Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

  • Our picks

    • Αποχαιρετισμός στον Quino
      Πρέπει να ήταν 1987 ή 1988, όταν άκουσα για πρώτη φορά τα ονόματα «Quino» και «Μαφάλντα». Πήγαινα στην Α’ Λυκείου και ο φιλόλογος της τάξης μας – πρόωρα χαμένος, δυστυχώς – μας μίλησε για ένα κόμικ με περίεργο χιούμορ, «εγκεφαλικό», όπως το χαρακτήρισε. Και επειδή, η μνήμη μας παίζει περίεργα παιχνίδια, ακόμη θυμάμαι το συγκεκριμένο στριπάκι για το οποίο μας μίλησε και ήταν αυτό εδώ (από το άλμπουμ «Μαφάλντα 12»).
       

       
      Όντας αθεράπευτος αναγνώστης των κόμικς, έψαξα να βρω κάποια άλμπουμ στα περίπτερα (ήταν οι εποχές, όταν τα άλμπουμ μπορούσες να τα βρεις σε αρκετά περίπτερα) και κάπως έτσι, έγινε η γνωριμία μου με τον κόσμο του Quino, ο οποίος μας εγκατέλειψε στις 30 Σεπτεμβρίου φέτος, πλήρης ημερών, στα 88 του χρόνια.
       
      Ποιος ήταν ο Quino
       
      Ο άνθρωπος, που θα γινόταν γνωστός απλά ως Quino (Κίνο) γεννήθηκε στις 17 Ιουλίου του 1932 στη Μεντόσα της Αργεντινής ως Joaquín Salvador Lavado Tejón (στη Λατινική Αμερική αγαπάνε τα μεγάλα ονοματεπώνυμα, κάτι, που ο ίδιος ο Quino είχε σχολιάσει σε ένα στριπ της Μαφάλντας). Απέκτησε από μικρός το παρατσούκλι ‘Quino’ και επίσης από πολύ μικρός έδειξε κλίση για το σχέδιο και πολύ μικρός ξεκίνησε σπουδές στη Σχολή Καλών Τεχνών της πόλης του, σπουδές τις οποίες διέκοψε το 1948 μετά το θάνατο του πατέρα του και ενώ η μητέρα του ήδη είχε πεθάνει από το 1945. Άρχισε από πολύ μικρός να δουλεύει ως σκιτσογράφος και μέχρι το 1954 είχε κατορθώσει να συνεργάζεται σε τακτική βάση με διάφορα περιοδικά και εφημερίδες.
        • Thanks
        • Like
      • 1 reply
    • Blue in Green (Ram V, Anand RK)
      Σύμφωνα με έναν αρκετά διαδεδομένο θρύλο, αν κάποιος πουλήσει τη ψυχή του στο Διάβολο θα μπορέσει να πετύχει τους πιο φιλόδοξους στόχους του. Αυτό το μοτίβο κάνει την εμφάνιση του σε παραδοσιακές ιστορίες, όπως ο Φάουστ, ενώ διάφορες παρόμοιες φήμες περιτριγυρίζουν και καλλιτέχνες με ίσως πιο γνωστή την περίπτωση του μπλουζίστα μουσικού Robert Johnson, ο οποίος ξαφνικά απέκτησε ζηλευτές κιθαριστικές ικανότητες. Πάνω σε αυτή την ιδέα βασίζεται και μια από τις -προσωπικά- πιο πολυαναμενόμενες κυκλοφορίες κόμικ της χρονιάς, το Blue In Green, σε σενάριο του Ram V, σχέδιο του Anand RK και χρώμα του John J. Pearson, στο οποίο πρωταγωνιστεί ο Erik, ένας σαξοφωνίστας, ο οποίος παρ’ ότι ως παιδί είχε δημιουργήσει προσδοκίες για μια ξεχωριστή μουσική καριέρα, αυτές δεν επαληθεύτηκαν, αφού προτίμησε την καριέρα του καθηγητή. Ο θάνατος της μητέρας του, η προσωρινή επιστροφή στο πατρικό του σπίτι και η φωτογραφία ενός άγνωστου μουσικού που θα ανακαλύψει στις στοίβες πραγμάτων που η μητέρα του αρνούνταν να πετάξει σύντομα θα αποδειχθούν καθοριστικοί για το μουσικό του μέλλον, αφού θα τον υποχρεώσουν να πάρει μια σημαντική απόφαση, πληρώνοντας βέβαια το αντίστοιχο βαρύ τίμημα.
        • Thanks
        • Like
      • 1 reply
    • Project Ιππόκαμπος (Ηπείρου & Τζαβέλα, Λάρισα 412 22)
      Δεν έχουμε συνηθίσει κομιξάδικα στην επαρχία. Στην Αθήνα ναι, κανα δυο στη Θεσσαλονίκη και από κει και πέρα... δύσκολα τα πράγματα.
      Και κάπου εκεί κάνουν το βήμα κάποιοι τρελοί κομικσομανείς, με μπροστάρη το γνωστό Μέλανδρο Γκανά  (που δεν κάθεται στ' αυγά του και πάντα ψάχνεται να κάνει κάτι καινούριο) και ξεκινούν το project  Ιππόκαμπος στη Λάρισα.  Δυο χρόνια πριν, ξεκίνησαν τα L.A. Festivals, που πραγματοποιήθηκαν με επιτυχία και αγκαλιάστηκαν από τους κομικσοφάνς, εγχώριους και μη, αλλά και από την τοπική κοινωνία. 
      Μιας που το κλίμα το σήκωνε, έκαναν το επόμενο βήμα. Κομικξάδικο. Μόνο κομιξάδικο; Όχι. Και πολυχώρο των κόμικς και εργαστήρι για μαθήματα κόμικς. 
       

