Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Retro κυκλοφορίες σε κόμικς και λοιπή Pop Culture - Προβληματισμοί


kwtsos
 Share

Recommended Posts

Πραγματικά το τι προσδοκίες υπάρχουν για καθαρά ρετρό εκδόσεις από διάφορες εκδοτικές είναι κάτι που με ξεπερνα. Ίσως βέβαια να πουλάνε. Αλλά ποιος άνθρωπος νεαρής ηλικίας που θα πήγαινε σε ένα Κον θα ενδιαφέρονταν για κόμικς όπως ο Άγνωστος, ο τερματοφύλακας γιατρός, diabolik, για να αναφέρω μερικά. Εμένα μου φαίνονται ξεπερασμένα. Είναι φθηνά τα δικαιώματα; Το κοινό μιας κάποιας ηλικίας είναι αρκετά δυναμικό και τα αγοράζει γιατί θυμάται τα παιδατα του; Τελικά πουλάνε σε all ages κοινό και απλά δεν έχω αίσθηση του πώς κινείται η αγορά; :thinking:

  • Like 8
  • Thanks 3
Link to comment
Share on other sites

22 minutes ago, kwtsos said:

Πραγματικά το τι προσδοκίες υπάρχουν για καθαρά ρετρό εκδόσεις από διάφορες εκδοτικές είναι κάτι που με ξεπερνα. Ίσως βέβαια να πουλάνε. Αλλά ποιος άνθρωπος νεαρής ηλικίας που θα πήγαινε σε ένα Κον θα ενδιαφέρονταν για κόμικς όπως ο Άγνωστος, ο τερματοφύλακας γιατρός, diabolik, για να αναφέρω μερικά. Εμένα μου φαίνονται ξεπερασμένα. Είναι φθηνά τα δικαιώματα; Το κοινό μιας κάποιας ηλικίας είναι αρκετά δυναμικό και τα αγοράζει γιατί θυμάται τα παιδατα του; Τελικά πουλάνε σε all ages κοινό και απλά δεν έχω αίσθηση του πώς κινείται η αγορά; :thinking:

 

Τα ίδια σκέφτομαι κι εγώ... αλλά σίγουρα κάποιοι τα παίρνουν. Βλέπε εμένα με Ντύλαν Ντογκ, Κόρτο κλπ. Επίσης δε νομίζω πως οι εκδότες ρισκάρουν τόσο πολύ όταν μιλάμε για μικρό τιράζ. Αισθάνομαι πως η δυναμική της "μιας κάποιας ηλικίας" είναι αρκετά μεγάλη. 

 

Αρκετά χρόνια αργότερα οι σημερινοί πιτσιρικάδες θα συλλέγουν κόμιξ της νιότης τους (βλέπε σημερινές κυκλοφορίες) με νοσταλγία. 

  • Like 10
Link to comment
Share on other sites

59 minutes ago, Treoris said:

 

Αρκετά χρόνια αργότερα οι σημερινοί πιτσιρικάδες θα συλλέγουν κόμιξ της νιότης τους (βλέπε σημερινές κυκλοφορίες) με νοσταλγία. 

 

Αυτο το αμφισβητω λιγο. Παλια θεωρω ηταν διαφορετικα τα πραγματα. Τα κομικς ηταν τοτε ενα γνησιο μεσο παιδικης/εφηβικης διασκεδασης. Δεν υπηρχαν videogames, η προσβαση σε ταινιες και σειρες ηταν στην καλυτερη των περιπτωσεων ο,τι εδειχνε η τηλεοραση και πολλοι/ες εχουν συνδυασει την αναγνωση κομικς με την ανεμελια, τις διακοπες κλπ. Πλεον θεωρω οτι με οι περισσοτεροι απο τους νεους που διαβαζουν κομικς, το κανουν "συνειδητα", δηλαδη το επιλεγουν ως μεσο ψυχαγωγιας μεσα απο μια πληθωρα αλλων. Άρα δεν θα σταθουν στο τι θα βρουν στο περιπτερο την δεδομενη χρονικη στιγμη, αλλα θα ψαξουν και για αγορες απο το εξωτερικο. Αυτο ανοιγει φοβερα τους οριζοντες και κανει και πιο δυσκολη την καθιερωση καποιων κομικς ως "οροσημων". Αληθεια, ποιος μπορει να πει ποιοι ειναι οι σημερινοι τιτλοι που θα αποκτησουν το nostalgia factor στο μελλον; Προσωπικα θεωρω κανενας.

 

Just my 2 cents επειδη ακομα δεν εχω ξεκινησει δουλεια, και ψαχνομαι για κουβεντολόι. :lol:

  • Like 9
Link to comment
Share on other sites

Θα συμφωνήσω μαζί σου. Ήδη η τάση για κάλυψη του nostalgia factor έχει μετακινηθεί και σε άλλα πράγματα. Έτσι ο σημερινός 35αρης, 40ρης με χρήματα, κυνηγάει τα δικά του ξένοιαστα χρόνια, με αποτέλεσμα να έχει αναπτυχθεί η αγορά vintage βιντεοπαιχνιδιών, καρτών όπως Magic, Pokemon κλπ. O 10χρονος του 1995 κυνηγάει αυτά με τα οποία πέρναγε καλά τότε. 

  • Like 9
  • Thanks 1
Link to comment
Share on other sites

I stand corrected. 

 

Το διατυπώσατε καλύτερα από εμένα. Ναι, φυσικά δεν είναι μόνο comics, αλλά γενικότερα αντικείμενα της ανέμελης νιότης. Το nostalgia factor είναι τεράστια συζήτηση και απλώνεται σε πολλούς τομείς, θα μπορούσε κάλλιστα να φτιαχτεί θέμα και να το συζητήσουμε αναλυτικά. 

 

 

 

  • Like 8
Link to comment
Share on other sites

Εμένα ζήτημα που με απασχολεί όταν βλέπω αυτό το trend της "επιστροφής στα παλιά" με σειρές όπως το Stranger Things, remake blockbuster των 80s κλπ είναι το κατά πόσο τελικά είναι προοδευτικό ρεύμα. Μήπως αθωώνει τελικά το παρελθόν μεσά από εξαγνιστικά γυαλιά; Μήπως παραείναι εύκολη επιλογή για τους καλιτέχνες που αντί να εκφράσουν την εποχή μας με τις προκλήσεις της, επιστρέφουν στην πεπατημένη; Σαν κοινό, χαμηλώνουν οι απαιτήσεις μας;

  • Like 8
Link to comment
Share on other sites

Όχι, όχι.  @kwtsos δε νομίζω ότι έχει να κάνει με αυτό, μια προσπάθεια ωραιοποίησης ή «ξεπλύματος».


