσω πέρυσι στο Athens Con. Aπό τη σύντομη συζήτηση που είχαμε, αντιλήφθηκα ότι το πάθος και η αγάπη του για τους X-Men ξεχειλίζουν ακόμα και σήμερα, στα 70 του (σχεδόν) έτη… Η παρουσίαση του X-Men - Days of Future Past. H παρουσίαση του Wolverine. Το πολύ όμορφο άρθρο για το κόμικ από τη Βασιλεία Βαξεβάνη. (comicdom.gr)
  19. 14 points
    Ωρα να πω κι εγώ κάποιες εντυπώσεις από το δεύτερο τεύχος Συνολικά το βρήκα καλύτερο και ελπίζω να πάει καλά και σε πωλήσεις. Το εξώφυλλο μου άρεσε, αλλά νομίζω ότι είναι αρκετά φορτωμένο, όπως και το πρώτο. Νομίζω ότι το σχέδιο χρειάζεται να 'αναπνέει' περισσότερο. Σίγουρα ξεκίνησε την κυκλοφορία του στην πιο δύσκολη δυνατή εποχή, αλλά αυτό ελπίζω να μη σταθεί τροχοπέδη στη συνέχειά του και να δούμε πιο συχνή περιοδικότητα. Οι λίγες σελίδες των ιστοριών, μπορεί να αποτελέσουν πρόβλημα στην παρακολούθηση για όσους έχασαν το προηγούμενο τεύχος, αλλά είναι θετικό το ότι τα "επεισόδια' έχουν κάποια αυτοτέλεια. Θα βοηθούσε ίσως μια σύνοψη των προηγουμένων στην αρχή των ιστοριών. Θετική και η ύπαρξη των στριπς, δίνει βήμα σε διάφορους δημιουργούς. Οι στήλες μου αρέσουν πολύ και θα γούσταρα να απλώνονται και σε περισσότερες σελίδες. Οι ψίθυροι του Άδη, το Growwl, το Blood Cracker & Talos είναι οι ιστορίες που ξεχωρίζω, αν και ο Στρατιώτης Κέιν & το He-Punk μου άρεσαν κι αυτά περισσότερο στο 2ο τεύχος από ότι στο πρώτο. Το σπάσιμο του διηγήματος δε μου λειτούργησε πολύ καλά, θα θελα αν μπουν επόμενα να ναι ολόκληρα, όπως πιστεύω ότι θα βοηθούσε το περιοδικό και η ύπαρξη 1-2 αυτοτελών ιστοριών.
  20. 14 points
    Οι Ολλανδοί είναι φιλοι μας!😋 Το tracking δεν έδειχνε καν ότι μπήκε Ελλάδα παρόλα αυτά είναι εδώ! )) Δεν είναι όλα δικά μου τα 8/12 όμως ναι!τα υπόλοιπα 4 ενός φίλου που κάναμε την παραγγελία μαζί
  21. 13 points
    Death: The Deluxe Edition: Ο Gaiman δε με απογοητεύει σχεδόν ποτέ. Ένα πολύ όμορφο κόμικ. Κι αυτό είναι ένα μεγάλο κατόρθωμα, όταν αναλογιστούμε τη θεματολογία του. Ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόμουν, τη στιγμή που το χρειαζόμουν. Ευελπιστώ κάποια στιγμή να διαβάσω και Sandman. Coffin Bound Vol.1: Από τα πιο παράξενα πράγματα που έχω διαβάσει. Δεν ξέρω αν κατάλαβα κάποια πράγματα. Σαν κόμικ δεν ξέρω αν μου άρεσε, αλλά σίγουρα ο κόσμος του παρουσιάζει ενδιαφέρον και το σχέδιο είναι πάρα πολύ καλό. Τώρα που το σκέφτομαι, μου βγάζει μια αίσθηση από Frank Miller, στο πιο καλό του.
  22. 13 points
    Στον αντίποδα της φρενίτιδας των Funko Pop, έκανε δειλά την εμφάνιση της στο χώρο των φιγούρων η Quantum Mechanix, παράγοντας αντίστοιχα φιγούρες βασισμένες σε χαρακτήρες από κομικς, σειρές, βιντεοπαιχνίδια και τις τηλεοπτικές ταινίες. Πρόσφατα, η εταιρεία ανακοίνωσε την συνεργασία της με την Disney, επεκτείνοντας έτσι την σειρά προϊόντων της, Δεν έχω να πω και πολλά, μιας και το θέμα το ανοίγω κυρίως για να βλέπουμε τα νέα προϊόντα τους, μιας και είναι αρκετά άγνωστα στην Ελλάδα. Θα παραθέσω από κάτω την τελευταία σειρά φιγούρων που ανακοινώθηκε πρόσφατα. Ποιά ξεχωρίζετε;
  23. 13 points
    Αρκετά καλούδια, το 2020 προβλέπεται πολύ γερό κομιξοέτος!
  24. 13 points
    E, έτσι πρέπει. Ενα μισθό cover price έχει το συγκεκριμένο, ας ασχολούνται λίγο παραπάνω και ας βάζουν παραπάνω προστασία. Διάόλε! (τσαντίστηκα τώρα )
  25. 13 points
    Αυτό που λέει ο τίτλος: γκράφιτι σε σχέση με τα κόμικς. Αφορμή, αυτό το φοβερό γκράφιτι που απεικονίζει τον Moebius, στην μικρή πόλη San Nicandro Garganico της Ιταλίας.
  26. 13 points
    Οι υποψήφιοι Book of the Year Are You Listening? by Tillie Walden (First Second) Dragon Hoops by Gene Luen Yang (First Second) Grass by Keum Suk Gendry-Kim (Drawn and Quarterly) The Hard Tomorrow by Eleanor Davis (Drawn and Quarterly) Invisible Kingdom Vol. 1 by G. Willow Wilson and Christian Ward (Dark Horse Books/Berger Books) Little Bird: The Fight for Elder’s Hope by Darcy Van Poelgeest and Ian Bertram (Image Comics) Making Comics by Lynda Barry (Drawn and Quarterly) Reincarnation Stories by Kim Deitch (Fantagraphics) Rusty Brown by Chris Ware (Pantheon Graphic Library) Something is Killing the Children Vol. 1 by James Tynion IV and Werther Dell’Edera (BOOM! Studios) Digital Book of the Year Afterlift by Chip Zdarsky and Jason Loo (comiXology Originals) The Eyes by Javi De Castro https://www.javidecastro.com/theeyes Fried Rice Comic by Erica Eng https://friedricecomic.com/ Harley Quinn: Black White & Red edited by Chris Conroy, Maggie Howell, Andy Khouri, and Amedeo Turturro (DC Comics / DC Digital First) The Nib edited by Matt Bors https://www.thenib.com Best Children or Young Adult Book Almost American Girl: An Illustrated Memoir by Robin Ha (HarperCollins / Balzer + Bray) Dragon Hoops by Gene Luen Yang (First Second) Guts by Raina Telgemeier (Scholastic Graphix) Stargazing by Jen Wang (First Second) Superman Smashes the Klan by Gene Luen Yang and Gurihiru (DC Comics) Best Adaptation from Comic Book/Graphic Novel Blacksad: Under the Skin video game by Microïds, based on Blacksad (Dark Horse Comics) I Am Not Okay With This by Netlfix, based on I Am Not Okay With This (Fantagraphics) Joker by Warner Bros. Pictures, based on Batman (DC Comics) Legion: Season 3 by FX Productions and Marvel Television, based on X-Men (Marvel Comics) Locke & Key: Season 1 by Netflix, based on Locke & Key (IDW Publishing) The Old Guard by Netflix, based on The Old Guard (Image Comics) The Sandman audio drama by Audible, based on The Sandman (DC Comics/Vertigo) Stumptown: Season 1 by ABC, based on Stumptown (Oni Press) The Umbrella Academy: Season 2, by Netflix, based on The Umbrella Academy (Dark Horse Comics) Watchmen by HBO, based on Watchmen (DC Comics) Best Manga H.P. Lovecraft’s At Mountains of Madness by Gou Tanabe (Dark Horse Manga) The Man Without Talent by Yoshiharu Tsuge (New York Review Comics) The Poe Clan by Moto Hagio (Fantagraphics) The Way of the Househusband by Kousuke Oono (VIZ Media) Witch Hat Atelier by Kamome Shirahama (Kodansha Comics) Best International Book Grass by Keum Suk Gendry-Kim (Drawn and Quarterly) The House by Paco Roca (Fantagraphics) Portrait of a Drunk by Olivier Schrauwen, Florent Ruppert and Jérôme Mulot (Fantagraphics) Stay by Lewis Trondheim and Hubert Chevillard (Magnetic Press) Year of the Rabbit by Tian Veasna (Drawn and Quarterly) (τα προηγούμενα χρόνια ονομαζόταν “Best European Book” ) Οι νικητές Book of the Year: Dragon Hoops by Gene Luen Yang (First Second) Digital Book of the Year: The Nib edited by Matt Bors (thenib.com) Best Children or Young Adult Book: Superman Smashes the Klan by Gene Luen Yang and Gurihiru (DC Comics) Best Manga: Witch Hat Atelier by Kamome Shirahama (Kodansha Comics) Best International Book: Grass by Keum Suk Gendry-Kim, translated by Janet Hong (Drawn and Quarterly) Best Adaptation from a Comic Book/Graphic Novel: Watchmen by HBO, based on Watchmen (DC Comics)
  27. 13 points
    Ωραιο θεμα! Ανεβαζω κι εγω ενα graffity αν και ειναι λιγο ζαβολια καθος ειναι απο cartoon. Αραζοντας με τον αγαπημενο Montgomery Burns των Simpsons καπου στην Καισαριανη
  28. 13 points
    Τελείωσα χθες το Nikopol Trilogy. Όπως μου αρέσει να κάνω με τα κόμικς που διαβάζω, δεν είχα ιδέα περί τίνος πρόκειται πριν το αρχίσω, αλλά και τώρα που το τελείωσα δεν έχω ιδέα περί τίνος πρόκειται. Οκ, υπερβάλλω λίγο.Το πρώτο άλμπουμ μου άρεσε πολύ με το στιβαρό του σενάριο και μου ανέβασε τις προσδοκίες για τα επόμενα. Στο δεύτερο η ιστορία μου φάνηκε κάπως πιο φλατ από πλοκή και από εξέλιξη χαρακτήρων, αλλά το θεώρησα απλά έναν απαραίτητο συνδετικό κρίκο. Το τρίτο ήταν τελείως αλλού και αμφιβάλλω ότι μπόρεσα να καταλάβω έστω και έναν συμβολισμό του. Συμπεραίνω (μπορεί βέβαια να κάνω λάθος) ότι ως έναν βαθμό λειτουργεί σαν φόρος τιμής και ταυτόχρονα παρωδία για το είδος, πράγμα που ίσως δικαιολογεί την περίεργη δομή του σεναρίου του, αν σκοπός του ήταν να αγγίξει το ύφος από όσο πιο πολλά υπο-είδη μπορούσε στην περιορισμένη του έκταση. Εν τέλει μου άφησε περίεργη επίγευση. Όχι απαραίτητα αρνητική, αλλά σίγουρα με αρκετά ερωτηματικά. Το σχέδιο είναι φυσικά εξαιρετικό, δένει άψογα με την ατμόσφαιρα και κατατάσσεται χαλαρά στα αγαπημένα μου ever.
