Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

  • Our picks

    • A Small Killing (Alan Moore, Oscar Zarate)
      Έχοντας πάρει διαζύγιο από τη DC και ορκιζόμενος να μην ξανασυνεργαστεί μαζί με την εταιρία, ο Moore έψαχνε να ασχοληθεί με κάτι διαφορετικό που θα κινείται σε διαφορετική κατεύθυνση από εκείνη του πρόσφατου υπερηρωικού παρελθόντος του. Αυτό το κάτι το βρήκε τελικά στο πρόσωπο του καλλιτέχνη Oscar Zarate με τον οποίον γνωρίζονταν ήδη από τη συμμετοχή του δεύτερου στο Aargh!, μια ανθολογία με ιστορίες διάφορων καλλιτεχνών ενάντια στην ομοφοβική πολιτική της Thatcher. Κάποια στιγμή, ο Oscar μοιράστηκε με τον Moore μια ιδέα για έναν άντρα που τον κυνηγά ένα πιτσιρίκι. Πάνω σε αυτή την ιδέα και βασιζόμενος σε εκτενείς συζητήσεις, όπου κατέληξαν πως η πλοκή θα έπρεπε να τοποθετηθεί σε πολύ συγκεκριμένα μέρη, προκειμένου να ικανοποιείται το αρχικό όραμα του Zarate, ο Moore άρχισε να πλάθει μια ιστορία που ξέφευγε απ’ ότι είχε κάνει μέχρι τότε, αποτελώντας μάλιστα την πρώτη (και μοναδική) φορά που βασίστηκε σε ιδέα άλλου για να γράψει σενάριο.
       
      Πρωταγωνιστής της ιστορίας είναι ο Timothy Hole, ένας διαφημιστής που μόλις ανέλαβε το σημαντικότερο πρότζεκτ της καριέρας του: τη διαφημιστική καμπάνια ενός αναψυκτικού στη Σοβιετική Ρωσία, η οποία βιαζόταν να ικανοποιήσει την υπερκαταναλωτική της δίψα. Παρ’ ότι ικανότατος στη δουλειά του, ο Timothy δεν μπορεί να βρει την ιδανική ιδέα, διότι η βασική του έγνοια είναι να ανακαλύψει τον λόγο που ένα πιτσιρίκι τον έχει πάρει στο κατόπι, οδηγώντας τον λίγο λίγο στην παράνοια.
        • Thanks
        • Like
      • 5 replies
    • Οίκος του Μ (Brian Michael Bendis, Olivier Coipel)
      Ο 41ος τόμος της Συλλογής Marvel που κυκλοφορεί στην χώρα μας, φιλοξενεί μία ιστορία, η οποία αποτελεί ένα αξιόλογο κεφάλαιο στις ιστορίες του Οίκου των Ιδεών κι έχει πολλούς θαυμαστές ανά τον κόσμο. Ο λόγος για το θρυλικό “House of M", για το οποίο τόσα καλά σχόλια άκουσα.  
       
        
       
      Πρόκειται για μία δουλειά, της οποίας την συγγραφική επιμέλεια είχε ο Brian Michael Bendis, ενώ το σχέδιο ανήκει στον Olivier Coipel. Η σειρά κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ από τον Ιούνιο, έως τον Νοέμβριο του 2005 κι απαριθμεί 8 τεύχη – κεφάλαια. 
       

       
      Είναι άμεση συνέχεια των ιστοριών "Planet X" και "Avengers Disassembled", στις οποίες η Wanda Maximoff, η οποία είναι γνωστή σαν Scarlet Witch, που έχει υποστεί έναν ισχυρό νευρικό κλονισμό, στα όρια της ψυχικής κατάρρευσης, θα προσπαθήσει να κατασκευάσει μία ιδανική, νέα πραγματικότητα, με απώτερο σκοπό να επαναδημιουργήσει τα δύο της παιδιά τα οποία έχουν πεθάνει.  
       

