Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

  • Chatbox

    Load More
    You don't have permission to chat.

All Activity

This stream auto-updates     

  1. Today
  2. Yesterday
  3. Διάβασα επιτέλους και το 6ο trade, το οποίο περιέχει τα τεύχη 11-17 της δεύτερης σειράς. Οκ, σαν να βαρέθηκε λίγο ο Arcudi, και αποφάσισε να βγάλει 5 τεύχη (11-15), χωρίς ιδιαίτερη (έως καθόλου) προώθηση της ιστορίας. Απλά επινοεί 4 μεγάλους κακούς, τους 4 Scourge Knights, και ακολουθεί μια επικών διαστάσεων κλωτσοπατινάδα, μέχρι οι ήρωες να τους νικήσουν. Δεν αντιλέγω, λίγο fun καλό είναι, αλλά να πούμε και λίγο ιστορία, ε; Εξακολουθώ και έχω πρόβλημα με το σχέδιο του Rubin, πιστεύω ότι είναι περισσότερο καρτουνίστικο από ότι απαιτεί το σενάριο και το setting της σειράς. Στα 2 τελευταία τεύχη (16-17), έχουμε την πρόσκληση διαφόρων σχεδιαστών να δουλέψουν στο Rumble, με ολιγοσέλιδες, ψιλοαδιάφορες σεναριακά, ιστορίες. Χάρηκα που είδα τον James Harren να επιστρέφει στη σειρά, αλλά κυρίως εντυπωσιάστηκα από τις σελίδες του Gerardo Zaffino, μου θύμισε πολύ το painted στυλ του Simon Bisley στο Slaine. Πιστεύω ότι στο Κόναν θα ταίριαζε γάντι.
  4. Τώρα, εδώ κανονικά θα έγραφα γενικές πληροφορίες για την ιστορία και το σενάριο του κόμικ. Για την ακρίβεια, των 3 κόμικς τα οποία απαρτίζουν την σειρά Superman: Year One, τα οποία κυκλοφόρησαν σε μαλακά άλμπουμ μεγέθους Α4 και συλλέχθηκαν σε ένα πανέμορφο σκληρόδετο τομάκι. Δεν γράφω όμως για την ιστορία, γιατί αυτή είναι άλλο ένα origin story για τον χαρακτήρα. Κρύπτον, Κανσας, Μετρόπολις κτλ κτλ. Εδώ πρέπει να τονίσω ότι DC δεν διαβάζω, και ειδικότερα, αυτό είναι το πρώτο Superman κόμικ που διαβάζω. Οπότε διάβασα διάφορα πράγματα, όπως ότι ο Κλαρκ Κεντ κατατάχθηκε στο στρατό, ή ότι ερωτεύθηκε μία κόρη του Ποσειδώνα, τα οποία δεν γνωρίζω αν έχουν ξαναειπωθεί ή προέρχονται από το μυαλό του Frank Miller. To οποίο μυαλό δεν παράγει και πολύ καλά σενάρια τα τελευταία χρόνια. Και εδώ όμως, έχουμε μια από τα ίδια. Και πέρα από την ατελείωτη πολυλογία, και το exposition, το οποίο ακολουθούσε exposition και ξανά μανά και άλλο exposition, εδώ έχουμε και μία απόλυτα προβλέψιμη εξέλιξη της ιστορίας. Και ΟΚ, origin είναι, δεν περιμένεις και κάτι ιδιαίτερα πρωτότυπο, αλλά για εμένα ειδικά που δεν έχω καμία τριβή με τον χαρακτήρα, θα περίμενα λίγο περισσότερο ενδιαφέρον. Και ενώ τα 2 πρώτα τεύχη εξελίσσονται σχετικά ομαλά, με μια σωστή και λογική εξέλιξη