Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Αποχαιρετισμός στον Quino


Recommended Posts

120428601_678700009717601_5238063347468114580_n.jpg

 

Πρέπει να ήταν 1987 ή 1988, όταν άκουσα για πρώτη φορά τα ονόματα «Quino» και «Μαφάλντα». Πήγαινα στην Α’ Λυκείου και ο φιλόλογος της τάξης μας – πρόωρα χαμένος, δυστυχώς – μας μίλησε για ένα κόμικ με περίεργο χιούμορ, «εγκεφαλικό», όπως το χαρακτήρισε. Και επειδή, η μνήμη μας παίζει περίεργα παιχνίδια, ακόμη θυμάμαι το συγκεκριμένο στριπάκι για το οποίο μας μίλησε και ήταν αυτό εδώ (από το άλμπουμ «Μαφάλντα 12»).

 

124276998_361717591587099_2331845784540649235_n.jpg

 

Όντας αθεράπευτος αναγνώστης των κόμικς, έψαξα να βρω κάποια άλμπουμ στα περίπτερα (ήταν οι εποχές, όταν τα άλμπουμ μπορούσες να τα βρεις σε αρκετά περίπτερα) και κάπως έτσι, έγινε η γνωριμία μου με τον κόσμο του Quino, ο οποίος μας εγκατέλειψε στις 30 Σεπτεμβρίου φέτος, πλήρης ημερών, στα 88 του χρόνια.

 

Ποιος ήταν ο Quino

 

Ο άνθρωπος, που θα γινόταν γνωστός απλά ως Quino (Κίνο) γεννήθηκε στις 17 Ιουλίου του 1932 στη Μεντόσα της Αργεντινής ως Joaquín Salvador Lavado Tejón (στη Λατινική Αμερική αγαπάνε τα μεγάλα ονοματεπώνυμα, κάτι, που ο ίδιος ο Quino είχε σχολιάσει σε ένα στριπ της Μαφάλντας). Απέκτησε από μικρός το παρατσούκλι ‘Quino’ και επίσης από πολύ μικρός έδειξε κλίση για το σχέδιο και πολύ μικρός ξεκίνησε σπουδές στη Σχολή Καλών Τεχνών της πόλης του, σπουδές τις οποίες διέκοψε το 1948 μετά το θάνατο του πατέρα του και ενώ η μητέρα του ήδη είχε πεθάνει από το 1945. Άρχισε από πολύ μικρός να δουλεύει ως σκιτσογράφος και μέχρι το 1954 είχε κατορθώσει να συνεργάζεται σε τακτική βάση με διάφορα περιοδικά και εφημερίδες.

 

Αυτά τα χρόνια, όπως και πολλά από όσα θα ακολουθούσαν, ήταν εξαιρετικά ταραγμένα για την Αργεντινή, η οποία εκείνη την εποχή έβγαινε από την περίοδο διακυβέρνησης του Χουάν Περόν, ιδιαίτερα δημοφιλούς πολιτικού, ο οποίος προσπάθησε να απομακρύνει την Αργεντινή από την επιρροή άλλων δυνάμεων και να βελτιώσει τις συνθήκες ζωής των φτωχότερων, χρησιμοποιώντας όμως αυταρχικές μεθόδους (μεταξύ των οποίων λογοκρισία και βασανιστήρια πολιτικών αντιπάλων) και οδηγώντας τελικά τη χώρα σε έναν τεράστιο πληθωρισμό. Μετά την απομάκρυνση και την εξορία του Περόν, η χώρα γνώρισε μια σειρά από ασταθείς κυβερνήσεις, πραξικοπήματα, βομβαρδισμούς κυβερνητικών κτηρίων από το στρατό, κυνήγι των κομμουνιστών και των οπαδών του Περόν.

 

Η Μαφάλντα

 

124152606_392451915127345_160588901376135153_n.jpg

 

Κάπως έτσι ήταν η πολιτική και κοινωνική κατάσταση στην Αργεντινή, όταν μια βιομηχανία ηλεκτρικών ειδών, ζήτησε από τον Quino ένα χιουμοριστικό στριπάκι, που θα χρησίμευε για να προωθήσει τα προϊόντα της. Το σχέδιο τελικά δεν περπάτησε, αλλά ο Quino είχε ήδη σκεφτεί ένα στριπάκι για μια μεσοαστική οικογένεια με ένα παιδί, ένα κοριτσάκι, που θα ονομαζόταν «Μαφάλντα», όνομα που επέλεξε κυρίως επειδή άρχιζε με το ίδιο γράμμα της επωνυμίας της εταιρείας, αλλά και γιατί του φαινόταν «χαριτωμένο».