       
      Πριν συμβεί αυτό, όμως, συνέρχεται ένα συμβούλιο, αποτελούμενο από τους Avengers και τους X-Men, με επικεφαλής τον Καθηγητή Εξέιβιερ με σκοπό ν’ αποφασιστεί ποια θα είναι η μοίρα της επικίνδυνης Wanda. Στο τραπέζι πέφτει ακόμα και η εκτέλεσή της. Αποφασίζεται, λοιπόν, ένα ταξίδι μέχρι την Γκενόσα, για να ακούσουν και την δική της γνώμη. Εκεί, όμως, η πραγματικότητα θα διαστρεβλωθεί και θα τους ανατρέψει τα σχέδια… 
       
        
       
       
      Η γνώμη μου
      Αναμφισβήτητα, πρόκειται για ένα σπουδαίο event, το οποίο συγκεντρώνει μία μεγάλη μερίδα πρωτοκλασάτων χαρακτήρων της Marvel στο ίδιο πεδίο. Προσωπικά δεν δηλώνω λάτρης των ιστοριών που περιγράφουν πολυσύμπαντα, αλλά στην συγκεκριμένη ιστορία τολμώ να πω ότι έχουμε μία έξυπνη διαχείριση. Ουσιαστικά δεν πρόκειται για ένα ακόμα multiverse, αλλά για ένα είδος happy place, με σκοπό να αποφευχθεί η σκληρή πραγματικότητα. 
        • Thanks
        • Like
      • 1 reply
    • Harrow County (Cullen Bunn, Tyler Crook)
      Είναι γνωστό ότι είμαι πιο πολύ υπέρ της Πρωτομαγιάς ως εργατικής επετείου και όχι των παγανιστικών καταλοίπων με τα λέλουδα, τα στεφάνια κι αυτά, αλλά δράττομαι της ευκαιρίας για να σας μιλήσω για το Harrow County, το horror comic σε σενάριο Cullen Bunn και σχέδιο Tyler Crook.

      Η αρχική ιδέα ήρθε από ένα πεζογράφημα του Bunn με τίτλο Countless Haints, το οποίο είχε δημοσιεύσει στην ιστοσελίδα του. Άλλαξαν τα ονόματα των χαρακτήρων, της τοποθεσίας, αλλά και τη χρονολογία (από το παρόν στη δεκαετία του '30) και εγένετο Harrow County. Εν των μεταξύ, ο τρελαμένος Crook χρησιμοποίησε νερομπογιές για το χρωματισμό των σχεδίων του, κάτι που προσδίδει μια κάποια «ζεστασιά» και κάνει τις creepy καταστάσεις ακόμα πιο περίεργες. Τα δύο πρώτα arcs είναι γραμμένα με τέτοιο τρόπο ώστε να αποτελούν μια ολοκληρωμένη ιστορία, αλλά ο Bunn είχε την ελπίδα ότι η σειρά θα έχει επιτυχία και θα συνεχιστεί, όπως και έγινε.

                                                                                                               

      Τώρα, όσον αφορά το story, μου φαίνεται λίγο δύσκολο να μιλήσω εκτενώς χωρίς να κάνω spoilers. Ωστόσο, θεωρώ ότι είναι ένα κόμικ που όλοι οι κομιξόφιλοι πρέπει να διαβάσουν, οπότε θα προσπαθήσω να δώσω μια ιδέα, για να σας δελεάσω χωρίς να βγάλω στη φόρα κάτι που δεν πρέπει.
        • Thanks
        • Like
      • 7 replies
    • Spider-Man: Blue (Jeph Loeb, Tim Sale)
      To Spider-Man: Blue είναι μία μικρή σειρά 6 τευχών, η οποία κυκλοφόρησε τη περίοδο 2002-2003. Συγγραφέας του κόμικ είναι ο Jeph Loeb και σχεδιαστής ο «συνήθης ύποπτος», Tim Sale. Οι δύο τους έχουν συνεργαστεί και σε άλλα projects, τόσο για τη Marvel όσο και για τη DC. (The Long Halloween, Dark Victory) Το Spider-Man: Blue ανήκει στη γνωστή «χρωματική» σειρά που έκαναν οι δύο δημιουργοί για τη Marvel. Ως εκ τούτου, σε αυτό το format κυκλοφόρησαν και τα Daredevil Yellow, Hulk Gray και Captain America White.
       