και σύνδεση μεταξύ των δύο, έρχεται το τρίτο τεύχος, το οποίο είναι απλά ασύνδετο πλήρως. Βλέπουμε τον πρωταγωνιστή να συνάπτει σχέσεις, φιλικές και αισθηματικές στο δεύτερο τεύχος, οι οποίες απλά αγνοούνται, χωρίς καμία αναφορά στο τρίτο τεύχος. Και αν δεν μπορείς να συνδέσεις μεταξύ τους 3 τεύχη και περίπου 150 σελίδες μόνο, τότε Houston, we have a problem. Ότι σώζεται από αυτή τη σειρά, το σώζει ο John Romita Jr. Όπως έγραψα πιο πάνω, δεν παρακολουθώ την DC, και σαν αποτέλεσμα, είχα χάσει την εξέλιξη του σχεδιαστή, μια και κυρίως για αυτή την εκδοτική δουλεύει τα τελευταία χρόνια. Μπορώ να πω ότι έχει βελτιωθεί δραματικά με την πάροδο των ετών, και σίγουρα πλέον κατέχει το υπερηρωικό σκίτσο πολύ καλά. Ξέρει πότε να κάνει κοντινά και πότε να εντυπωσιάσει με μικρά και μεγάλα splash και η σκηνοθεσία του είναι υποδειγματική. Προφανώς δεν είναι κάτι που δεν έχουμε ξαναδει, αλλά επιτελεί πάρα πολύ καλά το σκοπό του και συνολικά μένει στο μυαλό σαν κάτι πολύ καλό. Έχει ακόμα θεματάκια, κυρίως με τα πρόσωπα (και ειδικά τα στόματα) αλλά και με κάποιες περίεργες στάσεις, αλλά δεν έχεις τρελές απαιτήσεις από τέτοιου είδους κόμικς και ότι απαιτήσεις μπορεί να έχεις, τις καλύπτει ανετότατα. Συνολικά, δεν θα πρότεινα την συγκεκριμένη σειρά. Ασύνδετη, πολυλογάδικη και αναφέρει στοιχεία που σίγουρα έχουν αναφερθεί και αλλού. Ο Miller έχει ξεπεραστεί από την εποχή του και δεν δείχνει ικανός να μπορεί να ακολουθήσει την εξέλιξη της σύγχρονης αφήγησης. Ένα επιεικές 4/10 από εμένα, και κυρίως λόγω σχεδίου.
  5. Προβλέπω ότι θα είναι η επόμενη επιτυχία. Σχεδιαστικά τουλάχιστον.
  6. Ήρθαν όλα μαζεμένα (από BD και Books etc.)!
  7. Ετσι όπως τα λέτε. Φαντάζομαι κάποιοι εδώ πήραμε τα absolute βέβαια άντε να έρθουν να τα δούμε!
  8. Overwatch: Tracer--London Calling #2 στις κυκλοφορίες της 6ης Οκτώβρη και Battletoads #1 στις σημερινές κυκλοφορίες από τον Simon Furman. Δωρεάν θα είναι και το δεύτερο τεύχος το οποίο μπορείτε να προπαραγγείλετε από τώρα. Ναι, πρόκειται για εκείνο το ξεχασμένο από το ευρύ κοινό (μόνο οι φαρσέρ το κράταγαν ζωντανό στο συλλογικό μνημονικό) βιντεοπαιχνίδι του 1990 που επανήλθε φέτος στις κονσόλες.
  9. Το θεωρούσα δεδομένο καθώς το είχαν αναφέρει πως πάνε μάλλον για νέα σειρά τόσο ο PAD σε ένα stream που συμμετείχε όσο και ο David Gabriel σε stream του Omar. Πουλάει γενικά ο Χαλκ αυτό το διάστημα. Πρέπει να παράξουν αρκετό υλικό για να έχουμε και 4ο Hulk PAD Omnibus!
