Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

  • Our picks

    • Παρτίδα Κυνηγιού (Pierre Christin, Enki Bilal)
      Η τρίτη και τελευταία συνεργασία των Κριστέν και Μπιλάλ, που κυκλοφόρησε στη χώρα μας (όχι όμως και η τελευταία τους γενικά) είναι ένα άλμπουμ το οποίο σίγουρα προκάλεσε πολλές συζητήσεις στην εποχή του, επειδή ασχολείται ευθέως με τα (τότε) σοσιαλιστικά (ή "σοσιαλιστικά", διαλέγετε και παίρνετε ) κράτη και μάλιστα σε μια περίοδο, όπου ήταν ακόμη νωπές οι μνήμες από το πραξικόπημα (ή την επιβολή της τάξης, πάλι διαλέγετε και παίρνετε) στην Πολωνία. 
        • Thanks
        • Like
      • 4 replies
    • Ο Πρώτος Άνθρωπος (Jacques Ferrandez)
      Η σχέση της λογοτεχνίας με τα comics έχει βαθιές ρίζες στην ιστορία της 9ης τέχνης. Τα comics, ως μία πιο προσιτή μορφή ανάγνωσης για μικρά παιδιά, επιτελούσαν για δεκαετίες μια λειτουργία πρόωρης λογοτεχνικής διαπαιδαγώγησης των νέων. Πόσοι από εμάς δεν έχουν την ανάμνηση των κλασσικών εικονογραφημένων; Εδώ και δεκαετίες βέβαια τα comics έχουν αποστασιοποιηθεί από τον παραπληρωματικό χαρακτήρα του παρελθόντος τους, χωρίς όμως να έχουν διακόψει το στενό δεσμό τους με τη λογοτεχνία. Κλασσική και σύγχρονη λογοτεχνία συνεχίζει να τροφοδοτεί την τέχνη των comics, χωρίς όμως να την αντιμετωπίζει με την υπεροψία του παρελθόντος.
        • Thanks
        • Like
      • 2 replies
    • The Twelve  (J.M. Straczynski, Chris Weston)
      Όσοι με γνωρίζουν προσωπικά , γνωρίζουν επίσης το πάθος που μου ασκεί η λεγόμενη Golden Age εποχή των κόμικ , ιδιαίτερα με τις πρώτες εμφανίσεις των υπερηρώων και των λεγόμενων mystery men στις σελίδες των εικονογραφημένων. Ιστορίες που σήμερα φαντάζουν το λιγότερο "αστείες" μέσα στην απλότητα τους αλλά έχουν τη δική τους μαγεία, αφού εκφράζουν την "αθωότητα" μίας άλλης εποχής με τα προβλήματα , τα στερεότυπα αλλά και τα όνειρα και τις ελπίδες για ένα καλύτερο μέλλον που εκφράζανε. Ακόμα και όταν λίγο αργότερα ο κόσμος έμπαινε μέσα στη δίνη ενός ακόμα παγκοσμίου πολέμου , τα κόμικ(και καρτούν) εκείνης της εποχής, και ειδικά εκείνα με τους υπερήρωες , ανέλαβαν το ρόλο του εμψυχωτή περισσότερο από την εποχή του μεγάλου κραχ στην Αμερική, κάνοντας μικρούς και μεγάλους να πιστέψουν ότι ο καθένας που αγωνίζεται για το κοινό καλό, μπορεί να είναι ήρωας. Και ας μην διαθέτει υπερδυνάμεις...
       
       
         