      Το Spider-Man Blue είναι τρόπον τινά μια διασκευή των γεγονόντων εκείνων, όπως αποτυπώθηκαν για πρώτη φορά στις σελίδες του περιοδικού Amazing Spider-Man #40-48. (1963) Ουσιαστικά, ο Peter, με αφορμή την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, κάνει μία αναδρομή στο παρελθόν και εξιστορεί το πώς ήρθε κοντά με την Gwen Stacy, η τραγική απώλεια της οποίας παραμένει αλησμόνητη. Στο κόμικ εμφανίζονται πολλοί δημοφιλείς χαρακτήρες από τον κόσμο του Spider-Man, όπως είναι ο Harry Osborn, o Flash Thompson, o Green Goblin ή ακόμα και ο Rhino.
       

       
      Η σειρά μού άφησε μία ευχάριστη τελική εντύπωση, καθώς το γράψιμο του Loeb είναι αφενός πολύ «ξεκούραστο», διότι η αφήγηση του είναι γραμμική χωρίς πολλούς διαλόγους, ενώ αφετέρου εμπεριέχει αυτό το χαρακτηριστικό νοσταλγικό στοιχείο.  Η νοσταλγία είναι αναμενόμενη από αυτό το κόμικ, ιδιαιτέρως εάν ληφθεί υπόψη ότι κυκλοφόρησε το 2002 και τα γεγονόντα στα οποία αναφέρεται διαδραματίστηκαν τη δεκαετία του ’70, την εποχή του Stan και του Romita Sr. Με άλλα λόγια, η σειρά καταπιάνεται με μία εποχή όπου τα πράγματα ήταν πιο απλά και πιο αθώα για τον αγαπημένο μας χαρακτήρα. Επιπλέον, ένας παραπάνω λόγος που το εκτίμησα είναι επειδή στάθηκε ως αφορμή για να διαβάσω άλλη μία ιστορία με τη Gwen, για την οποία ανέκαθεν έτρεφα μία αδυναμία.
        • Thanks
        • Like
      • 4 replies
    • Ο Γλύπτης (Scott McCloud)
      Ένας καλλιτέχνης που δίνει τη ζωή του για τη βελτίωση και την αναγνώριση του έργου του, ανακαλύπτει την ευτυχία στα μάτια μίας γυναίκας.

      Μια δημιουργία του Αμερικανού καρτουνίστα Scott McCloud, το γκράφικ νόβελ "The Sculptor" εκδόθηκε αρχικά το 2015 από τη First Second Publication, ενώ την ίδια χρονιά μεταφράστηκε στη χώρα μας από τη Webcomics με τον τίτλο "Ο Γλύπτης". 



      Ο Ντέηβιντ είναι ένας νεαρός καλλιτέχνης ο οποίος βρίσκεται σε διέξοδο, καθώς έχει μείνει μόνος του χωρίς στήριγμα ή δουλειά και χωρίς λεφτά. Χάρη σε μία συνάντηση με τον Θάνατο, αποκτά την ικανότητα που πάντα ήθελε από παιδί: να μπορεί σμιλεύει ότι θέλει εκείνος μόνο με τα χέρια του. Ως αντάλλαγμα γι' αυτή την ικανότητα, ο Ντέηβιντ έχει ακόμα μόνο 200 μέρες ζωής.

      Ενώ όμως πλέον μπορεί να φτιάξει τα πάντα, ο Ντέηβιντ δε μπορεί να αποφασίσει τι θέλει να φτιάξει για να αναγνωριστεί. Τα πράγματα δυσκολεύουν όταν ο Ντέηβιντ βρίσκει τον έρωτα της ζωής του τη τελευταία στιγμή.