Νομίζω ότι όλα αυτά, είναι απλά, προϊόντα που έρχονται να καλύψουν μια ψυχολογική ανάγκη. Είναι αν θες ένα μη χημικό Prozac , που όμως λειτουργεί κατευναστικά σε αυτόν που το έχει ανάγκη. Αυτοί που τα καταναλώνουν, δίνοντας αρκετά χρήματα, μέσω μιας διαδικασίας αναμνησιακής  επανατοποθέτησης του εαυτού τους στην κατάσταση της παιδικής ηλικίας, ξυπνούν αυτά τα συναισθήματα (και άρα τις χημικές αντιδράσεις), που τους κάνουν να νοιώθουν όμορφα, ξένοιαστα και τελικά ευτυχισμένοι. 
Γι αυτό το λόγο και μόνο, είναι θετικό που υπάρχουν. Υπάρχει πολύς κόσμος που τελικά χάνει την επαφή με το παιδί μέσα του, και πρέπει να τη ξαναβρεί για να μην είναι δυστυχισμένος.
 

  • Like 7
  • Thanks 2
  • Haha 1
Link to comment
Share on other sites

42 minutes ago, kwtsos said:

Εμένα ζήτημα που με απασχολεί όταν βλέπω αυτό το trend της "επιστροφής στα παλιά" με σειρές όπως το Stranger Things, remake blockbuster των 80s κλπ είναι το κατά πόσο τελικά είναι προοδευτικό ρεύμα. Μήπως αθωώνει τελικά το παρελθόν μεσά από εξαγνιστικά γυαλιά; Μήπως παραείναι εύκολη επιλογή για τους καλιτέχνες που αντί να εκφράσουν την εποχή μας με τις προκλήσεις της, επιστρέφουν στην πεπατημένη; Σαν κοινό, χαμηλώνουν οι απαιτήσεις μας;

 

Έχω διαπιστώσει πως το παρόν είναι η δυσκολότερη εποχή να ζεις. Ο ανθρώπινος νους πάντα εξιδανικεύει το παρελθόν, αμβλύνει τις γωνίες του και επιλέγει να θυμάται τα καλά. Στον αντίποδα, υπάρχει το μέλλον που φαντάζει λαμπερό και ελπιδοφόρο.

 

Το παρελθόν ασκεί μια νοσταλγική γοητεία και το μέλλον είναι εκεί που τα κακώς κείμενα έχουν διορθωθεί. Πρόσεχε, το μέλλον που μας "έταξαν" μεγαλώνοντας. Με τα ιπτάμενα αυτοκίνητα και τα διαστημόπλοια και το χρόνο μας αφοσιωμένο στην εξερεύνηση, στην τέχνη, στην επιστήμη. (Επιλέγω να αφαιρέσω από την εξίσωση τα δυστοπικά σενάρια, που ακόμα και αυτά μας δίνουν το ρόλο του ήρωα τον οποίο καλοδεχόμαστε υποθετικά). 

 

Το παρόν έχει λογαριασμούς, άγχος, κούραση. Είναι δύσκολο. Κανείς δεν θέλει να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις του σήμερα. Δεν θέλω να δουλέψω δώδεκα βαρετές ώρες, θέλω να δω τι έκανα παιδί (τα καλά), θέλω να φορέσω την πανοπλία μου (κι ας ζυγίζει εκατό κιλά), θέλω να ταξιδέψω στα άστρα και να σπάσω το κεφάλι μου πως στο καλό θα νικήσω τους Borg. 

 

Σε καλλιτεχνικό επίπεδο αυτό το δίπολο (νοσταλγικό παρελθόν, ιδανικό μέλλον) προσφέρει εύφορο έδαφος για μυθοπλασία. Δεν έχουμε χαμηλώσει τις απαιτήσεις μας. Απλά θέλουμε να νιώσουμε καλά για όσα ζήσαμε και να ελπίσουμε για το μέλλον. Ο κόσμος θέλει διέξοδο από το σήμερα, και η διέξοδος είναι η μνήμη ή το μέλλον. 

 

 

  • Like 9
Link to comment
Share on other sites

Για εμας που καταναλώνουμε αυτά τα προϊόντα, σίγουρα αυτή είναι η "αξία χρήσης". Γυρνάμε στο μυαλό μας σε εποχές που νιώθαμε εμείς καλύτερα, ανεξάρτητα βέβαια από το τι γίνονταν στο κόσμο στην πραγματικότητα. Πχ το γνωστό "παλιά ήταν καλύτερα" μπορεί να το λέει κάποιος που μεγάλωσε στα 60s και θυμάται να διαβάζει Αγόρι και να παίζει στις αλάνες, δύσκολα όμως θα το έλεγε κάποιος που εκείνο τον καιρό ήταν σε κάποιο κρατητήριο εξαιτίας των πεποιθήσεών του. Σήμερα ας πούμε, κυριαρχεί η αφήγηση ότι στα 80s-90s ήταν καλύτερα και πολλές φορές προϊόντα τέχνης το περνάνε αυτό. Δεν είναι ανάγκη να αναφέρομαι αναγκαστικά σε υψηλή τέχνη αλλά τέχνη είναι σκίτσα, memes, αστεία (σε εισαγωγικά ή μη) βιντεάκια που βρίσκουμε στο ιντερνετ. Για παράδειγμα, αναφέρω την τελευταία εκπομπή Βινύλιο που είχε αφιέρωμα στις πίστες των 90s. Η εποχή αυτή παρουσιάζονταν μέσα από την προβολή βουνών γαρύφαλλων, πιάτων και σαμπάνιας, σχεδόν σαν το βασίλειο της καλοπέρασης. Υπάρχει όμως και μια άλλη πλευρά. Ηταν περίοδος καλοπέρασης για κάποιον μετανάστη στην Ελλάδα τότε; Δεν είμαι βέβαιος. Όμως όταν οι feel-good αναφορές σε περιόδους είναι υπερβολικές ή η νεκρανάστασή τους στο σήμερα δεν γίνεται κριτικά υπάρχει για μένα ο κίνδυνος αυτά τα προϊόντα να διεκδικούν την θέση της ιστορίας. Δηλαδή, για να συνοψίσω όσο μπορώ, καταλαβαίνω αυτόν που θα πιάσει το original παλιό τεύχος για λόγους νοσταλγίας, δεν βρίσκω κάτι κακό σε αυτό. Όμως την παραγωγή νέας τέχνης που διαδραματίζεται στο παρελθόν για να καταναλωθεί εν τέλει ως νοσταλγία, ας πούμε ότι την αντιμετωπίζω κριτικά.

 

Γιατί να ξοδεύονται δις για να γυριστεί ας πούμε μια ταινία Jurrasic Park, που λειτουργεί ακριβώς λόγω της αναφοράς της στο original, αφού δίχως αυτό δεν θα υπήρχε και να μην γυριστεί κάτι νέο και πρωτότυπο; :thinking: Για μένα αυτα είναι δύσκολα ζητήματα και δεν λέω πως έχω καταλήξει κιόλας, απλά εκφέρω τους προβληματισμούς μου.