      Φαντάζεστε λοιπόν τη χαρά μου όταν το Καλοκαίρι του 2007 ανακοινώνονταν η κυκλοφορία μίας σειράς με θέμα κάποιους ξεχασμένους ήρωες της Marvel από τη λεγόμενη χρυσή εποχή των κόμικ (όταν η εταιρεία ονομάζονταν Timely Comics)στη σημερινή εποχή. Το κόμικ κυκλοφόρησε τελικά την Άνοιξη του 2008 και ονομάζονταν The Twelve.Σε σενάριο του J.Michael Straczynski(Babylon 5,Amazing Spider Man,Superman)και σχέδιο του Βρεττανού σχεδιαστή Chris Weston ( Judge Dredd,Rogue Trooper,The Invisibles)που θα ολοκληρώνονταν σε 12 τεύχη.
        • Thanks
        • Like
      • 0 replies
    • Retina (Benoît Rivière, Philippe Scoffoni)
      Πολύ ευχάριστη αστυνομική ιστορία που μου γυάλισε τυχαία σε κάποια παρουσίαση στο youtube και έσπευσα να αγοράσω. Στην αρχική της μορφή αποτελούμενη από 3 άλμπουμ, κυκλοφόρησε αργότερα στα αγγλικά από την Humanoids σε ένα τόμο 150 σελίδων περίπου.
        • Thanks
        • Like
      • 0 replies
    • Pulp (Ed Brubaker, Sean Phillips)
      O Max Winter ήταν ένας ληστής στην (όχι πλέον και τόσο) Άγρια Δύση στα τέλη του 19ου αιώνα. Και ήταν από τους λίγους τυχερούς που κατάφεραν να επιζήσουν και να γλυτώσουν από τους εκπροσώπους του νόμου που τον καταδίωκαν. Flash forward στο 1939, στη Νέα Υόρκη. Μεγάλος σε ηλικία πλέον, έχει γίνει συγγραφέας pulp διηγημάτων, μικρών σε έκταση ιστοριών για πιστολάδες στην Αγρια Δύση, τα οποία συνήθως δημοσιεύονταν σε φτηνά, μαζικής κυκλοφορίας, περιοδικά. Αντλώντας έμπνευση από τις δικές του εμπειρίες, ουσιαστικά γράφει την αυτοβιογραφία, προσπαθώντας με τα λίγα λεφτά που βγάζει να συντηρήσει τον εαυτό του, και την Rosa με την οποία συζεί, αλλά και την κόρη της. Όταν μαθαίνει όμως ότι έχει μια σοβαρή καρδιακή πάθηση, σε συνδυασμό με την επίσκεψη που δέχεται από ένα παλιό αστυνομικό που τον καταδίωκε από την εποχή που ήταν ληστής, αποφασίζει να πάρει την κατάσταση στα χέρια του, και να επιστρέψει στην εγκληματική του ζωή, να κάνει μια τελευταία ληστεία για να αφήσει κάποια χρήματα στη Rosa μετά το θάνατο του. Τίποτα δεν είναι όμως όπως φαίνεται.....
        • Thanks
        • Like
      • 5 replies
  1. ΥΠΟΔΟΧΗ

    1. Κανόνες

      Οι κανόνες που διέπουν την κοινότητα μας.

      1
      post
    2. Νέα / Ανακοινώσεις

      Ότι αφορά την κοινότητα μας

      355
      posts
    3. Απορίες / Βοήθεια

      Ότι θέλετε να μάθετε σχετικά με το φόρουμ, το ρωτάτε εδώ.

      20
      posts
    4. Γενική Συζήτηση

      Γενική συζήτηση, πάντα γύρω από την θεματολογία του φόρουμ

      2,841
      posts
  2. ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ

    1. 2,008
      posts
    2. 330
      posts
  3. ΕΚΔΟΣΕΙΣ

    1. 1,067
      posts
    2. 1,121
      posts
    3. 39
      posts
  4. ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ

    1. Κινηματογράφος/TV και Κόμικς

      Όσες σειρές και ταινίες έχουν σχέση με τα κόμικς

      194
      posts
    2. Animation

      Τα πάντα όλα σε κινούμενα σχέδια, από την μεγάλη οθόνη, στην μικρή.

      22
      posts
    3. 39
      posts
  5. ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ

    1. 320
      posts
    2. 271
      posts
  • Chatbox

    Load More
    You don't have permission to chat.
  • Upcoming Events

    No upcoming events found
  • Recent Topics

  • Νέες Καταχωρήσεις

    • Μόλις το τελείωσα, καθότι είπαμε, τα λοκντάουνια είναι ό,τι πρέπει για να αραιώνουμε τις στοίβες. Και αυτό ήταν μία στοίβα 30 διπλών τευχών.   Τα πρώτα τεύχη, που έχουν και Team America, είναι αρκετά κακά, σε σημείο που να μη διαβάζονται.   Το Team America, με μοναδική εξαίρεση το θρίλερ τεύχος με τα arcade, είναι απίστευτα generic. Από περιέργεια, διάβασα τα υπόλοιπα τεύχη του ψηφιακά, χειροτερεύει απίστευτα και χώνει και κάποια αχρείαστα crossover με Iron Man, Ghost Rider και Hydra, οδηγώντας στην αποκάλυψη του Marauder στο τελευταίο τεύχος. Που είναι πολύυυ anti-climactic:     Τα G.I.Joe: A Real American Hero πάσχουν από το ίδιο που επασχαν και τα αντίστοιχα Transformers comics της εποχής. Κακοί χρωματισμοί, μέτριο σχέδιο και σενάριο που προσπαθεί να στήσει ξεχωριστό παράλληλο σύμπαν με τα πετυχημένα κινούμενα. Τουλάχιστον στο G.I.Joe αργά και προοδευτικά ανεβαίνει το σεναριακό κομμάτι και απογειώνεται στα διψήφια τεύχη, όπου κιόλας εισάγονται και χαρακτήρες που δε φοράνε ασορτί πράσινο χακί... Τα τεύχη με τον Snake Eyes (ή Φιδομάτη γιατί μεταφράσεις Καμαπανάς) είναι μακράν τα καλύτερα, με κορυφαίο το #21 που είναι χωρίς διαλόγους, αλλά και τo full origin του, που είχε απλά θιχτεί στη σειρά.   Τα G.I.Joe Special Missions είναι ο αδιαφιλονίκητος νικητής της σειράς, με κυρίως oneshot ops, με ωμή βία, θανάτους, ατάκες, plot twists, μη generic χαρακτήρες και ό,τι περίμενα αρχικά από τη σειρά. Ειδικά το προτελευταίο που δημοσιεύτηκε στην Ελλάδα, το #22, πρέπει να το διαβάσετε, που είναι και "χειμωνιάτικο"...     Όμως, έλα που τα Special Missions ξεκινάνε κανονικά μετά το GIJARAH #50, ενώ εδώ τις βάλανε ως δευτερεύουσα ιστορία στο #8... Οπότε καταλαβαίνετε για χαώδη διαφορά χρονικά. Σα να βάζετε Miles Morales σε Spider-Man του Ditko. Άπειροι χαρακτήρες που δε πρόλαβαν καν να παρουσιαστούν στη βασική σειρά, σε καταστάσεις που λαμβάνουν χώρα έτη αργότερα, παρελάττουν από το πουθενά. Ας έκαναν απλά, διπλά τεύχη της κανονικής σειράς, εξαρχής.   Ποιοτικά, κλασικός Καμπανάς, με κακέκτυπα, χρώματα εμετός και μετάφραση που είναι λες και την έκανε γραφιάς λοκατζής, τόσο ξύλινη, αηδιαστικά περιγραφική λες και πας σκηνάκια και ανέμπνευστη (μα Χιτενράν!!!). Ευτυχώς από'δώ και πέρα θα συνεχίσω με IDW coloring και το κανονικό λεξιλόγιο της σειράς.   Το πιο αναπάντεχο αυτής της σειράς όμως, ήταν η δισέλιδη στήλη, που ξεκίνησε μετά τη μέση, για αρχαϊκά βιντεοπαιχνίδια της εποχής.  
    • Dark Nights Death Metal: The Multiverse who laughs: Ειπα δε θα ξανασχοληθω με το Death Metal μεχρι να ολοκληροθει επιτελους. Αυτο το διαβασα κυριος γιατι ειχα διαβασει καποια απο τα tales from the Dark Multiverse. Μετριοτατο one shot στην καλυτερη. Εχει δημιουργους β διαλογης και δεν ειναι καν τοσο διασκεδαστικο οσο τα tales from the dark multiverse ακριβως επειδη προκειτε για ανθολογια.   X of Swords Destruction: Δεν εχω διαβασει ακομα το XoS γιατι περιμενα να ολοκληροθει. Τσεκαρα αυτο το one shot καθαρα απο περιεργεια χωρις να περιμενα να καταλαβω τιποτα. Τελικα το διασκεδασα. Ξεκινησα για το artwork εμεινα για τους ηρωες. Αυτο ειναι στην τελικη που λατρευω στα υπερηρωικα κομικ. Οτι δε θα τα διαβασω για τις ιστοριες αλλα για τους διαχρονικους τους ηρωες. Και περασα μια χαρα. X Ray Robot: ΟΤΙ ΠΙΟ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΤΙΚΟ διαβασα τον τελευταιο καιρο. Κομιξακι της Dark Horse με μονο τεσσερα κεφαλαια. Διαβαστε το οπωσδηποτε.
    • Εμένα με χαλάει που τα σπάνε σε μέρη, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν εκδίδουν καλές δουλειές.
  • Member Statistics

    • Total Members
      339
    • Most Online
      67

    Newest Member
    Darthsirios
    Joined
  • Forum Statistics

    • Total Topics
      1,326
    • Total Posts
      13,685
×
×
  • Create New...