  29. 13 points
    Από το newsletter του Jeff Lemire, μαθαίνουμε ότι το καινούριο Sweet Tooth ξεκινάει στις 11 Οκτωβρίου, το Gideon Falls τελειώνει με το 80 σελίδων 27ο τεύχος και θα ξανασυνεργαστεί σύντομα με τον Andrea Sorrentino, ίσως και πάλι στον κόσμο του Gideon Falls. Τέλος, το Ascender είναι στο 14ο τεύχος του. Variant cover του πρώτου Sweet Tooth από τον Jim Lee και σελίδα από το 15ο τεύχος του Ascender.
  30. 13 points
    Ένα από τα κόμικς που είχαν ξεκινήσει στον Μπλε Κομήτη και δεν είδαμε ποτέ ολοκληρωμένα, βγαίνει αυτόνομο σε λίγο καιρό. Ο λόγος για το τους Ληστές των Γιώργου Γούση και Γιάννη Ράγκου, έναν ιστορικού περιεχομένου τίτλο που φαινόταν πολλά υποσχόμενος. Το πρώτο μέρος, λοιπόν, θα κυκλοφορήσει στις 7 Οκτώβρη. Ιδού και το εξαιρετικό εξώφυλλο. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ ενθουσιάστηκα, πρώτον για τη σχεδιάρα του Γούση και δεύτερον γιατί το περίμενα για τέλος του χρόνου ή για το '21.
  31. 12 points
    Ο 19χρονος Parker Robins είναι μία αποτυχία. Δεν κατάφερε να μπει στο πανεπιστήμιο και η μητέρα του βρίσκεται σε κώμα και η κοπέλα του είναι έγκυος και φυσικά λεφτά δεν υπάρχουν πουθενά. Με τα λίγα χρήματα που έχει ο Parker αγοράζει ένα όπλο και μία μάσκα του σκι και έχει ως στόχο να μπει στην εγκληματική οργάνωση του Kingpin όπου ήταν και ο νεκρός πλέον πατέρας του. Όμως ο κόσμος του εγκλήματος δεν είναι εύκολος και ο Parker θα το μάθει με τον δύσκολο τρόπο. Ώσπου μια μέρα σε μία εξόρμηση με τον κολλητό του θα ανακαλύψει έναν μανδύα με παράξενες δυνάμεις. Και ξαφνικά η ζωή του δε θα είναι πια ίδια. Το “The Hood” είναι ένα κόμικ που εκδόθηκε το 2002 από την εκδοτική MAX της Marvel. Πρόκειται για το origin story του super-villain The Hood, έναν σχετικά όχι και τόσο γνωστό χαρακτήρα της Marvel. Αν και τα τελευταία χρόνια ο Hood αναλώνεται ως κακός δεύτερης διαλογής όπως στη πρόσφατη ιστορία Hawkeye Freefall το κόμικς στο οποίο κάνει την πρώτη του εμφάνιση του είναι (και το λέω απόλυτα ψύχραιμα) φωτιά. Μέσα σε έξι μόνο κεφάλαια ο Vaughan σκιαγραφεί το πορτραίτο ενός αντιήρωα και όχι ενός κακού καρικατούρας. Ο Parker αν και δεν είναι ένας συμπαθητικός ήρωας, ο αναγνώστης δεν μπορεί να τον κατηγορήσει. Κάνει πολλά λάθη,έχει όμως τον δικό του ηθικό κώδικα μέσα από τον οποίο καλείσαι να διαφωνήσεις ή να συμφωνήσεις μαζί του. Πρόκειται για έναν γκρίζο χαρακτήρα σαν αυτούς που έχουμε συνηθίσει από τον Vaughan. Το σχέδιο του Kyle Hotz (Billy the Kid’s Old Timey Odditie’s) είναι ατμοσφαιρικό και πανέμορφο με έμφαση στα σκοτεινά τοπία. Αποδίδει τέλεια την ιστορία του Vaughan χωρίς ούτε μία παραφωνία. Ειδικά το δεύτερο κεφάλαιο όπου ο Parker αποκτάει τις δυνάμεις του είναι τόσο όμορφο που προσωπικά θα μπορούσα να το χαζεύω χωρίς καν να κοιτάω τους διαλόγους. Είχα πολύ καιρό να ενθουσιαστώ με μία υπερηρωική σειρά από την αρχή μέχρι το τέλος. Θεωρώ ότι το The Hood είναι μία εξαιρετική ιστορία την οποία μπορούν να τη διαβάσουν και άτομα που δεν τρελαίνονται για τα υπερηρωικά κόμικς. Η ιστορία αν και είναι τοποθετημένη στο συμπαν της Marvel και παρελαύνουν από αυτήν αρκετή ήρωες της (όπως ο Shocker), δε χρειάζεται παρόλα αυτά να έχει διαβάσει κανείς, κάποιο προηγούμενο κόμικ καθώς είναι μία ιστορία origin. Το The Hood πάνω από όλα είναι ένα καλό και σφιχτοδεμένο κόμικ, από αυτά τα οποία ευχαριστείτε κανείς από την αρχή μέχρι το τέλος.
  32. 12 points
    Απανωτές μαχαιριές στην καρδιά ήταν αυτό το post, γι' αυτό θα αντιπαραβάλλω με την Deluxe έκδοση μαζί με τα Blu Ray της σειράς (τα Limited Edition DVD της Geneon τα έχω σε άλλο ράφι).
  33. 12 points
    https://leagueofcomicgeeks.com/ Έχουμε αναφερθεί στο chatbox σε αυτό το site στο παρελθόν, αλλά με αφορμή το μεγάλο ρετουσάρισμα στην εμφάνισή του που είδα σήμερα, ας το έχουμε και σε δικό του θέμα. Το LOCG λειτουργεί κυρίως σαν βάση δεδομένων με αμερικάνικα κόμικς, και δίνει δυνατότητες καταγραφής της συλλογής σου, των αναγνώσεών σου και της pull list σου. Παράλληλα έχει μια σχετικά ενεργή κοινότητα που συμμετέχει με σχόλια κάτω από comics, reviews ή απλά δημόσια posts από το προφίλ του καθενός (δεν έχει δηλαδή κάποιο φόρουμ με τη συνηθισμένη μορφή). Έχει και εφαρμογή για Android και iOS που λέγεται απλά "Comic Geeks". Προσωπικά το χρησιμοποιώ κυρίως για να βλέπω τις κυκλοφορίες κάθε εβδομάδας, αφού τις έχουν συμμαζεμένες σε μια σελίδα, από την οποία μπορείς να τις φιλτράρεις με βάση την εκδοτική και το φορμάτ. Καταγράφω τι διαβάζω και συλλέγω, αν και η βάση δεν είναι πολύ πλήρης - ειδικά για διάφορα ευρωπαϊκά και manga που δεν είναι πολύ γνωστά και μεταφράστηκαν πριν τη δημιουργία του site. Σε κάποιες φάσεις μπορεί να γίνει πάρα πολύ αργό στην απόκρισή του, και γενικά όσο ωραίο είναι στο μάτι, άλλο τόσο μπορεί να σε ταλαιπωρήσει στη χρήση ορισμένες φορές. Επίσης η αναζήτηση του λίγο απλοϊκή και μπορεί να γίνει δύσχρηστη αν θες να ψάξεις κάτι που δεν έχει πολύ χαρακτηριστικό τίτλο (μου έρχεται για παράδειγμα στο μυαλό το Cover του Bendis, που είναι σχεδόν αδύνατο να το εντοπίσεις). Ορίστε ένα screenshot από την ενότητα των εβδομαδιαίων κυκλοφοριών με τη νέα εμφάνιση του.