       
      Το Project Ιππόκαμπος, με την εντυπωσιακή Νέον πινακίδα "Local Comic Shop" και τα φανταστικά γκράφιτι γνωστών δημιουργών,  φιλοδοξεί να γίνει το στέκι των κόμικς της Λάρισας, όπου όποιος θέλει μπορεί να αράξει και να διαβάσει κάποιο κόμικ από την τεράστια συλλογή χιλιάδων τίτλων που υπάρχει εκεί, να συζητήσει για τους αγαπημένους του ήρωες πίνοντας τον καφέ του, σε ένα χαλαρό και παρεΐστικο κλίμα. 
      Το πωλητήριο φιλοξενεί παλιές και νέες εκδόσεις των Εκδόσεων του κάμπου, όπως και άλλες ακόμη. Επίσης, μπορεί να βρει κανείς εκεί και μπόλικο merchandise.
        • Thanks
        • Like
      • 1 reply
    • Κομιξικός απολογισμός 2020
      Στο comicstreet  γιορτάζουμε τον πρώτο χρόνο λειτουργίας του φόρουμ μας και θέλουμε να δούμε τι άρεσε (αλλά και τι δεν άρεσε) σε όλους μας μέσα στη χρονιά που πέρασε. Για αυτό λέμε να γράψουμε τις απόψεις μας εδώ, για να τις δούμε και να τις συζητήσουμε. 
       
      Γράψτε μας λοιπόν, τις προτιμήσεις σας για τα εξής:
       
      Ποιο κόμικ από όσα διαβάσατε μέσα στο 2020 σας άρεσε περισσότερο (ανεξαρτήτως προέλευσης και έτους κυκλοφορίας)
       
      Ποιο κόμικ από όσα διαβάσατε μέσα στο 2020 σας άρεσε λιγότερο (ανεξαρτήτως προέλευσης και έτους κυκλοφορίας)
       
      Ποιον/α σεναριογράφο ξεχωρίσατε μέσα στο 2020 (ανεξαρτήτως καταγωγής και έτους κυκλοφορίας)
       