  10. Μετά το Maestro, όπου ο Peter David μας δίνει το origin του χαρακτήρα, θα υπάρξει συνέχεια, πάλι από τον Peter David, με το Maestro : War & Pax. Το πρώτο συνεχίζει και πουλάει καλά, οπότε γιατί όχι και το δεύτερο; Αν μη τι άλλο, ο συγγραφέας είναι και αυθεντία! ΠΗΓΗ
  11. Death: The Deluxe Edition: Ο Gaiman δε με απογοητεύει σχεδόν ποτέ. Ένα πολύ όμορφο κόμικ. Κι αυτό είναι ένα μεγάλο κατόρθωμα, όταν αναλογιστούμε τη θεματολογία του. Ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόμουν, τη στιγμή που το χρειαζόμουν. Ευελπιστώ κάποια στιγμή να διαβάσω και Sandman. Coffin Bound Vol.1: Από τα πιο παράξενα πράγματα που έχω διαβάσει. Δεν ξέρω αν κατάλαβα κάποια πράγματα. Σαν κόμικ δεν ξέρω αν μου άρεσε, αλλά σίγουρα ο κόσμος του παρουσιάζει ενδιαφέρον και το σχέδιο είναι πάρα πολύ καλό. Τώρα που το σκέφτομαι, μου βγάζει μια αίσθηση από Frank Miller, στο πιο καλό του.
  12. Το βραβευμένο φέτος με Eisner Invisible Republic, των G. Willow Wilson και Christian Ward, θα συνεχίσει την πορεία του μετά το 10 τεύχος, σε μορφή graphic novel τον Ιούνιο του 2021. Sci-fi, καταπιάνεται με θρησκευτικά και καταναλωτικά θέματα, κάποια στιγμή πρέπει να το ξεκινήσω. ΠΗΓΗ
  13. To Hellsing Ultimate είναι copypaste το manga, άρα αν δεν σου άρεσε το ένα, δεν νομίζω να σε ξετρελάνει το άλλο :Ρ
  14. ωραίο είναι αλλά σε πολλά HC που έχω εάν βγάλω το dustcover είναι αντίστοιχης ομορφιάς. κάντε αυτή την άσκηση όσοι δεν έχετε βγάλει ποτέ τα dustcover και θα εντυπωσιαστείτε
  15. Last week
  16. Μ'αρέσει το design ρε γαμώτο και κάτι μου λέει ότι θα υποκύψω τελικά στην αγορά της Deluxe έκδοσης.
  17. Αυτό είναι εκδοσαρα ομολογουμένως, το έχω χαζέψει από κοντά. Να τα λέμε όλα. (ελπίζω το ανιμε να λέει τίποτα παραπάνω, αν είναι να το χαζέψω)
  18. Απανωτές μαχαιριές στην καρδιά ήταν αυτό το post, γι' αυτό θα αντιπαραβάλλω με την Deluxe έκδοση μαζί με τα Blu Ray της σειράς (τα Limited Edition DVD της Geneon τα έχω σε άλλο ράφι).
  19. Φαντάζομαι σε 6-9 μήνες, αν πάνε όπως πήγαν και για το 2ο Λογικά, θα αφήσουν να πουλήσουν τα Absolute πρώτα και μετά θα βγει και το Omnibus.
  20. Γιατί δε βγάζουν και ένα Omnibus του Swamp Thing του Alan Moore;
  21. Κυκλοφόρησε ο Πρώτος Άνθρωπος, μεταφορά του ομώνυμου βιβλίο του Camus
  22. Να αντιπροτείνω το «Black Rose Alice” για μια τελείως άλλη προσέγγιση στους Βρυκολακες ; Ίσως είναι πιο κοντά σε αυτό που ζητάς Εναλλακτικά υπάρχει και το πρώτο τευχακι από το Vampire Hunter d A letter from Mars που είναι πανέμορφο
  23. Το Europa Universalis II δωρεάν στο gog.com για 89 ώρες ακόμα.