  34. 12 points
    Περιέχει τα : Uncanny X-Force (2010) 1-35, 5.1, 19.1; Material From Wolverine: The Road To Hell (2010) 1, All-New Wolverine Saga (2010), X-Men Spotlight (2011) Μπορείς να σκοτώσεις ένα παιδί, μόνο και μόνο για να σώσεις τον κόσμο; Αυτό είναι το σημαντικότερο ερώτημα στο οποίο καλούνται να απαντήσουν τα μέλη της X-Force, της μυστικής ομάδας που δημιουργήθηκε για να κάνει τη βρώμικη δουλειά. Τη δουλειά που κανένας και καμία από τους μεταλλαγμένους που βρίσκονταν υπό την καθοδήγηση του καθηγητή Xavier δεν πρόκειται να κάνει. H ομάδα αυτή, την ύπαρξη της οποίας αγνοούν όλοι πλην των μελών της, καθοδηγείται από τον Wolverine και απαρτίζεται από τους Psylocke, Archangel, Deadpool και τον Fantomex. Και αφού παίρνουν την δύσκολη απόφαση στην περίπτωση του παιδιού το οποίο, όταν μεγαλώσει, θα γίνει ο Apocalypse και θα καταστρέψει το σύμπαν, έρχονται αντιμέτωποι με τα αποτελέσματα αυτής ακριβώς της απόφασης τους. Και καθώς πρέπει να αποφασίσουν πως θα αντιμετωπίσουν την μετάλλαξη ενός μέλους της ομάδας τους σε κάτι πιθανόν καταστροφικό, έρχονται σε επαφή με Deathloks από το μέλλον αλλά και τον ίδιο τον αδελφό της Psylocke, τον Captain Britain, ο οποίος ως τελικός κριτής θα πρέπει να καταδικάσει ή να αθωώσει όλη την X-Force για κάτι που έσωσε όλους τους μεταλλαγμένους. Τρομερά hyped σειρά, αλλά και εξαντλημένο για πολλά χρόνια Omnibus, το διάβασα με μεγάλη προσμονή, σχεδόν αμέσως την αγορά μου μετά την επανέκδοση του. Και σίγουρα, δεν συμφωνώ με το hype. Συνολικά το βρίσκω πολύ άνισο, με γράψιμο και σχέδιο απίστευτο για λίγο παραπάνω από το 1/3 του, και τρελά μπερδεμένο σενάριο και σχέδιο που κυμαίνεται από πολύ καλό έως απλά κακό για το υπόλοιπο του. Τα 2 πρώτα arcs, τα The Apocalypse Solution και Dark Angel Saga, τα θεωρώ από τα καλύτερα γραμμένα/σχεδιασμένα/χρωματισμένα arcs της σύγχρονης Marvel. Συναισθηματικά φορτισμένοι χαρακτήρες οι οποίοι παρουσιάζονται τρισδιάστατοι, ακόμα και (αν είναι δυνατόν) ο Deadpool. Έξυπνοι, κοφτοί και "γρήγοροι" διάλογοι, ρεαλιστικό επίδικο και δύσκολες αποφάσεις οι οποίες δίνονται με πολύ καλό τρόπο από τον Rick Remender, ένα συγγραφέα από τον οποίο έχω διαβάσει συγκλονιστικά κόμικς αλλά και αρκετά αδιάφορα. Και ενώ το πηγαίνει πολύ καλά, σαν κάτι να γύρισε, σαν να τελείωσε η έμπνευση, σαν πραγματικά να ανέλαβε άλλος συγγραφέας και αρχίζει το τουρλουμπούκι. Κάπου εμπλέκεται ο Beast ο οποίος δεν είναι εμφανώς ούτε με τους X-Force, ούτε με τους "κακούς", μεταφέρονται στο Otherworld για να κριθούν από ένα σώμα σοφών με αρχηγό τους τον Captain Britain, πάνε σε ένα άλλο σύμπαν, μελλοντικό, από το οποίο γυρίζουν με τους αντίστοιχους χαρακτήρες του δικού τους σύμπαντος, έρχονται Deathloks από το μέλλον για να τους βοηθήσουν (ή μήπως όχι;), ακόμα-ακόμα δημιουργείται μια καινούρια Brotherhood of Evil Mutants. Και όλα αυτά σε λιγότερα από 20 τεύχη, με τον ρυθμό ναι μεν να είναι καταιγιστικός, χωρίς να σε αφήνει να δεθείς με κανέναν, χωρίς να μπορείς να καταλάβεις καλά-καλά τα κίνητρα των villains. Να μην αναφέρω ότι η Psylocke αλλάζει 3 αμόρε σε 30 τεύχη. Όπως καταλαβαίνετε, όλα τα παραπάνω, θα βάραιναν καταδικαστικά στην άποψη μου για το συγκεκριμένο Omni, αν δεν υπήρχε το σχέδιο. Αυτό το καταπλήκτικό σχέδιο που σε κάνει να διαβάζεις και τις πιο αδιάφορες ιστορίες και να μην σε αφήνει να κλείσεις το βιβλίο. Δεν χρειάζεται να πω πολλά για τους Jerome Opena, Esad Ribic και τον Phil Noto. ο καθένας σχεδίασε αρκετά τεύχη, με αυτά του Opena να ξεχωρίζουν με το όχι-ακριβώς-φωτορεαλιστικό σχέδιο του το οποίο μου θύμισε πολύ αυτό του Cassaday στο Astonishing X-Men του Whedon. Για τον Ribic δεν χρειάζεται να πω πολλά, προσωπικά τον λατρεύω, ενώ ο Noto κάνει ένα τυπικό υπερηρωικό, αλλά πολύ προσεγμένο, με τρομερή κίνηση και δυναμισμό στους χαρακτήρες του. Ακόμα και ο Rafael Albuquerque κάνει ένα πέρασμα, για ένα μόλις τεύχος, αλλά και αυτό είναι αρκετά καλό. Εκεί που τα χαλάμε είναι με τον Greg Tocchini. Σε συνδυασμό με το mind-fuck γράψιμο του Otherworld arc, το σχέδιο του είναι τόσο περίεργο, τόσο κακό και στατικό, με φιγούρες να αλλάζουν μορφή και σχεδίαση από καρέ σε καρέ. Από τα χειρότερα σχέδιο που έχω δει σε μοντέρνα Marvel, όσο καλός και προσεγμένος είναι στο Low του Remender στην Image, τόσο κακός είναι εδώ. Πραγματικά απορώ για την μεγάλη διαφορά ανάμεσα στις 2 σειρές. Δεν ξέρω σν θσ πρότεινα το συγκεκριμένο Omni. Διάβασα τα πρώτα 10-15 τέυχη σε 1-2 ημέρες, και τα υπόλοιπα 20 σε 1 μήνα. Κυρίως ευθύνεται πιστεύω το γράψιμο του Remender, το οποίο, πέρα από τα 2 πρώτα arcs, μου φάνηκε να έπασχε από έλλειψη τελικής κατεύθυνσης. Αξίζει πάντως για το εκπληκτικό σχέδιο, κυρίως του Opena αλλά και τη συνολικά καλή δουλειά στην πλειοψηφία των 35 περίπου τευχών. Συνολικά θα του έβαζα ένα 6/10 και θα συνεχίσω τη ζωή μου ενθυμούμενος το ότι λάμπει (hype), δεν είναι απαραίτητα χρυσός.
  35. 12 points
    Ευχαριστουμε πολυ για την κριτική! Μια διορθωση μονο, θα βγει ενας ακομη τομος, οχι δυο, που θα εχει αντιστοιχο μεγεθος με τον πρωτο. Να ειστε καλα :)
  36. 12 points
    Είναι ακόμα θολά τα πράγματα δυστυχώς. Λόγω δουλειάς παρακολουθώ συνέχεια τις εξελίξεις. Στην παρούσα φάση αναμένουμε αν θα γίνει καμία παράταση λόγω ιού των συνθηκών που ίσχυαν έως τώρα, πράγμα απίθανο, διαφορετικά πρέπει να γίνει διακρατική συμφωνία. Απ' όσο έχω ενημερωθεί, η Κύπρος έχει κάνει τη συμφωνία, η Ελλάδα όχι. Εμάς κάποιοι πελάτες μας στην Αγγλία μας ανακοίνωσαν πως αν δεν αλλάξει κάτι θα πρέπει από τη μεριά μας οι αποστολές τους να παραλαμβάνονται εκτελωνισμένες βάσει των κανόνων που θα τεθούν, ενώ προφανώς το ίδιο θα γίνεται στην περίπτωση αγορών, δηλαδή θα οριστούν τελωνεία, δασμοί κτλ. Τώρα σε περίπτωση μικρών πακέτων χωρίς πολύ όγκο δεν ξέρω τι θα γίνει, αλλά αυτή τη στιγμή είμαστε προς τη φάση ότι μάλλον πάμε για εκτελωνισμούς και αναμένουμε ενημέρωση από το αρμόδιο αγγλικό Υπουργείο.