 

Η Μαφάλντα, το κοριτσάκι με το φιόγκο στα μαλλιά, που την κάνει να φαίνεται σαν ένα διαβολάκι, εμφανίστηκε για πρώτη φορά “Primera Plana” στις 29 Σεπτεμβρίου 1964. Επειδή όμως το περιοδικό θεώρησε τα σκίτσα του Quino ιδιοκτησία του, ο δημιουργός σταμάτησε να συνεργάζεται μαζί του, αφότου είχαν ήδη δημοσιευτεί 48 στριπάκια.

 

Η νέα στέγη της Μαφάλντα ήταν η εφημερίδα “El Mundo”, στην οποία δημοσιευόταν το κόμικ σε καθημερινή βάση από τις 15 Μαρτίου 1965 έως τις 22 Δεκεμβρίου 1967, όταν η εφημερίδα θα υποχρεωθεί να αναστείλει την κυκλοφορία της. Στη συνέχεια, θα μετακομίσει στο εβδομαδιαίο περιοδικό “Siete Dias”, όπου θα δημοσιεύεται από τις 2 Ιουνίου 1968 έως τις 25 Ιουνίου 1973, όταν ο Quino φοβούμενος την επανάληψη, θα αποφασίσει να διακόψει τη σειρά. Πιστός στην απόφασή του, δεν «ανέστησε» ποτέ το στριπ, χρησιμοποίησε όμως τη Μαφάλντα και τους φίλους της, το 1976 για να εικονογραφήσει τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Παιδιού και το 1984 για μια εκστρατεία για τη στοματική υγιεινή, το 1987 για να γιορτάσει ένα αποτυχημένο πραξικόπημα εναντίον του εκλεγμένου προέδρου της Αργεντινής, Ραούλ Αλφονσίν, το 2020 με αφορμή την πανδημία του COVID, καθώς και σε ορισμένες, άλλες, λίγες περιπτώσεις, που πάντα είχαν σχέση με τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη δημοκρατία.//

 

mafalda-basta.jpg

 

Η Μαφάλντα είναι ένα εξάχρονο κορίτσι, που λατρεύει την ειρήνη, τη δημοκρατία και τους Beatles και απεχθάνεται το φασισμό, τον πόλεμο, την αδικία και φυσικά… τη σούπα. Ρωτάει διαρκώς διάφορα πράγματα, που φέρνουν σε αμηχανία τους δύσμοιρους γονείς της, φιλοσοφεί διαρκώς και είναι βαθιά απαισιόδοξη για το μέλλον της Γης. Είναι πάντα περίεργη και έχει άποψη για τα πάντα. Έχει μια χελώνα ως κατοικίδιο, που την έχει ονομάσει «Γραφειοκρατία», επειδή κινείται αργά. Και πάνω από όλα, είναι πιστή στους φίλους της, αν και ορισμένοι από αυτούς την εκνευρίζουν κάποιες φορές (και αυτή εκείνους, για να είμαστε δίκαιοι!).

 

2015-05-16.jpg

 

Ο κύκλος της Μαφάλντα περιλαμβάνει καταρχάς τους γονείς της, ένα μάλλον άχρωμο νεαρό ζευγάρι, που μάλλον δεν καταλαβαίνουν, γιατί η κόρη τους έχει τόσες πολλές απορίες. Η γυναίκα είναι οικιακά και ο άνδρας εργάζεται σε μια εταιρεία, χωρίς ποτέ να μαθαίνουμε τι ακριβώς δουλειά κάνει, και πρέπει να ήταν τυπικοί εκπρόσωποι της μικροαστικής τάξης της Αργεντινής εκείνη την εποχή.

 

2mafaldacharacters.jpg

 

Ο Φελίπε είναι ο πρώτος από την παρέα της Μαφάλντα, που εμφανίζεται. Είναι ένα χρόνο μεγαλύτερος και μένει στην ίδια πολυκατοικία. Είναι ντροπαλός, φοβιτσιάρης, ονειροπόλος και διαρκώς αναποφάσιστος. Είναι όμως καλόκαρδος, έξυπνος και καλό σκακιστής. Ο Quino είχε δηλώσει, ότι υπάρχει ένα σημαντικό τμήμα του εαυτού του στο Φελίπε.