  • Like 9
Link to comment
Share on other sites

1 hour ago, kwtsos said:

Γιατί να ξοδεύονται δις για να γυριστεί ας πούμε μια ταινία Jurrasic Park, που λειτουργεί ακριβώς λόγω της αναφοράς της στο original, αφού δίχως αυτό δεν θα υπήρχε και να μην γυριστεί κάτι νέο και πρωτότυπο; :thinking:

Μα απαντάς μόνος σου ουσιαστικά!:) Αφού η νοσταλγία χτυπάει τον καθένα( κι αυτόν που στα '60 βρισκόταν στις φυλακές; Ναι ακόμη κι αυτόν τον πιάνει η νοσταλγία) είναι λογικό να ξοδεύονται δισεκατομμύρια, για μία ταινία επιστημονικής φαντασίας- το είδος έχει μεγάλη πέραση στους νέους), η οποία όμως, θα προσελκύσει και τους τότε νέους, που στην καρδιά παραμένουν παιδιά. Τώρα, γιατί να μη φτιαχτεί κάτι πρωτότυπο, θα διαφωνήσω. Εδώ μια υποτυπώδης λίστα, με τις επερχόμενες ταινίες( ούτε κατά διάνοια δεν τις έχει όλες). Μέσα σε ~7 μήνες βγαίνουν δεκαπέντε ταινίες( είπαμε πολλές παραπάνω). Ξέρετε τι συμπεραίνω εγώ; Ότι- όπως και με τα βιβλία- το πρόβλημα δεν είναι ότι κυκλοφορούν λίγα. Το πρόβλημα είναι το ακριβώς αντίθετο. Υπάρχει ένας ωκεανός, καλών, κακών, μέτριων, πολιτικών, μελαγχολικών, ιστορικών, ποιητικών/λυρικών, χιουμοριστικών, παιδικών, λυπητερών βιβλίων/ταινιών, με αποτέλεσμα να μη μπορούμε να  παρακολουθήσουμε τίποτα, πέραν των μερικών blockbusters, όπως το Jurrasic Park που βγαίνουν κάθε χρόνο και μερικών ακόμη που εμπίπτουν με τα ενδιαφέροντά μας, οπότε τα παρακολουθούμε. Μάλιστα, πιστεύω, ότι ο λόγος που ενώ έχουμε τόσους και τόσους λογοτέχνες, κινηματογραφιστές, ηθοποιούς στο μυαλό μας, αν κάποιος μας ρωτήσει:" Μπορείς να μου πεις δέκα, δέκα και δέκα", θα διαπιστώσουμε ότι στην πραγματικότητα, άμεσα στο μυαλό, θα μας έρχονται τέσσερις- πέντε κι από αυτούς, βάζω στοίχημα ότι θα πείτε κι έναν- δύο παλιούς( παλιός με την έννοια του κλασικού, του πολυαναγνωρισμένου.  Στην πραγματικότητα, ούτε από παλιούς έχουμε ιδέα- οι περισσότεροι, γιατί ορισμένοι, μπορεί να είναι φιλότεχνοι ή το αντικείμενό τους( λόγου χάρη Ιστορικός Τέχνης) να σχετίζεται, οπότε να γνωρίζουν). Τέλος πάντων, παρασύρθηκα και παρεκκλίνω αρκετά από το θέμα βλέπω:sorry:

 

Βλέπω ότι αυτονομήθηκε το θέμα! Για τα πρακτικά λοιπόν, αναφέρω ότι ξεκίνησε από εδώ.:beer:

 

  • Like 10
Link to comment
Share on other sites

Και αυτό είναι πως το βλέπει κανείς, ή αλλιώς, τι είδους άνθρωπος είναι κανείς και πως τη βλέπει τη φάση. Εγώ π.χ., καθαρός και πουρίστας ρετρομάχος, με ενοχλεί να βλέπω, ιδιώς νέα παιδιά, να διαβάζουν Μπλεκ, Μπλεικ & Μορτιμερ και λοιπές αρχαιολογίες, αντί να διαβάζουν το τελευταίο manga, το τελευταίο Image, το τελευταίο υπερηρωικό. Δεν μπορώ να το αντιληφθώ, δεν χωράει στο μυαλό μου τι ενδιαφέρον βρίσκουν σε υλικό που φτιάχτηκε πριν 40 και 50 χρόνια, και απευθυνόταν σε παιδιά τα οποία, στην καλύτερη είναι τώρα συνταξιούχοι, αν δεν κάνουν παρέα με τον Goscinny και τον Uderzo. Αλλά αυτό είναι προσωπικό, είναι καθαρά προσωπική μου άποψη, προσωπικό μου κόλλημα, και δεν μπορώ να το επιβάλλω σε άλλον.

 

Τώρα, και επαναφέροντας την κουβέντα, ναι, τα ρετρο υπάρχουν και τα ρετρό πουλάνε γιατί εμείς οι 40+ έχουμε περισσότερα λεφτά για να αγοράσουμε, σε σχέση με τις μικρότερες ηλικίες. Και επιπλέον, ο μέσος Έλληνας δεν έχει κομιξική κουλτούρα, και σε αυτό δεν βοήθησαν και οι εκδοτικοί του 70 και 80. Τότε που έβγαζαν πολλά λεφτά, δεν φρόντισαν να βγάλουν 5-6 έλληνες δημιουργούς, για να φτιαχτεί μια μαγιά, από δημιουργούς και το κοινό τους. Περάσαμε από το Μπλεκ και κάποια BD, σε Βαβέλ και Παρα Πέντε, με ότι αποτέλεσμα είχε αυτό (γελοιογραφία φουλ, ελάχιστες μεγάλες ιστορίες, worldbuilding πλήρως απών). Ήμασταν πολλοί από εμάς το ΣΚ στο Αθενσκον, και όσοι δεν ήμασταν, έχουμε πάει σε πολλά φεστιβάλ. Πείτε μου, αν κάποιος θέλει να διαβάσει μια ωραία μεγάλη ιστορία, με αρχή-μέση-τέλος, πόσες επιλογές είχε από την ελληνική σκηνή; Ελάχιστες. Στην καλύτερη 40-60 σελίδες και τα ξαναλέμε (πάλι στην καλύτερη) σε 6 μήνες. Τι έχει δηλαδή να αντιπαραβάλει η νέα Ελληνική σκηνή απέναντι στην τεράστια (εκ των πραγμάτων) ξένη; Στριπάκια, πάλι στριπάκια, ξανά-μανά στριπάκια, και που και που κανένα διαμαντάκι ξέμπαρκο να το συζητάμε για λίγο καιρό και να το ξεχνάμε μετά.

 

Με τα παραπάνω, λίγο χαοτικά, θέλω να πω ότι ναι, το ρετρο θα ζει και πάντα θα ζει στην Ελλάδα γιατί δεν υπάρχει, μέχρι τώρα τουλάχιστον, κάτι να το κοντράρει. "Γελάμε" με τον Τερματοφύλακα-Γιατρό, και πραγματικά δεν μπορώ να φανταστώ τι θα του βρει ένας original κομιξοαναγνώστης κάτω των 50, αλλά πείτε μου εσείς μια ελληνική σειρά 500-600 σελίδων των τελευταίων όσων θέλετε ετών. Οπότε, retro λαμπρό θα μας οδηγεί, στον αιώνα των αιώνων.......