  37. 12 points
    Υγρασία λοιπόν και ας ανοίξω το θέμα να το συζητήσουμε λίγο Τί πιο ωραίο από το να αγοράζεις ένα καινούριο ακριβό βιβλίο και 10 λεπτά αφού το ξεπακετάρεις να έχει ποτίσει ήδη με υγρασία, κάνοντας τις σελίδες κυματιστές... Πολλές απόψεις έχουν ακουστεί, για το τί φταίει, αν διορθώνεται και πώς , τους αφυγραντήρες και το δέσιμο... Προσωπικά, έχω καλό αφυγραντήρα και διαφορά δεν είδα Και προχωράω σε σκέψεις...Οι συσκευασίες προστατεύουν; Δηλαδή αν ένα κομικ-βιβλίο αποθηκευτεί σε αποθήκη με υγρασία κατά τη μεταφορά του ή αν είναι σε αντίστοιχη αποθήκη πριν το πάρεις, αλλά μέσα σε ζελατίνα θα προστατευτεί; Παίζει κάποιο ουσιαστικό ρόλο το δέσιμο; Οποτεδήποτε εως τώρα διάβασα κάποιο ομνιμπας δεν επηρρεάστηκε καθόλου, όπως και κάποια trades με πιο ματ χαρτί...Επηρρεάζει η ποσότητα των σελιδων; Απλά hc της image ή dc φαίνεται να επηρρεάζονται. Με αφυγραντήρα ή κάποια άλλη μέθοδο, επανέρχονται οι σελίδες; Παιδιά στο gc ισχυρίζονται πως ναι... , εγώ δεν είδα κάτι τέτοιο σε περιοδικά που άφησα μέρες ολόκληρες δίπλα στον αφυγραντήρα σε ζεστό δωμάτιο...Επίσης, εξαρτάται και πόσο έχουν ποτίσει...Η λατρεμένη μου μητέρα έβαλε 2000 τερζόπουλου που είχα στο πατάρι και τα μισά- πιο εκτεθιμένα βγήκαν πανστραβα σε βαθμό να μην ανοίγουν...Αυτό αλλάζει;; Ξέρει κάποιος διαφορετικό τρόπο;; Παρατηρώ επίσης πως τα κλειστά ράφια μένουν ανεπηρρέαστα καθώς και πως ακόμη και στα ανοιχτά αν υπάρχει μπροστινή στοίβα να τα καλύπτει και πάλι μένουν φυσιολογικά Γιατί είναι τραγικό να αγοράζεις ένα καινούριο αξίας κόμικ και να σου το καταστρέφει το δωμάτιο, τόσο αισθητικά όσο και σε αξία...Πραγματικά κρίμα...Τα βλέπω και νευριάζω Ίσως πρέπει να βρούμε δωμάτιο στο κέντρο του σπιτιού μη διαμπερή και με καλύτερη μόνωση;; Ο χειμώνας κοντοζυγώνει και περιμένω τις απόψεις και όποιες προτάσεις σας
  38. 12 points
  39. 11 points
    Daredevil. Matt Murdock. Ο πιο βασανισμένος ήρωας της Marvel. Από την εποχή που ανέλαβε το τίτλο ο Frank Miller, o χαρακτήρας έχει υποστεί (κυριολεκτικά) τα πάνδεινα. Τα στίγματα του Miller, τόσο στον ήρωα όσο και στην ατμόσφαιρα των ιστοριών που τον ακολουθούν, η οποία χαρακτηρίζεται έως και πολύ σκοτεινή, έμειναν ανεξίτηλα, όπως γίνεται φανερό από τα runs των Kevin Smith, Brian Bendis, Ed Brubaker & Andy Diggle. Το 2014 η Marvel αποφάσισε πως ήρθε ο καιρός για μία αλλαγή και ότι έπρεπε να γίνει κάτι καινούργιο με τον ήρωα. Η δουλεία ανατέθηκε στο πολύπειρο Mark Waid, ο οποίος κλήθηκε να φέρει έναν αέρα φρεσκάδας και να προσδώσει μία νέα, πιο «φωτεινή» κατεύθυνση στο τίτλο, χωρίς όμως να απομακρύνει το χαρακτήρα από τις ρίζες του. Τον Waid πλαισιώνουν αρχικά οι επίσης έμπειροι καλλιτέχνες, Paolo Rivera και Marcos Martin, αμφότεροι γνωστοί από τις δουλείες τους στο Amazing Spider-Man. Η ιστορία έχει πάνω κάτω ως εξής: ο Matt, μετά τα γεγονόντα του Shadowland όπου είχε κυριευθεί από μια οντότητα ονόματι «Βeast of the Hand», επιστρέφει στη Νέα Υόρκη για να κάνει μια νέα αρχή ως δικηγόρος την ημέρα και ως τιμωρός του εγκλήματος τη νύχτα. Παράλληλα, προσπαθεί για αλλαγή να αντιμετωπίζει κάθε γεγονός που του τυχαίνει με αισιοδοξία, βρίσκοντας κάτι θετικό σε ό, τι και αν κάνει. Ποιο είναι όμως το πρόβλημα με τη «πρωινή δουλεία» του ως δικηγόρος; Από τη στιγμή που η «διπλή ζωή» του Matt είναι λίγο πολύ γνωστή στο ευρύ κοινό, είναι φανερό ότι δε μπορεί να εκπροσωπεί ο ίδιος πελάτες στο δικαστήριο γιατί η γνώση το ότι είναι ο Daredevil μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως επιχείρημα εναντίον του από τον «αντίπαλο» δικηγόρο. Και εδώ είναι που o Waid το χειρίζεται έξυπνα. Η φίρμα Nelson & Murdock αποφασίζει λοιπόν να «εκπαιδεύει» τον εκάστοτε πελάτη της παρέχοντας του τα κατάλληλα εφόδια, προκειμένου να εκπροσωπήσει τον εαυτό του μόνος του κατά τη διάρκεια της δίκης. Είναι μία καινοτομία που δεν έχουμε ξαναδεί προηγουμένως σε κόμικς του Daredevil, η οποία αν και δε διήρκεσε και πολύ, αποτελούσε μία έξυπνη ιδέα που μου είχε δημιουργήσει ιδιαίτερη εντύπωση. Την ίδια στιγμή o Matt, ως Daredevil, βρίσκεται στο στόχαστρο εξαιτίας της κατοχής ενός σημαντικού αντικειμένου το οποίο φαίνεται πως θέλουν οι μεγαλύτερες εγκληματικές οργανώσεις του κόσμου. Συγχρόνως, έρχονται στη ζωή του εχθροί από το παρελθόν καθώς και καινούργιοι, όπως είναι ο Coyote ή ο Ikari. Ο Ikari (δημιουργία του Mark Waid) είναι ένας νίντζα Γιαπωνέζικης καταγωγής, που από τη μία φέρει όλες τις δυνάμεις του Matt (ενισχυμένες αισθήσεις, την 6η του «radar» αίσθηση) ενώ από την άλλη έχει … και κάτι παραπάνω. Στη πορεία ο αναγνώστης ανακαλύπτει ότι πίσω από όλα τα εμπόδια που αντιμετωπίζει ο Matt τελευταία κρύβεται κάποιος άλλος, ο οποίος σχεδίαζε για πολύ καιρό την εκδίκηση του. Την ίδια στιγμή, η άνοδος της Serpent Society θα οδηγήσει τον Matt σε μία καθοριστική απόφαση, η οποία θα τον μεταφέρει μακριά από τη NY και τη Hell’s Kitchen, οδηγώντας τον για πρώτη φορά στο San Francisco! Ikari Όπως τονίστηκε προηγουμένως, ο Waid πετυχαίνει στο να δημιουργήσει μία φωτεινή ατμόσφαιρα, δημιουργώντας ανάλαφρες και ψυχαγωγικές περιπέτειες, οι οποίες ξεχωρίζουν για το πολύ καλό characterization, το χιούμορ αλλά και το πολύ συναίσθημα. Οι πρωταγωνιστές, όπως είναι ο Matt, ο Foggy ή ακόμα και η Kirsten McDuffie, έχουν άριστη χημεία και οι «τριβές» μεταξύ τους είναι πειστικές και αληθοφανείς. Το χιούμορ, ενίοτε σε μικρές και καλές δόσεις, είναι ένας χαρακτηριστικός παράγοντας της σειράς αυτής και παρέχεται τη στιγμή που χρειάζεται, πάντα για να εξισορροπήσει το δράμα της εκάστοτε σκηνής. Μιλώντας για το δράμα, μολονότι η σειρά έχει πιο χαρούμενο κλίμα σε σχέση με άλλα κόμικς του Daredevil, εντούτοις ο Waid καταπιάνεται με θεματικές όπως είναι η ψυχολογική κατάσταση του Matt, εάν δηλαδή ο «χαρούμενος εαυτός του» είναι απλά μια «μάσκα» για κρύψει την υποβόσκουσα κατάθλιψη του. Επίσης, επειδή η σειρά δεν αφορά μόνο τον Matt Murdock, o Waid υποβάλλει εξίσου τον Foggy σε πνευματικές και σωματικές δοκιμασίες. Ειδικά δε ο Foggy, δια χειρός Waid, εξελίσσεται περισσότερο ως χαρακτήρας και οι αλληλεπιδράσεις που έχει με τον καλύτερο του φίλο, Matt, φανερώνει το πόσο κοντά έχουν έλθει μεταξύ τους και το πόσο μεγάλη σημασία έχει και για τους δύο αυτή η φιλία, παρά τα εμπόδια που τους παρουσιάζονται. Η Kirsten McDuffie είναι ένας άλλος χαρακτήρας που δημιούργησε ο Waid για χάρη της σειράς, o οποίος αποτελεί το ερωτικό ενδιαφέρον του Matt και η σχέση των δύο περνά από πολλές «στρώσεις» μέχρι οδηγηθούν σε σχέση. Αναμφίβολα, η Kirsten είναι ένας δυνατός χαρακτήρας και η σχέση της με τον Matt αποτελεί έναν από τους (πολλούς) ακρογωνιαίους λίθους της σειράς. Η χημεία μεταξύ των δύο οδηγεί πολλές φορές στη παραγωγή ξεκαρδιστικών καταστάσεων. Ένα άλλο δυνατό ατού του τίτλου είναι η φιλοδοξία του Waid να τοποθετήσει τον