 

Ο Μανολίτο είναι συμμαθητής της Μαφάλντα, ισπανικής καταγωγής και γιος του μπακάλη της γειτονιάς. Είναι λίγο κουμπούρας στο σχολείο και η μόνη του κλίση φαίνεται να είναι το εμπόριο και η συνεχής διαφήμιση της οικογενειακής επιχείρησης. Σκέφτεται συνέχεια το χρήμα και είναι ένθερμος οπαδός του καπιταλισμού.

 

Η Σουζανίτα είναι η σπαστικιά της παρέας: τυπικό δείγμα μικροαστής, που από πολύ μικρή ηλικία σκέφτεται το γάμο και τη μητρότητα, συντηρητική και ολίγον ρατσίστρια. Τσακώνεται διαρκώς με τους υπόλοιπους, πειράζει διαρκώς το Μανολίτο και ειρωνεύεται το Φελίπε, με τον οποίον ίσως να είναι λίγο τσιμπημένη.

 

Ο Μιγκελίτο είναι ένα χρόνο μικρότερος από τη Μαφάλντα και γνωρίστηκαν στις διακοπές. Είναι γιός Ιταλών μεταναστών και ο παππούς του μιλούσε με θαυμασμό για το Μουσολίνι. Κατά καιρούς φαίνεται αφελής, αλλά κάποιες φορές έχει κάνει κάποια ιδιαιτέρως οξυδερκή σχόλια.

 

Ο Γκίγιε, υποκοριστικό του Γκιγιέρμε (στα ελληνικά και σε άλλες γλώσσες επιλέχθηκε το Νάντο, υποκοριστικό του Φερνάντο), είναι ο μικρότερος αδερφός της Μαφάλντα και το νεαρότερο μέλος της παρέας. Εμφανίστηκε στο κόμικ λίγο μετά τη επανέναρξή του στο περιοδικό “Siete Dias”. Έχει μια εμμονή με την πιπίλα του, είναι ταραχοποιός και έχει και αυτός την τάση, να κάνει άβολές ερωτήσεις στους γονείς τους.

 

Η Ελευθερία υπήρξε η τελευταία προσθήκη στην παρέα. Και αυτή τη γνώρισε η Μαφάλντα στις διακοπές. Είναι εξαιρετικά βραχύσωμη, κάτι που σε συνδυασμό με το όνομα της, προκαλεί διάφορες πικρές σκέψεις σε πολλούς, όπως πολύ καλά γνωρίζει και η ίδια. Ταυτόχρονα, είναι και το πλέον πολιτικοποιημένο και ριζοσπαστικοποιημένο μέλος της παρέας, περισσότερο κι από την ίδια τη Μαφάλντα.

 

1200px-Plaza_Mafalda_en_Colegiales_Buenos_Aires.jpg

 

Η Μαφάλντα μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες, δημοσιεύτηκε σε πολλές χώρες, αγαπήθηκε από πολύ κόσμο και έγινε σύμβολο εξέγερσης και αντίστασης. Πολλοί διανοούμενοι, όπως ο Χούλιο Κορτάσαρ, ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες και κυρίως ο Ουμπέρτο Έκο, εξέφρασαν το θαυμασμό τους για το κόμικ. Ο τελευταίος μάλιστα, έγραψε αρκετά άρθρα για τη Μαφάλντα και προλόγισε και την πρώτη έκδοσή της στην Ιταλία, το 1968, προτού εκδώσει το «Όνομα του Ρόδου» και γίνει και ο ίδιος σούπερ σταρ. Στην Ελλάδα υπήρξε ιδιαίτερα δημοφιλής, κυρίως στη δεκαετία του 1980, όταν η χώρα μας ήταν τελείως διαφορετική από πολλές απόψεις και οι άνθρωποι διεκδικούσαν περισσότερα, γιατί είχαν και λιγότερα. Ίσως να υπήρχε και μια εκλεκτική συγγένεια μεταξύ των δύο χωρών, που είχαν ταλαιπωρηθεί και οι δύο από πραξικοπήματα και παρατεταμένη περίοδο πολιτικής αστάθειας, ίσως να υπήρχε και μια παρόμοια νοοτροπία μεταξύ των δύο λαών.