  24. Ο θαυμαστός κύριος Πίλκι Γιάννης Κουκουλάς Ο Νταβ Πίλκι έγινε γνωστός με τις ξεκαρδιστικές, παρωδιακού τύπου περιπέτειες του αντι-υπερήρωα Καπετάν Βράκα. Η νέα του σειρά για παιδιά κάθε ηλικίας έχει πρωταγωνιστή έναν αστυνομικό με σώμα ανθρώπου και κεφάλι σκύλου. Και είναι ακόμα πιο αστεία. Το λεπτό χιούμορ, η ειρωνεία ως σφάξιμο με το βαμβάκι, τα ευφυή λογοπαίγνια, ο σαρκασμός είναι στοιχεία που χαρακτηρίζουν συγκεκριμένα είδη και έργα της κωμωδίας. Για τις μικρότερες ηλικίες αναγνωστών, ωστόσο, είναι ιδιαίτερα δυσπρόσιτες αυτές οι τεχνικές πρόκλησης γέλιου. Συνήθως οι νεαρότεροι προτιμούν ένα, φαινομενικά τουλάχιστον, πιο χοντροκομμένο και ξεκάθαρο χιούμορ που μεγαλώνοντας, σταδιακά μπορεί να τους οδηγήσει σε πιο δύσβατα, πιο ελκυστικά και πιο προκλητικά αναγνωστικά μονοπάτια. Από κάπου όμως πρέπει να ξεκινήσουν. «Οι περιπέτειες του Καπετάν Βράκα» του Νταβ Πίλκι αποτελούν μια ιδανική τέτοια αναγνωστική αφετηρία για παιδιά που επιδιώκουν να γελάσουν μέχρι δακρύων και αν το επιθυμούν να μοιραστούν την εμπειρία με τους γονείς τους, οι οποίοι είναι βέβαιο ότι θα ξεκαρδιστούν κι αυτοί. Η νέα σειρά, όμως, του Αμερικανού δημιουργού με τίτλο «Dogman» είναι ακόμα πιο απολαυστική και επιπλέον έχει αποκλειστικά τη μορφή των κόμικς σε αντίθεση με τον «Καπετάν Βράκα» που αποτελεί ένα υβρίδιο κειμένων, εικόνων και κόμικς. Ο πενηντατετράχρονος Πίλκι αποτελεί σήμερα ένα παγκόσμιο φαινόμενο και τα βιβλία του μεταφράζονται σε δεκάδες γλώσσες, ενώ ήδη έχει κυκλοφορήσει μια κινηματογραφική ταινία του («Captain Underpants: The First Epic Movie», 2017) και μια σειρά animation («The Epic Stories of Captain Underpants») με πρωταγωνιστή τον Καπετάν Βράκα που συμπλήρωσε τρεις σεζόν και απ’ ό,τι φαίνεται θα έχει μακρά συνέχεια. Τα βιβλία με τον Καπετάν Βράκα που έχουν κυκλοφορήσει στα αγγλικά είναι μέχρι στιγμής δεκατέσσερα (στα ελληνικά κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Ψυχογιός), ενώ άλλες σειρές του είναι οι «The Adventures of Super Diaper Baby», «Mighty Robot», «Dragon» κ.ά. Οι περιπέτειες με τον Dogman είναι μέχρι στιγμής οκτώ στα αγγλικά (στα ελληνικά έχουν κυκλοφορήσει οι δύο πρώτες από τις εκδόσεις Ψυχογιός με τίτλους «Dogman» και «Dogman χωρίς λουρί και φίμωτρο» σε μετάφραση Σοφίας Γρηγορίου) και εδώ επίσης ανοίγεται ένα ακόμη πεδίον δόξης λαμπρό καθώς οι ιστορίες σημειώνουν τεράστια επιτυχία. Άλλωστε είναι σχεδόν βέβαιο ότι όσοι από τους νεαρούς αναγνώστες ακολουθούσαν ως τώρα τον Καπετάν Βράκα, θα περάσουν στη συνέχεια και στον Dogman καθώς εκτός από τον ίδιο δημιουργό οι σειρές σχετίζονται και με ένα επιπλέον σεναριακό τέχνασμα: οι υποτιθέμενοι συγγραφείς του Dogman είναι ο Τζορτζ και ο Χάρολντ που αποτελούν τους κεντρικούς πρωταγωνιστές του Καπετάν Βράκα, καθιστώντας έτσι τη νέα σειρά ένα ιδιόμορφο spin-off της παλαιάς. Το χιούμορ και σε αυτή τη