Daredevil σε περιβάλλοντα όπου δε θα περιμέναμε να τον δούμε, γεγονός που γίνεται με πολύ οργανικό τρόπο και που εξυπηρετεί τη πλοκή και χωρίς να δίνεται η εντύπωση πως ο χαρακτήρας είναι «έξω από τα νερά του». Για παράδειγμα, έχετε φανταστεί τον Daredevil να εμπλέκεται σε περιπέτειες που τοποθετούνται … στη Latveria, πατρίδα του Dr. Doom; Ή να ταξιδεύει στη Wakanda, έδρα του Μαύρου Πάνθηρα; Επιπλέον, σε αυτό το run, πέρα από το σύνηθες πλέον cameo του αγαπημένου αραχνάκια (ως γνωστόν, οι Daredevil και Spider-Man είναι πολλά χρόνια φίλοι στα κόμικς), υπάρχουν cameos και από άλλους ήρωες του ευρύτερου μαρβελικού σύμπαντος όπως του Captain America, Dr. Strange, Hank Pym ή ακόμα και του Silver Surfer! Αυτά τα cameos δεν αποπροσανατολίζουν τον αναγνώστη σε καμία περίπτωση, αλλά επιτυγχάνουν περισσότερο την εδραίωση του ίδιου του Daredevil στο χάρτη του κόσμου της Marvel. Όπως αναφέρθηκε, οι Marcos Martin και Paolo Rivera είναι αρχικά οι σχεδιαστές της σειράς, αμφότεροι κάνοντας πολύ άρτια δουλεία, και με οπτικά όμορφα αποτελέσματα. Ο δεύτερος μάλιστα ευθύνεται για τη νέα και μοναδική απόδοση/απεικόνιση της 360 μοιρών «radar» αίσθησης του Daredevil, δίνοντας την ευκαιρία στον αναγνώστη να δει μέσα από τον τρόπο που εκείνος «παρατηρεί» τα πράγματα. Στα δικά μου μάτια, η σειρά απογειώθηκε κυριολεκτικά από το τεύχος 12. Τι έγινε στο #12; Εδώ έκανε ντεμπούτο ο Chris Samnee, ο μόνιμος σχεδιαστής της σειράς από αυτό το σημείο και έπειτα. Ο Samnee είναι της σχολής του Darwin Cook, το σχέδιο του οποίου ταιριάζει απόλυτα με τη νέα και «αισιόδοξη» κατεύθυνση του τίτλου. Όσο περνάνε τα τεύχη γίνεται όλο και καλύτερος, καθώς το σχέδιο του αποκτά μεγαλύτερη κίνηση και «ζωντάνια». Ο Chris Samnee είναι ίσως ο αγαπημένος μου σχεδιαστής για το έτος 2020. Φυσικά, δε θα μπορούσε να μη γίνει αναφορά στον επίσης εξαιρετικό Matthew Wilson, χωρίς τη χρωματική παλέτα του οποίου το σχέδιο του Samnee δε θα έδειχνε καθόλου το ίδιο. Το run του Waid έτρεξε συνολικά σε δύο κύκλους, με τον πρώτο να ολοκληρώνεται στο τεύχος #36 και τον δεύτερο στο τεύχος #18. Φυσικά υπάρχουν και πολλά «ενδιάμεσα» τεύχη (1.50, 0.1, 15.1…), καθώς και μικρά crossovers με άλλες σειρές. (π.χ. Indestructible Hulk) Η σειρά έχει συγκεντρωθεί σε δύο πολύ όμορφα Omnis. Προσωπικά, εγώ την έχω μαζέψει σε 5 Deluxe HC, τα οποία περιέχουν όλο το υλικό. Κλείνοντας, ο Waid δημιούργησε έναν τίτλο, ο οποίος προσωπικά μου «μίλησε», ενώ απέδειξε ότι ένας τίτλος με το όνομα «Daredevil» διαθέτει πολλές δυνατότητες και ότι μπορούν να δημιουργηθούν ιστορίες του που κυμαίνονται από πολύ σκοτεινές έως και φωτεινές, και να είναι και οι δύο εξίσου πετυχημένες εκδοχές. Δε θα μπορούσα να προτείνω αυτή τη σειρά περισσότερο. Άνθρωπος Δίχως Φόβο!
  40. 11 points
    Και με τα 3 παραπάνω, απέκτησα το σύνολο των Judge Dredd Megazines, 424 τον αριθμό. Έτσι ολοκληρώθηκε το project που είχα ξεκινήσει πριν 4-5 χρόνια για να αποκτήσω όλα τα 2000AD (2201 μέχρι τώρα) και όλα τα JDM, μαζί με τα Starlord, Tornado, Crisis, Toxic και Revolver, τα οποία ήταν βέβαια πολύ λιγοτερα. Είμαι έτσι ευτυχής κάτοχος ενός μεγάλου μέρους της ιστορίας των βρετανικών κόμικς, από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 και μετά. Υπάρχουν βέβαια και άλλοι ιστορικοί τίτλοι (το Eagle πρώτα από όλα, το Action κ.α.), αλλά δεν με συγκινούν ιδιαίτερα για να τους κυνηγήσω. Συνεχίζεται βέβαια το project της βιβλιοδεσίας όλων των παραπάνω. Τους μικρούς (σε τεύχη) τίτλους τους έχω τελειώσει όλους, από το 2000AD μου μένουν περίπου 700 τεύχη, και το JDM δεν το έχω ξεκινήσει ακόμα. Long-term goals που έλεγαν και στο χωριό μου
  41. 11 points
    Απρίλιος 1939. Οι δυνάμεις του Στρατηγού Φράνκο έχουν επικρατήσει και η Ισπανία σκεπάζεται πλέον ολόκληρη από την σκιά της δικτατορίας, η οποία θα κρατήσει έως το 1975. Τα ορφανά παιδιά, αυτά με άρρωστους ή φυλακισμένους γονείς, με άλλα λόγια τα παιδιά των ηττημένων στεγάζονται ήδη από το 1936 σε ειδικά σπίτια της Κοινωνικής Πρόνοιας (Auxilio Social στα ισπανικά). Σε αυτά τα σπίτια, ένα από τα κριτήρια εισαγωγής των μαθητών/τριών είναι και η «ηθική» των γονέων, με άλλα λόγια η ιδεολογία τους. Ο τίτλος του κόμικ προέρχεται από το Paracuellos de Jarama, μια πόλη κοντά στην Μαδρίτη, όπου λειτουργούσε ένα από τα μεγαλύτερα ορφανοτροφεία του Auxilio Social. Η επιλογή της πόλης αυτής από το καθεστώς του Φράνκο, μόνο τυχαία δεν ήταν, καθώς εκεί είχαν πραγματοποιηθεί μαζικές εκτελέσεις χιλιάδων στρατιωτών και πολιτών φιλικά διακείμενων στην εθνικιστική παράταξη. Ο Carlos Giménez, μια σπουδαία μορφή των ισπανικών κόμικς, μεγάλωσε στις «αγκάλες» του Auxilio Social. Πρωτομπήκε σε ένα από αυτά τα σπίτια το 1947, σε ηλικία έξι ετών, και για τα επόμενα οχτώ χρόνια μεταφερόταν από το ένα στο άλλο. Η πορεία του στα κόμικς ξεκίνησε το 1958 και μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ΄70 είχε γίνει αρκετά γνωστός. Τότε, άρχισε να σχεδιάζει ένα κόμικ για τα χρόνια του στα σπίτια του Auxilio Social και μάλιστα είχε το θάρρος (τα cojones αν θέλετε) να το δώσει σε μια εκδοτική. Προφανώς, τα όσα φρικτά περιέχονται στις σελίδες του, δεν μπορούσαν να τυπωθούν. Με τον θάνατο του Φράνκο, ωστόσο, το Paracuellos άρχισε να δημοσιεύεται στο περιοδικό Muchas Gracias. Συνεχίστηκε ως το 2003 και έχει συγκεντρωθεί σε έξι άλμπουμ. Το 2016 η EuroComics της IDW έβγαλε τα δύο πρώτα, σε έναν φροντισμένο, χαρτόδετο τόμο, με πολλά ενδιαφέροντα κείμενα και φωτογραφίες. Το σχέδιο του Giménez θυμίζει έντονα αυτό του Gotlib (ο οποίος μάλιστα έφερε το Paracuellos στο Fluide Glacial, παρότι όχι χιουμοριστικό κόμικ). Είναι λεπτομερές και εξαιρετικά εκφραστικό. Οι φιγούρες των αγοριών, ταλαιπωρημένα από τις κακουχίες, μοιάζουν με ενηλίκων καταδίκων, αλλά τα μεγάλα μάτια τους, άλλοτε γεμάτα φόβο, άλλοτε πλημμυρισμένα με ελπίδα (και πολλές φορές φυσικά σκανταλιάρικα) θυμίζουν στον αναγνώστη πως ήταν παιδιά πριν καν πλησιάσουν την εφηβεία. Τα στελέχη των σπιτιών, μέλη της Καθολικής Εκκλησίας και του FET y de las JONS, παρουσιάζονται ως γκροτέσκες μορφές, σε ορισμένα σημεία σχεδόν σαν δαίμονες της κόλασης. Δεν θα μπορούσε να γίνει κι αλλιώς, καθώς τα όσα περιγράφει ο Giménez, είναι σχεδόν αδύνατον να τα χωνέψει κανείς. Η πείνα, η δίψα, οι βάναυσες τιμωρίες, η κατήχηση και η προπαγάνδα ήταν τα μόνα που είχε να προσφέρει το καθεστώς στους παρίες της κοινωνίες, που ωστόσο χαρακτήριζε «ανθρώπους του αύριο». Ιδιαίτερη έκπληξη προκαλεί το πώς ορισμένα παιδιά, μεγαλωμένα σε αυτό το δίχως αγάπη περιβάλλον, αφομοίωναν την βία στα παιχνίδια τους και την καθιστούσαν ένα όπλο για την «επιβίωσή» τους. Βέβαια, παρηγοριά έβρισκαν και αλλού, κυρίως στο ποδόσφαιρο και τα κόμικς. Διαβάστε το. Ίσως να μην είναι σε όλη του την έκταση το ίδιο δυνατό, αλλά είναι ένα εξαιρετικό αυτοβιογραφικό κόμικ.