 

cebcceb1cf86ceaccebbcebdcf84ceb1.jpg

 

Έγιναν αρκετές συγκρίσεις μεταξύ της Μαφάλντα και των Peanuts του Charles Schulz, βασισμένες κυρίως στο γεγονός, ότι και τα δύο στριπ αφορούσαν παιδιά, που προσπαθούσαν να βρουν κάποια αναγνώριση σε έναν ενήλικο κόσμο. Παρά τις προφανείς διαφορές, τόσο αφηγηματικές (στον κόσμο της Μαφάλντα, οι γονείς είναι παρόντες και διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο, σε εκείνον του Τσάρλι Μπράουν οι γονείς δεν εμφανίζονται ποτέ), όσο και προέλευσης (η Μαφάλντα ζει σε μια κοινωνία συνεχώς σε αναβρασμό με συνεχείς αναφορές στην κοινωνική και πολιτική κατάσταση εκείνης της εποχής, ο Τσάρλι σε μια σταθερή και σχετικά εύπορη κοινωνία, που φαίνεται να είναι αποκομμένη από τα συμβάντα του πραγματικού κόσμου) και τα δύο έργα παρουσιάζουν μια πολύ σημαντική ομοιότητα, το πώς τα παιδιά αμφισβητούν τον κόσμο των μεγάλων με όχημα το χιούμορ, αλλά και την μελαγχολία. Εξάλλου, αποδείχθηκαν και τα δύο τα πιο διαχρονικά και επιδραστικά στριπ στον κόσμο.

 

332910-Mafalda.jpg

 

Επιπλέον, είναι γνωστός ο σεβασμός, που έτρεφαν ο ένας για τον άλλο. Κατά δική του ομολογία, ο Quino είχε μελετήσει τα στριπ του Schulz, προτού ξεκινήσει τη Μαφάλντα, ενώ και ο Schulz θαύμαζε τον Quino, τον οποίον είχε αποκαλέσει «γίγαντα». Από εκεί και μετά, και τα δύο κόμικ είναι πολύ σημαντικό κομμάτι της ιστορίας, όχι μόνο των κόμικς, αλλά και της κουλτούρας γενικότερα και η προτίμηση για το ένα ή το άλλο είναι σαφώς προσωπική επιλογή. Προσωπικά, αν και σέβομαι απεριόριστα τον Charles Schulz, δίνω σαφώς την ψήφο μου στη Μαφάλντα, λαμβάνοντας φυσικά υπόψη, το γεγονός, ότι ο όγκος του υλικού δεν συγκρίνεται (η Μαφάλντα δημοσιευόταν για 9 χρόνια, ενώ τα Peanuts σχεδόν 50, πράγμα, που σίγουρα αποβαίνει εις βάρος των Peanuts, λόγω και της αναπόφευκτης επανάληψης).

 

Ο Quino μετά τη Μαφάλντα

 

Όταν ο Quino σταμάτησε να σχεδιάζει τη Μαφάλντα, η πολιτική κατάσταση στην Αργεντινή επιδεινωνόταν σταθερά και η πολιτική βία ήταν στην ημερήσια διάταξη. Οι περονιστές είχαν επιστρέψει στην εξουσία, αλλά ένα νέο στρατιωτικό πραξικόπημα με επικεφαλής το Χόρχε Βιδέλα έστειλε τη χώρα για επτά χρόνια στο γύψο και πολλούς Αργεντινούς στον άλλο κόσμο, φροντίζοντας να «εξαφανίσει» πολλούς από αυτούς μόνιμα, με αποτέλεσμα οι μητέρες τους και οι λοιποί συγγενείς τους, να τους ψάχνουν ακόμη, 40 χρόνια μετά. Λίγες ημέρες μετά το πραξικόπημα, ο Quino και η γυναίκα του, η Αλίσια, εγκατέλειψαν την Αργεντινή και κατέφυγαν στο Μιλάνο. Ευτυχώς, γιατί αλλιώς μπορεί να αναζητούσαμε ακόμα και τα δικά τους οστά. Επέστρεψαν στη χώρα τους μετά την πτώση του Βιδέλα και την εγκαθίδρυση της εύθραυστης δημοκρατίας και μοίραζαν το χρόνο τους κυρίως μεταξύ Αργεντινής και Ισπανίας, ενώ ο Quino απέκτησε και την ισπανική υπηκοότητα το 1990.