      Ποιον/α σχεδιαστή/ρια ξεχωρίσατε μέσα στο 2020 (ανεξαρτήτως καταγωγής και έτους κυκλοφορίας)
       
      Ποιο ήταν το πιο ευχάριστο κομιξικό γεγονός που ζήσατε το 2020 (το οτιδήποτε: η κυκλοφορία ή επανακυκλοφορία ενός κόμικ που περιμένατε, μια καινούρια σειρά, έναν εκδοτικός οίκος που δραστηριοποιείται, μια τηλεοπτική σειρά ή μια ταινία σε σχέση με κόμικς, μια ευχάριστη έκπληξη, που δεν περιμένατε, οτιδήποτε μπορείτε να σκεφτείτε μέσα σε αυτή τη δύσκολη χρονιά, που ζήσαμε όλοι μας)
       
      Ποιο ήταν το πιο δυσάρεστο κομιξικό γεγονός που ζήσατε το 2020 (έναν θάνατο, ένα κλείσιμο εκδοτικής, την παύση μια σειράς, οτιδήποτε σχετικό με κόμικς, που σας στενοχώρησε φέτος) 
       
      Θέλουμε πολύ να μάθουμε τις απόψεις σας για αυτά τα θέματα, για όλα ή για όσα περισσότερα γίνεται. Και δεν χρειάζεται να γράψουμε μόνο μια επιλογή, ο σκοπός είναι να δούμε τι μας άφησε αυτή η χρονιά σε σχέση με τα κόμικς  
        • Thanks
        • Like
      • 14 replies
    • Μπλανς Επιφανί (Jacques Lob, Georges Pichard)
      Η ιστορία της Μπλανς Επιφανί, νεαράς, χυμώδους και ανέγγιχτης καλλονής, ήντινα εποφθαλμιά και τυραννεί ο διαβολικός τραπεζίτης Αντολφύς (όνομα κάθε άλλο παρά τυχαίο, καθότι ενθυμίζει δικτάτορα τινά) και την υποβάλλει σε μύρια όσα βασανιστήρια, προκειμένου να της αποσπάσει την αγνότητά της, και την οποία προστατεύει ο ηρωικός Ντεφεντάρ (όνομα και πράγμα!) η ιστορία αυτή λοιπόν, συνελήφθη και έγινε πραγματικότητα υπό των κκ Ζακ Λομπ (σενάριο) και Ζορζ Πισάρ (σχέδιο),  εξεδόθη (η ιστορία, όχι η αγνή Μπλανς) εν έτει 1967 και ολοκληρώθηκε (;) εις 5 τόμους, ο ύστατος εκ των οποίων κυκλοφόρησε το 1987, ακολουθημένων υπό ενός ακόμη τόμου, ο οποίος κατά πάσα πιθανότητα ήτο λεύκωμα σχεδίων (βαρβαριστί: σκετσμπουκ), καθότι ετέθη σε κυκλοφορία το πολύ κοντινό 2019, ενώ οι δύο δημιουργοί είχαν ήδη εγκαταλείψει τον μάταιο ετούτο κόσμο. 
        • Haha
        • Thanks
        • Like
      • 6 replies
  1. ΥΠΟΔΟΧΗ

    1. Κανόνες

      Οι κανόνες που διέπουν την κοινότητα μας.

      1
      post
    2. Νέα / Ανακοινώσεις

      Ότι αφορά την κοινότητα μας

      563
      posts
    3. Απορίες / Βοήθεια

      Ότι θέλετε να μάθετε σχετικά με το φόρουμ, το ρωτάτε εδώ.

      20
      posts
    4. Γενική Συζήτηση

      Γενική συζήτηση, πάντα γύρω από την θεματολογία του φόρουμ

      3.3k
      posts
  2. ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ

    1. 2.2k
      posts
    2. 397
      posts
  3. ΕΚΔΟΣΕΙΣ

    1. 1.2k
      posts
    2. 1.2k
      posts
    3. 28
      posts
  4. ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ

    1. Κινηματογράφος/TV και Κόμικς

      Όσες σειρές και ταινίες έχουν σχέση με τα κόμικς

      253
      posts
    2. Animation

      Τα πάντα όλα σε κινούμενα σχέδια, από την μεγάλη οθόνη, στην μικρή.