  42. 11 points
    Εν όψει της επαιτείου των 200 ετών από την εθνική παλιγγενεσία, ένας Αμερικανός σεναριογράφος (ο οποίος ήταν και καλεσμένος στο τελευταίο AthensCon της περασμένης δεκαετίας) και ένας Αργεντίνος σχεδιαστής, έκατσαν και έφτιαξαν ένα graphic novel που προσπαθεί υπερβολικά πολύ να φτάσει το 300. Οι Γιοι του Χάους διαδραματίζονται στη βόρεια Ήπειρο των αρχών του 19ου αιώνα, όπου ο τοπικός άρχοντας Αλή Πασάς καταστρέφει το Σούλι και ο μικρός Μάρκος Μπότσαρης ορκίζεται εκδίκηση. Κάπου εκεί χάνεται εξαρχής η σεναριακή μπάλα. Σύμφωνοι, πρόκειται για ιστορική μυθοπλασία, όμως προσπαθεί να γίνει κάτι που δεν είναι. Στο ίδιο το site του comic θεωρείται το Ελληνικό "Οι Άθλιοι", αλλά και "Game Of Thrones". Καταντάει όμως φθηνό fanfiction, το οποίο καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος των τριών chapters, καθώς μιλάμε για ένα comic καθαρής έκτασης 170 (!) σελίδων. Ακόμα και τα ελάχιστα ιστορικά γεγονότα που υπάρχουν, πάσχουν από έντονη μυθοπλασία σε βαθμό ύψιστου κριντζισμού. Σχεδιαστικά, ο Aragon είναι ο μόνος λόγος που αξίζει να το ξεφυλίσσετε αφού κρατάει σταθερό τον πήχη αυτού του κακογραμμένου wannabe 300 fanfiction και θα ήθελα να τον δω σε περισσότερα projects. Τον Jaymes δεν θέλω να τον ξαναδιαβάσω. Στην τελική, είναι μια ακόμα τυπική Αμερικανιά επιπέδου Αλέξανδρος, που δανείζεται στοιχεία από τους 300 και θα το τοποθετούσα ελάχιστα πιο πάνω από το τρισάθλιο Xerxes. Έχει εκδοθεί σε σκληρόδετο από την IDW, ενώ υπάρχει και σε ηλεκτρονική μορφή. Άρθρα που το δοξάζουν: ~Έθνος ~Athens Voice ~ThePressProject ~Εφημερίδα Των Συντακτών
  43. 11 points
    Πρωτότυπος τίτλος: Les Phalanges de l'Ordre noir (Dargaud, 1979) Αυτό είναι το κόμικ που έκανε τα ονόματα των δημιουργών του, και κυρίως του Μπιλάλ, διάσημα στη χώρα μας. Ήταν η τέταρτη συνεργασία τους, αλλά η πρώτη τους, που δημοσιεύτηκε στη χώρα μας και η πρώτη που βγήκε σε αυτόνομο άλμπουμ. Ο ελληνικός τίτλος είναι παραπλανητικός, γιατί σωστή μετάφραση θα ήταν "Οι Φάλαγγες τους Μαύρου Τάγματος" (τόσο στα γαλλικά, όσο και στα αγγλικά οι δύο λέξεις ταυτίζονται) Η ιστορία εκτυλίσσεται προς τα τέλη της δεκαετίας του 1970, αφού είχε αποκατασταθεί η δημοκρατία στην Ισπανία μετά το θάνατο του φασίστα στρατηγού Φράνκο. Μια ομάδα ηλικιωμένων φασιστών, που αυτοαποκαλούνται "Φάλαγγες της Μαύρης Τάξης" και υποστηρίζουν ότι υπερασπίζονται τις αξίες της Ευρώπης, δολοφονούν όλους τους κατοίκους ενός πολύ μικρού ισπανικού χωριού. Όταν μαθευτεί η είδηση, ένας ηλικιωμένος δημοσιογράφος, παλαίμαχος του Ισπανικού Εμφυλίου, αλλά από την πλευρά των Δημοκρατικών, επικοινωνεί με τους παλιούς συμπολεμιστές του, οι οποίοι ήταν όλοι εθελοντές από διάφορες χώρες, να μαζευτούν, για να αποτρέψουν τη δράση των φασιστών. Παρόλο που σχεδόν όλοι τους είναι ενσωματωμένοι μέσα στις κοινωνίες των χωρών, όπου ζουν, δέχονται σχεδόν όλοι και χωρίς να διστάσουν την πρόσκληση, για μια τελευταία αναμέτρηση με τους παλιούς εχθρούς τους. Και έτσι ξεκινάει ένα κυνηγητό μέσα στην Ευρώπη, για να καταλήξουμε ξανά στην Ισπανία, όπου θα δοθεί η τελική αναμέτρηση. Έχει όμως αξία αυτή η πράξη, η οποία θα καταλήξει σε ένα λουτρό αίματος, που θα συμπεριλάβει και αθώους ανθρώπους; Έχει αξία η υπεράσπιση των αξιών σε έναν κόσμο, που ξεχνάει και δεν ενδιαφέρεται πλέον; Βρισκόμαστε σε μια εποχή, όπου η τρομοκρατία ταλανίζει την Ευρώπη, αλλά μια διαφορετική τρομοκρατία από τη σημερινή των Ισλαμιστών. Έχει νόημα να απαντάς με βία στη βία; Αν και το κόμικ είναι βαθύτατα απαισιόδοξο, η απάντηση του Κριστέν και του Μπιλάλ, είναι, νομίζω, "ναι, αξίζει". Ο πόλεμος ενάντια στη λήθη, που είναι χειρότερος εχθρός από το φασισμό, είναι απαραίτητος, για να υπερασπιστούμε τις αξίες μας. Παρόλο που οι παλαιοί αγωνιστές πρέπει να βουτήξουν και αυτοί στο βούρκο και να λερώσουν τα χέρια τους κάνοντας πράγματα, που και οι ίδιοι δεν εγκρίνουν, προκειμένου να αποσπάσουν πληροφορίες για τις κινήσεις των φασιστών. Οι ήρωές μας αμφιβάλλουν για τις πράξεις τους, αναρωτιούνται αν πράττουν το σωστό, δεν ξέρουν πλέον σε ποιον κόσμο ανήκουν, αν είναι τμήματα της σύγχρονης κοινωνίας ή απολιθώματα. Οι σκέψεις όμως δεν είναι οι μόνες που μας ωθούν, κυρίως μας ωθούν οι πράξεις μας και οι πράξεις τους τελικά επικαλύπτουν τις σκέψεις και τις αμφιβολίες τους. Η σκέψη είναι πάντα σημαντική, η πράξη όμως είναι σημαντικότερη. Η αντίσταση είναι βαθιά ριζωμένη στο πετσί τους και δεν μπορούν να κάνουν πίσω. Εξάλλου - και εδώ, κατά τη γνώμη μου, βρίσκεται και το κλειδί για την κατανόηση του έργου - όλοι οι υπόλοιποι αδιαφορούν, τα πάντα είναι μπίζνες και χρήματα, οι αξίες για τις οποίες κάποιοι πολέμησαν κάποτε έχουν εκπέσει. Ο κόσμος γύρω μας φαίνεται να είναι γερασμένος, μοιυντός, επειδή τα πάντα έχουν θαφτεί μέσα στο σύστημα, τόσο στις καπιταλιστικές, όσο και στις σοσιαλιστικές χώρες. Στο τέλος της ιστορίας μας, ούτε