 

Ο Quino δεν σταμάτησε ποτέ να σχεδιάζει, ακόμη κι όταν σταμάτησε τη Μαφάλντα. Για την ακρίβεια, και σε αντίθεση με πάρα πολλούς δημιουργούς, η καριέρα του γνώρισε μια νέα άνθηση, αλλά και η τεχνοτροπία του άλλαξε ριζικά και τόσο μεγάλο βαθμό, ώστε πραγματικά θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για τον Quino της Μαφάλντα και εκείνον μετά από αυτή. Ο Quino δεν ξεκίνησε καμία σειρά μετά τη Μαφάλντα, αλλά σχεδίασε ένα μεγάλο αριθμό από γελοιογραφίες, οι οποίες στη σύλληψη και την εκτέλεσή τους ήταν σχεδόν το αντίθετο του στριπ που τον έκανε διάσημο.

 

124055280_830214757811366_5954590160047626246_n.jpg

 

Πράγματι, ενώ η Μαφάλντα βασιζόταν σε μεγάλο βαθμό στο λόγο και οι ήρωες του Quino μιλούσαν ακατάπαυστα προσπαθώντας να εξωτερικεύσουν τις σκέψεις και τους προβληματισμούς τους, οι χαρακτήρες του στις γελοιογραφίες μιλούν πάρα πολύ σπάνια, λες και τα λόγια του δημιουργού τους εξαντλήθηκαν μετά τη Μαφάλντα. Κι όμως, αυτή η σιωπή είναι τόσο εύγλωττη, ώστε κάποιες γελοιογραφίες να εκφράζουν μέσω της σιωπής πράγματα, για τα οποία έχουν γραφτεί εκατομμύρια λέξεις σε χιλιάδες τόμους βιβλίων. Μέσω αυτών των γελοιογραφιών, ο Quino απέφυγε, ως επί το πλείστον, να σχολιάσει την επικαιρότητα. Αντίθετα, οι γελοιογραφίες του ασχολούνται με θέματα διαχρονικά και πανανθρώπινα, ανατέμνουν την αρχέγονη ανθρώπινη κατάσταση, διυλίζουν την πραγματικότητα και προσφέρουν την ουσία των πραγμάτων. Μέσα από έναν αφηγηματικό μινιμαλισμό και την αφαίρεση, ο Quino  προσφέρει έναν πλούτο ιδεών, που δεν νομίζω, ότι έχει υπάρξει άλλος καλλιτέχνης, που να το έχει καταφέρει αυτό σε τόσο μεγάλο βαθμό. Θα γίνω ίσως αιρετικός υποστηρίζοντας, ότι κατά κάποιον τρόπο τα βουβά ή με ελάχιστα λόγια σκίτσα του Quino, είναι ακόμη μεγαλύτερα επιτεύγματα κι από τη Μαφάλντα του, η οποία, η αλήθεια είναι, είναι σε μεγάλο βαθμό συνυφασμένη με την εποχή στην οποία δημιουργήθηκε. Για αυτό ακριβώς το λόγο οι γελοιογραφίες του είναι απολύτως επίκαιρες ακόμη και σήμερα, χωρίς να έχουν χάσει τίποτα από το χιούμορ τους, αλλά και τη βαθιά απαισιοδοξία τους.

 

124184623_815268422541495_7755884825407890739_n.jpg

 

Γιατί η αλήθεια είναι, ότι ο μεγάλος δημιουργός, παρέμεινε απαισιόδοξος σε ολόκληρη τη ζωή του. Σε όλη του την καριέρα παρατηρούσε πολύ προσεκτικά τους ανθρώπους και τον κόσμο γύρω του και είτε με τη βοήθεια των λέξεων, είτε χωρίς αυτές, μπορούσε να δείξει την αγωνία και τα αδιέξοδα των απλών ανθρώπων και να κριτικάρει την κοινωνική ανισότητα, χωρίς να γίνεται ποτέ διδακτικός. Ο Quino παρέμεινε πάντα μέσω των έργων του στο πλευρό των αδύναμων και των φτωχότερων της κοινωνίας, ακόμη και στο πλευρό εκείνων, που χωρίς να το καταλαβαίνουν, έχουν εγκλωβιστεί στο μικροαστικό πλέγμα μιας τεχνητής ευμάρειας και μιας πλασματικής ευτυχίας. Χωρίς καμία δόση υπερβολής, τα σκίτσα και τα λόγια του Quino μας περιλαμβάνουν όλους και έχουν κάτι να πουν για τις ζωές όλων μας, αρκεί να είμαστε έτοιμοι να τα δεχτούμε.