  • Like 10
Link to comment
Share on other sites

45 minutes ago, Dredd said:

Με τα παραπάνω, λίγο χαοτικά, θέλω να πω ότι ναι, το ρετρο θα ζει και πάντα θα ζει στην Ελλάδα γιατί δεν υπάρχει, μέχρι τώρα τουλάχιστον, κάτι να το κοντράρει. "Γελάμε" με τον Τερματοφύλακα-Γιατρό, και πραγματικά δεν μπορώ να φανταστώ τι θα του βρει ένας original κομιξοαναγνώστης κάτω των 50, αλλά πείτε μου εσείς μια ελληνική σειρά 500-600 σελίδων των τελευταίων όσων θέλετε ετών. Οπότε, retro λαμπρό θα μας οδηγεί, στον αιώνα των αιώνων.......

 

Ρε Dredd μου αρεσει που μου σχολιάζεις την απουσία μεγάλων σειρών όταν η ελληνική παραγωγή αποτελείται 90% από μεταφορές ελληνικών διηγημάτων/μυθιστορημάτων σε κομικς, κομικς εμπνευσμένα από την ελληνική ιστορία ή και την αρχαιοελληνική, μπας και πουλήσουν κάνα αντίτυπο σε κάποιον που τυχαία θα τα δει σε ράφια. Σε αυτά αν προστεθούν και ένα κάρο μεταφρασμένες βιογραφίες σε κόμικς βλέπουμε ότι ένα σεβαστό ποσοστό της εγχώριας παραγωγής κάθε χρόνο δεν έχει να προσφέρει ουσιαστικά τίποτα το πρωτότυπο. 

 

Εγω περιμένω κάτι που θα μπορεί να μιλάει σε έναν άνθρωπο όπως μιλούσε το Manifesto κάποτε. Να μπορεί δηλαδή να δει τον εαυτό του μέσα στις σελίδες του κόμικ.  

  • Like 9
Link to comment
Share on other sites

14 minutes ago, kwtsos said:

 

Ρε Dredd μου αρεσει που μου σχολιάζεις την απουσία μεγάλων σειρών όταν η ελληνική παραγωγή αποτελείται 90% από μεταφορές ελληνικών διηγημάτων/μυθιστορημάτων σε κομικς, κομικς εμπνευσμένα από την ελληνική ιστορία ή και την αρχαιοελληνική, μπας και πουλήσουν κάνα αντίτυπο σε κάποιον που τυχαία θα τα δει σε ράφια. Σε αυτά αν προστεθούν και ένα κάρο μεταφρασμένες βιογραφίες σε κόμικς βλέπουμε ότι ένα σεβαστό ποσοστό της εγχώριας παραγωγής κάθε χρόνο δεν έχει να προσφέρει ουσιαστικά τίποτα το πρωτότυπο. 

 

Εγω περιμένω κάτι που θα μπορεί να μιλάει σε έναν άνθρωπο όπως μιλούσε το Manifesto κάποτε. Να μπορεί δηλαδή να δει τον εαυτό του μέσα στις σελίδες του κόμικ.  

 

Όπως τα λες είναι. Μικρή αγορά είμαστε, δεν λέω, αλλά δεν βλέπω και καμία πρωτοβουλία ή φιλοδοξία για κάτι καλύτερο. Στριπάκια, και καλά κουλτούρα που ανήκει σε ανθολογίες του 1990, χαοτικά, σεξ & ντραγκς, χωρίς καν ροκ-εν-ρολ :lol:

Πήγαινε μπροστά 20 χρόνια, και μίλα στον τότε 20ρη. Ποιο κόμικ μπορείς να του πεις ότι πρέπει οπωσδήποτε να πάρει; Κάτι που να είναι εμβληματικό για την ελληνική σκηνή; Δεν νομίζω να υπάρχει κάποιο. Όπως αντίστοιχα, αυτό που λένε κάποιοι ως προτέρημα, ότι δηλαδή δεν υπάρχει συγκεκριμένη ελληνική σχολές γιατί είμαστε επηρρεασμένοι από πολλές ξένες σχολές. Τρίχες λέω εγώ. Δεν υπάρχει ελληνική σκηνή γιατί όλοι όσοι (έστω οι περισσότεροι) έλληνες δημιουργοί δεν διαβάζουν κόμικς, άρα δεν έχουν επιρροές, άρα δεν μαθαίνουν από πουθενά, άρα ας φτιάξω κανένα στριπάκι ή κανένα για την ελληνική επανάσταση ή για την αρχαία ελλάδα ή καμιά διασκευή. Άσε, το σκεφτόμουν στο Αθενσκον την Κυριακή πρωί που ήμουν μόνος και έκανα βόλτες και χαλιόμουν.

  • Like 8
Link to comment
Share on other sites

Πω τέλειο θέμα και συγγνώμη δεν θα κρατηθώ, αλλά θα κράξω γιατί τα σκέφτομαι πολύ έντονα τελευταία!

Αρχικά, για να έχεις νέες σειρές πρέπει να έχεις... σεναριογράφους! Αυτή τη στιγμή, ζήτημα να μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού.

Δεύτερον, ειλικρινά πιστεύω ότι οι εκδότες δεν διαβάζουν κόμικς. Βλέπω σε άλλες χώρες (αντίστοιχου μεγέθους με την Ελλάδα) να κυκλοφορούν άμεσα κυκλοφορίες εκδοτικών όπως η Vault(!). Αλλά εντάξει, γιατί να βγάλεις ένα κόμικ των 6 ή 12 τευχών, όταν μπορείς να ξανατυπώσεις το ΚΛΑΣΙΚΟ ΚΟΜΙΚ των 75 τευχών γνωρίζοντας εξαρχής οτι θα ειναι καταδικασμένο να μείνει μισό(σσ.: προφανώς δεν εννοώ να σταματησουν να βγαίνουν παλιότερα κόμικς, αλλά να αυξηθούν τα πιο σύγχρονα); Μετά μπορείς να ρίξεις το φταίξιμο στο κοινό (δεν υπάρχει κοινό, δεν αγοράζει κλπ κλπ) ή/και στις ακριβές πρώτες ύλες και είσαι καλυμένος. Βέβαια, υπάρχουν και οι ακόμα πιο αγαπημένοι μου εκδοτικοί που όχι μόνο δεν διαβάζουν κόμικς, αλλά ντρέπονται που τα εκδίδουν. Είναι εκείνοι που βγάζουν ΜΟΝΟ ιστορικά κόμικς, εεε συγγνώμη ΓΚΡΑΦΙΚ ΝΟΒΕΛ ήθελα να πω.

 

Και όπως λέει ο @Dredd, δυστυχώς ουτε οι δημιουργοί διαβάζουν. Γεγονός το οποίο πιστεύω οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο ότι...