σειρά είναι αυτό που χαρακτηρίζεται «καμένο» καθώς οι σεναριακές ακροβασίες, ο σουρεαλισμός, οι ανατροπές έρχονται με καταιγιστικό ρυθμό. Ο όρος «καμένο» έχει χρησιμοποιηθεί κατά κόρον τα τελευταία χρόνια για αυτή τη μορφή αστείου που βρίσκεται πέρα από κάθε σύμβαση και πολλές φορές μπορεί να μη γίνεται κατανοητό ή να ενοχλεί τους λιγότερο εξοικειωμένους. Σε πιο ενήλικες εκδοχές, τέτοιο είναι το χιούμορ σειρών όπως οι «Perry Bible Fellowship» του Nicholas Gurewitch και «Cyanide and Happiness» των Rob DenBleyker, Kris Wilson, Dave McElfatrick και Matt Melvin, ενώ στα καθ’ ημάς, αναλογίες μπορεί να βρει κανείς με τα ξεκαρδιστικά «Κουραφέλκυθρα» του Αντώνη Βαβαγιάννη και το «Σπιφ και Σπαφ» του Τάσου Ζαφειριάδη. Κάτι ανάλογο τα προηγούμενα χρόνια μπορεί να θεωρηθεί ότι ήταν και το περιοδικό «Βαβούρα», αξέχαστο για όσους το παρακολουθούσαν τη δεκαετία του 1980 ή, τηρουμένων των αναλογιών, και οι ιστορίες του «Ιζνογκούντ» των Goscinny (μέχρι τον θάνατό του) και Tabary. Ενα κοινό χαρακτηριστικό όλων ή κατά περίπτωση ορισμένων εξ αυτών των σειρών είναι ότι βασίζουν μεγάλο μέρος της επιτυχίας τους στα εντελώς απρόσμενα σενάρια, στους αναχρονισμούς και στην ανοικείωση που αισθάνεται ο αναγνώστης, σε αλληγορικές χρήσεις της εικόνας και του λόγου. Κάποιες από αυτές, όπως και τα κόμικς του Πίλκι έχουν κατηγορηθεί για τα «απλοϊκά» τους σχέδια που «θα μπορούσαν να είναι φτιαγμένα από παιδιά», λες και κάτι τέτοιο μπορεί να είναι κατακριτέο. Το σημαντικότερο στα κόμικς δεν είναι η αρτιότητα στο σχέδιο, η ακρίβεια στην ανατομία των σωμάτων, η πιστότητα της εικόνας με την κειμενική περιγραφή, αλλά η ιδανική συνύπαρξη της εικόνας με τον λόγο προς μια ολοκληρωμένη αφήγηση. Και σε όλα τα παραπάνω παραδείγματα η αφήγηση υπηρετείται με απόλυτη τελειότητα, «υποχρεώνοντας» τον καλοπροαίρετο αναγνώστη να μην παρατηρήσει ξεχωριστά τα σχέδια και να μην τα κρίνει στο χειρουργικό τραπέζι της σχεδιαστικής δεξιότητας του δημιουργού τους, αλλά να διαβάσει ένα ολοκληρωμένο έργο, όσο μικρό ή μεγάλο κι αν είναι αυτό. Στην περίπτωση του Πίλκι, ιδιαίτερα στις περιπέτειες του Dogman, αυτή η εσκεμμένη και επιδέξια επιτηδευμένη «απλότητα» των σχεδίων αιτιολογείται και με το παραπάνω από το γεγονός ότι τα κόμικς υποτίθεται πως γράφουν και σχεδιάζουν ο Τζορτζ και ο Χάρολντ, δύο μαθητές στις μικρές τάξεις του Δημοτικού. Σε μια ανάλογη απολαυστική «αυθαιρεσία» είχε προβεί παλαιότερα ο James Parson όταν είχε κυκλοφορήσει δύο βιβλία («This is War» και «Tony and Me») με παιδιάστικα σκίτσα και μια αφήγηση που παρέπεμπε σε πνευματικά καθυστερημένο άνθρωπο τα οποία υποτίθεται πως είχε δημιουργήσει ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζορτζ Μπους ο νεότερος, κατά τη διάρκεια των συνεδριών χρωματοθεραπείας του από έναν επίσης υποθετικό ψυχίατρο. Με όλα αυτά τα τεχνάσματα ως δεδομένα και δοκιμασμένα