 

Quino---Potentes-prepotentes-e-impotentes.jpg

 

Ο Quino έλαβε πολλά βραβεία στη ζωή του, αλλά και παράσημα από το κράτος της Αργεντινής, το Βασιλιά της Ισπανίας και έγινε και μέλος της γαλλικής Λεγεώνας της Τιμής. Είδε μια πλατεία στο Μπουένος Άιρες να ονομάζεται «Πλατεία Μαφάλντα» και το όνομά του να δίνεται σε έναν αστεροειδή, αλλά το κυριότερο ήταν ότι το έργο του διέσχισε τα εθνικά σύνορα, άγγιξε εκατομμύρια ανθρώπους παντού και έγινε διαχρονικό. Δεν απέκτησε ποτέ παιδιά, αλλά όλοι εμείς, που λατρεύουμε το έργο του, έχουμε κάτι από εκείνον μέσα μας.

 

Quino_Chaplin_Hambre_retocada.jpg quino-1-1-720x960.jpg

 

Μετά από μια πάθηση, που τον άφησε σχεδόν τυφλό, έσβησε από εγκεφαλικό. Η ημέρα του θανάτου του ήταν μια θλιβερή μέρα όχι μόνο για τα κόμικς, αλλά για ολόκληρο τον κόσμο της τέχνης και του πολιτισμού.

 

Ο Quino στα ελληνικά

 

Από όσο γνωρίζω, σχέδια του Quino είχαν δημοσιευτεί σε διάφορα περιοδικά από τη δεκαετία του 1970. Η πρώτη, νομίζω, εμφάνιση της Μαφάλντα έγινε στο ιστορικό, αλλά βραχύβιο περιοδικό «Κολούμπρα» το 1978. Οι εκδόσεις Κολούμπρα εξέδωσαν και δύο αλμπουμάκια με στριπ της Μαφάλντα.

 

Μετά την αναστολή έκδοσης της Κολούμπρα, η Μαφάλντα και ο Quino μετακόμισαν στην εξίσου ιστορική και καθόλου βραχύβια «Βαβέλ», η οποία ξεκίνησε να κυκλοφορεί και ορισμένα άλμπουμ με τα στριπάκια. Μετά τη διάσπαση του εκδοτικού οίκου, τα δικαιώματα κράτησε το περιοδικό «Παρά Πέντε» και η εκδοτική Ars Longa κυκλοφόρησε σχεδόν όλα τα στριπάκια του κόμικ σε 12 μικρά άλμπουμ, τα οποία γνώρισαν διάφορες επανεκδόσεις και κυκλοφορούν ακόμη. Το 2006 κυκλοφόρησε μια συγκεντρωτική έκδοση των 12 άλμπουμ σε μεγάλο σχήμα και μεγάλο μέγεθος.

 

Το 1991 η Βαβέλ κυκλοφόρησε ένα άλμπουμ μεγάλου σχήματος με τίτλο «Mafalda 25», που περιείχε αποκλειστικά ανέκδοτα στριπάκια, με σχολιασμό ορισμένων και συμπληρωματικά κείμενα, που καθιστούν το βιβλίο αυτό απαραίτητο συμπλήρωμα των υπόλοιπων τόμων.

 

Πέρα από αυτά τα άλμπουμ της Μαφάλντα, υπάρχουν και ορισμένα άλλα, που έχουν κυκλοφορήσει από άλλους εκδοτικούς οίκους (όπως για παράδειγμα, το «Η Μαφάλντα και οι Άλλοι», από τις εκδόσεις Λιβάνη το 1992) και τα οποία γενικά απευθύνονται σε μικρότερο ηλικιακά κοινό.

 

Πολλές γελοιογραφίες του Quino δημοσιευόντουσαν σε εβδομαδιαία βάση στο περιοδικό «9» της Ελευθεροτυπίας.