...δεν υπάρχουν μέσα (έστω και online) να γράφουν για κόμικς. Κάποτε είχες μια ΒΑΒΕΛ που τη διαβαζε κόσμος, ερχόταν σε επαφή με κανα κόμικ της προκοπής, επηρεαζόταν και έβγαζε και εκείνος κάτι ενδιαφέρον. Τώρα τι; Πλέον βλέπω κάτι συνεντευξεις σε γνωστο site/περιοδικό της Αθήνας που φιλοξενεί κατά καιρούς συνεντεύξεις από μεγάλα ονόματα (εντάξει, δύο ξένους έχω στο μυαλό μου που έτυχε να κυκλοφορήσουν δύο κόμικ που εκαναν πάταγο σε κριτικές τα τελευταία χρόνια) και τους ρωτάνε για εξώφυλλα που κάνουν σε γνωστά περιοδικά! Τίποτα για τα κόμικς τους, τις επιρροές τους, την κομιξική δουλειά τους. Οπότε, ας πούμε πως κάποιος μεταφράζει Ram V, Tom King ή Jeff Lemire. Ποιος θα του το προωθήσει;

 

Προφανώς υπάρχουν αμερικάνικες ιστοσελίδες, αλλά προσωπικά τουλάχιστον ελάχιστα τις εμπιστεύομαι πλέον. Με κάποιες σπάνια ταιριάζουν τα γούστα μου (Comic Journal), αν και βρίσκω άγνωστα κόμικς, και με τα περισσότερα έχω εκνευριστεί γιατί κάθε τεύχος το περιγράφουν ως αριστούργημα. Άντε να τα πάρεις στα σοβαρά μετά.

 

Τέλος πάντων, για να κλείνω, καταλαβαίνω πως έχουμε μικρό κοινό λόγω πληθυσμού, αλλά πώς είναι δυνατόν όλος ο κόσμος να διαβάζει κόμικς και η Ελλάδα να είναι το μικρό γαλατικό χωριό που αντιστέκεται; Κάτι μου λέει πως, αν εξαιρέσεις κάποιες σοβαρές και αντικειμνικές παραμέτρους, μεγάλη ευθύνη πρέπει να καταλογιστεί στους «ανθρώπους» της κοινότητας (η οποία -προφανώς- και θα ήταν διασπασμένη σε 100 διαφορετικές κλίκες που ετοιμάζεται να φάει η μία την άλλη!).

  • Like 10
Link to comment
Share on other sites

Το ποστ του @Dredd. Στη δεύτερη παράγραφό, θα συμφωνήσω απόλυτα! Στην πρώτη και στην τρίτη όμως... Αρχικά, ποιος είπε ότι το παλιό είναι κακό; Αν είναι έτσι, γιατί διδασκόμαστε λόγου χάρη Ιλιάδα και Οδύσσεια; Σάμπως, δεν είναι δύο παρωχημένα έργα που συντέθηκαν πριν πόσες χιλιάδες χρόνια; Ναι, μα είναι κλασικά! Δηλαδή, διαχρονικά, μιλούν ακόμη στον άνθρωπο. Έτσι λοιπόν και πολλά παλιά κόμικς. Ναι, αν είχες αναφέρεις τον Ταρζάν του Kubert λόγου χάρη, το οποίο θεωρείται κλασικό μεν, αλλά προσωπικά το βρίσκω τρομερά παρωχημένο τόσο σχεδιαστικά, όσο και σεναριακά, θα συμφωνούσαμε. Αλλά, όχι να λέμε, ότι το Μπλεϊκ και Μόρτιμερ, είναι αρχαιολογία! Παλιό ναι, παλιακό όχι. Τα Αστερίξ, θα γεράσουν ποτέ; Όχι! Ο μικρός σερίφης θα γεράσει ποτέ; Είναι ήδη γερασμένος. Πριν καν, γραφτεί και δημοσιευθεί μία ιστορία του. Μπορεί ένα κόμικ να είναι αρχαίο( όπως το Little Nemo για παράδειγμα) κι όμως να διατηρεί τη γοητεία του.

 

Όσον αφορά τον τερματοφύλακα γιατρό, η αλήθεια είναι πως δεν με τρελαίνει, αλλά δεν με χαλάει να τον έχω κιόλας στη βιβλιοθήκη μου, πλάι σε ένα καινούριο τεύχος της Image. Δηλαδή, γιατί να μην διαβάσουμε όσο το δυνατόν περισσότερα κόμικς; Γιατί, αν θέλουμε μόνο τα αξιόλογα καινούρια, σύντομα, οι διαθέσιμες επιλογές θα μειωθούν- κι αν διαβάζεις με γρήγορους ρυθμούς-  θα φθάσουν σε ένα τέλμα, το οποίο θα οδηγήσει στον κορεσμό. Άρα, γιατί να αρκούμαστε στα λίγα καλά καινούρια, όταν υπάρχει από πίσω μας κι ένας ωκεανός παλαιών, αξιοπρεπών κόμικς που περιμένουν καρτερικά, την ανάγνωση;

 

Όσον αφορά την ελληνική σκηνή, σε γενικές γραμμές, συμφωνώ μαζί σου @Dredd. Η κάθε σκηνή βέβαια, έχει τις δικές της ιδιαιτερότητες, οπότε με αυτή τη λογική, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η ελληνική σκηνή, έχει την ιδιαιτερότητα, να αποτελείται -κατά κύριο λόγο- από στριπ, ολιγοσέλιδες ιστορίες και μεταφορές άλλων έργων της παγκόσμιας καλλιτεχνικής δημιουργίας/βιογραφίες. Τώρα, για τα ιστορικά που αναφέρθηκαν, εγώ θα πω εξαρτάται και τον δημιουργό. Αλλιώς είναι να διαβάζεις ένα ιστορικό του Soloup, αλλιώς τα "Κλασσικά Εικονογραφημένα" , αλλιώς τα έργα του Πέτρου, αλλιώς τους Ληστές, κι αλλιώς το Γρα- Γρου. Πάντως, θεωρώ ότι σε αυτό τον τομέα έχουμε εξαιρετικούς δημιουργούς, που συνολικά έχουν βγάλει διαμαντάκια όλα αυτά τα χρόνια!

 