      Μέσα από την ιστορία αυτή, παρουσιάζονται θέματα όπως η αφοσίωση στους σκοπούς ενός ανθρώπου και το που βρίσκεται τελικά η αξία της ζωής, όπως επίσης η αγάπη, η τέχνη, ο θάνατος.

      Ο Ντέηβιντ είναι ένας νέος καλλιτέχνης ο οποίος έχει ως στόχο της ζωής του να αφήσει το στίγμα του στο χώρο της γλυπτικής τέχνης. Είναι τόσο αφοσιωμένος στο στόχο του, που έδωσε τη ζωή του για τη τέχνη του κάνοντας μια συμφωνία που του αφήνει μισό χρόνο για να ζήσει, αλλά του δίνει την ικανότητα να μπορεί να φτιάξει ότι γλυπτό μπορεί να φανταστεί. Όταν τελικά ανακαλύπτει πως ενώ μπορεί να φτιάξει τα πάντα, η φαντασία του τελικά έχει στερέψει, νιώθει προδομένος από τα χέρια του και κατά συνέπεια από τον ίδιο του τον εαυτό. Η κατάσταση περιπλέκεται ακόμα περισσότερο όταν ο Ντέηβιντ γνωρίζει μέσα σε αυτό το διάστημα τον έρωτα της ζωής του. Αρχίζει και γνωρίζει την ευτυχία μέσω της αγάπης, όταν πλέον είναι σε διέξοδο μέσω της τέχνης του. Βρίσκει ξανά την ευτυχία στη ζωή του, όταν ξέρει πως τον πλησιάζει ο θάνατος.
        • Thanks
        • Like
      • 7 replies
  1. ΥΠΟΔΟΧΗ

    1. Κανόνες

      Οι κανόνες που διέπουν την κοινότητα μας.

      1
      post
    2. Νέα / Ανακοινώσεις

      Ότι αφορά την κοινότητα μας

      678
      posts
    3. Απορίες / Βοήθεια

      Ότι θέλετε να μάθετε σχετικά με το φόρουμ, το ρωτάτε εδώ.

      24
      posts
    4. Γενική Συζήτηση

      Γενική συζήτηση, πάντα γύρω από την θεματολογία του φόρουμ

      4.1k
      posts
  2. ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ

    1. 2.8k
      posts
    2. 447
      posts
  3. ΕΚΔΟΣΕΙΣ

    1. 1.5k
      posts
    2. 1.4k
      posts
    3. 28
      posts
  4. ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ

    1. Κινηματογράφος/TV και Κόμικς

      Όσες σειρές και ταινίες έχουν σχέση με τα κόμικς

      383
      posts
    2. Animation

      Τα πάντα όλα σε κινούμενα σχέδια, από την μεγάλη οθόνη, στην μικρή.

      68
      posts
    3. 39
      posts
  5. ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ

    1. 719
      posts
    2. 374
      posts


  • Chatbox

    Load More
    You don't have permission to chat.
  • Upcoming Events

  • Recent Topics

  • Νέες Καταχωρήσεις

    • Χειραφέτηση και εργασία ή κουτοπονηριά και στερεότυπα;     Γιάννης Κουκουλάς   Η σειρά «Tillie the Toiler» του Russ Westover με πρωταγωνίστρια μια χειραφετημένη εργαζόμενη γυναίκα του αμερικανικού Μεσοπολέμου ήταν αναμφίβολα πρωτοπόρα...   Τα κόμικ-στριπς που δημοσιεύονταν σε εφημερίδες ήταν ιδιαιτέρως δημοφιλή στις ΗΠΑ από τα τέλη του 19ου αιώνα. Στις πρώτες δεκαετίες της μαζικής αναπαραγωγής και κυκλοφορίας τους, κυριάρχησε το χιουμοριστικό είδος αλλά τις περισσότερες φορές ως μια ηθογραφική καταγραφή μπολιασμένη με έναν έντονο κοινωνικό σχολιασμό.   Τη δεκαετία του 1920 άρχισαν σταδιακά να εισβάλλουν οι ήρωες –τυχοδιώκτες, αστυνόμοι, ντετέκτιβ, αστροναύτες, εξερευνητές, πυγμάχοι, πιλότοι, θαλασσοπόροι, αθλητές κ.ά.– σε ευφάνταστες περιπέτειες και λίγο αργότερα οι υπερήρωες. Τα παιδάκια-πρωταγωνιστές εξακολούθησαν για δεκαετίες να αποτελούν μια σταθερά, ενώ πολύ διαδεδομένα ήταν και τα κόμικς με ζωάκια. Αυτό που έλειπε ήταν τα κόμικς με γυναίκες.   Σπανιότατες ήταν οι περιπτώσεις πριν από το 1920 –και κάποιες έχουμε κατά καιρούς αναφέρει στο «Καρέ Καρέ»– που γυναίκες κράτησαν τους κεντρικούς ρόλους στα κόμικς των εφημερίδων. Μόνο μετά το τέλος του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου άρχισαν δειλά δειλά να εμφανίζονται κάποιες και αυτό φυσικά σχετιζόταν με τις ανάλογες εξελίξεις στο κοινωνικό πεδίο και τις σταδιακές κατακτήσεις του γυναικείου κινήματος. Ολο και περισσότερες γυναίκες έμπαιναν στην αγορά εργασίας, κυρίως σε δουλειές γραφείου, ενώ παράλληλα πολλές γυναίκες άρχισαν να αγοράζουν εφημερίδες για να ενημερώνονται και να ψυχαγωγούνται.     Από τους γυναικείους χαρακτήρες, πιο γνωστή ήταν η Miss Cam O’Flage στη σειρά «Somebody’s Stenog» του A. E. Hayward που από το 1918 στενογραφούσε στα γραφεία μια μεγάλης αμερικανικής εταιρείας σε ιστορίες που περιορίζονταν στο εσωτερικό της εταιρείας και στις σχέσεις με τις συναδέλφισσες και το αφεντικό της αν και κάποιες φορές επεκτείνονταν σε νυχτερινές εξόδους, σε οικιακές καταστάσεις κ.λπ.   Από το 1919, πρωταγωνιστικό ρόλο διατηρούσε για δέκα ολόκληρα χρόνια, μάλιστα, μέχρι να εμφανιστεί ο Ποπάυ και να την παραγκωνίσει και η Ολιβ Οϋλ στη σειρά «Thimble Theater» του Elzie Crisler Segar – μια σειρά που στην πρώτη εποχή της βασίστηκε σε χιουμοριστικές οικογενειακές περιπέτειες σε μια αμερικανική κωμόπολη. Πολύ επιτυχημένη ήταν και η σειρά «Winnie Winkle the Breadwinner» του Martin Banner, με πρωταγωνίστρια μια γραμματέα που προσπαθεί να τα βγάλει πέρα –και τα καταφέρνει– με την απαιτητική δουλειά της, τους ιδιότροπους γονείς της και το υιοθετημένο παιδί της.   