ο αφηγητής δεν θυμάται γιατί έγιναν όλα αυτά και αναρωτιέται μήπως είναι και ο ίδιος νεκρός. Εμείς όμως ξέρουμε την απάντηση, γιατί έχουμε γίνει μάρτυρες και κοινωνοί της ιστορίας του: οι πράξεις διατηρούν την αξία τους, ακόμη κι όταν οι πρωταγωνιστές έχουν εγκαταλείψει το μάταιο αυτό κόσμο, ακόμη κι όταν οι ίδιοι αμφιβάλλουν για τις πράξεις τους. Η μνήμη είναι σημαντική και η διατήρησή της διαιωνίζει την ιστορία, γιατί η τελευταία είναι και πράξη και αφήγηση, δημιουργία των ανθρώπων και δημιούργημά τους. Ή μήπως είναι όλα μάταια και οδηγούν σε αδιέξοδο;;;; Μέσα σε όλα αυτά, κάνει και μια σύντομη εμφάνιση ένας ανώνυμος νεαρός, που πρέπει να είναι ο ίδιος, που φρόντιζε την πλούσια κληρονόμο στην "Πόλη που δεν Υπήρξε". Εμφανίζεται στην αρχή και στο τέλος της ιστορίας, οδηγώντας τους ήρωες στα μέρη, όπου θέλουν να πάνε και στο τέλος παίρνοντας το μόνο επιζώντα. Πιθανόν να λειτουργεί ως ψυχοπομπός, που φέρνει τους στρατιώτες στην κόλαση και στο τέλος τους παίρνει από εκεί. Μπορεί να είναι και ένας σύνδεσμος για τον πραγματικό κόσμο, που οδηγεί τους πρωταγωνιστές σε έναν παράλληλο κόσμο, εκεί όπου αυτοί μπορούν να τελειώσουν τη δουλειά, που οι φασίστες δεν τους επέτρεψαν 40 χρόνια πριν την ιστορία, που αφηγείται το κόμικ. Για το σχέδιο του Μπιλάλ, τι να πω; Τι νόημα έχει να σχολιάσω αυτό το υπέροχο σχέδιο και το πόσο ταιριαστό είναι με το σενάριο; Τα πάντα φαίνονται να έχουν μελετηθεί με μεγάλη επιμέλεια: το αρχικό πλάνο με τα αυτοκίνητα να έρχονται προς το μέρος μας, το τελευταίο σχέδιο με τις αντίθετες γωνίες λήψης, που ίσως και να συμβολίζει τις πλευρές της ιστορίας, όπου βρισκόμαστε, την απεικόνιση της Βαρκελώνης του Γκαουντί ή εκείνη της Ρώμης με τις αρχαιότητες να κυριαρχούν παντού (σίγουρα, όχι τυχαία), τα πλάνα των νεκρών και το αίμα, που κυλάει; Πραγματικά, κάθε καρέ συμβάλλει με κάποιον τρόπο στη δημιουργία της ατμόσφαιρας και υποστηρίζει το σενάριο, λέγοντας πράγματα, που ο Κριστέν δεν χρειάζεται να πει. Δεν επιθυμώ να γράψω και άλλες μπούρδες, θα ήθελα να γράψουν και άλλοι τις απόψεις τους. Μια τελευταία παρατήρηση: δεν ξέρω τι εντύπωση θα κάνει το κόμικ σήμερα, μετά από τόσα χρόνια και αν θα μπορέσει μια νέα γενιά αναγνωστών να ταυτιστεί με αυτό. Στα ελληνικά το κόμικ δημοσιεύτηκε στα τεύχη 29-36 της Βαβέλ και το 1985, μετά τη διάσπαση της εκδοτικής ομάδας του περιοδικού, εκδόθηκε σε άλμπουμ από την Ars Longa με κάποια προβληματάκια στη μετάφραση και στην επιμέλεια. Η έκδοση είναι προ πολλού εξαντλημένη και το πιο δύσκολο να βρεθεί άλμπουμ του Μπιλάλ και μάλιστα ακόμη πιο δύσκολο να βρεθεί σε πραγματικά καλή κατάσταση, λόγω της μέτριας βιβλιοδεσίας του. Στα γαλλικά έχει κυκλοφορήσει σε διάφορες εκδοχές, αρχικά από την Dargaud, στη συνέχεια από την Les Humanoïdes Associés και μετά από την Casterman. Στα αγγλικά κυκλοφόρησε πρώτη φορά - νομίζω - από την Catalan Communications το 1989 χαρτόδετο με τίτλο "The Ranks of the Black Order" και στη συνέχεια το 2000 σε σκληρόδετη έκδοση από την Humanoids με τίτλο "The Black Order Brigade". Το σκανάρισμα του εξωφύλλου έγινε από εμένα, οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ Πηγές για περαιτέρω μελέτη: wikipedia (αλλά στα Γαλλικά)
  44. 11 points
    Εδώ και λίγο κάμποσο καιρό έχω διαβάσει τα 2 παρακάτω, και σκεφτόμουν να τους κάνω παρουσιάσεις. Και τα 2 όμως με ψιλο-απογοήτευσαν, οπότε μπαίνουν εδώ με λίγα λόγια. Το Folklords των Matt Kindt είναι άλλη μια ωραία ιδέα του Kindt, που δεν έχει όμως να την πάει πουθενά. Όπως και το Black Badge που παρουσίασα ΕΔΩ, η αρχική σύλληψη είναι έξυπνη. Κάτοικοι ενός χωριού που μένουν ξεκομμένοι από τον πολιτισμό και δεν φεύγουν από τα όρια του χωριού γιατί παραμονεύουν τέρατα (υπάρχει και μια αντίστοιχη ταινία που τώρα βαριέμαι να ψάξω). Ένα αγόρι όμως έχει όνειρα με σκηνές από μια μοντέρνα πόλη και αποφασίζει να το σκάσει. Ως εδώ καλά. Μετά όμως αρχίζει ένας συρφετός από αναμασήματα κλασσικών παραμυθιών, στρατών ζόμπι-νάνων και μιας μασωνίας η οποία αποφασίζει ποιος μπορεί να φεύγει και να μένει στο χωριό και στο περιβάλλων δάσος. Το διάβασα καπάκι μετά το Black Badges, συνάντησα ακριβώς τις ίδιες αδυναμίες, και σίγουρα θα κάνω καιρό να ξαναδιαβάσω Kindt. To σχέδιο συμπαθητικό έως ομορφούτσικο. Το Eve of Extinction είναι το πρώτο κόμικ της ΤΚΟ που με απογοήτευσε. Και αυτό γιατί δεν είναι παρά ένα μάζεμα όλων των κλισέ των ταινιών δράσης και τρόμου που έχουμε δει. Ιός που χτυπάει μόνο τους άντρες και τους μεταμορφώνει σε τέρατα που κυνηγάνε αυτούς που απέμειναν, δηλαδή τις γυναίκες. Εχουμε τη μανα που προσπαθεί να σώσει την κόρη της, την macho/masculine στρατιωτικό, την καλή φίλη που θυσιάζεται και όλα τα υπόλοιπα τετριμμένα, σε συνδυασμό με αδιάφορο γράψιμο και βαρετούς διαλόγους. Το σχέδιο της Nik Virella είναι αρκετά καλό με όμορφα, γεμάτα καρέ και έξυπνη σκηνοθεσία, αλλά δεν σώζει την κατάσταση.