      33
      posts
    3. 39
      posts
  5. ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ

    1. 468
      posts
    2. 311
      posts
  • Chatbox

    Load More
    You don't have permission to chat.
  • Upcoming Events

    No upcoming events found
  • Recent Topics

  • Νέες Καταχωρήσεις

    • Θα συμφωνήσω με τον @Θρηνωδός στο θέμα του σεναρίου. Δυστυχώς είναι μέτριο στην καλύτερη περίπτωση. Το σχέδιο όμως το βρήκα εξαιρετικό! Πραγματική άσκηση υπομονής από τον Κούρτη, ο οποίος με την εμμονή του στη λεπτομέρεια πραγματικά καταφέρνει (;) να σώσει το κόμικ. Ελπίζω να δούμε, και να απολαύσουμε, στο μέλλον περισσότερες δουλειές του.  
    • Σε ένα όχι. Εχει ήδη ανακοινωθει το πρώτο, το οποίο θα περιέχει τα πρώτα 16 τεύχη, για τον Αυγουστο.
    • Ξέρουμε αν θα  βγει σε ένα hard cover;
    • Άνθρωποι ή/και λύκοι     Γιάννης Κουκουλάς   Είναι η άγρια φύση ανταγωνιστική στον άνθρωπο; Μήπως εχθρική; Πώς μπορεί το είδος μας να συνυπάρξει με τα άγρια ζώα χωρίς να καταστρέψει την ισορροπία; Τέτοια ερωτήματα θέτει «Ο Λύκος» του Jean-Marc Rochette σε μια καταπληκτική περιπέτεια επιβίωσης και αυτογνωσίας στις χιονισμένες Άλπεις   Ένας καταρρακωμένος από τη ζωή βοσκός με μόνη παρέα τον σκύλο του κάπου στις γαλλικές Αλπεις. Ενα κοπάδι πρόβατα. Ένας λύκος. Πλάσματα της φύσης σε μια εύθραυστη ισορροπία που μπορεί να διαταραχτεί μόνο από την πλευρά του ανθρώπου. Και αυτός όμως τι μπορεί να κάνει για να παραμείνει ζωντανός; Μέχρι πού μπορεί να φτάσει για να υπερασπιστεί τη ζωή του και τη μόνη περιουσία του, τα ζώα του;   Πάνω σ’ αυτήν την κεντρική ιδέα ο Jean-Marc Rochette στήνει μια συναρπαστική ιστορία, γεμάτη αγωνία και συναίσθημα. Με δύο πρωταγωνιστές, έναν άνθρωπο και έναν λύκο, που ανταγωνίζονται για τα λιγοστά διαθέσιμα φυσικά προϊόντα σε ένα σκληρό και αφιλόξενο περιβάλλον. Οι δυο τους κάποτε θα συμμαχήσουν, κάποτε θα σεβαστούν τον αντίπαλο και θα τον βοηθήσουν σε μια ασυνείδητη προσπάθεια να διατηρήσουν την ισορροπία, και κάποτε θα ξεκινήσουν έναν ανελέητο αγώνα μέχρι θανάτου. Αυτόν τον αγώνα του βοσκού Γκασπάρ εναντίον του άγριου ζώου, ενός πανέξυπνου λύκου που έμεινε ορφανός από μικρός εξαιτίας του Γκασπάρ αλλά και επιβίωσε με τη βοήθειά του, αφηγείται ο Rochette με λιτά κείμενα και πολύ έξυπνα σχεδιασμένα καρέ που αποδίδουν ιδανικά το μεγαλείο της φύσης και την ομορφιά της αλλά και τους κινδύνους της, τον τρόμο του απρόβλεπτου και το δέος του Υψηλού που προκαλεί.     