Περιτριγυρισμένη πάντα από άνδρες, η Tillie έφτασε μέχρι και στο στρατό στα χρόνια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου   Στις 3 Ιανουαρίου του 1921, όμως, εμφανίστηκε και μια ακόμη γραμματέας, ιδιαίτερη και με μεγάλες αντοχές στον χρόνο, καθώς ο δημιουργός της, Russ Westover, συνέχισε να τη δημιουργεί μέχρι το 1951, οπότε και συνταξιοδοτήθηκε για να την αναλάβει ο συνεργάτης του, Bob Gustafson, μέχρι το 1959. Η Tillie Jones έγινε το κεντρικό πρόσωπο στη σειρά «Tillie the Toiler» (toiler = σκληρά εργαζόμενη) ως γραμματέας του J. Simpkins, ιδιοκτήτη μιας μεγάλης βιομηχανίας γυναικείων ρούχων. Είχε όμως κάποια εντελώς ξεχωριστά χαρακτηριστικά που τη διαφοροποιούσαν από άλλες γυναίκες των κόμικς της εποχής.   Πρώτα απ’ όλα, ήταν εργαζόμενη και χειραφετημένη χωρίς να έχει ανάγκη κάποιον άνδρα να την στηρίζει ή να την προστατεύει. Ήταν επίσης πανέμορφη και ντυμένη πάντα με την τελευταία λέξη της μόδας, με αποτέλεσμα να σαγηνεύει όλα τα αρσενικά που την συναναστρέφονταν. Μέχρι εδώ όλα καλά σε σχέση με τη συνεχή διεύρυνση του ρόλου της γυναίκας ως προς την εργασία της στο πλαίσιο της αμερικανικής κοινωνίας και οικονομίας αλλά και αναπόφευκτα ταιριαστά ως προς τα στερεότυπα σε σχέση με τις γραμματείς που (υποτίθεται πως) έπρεπε να είναι απλώς καλοντυμένες, νέες και όμορφες, για να ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις του επαγγέλματός τους.   Συνηθισμένο μοτίβο στη σειρά ήταν η άνιση σχέση της Tillie με τον Clarence αλλά και οι ενδυματολογικές προτάσεις της   Η Tillie όμως ήταν και μεγάλη «τεμπέλα», βαριόταν τη δουλειά της, έκανε συνεχώς λάθη, που προσπαθούσε να τα διορθώσει με άλλα μεγαλύτερα λάθη, μπλέκοντας και τις συναδέλφισσές της. Νοιαζόταν υπερβολικά για την εμφάνισή της και καθόλου για τις εργασίες που της ανέθεταν. Συχνά πυκνά αναλάμβανε και τον ρόλο του μοντέλου, δοκιμάζοντας και προβάροντας τα ρούχα της εταιρείας.   Όταν έκανε διάλειμμα και της ζητούσαν να επιστρέψει γύρω στις 3.00, αυτή γυρνούσε στις 3.59, όταν έπρεπε να βρει κάποιο έγγραφο, αυτή διάβαζε τη στήλη της μόδας στην εφημερίδα, όταν έπρεπε να δακτυλογραφήσει, αυτή δοκίμαζε ρούχα και έφτιαχνε τα μαλλιά της. Οι υπεύθυνοι έκδοσης, μάλιστα, για μεγάλο χρονικό διάστημα πρόσθεσαν στη σελίδα του Westover και έναν χώρο στον οποίο οι αναγνώστριες έστελναν τις δικές τους προτάσεις για σχέδια γυναικείων φορεμάτων και ρούχων και ο δημιουργός της σειράς έντυνε με αυτά την Tillie.     Γενικότερα, η Tillie υπάκουε σε όλα τα στερεότυπα για τη γυναίκα όπως αυτά συντηρούνταν από ένα ανδροκρατούμενο κύκλωμα και όπως επίσης γίνονταν αποδεκτά ως δεδομένα από μια μεγάλη μερίδα του αναγνωστικού κοινού: όμορφη αλλά φυγόπονη, καλοντυμένη αλλά επαγγελματικά ανεπαρκής, ικανή να επιλέγει ρούχα αλλά ανίκανη να διεκπεραιώσει μια τυπική γραφειοκρατική εργασία. Ως προς τις σχέσεις της με το ανδρικό φύλο, ήταν φειδωλή. Προτιμούσε να την ποθούν παρά να δεσμεύεται. Αποτελούσε τον διακαή πόθο του κοντούλη και με τεράστια μύτη Clarence MacDougall, αλλά κάθε φορά τον παρατούσε για να πάει βόλτα με κάποιον ομορφότερο άνδρα, με καλύτερο αμάξι και περισσότερα χρήματα.   