  45. 11 points
    Η Ζανίν είναι μία από τις δύο γνωστότερες δημιουργίες του Reiser, Γάλλου χιουμορίστα της αυθάδικης σχολής του '60. Η δεύτερη είναι ένας βρώμικος τύπος με πάνα, όμως αυτό είναι άλλη κουβέντα. Τα στριπάκια με την Ζανίν εμφανίστηκαν κάπου τη δεκαετία του '80. Δεν γνωρίζω αν και πότε η κυρία αυτή συστήθηκε σε κάποιο περιοδικό (το Hara-Kiri ίσως;), αλλά το σίγουρο είναι ότι το 1987 κυκλοφόρησε ένα άλμπουμ από της εκδόσεις Albin Michel. Το άλμπουμ αυτό, τον επόμενο χρόνο, μεταφράστηκε στα ελληνικά από την Ars Longa. Κάπου στα μέσα του 2000, κατά την πάγια τακτική της εκδοτικής, το κόμικ επανεκδόθηκε με διαφορετικό εξώφυλλο και νομίζω μπορεί να βρεθεί στα κομιξάδικα. Η Ζανίν είναι μια μητέρα που προσπαθεί να μεγαλώσει μόνη της τα παιδιά της. Εντάξει, δεν προσπαθεί ακριβώς. Για την ακρίβεια, είναι απαίσια μητέρα, φρικτή νοικοκυρά και αηδιαστική ερωμένη. Τι σύμπτωση, ακριβώς τα αντίθετα από αυτά που προστάζει η κοινωνία. Κι εκεί είναι το κλειδί. Ο Reiser δημιούργησε μια πραγματικά αντιπαθητική φιγούρα, που δεν έχει κανένα προσόν, κανένα θετικό γνώρισμα, μόνο και μόνο για να τα χώσει στις κοινωνικές νόρμες και τον καθωσπρεπισμό της εποχής του. Κι εδώ θα χωρούσε άνετα ένα ερωτηματικούλι τόσο δα, γιατί κάποιες νοοτροπίες επιβιώνουν στην εποχή μας, τουλάχιστον στην ελληνική πραγματικότητα. Ο Reiser δεν προσπαθεί μόνο να προκαλέσει γέλιο στον αναγνώστη. Υπάρχει μεν χιούμορ, εντούτοις δύσκολα μπορείς να ξεκαρδιστείς με τα στριπ αυτά. Σκοπός του είναι άλλος. Και τα καταφέρνει μια χαρά, ακόμη κι αν υπάρχουν σημεία εδώ κι εκεί που δείχνουν την ηλικία του κόμικ. «Καλά, έχω βέβαια δυο-τρεις ραγάδες...» ομολογεί η Ζανίν μπροστά στον καθρέφτη της «... και λίγο χαλαρή κοιλιά... αλλά δεν είναι και τόσο τρομερό». Όταν διάβασα για πρώτη φορά τη Ζανίν πριν λίγα χρόνια, εντυπωσιάστηκα πραγματικά από την αιχμηρότητα της σάτιρας του Reiser και συνεχίζω να την εκτιμώ. Και μην ακούσω τίποτα περί μουτζούρων, το σχέδιο είναι ταιριαστό με την ασχήμια της ηρωίδας και, κυρίως, όσων σχολιάζει.
  46. 11 points
    @Sugarglitter τέλειο! Usagi Yojimbo book 33 (το τελευταίο που έβγαλε η Dark Horse πριν πάνε τα δικαιώματα στην IDW) και Bat μάγκας vol.1 προστέθηκαν στη συλλογή.
  47. 11 points
    Που λέτε, περίμενα σήμερα να μου έρθει η έγχρωμη έκδοση του From Hell. Τα καλά νέα είναι πως όντως ήρθε, ωστόσο όταν άρχισα να το ξεφυλλίζω με περίμεναν μερικές εκπλήξεις... Κάμποσες σελίδες είναι διπλωμένες στη μέση, όπως φαίνεται στη φωτογραφία. Ζήτησα αντικατάσταση, ελπίζω η επόμενη κόπια να μην έχει τα ίδια θέματα. Πάντως, ρίχνοντας κλεφτές ματιές στις σελίδες μπορώ να πω πως ο χρωματισμός του ταιριάζει και ευτυχώς δεν αλλοιώνει ιδιαίτερα τις σκληρές γραμμές του σχεδίου. Τώρα μένει να το διαβάσω και να δω τι εντυπώσεις αφήνει στα πλαίσια της ανάγνωσης.
  48. 11 points
    Ωραίο θέμα! Με μια έρευνα στον γούγλη να προσθέσω τα εξής:
  49. 11 points
    Πρωτότυπος τίτλος: Le Bordel des Muses / Le Cabaret des Muses (Delcourt, 2004) Μια από τις πιο γοητευτικές, αλλά και πιο ιδιόρρυθμες ιστορίες κόμικς, που έχουν κυκλοφορήσει στα ελληνικά. Είναι δημιουργία του Σέρβου σχεδιαστή Gradimir Smudja (Σμούτζα, νομίζω, ότι προφέρεται), ο οποίος κατοικεί μόνιμα στην Ιταλία, και ο πρωτότυπος τίτλος είναι "Le Bordel des Muses", που στη συνέχεια έγινε "Le Cabaret des Muses". Στα ελληνικά προτιμήθηκε το πολύ κομψότερο, αλλά και σαφώς παραπλανητικό "Διαφθορείο των Μουσών". Ο πρώτος τόμος κυκλοφόρησε στη Γαλλία το 2004 και ο δεύτερος το 2005, ενώ ακολούθησαν άλλοι δύο το 2007 και το 2008. Η Μαμούθ Κόμιξ έβγαλε τους δύο ελληνικούς τόμους (που αντιστοιχούν στους δύο πρώτους γαλλικούς) σε πολύ μικρή χρονική απόσταση από τους γαλλικούς, το 2005 και το 2006 αντίστοιχα, ενώ οι δύο επόμενοι δεν κυκλοφόρησαν ποτέ. Η σειρά έχει ως κεντρικό πρωταγωνιστή το διάσημο ζωγράφο Ανρι ντεΤουλούζ-Λοτρέκ, ο οποίος, ως γνωστόν ήταν ένας από τους τακτικότερους θαμώνες του φημισμένων καμπαρέ Moulin Rouge (το "διαφθορείο" του τίτλου). Ο Σμούτζα ακολουθεί τον ήρωά του κατά τις περιπέτειές του στο Μουλέν Ρουζ, οι οποίες είναι και ερωτικές, αφού ο ζωγράφος ήταν λάτρης των γυναικών, αλλά και άλλων ειδών, αφού μέσα από τις σελίδες του κόμικ παρελαύνουν πάρα πολλές γνωστές φυσιογνωμίες της γαλλικής ιστορίας εκείνης της περιόδου. Η αλήθεια είναι, ότι το σενάριο δεν έχει ιδιαίτερη συνοχή και ακολουθεί μια ελεύθερη, συνειρμική ροή, η οποία πετάει από το ένα θέμα στο άλλο με μεγάλη ευκαιρία. Δεν είναι, νομίζω, τυχαίο, ότι στο bedetehque έχει χαρακτηρισθεί ως "Poésie" (ποίηση). Αυτό εξ ορισμού σημαίνει, ότι δεν είναι για όλα τα γούστα και προφανώς δεν θα αρέσει σε όλους. Σχεδιαστικά όμως, είναι ανεπανάληπτο. Ο Σμούτζα δημιουργεί απίστευτα σχέδια και εξαιρετικές συνθέσεις, οι οποίες εμπνέονται από και σποτίουν φόρο τιμής σε διάσημους πίνακες της εποχής εκείνης, όχι μόνο του Λοτρέκ, αλλά και άλλων ζωγράφων, αρκετοί από τους οποίους εμφανίζονται και στις σελίδες του κόμικ. Επίσης, προσφέρει μια πανδαισία χρωμάτων, κάτι αναμενόμενο, από τη στιγμή που τα τέλη του 19ου αιώνα ήταν η εποχή του ιμπρεσιονισμού, του κινήματος που περισσότερο από κάθε άλλο συνδέθηκε με τα χρώματα. Από εικαστική άποψη, είναι μια από τις ευτυχέστερες συναντήσεις των κόμικς με τη ζωγραφική και για αυτό πιστεύω ότι θα ξετρελάνει όλους εκείνους, που ενδιαφέρονται για τη ζωγραφική και ειδικά του τέλους του 19ου αιώνα, αλλά και για τους δημιουργούς της. Εδώ βλέπετε μια σελίδα από το κόμικ, όπου εμφανίζεται ο Aristide Bruant, τραγουδιστής στα καμπαρέ, τον οποίον απαθανάτισε ο Λοτρέκ σε αρκετές αφίσες, εκ των οποίων, η ακόλουθη είναι, νομίζω, η πιο διάσημη.. Θα ήθελα να σημιεώσω, ότι ο Σμούτζα έχει ασχοληθεί και με τον Βαν Γκογκ. Το πρώτο του έργο, στα γαλλικά τουλάχιστον, ήταν το "Vincent et Van Gogh", που ολοκληρώθηκε σε δύο τόμους και αν καταλαβαίνω καλά, κινείται σε παρόμοιο σεναριακό ύφος. Ο Βαν Γκογκ εμφανίζεται και στο "Διαφθορείο των Μουσών". Η έκδοση της Μαμούθ είναι εξαιρετική, με πολύ καλή μετάφραση και πολύ ωραία χρώματα, τυπωμένη σε μαλακό χαρτί. Είναι κρίμα, που δεν ολοκληρώθηκε η σειρά. Στη Γαλλία δεν έχει κυκλοφορήσει συγκεντρωτικός τόμος του έργου, αλλά έχει κυκλοφορήσει ένα βιβλίο, που πρέπει να είναι art book με σχέδια του Σμούτζα για το κομικ. Το κόμικ κυκλοφορεί ακόμα στα βιβλιοπωλεία. Τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα, όλες οι άλλες εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: bedetheque για το συγγραφέα και για το κόμικ
  50. 11 points
    Τον έμαθα μικρός από το 9, τα strips και οι γελοιογραφίες του ήταν τα αγαπημένα μου από όλα τα κόμικς του περιοδικού.
×
×
  • Create New...