Τώρα, η κουλτούρα για την κουλτούρα, συναντάται σε πολλά κόμικς δυστυχώς και η αλήθεια είναι ότι ούτε σε εμένα αρέσει. Είχα πάει στη Jemma ένα μεσημέρι και είχα μία ώρα ελεύθερη. Καθόμουν λοιπόν και σκεφτόμουν τι να αγοράσω. Πέφτει το μάτι μου σε κάτι τεύχη Βαβέλ( έχει στο κάτω- κάτω ράφι). Πιάνω να το διαβάσω λοιπόν κι έφριξα! Ο ορισμός αυτού! Προσωπικά, ψάχνω τα τεύχη μέχρι το 150. Έχω απαγορεύσει στον εαυτό μου να διαβάσει παραπάνω. Το "9" αντίθετα, απ' όσο έχω ακούσει( δεν έχω τεύχη του- ακόμη) ήταν πιο "εμπορικό" περιοδικό, γι' αυτό και τόσοι γνωστοί- σήμερα- δημιουργοί βγήκαν από εκεί. Ξέρετε, τι είναι αυτό που λείπει όμως πραγματικά από τους Έλληνες; Το χιούμορ! Έχουμε τόσους κορυφαίους γελοιογράφους κι όμως τα πρώτα ελληνικά κόμικς- ήταν τα "Κλασσικά Εικονογραφημένα"- κι έπειτα πήγαμε σε Βαβέλ/Παρά Πέντε. Με εξαίρεση κάτι Κολούμπρα/Βαβέλ/ Παρά Πέντε, είχαμε μεν και κάποια ανάλαφρα/ παιδικά όπως το Ρόδι, την Διάπλασιν των παίδων( απαραίτητη η αρχαΐζουσα κλίση εδώ), την Φρουτοπία, μα σε γενικές γραμμές, δεν είδαμε το χιουμοριστικό, το παιδικό, το ανέμελο, το οποίο θα προσέλκυε νέους αναγνώστες και θα στήριζε την σκηνή. Ακόμη και τα κόμικς του "9" αν και χιουμοριστικά, αφορούσαν σίγουρα τους μεγαλύτερους- όχι τα παιδιά. Ποιος- νέος- που δεν ασχολείται ιδιαίτερα με το είδος, γνωρίζει κάτι από εκεί. Ίσως, το Μανιφέστο... Θέλει, να υπάρχει το πιο ενήλικο, σαφώς, αλλά ο σωστός εκδότης, ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάει, να προσηλυτίζει νέους αναγνώστες! Μέσα σε όλα αυτά, πρέπει να υπάρχει και η συνεχής εκδοτική παρουσία. Μέσα σε τριάντα χρόνια( περίπου), από εκεί που η Ελλάδα, αντιμετώπιζε τα κόμικς ως "Μικυμαου" και συνεπώς ελληνικό κόμικ δεν υπήρχε, ξαφνικά, το 1978-1980 κυκλοφόρησαν -ταυτόχρονα σχεδόν- τρία εμβληματικά περιοδικά( Βαβέλ, Μαμούθ, Κολούμπρα- τα δύο τελευταία εξαιρετικά βραχύβια), τα οποία ναι μεν έφεραν μια διαφορετική οπτική πάνω στο κόμικ( εννοείται ότι μετέπειτα βοήθησε και το ΠαραΠέντε, το 9, όλα τα αυτόνομα άλμπουμ που εκδόθηκαν από τους εκδοτικούς αυτούς), αλλά ρωτώ σε αυτό το σημείο:" Είναι δυνατόν, από εκεί που δεν υπάρχει τίποτα, ξαφνικά, από το πουθενά, να δημιουργηθεί μια σκηνή, η οποία μετά από ~τριάντα χρόνια, το 2010, θα βρεθεί αντιμέτωπη με την κρίση, που εξ' αιτίας της, δεν έκλεισαν μόνο τα προαναφερθέντα περιοδικά, αλλά και το Mov, η Γαλέρα κι όποιο άλλο μου διαφεύγει τώρα. Γίνεται, δηλαδή, από το τίποτα, στον απόλυτο πλουραλισμό κι από εκεί πάλι κενό κι ύστερα άνθιση των φανζιν( συνεπώς άπειρες δουλειές, όλες ετερόκλητες μεταξύ τους) κι αυτό να το αποκαλέσουμε συμπαγή σκηνή κόμικς";

 

Συγγνώμη για το κατεβατό και για την αναρχία των σκέψεών μου, αλλά είχα πάρα πολλά να πω( ίσως υπερβολικά πολλά- φλυαρία)!:beer:

  • Like 7
Link to comment
Share on other sites

23 minutes ago, Lazaros said:

Και όπως λέει ο @Dredd, δυστυχώς ουτε οι δημιουργοί διαβάζουν. Γεγονός το οποίο πιστεύω οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο ότι...

...δεν υπάρχουν μέσα (έστω και online) να γράφουν για κόμικ.

 

Α εδώ διαφωνώ! Πως γίνεται εγω που διαβάζω από χόμπυ να έχω μια ιδέα για το τι παίζει εκεί έξω και ο άλλος που θέλει να εκφραστεί μέσα από αυτό να μην τον ενδιαφέρει να ψαχτεί; Ακόμα και αν δεν υπάρχουν έγκριτα περιοδικά, υπάρχουν ένα σωρό site με βαθμολογίες κόσμου. Μπαίνεις στο comicbookroundup,  τα κάνεις μια ταξινόμηση ανάλογα με τις προτιμήσεις σου και πάνω κάτω βλέπεις τι παίζει και τι έχει αρέσει στον κόσμο. Περισσότερο πιστεύω ότι αντιμετωπίζονται ως "αρπαχτή". Πιάνει δηλαδή το χέρι κάποιων, σχεδιάζουν κάτι, συνήθως εμπνευσμένο (λέμε τώρα) από Ιαπωνία, μπας και πουληθεί κάνα πριντάκι και η 20σέλιδη ιστορία σε κάνα convention. Για αυτό λίγοι είναι αυτοί που έχουν σταθερή παρουσία και ακόμα λιγότεροι αυτοί που καθιερώνονται.

  • Like 6
  • Thanks 1
Link to comment
Share on other sites

Συγγνώμη, αλλά ο δημιουργός δεν χρειάζεται να διαβάζει για τα κόμικς, σε ένα φόρουμ, ή σε ένα περιοδικό. Ο δημιουργός, πρέπει να διαβάζει τα κόμικς. Πώς θα αποκτήσει εμπειρίες, ώστε να γράψει/σχεδιάσει; Η Άλκη Ζέη είχε πει( δεν το βρίσκω κάπου να το αντιγράψω):

"Αν θες να γράψεις, πρέπει να διαβάζεις, να διαβάζεις, να διαβάζεις!"

Και ο Σεφέρης βέβαια, είχε πει ότι:

"Δεν υπάρχει παρθενογένεση στην τέχνη."

:beer2:

  • Like 5
  • Thanks 2
Link to comment
Share on other sites

12 minutes ago, kwtsos said:

 

Α εδώ διαφωνώ! Πως γίνεται εγω που διαβάζω από χόμπυ να έχω μια ιδέα για το τι παίζει εκεί έξω και ο άλλος που θέλει να εκφραστεί μέσα από αυτό να μην τον ενδιαφέρει να ψαχτεί; Ακόμα και αν δεν υπάρχουν έγκριτα περιοδικά, υπάρχουν ένα σωρό site με βαθμολογίες κόσμου. Μπαίνεις στο comicbookroundup,  τα κάνεις μια ταξινόμηση ανάλογα με τις προτιμήσεις σου και πάνω κάτω βλέπεις τι παίζει και τι έχει αρέσει στον κόσμο. Περισσότερο πιστεύω ότι αντιμετωπίζονται ως "αρπαχτή". Πιάνει δηλαδή το χέρι κάποιων, σχεδιάζουν κάτι, συνήθως εμπνευσμένο (λέμε τώρα) από Ιαπωνία, μπας και πουληθεί κάνα πριντάκι και η 20σέλιδη ιστορία σε κάνα convention. Για αυτό λίγοι είναι αυτοί που έχουν σταθερή παρουσία και ακόμα λιγότεροι αυτοί που καθιερώνονται.

Δεν έχεις άδικο!