 

Εκτός από τη Μαφάλντα, οι υπόλοιπες εκδόσεις του Quino στα ελληνικά είναι οι εξής:

-          Ο Κόσμος του Quino, εκδόσεις Φόρμα, χωρίς χρονολογία έκδοσης (αλλά σίγουρα μετά το 1981)

-          Ο Κόσμος Ανάποδα, Βαβέλ, χωρίς χρονολογία έκδοσης, επανέκδοση Ars Longa 1983

-          Καλή Όρεξη, Βαβέλ, 1983, επανέκδοση Ars Longa 1983

-          Κινολογίες, Ars Longa 1987

-          Σκληρός που Είναι ο Έρωτας, Ars Longa 1988

 

Όλα αυτά τα άλμπουμ είναι εδώ και πολλά χρόνια εξαντλημένα.

 

Υπάρχουν πολλά άρθρα και αφιερώματα στη Μαφάλντα, τόσο σε έντυπα, όσο και διαδικτυακά. Ένα βιβλίο, που έχει γραφτεί και ασχολείται και με την ηρωΐδα του Quino είναι το βιβλίο «Η Αμφισβήτηση στα κόμικς» της Κωνσταντίνας Πίστα (εκδόσεις «Το Ανώνυμο Βιβλίο, 2016). Από όσο γνωρίζω, πιθανόν η μόνη συνέντευξη του Quino σε ελληνικό μέσο είναι αυτή που έδωσε στο Θανάση Λάλα στο Βήμα το 2000 και αναδημοσιεύεται στη διεύθυνση http://www.elogiki.gr/th-lalas-quino-dimiourgos-tis-mafalntas/.lack

 

Για όσους θέλουν να εντρυφήσουν στο θέμα της Μαφάλντα, ίσως το πληρέστερο βιβλίο στα αγγλικά είναι το «Mafalda: A Social and Political History of Latin America's Global Comic» της Isabelle Cosse (Duke University Press, 2019)

 

Επιπλέον πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στις εξής ιστοσελίδες:

 

Quino (επίσημη ιστοσελίδα)

 

Wikipedia

 

Lambiek Comiclopedia

 

Todohistorietas (στα ισπανικά)

 

Όλα αυτά τα βιβλία και οι πηγές, συνέβαλαν στη συγγραφή αυτού του κειμένου.

 

Τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα, οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ

 

Αυτή η ανάρτηση δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά ως άρθρο για το 10ο τεύχος του ηλεκτρονικού περιοδικού Comic Cultura και σας συνιστώ να τη διαβάσετε και μέσω του issuu, και επειδή εκεί είναι ο φυσικός της χώρος, αλλά και επειδή έχει και εικόνες, που δεν έχω περιλάβει εδώ. Τα τεύχη του περιοδικού μπορείτε να τα βρείτε εδώ και στο συγκεκριμένο τεύχος θα βρείτε και άλλα, πολύ πιο ενδιαφέροντα άρθρα για το σπουδαίο Κίνο. Ευχαριστώ τον αρχισυντάκτη του περιοδικού, Ίωνα Αγγελή (@Jonas), αλλά και ολόκληρη τη συντακτική ομάδα (@manosvasar, @JohnnyMZ, @Lazaros, Αλέξανδρο Μινωτάκη, @kabuki), που με εμπιστεύτηκαν και μου έδωσαν την ευκαιρία να γράψω για έναν από τους αγαπημένους μου δημιουργούς, όχι μόνο των κόμικς, αλλά κάθε μορφής τέχνης.

 

Μια ελαφρώς συντομευμένη μορφή του κειμένου μπορείτε να βρείτε και στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com

  • Like 10
  • Thanks 9
Link to comment
Share on other sites

Αγαπημένος Quino, μέσα στους 3 αγαπημένους μου γελοιογράφους/καρτουνίστες. Θα συμφωνήσω ότι παρά την τεράστια σημασία της Μαφάλντα, τα βουβά του σκίτσα έχουν πολύ μεγαλύτερη δύναμη και, ενίοτε, περισσότερο χιούμορ.

Εκπληκτικό αφιέρωμα από καρδιάς @leonidio :beer3:

  • Like 5
Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

 Share

  • Recently Browsing   0 members

    • No registered users viewing this page.
×
×
  • Create New...