και με βαθιά γνώση της ιστορίας των κόμικς και της αφήγησης για παιδιά, ο Πίλκι με την υπόγεια πολιτική και κοινωνική κριτική του (οι αστυνομικοί εμφανίζονται σχεδόν στο σύνολό τους ως αποτυχημένοι και ο καλύτερος από αυτούς είναι ένας άνθρωπος με ραμμένο ένα κεφάλι σκύλου στη θέση του δικού του που κάνει τα κακά του όπου βρει, ο κακός χαρακτήρας στον πρώτο τόμο του Dogman είναι μια διεφθαρμένη δήμαρχος, ο υποχθόνιος Πίτι αποφασίζει να σβήσει με ένα μυστικό όπλο όλες τις λέξεις από τα βιβλία του κόσμου και οι άνθρωποι γίνονται σε λίγες μέρες ηλίθιοι κ.λπ.) δημιουργεί τις δικές του ιστορίες που, όπως έχει δηλώσει, είναι βαθιά επηρεασμένες από εμβληματικά έργα του παρελθόντος, όπως τα «Peanuts» του Charles Schulz και το περιοδικό «MAD» που είχε ιδρύσει ο Harvey Kurtzman και βασιζόταν εν πολλοίς στην άνευ όρων παρωδία και την αμφισβήτηση κάθε παραδεδεγμένης αξίας στην τέχνη. Ο δημιουργός του Καπετάν Βράκα και του Dogman δεν χάνει την ευκαιρία, επίσης, να τονίσει σε κάθε συνέντευξή του ότι μεγάλο μέρος της επιτυχίας του οφείλεται στη διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και την υπερκινητικότητα (ΔΕΠΥ) από τις οποίες πάσχει και τη δυσλεξία που τον χαρακτηρίζει. Όπως κατ’ επανάληψη έχει δηλώσει, όταν ήταν μαθητής πέρασε ατέλειωτες ώρες στους διαδρόμους του σχολείου του, τιμωρημένος από τους δασκάλους του για τη χαμηλή του απόδοση στα μαθήματα και την «κακή» διαγωγή του. Εκεί, μη έχοντας κάτι καλύτερο να κάνει και αναγκασμένος να παραμείνει καθιστός και αμίλητος, ξεκίνησε να δημιουργεί κόμικς βάζοντας τη φαντασία του να λειτουργεί με οργιώδεις ρυθμούς. Σύμφωνα με τα λόγια του, μεγάλο μέρος των σεναρίων των σημερινών του κόμικς βασίζεται στις ιδέες που ανέπτυξε κατά τα σχολικά του χρόνια, ενώ πολλά από αυτά είχαν ξαναδημιουργηθεί τότε σε μια πρωτόλεια μορφή. Δεν είναι τυχαίο που οι δύο πρωταγωνιστές του στον Καπετάν Βράκα και υποθετικοί δημιουργοί στον Dogman είναι δύο μαθητές σαν κι αυτόν, απ’ αυτούς που συνήθως οι δάσκαλοι και οι γονείς στιγματίζουν ως αποτυχημένους και άχρηστους, ενώ θα έπρεπε να επικεντρωθούν στον εντοπισμό των ταλέντων τους και των δεξιοτήτων τους ώστε να τους εντάξουν σε ομάδες και να τους καταστήσουν οργανικά μέρη των σχολικών κοινοτήτων με ιδιαιτερότητες και ειδικές ικανότητες και όχι απόβλητα ανάξια προσοχής. Όσοι γονείς διατηρείτε αμφιβολίες για τα κόμικς του Πίλκι λόγω του «ατημέλητου» σχεδίου ή των σκατολογικών αστείων, δώστε τους μια ευκαιρία. Διαβάστε τα μαζί με τα παιδιά σας και είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα γελάτε μαζί τους για ώρες. Πηγή
  25. Ξέρουμε το τρίτο ποτέ θα βγει ;
  26. Εμένα το anime (Hellsing Ultimate) μου άρεσε ακριβώς λόγω της καλτίλας και σκεφτόμουν να πάρω το ντελούχ εντίσιο της Dark Horse, αλλά τώρα με βάζεις σε σκέψεις...
  1. Load more activity
×
×
  • Create New...