 

1 minute ago, Θοδωρής Καραπάνος said:

Συγγνώμη, αλλά ο δημιουργός δεν χρειάζεται να διαβάζει για τα κόμικς, σε ένα φόρουμ, ή σε ένα περιοδικό. Ο δημιουργός, πρέπει να διαβάζει τα κόμικς.

 

Σωστά, εγώ αυτό που εννοούσα είναι πως μέσω των περιοδικών, site κλπ ενδεχομένως έρθει σε επαφή με κόμικς που δεν θα έβρισκε τόσο εύκολα. Δλδ να βρει μια πρόταση, να την διαβάσει και σιγά σιγά να ανακαλύψει κυκλοφορίες πυο δεν γνώριζε. Προφανώς, όχι να διαβάζει κριτικές μόνο.

  • Like 7
Link to comment
Share on other sites

 Για εμένα φταίνε όλοι, εκδότες, παλιοί και καινούριοι δημιουργοί, όλοι, άλλοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο. Οι εκδότες φταίνε για την πλειοψηφία όσων εκδίδουν, οι δημιουργοί για όσα βγάζουν και την εν γένει στάση τους απέναντι στο μέσο.

 

Και να ξεκινήσω από το άλλο θέμα που είχαμε συζητήσει παλιότερα, τα βραβεία και την ακαδημία. Συγνώμη, αλλά μυρίζει ναφθαλίνη από μακριά. Ποιοι αποτελούν την ακαδημία και ποιοι αποφασίζουν για τα βραβεία. Αναρωτήθηκε κανείς γιατί ιστορικά στην τελετή πηγαίνουν 50 άτομα, από τα οποία οι 30 είναι οι δημιουργοί που θα βραβευτούν και οι φίλοι τους; Αναρωτήθηκαν όλοι αυτοί αν αυτά που επιλέγουν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα της παγκόσμιας σκηνής, ή αν απλά, όπως σωστά έγραψε ο @Lazaros, συντηρούν μια λογική γαλατικού χωριού; Όπως ακριβώς, λόγω δικτατορίας και γενικότερης καθυστέρησης, μάθαμε τη rock στο 80, ενώ όλος ο κόσμος είχε ήδη περάσει 2-3 μουσικά ρεύματα μετά; Μήπως συντηρούν μια λογική Βαβέλ, η οποία όσο πρωτοποριακή (για την Ελλάδα πάντα) και να ήταν όταν βγήκε, πλέον είναι τόσο ξεπερασμένη όσο οι New Kids on the Block? Έχει κανείς απάντηση γιατί το Diabolik είναι καλύτερο από το Daytripper το 2022; Και τα μισά (από τα ελάχιστα) μέσα που ασχολούνται με τη σκηνή, να εκθειάζουν τέτοιες επιλογές, γιατί είναι μικρή η πιάτσα και θέλουμε να τα έχουμε καλά με όλους; Τι εξυπηρετούσε, πιάνοντας τις σχετικά πρόσφατες εκδόσεις, ένας Μπλε Κομήτης, με 20 μονοσέλιδες ιστορίες (καθ' υπερβολή) στις 80 σελίδες; 

 

Και για τους εκδότες, στην τελική, δεν μπορώ να πω πολλά. Επιχείρηση έχουν, έτσι κρίνουν και έτσι κάνουν σε μια δύσκολη οικονομική συγκυρία. Μπορώ να τους καταλογίσω έλλειψη φιλοδοξίας, ή έλλειψη ικανότητας να δουν λίγο πιο μελλοντικά τη φάση, αλλά μέχρι εκεί. Όλοι οι υπόλοιποι; Τα φεστιβάλ; Δεν μπορούν να βάλουν πλέον ένα φρένο σε αυτον τον ακατάσχετο ορυμαγδο των prints, των κονκάρδων, των stickers και όλων των υπολοίπων τα οποία καταλαμβάνουν το 90% των πάγκων, και κάπου εκεί βρίσκεις και ένα 20σέλιδο, το οποίο έχει 5 ορθογραφικά και 10 συντακτικά και το πουλάνε και 7,8, και 10 ευρώ; Που θέλουν βγάλουν 3 και 4 και 5 ευρώ από μια αυτοέκδοση, όταν συγγραφείς φτασμένοι γράφουν εκατοντάδες σελίδες για να πάρουν 1 (ένα) ευρώ ανά πωληθέν αντίτυπο;

 

Όραμα δεν υπάρχει από κανέναν. Και αντί να κάνουμε ομιλίες για να ευλογούμε τα γένια μας, και να συζητάμε για το πόσο προχώ είναι να μεταφράζουμε τον Καρκαβίτσα το 2022, ας μιλήσουμε για το μέλλον αυτής της σκηνής, τι φταίει, γιατί δεν βγαίνουν πάνω από 2-3 "σοβαρά" κομικς κάθε χρόνο και το τι θα μπορούσαμε να κάνουμε για να βγούμε από αυτό το τέλμα. Αλλιώς, θα συζητάμε πάλι με μεγάλη χαρά για το Μπλεικ και Μορτιμερ νο.89, για τα 150 χρόνια του Μικρού Ήρωα. Και κάποιοι Γαλάτες, θα βρισκόμαστε σε μια χασαποταβέρνα στο Παλαιό Φάληρο, έξω απο το υπόλοιπο γαλατικό χωριό, και θα λέμε μεταξύ μας για τα τελευταία ξένα κόμικς που διαβάσαμε.

  • Like 8
  • Thanks 2
Link to comment
Share on other sites

Ωραία συζήτηση ανοίξατε. 

Προφανώς οι δημιουργοί έχουν σοβαρές ευθύνες. Μεταξύ άλλων έχω προσέξει την υποτίμηση τους προς το αμερικάνικο κόμικς που το ταυτίζουν συνολικά με τα υπερηρωικά. Φαινεται έτσι διπλή η άγνοια τους : και δεν γνωρίζουν τις καταπληκτικές δημιουργίες που έχουν βγει σε υπερηρωικά και αγνοούν το πόσα πολλά βγάζει η αμερικανική σκηνή και τι πλούτο έχει (μαζί με τεράστια σαβούρα προφανώς).

Ωστόσο για μένα οι εκδότες έχουν τη μεγαλύτερη ευθύνη γιατί είναι σε θέση ισχύος, έχουν τα χρήματα για να ορίσουν την κατεύθυνση στη σκηνή. Και κάνουν μία επιλογή που είναι "συνετή" βραχυπρόθεσμα αλλά καταστροφική μακροπρόθεσμα. Πράγματι το ρετρό πουλάει και έχει κοινό ενημερωμένο και συνεπές, όπως τα είπε ο Ντρεντ στην αρχή. Όμως σε 10 χρόνια, σε 20 χρόνια, τι κοινό θα έχουν καλλιεργήσει, σε ποιους θα βασιστούν; Ποια ειναι η προοπτική για τους εκδοτικούς τους στην εποχή των manga και της Image; Μάλλον πολύ μικρή. Όταν έρθει η κακή στιγμή βέβαια, θα κατηγορούν το κοινό που δεν τους στήριξε.