Τα λόγια δεν θα μπορούσαν να είναι περισσότερα εκεί ψηλά, στις χιονισμένες πλαγιές, εκεί όπου μόνο οι πολύ αποφασισμένοι ή οι πολύ απελπισμένοι που δεν έχουν πια τίποτα να χάσουν μπορούν να ζήσουν. Ακόμα κι εκεί όμως, ή ίσως ειδικά εκεί, είναι απαραίτητη μια άτυπη συμφωνία, χωρίς λόγια, ανάμεσα στους μεγαλύτερους εχθρούς προς όφελος και των δύο απέναντι στο περιβάλλον που είναι έτοιμο να τους κατασπαράξει, να τους καταπιεί.     «Ο Λύκος» του Jean-Marc Rochette (εκδόσεις Utopia, μετάφραση: Κατερίνα Φράγκου, 110 σελίδες) είναι εντέλει ένα υπέροχο βιβλίο για τη φύση, την αρμονία που επιβάλλει σε όσους επιθυμούν να ζήσουν εντός της και τη σκληρότητα με την οποία θα αντιμετωπίσει όσους τολμήσουν να παραβούν τους προαιώνιους κανόνες της.     «Η ιστορία αυτή μπορεί να διαβαστεί με πολλούς τρόπους. Θα ασχοληθώ ιδιαίτερα με δύο από αυτούς. Ο πρώτος θυμίζει το στιλ του Χέμινγουεϊ, και αφορά την αρχέγονη πάλη ανάμεσα στον Άνθρωπο και στο Θηρίο, τη διαμάχη μεταξύ τους για το δικαίωμα να κυριαρχούν στη Γη ή τουλάχιστον να ζουν σε αυτήν. Δύναμη, θάρρος, τόλμη, υπέρβαση, σ’ έναν κόσμο απόλυτης βίας όπου επικρατεί ο νόμος του ισχυρού. Ισχύει το «αυτός ή εγώ». Βλέπουμε ότι αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Γκασπάρ αντιλαμβάνεται τα πράγματα. Ωστόσο, αισθανόμαστε επίσης ότι αυτή η σχέση μίσους και αντιπαλότητας με τον λύκο έχει διαμορφωθεί μέσα στον χώρο απελπισίας που προέρχεται από άλλες αιτίες: ο θάνατος του γιου του στο Μάλι, η γυναίκα του που δεν θα συνέλθει ποτέ από αυτό, η πίκρα για τον χαμό του σκύλου του και η πτώση του κοπαδιού από τα βράχια (έχουν πηδήσει στον γκρεμό), πράγμα που ο Γκασπάρ θεωρεί ότι πρόκειται για εκδίκηση του λύκου, ενώ πρόκειται για ένα απλό ατύχημα. Γιατί, βέβαια, οι λύκοι δεν εκδικούνται τους βοσκούς παρά μόνο στα παραμύθια…» αναφέρει το εκτενές και ιδιαίτερα ενδιαφέρον επιλογικό σημείωμα της ιστορίας.     Η δεύτερη ανάγνωση, όμως, που μπορεί και πρέπει να έχει το βιβλίο, είναι ακόμα πιο σημαντική. Γιατί αφορά την κοινή ζωή ανθρώπων και ζώων: «Αυτή τη ζωή που μοιράζονται, ο Γκασπάρ τη νιώθει κατάσαρκα: ο εαυτός του καθρεφτίζεται στο πληγωμένο από τον ίδιο ζώο, από τον πυροβολισμό του που προκάλεσε τη χιονοστιβάδα, που εξαιτίας της έσπασε το πόδι του. Δύο ζώα με την ίδια πληγή, δύο ζώα που υποφέρουν και δύο ζώα που θέλουν να επιβιώσουν. Δύο ζώα που τελικά αποδεικνύονται ικανά να συσχετιστούν με πιο πολύπλοκο τρόπο από αυτόν της απόλυτης βίας. Αυτό ακριβώς είναι και το κοινό τους στοιχείο».     