Ακόμα και στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο κατατάχθηκε εθελοντικά στον αμερικανικό στρατό για να πάρει μέρος ως βοηθητικό προσωπικό και να μεταφέρει κι εκεί την οκνηρία και την ανεπάρκειά της, για να επιστρέψει αμέσως μετά στη γνώριμη θέση της. Για ένα διάστημα, μάλιστα, την αντικατέστησε και ένα από τα πρώτα ρομπότ στην ιστορία των κόμικς, η Rosie. Όταν η Tillie πήρε την άδειά της και έκανε τις διακοπές της, το πρωτόγονο ρομπότ-στενογράφος τα κατάφερε πολύ καλύτερα από την Tillie, αλλά για καλή της τύχη ο Westover αποφάσισε να εγκαταλείψει τη μηχανική γραμματέα, όταν του τέλειωσαν τα αστεία με ρομπότ.   Η αφίσα της κινηματογραφικής ταινίας του 1927   Παρά τις περιορισμένες ικανότητες της Tillie, η επιτυχία της σειράς ήταν τόσο μεγάλη που μεταφέρθηκε και στον κινηματογράφο, πρώτη φορά το 1927, με πρωταγωνίστρια τη Marion Davies και στη συνέχεια το 1941 με την Kay Harris. Στις εφημερίδες επιβίωσε για 38 ολόκληρα χρόνια. Και στην ιστορία των κόμικς έχει καταγραφεί ως ένας πρωτοπόρος γυναικείος χαρακτήρας. Η αλήθεια είναι όμως λίγο πιο σύνθετη. Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι τέτοιοι χαρακτήρες βοήθησαν τους έντονους εκείνη την εποχή αγώνες του γυναικείου κινήματος για αυτοδιάθεση, χειραφέτηση, ίσα δικαιώματα ή τους πήγαν πίσω και έδρασαν παρεμποδιστικά και ανασταλτικά.   Δεν ήταν αρκετό το ότι η Tillie ήταν γυναίκα. Έχει τη σημασία του, αλλά μεγαλύτερη σημασία έχει το ότι ως γυναίκα παρουσιάστηκε ανίκανη. Λέγεται ότι ακόμα και η αρνητική διαφήμιση αποτελεί διαφήμιση. Στην περίπτωση της Tillie, αυτό δεν ισχύει. Η αναπαραγωγή των στερεοτύπων, η σεξιστική λογική πίσω από τις ιστορίες της και ο συνδυασμός όμορφη = χαζή δύσκολα μπορούν να θεωρηθούν υποστηρικτικά στοιχεία για το φεμινιστικό κίνημα. Και δυστυχώς αυτός ήταν ο κανόνας για την πλειονότητα των κόμικς της εποχής.     Πηγή
    • Ναι είναι μια λύση,αλλά θέλω να βοηθήσω τα ελληνικά μαγαζια
    • Είδα 3 επεισόδια από το Jupiter's Legacy. Όχι άλλο κάρβουνο!!!!! Όχι άλλες σαπουνοπερες με κομιξικό κέλυφος!!! No more drama!!!   Όσο ρηχό και αν ήταν το Falcon/Winter, τουλάχιστον πέρναγες καλά και μετά το ξέχναγες. Αυτό όμως είναι ΤΟΣΟ ΜΑ ΤΟΣΟ κουραστικό.   ΟΥΦ!    
    • Εγώ έχω να πω ότι ήταν η χειρότερη κλήρωση που έχω δει ποτέ. Συνεχή τεχνικά προβλήματα που θα έπρεπε να έχουν λυθεί εκ των προτέρων και ο παρουσιαστής ήταν επιεικώς απαράδεκτος!  
  • Member Statistics

    • Total Members
      445
    • Most Online
      143

    Newest Member
    starman84
    Joined
  • Forum Statistics

    • Total Topics
      1,607
    • Total Posts
      18,272
×
×
  • Create New...