  • Like 7
Link to comment
Share on other sites

Δικαστής πραγματικός. Ακόμα γελάω με το ότι σε μια λιστα που συμμετείχε το Daytripper και το Sandman βραβεύτηκε το Diabolik. Κανονικά και οι πέτρες θα έπρεπε να γελάνε αλλά τέλος πάντων.

  • Like 10
Link to comment
Share on other sites

30 minutes ago, Dredd said:

Δεν μπορούν να βάλουν πλέον ένα φρένο σε αυτον τον ακατάσχετο ορυμαγδο των prints, των κονκάρδων, των stickers και όλων των υπολοίπων τα οποία καταλαμβάνουν το 90% των πάγκων, και κάπου εκεί βρίσκεις και ένα 20σέλιδο, το οποίο έχει 5 ορθογραφικά και 10 συντακτικά και το πουλάνε και 7,8, και 10 ευρώ;

Συμφωνώ με Dredd για τα πάντα εκτός από το παραπάνω. Νομίζω έχει ξαναγίνει η συζήτηση πιο παλιά περί αυτοεκδόσεων και οι τιμές είναι σχεδόν αναπόφευκτες, απ'ό,τι εχω καταλάβει. Τώρα, όσον αφορά στην επιμέλεια, εννοείται πως, ειδικά όταν μιλάμε για 20 σελίδες, λάθη τέτοια είναι ανεπίτρεπτα και αφήνουν μια πολύ άσχημη γεύση. Και εγώ αυτοέκδοση θα αγόραζα μόνο για να στηρίξω γνωστό μου, αλλιώς είναι σχεδόν πάντα ασύμφορο και η ίδια η έκδοση το πιθανότερο να μην αξίζει καν σαν υλικό.

 

Αυτό στο οποίο θέλω να σταθώ όμως (ίσως να ξεφεύγει λίγο από τον τίτλο του topic, αλλά νομίζω σχετίζεται ακόμη με την γενική ελληνική σκηνή των κόμικς και την παρακμή της) είναι τα παρελκόμενα στους πάγκους που δεν είναι κόμικς. Δεν καταλαβαίνω ποιο είναι το πρόβλημα με αυτά τα παρεμφερή, είναι πολύ πιο προσιτά σε όλους και δεν είναι σε καμία περίπτωση κάτι κακό. Ναι, οκ, πες ότι πάει την σκηνή των κόμικς πίσω επειδή δεν προωθούνται καλλιτέχνες που έχουν κόμικς να επιδείξουν. Μα, πού τους είδαμε αυτούς? Το θέμα δεν είναι στις κονκάρδες, τα πριντς, τα αυτοκόλλητα. Το θέμα είναι ότι ο τομέας των ελληνικών κόμικς είναι σχεδόν ανύπαρκτος, οπότε βρίσκω αδικαιολόγητη την κατηγορία σου. Τι φρένο να βάλουν? Γιατί? Τι το εναλλακτικό υπάρχει που είναι καλύτερο? Και στην τελική, γιατί πρέπει να προτιμώνται απαραίτητα τα κόμικς στο artists' alley? Το artists' alley είναι ακριβώς αυτό που λέει το όνομα. Εμένα σαν πουριτανισμός μού ακούγεται, ακόμη και gatekeeping των κόμικς, για να είμαι απολύτως ειλικρινής.

  • Like 5
Link to comment
Share on other sites

1 hour ago, angeltze said:

 

 

Αυτό στο οποίο θέλω να σταθώ όμως (ίσως να ξεφεύγει λίγο από τον τίτλο του topic, αλλά νομίζω σχετίζεται ακόμη με την γενική ελληνική σκηνή των κόμικς και την παρακμή της) είναι τα παρελκόμενα στους πάγκους που δεν είναι κόμικς. Δεν καταλαβαίνω ποιο είναι το πρόβλημα με αυτά τα παρεμφερή, είναι πολύ πιο προσιτά σε όλους και δεν είναι σε καμία περίπτωση κάτι κακό. Ναι, οκ, πες ότι πάει την σκηνή των κόμικς πίσω επειδή δεν προωθούνται καλλιτέχνες που έχουν κόμικς να επιδείξουν. Μα, πού τους είδαμε αυτούς? Το θέμα δεν είναι στις κονκάρδες, τα πριντς, τα αυτοκόλλητα. Το θέμα είναι ότι ο τομέας των ελληνικών κόμικς είναι σχεδόν ανύπαρκτος, οπότε βρίσκω αδικαιολόγητη την κατηγορία σου. Τι φρένο να βάλουν? Γιατί? Τι το εναλλακτικό υπάρχει που είναι καλύτερο? Και στην τελική, γιατί πρέπει να προτιμώνται απαραίτητα τα κόμικς στο artists' alley? Το artists' alley είναι ακριβώς αυτό που λέει το όνομα. Εμένα σαν πουριτανισμός μού ακούγεται, ακόμη και gatekeeping των κόμικς, για να είμαι απολύτως ειλικρινής.

 

Γιατι μιλαμε για κομιξοεκδηλωσεις. Ή θεωρητικα τουλαχιστον κομιξοεκδηλωσεις. Σε εκδηλωση στικερ ή σε εκδηλωση κονκαρδων, μη σωσει και μπει μισο κομικ. Το artist's alley κομιξοεκδηλωσης θα πρεπει να εχει κομιξαδες, οχι illustrators, οχι αυτοκολληταδες, οχι σκουλαρικατζουδες και κορνιζαδες. Και αυτοι οι κομιξαδες να κοιταξουν να γεμισουν τον παγκο τους με κομικς, ή εστω κυριως με κομικς. Να φτιαξουν 2ο, 3ο φανζιν το χρονο και να μην περιμενουν να βγαλουν μεροκαματο απο τα πριντς και τα αυτοκολλητα.

 

Και ολα τα παραπανω, μιλωντας για κομιξαδες και κομιξοεκδηλωσεις και αν σε ενδιαφερουν (οχι εσενα, στους διοργανωτες αναφερομαι) πρωτιστως τα κομικς. Αν οχι, και σε ενδιαφερει απλα το πως να γεμισεις παγκους, παω πασο.

  • Like 7
Link to comment
Share on other sites

Εμένα δεν μου αρέσουν οι κονκάρδες και τα αυτοκόλλητα, οπότε δεν δίνω σημασία. Prints δεν έχω αγοράσει ποτέ από φανζινα γιατι δεν έχω δει κάτι που να μου τραβάει το ενδιαφέρον, παρόλα αυτά δεν το θεωρώ τόσο τραγικό. Στους περισσότερους κιόλας συνοδευτικά είναι αυτά τα τζιτζιλι-μιτζιλι. Εμένα να σου πω την αλήθεια περισσότερο μου την σπάει όταν σου δωρίζουν τέτοιες παπαριτσες. Δηλαδή ρε αδερφέ, κόψε κάτι από την τιμή του κόμικ και μην μου βγάλεις κονκάρδες μην τυπώσεις αυτοκόλλητα, πριντς και δεξερωγωτι. Και αυτό αφορά και κανονικές εκδοτικές, όχι μόνο φανζιναδες.

  • Like 7
Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

 Share

  • Recently Browsing   0 members

    • No registered users viewing this page.
×
×
  • Create New...