Όσο για τον αναγνώστη, τα πράγματα περιπλέκονται ακόμη περισσότερο εάν αποφασίσει, κάτι που γίνεται συχνά ασυνείδητα, ότι πρέπει να πάρει το μέρος κάποιου χαρακτήρα, ότι πρέπει να διαλέξει κάποιον για να ταυτιστεί μαζί του και να συναισθανθεί τον πόνο και την αγωνία του. Ο άνθρωπος και ο λύκος, ενταγμένοι μέσα στη φύση που τους φιλοξενεί αλλά τους προσφέρει τα αγαθά της με φειδώ, είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Ο ένας αποτελεί το συμπλήρωμα του άλλου, ο ένας έχει την ανάγκη του άλλου. Μπορούν να επιβιώσουν μόνο αν συμβιώσουν. Κάτι που φαίνεται αδύνατο από τη μια λόγω του εγωισμού του ανθρώπου και της υποτιθέμενης υπεροπλίας του (τεχνολογικά, νοητικά, λογικά) και από την άλλη λόγω της φύσης του σαρκοφάγου ζώου και της μεγάλης ικανότητάς του να προσαρμόζεται στο περιβάλλον του, να το ελέγχει, να έχει υπομονή και ένστικτο κυνηγού, να μην παρασύρεται από πάθη, να μην υποκύπτει σε ταραγμένες ψυχικές καταστάσεις όπως ο άνθρωπος.     Εντέλει, «Ο Λύκος» του Rochette, με την, εσκεμμένα, σαγηνευτικά ράθυμη εξέλιξή του που σχεδόν σε υπνωτίζει και σε βυθίζει στα απέραντα χιονισμένα τοπία αλλά διακόπτεται συχνά και από έντονες εκρήξεις, λειτουργεί στο συναίσθημα του αναγνώστη όπως και στον Γκασπάρ. Ανατρέπει τις βεβαιότητες και τις περί ανωτερότητας αυταπάτες απέναντι στα ζώα χωρίς να εξωραΐζει τη ζωή στη φύση και χωρίς να δίνει εύκολα διδάγματα και ηθικές οδηγίες. Και προτείνοντας πολλές ακόμα, δύσκολες, σύνθετες αλλά αναγκαίες επιλογές πέρα από τα διλήμματα του Γκασπάρ, όταν σχεδόν ενοχικά παραδεχόταν: «Ήταν μια λύκαινα. Μου είχε σκοτώσει 150 προβατίνες πέρσι. Ή αυτή θα ζούσε ή το κοπάδι μου. Έπρεπε να επιλέξω».   Πηγή
    • «Έχω ξεχάσει πόσο καιρό είμαστε μέσα…»     Γιάννης Κουκουλάς   Δυο «φίλοι» σε ένα μικρό διαμέρισμα περνούν την καραντίνα τους κάθε άλλο παρά ήρεμα και υπομονετικά. Πώς θα γινόταν άλλωστε όταν ο ένας είναι άνθρωπος και ο άλλος ένα φυλακισμένο πουλί στο κλουβί του που χαιρέκακα παίρνει την εκδίκησή του   Δεν είναι λίγα τα κόμικς και οι γελοιογραφίες του τελευταίου χρόνου που καταπιάνονται με τη ζωή στον καιρό του Covid-19. Είναι τόσο μοναδικές και πρωτόγνωρες οι συνθήκες καθώς ο διάχυτος και εντέχνως καλλιεργούμενος φόβος και τα μέτρα που λαμβάνονται επιφέρουν (επιβάλλουν;) απρόβλεπτες μεταβολές στις συνήθειες. Αποκορύφωμα, πιθανώς, της νέας πραγματικότητας είναι η καραντίνα (των υγιών!), ο εγκλεισμός, η απομόνωση μέχρι νεωτέρας. Η εξαναγκασμένη προοπτική μιας μοναχικής ζωής με θέα τους τέσσερις τοίχους που θα επαναλαμβάνεται σε τακτά χρονικά διαστήματα όταν οι συνθήκες το απαιτήσουν ή/και όταν οι κυβερνήσεις κρίνουν ότι τις συμφέρει. Αυτή η παράξενη πραγματικότητα, όσο θλιβερή κι αν είναι, αποτελεί βούτυρο στο ψωμί των γελοιογράφων και των δημιουργών κόμικς που εκμεταλλεύονται τις ιδιαίτερες καταστάσεις για να τις διακωμωδήσουν και να ξορκίσουν τη συλλογική μας μοναξιά και την απάθειά μας.     Μια τέτοια περίπτωση, τους «Καραντινιέρους» του Κλήμη Κεραμιτσόπουλου με πρωταγωνιστές δυο «συγκάτοικους στην τρέλα» της καραντίνας παρουσιάζαμε πριν λίγες εβδομάδες. Μια ακόμη τέτοια περίπτωση, απολαυστικά χιουμοριστική και σκληρά σαρκαστική είναι και οι «Έγκλειστοι» του Περικλή Κουλιφέτη του οποίου τα λήμματα στο «Λεξικό της Κρίσης» δημοσιεύονται περιοδικά στην τρίτη σελίδα του «Καρέ Καρέ».     Οι «Έγκλειστοι» μάλιστα διάγουν πλέον τη δεύτερη φάση της ψηφιακής ζωής τους (δημοσιεύονται αποκλειστικά στο διαδίκτυο, ενώ επίκειται και η έντυπη έκδοσή τους) καθώς η πρώτη ολοκληρώθηκε με τη λήξη του «συναγερμού» της πρώτης καραντίνας. Τότε που πιστεύαμε ότι τα δύσκολα πέρασαν και ο Στάθης με τον Αγαθοκλή αποσύρθηκαν. Η δεύτερη καραντίνα όμως τους ξανάφερε κοντά μας και έφερε κι αυτούς πιο «κοντά» μεταξύ τους.     Ο Αγαθοκλής, βέβαια, δεν κούνησε ρούπι, φυλακισμένος ούτως ή άλλως στο μικρό κλουβί του. Ο Στάθης όμως για δεύτερη φορά σε λίγους μήνες αναγκάστηκε να μείνει μέσα και να έχει για μοναδικό φίλο και συνομιλητή του ένα καταπιεσμένο και (δικαιολογημένα) μισάνθρωπο πουλί που ξέρει καλά τι θα πει εγκλεισμός και επιτέλους παίρνει το αίμα του πίσω, βλέποντας και τους ανθρώπους να υποφέρουν από την κλεισούρα και τη μοναξιά. Και όταν τον ρωτάει ο Στάθης πώς του προτείνει να περάσει την ώρα του, ο Αγαθοκλής ξεσπά: «Θες να μάθεις τι κάνω εγώ, Στάθη; Κάνω σκέψεις μίσους, θλίψης και οργής για το καταραμένο είδος που έκλεισε τη ζωή μου μέσα σε κάγκελα παρά τη θέλησή μου…». Ελπίζοντας ότι δεν θα χρειάζονται καραντίνες για να απολαμβάνουμε τους διαλόγους του Στάθη με τον Αγαθοκλή, ίσως θα έπρεπε να συμμεριστούμε τα αισθήματα του έγκλειστου πουλιού γι’ αυτούς που κλείνουν τη ζωή των άλλων μέσα σε κλουβιά, τάχα για να τους κρατήσουν ασφαλείς.     Πηγή
  • Member Statistics

    • Total Members
      388
    • Most Online
      67

    Newest Member
    Theodore Rakkos
    Joined
  • Forum Statistics

    • Total Topics
      1,427
    • Total Posts
      15,518
×
×
  • Create New...